ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ลูกผู้ชายไม้ตะพด

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เมื่อมีคำท้าทายที่น่าสนใจ แค่เพียงไม้ต่อยไกรได้หนึ่งหมัดภายในครึ่งชั่วโมง ไกรจะยอมสอนท่ากรงเล็บพยัคฆ์ให้ แต่ถ้าไม่ได้ ไม้จะต้องเรียนโยคะกับเขา ไม้ตั้งท่าอย่างเอาจริงเอาจัง พุ่งเข้าต่อยไกร กี่หมัดๆ ไกรก็รับและหลบได้หมด ไกรยอมรับว่าไม้มีฝีมือแต่ยังขาดสมาธิ จึงเตือนว่า เราทำตัวให้น่าภาคภูมิใจได้ตั้งมากมายไม่จำเป็นต้องต่อยตี ไม้โต้

“คุณไกรไม่เคยถูกรังแก ไม่รู้หรอกว่าคนขี้แพ้เป็นฝ่ายโดนเหยียบอย่างเดียวเป็นยังไง”

“ก็เลยอยากเหยียบคนอื่นบ้าง...”

“มันไม่ใช่ว่าเราได้เหยียบใครหรอก ความภูมิใจมันเกิดจากเราปกป้องตัวเองแล้วก็ปกป้องคนที่เรารักได้ พ่อผมน่ะ ขาเสียไปข้างนึงเพราะโดนกระทืบนี่แหละ”

“ไม่อยากให้พ่อเสียขาไปอีกข้าง หรือไม่อยากให้ตัวเองเสียขาไปอีกคน” ไกรย้อนถาม

ไม้ตอบว่าทั้งสองอย่าง ระหว่างที่พูดคุย ไกรก็รับหมัดไม้ได้ทุกหมัดอย่างนิ่งมาก ไม้แกล้งชี้ว่ามีคนมา ไกรหันไปมองแต่ก็รับหมัดได้อยู่ดี แถมเยาะว่าอย่ามาใช้วิธีตื้นๆ เสียงนาฬิกาหมดเวลา ไกรบอกไม้ว่า ตั้งแต่พรุ่งนี้เขาต้องมาเรียนโยคะ แต่ยังมีข้อเสนอดีๆให้

“เอาแบบนี้มั้ย ถ้าไม้มาเรียน ผมจะจ่ายไม้เป็นคำตอบในทุกเรื่องที่ไม้อยากรู้ ดูมีแรงจูงใจในการเรียนเพิ่มอีก”

ไม้ยิ้มอย่างดีใจถามย้ำว่าทุกเรื่องหรือ ไกรยิ้มรับ...ทั้งสองไม่รู้ตัวเลยว่า มีคนแอบดูอยู่

เช่นเดียวกับแพรวา ที่มีคนสะกดรอยตามอย่างมุ่งร้าย เผอิญอบเชยตามจับผิดเพื่อแฉกับไม้ พอไม่เห็นแพรวาแสดงนิสัยไม่ดีออกมาเสียที อบเชยจึงแกล้งเดินเข้าไปชนแล้วต่อว่า แพรวากลับขอโทษง่ายๆทำเอาอบเชยผิดหวังที่ไม่ตบตีวีนใส่ตน แพรวาอยากผูกมิตรอาสาไปส่งบ้าน อบเชยได้ที แกล้งให้แพรวาขับรถวกไปวนมาหลายรอบ สุดท้ายแพรวาเริ่มรู้ทันจึงขับรถพาอบเชยมาที่บ้านตน อบเชยตกใจหาว่าจะให้คนที่บ้านรุมทำร้ายตน ไม่ทันที่แพรวาจะชี้แจง คนของเต็กกงก็เข้ามาโปะยาสลบทั้งแพรวาและอบเชยเอาตัวขึ้นรถไป

ด้านไกร คนของเต็กกงที่เฝ้ารออยู่ทนไม่ไหวที่ไม้ไม่แยกไปเสียที จึงเข้ามาโปะยาสลบทั้งสองคนเอาตัวไปทั้งคู่...ทั้งสี่คนถูกเอาตัวมาที่โกดังร้างไม่ห่างจากบ้านเต็กกง เต็กกงโวยวายใส่ลูกน้องที่หาเรื่องเดือดร้อนมาเพิ่มให้ แล้วสั่งแยกขังไม้กับอบเชย และไกรกับแพรวาอีกคู่
พันเทพกังวลใจว่า ลูกสาวถูกลักพาตัวไปเพราะรถจอดอยู่หน้าบ้าน ด้านเจ๊กีที่กลับมาบ้านเห็นประตูรั้วเปิดทิ้งไว้ แต่ไกรไม่อยู่บ้าน เมฆร้อนใจที่ไม้ยังไม่กลับจึงมาที่บ้านเจ๊กี ทั้งสองสังหรณ์ใจว่า ลูกๆจะถูกจับตัวไป เมฆสงสัยพันเทพ แต่เจ๊กีแย้ง

“อั๊วว่าไม่หรอก ไอ้พันเทพน่ะมันไม่ลอบกัด ถ้ามันจะเล่นงานเรา มันก็ทำอย่างที่เห็นกัน”

“แล้วเจ๊มีศัตรูที่ไหนอีกมั้ย”

เจ๊กีคิดแล้วนึกได้ว่า ล่าสุดตนมีปากเสียงกับ

เต็กกง เมฆมั่นใจว่าต้องใช่แน่ ทั้งสองจะบุกไปบ้านเต็กกง ศรนารายณ์วิ่งมาสมทบ ไม่ทันจะออกรถ พันเทพกับสมุนมาขวาง ถามหาลูกสาว

“นี่อาพันเทพ ตั้งแต่ลื้อกับอั๊วเป็นศัตรูกันมา ตั้งแต่ลื้อมาทำกิจการรถตู้เถื่อน วิ่งบนเส้นทางเดียวกับสัมปทาน บขส.ของอั๊ว มีสักครั้งมั้ยที่อั๊วเล่นงานลื้อกลับ มีแต่ลื้อ...ที่เอาแต่หาเรื่องอั๊ว แล้วคิดเหรอว่าครั้งนี้อั๊วจะเป็นคนเอาลูกสาวลื้อไปน่ะ”

พันเทพคิดคล้อยตาม เมฆขอร้องอย่ามาขวาง พวกตนจะไปช่วยลูกๆ พันเทพตกใจเมื่อรู้ว่าไม้หายไปด้วย จึงตามไปที่บ้านเต็กกง

ooooooo

อบเชยรู้สึกตัวขึ้นมาก่อน เห็นไม้สลบอยู่ข้างๆจึงปลุกให้ฟื้น ไม้แปลกใจถามหาไกร อบเชยว่าตนจะรู้ได้อย่างไร ว่าแล้วอบเชยก็วางแผนหนี ด้วยการหลอกคนคุมให้พาไปห้องน้ำ แล้วเล่นงานจนพวกมันแน่นิ่ง ไม้ทึ่งกับไหวพริบของเธอ อบเชยให้ไม้รีบหนี แต่ไม้เป็นห่วงไกร

โกดังร้างอีกห้อง ไกรฟื้นขึ้นมาเห็นแพรวาสลบอยู่ข้างๆจึงปลุก เธอสะดุ้งตื่นคิดว่าไกรเป็นคนร้าย ไกรรีบบอกให้ดูสภาพตนก่อน ว่าโดนมัดเหมือนเธอ

เต็กกงกับสมุนเดินเข้ามา

“แกเป็นใคร ต้องการอะไรจากพวกเรา” ไกรร้องถาม

“ไม่ต้องตื่นเต้นหรอกน่า แค่ให้พ่อกับแม่แกรู้ว่าจะต้องปฏิบัติตัวกับฉันแบบไหน”

“ผมว่าปล่อยผู้หญิงไปเถอะ”

แพรวามองไกรอย่างประทับใจ เต็กกงหัวเราะ “อยากรู้จริงๆ คำพูดนี้ถ้าแม่แกมาได้ยินจะรู้สึกยังไง เพราะคนที่แกบอกให้ปล่อยน่ะ คือลูกสาวไอ้พันเทพ ศัตรูของแม่แกไง”

ไกรหันมองแพรวาอย่างคาดไม่ถึง เต็กกงหัวเราะเยาะยังอยากให้ปล่อยอีกไหม เต็กกงเริ่มพอใจในความสวยของเธอจึงลูบไล้ใบหน้า แพรวาสะบัดหน้าหนีอย่างขยะแขยง ไกรรู้สึกเวทนา ไม้กับอบเชยย่องเข้ามา ไม้เป็นห่วงแพรวาอย่างมาก อบเชยรั้งไม้ไว้ แพรวาร้องขออย่าทำอะไรตน อยากได้อะไรตนจะเอาจากพ่อมาให้

“สวยๆแบบนี้ มันก็ต้องฝากรักกันหน่อย” เต็กกงแววตาหื่น

ไม้ทนไม่ไหววิ่งออกมา “แกอย่ามาทำแบบนี้นะ ไอ้เต็กกง ไอ้แก่จอมหื่น”

อบเชยห้ามไม่ทัน “เฮ้ย จะทำอะไรไม่ปรึกษาเลย”

เต็กกงโวยลูกน้องที่ปล่อยสองคนหลุดออกมา อบเชยต้องเข้ามาช่วยไม่ให้ใครทำร้ายไม้  ไกรเห็นแล้วยิ่งทึ่ง...ทางหน้าบ้าน เมฆ เจ๊กี และศรนารายณ์ย่องเข้ามา เมฆให้ศรนารายณ์จัดการสมุนที่เฝ้าหน้าบ้าน เขาพาเจ๊กีเดินหลุดเข้ามาอีกส่วน เมฆบอกเจ๊กีให้แยกกันหา พันเทพกับสมุนมาถึงบุกตามเข้ามา ค้นบ้านเต็กกง...อบเชยเริ่มหมดแรง ไกรให้พอได้แล้ว ไม่ต้องสู้เพื่อพวกตน

“ถ้าฉันไม่สู้แล้วใครจะสู้” อบเชยย้อนถาม

“ให้ฉันจัดการเอง” ลูกผู้ชายปรากฏตัวขึ้น

ไม้เองก็สะบักสะบอม เต็กกงคว้าปืนมาจะยิงใส่ ลูกผู้ชายควงไม้ตะพด กลายเป็นเกราะใสสามารถสะท้อนลูกกระสุนออกไปได้ ทุกคนตกตะลึง เต็กกงเจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้ จึงเปลี่ยนมาเอาปืนจ่อหัวแพรวาแทน “เอาสิ ฉันทำแกไม่ได้ ฉันทำอีนี่ก็ได้”

“อย่านะ อย่าทำร้ายผู้หญิงเลย ถ้าจะทำก็มาทำกับผู้ชายด้วยกันเถอะ” ไม้ร้องห้าม

อบเชยมองไม้ด้วยความน้อยใจที่ปกป้องแพรวา ระหว่างนั้น พันเทพเดินเข้ามาเอาปืนจ่อหัวเต็กกงอีกต่อ ขู่ตะคอกที่กล้ามาเล่นกับคนอย่างตน เต็กกงกลัวลานทิ้งปืน ยกมือยอมแพ้ แพรวาขอร้องพันเทพอย่าทำอะไรใคร พันเทพจึงบอกว่า

“ฉันกำลังจะลงเลือกตั้ง ไม่อยากให้มือเปื้อนเลือด”

“ปล่อยอั๊วไปแล้ว แล้วอั๊วจะเป็นหัวคะแนนให้ลื้อ ดีมั้ย”

พันเทพให้จำคำพูดไว้ เต็กกงสัญญาก่อนจะรีบพาพวกออกไป พันเทพหันมาพูดกับลูกผู้ชาย “เป็นไปได้ยังไงเนี่ย วันนี้ลูกผู้ชายเป็นคนมาอยู่ข้างฉันเรอะหึๆ”

“ฉันอยู่ข้างความถูกต้องต่างหาก” ลูกผู้ชายโต้

ไม้เข้าไปช่วยแก้มัดให้แพรวาท่าทางห่วงใย พันเทพตะลึง รีบบอกลูกสาวให้กลับ ไม้มองตามอย่างอาลัย อบเชยมาแก้มัดให้ไกร แต่สายตามองไม้อย่างน้อยใจ ไกรขอบคุณอบเชยที่ยอมเจ็บตัวเพื่อพวกตน อบเชยย้อนว่า ตนไม่ได้เจ็บตัวเพื่อเขาไม่ต้องมาขอบใจ ลูกผู้ชายเดินเลี่ยงออกมา พันเทพดักหน้า ลูกผู้ชายถามต้องการอะไร

“เปิดโปงความลับของแกดี หรือเอาของที่แกรักมาดีนะ”

“แกนี่มัน...ไม่รู้จักคำว่าบุญคุณจริงๆ”

พันเทพปรี่เข้าแย่งไม้ตะพด เกิดการต่อสู้กัน ไม้ทะเล่อทะล่าเข้ามา ลูกผู้ชายห่วงไม้จะโดนลูกหลง จึงโดดไปแย่งปืนจากมือพันเทพ ไม้ตะพดหลุดมือกลิ้งไปอยู่แทบเท้าไม้ พันเทพฉวยโอกาสล็อกคอไว้ได้ จะถอดหน้ากากของลูกผู้ชาย เขาถามไม้อยากรู้ไหมว่าเป็นใคร ไม้ยืนนิ่ง ใจหนึ่งอยากรู้อีกใจอยากช่วย จู่ๆพันเทพก็ผลักลูกผู้ชายออกไป ลูกผู้ชายรีบไปคว้าไม้ตะพดจากมือไม้ มาตั้งท่าพร้อมสู้ พันเทพหัวเราะอย่างสะใจ

“ตกใจล่ะสิ ล้อเล่นนิดหน่อยทำกลัวไปได้ ทีนี้ก็หายกันละนะกับการที่แกช่วยลูกสาวฉันไว้ ฉันไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณใคร” พันเทพเดินหัวเราะออกไป

ลูกผู้ชายมองไม้สักพักก่อนจะเดินจากไป ไม้ยืนสับสนแล้วกลับมาที่ไกร ศรนารายณ์โผล่มา ยิ่งทำให้ไม้มั่นใจว่าลูกผู้ชายคือเขา อบเชยชวนกลับ แต่ศรนารายณ์กลับถามหาเมฆกับเจ๊กี ไม่ทันไรทั้งสองคนตามเข้ามา ศรนารายณ์รีบเข้าไปดูแลไกรเพื่อเอาใจเจ๊กี อบเชยหน้างอเดินออกไป เมฆให้ไม้ตามไปดู...ไม้ออกมาเห็นอบเชยเตะกระป๋องระบายอารมณ์ จึงถามว่าเป็นอะไร อบเชยย้อนถามตามมาทำไม ไม้ตอบว่าพ่อให้มา อบเชยโมโหทุบตีไม้ยกใหญ่

“พ่อให้มาดูเหรอ เคยคิดเป็นห่วงฉันแล้วตามมาดูเองบ้างมั้ย”

ไม้ว่าเธอดูแลตัวเองได้ อบเชยยิ่งน้อยใจ พรํ่าพูดไม่คิดว่าตนอยากมีคนดูแลบ้างหรือ เอาแต่ห่วงคนอื่น ทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาวแล้วก็ไม่พ้นตนที่ต้องช่วยอีกที ทั้งที่ตนไม่อยากช่วยลูกพันเทพ ไม้โมโหโต้กลับว่าตนไม่ได้ขอร้อง

“...เธอคิดว่าฉันรู้สึกดีที่มีผู้หญิงมาปกป้องเหรอ ดี ต่อไปให้ฉันจะแพ้ จะตาย เธอก็ไม่ต้องมายุ่ง ฉันไม่อยากได้ยินใครมาทวงบุญคุณหรอก” ไม้โกรธเดินจากไป

“เออ อยากทำอะไรก็ทำ อยากตายก็ตายไปเลย ฉันจะไม่สนใจเลยคอยดู” อบเชยตะโกนไล่หลังอย่างเจ็บใจ ก่อนจะร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเด็กๆ ไกรยืนมองอบเชยด้วยความสงสาร

ooooooo

คืนนั้นแพรวานอนไม่หลับ นึกถึงไกรที่พูดปกป้องตนทั้งที่ตนเป็นลูกศัตรู พันเทพเอานํ้าสมุนไพรมาให้ดื่ม แล้วเลียบเคียงถามว่าสนิทสนมกับไม้หรือ แพรวาเล่าว่าไม้เคยช่วยซ่อมรถให้เท่านั้น แล้วเธอก็ขอให้พ่อสอนเรื่องสมุนไพรจีนและการฝังเข็มให้ พันเทพว่ามันเชยไปแล้ว

“ใครว่าล่ะ ตอนนี้คนเขาก็นิยมไปฝังเข็มรักษาโรคกันนะคะ พ่อน่ะฝังเข็มเก่งจะตาย แพรวาจำได้ตอนเด็กๆกลัวเวลาที่พ่อฝังเข็มให้ แต่ก็หายทุกที”

สองพ่อลูกคุยกัน แพรวาถามเรื่องของลูกผู้ชาย พันเทพบอกว่าเป็นฮีโร่คนหนึ่ง ที่เก่งเพราะมีไม้ตะพดวิญญาณเป็นอาวุธเท่านั้น แล้วเขาก็เล่าเรื่องไม้ตะพดว่ามีสองอันให้ฟัง ถ้าใครได้ครอบครองทั้งสองอันจะเกิดบางอย่าง แพรวารีบถามว่าอะไร

“พ่อก็ยังไม่รู้ แต่พ่อเชื่อว่ามันต้องเป็นเรื่องไม่ธรรมดาแน่ๆ” แล้วพันเทพก็เปลี่ยนมาคุยเรื่องไม้ ให้แพรวาลองไปถามไม้ดูถ้าอยากรู้เรื่องไม้ตะพด

ทิวาแอบฟัง รู้สึกอิจฉาและน้อยใจที่พ่อไม่เคยเล่าให้ตนฟังบ้าง จึงคิดจะไปเค้นจากไม้เอง พันเทพแยกจากแพรวา เขาหยิบหนังเสือที่ขาดในกล่องไม้โบราณออกมาอ่าน

“เมื่อเพลาเลือด วิญญาณมาบรรจบ ถือเป็นวาระครบทุกสิ่งสรร สรรพธาตุ สรรพรส ทุกสิ่งพลัน รวมตัวกันก่อกำเนิดเทิดปฐพี...มันไม่มีทางเป็นตำนานไร้สาระแน่ๆ เพียงแต่เรายังไม่รู้เท่านั้นว่า ตำราหนังสืออีกส่วนไปอยู่ที่ไหน ส่วนที่บอกว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น...”

วันรุ่งขึ้น ไม้รู้สึกน่วมไปทั้งตัวร้องโอดโอย เมฆ ถามว่ายังไม่ได้กินสมุนไพรของอบเชยหรือ เห็นทุกทีจะต้องต้มมาให้ ไม้เองก็แปลกใจที่ครั้งนี้อบเชยไม่มาดูแลตนเลย เมฆจึงพาไม้ไปโรงพยาบาล เผอิญไกรนอนอยู่ที่โรงพยาบาล เจ๊กีดูแลป้อนข้าวป้อนน้ำและจะตามไม้มาเฝ้าไข้

“อย่าเลยม้า ไม้น่ะ เมื่อคืนก็โดนไปไม่น้อย ให้เขาได้พักเถอะ ผมขอคนอื่นแทนแล้วกัน”

ในขณะที่อบเชยต้มสมุนไพรใส่กระติกไว้แล้ว แต่ยังเคืองไม่อยากไปให้ไม้ พอดีเจ๊กีให้คนมาตามไปพบที่โรงพยาบาล อบเชยถือกระติกน้ำสมุนไพรติดมือมาด้วย ไม้เห็นอบเชยเดินมาก็เข้าใจว่าคงตามตนมาจึงทำเป็นเล่นตัวนั่งเก๊กอยู่หน้าห้องรอตรวจ อบเชยไม่ทันเห็นเดินเลยไป เธอเข้ามาในห้องไกร บอกเขาว่ามาหาเจ๊กี ไกรตอบว่าม้าไม่อยู่ อบเชยทำหน้างง

“ผมเป็นคนให้คุณมาพบเอง ไม่ใช่ม้า ผมอยากจะขอบคุณที่คุณเอาตัวมาเสี่ยงในเรื่องผม”

“คุณขอบคุณไปแล้ว แล้วฉันก็บอกไปแล้วด้วยว่าฉันไม่ได้ทำเพื่อคุณ”

ไกรว่าแม้จะเป็นผลพลอยได้ก็ต้องขอบคุณ อบเชยเอาน้ำสมุนไพรให้ไกรดื่ม เขาดีใจแล้วอ้อนขอให้เธอเข็นรถพาออกไปเดินเล่น อบเชยเห็นไกรไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก ไกรว่าก็เขาอยากมีคนเอาใจ และชมว่าอบเชยเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งเด็ดเดี่ยวและน่ารัก

“ไม่เคยมีใครชมฉันแบบนี้มาก่อน” อบเชยเขิน

ไกรย้อนถามแม้แต่ไม้หรือ อบเชยหน้าเศร้าอย่าว่าแต่คำชม แม้แต่คำขอบคุณยังไม่เคย ไกรโพล่งขึ้นว่า แต่เธอก็ชอบไม้ อบเชยตกใจที่ได้ยินประโยคนั้น ไกรขอโทษที่ละลาบละล้วง

อบเชยถอนใจ “ตั้งแต่เด็กมา ชีวิตฉัน นอกจากพ่อแล้วก็ไม่เคยคิดถึงใครอีกนอกจากไม้”

ไกรยิ้มแล้วเสนอทางเลือก ให้เธอมองเขาอีกคน อบเชยเขินพูดไม่ออก ไม้ผ่านมาเห็นท่าทีทั้งสองคน ไม้รู้สึกจี๊ดในใจอย่างบอกไม่ถูก

ooooooo

หลายวันผ่านไป ไม้มาช่วยงานไกรตามเดิม ไกรถามไม้ตรงๆว่า ชอบลูกสาวพันเทพหรือ ไม้ชะงักตอบไม่ถูก ไกรเตือนสติ คนที่เจอเพียงครั้งเดียว จะดีกว่าคนที่รู้จักมาทั้งชีวิตหรือ ไม้ยอมรับว่าไม่รู้ทำไม เขาอยากปกป้องดูแลเธอ ส่วนอบเชยผูกพันเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกัน

“งั้นก็ดี เพราะต่อไปนี้ ฉันจะดูแลอบเชยเอง” ไกรสวน

ไม้ตกใจทำอะไรไม่ถูก ขอตัวออกมา จึงลืมจดหมายในซองชมพูที่เขียนถึงแพรวาไว้บนโต๊ะทำงานของตัวเอง ...เดินอยู่หน้า ไม้เจอทิวาเข้ามาหาเรื่องและให้สมุนจับตัวเขาไป ทิวาเอาไม้มามัดติดเก้าอี้ในบ้าน คาดคั้นให้เล่าเรื่องไม้ตะพด ไม้เล่าเท่าที่ตัวเองรู้ให้ฟัง แต่ทิวาไม่เชื่อ ซ้อมไม้จนสะบักสะบอมและคิดว่าจะใช้ไม้เป็นตัวล่อให้ลูกผู้ชายออกมาช่วยเพื่อแย่งไม้ตะพด

ขณะเดียวกัน แพรวาแวะมาเยี่ยมไกรที่บ้านและขอบคุณ ไกรว่าตนไม่ได้ทำอะไรเลย แพรวาเห็นจดหมายจ่าหน้าซองถึงตัวเองบนโต๊ะ เข้าใจว่าไกรคงเขียนถึงตน จึงแอบเก็บเอาไปด้วยความดีใจ ไกรออกมาส่งแพรวาหน้าบ้าน อบเชยมาพอดีมองอย่างไม่พอใจ คิดว่าแพรวาตั้งใจจะแย่งผู้ชายทุกคนที่ตนสนใจ แพรวายิ้มและบอกว่าตั้งใจจะแวะไปขอบคุณ อบเชยหาว่าโกหกแล้วใส่เป็นชุดว่าไม่ต้องไปหาไม้ที่บ้านด้วย เพราะไม่อยู่ ที่อู่ก็ไม่ได้ไป ไม่ต้องตามหาให้กลับบ้านไป

ไกรขำเดินคุยกับอบเชยไปตามถนน ถามอารมณ์เสียมาจากไหน อบเชยว่าแค่เห็นหน้าแพรวาก็ปรี๊ดแล้ว ชอบเสแสร้ง ไกรไม่เห็นอย่างนั้นแล้วถามว่าที่มามีธุระอะไร อบเชยนิ่ง ไกรรู้ทันว่าคงมาหาไม้ ไม่ทันไรได้ยินชาวบ้านคุยกันว่าทิวามาลากตัวไม้ไป อบเชยรีบไปช่วยทันที

พอพันเทพรู้จากลูกน้องว่า ทิวาจับตัวไม้มาซ้อมก็ตกใจรีบเข้ามา ตบหน้าทิวาฉาดใหญ่ แล้วสั่งคนพาไม้ส่งโรงพยาบาล ทิวาน้อยใจหาว่าพ่อลำเอียง พันเทพโต้ว่า ทำอะไรน่าจะให้สมกับเป็นลูกผู้ชาย ไม่ใช่จับคนมามัดแล้วซ้อมในบ้านแบบนี้ อบเชยมาถึงโวยวายหน้าบ้าน พันเทพออกมาพูดทำนองจะดูแลลูกตัวเองให้ดีกว่านี้ อบเชยถามไม้อยู่ไหน แพรวาตอบอยู่โรงพยาบาล

พันเทพกลับเข้าห้องทำงาน ระบายอารมณ์ด้วยการกวาดข้าวของบนโต๊ะหล่นกระจายและโทษว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเมฆ...ขณะเดียวกัน ศรนารายณ์กำลังบ่นกับเมฆว่า ที่พันเทพชอบหาเรื่องพวกเรา มันเกี่ยวเนื่องมาจากอดีตหรือไม่ เมฆเองก็ไม่แน่ใจ เพราะอดีต ตนกับพันเทพเคยรักผู้หญิงคนเดียวกันชื่อทิพย์

ในอดีต...พันเทพซ้อมเมฆจนขาลาก เพื่อชิงตัวทิพย์ไปเป็นของตน ทิพย์ร้องไห้ครํ่าครวญยอมไปแต่อย่าทำอะไรเมฆอีก จนทิพย์ตั้งท้อง คลอดลูกออกมา เธอก็ยิงตัวตายทั้งที่ลูกยังแบเบาะ

ooooooo

พอเมฆรู้เรื่องไม้ ก็รีบมาที่โรงพยาบาล พบอบเชยกับไกรหน้าห้องฉุกเฉิน สักพักหมอออกมาบอกอาการว่า นอกจากฟกช้ำ อาจมีเลือดออกในกระเพาะ ไกรให้รักษาเต็มที่ตนรับผิดชอบเรื่องค่ารักษาพยาบาลเอง เมฆขัดว่าไม่ต้อง เป็นหน้าที่ของตน อบเชยเฝ้าดูแลไม้ จันทร์มาถึงโทษไกรที่ไม่ยอมสอนท่ากรงเล็บพยัคฆ์แก่ไม้ จึงต้องเจ็บหนักขนาดนี้ เมฆสะดุดหูถามไกรรู้จักท่านั้นหรือ ไกรอึกอัก ชาญและอบเชยยืนยัน เมฆตัดบท

“พอเถอะ...ไม่ต้องไปคาดคั้นคุณไกรหรอก ที่ไม้มันเจ็บตัวเพราะตัวมันเองมากกว่า”

กลางดึก พันเทพมาแอบดูไม้ซึ่งนอนอยู่ห้องคนไข้รวม จันทร์เห็นแวบๆรีบบอกอบเชย เธอคิดว่าคงมาดูให้สาแก่ใจ...หมดเวลาเยี่ยม อบเชยไม่ยอมกลับบ้าน นอนหน้าห้องเฝ้าไข้ห่างๆ พอฟ้าสาง ไกรแวะมา มองอบเชยอย่างเวทนา อบเชยละเมอ ไม้อย่าเป็นอะไร ไกรยิ่งช้ำใจ

สายๆอบเชยเช็ดตัวให้ไม้ ไกรเดินเข้ามา เธอทักว่ามาเยี่ยมแต่เช้าเชียว ไกรว่าเขามาเยี่ยมเธอต่างหาก อบเชยแปลกใจไม่ได้เป็นอะไร ไกรให้ดูสภาพตัวเองบ้างไม่อาบน้ำตั้งแต่เมื่อวาน

“นี่ฉันดูแย่ขนาดนั้นเลยหรือ ห่วงตัวเองไป ฉันก็สวยไม่ได้มากกว่านี้แล้วล่ะ”

“ใครบอกล่ะ เธอน่ะเวลาร่าเริงสดใสออกจะสวย” เห็นอบเชยเขิน ไกรจึงบอกว่า ตนตั้งใจมาบอกว่าจะสอนท่ากรงเล็บพยัคฆ์ให้ไม้

อบเชยดีใจ ไกรถามมีอะไรในโลกนี้บ้างที่เธอไม่ยอมทำเพื่อไม้ อบเชยหน้าเจื่อน แพรวาถือช่อดอกไม้มาเยี่ยม อบเชยต่อว่า ไม้ฟื้นขึ้นมาได้ยิน ทักแพรวา เธอรีบขอโทษเขาแทนทิวา อบเชยฮึดฮัดออกไป ไกรขอร้องแพรวาให้กลับก่อน แพรวามองไกรเศร้าๆก่อนจะจากไป

อบเชยเดินมาแถวลานวัด เห็นป้ายหาเสียงของพันเทพก็โมโหพังทิ้งหมด พันเทพเข้ามาบอกว่าไม่พอใจก็ทำกับตัวเขานี่ “เรามาเดิมพันกัน ถ้าเธอชนะ เธออยากจะทำอะไรฉันก็เชิญ แต่ถ้าฉันชนะ เธอกับพ่อต้องเลือกฉันเป็น ส.จ.”

อบเชยรับคำท้า พันเทพเล่นไม่ซื่อใช้เข็มจี้สกัด จุดเธอทั้งตัวให้ขยับเขยื้อนและพูดไม่ได้ ราตรีให้คนอุ้มไปซ่อนในห้องเก็บของวัด...เผอิญจันทร์ที่เผลอนอนหลับข้างคันเกียร์รถของเมฆเขาได้กลิ่นหอมเหมือนกลิ่นไม้ในร่มของพันเทพ จึงลุกขึ้นดมหา เมฆมาเห็นไล่ให้ไปทำงาน จันทร์ยังคาใจจึงมาหาหลวงพ่อที่วัด ถามว่าในวัดมีอะไรที่ทำด้วยไม้หรือกฤษณาบ้างไหม หลวงพ่อว่าถ้ามีคงเก็บอยู่ในห้องเก็บของ จันทร์มาเปิดห้องเก็บของแทบช็อกคิดว่าเจอดีเข้าแล้ว...

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด

“เชียร์” ปลื้ม “เรือนไหมมัจจุราช” กระแสดีเกินคาด
15 พ.ย. 2562
12:10 น.