ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ดาวเรือง

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

โรสไปถึงที่ว่าการอำเภอดอนพัฒนาร้องถามหาปลัดจินตวัฒน์ เจอกำจรที่กำลังเคลิ้มกับรูปโรสจูบกับพฤกษ์ในหน้าหนังสือพิมพ์ กำจรบอกว่าปลัดไปธุระเสร็จแล้วคงกลับบ้านพักเลย โรสขอให้พาไป กำจรถามว่าเธอมีธุระอะไรกับปลัดหรือ

“ธุระส่วนตัว! ฉันเป็นคู่หมั้นของจิ๋น!!!” โรสเชิดใส่วรรณไอ้แหลม และไอ้กรอดที่ตอดตามมาดูได้ยินก็แทบผงะหงาย

กำจรพาโรสไปที่บ้านพักปลัด ดาวเรืองเอาปิ่นโตไปส่งเจอโรสประกาศว่า ตนเป็นคู่หมั้นปลัดจิ๋น ดาวเรืองขี่มอเตอร์ไซค์กลับถึงร้านยังเจอวรรณมาป่าวร้องว่า โรสสุดาวดีเป็นแฟนปลัด มิน่าปลัดถึงไม่ชายตาแลสาวบ้านดอนล้อมแรดเลย ทำให้ดาวเรืองยิ่งหัวเสียด่าวรรณว่าคาบข่าว นี้มาบอกแล้วจะทำให้บ้านดอนล้อมแรดเจริญขึ้นรึไง
วรรณบอกคู่หูทั้งสองว่า โบราณว่าผู้หญิงด่าแปลว่าผู้หญิงรัก แล้วกอดตัวเองทำท่าซึ้งเหมือนได้กอดดาวเรือง

ฝ่ายปลัดกลับถึงที่พักเจอโรสทำเซอร์ไพรส์ก็ตกใจ โรสพยายามแก้ตัวเรื่องคลิปฉาวของตนกับพฤกษ์ว่าไม่มีอะไร ขอให้สบายใจได้ ตนไล่ผู้จัดการส่วนตัวคนนั้นออกไปแล้ว ปลัดไม่รื้อฟื้นและไม่แสดงอาการหึงหวงแต่อย่างใด จัดให้โรสนอนในห้องนอน ส่วนตัวเองออกมานอนที่ห้องรับแขก ซ้ำยังเรียกกำจรหอบมุ้งหมอนมานอนเป็นเพื่อนด้วย ทำเอาโรสเซ็ง

ดาวเรืองกลับถึงบ้านอย่างว้าวุ่นใจจนพฤกษ์แปลกใจถามว่าเป็นอะไร ตอนกลางวันยังเฮฮาอยู่เลย แบตหมดรึไง ดาวเรืองเฉไฉถามพฤกษ์เรื่องความรักเฉียดไปเฉียดมาว่า

“ผู้หญิงกับผู้ชายที่อยู่ใกล้ชิดกัน เป็นไปได้ไหมที่จะเผลอใจให้กัน?”

“ก็แล้วแต่วุฒิภาวะของแต่ละคน ถ้ามีสติรู้ว่าไม่พร้อมก็คงยับยั้งชั่งใจกันได้ แต่ถ้าไม่มีสติเรื่องเผลอใจมันก็เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา” แต่พอดาวเรืองถามว่าเขามีแฟนหรือยัง พฤกษ์มองน้องสาวทำเสียงตกใจว่า

“เฮ้ย...ถามอะไรอย่างนั้น ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด พี่จะหาห่วงมาผูกคอทำไม อยู่เป็นโสดดูแลน้องสาวคนนี้ดีกว่า”

ooooooo

วันต่อมา ผู้กำกับ ปลัด ดาวเรือง และวรรณ ประชุม กันที่ สน.ดอนพัฒนา วางแผนจัดการขั้นเด็ดขาดกับเสี่ยกำพลที่นับวันยิ่งท้าทายเจ้าหน้าที่และกฎหมาย ผู้กำกับมอบปืนให้วรรณไว้ป้องกันตัวด้วย วรรณประกาศอย่างฮึกเหิมว่า

“งานนี้ผมลงสุดตัว ทุ่มสุดหัวใจ” พูดแล้วขยิบตาให้ดาวเรือง “เพื่อน้องเรืองของผมคนเดียววว...”

ดาวเรืองฝืนยิ้มให้ ในขณะที่ปลัดฟังและเห็นอาการของวรรณแล้วรู้สึกเจ็บจี๊ดๆในใจ แต่ข่มความรู้สึกไว้มิดชิด

ประชุมเสร็จ ปลัด ดาวเรือง และวรรณพากันไปกินข้าวแกงที่ตลาดดอนพัฒนา ขณะกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย จู่ๆโรสก็โผล่เข้ามานั่งแทรกตรงปลัด ถามทำให้บรรยากาศเสียว่า “นี่จิ๋นไม่ได้บอกใครหรือว่าเราเป็นแฟนกัน” แล้วหางตาไปทางดาวเรืองอย่างดูถูกบอก วรรณที่ทำกะลิ้มกะเหลี่ยกับตนว่า อย่างวรรณต้องคู่กับ ดาวเรืองผู้หญิงบ้านๆแบบนี้ จนดาวเรืองทนฟังไม่ได้ทำเสียงเรอลั่นโต๊ะ ถูกโรสด่าว่าไม่มีมารยาท ดาวเรืองลุกขึ้นพูดอย่างไม่แยแสว่า

“ช่วยไม่ได้ อยากมานั่งโต๊ะเดียวกับคนบ้านๆนี่หว่า อิ่มจังตังค์อยู่ครบ มีแรงไปเตะไอ้ปากหมาแล้วเว้ย!!”

ดาวเรืองเดินอ้าวออกไป วรรณรีบตาม ปลัดมองตามดาวเรืองไปอย่างห่วงความรู้สึกของเธอ

พอกินอิ่ม โรสอ้อนให้ปลัดพาไปซื้อของที่ตลาด ปลัดบอกว่าตนไม่อยากเอาเวลางานไปทำเรื่องส่วนตัว และตนเป็นข้าราชการ ถ้าชาวบ้านเห็นมาเดินเล่นกับผู้หญิงในเวลางานแบบนี้ เขาจะคิดอย่างไร โรสงอนบอกว่าตนไปคนเดียวก็ได้ แล้วเดินสะบัดสะบิ้ง ส่วนปลัดก็ชวนกำจรกลับไปทำงานเพราะหมดเวลาพักพอดี

ooooooo

เสี่ยกำพลเตรียมขนไม้และไม้พะยูงจำนวนมากออกจากป่า ประชุมลูกน้องวางแผนสั่งการ

“เราจะส่งของผ่านทางด่านดอนล้อมช้างค่ำพรุ่งนี้ เอาคนมาเพิ่มอีก” บอกลูกน้องว่า “เรื่องตำรวจทางหลวงไม่ต้องกลัว เพราะเราซื้อพวกตัวใหญ่ๆได้แล้ว พวกปลาซิว ปลาสร้อยมันจะกล้ามีปัญหาเรอะ” ย้ำกับลูกน้องว่า “เรื่องขนไม้ไม่ต้องห่วง ห่วงแต่เรื่องไอ้ปลัดจินตวัฒน์ที่มันกวนใจข้าไม่เลิก ถ้ามันไม่ยอมย้ายออกไปจากที่นี่ แถมยังแส่ไม่เข้าเรื่องแบบนี้ งานเราต้องมีปัญหาเข้าสักวัน เพราะงั้น ทำให้มันหายไปจากที่นี่ซะ!”

ประชุมวางแผนกับลูกน้องแล้ว เสี่ยกำพลไปหากำนันผันพูดกันอย่างรวบรัดตรงไปตรงมาว่า

“ฉันจะขนไม้ออก คราวนี้มีไม้พะยูงเยอะ เลยสอดไส้เหมือนทุกครั้งไม่ได้ ถ้ากำนันตกลง ฉันจะขนเย็นนี้เลย แต่ถ้าไม่ตกลง ฉันคงต้องไปขอให้ผู้ใหญ่บ้านอื่นช่วย”

ดาวเรืองที่สะกดรอยตามเสี่ยมาแอบได้ยิน โทรศัพท์นัดพบปลัดที่ร้านบ่ายสี่โมงตรง แล้วรีบไปส่งข่าวผู้กำกับทันที

กำนันผันเองก็ขู่บังคับให้วรรณหันมารับใช้งานของเสี่ย แต่วรรณประกาศกร้าวว่า ตนตัดสินใจแล้วว่าจะทำเพื่อชาติเพื่อไอ้เรือง บอกกำนันผันอย่างเด็ดเดี่ยวว่า

“หนูจะไม่มีวันเปลี่ยนใจเด็ดขาด ถ้าพ่ออยากจะปิดหนี้ไปยืนข้างเสี่ยก็ตามใจ หนูไม่ขัดขวาง ส่วนหนูขอไปทำตามอุดมการณ์ของหนู!!” เสมอใจชมวรรณว่าเท่จัง ไอ้แหลมกับไอ้กรอดอยากให้วรรณหันมาช่วย กำนันบอกว่าแค่วรรณอยู่เฉยๆหนี้ก็หมดโดยไม่ต้องไปเสี่ยงตายเลย

“ลูกผู้ชายอย่างไอ้วรรณ ถ้ากลัวตายคงไม่เลือกเป็นนักเลงตั้งแต่เกิด ปืนข้าไม่ได้มีไว้ยิงหมายิงแมว แต่มีไว้ยิงคนชั่ว!! คนจัญไร!! คนขายชาติเว้ย!!” วรรณประกาศอย่างห้าวหาญที่จะยืนอยู่คนละข้างกับพ่อ แต่ขอพ่อว่า เวลาเจอกันในสนามรบก็ยิงกันเบาๆแล้วกัน

ปลัดไปหาดาวเรืองตามนัด ถามว่าเธอไปรู้ข่าว มาจากไหน ผู้กำกับถึงมีคำสั่งด่วนเลื่อนมาเป็นวันนี้ ระหว่างทั้งสองคุยกันอยู่ จู่ๆวรรณก็โผล่พรวดเข้ามาบอกดาวเรืองว่า “ข้าพร้อมออกรบแล้วเว้ยไอ้เรือง ถ้าข้าชนะกลับมา เอ็งรับปากข้านะไอ้เรืองว่าเอ็งจะแต่งงานกับข้า แต่งพร้อมคู่ปลัดกับคุณโรสเลย”

บานชื่นถามปลัดว่าเย็นนี้งดส่งปิ่นโตใช่ไหม

ปลัดขอให้ส่งตามเดิม ดาวเรืองอดไม่ได้พูดประชดว่า “เขามีแขกสำคัญที่บ้านน่ะแม่” วรรณได้ทีแฉว่าปลัดมีแฟนอยู่ที่บ้าน

“ยังไงคืนนี้ฝากน้าบานชื่นช่วยดูแลโรสด้วยนะครับ” ปลัดเอ่ยปาก

“ค่า...ไอ้เรืองไปส่งปิ่นโต แล้วน้าจะให้อยู่เป็นเพื่อนคุณเขา” บานชื่นรับปาก ปลัดกับวรรณจึงออกไปด้วยกัน

แต่แล้วเหตุการณ์ก็พลิกผัน เมื่อเสมอใจหน้าตาตื่นมาบอกดาวเรืองว่า เสี่ยกำพลขนมือปืนมาเป็นโขยง มีทั้งอาวุธสงคราม ระเบิด กระสุนอีกเป็นกะตั้ก กะถล่มตำรวจไม่ให้เหลือเลย ดาวเรืองร้อนใจขี่มอเตอร์ไซค์พุ่งออกไปทันที

บานชื่นจะให้ดาวเรืองไปส่งปิ่นโตบ้านปลัด เลยต้องขอให้พฤกษ์ไปส่งแทน

พอพฤกษ์เอาปิ่นโตไปส่ง ทั้งโรสและพฤกษ์ต่างตะลึงอึ้งที่เจอกันโดยไม่คาดฝัน โรสทำท่าจะแผดเสียงร้องแบบนักแสดง ก็มีเสียงปืนดังขึ้นก่อน กระสุนเจาะเข้าที่เถาปิ่นโตจังๆจนกระเด็นจากมือพฤกษ์กลิ้งไปตามพื้น

“กรี๊ดดดดดด” โรสแผดเสียงช็อก พฤกษ์สติดีโผนเข้ารวบตัวโรสนอนราบไปกับพื้น พอได้จังหวะเสียงปืนเงียบลงก็พาโรสวิ่งไปที่ห้องนอนของปลัด ตรงไปที่หน้าต่างดันตัวเธอออกไปแล้วตัวเองก็กระโดดตาม

ไอ้โม่งสองคนคืออึ่งกับพันวิ่งออกมาจากหลังต้นไม้หน้าบ้าน อีกคนที่รั้งท้ายมาคือศักดิ์

“อย่าให้มันรอดไปได้ ตาม!” ศักดิ์สั่งเหี้ยม

ooooooo

ตกเย็น ขบวนขนไม้และไม้พะยูงขับเคลื่อนตามกันมา 4 คัน คันแรกเป็นรถห้องเย็นที่มีชาติเป็นคนขับนำไปมีลูกน้องนั่งข้างๆ คนขับคันละ 2 คน และเฝ้าไม้บนรถอีกคันละ 2 คน

ที่สุมทุมพุ่มไม้ริมด่าน ตำรวจนำโดยผู้กำกับซุ่มอยู่ตามแผน ปลัดกับวรรณสวมหมวกแก๊ปปิดหน้าเข้าประจำการประสานกับตำรวจที่ด่านตรวจ

รถคันแรกที่ชาติขับมาจอดตามสัญญาณโบกของเจ้าหน้าที่ ชาติยิ้มหน้าระรื่นชะโงกมาทักทายบอกว่าเป็นรถขนอาหารทะเลแช่แข็งมีใบอนุญาตเรียบร้อย พร้อมยื่นซองให้ เจ้าหน้าที่ด่านเปิดซองดูเห็นเป็นเงินจึงส่งสัญญาณทันที เจ้าหน้าที่คนอื่นๆกระจายกันตรวจอีก 3 คัน

เมื่อสถานการณ์เปลี่ยน ชาติบอกเจ้าหน้าที่คนนั้นว่าตนจ่ายค่าผ่านด่านมาหมดทุกด่านแล้วจะเอาเพิ่ม

เท่าไหร่ให้ว่ามา ให้เรียกหัวหน้าด่านมาคุย พอดีเจ้าหน้าที่ที่ตรวจคันอื่นมารายงานว่าเป็นไม้พะยูงแปรรูปทั้งหมด ปลัดจินตวัฒน์แสดงตัวทันที วรรณบอกเจ้าหน้าที่ว่าเอากุญแจมือใส่เลย

บรรยากาศหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ชาติทำทียกมือขึ้นแต่แล้วก็เหยียบคันเร่งมิดขับหนีไป พวกที่อยู่ข้างหลังยิงสกัดรถเจ้าหน้าที่ที่ไล่ตาม ส่วนพวกที่อยู่คันหลังๆ พากันวิ่งเตลิดไปคนละทิศละทาง

“มอบตัวซะดีๆ เจ้าหน้าที่ล้อมไว้หมดแล้ว” ผู้กำกับพูดใส่เครื่องขยายเสียง แล้ว วอ.สั่งสกัดรถที่แหกด่าน ชาติขับรถหนีพลางรายงานเสี่ยกำพล ปลัดที่ขับรถไล่ตามยิงถูกแสกหน้าลูกน้องที่นั่งข้างๆตายคาที่

“ไอ้ระยำเอ๊ย!” ชาติสบถแล้วรายงาน “เราถูกตำรวจไล่ล่าอยู่ครับเสี่ย เราถูกหักหลัง ไม้โดนยึดไปเกือบหมดครับ”

“บัดซบ!!” เสี่ยกำพลที่บัญชาการอยู่อีกจุดหนึ่งเตะรถระบายอารมณ์

การไล่ล่ากันทั้งด้วยรถและวิ่งไล่ยิงกันตามแนวป่า เสียงปืนสนั่นไปทั้งป่า แต่แล้วจู่ๆเสี่ยกำพลก็โผล่มายิงชาติที่กำลังจนตรอกตายต่อหน้าปลัด เป็นการฆ่าตัดตอน แต่ทำทีว่ามาช่วยเจ้าหน้าที่ แต่พอปลัดเชิญเสี่ยไปให้ปากคำที่โรงพัก เสี่ยก็หันกระบอกปืนใส่ปลัดกับวรรณทันที

ไม่ทันที่เสี่ยจะลั่นไก ดาวเรืองก็ขี่มอเตอร์ไซค์พุ่งออกมาจากข้างทางยิงแขนเสี่ยกำพลปืนหลุดกระเด็น พวกจ่าแม่นกับกำจรและตำรวจที่ตามมากรูกันเข้ามา เสี่ยเห็นท่าไม่ดีขึ้นรถตัวเองขับตะบึงหนีไปทันที

ปลัดยืมมอเตอร์ไซค์ดาวเรืองไล่ตาม ดาวเรืองกระโดดซ้อนขอไปด้วย จ่าแม่นรีบ วอ.รายงานผู้กำกับ

“เสี่ยกำพลหนีไปได้ครับ แต่ปลัดกับไอ้เรืองกำลังไล่ตามไปส่วนไอ้วรรณโดนยิงที่ตูดกระสุนฝังในครับผม”

ปลัดกับดาวเรืองไล่ตามไปยิงถังน้ำมันรถเสี่ยรั่ว ตามมาจึงเห็นรถของเสี่ยจอดอยู่กลางถนนเพราะน้ำมันหมด ค่อยๆย่องเข้าไปพบแต่รถเปล่า พริบตานั้นรถระเบิดตูม สิ้นเสียงระเบิด เสี่ยเดินมาดูเห็นปลัดนอนทับร่างดาวเรือง ปกป้องเธอเลือดอาบไปทั้งแผ่นหลัง เสี่ยจะยิงซ้ำก็พอดีมือถือดังขึ้น เสี่ยกดรับ สั่ง “พวกมึงเอาฮอมารับกูเดี๋ยวนี้!!! กูจะหนีข้ามไปฝั่งโน้น”

แต่พอวางสายเสี่ยก็เสียววาบเมื่อถูกดาวเรืองปืนจ่อที่ท้ายทอยแต่กระสุนหมด ดาวเรืองเลยถูกเสี่ยยิง แต่ปลัดกระโดดมารับกระสุนแทน ถูกยิงที่หัวไหล่บาดเจ็บ โชคดีที่พวกจ่าแม่นตามมาทันจึงกรูกันเข้าจับเป็นเสี่ยกำพลไว้ได้ แล้วรีบพาปลัดส่งโรงพยาบาล

ส่วนพฤกษ์กับโรสที่ถูกพวกกำพลซุ่มเก็บที่บ้านพัก พวกมันคิดว่าพฤกษ์คือปลัดจึงไล่ล่าเอาเป็นเอาตาย พฤกษ์พาโรสหนี เขาเอารองเท้าของตัวเองให้โรสใส่เลยถูกไม้เสียบที่เท้า เขาให้โรสช่วยดึงออก โรสกัดฟันดึงไม้ออกอย่างหวาดเสียว

ทั้งหมดมาอยู่ที่โรงพยาบาลเดียวกัน ดาวเรืองกับบานชื่นตกใจถามพฤกษ์ว่าใครทำ ไปมีเรื่องกับใครมา โรสที่ตามพฤกษ์มาแผดเสียงให้ทุกคนหยุดแล้วจึงเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง ดาวเรืองถามว่าเธอบาดเจ็บตรงไหนไหม โรสบอกว่าแค่ฟกช้ำดำเขียว เพราะพฤกษ์เสียสละรองเท้าให้ตนใส่ เขาเลยถูกไม้เสียบทะลุฝ่าเท้า โรสไม่กล้ากลับบ้านพักอีก กลัวถูกพวกนั้นมาลอบยิง

ดาวเรืองอาสาไปอยู่เป็นเพื่อน ทั้งสองจึงได้พูดคุยและมีความรู้สึกดีๆต่อกัน

“เธอโชคดีมากนะดาวเรือง ที่มีพี่ชายเจ๋งขนาดนี้” โรสชื่นชม

“คุณก็โชคดี ที่มีคู่หมั้นดีๆ อย่างปลัด” ดาวเรืองแสดงความยินดีกับโรสเช่นกัน

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น ดาวเรืองกับโรสรีบไปที่โรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมพฤกษ์ จินตวัฒน์ และสุวรรณ พยาบาลแจ้งว่า

“คุณจินตวัฒน์ วิโสภา ออกจากห้องไอซียูแล้ว ตอนนี้พักอยู่ห้อง 213 คุณพฤกษ์ สำราญดี อยู่ห้อง 214 ขึ้นบันไดทางด้านนี้ค่ะ ส่วนคุณสุวรรณอยู่อีกตึกนึงค่ะ แต่เยี่ยมตอนนี้ไม่ได้เพราะหมอให้คุณวรรณเข้าผ่าตัดคลอดด่วนเมื่อครู่นี้เอง” ดาวเรืองตกใจบอกว่าคุณสุวรรณที่ตนมาเยี่ยมเป็นผู้ชาย พยาบาลจึงดูที่คอมพิวเตอร์อีกที ถามว่า “คุณสุวรรณ ขยันสอย ใช่ไหมคะ อยู่ห้อง 215 ค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” โรสกับดาวเรืองโล่งอกรีบไปตามห้องที่พยาบาลบอก

ห้อง 215 นั้น เสมอใจเอาข้าวต้มจากบ้านมาเยี่ยมและขอให้วรรณกิน วรรณฉุนเอ็ดว่าเพิ่งกินของโรงพยาบาลไปเมื่ออึดใจนี่เองจะกินเข้าไปได้ยังไง ไล่ให้กลับไปตนไม่อยากเห็นหน้า เสมอใจถามว่าทำไมต้องอารมณ์ไม่ดีด้วย วรรณบอกว่าก็แค่ไปตามดาวเรืองมาเท่านั้นตนก็อารมณ์ดีแล้ว เสมอใจมีข้อแม้ว่าต้องกินข้าวต้มที่ตนทำมาก่อนแล้วจะไปตามดาวเรืองให้

วรรณอ้าปากงับข้าวต้มกลืนเอ๊า...กลืนเอาจนหมด แค่นี้เสมอใจก็ดีใจแล้วที่วรรณยอมกินข้าวต้มฝีมือตน

ส่วนดาวเรืองไปเยี่ยมพฤกษ์ เห็นสองเท้าเขาพันด้วยผ้าก๊อซเรียบร้อย ถามว่าหมอบอกหรือยังว่าจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่ และขอโทษพี่ชายที่ต้องมารับเคราะห์แทนตน

“พูดอะไรยังงั้น พี่ดีใจมากกว่าที่อยู่ตรงนั้นแทนเรือง เพราะถ้าเรืองอยู่กับคุณโรส พี่นึกไม่ออกเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆสองคนจะเป็นยังไง ลำพังเรืองน่ะพี่รู้ว่าเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว แต่ถ้าต้องพ่วงคุณโรสไปด้วย ลำบากกันแน่... คุณโรสเป็นไงบ้าง...แต่...คุณปลัดคงดูแลเขาดีอยู่แล้ว”

“เมื่อวานปลัดไปช่วยตำรวจจับไม้เถื่อน โดนสะเก็ดระเบิดกับโดนยิงนอนเจ็บอยู่ห้องตรงข้ามเนี่ย ฉันเลยไปนอนเป็นเพื่อนคุณโรสเมื่อคืน แล้วก็ช่วยทำแผลให้แล้ว”

“ขอบใจมากนะเรืองที่ช่วยดูแลคุณโรส...”

ดาวเรืองเหล่มองพี่ชายรู้สึกทะแม่งๆที่พี่ชายดูจะห่วงใยโรสมาก เหมือนทั้งสองรู้จักมักคุ้นกันมาก่อน

โรสไปห้อง 213 เยี่ยมปลัดจินตวัฒน์ วิโสภา ปลัดขอให้โรสรับปากว่าจะไม่บอกคุณแม่เรื่องตนได้รับบาดเจ็บ เธอมีข้อแม้ว่า เขาก็ต้องรับปากว่าออกจากโรงพยาบาลเมื่อไรต้องรีบทำหนังสือขอย้ายกลับกรุงเทพฯทันที ตนไม่อยากให้เขาต้องมาเสี่ยงชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไปแล้ว

“งานของผมยังไปไม่ถึงไหนเลย” โรสถามว่าคนร้ายก็จับได้แล้วจะอยู่ทำไมอีก “งานปราบปรามทำยังไงก็ไม่มีวันจบสิ้น ตราบใดที่ยังมีคนเห็นแก่ตัวอยู่ในบ้านเมืองเรา อีกอย่าง งานพัฒนาท้องถิ่นของผมก็ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเลย ผมยังไปจากที่นี่ตอนนี้ไม่ได้”

ปลัดถามว่านอกจากแผลที่เท้าแล้วเธอยังเจ็บตรงไหนอีกไหม โรสพูดอย่างรู้สึกดีกับพฤกษ์ว่า ถ้าไม่ได้พฤกษ์ช่วยไว้ตนคงตายในบ้านพักไปแล้ว ลุกมองไปห้องตรงข้ามพูดอย่างรู้สึกผิดว่า เขาเจ็บหนักก็เพราะตน และต้องขอบคุณดาวเรืองที่ตัวเองก็บาดเจ็บแต่ยังมานอนเป็นเพื่อน มาช่วยทำแผลหายาแก้อักเสบให้กิน ไม่อย่างนั้นแผลคงระบมกว่านี้

“ดาวเรืองเป็นคนแบบนี้แหละ คิดถึงคนอื่นก่อนตัวเองเสมอ เป็นเด็กผู้หญิงที่มีหัวใจกล้าแกร่งน่านับถือมากกว่าผู้ชายอกสามศอกหลายๆคน คดีนี้ถ้าไม่ได้ดาวเรือง ตำรวจคงไม่ได้หลักฐานมัดตัวคนบงการได้ไวขนาดนี้”

โรสมองหน้าปลัด เห็นถึงแววตาที่มีความสุขเมื่อพูดถึงดาวเรือง เป็นสิ่งที่เห็นกับตาไม่ได้คิดหรือรู้สึกไปเอง...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง
16 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 17:12 น.