ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ซีรีส์เลือดมังกร : หงส์

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

การขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งหงส์ดำของหงส์ ทำให้เต็กกับตี๋เล็กเดือดดาลมาก จนถึงกับภาวนาและสาปแช่งให้คุณหนูคนสวยหาตัวคนร้ายฆ่าสุงไม่สำเร็จ จะได้ถูกบีบให้ลาออก ไม่ต่างจากเมฆินทร์ รู้เรื่องจากเกาก็หงุดหงิดมาก ทั้งเรื่องหงส์ได้เป็นหัวหน้าแก๊งและการตายของซ้ง แต่เพียงไม่กี่อึดใจก็เปลี่ยนเป็นแสยะยิ้มร้าย

“ลูกสาวเถ้าแก่สุงขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งก็ดีเหมือนกัน... อะไรๆมันจะได้ง่ายขึ้น”

“ท่านหมายความว่ายังไงครับ”

“ฉันต้องการกินเนื้อหงส์ แล้วหงส์ตัวนี้ก็ไม่ใช่หงส์ธรรมดา แต่เป็นถึงนางพญาหงส์!”

เกาเบ้หน้าเซ็งๆ ทำไมจะไม่รู้ว่าเมฆินทร์คิดอะไร... ถ้าได้หงส์เป็นเมีย ก็จะได้ที่ดินหัวมังกรของโรงงิ้วด้วย

ฝ่ายหงส์...เริ่มภารกิจตามหาคนร้ายฆ่าพ่อในเย็นวันเดียวกัน แต่ผลการตรวจลายนิ้วมือบนกระบี่งิ้ว ซึ่งเป็นอาวุธฆ่าสุง กลับไม่ตรงกับลายนิ้วมือของซ้ง หรืออาชญากรคนไหนในบัญชีรายชื่อ

หลงเริ่มเป็นกังวลและสังหรณ์ใจบางอย่าง คนร้ายอาจเป็นคนใกล้ตัวหรือคนที่ไม่เคยคาดคิด ชานนท์ก็สงสัยเหมือนกัน แต่ยังตอบอะไรไม่ได้ นอกจากรับปากหนักแน่นกับคุณหนูคนสวย จะรีบแจ้งข่าวถ้าได้เบาะแสเพิ่มเติม

การตามสืบเรื่องคนร้ายฆ่าสุง ทำให้หงส์กับหลงใกล้ชิดมากขึ้น รู้สึกหวั่นไหวและมีอารมณ์ลึกซึ้งมากขึ้นทุกวันจนแทบควบคุมไม่ไหว แต่ทั้งสองก็ต้องยับยั้งชั่งใจ เพราะเข้าใจว่าต่างฝ่ายต่างมีเงาของใครอีกคนซ่อนอยู่

แต่กุ่ยไม่รู้ และร้อนใจมาก หึงหวงหงส์จนทนไม่ไหว ตัดสินใจไม่รอให้หมวยช่วย และสารภาพกับคุณหนูคนสวยด้วยตัวเอง แต่ก็ต้องอกหักอย่างแรง เมื่อเธอปฏิเสธและบอกว่ารู้สึกกับเขาแบบน้องชายเท่านั้น

อาการซึมเศร้า ดื่มเหล้าจนเมามายของกุ่ย ทำให้หมวยเป็นห่วง และตามดูแลอย่างใกล้ชิด โดยไม่นึกรังเกียจ แต่แม้เธอจะทำดีแค่ไหน กุ่ยก็มองไม่เห็น แถมพูดให้ช้ำอีกต่างหาก ว่าต่อให้ไม่มีหงส์ เขาก็จะไม่มีวันหันมามองเธอ!

แต่ถึงจะโดนตอกใส่หน้าขนาดนั้น หมวยก็ดูดายไม่ได้ ตามเช็ดอ้วก พาเขาเข้านอน นั่งเฝ้าจนเช้าแถมด้วยโจ๊กร้อนๆเป็นมื้อเช้าให้อีกต่างหาก จนกุ่ยถึงกับอึ้ง รู้สึกผิดไม่น้อยที่พูดจารุนแรง ทำร้ายจิตใจเธอเมื่อคืนก่อน

หงส์ไม่ได้สนใจบรรยากาศระหว่างกุ่ยกับหมวย มัวครุ่นคิดถึงวันเลือกตั้งนายกสมาคมเลือดมังกร ที่จะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วัน หลงถอนใจยาว เปรยถึงตงว่าหากไม่เกิดเรื่องภายในแก๊งเขี้ยวสิงห์ คงได้ตำแหน่งนายกสมาคมไปแล้ว

“ฉันอยากให้เฮียทรงกลดขึ้นเป็นนายกสมาคม”

“แต่ในเวลานี้ไม่มีแก๊งไหนมีอิทธิพลเท่าแก๊งมังกรดำของเสี่ยเล้ง”

“ใครๆก็รู้เช่นเห็นชาติเสี่ยเล้ง หากคนหน้าเนื้อใจเสืออย่างเสี่ยเล้งได้ขึ้นเป็นใหญ่ คงได้เดือดร้อนกันไปทั่ว”

“เสี่ยเล้งมีพวกในสมาคมไม่น้อย มีท่านเมฆินทร์คอยหนุนหลัง จึงมีโอกาสจะได้รับเลือกเป็นนายกสมาคม”

“ต่อให้เสี่ยเล้งมีอำนาจคับฟ้า แต่ยังไงก็ตาม ฉันเชื่อว่าธรรมะย่อมชนะอธรรม!”

ooooooo

สถานการณ์ก่อนวันเลือกตั้งนายกสมาคมเลือดมังกรคุกรุ่นขึ้นทุกที ทรงกลดยังเก็บตัวเงียบ ไม่แสดงตัวหรือเคลื่อนไหวอะไร ต่างจากเล้ง เข้ามอบของ กำนัลให้เมฆินทร์ ติดสินบนให้ช่วยสนับสนุนตนเป็นนายกสมาคมฯ

เมฆินทร์เห็นแก่อามิสสินจ้าง ตกปากรับคำอย่างดี เล้งเลยยิ่งย่ามใจ และตามปั่นหัวเกาอีกต่างหาก ให้หาทางดึงเต็กมาเป็นพวก เมื่อเห็นว่าหัวหน้าแก๊งกระเรียนทำท่าจะแตกแยกกับแก๊งหงส์ดำ

หลงพอเห็นเค้าอยู่บ้าง และอดวิตกแทนหงส์ไม่ได้ ดูท่าสถานการณ์ของทรงกลดอาจไม่โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่คิด เพราะเต็กก็น่าจะปันใจให้เล้ง ด้วยเคืองคุณหนูคนสวยไม่หายเรื่องตำแหน่งหัวหน้าแก๊ง

หงส์ถอนใจยาว เข้าใจสถานการณ์ดี แต่ก็อดหนักใจไม่ได้ “เวลาเปลี่ยน ใจคนก็เปลี่ยน ทุกวันนี้อาเจ็กเต็กกลายเป็นคนแปลกหน้าที่น่ากลัวสำหรับฉัน...ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นอีก”

“นายน้อยอย่าเพิ่งกังวลกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง จะพลอยทำให้ทุกข์เสียเปล่าๆ”

“อาหลง...ถ้าวันพรุ่งนี้ทุกอย่างต่างไปจากวันนี้ นายจะยังเหมือนเดิมไหม”

“ถึงแม้ว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไป แต่ผมจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง!”

ขณะที่ทุกคนวุ่นวายกับการเลือกตั้งนายกสมาคมเลือดมังกรคนใหม่ ซึ่งจะถูกจัดขึ้นอีกไม่กี่วัน ตี๋เล็กกลับหมกมุ่นกับการวางแผนจะลักลอบเข้าบ้านสุงอีกครั้ง หวังรวบหัวรวบหางหงส์เป็นเมียให้ได้

และครั้งนี้เขาก็ไม่เงอะงะเหมือนครั้งที่แล้ว หาทางปีนข้ามหน้าต่างไปถึงห้องทำงานของสุงจนได้ จังหวะเดียวกับที่หงส์แวะมานั่งคิดอะไรเพลินๆพอดี

คุณหนูคนสวยถึงกับผงะ ต่างจากผู้บุกรุก เยื้องย่างไปนั่งเก้าอี้ทำงานของสุงอย่างโอหัง

“เก้าอี้ประมุขแก๊งหงส์ดำมันนั่งสบายอย่างนี้นี่เอง มิน่า...น้องหงส์ถึงไม่ยอมลุก”

“นอกจากอาป๊าแล้ว มีแต่หัวหน้าแก๊งหงส์ดำเท่านั้นที่สามารถนั่งเก้าอี้ตัวนี้ได้”

“อีกหน่อยเราสองคนตกล่องปล่องชิ้นกันแล้ว อะไรๆที่เป็นของน้องหงส์ก็ต้องเป็นของเฮียอยู่ดี”

“ฝันไปเถอะ หัวเด็ดตีนขาด หงส์ก็ไม่มีวันยอมเป็นของเฮีย”

“แต่เฮียมีข้อเสนอ บางทีข้อเสนอของเฮียอาจทำให้น้องหงส์เปลี่ยนใจก็ได้”

หงส์นิ่วหน้า ก่อนจะโกรธจนควันออกหู เมื่ออีกฝ่ายเสนอให้แต่งงานด้วย แลกกับการสนับสนุนให้ทรงกลดขึ้นเป็นนายกสมาคมคนใหม่แทนสุง

“อย่าสำคัญตัวผิดไป ถึงแก๊งกระเรียนจะอยู่ข้างแก๊งหงส์ดำ ก็ไม่ได้หมายความว่าเฮียทรงกลดจะชนะเลือกตั้ง”

“อย่าลืมสิ...อาป๊าเฮียเป็นคนกว้างขวาง แค่พูดไม่กี่คำ ไอ้ทรงกลดก็ได้ขึ้นเป็นนายกสมาคมได้สบายๆ”

“ถ้าเฮียทรงกลดจะชนะ ก็ต้องชนะอย่างสมศักดิ์ศรี วิธีสกปรกของเฮียตี๋เล็ก หงส์คงไม่เล่นด้วย”

“คิดดูให้ดีๆ มีแต่วิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้ไอ้ทรงกลดเอาชนะเสี่ยเล้งได้ ยอมแต่งงานเป็นเมียเฮีย แล้วแก๊งกระเรียนจะคอยสนับสนุนแก๊งหงส์ดำทุกอย่าง...ตกลงไหม”

หงส์ไม่ทันตอบ ก็ถูกรวบร่างไปซุกไซ้อย่างหื่นกระหาย หลงได้ยินเสียงโครมครามจากห้องทำงานสุง เลยตามมาช่วยได้ทันเวลา ก่อนที่หงส์จะประกาศตัดขาดจากตี๋เล็ก ไม่นับถือเป็นพี่น้องอีกต่อไป!

ตี๋เล็กไม่สะทกสะท้าน แถมแขวะว่าสองเจ้านายลูกน้องมีใจต่อกัน และใฝ่ต่ำจนไม่เห็นหัวตน หลงโกรธมาก ตั้งท่าจะเอาเรื่องเต็มที่ แต่หงส์ห้ามไว้ แล้วเอ่ยเสียงเย็น

“บุกรุกเข้ามาที่นี่ยามวิกาล ตามกฎของแก๊งหงส์ดำ อั๊วจะฆ่าลื้อก็ได้ตี๋เล็ก”

“ก็เอาสิ...ดีเหมือนกัน กล้าฆ่าอั๊วหรือเปล่าล่ะ”

หงส์พยายามข่มอารมณ์อย่างมาก ตอกกลับเสียงเข้ม “เห็นแก่หน้าป๊าลื้อ อั๊วจะยอมไว้ชีวิตลื้อสักครั้ง ไสหัวไปซะ แล้วอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก นับแต่นี้...แก๊งหงส์ดำกับแก๊งกระเรียนทางใครทางมัน!”

ooooooo

ตี๋เล็กกลับไปด้วยความหัวเสียสุดขีด แต่ไม่วายประกาศลั่นจะกลับมาใหม่ และทำทุกทางให้หงส์เป็นเมีย หลงวิตกมาก เป็นห่วงคุณหนูคนสวย จึงลงมือสำรวจห้องหับและที่ทางภายในบ้านสุงโดยละเอียด จนได้ข้อสันนิษฐานบางอย่าง ว่าตี๋เล็กอาจไม่ได้บุกรุกเป็นครั้งแรก แต่อาจเคยลักลอบเข้ามาก่อนหน้านี้

ถึงหงส์จะยังไม่ปักใจเชื่อ แต่ตี๋เล็กก็ไม่ไว้ใจ อารมณ์ค้างด้วย เลยยุแยงพ่อให้โกรธและเกลียดหงส์ โดยยกเรื่องที่เธอประกาศตัดความสัมพันธ์มาใส่ไข่จนเต็กเลือดขึ้นหน้า

“พี่ใหญ่ตายไม่ทันไร มันก็ไม่เห็นหัวอั๊ว ถ้าแก๊งหงส์ดำไม่มีแก๊งกระเรียนรองตีน จะยืนได้อย่างทุกวันนี้ไหม”

อาการเกรี้ยวกราดของพ่อ ทำให้ตี๋เล็กสาแก่ใจมาก “อาหงส์คงเจ็บใจที่อาป๊าคัดค้านอีขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊ง พอโดนไอ้ขี้ข้าหลงมันเป่าหูยุแยงเข้าหน่อยเลยตัดขาดความสัมพันธ์กับเรา”

“นังเด็กเมื่อวานซืน ขึ้นมาเป็นใหญ่ไม่ทันไรก็ทำผยอง เห็นทีเราคงญาติดีด้วยไม่ได้”

“เอาเลยอาป๊า ลุยเป็นลุย เปิดศึกกันให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย ถ้าอาป๊าไม่เปิด อั๊วเปิดเอง!”

หงส์ยังไม่รู้ว่าตี๋เล็กมีแผนล้างแค้นยังไง มัวหมกมุ่นตามหาตัวคนร้ายฆ่าพ่อ ธามเป็นห่วงเลยแวะมาหา พร้อมบอกเบาะแสที่สืบได้ ว่าซ้งไม่ใช่คนร้าย แต่อาจเป็นคนอื่นอาศัยจังหวะนี้โยนความผิดให้

“เฮียแน่ใจนะว่าไม่ใช่ฝีมือเสี่ยเล้ง ถ้าไม่ใช่เขา...ก็เหลือแค่เถ้าแก่เกากับตี๋เล็กเท่านั้น”

“หงส์อย่าใจร้อนไป ทรงกลดขึ้นมาเป็นนายกสมาคมเลือดมังกรเมื่อไหร่ ไอ้คนชั่วพวกเนี้ยจะต้องถูกล้างบาง”

“ถ้าคนชนะการเลือกตั้งไม่ใช่เฮียทรงกลด แต่เป็นเสี่ยเล้งล่ะคะ”

“สมาคมเลือดมังกรก็คงต้องลุกเป็นไฟ!”

แต่ว่าจะถึงเวลานั้น แก๊งหงส์ดำก็ได้ร้อนเป็นไฟเสียก่อน เมื่อตี๋เล็กแผลงฤทธิ์ ยกพวกไปถล่มตลาด ขู่เรียกค่าคุ้มครองจากชาวบ้าน และประกาศลั่น หากผู้ฝักใฝ่แก๊งหงส์ดำข้ามถิ่นมาเขตแก๊งกระเรียน จะฆ่าไม่ให้เหลือซาก!

ชาวคณะงิ้วเฟิ่งหวงเป็นเดือดเป็นแค้นมาก โดยเฉพาะหลง หัวเสียไม่แพ้ใคร แต่หงส์กลับมีท่าทางนิ่งสงบ รู้ดีว่าพวกเต็กกดดันเพื่อบีบให้ออกจากตำแหน่ง แต่ก็อยากจะลองเจรจาสักครั้ง เผื่อปัญหาจะไม่ต้องจบที่ความรุนแรง

เวลาเดียวกันที่บ้านเต็ก...เถ้าแก่ใหญ่ได้ยินวีรกรรมสุดกร่างของลูกชาย ก็ไม่ห้าม แต่ก็อดปรามไม่ได้

“จะทำอะไร อย่าให้มันมากเกินไปนะตี๋เล็ก พี่ใหญ่สอนให้อั๊วปกครองคนด้วยหลักเมตตาธรรม”

“เมตตงเมตตามันกินได้ซะที่ไหนอาป๊า อาแปะสุงโง่เอง เป็นถึงนายกสมาคม แต่ดันไม่รู้จักช่องทางหาเงิน”

“ให้มันน้อยๆหน่อยตี๋เล็ก ถึงยังไงพี่ใหญ่ก็เคยมีบุญคุณกับอั๊ว”

“อาแปะสุงไม่ได้มีบุญคุณกับอั๊วนี่ สำหรับอั๊ว...อาแปะสุงก็แค่ตาแก่หัวดื้อเท่านั้น อยู่ไปก็รกโลกเปล่าๆ”

เต็กส่ายหน้าอ่อนใจให้กับความคิดหยาบกระด้างและเอาแต่ใจของตี๋เล็ก แต่ไม่ทันสรตะอะไร ก็ต้องไปเจรจากับหงส์ ซึ่งเขาก็ไม่ยอมลดราวาศอกให้ แถมยื่นข้อเสนอทางเดียว ให้เธอต้องแต่งงานกับตี๋เล็ก ความสัมพันธ์ระหว่างแก๊งหงส์ดำกับแก๊งกระเรียนถึงจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

แต่ถึงจะถูกขู่และกดดันแค่ไหน หงส์ก็ยืนยันไม่แต่งงานกับตี๋เล็ก หลงเฝ้ามองเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยความเป็นห่วง และอดหนักใจแทนเธอไม่ได้ ถูกบีบทุกทาง ไม่แต่งงานกับคนพาลอย่างตี๋เล็ก ก็ต้องหาคนร้ายฆ่าสุงให้ได้

“เฮียธามบอกฉันว่าการตายของอาป๊าไม่ใช่ฝีมือของเสี่ยเล้ง”

“หมวดชานนท์ก็แจ้งว่ารอยนิ้วมือแฝงของคนร้าย ไม่ตรงกับลายนิ้วมือบนแฟ้มอาชญากรที่เคยก่อคดี”

“แสดงว่ามันไม่ใช่นักฆ่ามืออาชีพ แต่ใครจะกล้าบุกมาฆ่าเจ้าพ่อใหญ่อย่างอาป๊าถึงในบ้าน”

“ก็คนที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีอย่างคุณตี๋เล็กยังไงล่ะครับ”

หลงปักใจมาก หงส์เองก็เริ่มคล้อยตาม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะไม่มีหลักฐาน...

ooooooo

ตี๋เล็กมั่นอกมั่นใจเหลือเกินจะได้แต่งงานกับหงส์ จนเต็กก็อดแปลกใจไม่ได้ แต่ก็ไม่ติดใจอะไรมาก เพราะเห็นเป็นเรื่องดี หากตนได้ครองแก๊งหงส์ดำด้วย แต่คนร้อนรนกว่าก็คือเมฆินทร์ ซึ่งแม้จะยินดีที่เกาดึงเต็กมาเป็นพวกได้ แต่ก็หัวเสียไม่น้อย เมื่อรู้จากหัวหน้าแก๊งค้างคาวว่าตี๋เล็กมีแผนจะแย่งหงส์ไป

“เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา ถ้าไม่แน่จริงคงไม่มาได้ไกลถึงขนาดนี้”

“เพราะอย่างนั้น เถ้าแก่เต็กถึงได้อยากให้ตี๋เล็กลูกชายมันแต่งงานกับคุณหนูหงส์”

“อาหงส์เป็นของฉัน ใครหน้าไหนก็เอาไปไม่ได้ทั้งนั้น”

“ใจเย็นไม่ได้หรอกครับท่าน ตี๋เล็กก็มีใจกับคุณหนูหงส์ไม่น้อย ขืนปล่อยไว้ ท่านอาจชวดสิ่งที่หวังนะครับ”

เกาแสยะยิ้มร้าย ถือโอกาสยุให้กำจัดตี๋เล็ก จะได้ไม่มีเสี้ยนหนามภายหลังเมื่อกำจัดเต็กแล้ว

ด้านหงส์...ไม่สนว่าใครคิดอะไร หนักใจเรื่องสถานการณ์ของแก๊งหงส์ดำมากกว่า ว่าอาจต้องล่มสลาย หากตนไม่แต่งงานกับตี๋เล็ก หรือหาตัวคนร้ายฆ่าสุงไม่เจอ หลงสงสารแต่ไม่รู้จะช่วยยังไง เลยพาเธอไปปรับทุกข์กับซินแสง้วง

ซินแสง้วงเห็นสีหน้าหงส์ ก็พอเดาได้ว่าคงมีเรื่องกังวลใจ ถึงภาระและหน้าที่ของเธอ เลยพูดดักคอ

“คนส่วนใหญ่มักกังวลกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ความกังวลเมื่อเกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าใครก็ตามก็มักจะขยายตัวใหญ่ขึ้น และเมื่อกังวลเรื่องหนึ่งได้มันก็จะกังวลต่อไปอีกไม่รู้กี่เรื่องต่อกี่เรื่อง”

หงส์นิ่วหน้าไม่เข้าใจ แต่ซินแสง้วงก็ไม่อธิบายต่อ นอกจากแหงนหน้ามองกลุ่มดาวสิงห์และดาวหงส์บนฟ้า

“ดาวสิงห์ค่ำคืนนี้ไม่ค่อยสว่างเท่าไหร่นัก เพราะมีเมฆดำบดบังอยู่ แต่ถึงกระนั้นก็ยังทอแสงให้เรายังพอมองเห็น เช่นเดียวกับดาวหงส์ที่อับแสงลงเช่นเดียวกัน”

หงส์ได้ยินก็เข้าใจเองว่าทรงกลดอาจมีเคราะห์หรือดวงตกไม่ได้เป็นนายกสมาคม เลยอยากหาทางแก้เคล็ด แต่ซินแสก็โบกมือห้าม ส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับบอกให้ทำใจกับโชคชะตา

“เรื่องของดวงดาว ใครเล่าจะกำหนดได้ ทุกสรรพสิ่งบนโลกนี้ล้วนไม่เที่ยงแท้ มีขึ้นมีลงได้ตลอดเวลา ยิ่งกังวลมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทุกข์มากเท่านั้น”

“ตั้งแต่หงส์เกิดมา ทำไมถึงมีแต่เรื่องให้เป็นทุกข์ ไม่รู้จักจบเสียที”

“ทุกข์มีไว้ให้เห็น ทุกข์ไม่ได้มีไว้ให้เป็น คนส่วนมากมักจะเป็นทุกข์ มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่เห็นทุกข์สุขหรือทุกข์เป็นของมันอยู่อย่างนั้น มีแต่ใจของลื้อนั่นแหละที่คอยจะไปยุ่งกับมัน”

“ฟังดูง่ายแต่ทำยาก ถ้าหงส์ปล่อยวางอย่างที่ซินแสแนะนำได้ก็คงจะดี”

“สุขทุกข์อยู่ที่ใจ ถ้าปล่อยก็ว่าง ถ้าวางก็เบาแต่ถ้าถือเอาไว้ ทั้งกายและใจก็หนัก...”

คำพูดเตือนสติของซินแสง้วง รวมทั้งความหนักใจเรื่องวันรุ่งขึ้น ที่จะได้รู้ผลการเลือกตั้งนายกสมาคมฯ ทำให้หงส์เครียดจัด นอนไม่หลับจนดึกดื่น หลงเลยมานั่งคุยเป็นเพื่อน แต่ก็รักษาระยะห่างจนหงส์ต้องพูดให้สบายใจ

“ฉันไม่เคยคิดว่านายเป็นลูกน้องฉัน ที่ผ่านมานายเป็นเพื่อนฉัน...อาหลง”

หลงยิ้มบางๆ พึมพำตอบกลับ “คนต่ำต้อยอย่างผมได้เป็นเพื่อนกับนายน้อยก็ดีใจมากแล้ว”

คืนนั้นหงส์หลับไปพร้อมเสียงเพลงใบไม้กล่อมจากหลง ซึ่งนั่งเฝ้าเป็นเพื่อนทั้งคืน ยินดีและเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง ได้เป็นเพื่อนยามยากของคุณหนูคนสวย และได้ดูแลใกล้ชิดแบบนี้

ooooooo

ในที่สุดวันเลือกตั้งนายกสมาคมเลือดมังกรคนใหม่ก็มาถึง หงส์ในมาดนางพญามาถึงห้องประชุมพร้อมกับธามและแก๊งทายาทเลือดใหม่คนอื่นๆ และกลายเป็นเป้าสายตาของคนทั้งงานอย่างช่วยไม่ได้ เพราะเธอเป็นผู้นำซึ่งเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว แถมเพิ่งได้รับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งหงส์ดำต่อจากสุง อดีตนายกสมาคมฯด้วย

หลงขับรถมาส่ง แต่ไม่ได้ตามเข้าไปด้านใน เพราะมีแค่หัวหน้าแก๊งเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์เข้าไปได้ เลยไม่รู้ว่าบรรยากาศการเลือกตั้งเต็มไปด้วยความตึงเครียด เล้งซึ่งมั่นใจมากว่าจะได้ครองตำแหน่งนายกฯ กลับต้องตกม้าตายตอนจบ เมื่อถูกทรงกลดเฉือนชนะไปได้อย่างเฉียดฉิว

แต่หนทางของทรงกลด ในฐานะนายกสมาคมฯคนใหม่ก็ไม่ง่ายนัก เมื่อเขาประกาศใช้นโยบายถิ่นมังกรสีขาว กวาดล้างธุรกิจมืดและสกปรกจากเยาวราชฝ่ายตรงข้าม ซึ่งนำโดยเล้ง เลยรวมตัวกันต่อต้าน จนทรงกลดต้องยอมรับคำท้า จะหาเสียงสนับสนุนให้มากกว่าครึ่งภายในสามเดือน หรือไม่ก็ลาออกจากตำแหน่ง!

หลังการประชุมอันเคร่งเครียด ธามเดินมาส่งหงส์ที่รถ พร้อมปรึกษาหารือเรื่องหาทางช่วยทรงกลด แต่ไม่ทันได้ความ หัวหน้าแก๊งกระทิงจอมโหดก็ได้เห็นหน้าหลง บอดี้การ์ดหน้านิ่งของหงส์เสียก่อน เลยจัดการทดสอบฝีมือ แถมเอ่ยปากขอซื้อตัวให้มาทำงานด้วย เพื่อวัดใจ

หงส์มองคนนั้นที คนนี้ทีด้วยความงุนงง ก่อนจะปลื้มแทบตัวลอย เมื่อหลงประกาศกร้าว จะไม่ไปไหนทั้งนั้น เพราะเคยรับปากสุงจะดูแลเธอด้วยชีวิต ธามอมยิ้มชอบใจ ก่อนจะขู่เสียงเข้ม...อย่าลืมคำพูดของลื้อก็แล้วกัน!

ผลการเลือกตั้งนายกสมาคมฯคนใหม่ ทำให้สมาชิกแก๊งเลือดมังกรแบ่งเป็นสองพวก พวกแรกนำโดยเล้ง รวมทั้งเต็ก ซึ่งตั้งใจจะร่วมมือกันทำให้ทรงกลดหลุดจากตำแหน่ง พวกที่สองนำโดยแก๊งทายาทเลือดใหม่ ภรพ ธาม คณินและหงส์ ซึ่งสนับสนุนทรงกลดเต็มที่ หวังขจัดความชั่วร้ายออกจากเยาวราช และผดุงไว้ซึ่งความถูกต้องและยุติธรรม

แต่ถึงทุกอย่างจะเป็นไปตามที่หวัง ทรงกลดได้เป็นนายกสมาคมฯคนใหม่ หงส์ก็ไม่คลายกังวล เพราะดูท่าหนทางจะยากลำบากกว่าที่คิด หลงเห็นด้วย บรรดาเจ้าพ่อใหญ่ในเยาวราชต่างก็มีธุรกิจมืดหนุนหลังทั้งนั้น การจะกวาดล้างตามนโยบายถิ่นมังกรสีขาว เลยอาจเจอตอมากกว่าเจอเส้นชัย

หงส์หนักใจ แต่ก็ไม่คิดท้อ “อาป๊าเคยสอนว่าอำนาจที่ปราศจากจากเหตุผลคืออำนาจของคนพาล อำนาจที่ปราศจากความเมตตาคืออำนาจที่นำมาซึ่งความพินาศ ฉันเชื่อว่าเฮียทรงกลดไม่ยอมแพ้เสี่ยเล้งง่ายๆแน่”

คืนเดียวกันที่บ้านเต็ก...ตี๋เล็กเป็นเดือดเป็นร้อนแทนพ่อมาก เมื่อรู้ว่าทรงกลดได้ตำแหน่งนายกสมาคมฯ ถึงขั้นจะส่งคนไปจัดการให้หายแค้น เต็กเอือมระอากับความคิดน้อยของลูกชาย แต่ก็อดเอะใจไม่ได้ เพราะรู้สึกว่าตี๋เล็กจะมั่นอกมั่นใจเหลือเกินว่าจะจัดการทรงกลดได้...หรือว่า...ตี๋เล็กจะเกี่ยวข้องกับการตายของสุง!

ไม่ใช่แค่พวกเต็กที่เดือดร้อน เมฆินทร์ก็หัวเสียไม่แพ้กัน จนถึงกับตัดสินใจตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ด้วยการส่งเล้งไปฆ่าอ๋า หัวหน้าแก๊งหมูป่า แล้วนำศพไปโยนหน้าบ้านทรงกลด หวังเชือดไก่ให้ลิงดู

ซึ่งก็ได้ผลไม่น้อย การตายของอ๋าทำให้หลายฝ่ายร้อนรน ไม่เว้นแม้แต่หงส์ ปักใจว่าต้องเป็นฝีมือเล้ง แต่ยังหาหลักฐานไม่ได้ เหมือนคดีของพ่อเธอ ซึ่งจนบัดนี้ก็ยังไม่รู้ว่ารอยนิ้วมือบนกระบี่งิ้วเป็นของใคร

หลงรับฟังด้วยสีหน้านิ่งสงบ ก่อนจะยืนยันว่าตี๋เล็กคือผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง แต่หงส์ก็ยังไม่เชื่อ

“อาหลง...เวลาอย่างนี้ สถานการณ์อย่างนี้ ไม่เป็นการสมควรเลยที่นายใช้ความรู้สึกตัวเองมาปะปน”

“ผมเชื่อสัญชาตญาณผม นายน้อยก็ควรเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง คนวงการนี้ล้วนมีสัญชาตญาณของนักเลง”

“ฉันรู้ว่าตี๋เล็กเป็นคนยังไง แต่ฉันไม่อยากให้แก๊งหงส์ดำกับแก๊งกระเรียนต้องแตกแยกร้าวฉานกันมากไปกว่านี้อีกแล้ว ฟังให้ดี...ตราบใดที่นายยังไม่มีหลักฐาน อย่าพูดพล่อยๆแบบนี้ให้ฉันได้ยินอีก!”

ooooooo

แม้จะประกาศไม่ให้หลงกล่าวหาตี๋เล็กแบบไม่มีหลักฐานอีก แต่หงส์ก็อดหวั่นและระแวงไม่ได้ กลัวว่าหากเป็นจริง ความสัมพันธ์เก่าแก่ของแก๊งสามวิหคจะแตกสะบั้น ส่วนเต็ก สงสัยคำพูดแปลกๆของตี๋เล็กในระยะหลัง เลยอยากคุยให้รู้เรื่อง แต่ดันเจอหลักฐานชิ้นสำคัญเสียก่อน คือเสื้อเปื้อนเลือดซึ่งซ่อนอยู่ใต้เตียงลูกชาย

เต็กใจคอไม่ดี จำได้แม่นว่าเสื้อเปื้อนเลือดนี้เป็นตัวเดียวกับที่ตี๋เล็กใส่วันที่สุงถูกฆ่า แล้วเมื่อตามคาดคั้นความจริงก็ถึงกับผงะ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนสารภาพแบบไม่สะทกสะท้าน

“ใช่...อั๊วเป็นคนฆ่าอาแปะสุง อาป๊าจะทำไม จะลากคออั๊วเข้าคุกหรือไง”

“ไอ้ตี๋เล็ก ลื้อทำอะไรลงไปรู้ตัวหรือเปล่า นั่นอาแปะลื้อนะ”

“อาแปะสุงไม่ชอบหน้าอั๊ว มิหนำซ้ำยังกีดกันอั๊วกับอาหงส์อีก ไอ้แก่เจ้าเล่ห์ แทนที่มันจะยกแก๊งหงส์ดำให้อาป๊า กลับตระบัดสัตย์ยกให้ลูกสาวตัวเองที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ยังงี้มันสมควรตายไหม”

“ทำไมลื้อถึงทำอะไรโง่ๆแบบนี้ คนอื่นฆ่าพี่ใหญ่ อั๊วยังไม่เสียใจเท่าลูกชายอั๊วเป็นคนฆ่าเสียเอง”

“ที่จริง...อาป๊าควรภาคภูมิใจในตัวอั๊วด้วยซ้ำ ที่สามารถโค่นเจ้าพ่อใหญ่ นายกสมาคมเลือดมังกรอย่างอาแปะสุงได้ อาป๊าเป็นคนสอนอั๊วเองไม่ใช่หรือว่าเป็นเจ้าพ่อต้องเด็ดขาด จะใจเสาะเป็นปลาซิวไม่ได้”

เต็กถึงกับพูดไม่ออก ช้ำใจและผิดหวังในตัวลูกชายมาก แต่ตี๋เล็กก็ไม่ยี่หระหรือรู้สึกผิดแม้แต่น้อย

“ไม่มีอาแปะสุงสักคน อาป๊าก็คงได้เป็นใหญ่ในแก๊งหงส์ดำไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้พินัยกรรมบ้าๆนั่น!”

พูดจบก็ขอตัวไปนอน ทิ้งเต็กให้ยืนบื้อคนเดียว สะเทือนใจมากจนต้องไปไหว้ขอขมาหน้าป้ายวิญญาณของสุง ขออโหสิกรรมและขออภัยให้ลูกชายคนเดียว...พร้อมกับยอมรับว่าคนผิดก็คือเขา เลี้ยงลูกมาไม่ดี ตามใจจนเสียคน

คืนเดียวกันที่บ้านสุง...หลงไม่อยากรอกระบวนการทางกฎหมาย เลยจะบุกไปล้างแค้นตี๋เล็กเอง แต่หงส์มาเห็นเข้าเสียก่อนเลยพยายามรั้งไว้ กลัวสถานการณ์จะเลวร้ายกว่านี้ หลงทนไม่ไหว โต้กลับ

“นายน้อยจะปล่อยตี๋เล็กไป...ขนาดมันกล้าบุกมาข่มเหงนายน้อยก็ยังปล่อยมันไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง ฟ้องอาเจ็กเต็ก แจ้งความ หรือเอาเรื่องนี้เข้าที่ประชุม ว่าตี๋เล็กบุกมาปล้ำฉันถึงในบ้าน คนอื่นจะได้หัวเราะเยาะฉันน่ะสิ เรื่องนี้ฉันมีแต่เสียกับเสีย ทำอะไรตี๋เล็กมันไม่ได้สักอย่าง”

“นายน้อยไม่จำเป็นต้องทำ แค่สั่งคำเดียว ผมและทุกคนในแก๊งพร้อมจะทำตาม แม้แลกด้วยชีวิตก็ยอม”

“อาป๊าสอนว่าอำนาจที่ขาดเมตตาธรรม ก็เหมือนเสือที่หลุดจากกรง ฉันไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นผู้นำที่มือเปื้อนเลือด เป็นต้นเหตุทำให้คนอื่นๆต้องมาตายเพราะฉัน”

ท่าทางเหนื่อยล้าของหงส์ ทำให้หลงใจอ่อนยวบ ยอมลดท่าทีขึงขังลง จนหงส์เบาใจ แต่ก็ไม่วายกำชับ

“หน้าที่ของนายแค่หาหลักฐานคนร้ายที่ฆ่าอาป๊าเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์พิพากษาชีวิตใคร ถ้านายทำอะไรนอกเหนือคำสั่ง ฉันจะถือว่านายไม่ใช่คนของฉันอีกต่อไป!”

พูดจบก็แยกตัวไป ทิ้งให้หลงมองตามตาปรอย ตอนแรกก็อยากขัดคำสั่ง แต่สุดท้ายก็ข่มใจไว้ได้ ไม่อยากให้คุณหนูคนสวยเสียใจ แล้วจะไม่ได้ดูแลเธอใกล้ชิดอย่างทุกวันนี้อีก

ooooooo

กุ่ยพยายามตัดใจจากหงส์ และมุ่งมั่นกับการฝึกซ้อมบทพระนางในการแสดงงิ้วแทน โดยมีหมวยเป็นคู่ซ้อม แต่จู่ๆ...เสียงเพลงไพเราะจากเธอก็ทำให้กุ่ยใจเต้นไม่เป็นส่ำเป็นครั้งแรก จนต้องผละไปคิดอะไรตามลำพัง

หมวยเห็นกุ่ยไม่สบายใจเลยตามไปคุยด้วย แต่กลับทำให้เขาสับสนมากขึ้น จนเธอเหลืออด โพล่งความในใจออกมาว่าแอบหลงรักเขามานาน แต่เขากลับไม่เคยรับรู้!

ความจริงจากปากหมวยทำให้กุ่ยอึ้ง หงส์ซึ่งเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง ตัดสินใจมาเตือนสติให้เขาซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง แต่กุ่ยก็ยังไม่เข้าใจนัก ด้วยยังไม่แน่ใจว่ารู้สึกกับหมวยแบบพี่น้องหรือแบบคนรัก

หงส์มานั่งข้างๆ ยิ้มให้กำลังใจ “ความรักกับความผูกพัน บางทีมันก็ใกล้กันจนแยกไม่ออก ความรักมักมาแบบไม่ทันตั้งตัว พอรู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นความผูกพันจนขาดกันไม่ได้ซะแล้ว”

“อั๊วกลัว...กลัวว่าจะทำให้อาหมวยต้องเสียใจเพราะอั๊ว”

“ถ้าคิดจะรัก ลื้อต้องลืมคำว่าเสียใจ ไม่ต้องสนว่าข้างหน้าจะมีอุปสรรคแค่ไหน ปล่อยให้ความรักนำทางก็พอ”

“แต่อั๊วยังไม่พร้อม”

“ชีวิตคนเรามันสั้น อย่ากลัวที่จะรักใครสักคนเมื่อยังมีลมหายใจ”

ไม่ใช่แค่กุ่ยที่หงส์ช่วยเตือนสติ หมวยก็เป็นอีกคนที่เธอต้องตามไปปลอบ ยุให้สู้และพยายามทำให้กุ่ยเห็นความรักและความดี แต่หมวยก็ท้อและเหนื่อยใจเหลือเกิน

“คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด ต่อให้ทำความดีสักล้านครั้ง เขาก็มองไม่เห็นค่าของมันหรอก”

“หน้าที่ของความรักคือการให้ไป ไม่ใช่ดิ้นรนเพื่อให้ได้มา แค่มีความสุขที่ได้รักเท่านี้ก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ”

“แต่หมวยเหนื่อยแล้วเจ๊ ที่ต้องวิ่งตาม ต้องเอาใจ ต้องรอ ต้องรัก...หมวยอยากจะลืมเขาสักที”

หงส์เข้าใจความรู้สึกดี แต่ก็ไม่อยากให้ถอดใจเร็วนัก “เราอาจจะต้องใช้เวลาลืมใคร เท่าๆกับเวลาที่เรารู้จักเขา แต่ถ้าคนนั้นพิเศษเกินใคร อาจต้องใช้เวลาหลายเท่า หรือแม้กระทั่งตราบชั่วชีวิต”

หมวยอึ้ง เริ่มจะคล้อยตามหงส์ รู้ดีว่าคงตัดใจจากกุ่ยไม่ได้ หงส์เห็นเพื่อนอ่อนท่าทีลง เลยเตือนสติตบท้าย

“การรักใครสักคน หัวใจเราอาจไม่ต้องใช้ความพยายามนัก การตัดใจให้ลืมต่างหากที่ต้องพยายามมาก ระหว่างความสุขยามที่ได้สบตาเขา กับความทุกข์ยามที่ต้องคอยหลบตากัน หมวยจะเลือกอย่างไหน ก็ลองชั่งใจดู”

คำพูดเตือนสติของหงส์ ทำให้กุ่ยกับหมวยตัดสินใจเปิดโอกาสให้กันและกัน หงส์เฝ้ามองเพื่อนทั้งสองซึ่งเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ อดนึกสงสารตัวเองไม่ได้ ว่าคงหาคนรักจริงได้ยากเต็มที

ooooooo

หงส์ตัดสินใจไปพบแก๊งเพื่อนสนิท ภรพ ธาม ทรงกลดและคณินที่ฉั่วเทียนเหลา เพื่อหารือเรื่องช่วยทรงกลด หาเสียงสนับสนุนนโยบายถิ่นมังกรสีขาว หลงพยายามทัดทาน ไม่อยากให้ไป เกรงจะเป็นอันตราย ซึ่งการคาดการณ์ของเขาก็ไม่เกินจริงเลย เมื่อหงส์ถูกห่ากระสุนไล่ยิงพร้อมเพื่อนคนอื่นจนเกือบเอาชีวิตไปทิ้ง!

หลงฝ่ากระสุนไปช่วยและพาเธอออกจากฉั่วเทียนเหลาได้ทันเวลา หงส์หอบจนตัวโยน แต่ยังมีแก่ใจตั้งข้อสังเกต ว่าคนร้ายอาจเป็นพวกเดียวกับที่จู่โจมในวันสารทจีน หลงมั่นใจว่าเป็นสมุนของเล้ง เพราะเห็นหน้ากันมาก่อน

“เสี่ยเล้งคงแค้นใจที่คุณทรงกลดขึ้นเป็นนายกสมาคมเลือดมังกร เลยส่งพวกมันมาถล่ม หวังจะถอนรากถอนโคนทุกคนที่สนับสนุนแก๊งเขี้ยวสิงห์”

“ถ้าเป็นฝีมือเสี่ยเล้งจริง เฮียธามต้องเอาเรื่องจนถึงที่สุดแน่”

“คุณธามคงมีความสำคัญกับนายน้อยมากนะครับ”

“ตั้งแต่เล็กจนโต เฮียธามทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกนี้ อย่างน้อยเฮียธามก็ไม่มีวันทอดทิ้งฉัน”

หงส์ยิ้มบางๆ อบอุ่นใจทุกครั้งเมื่อคิดถึงธาม แต่หลงกลับเข้าใจว่าเธอปักใจรักกับธามเสียแล้ว และเขาก็คงทำได้แค่คอยดูแลห่างๆ และทำให้เธอมีความสุขตราบเท่าที่เธอต้องการ

การบุกถล่มฉั่วเทียนเหลาของเล้ง ทำให้หลายคนร้อนรน ตี๋เล็กก็เป็นหนึ่งในนั้น หงุดหงิดงุ่นง่านมาก กลัวไม่ได้แต่งงานกับหงส์ ไม่ต่างจากเมฆินทร์ กลัวคุณหนูคนสวยจะเจอลูกหลง แล้วจะชวดที่ดินหัวมังกร

สุดท้ายเกาก็ต้องก้มหน้าขอโทษทำให้หงส์เกือบตาย แต่เมฆินทร์ก็ยังไม่พอใจ หาโอกาสกอบโกยผลประโยชน์ จะยึดบ่อนที่สะพานเหลือง แหล่งรายได้ใหญ่และสำคัญที่สุดของแก๊งค้างคาว

เกาพยายามข่มอารมณ์ แต่ก็ต้องยอมยกให้ ไม่อยากมีเรื่องขัดใจให้ตัวเองกับสมาชิกเดือดร้อน ทั้งที่ยังไม่พร้อม แต่ถึงกระนั้นก็สัญญากับตัวเอง...ต้องหาทางตลบหลังเอาคืนจากเมฆินทร์ให้ได้!

ฝ่ายหงส์...คิดหนักเรื่องความปลอดภัยของทุกคน ในแก๊ง ไม่อยากให้งอมืองอเท้า กลายเป็นเหยื่อถูกศัตรูโจมตีแต่ช่วยตัวเองไม่ได้ สุดท้ายเลยตัดสินใจให้ทุกคนฝึกศิลปะการต่อสู้กับหลง กุ่ยคัดค้าน เพราะไม่ชอบหน้าบอดี้การ์ดหนุ่ม แต่หมวยก็ช่วยพูดจนได้ หมั่นไส้อดีตตัวตลกเหลือเกิน...ไม่ช่วยแล้วยังป่วนไม่เลิกอีก

แต่ถึงถูกปรามแค่ไหน กุ่ยก็เหม็นขี้หน้าหลงไม่เลิก หาเรื่องกวนประสาทและท้าดวล ด้วยอยากเอาชนะให้อีกฝ่ายต้องอับอาย หลงไม่ถือสา แต่ก็ไม่ออมมือให้ กุ่ยเลยพ่ายแพ้ไม่เป็นท่า ต้องเป็นฝ่ายขายขี้หน้าเสียเอง

หลังจากนั้น...กุ่ยก็ตั้งหน้าตั้งตาฝึกมากขึ้น เช่นเดียวกับคนอื่นๆ จนฝีมือพัฒนาขึ้นมาก หงส์เฝ้ามองทุกอย่างด้วยความพอใจ และยินดีมากกว่าเดิม เมื่อเห็นว่ากุ่ยยอมญาติดีกับหลงบ้างแล้ว...จะได้ไม่หาเรื่องตีกันให้เธอปวดหัวอีก

ooooooo

การฝึกต่อสู้ของคณะงิ้วเฟิ่งหวง ทำให้สมาชิกทุกคนใกล้ชิดกันมากขึ้น นอกจากสถานการณ์ของหลงกับกุ่ยจะไม่ขุ่นมัวเหมือนเมื่อก่อน หมวยกับกุ่ยก็เข้าใจกันมากขึ้น และเปิดใจให้กันในที่สุด

หงส์เบาใจเรื่องความปลอดภัยของสมาชิกแก๊ง และหันไปสนใจเรื่องตามหาตัวคนร้ายฆ่าสุงต่อ โดยมีหลงเป็นผู้ช่วย และยังปักใจว่าเป็นฝีมือตี๋เล็ก หงส์ไม่ค้านเหมือนเคย แต่อยากให้หยกมณีช่วยพิสูจน์บางอย่าง

หยกมณีส่ายหน้าปฏิเสธเรื่องช่วยเอาลายนิ้วมือของตี๋เล็กมาให้ตรวจสอบ เพราะเขาไม่ได้มาหาเธอนานแล้ว หงส์ถึงกับหน้าเสีย เมื่อคิดว่าข้อสันนิษฐานของหลงคงพิสูจน์ไม่ได้ นักร้องสาวเลยพูดให้คิด

“นึกว่ามีแต่ฉันคนเดียวซะอีกที่สงสัยว่าเป็นฝีมือตี๋เล็ก”

“หงส์ไม่เข้าใจ ตี๋เล็กจะฆ่าอาป๊าไปเพื่ออะไร”

“เด็กโง่เอ๊ย ข้อแรก...เถ้าแก่สุงคอยขัดขวางไม่ให้เธอแต่งงานกับมัน ข้อสอง ถ้าไม่มีเถ้าแก่สุง ตี๋เล็กคงคิดว่าอาป๊ามันจะได้ขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งหงส์ดำ”

“แค่นี้น่ะหรือ ตี๋เล็กถึงกับต้องลงมือฆ่าอาป๊า”

“โลกนี้มันโหดร้ายกว่าที่เธอคิด เหตุผลที่คนฆ่ากันมันช่างโง่เง่า ถึงจะอธิบายยังไง เธอก็ไม่มีวันเข้าใจ แต่ต่อให้เธอเข้าใจ เธอก็ยอมรับมันไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ”

“ถ้ามีลายนิ้วมือตี๋เล็ก ทุกอย่างก็คงคลี่คลาย แต่จะเอามันมาได้ยังไง”

“ผู้หญิงเรามีจริตมารยาเป็นสุดยอดอาวุธ ต่อให้ผู้ชายฉลาดปราดเปรื่องแค่ไหน ถ้าเจอมารยาหญิงเข้าไปก็กลายเป็นคนโง่เขลาในทันที เรื่องแค่นี้คงไม่ยากเกินสติปัญญานายน้อยหรอกมั้งคะ...”

หลงอาสาจะบุกไปเอาลายนิ้วมือตี๋เล็กถึงบ้านเต็ก แต่หงส์ไม่อยากให้เสี่ยง เลยเสนอใช้แผนเอาตัวเข้าล่อ แล้วลอบวางยาสลบในเหล้า ซึ่งก็ได้ผลดีเกินคาด ลายนิ้วมือของตี๋เล็กอยู่ในมือของเธอในไม่ช้า และก็ได้ผลการตรวจสอบอันน่าตกใจในเวลาต่อมา...ว่าตี๋เล็กเป็นฆาตกรฆ่าสุงจริงๆ

หงส์พยายามข่มอารมณ์ ทั้งที่แค้นแทบกระอัก แต่ก็จำต้องปล่อยให้กฎหมายจัดการตี๋เล็ก

หลงเข้าใจดี แต่ยังคาใจ “ตี๋เล็กฆ่าเถ้าแก่สุง นายน้อย ไม่แค้นบ้างหรือ”

“ทำไมฉันจะไม่แค้น แต่บ้านเมืองมีขื่อมีแป จะให้กฎหมู่อยู่เหนือกฎหมายไม่ได้”

“คนวงการนักเลงไม่เกรงกลัวกฎหมาย เถ้าแก่เต็กคงไม่ปล่อยให้กฎหมายบ้านเมืองเอาผิดตี๋เล็กง่ายๆแน่”

เต็กรู้เรื่องหงส์หลอกเอาลายนิ้วมือตี๋เล็กไปตรวจ สติแตกและร้อนรนจริงๆอย่างที่หลงคาดไว้ จนต้องบากหน้าไปขอความช่วยเหลือจากเมฆินทร์ แต่อีกฝ่ายก็เล่นแง่ บ่ายเบี่ยงถ่วงเวลาเพราะหวังผลประโยชน์บางอย่าง เต็กรู้แกว เลยเสนอที่ดินผืนสวยให้เป็นการตอบแทน เมฆินทร์ถึงได้ยอมรับปากจะหาทางให้ตี๋เล็กพ้นผิด...

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ออย" เลิฟซีนรวบตึง "ป๊อก-กิ๊ฟ" นัวเนียสองสาวสุดเร่าร้อน

"ออย" เลิฟซีนรวบตึง "ป๊อก-กิ๊ฟ" นัวเนียสองสาวสุดเร่าร้อน
21 พ.ย. 2562
07:15 น.