ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์รักแม่น้ำมูล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

สุด​เขต​นอน​คิด​นั่ง​คิด​มา​ทั้ง​คืน เช้า​วัน​รุ่ง​ขึ้น จึง​ตัดสินใจ​ขับ​รถ​พา​เดือน​มา​ส่ง​บ้าน​พ่อ​แม่​ของ​เธอ​ที่​ต่าง​จังหวัด เดือน​ทั้ง​ประหลาด​ใจ​ทั้ง​ดีใจ​ปน​กัน กว่า​สอง​หนุ่ม​สาว​จะ​มา​ถึงที่​หมาย​ก็​เย็น​มาก​แล้ว ทันที​ที่​ถึง​บ้าน เดือน​ขอ​อนุญาต​แม่​ไป​บ้าน​คำ​แป​ง อยาก​ไป​ถาม​ข่าวคราว​เรื่อง​วง​ดนตรี​โดน​วาง​ระเบิด

“เดี๋ยว​ค่อย​ไป​สิ พา​คุณ​สุด​เขต​ขึ้น​ไป​พักผ่อน​บน​บ้าน​ก่อน...ไป​สิ​เดือน” เพ็ง​กันท่า​รู้​ว่า​ลูก​จะ​ไป​หา​พิณ

เดือน​ไม่​อยาก​พา​สุด​เขต​ขึ้น​เรือน แต่​ขัด​พ่อ​กับ​แม่​ไม่ได้ จำ​ต้อง​ทำ​ตาม​สั่ง ไม่​นาน​นัก เดือน​จัด​ที่​หลับ​ที่นอน​ให้​คู่หมั้น​เสร็จ เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​เพ็ง​เอา​ข้าวพอง​เข้า​มา​ให้​สุด​เขต​กิน เดือน​ได้ที​ขอ​อนุญาต​แม่​ไป​บ้าน​คำ​แป​ง​อีก​ครั้ง เส็ง​อ้าง​เย็น​มาก​แล้ว พรุ่งนี้​เช้า​ค่อย​ไป​พร้อม​พ่อ​กับ​แม่ แล้ว​เดิน ​ออก​จาก​ห้อง​ไป​หน้าตา​เฉย

เดือน​คิด​หา​ทาง​หนี​ไป​หา​พิณ เห็น​สุด​เขต​มัว​แต่​สนใจ​ข้าวพอง รีบ​ปีน​หน้าต่าง​จะ​กระโดด​ลง​ไป​ข้าง​ล่าง สุด​เขต​หัน​มา​เห็น​หญิง​สาว​ยืน​บน​ขอบ​หน้าต่าง ร้อง​เอะอะ​บอก​ให้​ลง​มา

“ไม่​หนี ฉัน​ก็​ไม่ได้​ไป” เดือน​มอง​ลง​ไป​ข้าง​ล่าง​อึดใจ ก่อน​จะ​ตัดสินใจ​กระโดด​ลง​ไป​บน​กอง​ฟาง สุด​เขต​วิ่ง​มา​ชะโงก​หน้าต่าง ทำท่า​จะ​โดด​ตาม เดือน​รีบ​ดัน​กอง​ฟาง​หลบ แล้ว​วิ่ง​หนี​ไป​อย่าง​ลิงโลด...

ใน​เวลา​เดียวกัน ที่​บ้านพัก​ของ​ครู​ตะวัน พิณ​บ่น​กับ​ครู​ตะวัน ขณะ​ช่วย​กัน​แกะ​แบบ​หล่อ​เทียนพรรษา เขา​ยัง​ไม่​มี​โอกาส​จะ​บอก​คำ​แป​ง​เรื่อง​แคน เกรง​จะ​โดน​ตำหนิ​ที่​เป็น​ตัวตั้งตัวตี​พา​แคน​หนี

“ครู​คำ​แป​ง​น่า​จะ​เข้าใจ​น่า....เอาอย่าง​นี้ พิณ​ไม่​ต้อง​ พูด​เอง​หรอก​เดี๋ยว​ครู​จะ​ช่วย​พูด​ให้”

สาย​ไห​มเอา​ขี้ผึ้ง​สำหรับ​หล่อ​เทียนพรรษา​เข้า​มา​ให้ จังหวะ​ที่​ครู​ตะวัน​เอื้อม​มือ​ไป​รับ​ขี้​ผึ้ง บังเอิญ​แตะ​ถูก​มือ​สาย​ไหม ต่าง​คน​ต่าง​ยิ้ม​เขิน อาย​ม้วน พิณ​ไม่​อยาก​อยู่​เป็น​ก้างขวางคอ ขอตัว​ไป​บ้าน​คำ​แป​ง...

พิณ​กับ​ชาว​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ช่วย​กัน​เช็ดคราบ​เขม่า​บน​เครื่องดนตรี​ที่​เก็บ​ออก​มา​จาก​เวที​ได้​ทัน​ก่อน​จะ​โดน​ไฟ​ไหม้ ถึง​จะ​สูญเสีย​ทั้งคน​ทั้ง​ข้าว​ของ​มากมาย แต่​คำ​แป​ง​ก็​ยัง​มุ่ง​มั่น​จะ​สร้าง​วง​ขึ้น​มา​ใหม่ อย่าง​น้อย​เธอ​ก็​มี​แคน​เป็น​ตัว​ชูโรง​ของ​คณะ พิณ​หน้า​เจื่อน ไม่​กล้า​บอก​คำ​แป​ง​เรื่อง​แคน

ระหว่าง​นั้น บุญ​หลาย​เข้า​มาลา​คำ​แป​ง เพราะ​ทำใจ ​ไม่ได้​ที่​ต้อง​เสีย​พี่​ชาย​ไป ยิ่ง​เห็น​เครื่องดนตรี​ที่​บุญ​เหลือ​เคย​ใช้​ยิ่ง​ทรมาน​ใจ คำ​แป​งอ​ยาก​รั้ง​เขา​ไว้ แต่​รู้​ไม่​มี​ประโยชน์ บุญ​หลาย​เข้า​มา​จะ​กราบลา​คำ​แป​ง ตอน​ก้ม​ตัว​ลง​นั่ง มีด​สั้น​ตกจาก​ผ้า​คาด​เอว พิณ​ถาม​พก​มีด​ไว้​ทำไม บุญ​หลาย​อึกๆอักๆ ท่าที​มี​พิรุธ...

ทาง​ฝ่าย​เดือน​แวะ​ไป​หา​พิณ​ที่​ห้อง​พัก เห็น​ประตู​ห้อง​ล็อก​กุญแจ​เลย​วิ่ง​มา​ตาม​พิณ​ที่​บ้านพัก​ครู​ตะวัน พอ​รู้​พิณ​อยู่​บ้าน​คำ​แป​ง เดือน​ยืม​รถ​จักรยาน​ของ​ครู​ตะวัน​ขี่​ไป​หา โชค​ไม่​ดี ระหว่าง​ทาง ยาง​รถ​จักรยาน​เกิด​แบน แทนที่จะ​ไป​ถึงที่​หมาย​ไวๆ เดือน​กลับ​ต้อง​จูง​รถ​จักรยาน​ไป​บ้าน​คำ​แป​ง​แทน...

พิณ​ถึง​บาง​อ้อ​ที่​บุญ​หลาย​มา​ล่ำลา​ทุก​คน​ ไม่​ใช่​จะ​ไป​อยู่​ที่​อื่นแต่​จะ​ไป​แก้แค้น​ศรี​ไพร คำ​แป​ง​กับ​พิณ​ช่วย​กัน​เกลี้ยกล่อม​ให้​เขา​เปลี่ยนใจ แต่​บุญ​หลาย​กลับ​ชัก​มีด​ขึ้น​มา​จะ​ไป​ฆ่า​

ศรี​ไพร​ให้​ได้ จะ​ติด​คุก​ก็​ไม่​สนใจ

“ยัง​ไง​ฉัน​ก็​ไม่​ปล่อย​ให้​พี่​ไป​หรอก”

พิณ​จับ​ตัว​บุญ​หลาย​ที่​กำลัง​จะ​ออก​ไป​ฆ่า​ศรี​ไพร​ไว้ พยายาม​แย่ง​มีด ทั้ง​สอง​คน​ยื้อยุด​กัน​ไป​มา​จน​ล้ม​ไป​ด้วย​กัน ใน​ที่สุด​พิณ​ก็​แย่ง​มีด​จาก​มือ​บุญ​หลาย​ได้ แล้ว​เก็บ​ใส่​กระเป๋า​กางเกง​ตัว​เอง เตือนสติ​บุญ​หลาย​ว่า

“ถึง​ไอ้​ศรี​ไพร​ตาย พี่​บุญ​เหลือ​ก็​ไม่​ฟื้น วิญญาณ​ของ​พี่​บุญ​เหลือ​คง​ไม่​อยาก​เห็น​พี่​บุญ​หลาย​ติด​คุก​หรอก”

บุญ​หลาย​คิด​คล้อย​ตาม​พิณ​พูด เปลี่ยนใจ​จะ​ฆ่า​ตัว​ตาย​ตาม​พี่​ชาย คำ​แป​ง​กับ​พิณ​ต้อง​ช่วย​กัน​ทั้ง​ห้ามปราม ทั้ง​ปลอบ บุญ​หลาย​ได้สติ​เปลี่ยนใจ​อีก​รอบ​จะ​ขอ​บวช​อุทิศ​ส่วน​กุศล​ให้​บุญ​เหลือ

“ทำ​จิตใจ​ให้​สงบ​ก่อน​แล้ว​ค่อยๆคิด ถ้า​บุญ​หลาย​อยู่​ที่​นี่​แล้ว​ทุกข์​ทรมาน​ใจ​ครู​ก็​ให้​ไป แต่​ถ้า​ไป​แล้ว​ตก​ระกำ​ลำบาก​ก็​กลับ​มา​หา​ครู​นะ”

บุญ​หลาย​กราบลา​คำ​แป​ง จาก​นั้น​พิณ​ขี่​จักรยาน​พา​บุญ​หลาย​ซ้อน​ท้าย​ออก​ไป​ด้าน​หนึ่ง สัก​พัก​เดือน​จูง​จักรยาน​มา​อีก​ด้าน​หนึ่ง​เข้า​บ้าน​คำ​แป​ง สีหน้า​เปี่ยม​สุข​ที่​จะ​ได้​เจอ​พิณ แต่​ต้อง​ผิดหวัง​เมื่อ​รู้​จาก​คำ​แป​ง พิณ​เพิ่ง​ออก​ไป​เมื่อกี้ เดือน​รีบ​วิ่ง​ออก​มา​หน้า​บ้าน​ไม่​เห็น​พิณ​แล้ว

ใน​เวลา​ไม่​นาน พิณ​ปั่น​จักรยาน​พา​บุญ​หลาย​มา​ถึง​ท่า​รถ​ใน​หมู่​บ้าน ศรี​ไพร​กับ​สมุน​​ขับ​รถผ่าน​มา​เห็น​ทั้ง​คู่​พอดี รีบ​จอด​รถ​ลง​มาก​วน​ประสาท

“จะ​หนี​ไป​ไหน​ไอ้​บุญ​หลาย...กลัว​ตาย​เหมือน​ไอ้​บุญ​เหลือ​หรือ​ไง”

บุญ​หลาย​โกรธ พุ่ง​ต่อย​ศรี​ไพร แต่​เขา​เบี่ยง​ตัว​หลบ คว้า​ข้อ​มือ​บุญ​หลาย​หัก​ถึง​กับ​ร้อง​โอ๊ย​ลั่น พิณ​ปราด​เข้า​ล็อก​ตัว​ศรี​ไพร​จาก​ด้าน​หลัง​เอา​มีด​ของ​บุญ​หลาย​ที่​เก็บ​ไว้​ใน​กระเป๋า​กางเกง​มาจ่อ​คอหอย ขู่​พวก​สมุน​ไม่​ให้​เข้า​มา ถ้า​ไม่​อยาก​ให้​ลูกพี่​ตาย พิณ​เตะ​ข้อ​พับ​ศรี​ไพร​ให้​นั่ง​คุกเข่า

“กราบ​เท้า​ขอโทษ​บุญ​หลาย...ไม่​กราบ​เอ็ง​ตาย”

ศรี​ไพร​นั่ง​ตัว​แข็ง​ไม่​ยอม​ก้ม​กราบ พิณ​เลย​กด​ตัว​เขา​ลง​เอา​มีด​ขู่​ไม่​ให้​ขัดขืน จน​หน้า​ลง​ไป​แทบ​เท้า​บุญ​หลาย ชาว​บ้าน​ที่มา​รอ​ขึ้น​รถ​ต่าง​มอง​ศรี​ไพร​เป็น​ตาเดียว​กัน พิณ​ปล่อย​ศรี​ไพร​ให้​ลุก​ขึ้น

“เอ็ง​หยาม​หน้า​ข้า ฝากไว้ก่อน​เถอะ​ไอ้​พิณ” ศรี​ไพร​เสียหน้า​รีบ​พา​สมุน​กลับ​ขึ้น​รถ​บึ่ง​ออก​ไป บุญ​หลาย​มอง​ตาม​สะใจ แล้ว​หัน​มา​เตือน​พิณ​ให้​ระวัง​ตัว ดู​ท่า​ศรี​ไพร​จะ​แค้น​มาก จังหวะ​นั้น​ รถ​กำลัง​จะ​ออก​จาก​ท่า

“ชีวิต​ไม่​สิ้น ชาติ​นี้​เรา​คง​ได้​พบ​กัน​อีก​บัก​พิณ...ลา​ก่อน” บุญ​หลาย​พูด​จบ​หิ้ว​กระเป๋า​วิ่ง​ขึ้น​รถ พิณ​มอง​ตาม​บุญ​หลาย​จาก​ไป​อย่าง​อาลัย คน​ที่​ผูกพัน​กับ​เขา​จาก​ไป​อีก​คน​หนึ่ง​แล้ว...

พอ​เดือน​รู้​ถึง​ความ​มุ่ง​มั่น​จะ​กอบ​กู้​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน​ของ​คำ​แป​ง แนะ​ให้​ทำ​เด​โม่​เพลง​ส่ง​ไป​ให้​ค่าย​เทป​ที่​เดือน

ทำ​งาน​อยู่ ถ้า​ทาง​ค่าย​เพลง​ชอบ​อาจ​เซ็น​สัญญา​ทำ​อัลบั้ม​ให้​ คำ​แป​ง​สงสัย​เด​โม่​คือ​อะไร

“เด​โม่​ก็​คือ​เทป​เพลง​ที่​เรา​ร้อง​อัด​ไว้​น่ะ​จ้ะ นัก​ร้อง​ส่วน​ใหญ่​จะ​ส่ง​เด​โม่​มา ​ทาง​เรา​สนใจ​ใคร​ก็​เรียก​มา​คุย”

คำ​แป​ง​มี​ความ​หวัง​ขึ้น​มา​ทันที เธอ​จะ​ให้​แคน​ร้องเพลง​ใส่​เทป​แล้ว​วาน​เดือน​เอา​เด​โม่​ไป​ส่ง​ให้​ค่าย​เพลง คำ​หล้า​แวะ​มา​หา​คำ​แป​ง เห็น​เดือน​นั่ง​อยู่ ดีใจ​รีบ​เข้าไป​หา สอง​สาว​โผ​กอด​กัน​ด้วย​ความ​คิดถึง แล้ว​ปลีกตัว​ออก​มา​คุย​กัน​ตามลำพัง​อีก​มุม​หนึ่ง​ของ​บ้าน เดือน​เล่า​เหตุผล​ที่​ต้อง​หมั้น​กับ​สุด​เขต​ให้​คำ​หล้า​ฟัง คำ​หล้า​สรุป ถ้า​สุด​เขต​ยอม​หมั้น​กับ​เดือน​เพราะ​ข่าว​ฉาว​เล็กๆแค่​นี้ เขา​ต้อง​มี​ใจ​ให้​เดือน​แน่ๆ

“เขา​จะ​คิด​อย่างไร​กับ​ฉัน ฉัน​ไม่​สน ฉัน​สน​อยู่​เรื่อง​เดียว​คือ​ความรู้สึก​ของ​พี่​พิณ ฉัน​อยาก​อธิบาย​ให้​พี่​พิณ​เข้าใจ คำ​หล้า​ช่วย​นัด​พี่​พิณ​ให้​ออก​ไป​เจอ​ฉัน​ที่​ใต้​ต้น​คูน​ที ฉัน​ออก​จาก​บ้าน​ไม่ได้​พ่อ​กับ​แม่​คุม​แจ นี่​ฉัน​หนี​ออก​มา...มัว​พูด​แต่​เรื่อง​ของ​ตัว​เอง...แล้ว​เรื่อง​ของ​เธอ​กับ​พี่​แคน​เป็น​อย่างไร​บ้าง”

“พี่​แคน​หนี​ไป​กรุงเทพฯ แล้ว” คำ​หล้า​สีหน้า​เศร้า​หมอง เดือน​พลอย​เศร้า​ใจ​ไป​ด้วย​ จาก​นั้นสอง​สาว​ชวน​กัน​ขึ้น​ไปหา ​คำ​แป​งบ​น​เรือน คำ​แป​ง​ถือโอกาส​เอา​ชุด​ผ้า​ไหม​ของ​ผู้ชาย​ออก​มา​อวด​เดือน

“ชุด​นี้​ครู​ตัด​ให้​แคน​เพิ่ง​เสร็จ ครู​สั่ง​ตัด​พิเศษ​เลย​นะ​ให้​ปัก​ดิ้น​เงิน​ดิ้น​ทอง ผ้า​ไหม​นี่​ก็​เป็น​ของ​เก่า​ของ​ครู​เอง ถ้า​ค่าย​เพลง​เรียก​แคน​ไป​เซ็น​สัญญา ครู​จะ​ให้​แคน​ใส่​ชุด​นี้​ไป” คำ​แป​ง​ยิ้ม​สีหน้า​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​หวัง

แต่​กลับ​ต้อง​ผิดหวัง​เสียใจ​เมื่อ​รู้​จาก​เดือน​ว่า​แคน​หนี​ไป​กรุงเทพฯแล้ว คำ​หล้า​ปลอบ​คำ​แป​ง​อีก​ไม่​นาน​แคน​ก็​กลับ เขา​สัญญา​กับ​เธอ​ไว้​ถ้า​ได้​เป็น​นัก​ร้อง​ดัง​เมื่อ​ไหร่ เขา​จะ​กลับ​มา

ก​อบ​กู้​คณะ​แม่​มูล​ลำ​เพลิน

“คำ​หล้า​เอ๊ย...ความ​ฝัน​ของ​ครู​สลาย​ไป​พร้อม​กับระเบิด​หน้า​เวที​แล้ว เวลา​นี้​ครู​ได้​แต่​ภาวนา​ให้​ความ​ฝัน​ของ​บัก​แคน​เป็น​จริง” คำ​แป​ง​ลูบ​ชุด​ผ้า​ไหม​อย่าง​แสน​เสียดาย

ooooooo

แคน​ลง​จาก​รถ​ทัวร์​หน้า​ขนส่ง​หมอชิต​ด้วย​สี หน้า​มุ่ง​มั่น​พร้อม​จะ​ต่อสู้​เพื่อ​ให้​ตัว​เอง​ได้​เป็น​นัก​ร้อง แต่​ฝัน​แทบ​สลาย ถูก​โจร​ใน​คราบ​คน​ขับ​รถ​แท็กซี่​หลอก​ไป​จี้​ชิงทรัพย์ แคน​ขัดขืน​ แท็กซี่​เอา​ด้าม​ปืน​ตบ​หัว​สลบ กวาด​ทรัพย์สิน​ไป​เกลี้ยง​ไม่​เว้น​

แม้แต่​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า ทิ้ง​แคน​ไว้​ใน​ความ​มืด​ริม​ถนน​สาย​เปลี่ยว​ชาน​กรุง...

ขณะ​เดียวกัน ตา​มา​แอบ​เขียน​จดหมาย​ถึง​เพื่อน​รัก​ที่​ทำ​งาน​ก่อสร้าง​ใน​กรุงเทพฯเสร็จ กำลัง​จะ​พับ​ใส่​ซอง ยาย​มี​เดิน​มา​เห็น ถาม​ว่า​เขียน​จดหมาย​ถึง​ใคร ตา​มา​ไม่​อยาก​ให้​ยาย​มี​รู้ รีบ​พับ​จดหมาย​ใส่​ซอง​ท่าทาง​มี​พิรุธ ยาย​มี​สงสัย​แย่ง​จดหมาย​จาก​มือ​ไป​อ่าน

“บัก​เถิง​เพื่อน​ยาก ตอน​นี้​บัก​แคน​ลูก​ข้า​ไปก​รุง​เทพฯ ถ้า​บังเอิญ​เจอ​มัน ฝาก​ดูแล​มัน​ด้วย” ยาย​มี​อ่าน​จบ​เงย​หน้า​มอง​ผัว “ใจ​จริง​ก็​ห่วง​ลูก แต่​ทำไม​ถึง​ชอบ​ดุ​ด่า​มัน​นัก”

“ที่​ไม่​อยาก​ให้​มัน​ไป​ตาม​ฝัน​เป็น​นัก​ร้อง​เพราะ​กลัว​มัน​ผิดหวัง ​เห็น​มา​หลาย​ราย​แล้ว​เข้า​กรุงเทพฯไป​สมัคร​เป็น​นัก​ร้อง ​แต่​ได้​งาน​เป็น​บ๋อย เป็น​กรรมกร ​สู้​อยู่​ทำ​ไร่​ทำนา​ บ้านเราไม่ได้”

“ฉุด​ไอ้​บัก​แคน​ไม่​อยู่​แล้ว​ล่ะ​ตา​มา​เอ๊ย...มัน​ไป​ล่า​ฝัน​ใน​เมือง​กรุง​โน่น​แล้ว” ยาย​มี​ถอน​ใจ​เฮือก ขณะ​ที่​ตา​มา​ได้​แต่​ภาวนา​ให้​ลูก​ทำ​ตาม​ฝัน​ได้​สำเร็จ...

ไม่​นาน​นัก แคน​ฟื้น​ขึ้น​มา​พบ​ตัว​เอง​หมด​สิ้น​ทุก​อย่าง​ทั้ง​เงินสด​ทั้ง​กระเป๋า​เสื้อ​ผ้า สะบัดหัว​ให้​หาย​มึน​ค่อยๆลุก​ขึ้น​โบก​รถ​ที่​แล่น​ผ่าน​มา คัน​แรก​ไม่​จอด คัน​ที่​สอง​ใจดี​จอด​รับ แคน​ขอ​ติด​รถ​เข้า​เมือง​มา​ถึง​ริม​คลอง​หลอด เห็น​คน​นั่ง​กิน​ข้าวแกง​ข้าง​ถนน​แล้ว​หิว​มาก ตั้งแต่​เช้า​ยัง​ไม่​มี​อะไร​ตก​ถึง​ท้อง​ได้​แต่​กลืน​น้ำลาย แคน​เพลีย​มาก​เดิน​ต่อ​ไม่​ไหว​ต้อง​นอน​บน​ฟุตปาท​มอง​ดวง​จันทร์​บน​ฟ้า​แล้ว​คิดถึง​คำ​หล้า​ก่อน​จะ​ผล็อย​หลับ​ไป...

เดือน​ผิดหวัง​มาก​ที่​ไม่ได้​เจอ​พิณ แถม​กลับ​ถึง​บ้าน​ยัง​โดน​แม่​เฆี่ยน เธอ​เดิน​หนี แม่​ตาม​มา​ตี​ไม่​หยุด สุด​เขต​สงสาร​เดือน ขอร้อง​เพ็ง​หยุด​ตี​ได้​แล้ว​เห็นแก่​เขา​สัก​ครั้ง เพ็ง​เห็นแก่​สุด​เขต​หัก​ไม้เรียว​ทิ้ง​สั่ง​เดือน​ห้าม​ทำ​แบบ​นี้​อีก​เด็ดขาด บุญ​ไม่​พอใจ​ที่​ลูก​สาว​แอบ​หนี​ไป​หา​พิณ บอก​สุด​เขต​พา​เดือน​กลับ​กรุงเทพฯ​พรุ่งนี้​เช้า

“พ่อ​ไม่​อยาก​ให้​เดือน​อยู่​นานๆหรือ​จ๊ะ”

“อยู่​นี่ พ่อ​แม่​ก็​คุม​เดือน​ไม่​อยู่ ไป​เสีย​ดี​กว่า”

เดือน​ทั้ง​น้อยใจ​ทั้ง​เสียใจ​ที่​พ่อ​เสือกไส​ไล่​ส่ง​ วิ่ง​หนี​เข้า​ห้อง ปิด​ประตู​ขัง​ตัว​เอง...

ดึก​แล้ว แต่​สุด​เขต​ยัง​นอน​ไม่​หลับ ไม่​เคย​นอน​ที่นอน​แข็งๆอย่าง​นี้​มา​ก่อน แถม​ห้อง​นอน​ก็​ร้อน​ไม่​มี​แอร์​สัก​ตัว จะให้​ หลับ​ได้​อย่างไร บ่น​จบ​ผุด​ลุก​ขึ้น​เดิน​ไป​รับ​ลมที่​หน้าต่าง เห็น ​เดือน​ยืน​อยู่​หน้า​บ้าน ยิ้ม​ดีใจ​รีบ​ลง​ไป​หา ค่อยๆย่อง​มา​ด้าน​หลัง ​แต่​พอ​เข้าไป​ใกล้ เห็น​เดือน​กำลัง​ร้องไห้ สุด​เขต​ไม่​อยากให้​ หญิง​ที่​เขา​หลง​รัก​ต้อง​เสีย​น้ำตา แอบ​มอง​อย่าง​ห่วงใย คิด​หา​ทาง​ช่วย

ooooooo

หลัง​กิน​อาหาร​มื้อ​เช้า​เสร็จ สุด​เขต​ขอ​อนุญาต​บุญ​กับ​เพ็ง​ให้​เดือน​พา​ไป​ดู​รอบๆหมู่​บ้าน​หา​สถาน​ที่​ สวยๆเผื่อ​จะ​มา​ถ่าย​เอ็ม​วี เดือน​แดกดัน​ที่​นี่​บ้านนอก​ไม่​มี​ที่​หรูๆมี​แต่​รู​หนู​กับ​รู​งู แต่​พอ​เห็น​สีหน้า​เอาจริง​ของ​สุด​เขต เดือน​จำ​ใจ​พา​เขา​ตระเวน​หา​สถาน​ที่​สวยๆ ขณะ​สุด​เขตขับรถ​พา​เดือน​มา​ตาม​ถนน​ใน​หมู่​บ้าน อยู่ๆเขา​ก็​จอดรถแล้ว​ไล่​เดือน​ลง

“เอา​ยัง​ไง​กัน​คุณ ให้​ฉัน​พา​มา​หา​โลเกชั่น​ถ่าย​เอ็ม​วี ​แล้ว​มา​ไล่​ลง”

“ไป​หา​แฟนของ​เธอ คุย​กัน​ตาม​สบาย​ฉัน​จะ​ไม่​ไป​รบกวน คุย​เสร็จ​แล้ว​มา​หา​ฉัน​ที่​นี่ ฉัน​จะ​รอ​อยู่ ถ้า​ให้​แฟนของ

เธอ​ไป​ส่ง​บ้าน เธอ​ได้​โดน​แม่​ตี​อย่าง​เมื่อ​คืน​แน่”

เดือน​ถึง​กับ​อึ้ง คาด​ไม่​ถึง​สุด​เขต​จะ​ใจดี​กับ​ตน​เอง​ขนาด​นี้ สุด​เขต​เห็น​เดือน​นั่ง​นิ่ง ขู่​ถ้า​ไม่​ลง​จาก​รถ​ใน​สาม​วินาทีนี้ เขา​เปลี่ยนใจ​แน่ เดือน​รีบ​ลง​จาก​รถ​เป็น​จังหวะ​เดียว​กับ​คำหล้า ​ขี่​จักรยาน​ผ่านมาพอดี

“กำลัง​จะ​ไป​หา​เดือน​ที่​บ้าน​อยู่​เชียว...ใคร​น่ะ” คำ​หล้า​มอง​สุด​เขต​ที่นั่ง​อยู่​ใน​รถ

“อย่า​เพิ่ง​ถาม​อะไร คำ​หล้า​ช่วย​ไป​หา​พี่​พิณ​ที่​โรงเรียน​ทำ​ยัง​ไง​ก็ได้​ให้​พี่​พิณ​ไป​เจอ​ฉัน​ที่​ใต้​ต้น​คูน”

คำ​หล้า​รับคำมอง​สุด​เขต​อีก​ครั้ง​อย่าง​อยาก​รู้​อยาก​เห็น ก่อน​จะ​ขี่​จักรยาน​บ่ายหน้า​ไป​ทาง​โรงเรียน...

ครู่​ต่อ​มา ​​​คำ​หล้า​พา​พิณ​มายัง​ต้น​คูน​ริม​แม่น้ำ​มูล พิณ​เห็น​เดือน​ยืน​อยู่ดี​ใจ​มาก​จะ​เข้าไป​หา แต่​กลับ​ชะงัก เดือน​จึง​เป็น​ฝ่าย​เดิน​มา​หา​เขา​เอง พิณ​หัน​มา​ต่อว่า​คำ​หล้า​ที่​โกหก​เขา อ้าง​มี​เรื่อง​แคน​จะ​คุย​ด้วย

“ฟัง​เดือน​อธิบาย​หน่อย​พี่​พิณเดือน​มัน​รัก​พี่​นะ”

คำ​หล้า​ว่า​แล้ว​ปลีกตัว​ออก​มา​ให้​คู่รัก​ได้​คุย​กัน

“พี่​พิณ​จ๋า ฉัน​ถูก​ผู้ใหญ่​บังคับ​ให้​หมั้น ฉัน​ไม่ได้​รัก​ผู้ชาย​คน​นั้น ​รอ​ให้​ผู้ใหญ่​อ่อน​ลง ​ฉัน​จะ​ถอน​หมั้น​แล้ว​จะ​กลับ​มา​แต่งงาน​กับ​พี่​ตาม​ที่​เรา​สัญญา​กัน​ไว้” เดือน​กอด​พิณ​แน่น “ฉัน​คิดถึง​อ้อม​กอด​พี่​พิณ​เหลือเกิน”

พิณ​มอง​เดือน​ด้วย​สายตา​เจ็บปวด ฉุกคิด​ถึง​คำ​พูด​ของ​เพ็ง​กับ​บุญ​ที่​แวะ​มา​หา​เขา​ที่​ห้อง​พัก​เมื่อ​เช้า​แจ้ง​ข่าว​เดือน​กลับ​มา​บ้าน พิณ​ดีใจ​ขอ​อนุญาต​ไป​หา​เดือน แต่​ถูก​สอง​ผัว​เมีย​ปฏิเสธ แถม​สั่ง​ให้​เขา​ตัดใจ​จาก​เดือน​เพื่อ​เห็นแก่​อนาคต​ของ​เธอ พิณ​รัก​เดือน​สุด​หัวใจ ขอ​ให้​เพ็ง​กับ​บุญ​เห็นใจ​เขา​บ้าง

เพ็ง​ไม่​พอใจ​ด่า​สวน​ทันที “แก​มัน​เห็นแก่​ตัว พูด​อยู่​ แค่​รัก​เดือน อยาก​อยู่​กับ​เดือน แต่​แก​ไม่​ยอม​รับ​ว่า​แกให้​ความ​สุข ​ความ​สบาย​แก่​เดือน​ไม่ได้ คู่หมั้น​เดือน​น่ะ​มี​ทุก​อย่าง เดือน​จะ​สบาย​ไป​ตลอด​ชีวิต ถ้า​รัก​เดือน​จริง แก​ต้อง​ปล่อย​เดือน​ไป บัก​พิณ​แก​คน​เดียว​ที่​เลือก​ให้​เดือน​มี​ความ​สุข​หรือ​ความ​ทุกข์​ได้”

เสียง​เรียก​ของ​เดือน ทำให้​พิณ​ตื่น​จาก​ภวังค์ เดือน​ขอ​ให้​เขา​พูด​อะไร​บ้าง​อย่า​นิ่ง​เงียบ พิณ​กล้ำกลืน​กล่าว​แสดง​ความ​ยินดี​กับ​การ​หมั้น​ของ​หญิง​ที่​เขา​รัก​ดั่ง​ดวงใจ เดือน​ถึง​กับ​อึ้ง...

ฝ่าย​สุด​เขต​อยาก​เห็น​หน้า​แฟน​ของ​คู่หมั้น แอบ​ซุ่ม​ดู​ห่างๆแต่​มุม​ที่​เขา​ยืน​ลำ​ต้น​คูน​บัง​พิณ​มิด เขา​ขยับ​จะ​หา​มุม​ใหม่ แต่​หวน​คิดถึง​คำ​พูด​ของ​ตัว​เอง​ที่​ให้​ไว้​กับ​เดือน ​จะ​ปล่อย​ให้​เธอ​คุย​กับ​แฟน​ตาม​สบาย เขา​จะ​ไม่​ไป​รบกวน สุด​เขต​เปลี่ยนใจ​หัน​หลัง​กลับ​ไป​ที่​รถ​ทันที...

เดือน​ตัดพ้อ​พิณ​พูด​เหมือน​ดีใจ​ที่​เธอ​หมั้น​กับ​ชาย​อื่น พิณ​ขอ​ให้​เดือน​เห็นแก่​อนาคต​ตัว​เอง คู่หมั้น​ของ​เดือน​สามารถ​ทำให้​เธอ​มี​ความ​สุข​ได้​ทั้ง​ชีวิต​ ซึ่ง​ต่าง​จาก​เขา​ลิบลับ เขา​อยาก​ให้​เดือน​ลืม​ความ​รัก​ของ​เรา​สอง​คน​เสีย แล้ว​แต่งงาน​กับ​ผู้ชาย​ที่​พ่อ​แม่​ของ​เดือน​เลือก​ให้ พิณ​เหมือน​มี​อะไร​มา​จุก​ที่​คอ แต่​ฝืน​พูด​ต่อ

“พี่​ขอ​อวย​พร​ให้​เดือน​กับ​ผู้ชาย​คน​นั้น​มี​ความ​สุข...

ลา​ก่อน​เดือน” พิณ​รีบ​หัน​หลัง​เดิน​จาก​ไป ก่อน​ที่​น้ำตา​ลูกผู้ชาย​จะ​ไหล​ริน เดือน​พูด​ไม่​ออก ทรุด​ตัว​ลง​นั่ง​ร้องไห้​อยู่​ตรง​นั้น

ooooooo

พิณ​มัว​แต่​ปาด​น้ำตา​เสียใจ​ที่​ต้อง​บอก​เลิก​เดือน เลย​ไม่​เห็น​รถ​ของ​สุด​เขต​แล่น​มา สุด​เขต​เบรก​ตัว​โก่ง​ขณะ​ที่​พิณ​หัก​หลบ​จน​รถ​จักรยาน​เกือบ​ล้ม นัก​ร้อง​หนุ่ม​ลง​มา​ด่า​ลั่น ขี่​รถ​ประสา​อะไร​ไม่​รู้จัก​ดู​ทาง พิณ​จำ​สุด​เขต​ได้ ไม่​อยาก​พูด​ด้วย​จูง​จักรยาน​หนี สุด​เขต​ไม่​พอใจ​ตะโกน​ไล่​หลัง

“ขอโทษ​ไม่​เป็น​หรือ​ไง”

พิณ​กำลัง​จะ​อ้า​ปาก​ขอโทษ แต่​ศรี​ไพร​กับ​พวก​ขับ​รถ​มา​จอด​ปาด​หน้า​หาเรื่อง​พิณ​เสีย​ก่อน เอา​น้ำมัน​ราด​รถ​จักรยาน​ของ​เขา พิณ​จะ​เข้าไป​ห้าม​แต่​ถูก​ดำ​กับ​ขาว​ล็อก​ตัว​ไว้ ศรี​ไพร​ทำ​น้ำมัน​กระเซ็น​ถูก​รถ​คัน​หรู​ของ​สุด​เขต​เลย​โดน​โวย​ใส่ ศรี​ไพร​ไม่​พอใจ สั่ง​ดำ​กับ​ขาว​ปล่อย​พิณ แล้วไป​จัดการ​สุด​เขต​แทน

ดำ​กับ​ขาว​ปราด​เข้า​ล้อม​กรอบ​สุด​เขต​ไว้ พิณ​รีบ​เข้า​มา​ช่วย เกรง​หน้า​หล่อๆหุ่น​สำอาง​อย่าง​สุด​เขต​จะ​สู้​พวก​นั้น​ไม่ได้ แต่​ปรากฏ​ว่า​สุด​เขต​ได้​ยูโด​สาย​ดำ จับ​ขาว​กับ​ดำ​ทุ่ม​จุก​แอ้ก​ลุก​ไม่​ขึ้น แล้ว​เล่น​งาน​ศรี​ไพร​แบบ​เดียวกัน พิณ​ไม่​รอ​ช้า​คว้า​แกลลอน​น้ำมัน​มาก​รอก​ใส่​ปาก​ศรี​ไพร​จน​หมด

“อย่า​มา​หือ​กับ​ข้า​อีก​ไอ้​ศรี​ไพร เลิก​ทำ​ชั่ว​ทำ​เลว​เสียที ต่อ​ไป​นี้​ตา​ต่อตา ฟัน​ต่อ​ฟัน”

ดำ​กับ​ขาว​เห็น​ท่า​ไม่​ดี รีบ​หาม​ศรี​ไพร​ซึ่ง​หมด​สภาพ​ขึ้น​รถ​ขับ​หนี​ไป สุด​เขต​ยิ้ม​สะใจ ยื่นมือ​ให้​พิณ​จับ​แนะนำ​ตัว​เอง​ชื่อ “สุด​เขต” แล้ว​ถาม​ชาย​หนุ่ม​ที่​ยืน​ตรง​หน้า​ชื่อ​อะไร พิณ​จับ​มือ​สุด​เขต​ตอบ​แต่​ไม่​ยอม​บอก​ชื่อ ​ไม่​อยาก​ให้​รู้​ว่า​เป็น​คน​รัก​ของ​เดือน​ได้​แต่​บอก​เป็น​คน​แถว​นี้ แล้ว​ขี่​จักรยาน​จาก​ไป...

สุด​เขต​เห็น​เดือน​เดิน​หน้า​เศร้า​กลับ​มา​ที่​จุ​ดนัด​หมาย ถาม​ด้วย​ความ​เป็น​ห่วง ทะเลาะ​กับ​แฟน​มา​หรือ ​เดือน​ไม่​อยาก​พูด​ถึง ขอร้อง​ให้​เขา​พา​กลับ​บ้าน สุด​เขต​ไม่​ถาม​อะไร​อีก รีบ​ทำ​ตาม​ที่​เธอ​ต้องการ...

ทันที​ที่​กลับ​ถึง​บ้าน เพ็ง​เรียก​เดือน​มา​ช่วย​ห่อ​เครื่อง​สังฆทาน​เตรียม​ถวาย​พระ​วัน​เข้าพรรษา​พรุ่งนี้ แต่​เดือน​กำลัง​เศร้า​ใจ​ไม่​มี​เรี่ยวแรง​จะ​ทำ​อะไร จึง​ขอตัว​ขึ้น​ไป​พักผ่อน​ที่​ห้อง เพ็ง​ไม่​ว่า​อะไร หัน​มา​ทาง​บุญ

“แปลก​นะ​พ่อ​บุญ ปกติ​เดือน​ชอบ​ทำ​ของ​ไป​ถวาย​วัด”

พอ​สุด​เขต​รู้​จาก​เพ็ง​ว่า​เดือน​ชอบ​ทำบุญ คิด​จะ​ทำ​บาง​อย่าง​ให้ ครู่​ต่อ​มา สุด​เขต​สวม​แว่น​ดำ​ใส่​หมวก​อำพราง​ใบหน้า​เข้า​มา​ใน​ร้าน​ขาย​เครื่อง​สังฆทาน เจ้าของ​ร้าน​เห็น​สุด​เขต​ทำ​ลับๆล่อๆ เกรง​จะ​เป็น​พวก​หัวขโมย ​เข้า​มา​ค้น​ตัว สุด​เขต​เลย​ต้อง​เปิดเผย​ตัว ถอด​แว่นตา​กับ​หมวก​ออก ที่​ต้อง​ทำ​แบบ​นี้​เพราะ​ไม่​อยาก​โดน​รุม​ขอ​ลายเซ็น เจ้า​ของ​ร้าน​งง ใคร​จะ​ขอ​ลายเซ็น​ใคร สุด​เขต​ยัง​ไม่​รู้สึก​ตัว โม้​ต่อ

“ใน​ทีวี​กับ​ตัว​จริง ผม​คง​ไม่ค่อย​เหมือน​กัน ​เลย​จำ​ผม​ไม่ได้ ผม​สุด​เขต นัก​ร้อง​ค่าย​ดี.มิวสิก”

เจ้าของ​ร้าน​ส่าย​หน้า​สุด​เขต​ไหน​ไม่​รู้จัก รู้จัก​แต่​ปุยฝ้าย มาลัย​พร สุด​เขต​หน้า​แตก เสีย​ความ​มั่นใจ​สุดๆ ซื้อ​กระป๋อง​พลาสติก​สี​เหลือง​กับ​เครื่อง​สังฆทาน​แล้ว​รีบ​ออก​จาก​ร้าน​แทบ​ไม่ทัน เดิน​ผ่าน​ร้าน​ขาย​กาแฟ เจอ​ชาย​หนุ่ม​ที่​เพิ่ง​ช่วย​เขา​ต่อสู้​กับ​พวก​นักเลง​นั่ง​ดื่ม​กาแฟ​อยู่ แวะ​เข้าไป​ถาม​รู้จัก​เขา​ไหม พิณ​พยัก​หน้า

“คุณ​เป็น​นัก​ร้อง ชื่อ​สุด​เขต”

สุด​เขต​ยิ้มแฉ่ง ขอบใจ​ที่​พิณ​ทำให้​ความ​มั่นใจ​ของ​เขา​กลับคืน​มา ชาว​บ้าน​แถว​นี้​ไม่​รู้จัก​เขา​สัก​คน พิณ​อธิบาย​ว่า​ผู้คน​ที่​นี่​พอ​สอง​ทุ่ม​ก็​ปิด​ไฟ​เข้า​นอน​กัน​หมด​แล้ว ทีวี​ไม่​ดู​หนังสือ​ก็​ไม่​อ่าน เลย​ไม่​รู้​โลก​ภายนอก​เป็น​อย่าง​ไร แล้ว​มอง​กระป๋อง​กับ​เครื่อง​สังฆทาน​ที่​แยก​ชิ้น​กัน​ใน​มือ​สุด​เขต สงสัย​ทำไม​ถึง​ไม่​ซื้อ​แบบ​สำเร็จรูป

“ไม่​อยาก​เหมือน​ของ​คน​อื่น เครื่อง​สังฆทาน​ของ​คู่หมั้น​ผม​ต้อง​ดี​ที่สุด”

สุด​เขต​เอา​เครื่อง​สังฆทาน​ใส่​กระป๋อง พยายาม​ห่อ​กระดาษ​แก้ว แต่​ทำ​เท่าใด​ก็​ไม่​สวย​ถูกใจ พิณ​อาสา​จะ​ห่อ​ให้ สุด​เขต​อยาก​ทำให้​คน​พิเศษ​ด้วย​มือ​ของ​เขา​เอง สอง​หนุ่ม​คุย​ถูก​คอ​กัน​มาก สุด​เขต​เลย​ออกปาก​ชวน​พิณ​กิน​ข้าว​เย็น​ด้วย​กัน เขา​อยาก​กิน​ข้าว​นอก​บ้าน​บ้าง กิน​อาหาร​อีสาน​แท้ๆ บ้าน​คู่หมั้น​ไม่ค่อย​ถนัด

“ไป​กิน​กับ​คู่หมั้น​คุณ​เถอะ​ครับ...ผม​ไม่​อยาก​เป็น​ก้างขวางคอ”

“ผม​ไม่​เอา​คู่หมั้น​ไป​ด้วย อยาก​คุย​กัน​ตาม​ประสา​ผู้ชาย...ไป​นะ​ครับ”

พิณ​ทน​สุด​เขต​คะยั้นคะยอ​ไม่​ไหว รับปาก​จะ​ไป​กิน​ข้าว​ด้วย

ooooooo

บ่าย​วัน​เดียวกัน ขณะ​พิณ​กำลัง​ช่วย​ครู​ตะวัน สาย​ไหม ยาย​สา ยาย​มี​กับ​พวก​ชาว​บ้าน​ตกแต่ง​มาลัย​ดอก​มะลิ​รอบ​เทียนพรรษา ตำรวจ​เข้า​มา​เชิญ​ตัว​เขาไปให้​ ปาก​คำ​ที่​โรงพัก​ข้อ​หา​ช่วย​แคน​หลบ​หนี​การ​จับกุม  ครู​ ตะวัน​กับ​สาย​ไหม​ตาม​ไป​ช่วย​พูด​แก้ต่าง​ให้​พิณที่โรงพัก แต่​ไม่​เป็น​ผล...

ศรี​ไพร​กลับ​ถึง​บ้าน อาเจียน​โอ้ก​อ้า​ก​เป็น​น้ำมัน​ที่โดน​ พิณ​กรอก​ปาก โดย​มี​ทอง​สา​ยืน​สมน้ำหน้า​อยู่​ข้างๆ ศรี​ไพร​โกรธ​ที่​น้อง​สาว​เห็น​คน​อื่น​ดี​กว่า​พี่​ชาย​ตัว​เอง ​เงื้อ​มือ​จะ​ตี เถ้าแก่เส็ง​ รีบ​เข้า​มา​ห้าม​ทำร้าย​น้อง แล้ว​สั่ง​ให้​ศรี​ไพร​อยู่​เงียบๆห้ามไป​หาเรื่อง​พวก​พิณ​อีก จังหวะ​นั้น ดำ​กับ​ขาว​วิ่ง​หน้าตื่น​เข้า​มา รายงาน​ลูกพี่

“มี​คน​เห็น​ตำรวจ​เอา​ตัว​ไอ้​พิณ​ไป​โรงพัก เดา​กัน​ว่า​เกี่ยวข้อง​กับ​ที่​ไอ้​แคน​หนี​ไป”

ศรี​ไพร​ตา​วาว​โรจน์​รีบ​ตาม​ไป​โรงพัก ทอง​สา​ขอ​ไป​ด้วย​โดย​ไม่​ฟัง​คำ​ทัดทาน​ของ​เถ้าแก่​เส็ง...

ศรี​ไพร​กับ​พวก​และ​ทอง​สา​มา​ถึง​โรงพัก​ทัน​เห็น​ตำรวจ​กำลัง​จะ​นำ​ตัว​พิณ​เข้า​ห้อง​ขัง ศรี​ไพร​ได้ที​ขู่​พิณ​ให้​บอก​ที่​ซ่อน​ตัว​แคน​มา ถ้า​ไม่​อยาก​ติด​คุก พิณ​จ้อง​หน้า​ศรี​ไพร​เขม็ง

“เอา​ผม​เข้า​ห้อง​ขัง​เถอะ​ครับ​คุณ​ตำรวจ ผม​เหม็น​หน้า​มัน​เต็มที​แล้ว”

ก่อน​ที่​พิณ​จะ​โดน​ขัง ตา​มา​เข้า​มา​สารภาพ​ผิด​กับ​ตำรวจ เขา​เป็น​คน​พา​แคน​หนี​พิณ​ไม่​เกี่ยว ยาย​มี​ลง​นั่ง​ยองๆไหว้​ร้อย​เวร​ปลกๆ ลูก​ชาย​ของ​เธอ​หนี​ไป​คน​หนึ่ง​แล้ว​อย่า​จับ​ผัว​เธอ​เข้า​ห้อง​ขัง​อีก​คน​เลย ร้อย​เวร​ใจอ่อน
“ให้​ตา​มา​ไป​ให้​ปาก​คำ​ลง​บันทึก​ประจำ​วัน​ไว้ แล้ว​ปล่อย​ไป”

“ไอ้​แก่...บอก​มา​ลูก​แก​อยู่​ไหน” ศรี​ไพร​จะ​ทำร้าย​ตา​มา​ครู​ตะวัน​กับ​พิณ​รีบ​กัน​ไว้ นักเลง​หัวไม้​ประจำ​หมู่​บ้าน​ทำ​อะไร​ไม่ได้ เดิน​หัวเสีย​ออก​จาก​โรงพัก ดำ​แนะ​ให้​ตาม​ไป​จับตา​มา​มา​ทรมาน​ให้​บอก​ที่​อยู่​ของ​แคน ​ศรี​ไพร​ทำ​อย่าง​นั้น​ไม่ได้ พ่อ​เพิ่ง​ห้าม​เขา​ก่อ​เรื่อง จังหวะ​นั้น ตำรวจ​สอง​นาย​ถือ​แฟ้ม​หลักฐาน​เข้า​มา​หา​ศรี​ไพร

“นาย​ศรี​ไพร ขึ้น​ไป​คุย​กับ​ผม​บน​โรงพัก”

“มี​เรื่อง​อะไร​ครับ​คุณ​ตำรวจ”

“หลักฐาน​ลาย​นิ้ว​มือ​บน​กระสุนปืน​เพิ่ง​ออก ตรง​กับ​ลาย​นิ้ว​มือ​คุณ”

ศรี​ไพร​หน้าตื่น​รีบ​วิ่ง​หนี​ขึ้น​รถ​ไป​กับ​สมุน ตำรวจ​นาย​นั้น​ตะโกน​เรียก​เพื่อน​ตำรวจ​บน​โรงพัก​ให้​ช่วย​กัน​ตาม​จับ​คนร้าย ศรี​ไพร​นั่ง​รถ​หนี​ตำรวจ​มา​ได้​สัก​พัก พอ​พ้น​หัว​โค้ง​สั่ง​ให้​ดำ​จอด​รถ

“พวก​เอ็ง​ล่อ​ตำรวจ​ไป” ศรี​ไพร​ว่า​แล้วพุ่ง​หลบ​หลัง​พุ่ม​ไม้​ขณะ​ที่​สมุน​ขับ​รถ​หลอกล่อ​ตำรวจ​ไป​อีก​ทาง​ จาก​นั้น ศรี​ไพร​วิ่ง​หน้าตื่น​เข้า​มา​ใน​บ้าน เถ้าแก่​เส็ง​รู้ทัน​ที ลูก​ชาย​ต้อง​ไป​ก่อ​เรื่อง​มา​อีก​แน่ๆ

“ตำรวจ​จะ​จับ​อั๊ว​ข้อหา​ฆ่า​คน​ตาย​เตี่ย”

จังหวะ​นั้น รถ​ตำรวจ​แล่น​มา​จอด​หน้า​บ้าน เถ้าแก่​เส็​ง

บ​อก​ลูก​ชาย​ไป​หลบ​หลัง​บ้าน ทาง​นี้​เขา​จัดการ​เอง ​ตำรวจ​จะ​ขอ​เข้า​ค้น เถ้าแก่​เส็ง​ขอ​ดู​หมายค้น​ก่อน ไม่​มี​หมายค้น​ก็​เชิญ​กลับ​ไป ตำรวจ​จำ​ใจ​ยก​กำลัง​กลับ พอ​เห็น​ปลอดภัย เถ้าแก่​เส็ง​เอา​เงิน​ให้​ศรี​ไพร​ปึก​หนึ่ง สั่ง​ให้​หนี​ไป​ให้​ไกล​ที่สุด เดิน​เลาะ​เข้า​ป่า​อย่า​ใช้​ถนน​สาย​หลัก​ ตำรวจ​ต้อง​ตั้ง​ด่าน​ตาม​ถนน ศรี​ไพร​พยัก​หน้า ปลอดภัย​เมื่อ​ใด​จะ​ส่งข่าว​ให้​พ่อ​รู้ แล้ว​วิ่ง​ออก​ทาง​หลัง​บ้าน

ooooooo

ตก​เย็น พิณ​มา​ถึง​ร้าน​อาหาร​ตาม​ที่​นัด​ไว้​กับ​สุด​เขต แต่​ต้อง​ชะงัก​ที่​เห็น​สุด​เขต​พา​เดือน บุญ​กับ​เพ็ง​มา​ด้วย เพ็ง​กับ​บุญ​มอง​พิณ​อย่าง​ไม่ค่อย​เป็น​มิตร ขณะ​ที่​เดือน​ไม่สบาย​ใจ​ที่​เพื่อน​สุด​เขต​คือ​พิณ

“ตอน​คุณ​สุด​เขต​เล่า​ว่า​เจอ​เพื่อน​ใหม่ เดือน​ไม่​คิด​ว่า​เป็น​พี่”

สุด​เขต​ประหลาด​ใจ​ที่​ทั้ง​คู่​รู้จัก​กัน ถาม​พิณ​รู้จัก​เดือน​มา​นาน​เท่าไร​แล้ว ได้ความ​ว่า​รู้จัก​กัน​ตั้งแต่​เด็กๆ สุด​เขต​นึก​ขึ้น​ได้ เจอ​พิณ​มา​นานสองนาน​แล้ว​ยัง​ไม่​รู้จัก​ชื่อ​เลย พิณ​ยัง​ไม่ทัน​จะ​แนะนำ​ตัว บุญ​ชิง​พูด​ตัดหน้า

“เดือน...พา​คุณ​สุด​เขต​ไป​ให้​อาหาร​ปลา​ทาง​โน้น​สิ​ลูก”

เดือน​ไม่​อยาก​ขัดใจ​พ่อ จำ​ใจ​พา​สุด​เขต​ออก​ไป พอ​ทั้ง​คู่​คล้อย​หลัง บุญ​สั่ง​พิณ​ห้าม​บอก​สุด​เขต​เด็ดขาด​ว่า​เป็น​แฟน​เดือน พิณ​ไม่​คิด​จะ​ทำ​แบบ​นั้น​ถ้า​อยาก​บอกคง​บอก​ไป​ตั้งแต่​ครั้ง​แรก​ที่​เจอ​สุด​เขต​แล้ว

“กลับ​ไป​ซะ​บัก​พิณ พวก​ฉัน​จะ​บอก​คุณ​สุด​เขต​ว่า​แก​นึก​ได้​ว่า​ต้อง​มี​เรื่อง​ด่วน​รีบ​ไป​ทำ”

“ป้า​เพ็ง​ไม่​ต้อง​เป็น​ห่วง​ว่า​ฉัน​จะ​แย่ง​เดือน​คืน​มา ฉัน​บอก​เลิก​เดือน​แล้ว”

เพ็ง​กับ​บุญช่วย​กัน​ไล่​พิณ​อุ​ต​ลุด พิณ​มอง​สอง​ผัว​เมีย​สีหน้า​สะเทือนใจ​อย่าง​ยิ่ง...

ครู่​ต่อ​มา ที่​มุม​ให้​อาหาร​ปลา​ภายใน​ร้าน​อาหาร เดือน​ตัดสินใจจะ​บอก​สุด​เขต​ว่า​เพื่อน​ใหม่​ของ​เขา​คือ พิณ​แฟน​ของ​เธอ แต่​ยัง​ไม่ทัน​จะอ้า​ปาก​พูด บุญ​เข้า​มา​ตาม​ให้​กลับ​โต๊ะ ​อาหาร​มา​เสิร์ฟ​แล้ว...

สุด​เ​ขต​กลับ​มา​ที่​โต๊ะ​เห็น​พิณ​หาย​ไป​ก็​ถาม​หา ได้ความว่า​พิณ​กลับ​ไป​แล้ว​มี​ธุระ​สำคัญ​ต้อง​ทำ เดือน​ไม่​เชื่อ​ที่​พ่อ​กับ​แม่​บอก รีบ​เดิน​ไป​หน้า​ร้าน สุด​เขต​จะ​ตาม​แต่​เพ็ง​รั้ง​ไว้ บอก​ให้​บุญ​ไป​ตาม​แทน สุด​เขต​ชัก​สงสัย​เพ็ง​กับ​บุญ​ต้อง​มี​อะไร​ปิดบัง​เขา​แน่ๆรีบ​เดิน​ตาม​เดือน...

ทาง​ฝ่าย​เดือน​ตามทัน​พิณ ขอร้อง​เขา​อย่า​หนี​เธอ​ไปไหน​อีก​เลย พิณ​เตือน​เดือน​ เรา​สอง​คน​เลิก​คบ​กัน​แล้ว​ไม่​ควร​จะ​พบ​เจอ​กัน​อีก เดือน​ไม่ได้​เลิก​ด้วย​สัก​หน่อย เธอ​รู้​พิณ​ยัง​รัก​เธอ​ถึง​ทน​เห็น​เธอ​อยู่​กับ​สุด​เขต​ไม่ได้ พิณ​บอก​เดือน​เข้าใจ​ผิด​ไป​เอง​ที่​เขา​ต้อง​ไป​เพราะ​มี​งาน​ด่วน เดือน​ไม่​ยอม​ให้​ไป​กอด​เขา​ไว้​แน่น

“บอก​ฉัน​สิ​ว่า​พี่​ไม่​คิดถึง​ไอ​อุ่น​เวลา​ที่​เรา​กอด​กัน”

พิณ​ยืน​นิ่ง ฝืน​ใจ​ตอบ​ว่า​ลืม​ไป​หมด​แล้ว เดือน​ปล่อย​โฮ​ซบ​อก​พิณ ไม่​ยอม​เชื่อ​ที่​เขา​พูด สุด​เขต​ตาม​มา​เห็น​หึง​มาก เงื้อ​หมัด​จะ​ต่อย​พิณ เดือน​ร้อง​ห้าม​เสียง​ลั่น อย่า​ทำร้าย​พี่​พิณ สุด​เขต​ตกใจ ทำไม​เพื่อน​ใหม่​คน​นี้​ถึง​ได้ชื่อ​เหมือน​แฟน​ของเดือน

“ผม​เป็น​เพื่อน​พิณ​ครับ บังเอิญ​ชื่อ​เหมือน​กัน ที่​เดือน​ร้องไห้​เพราะ​ผม​เพิ่ง​บอก​ข่าว​ร้าย​กับ​เดือน​ว่า พิณ​แฟน​เดือน​ตาย​ใน​กอง​ไฟ​วัน​ที่​ระเบิด​ลงหน้า​เวที​แม่​มูล​ลำ​เพลิน”

“พี่​พิณ​โกหก​ทำไม” เดือน​ร้องไห้​ฟูมฟาย

“รับ​ความ​จริง​เถอะ​เดือน พิณ​ของ​เดือน​ตาย​จาก​ไป​แล้ว ความ​รัก​ของ​มัน​ก็​มอด​ไหม้​ไป​ใน​กอง​เพลิง​วัน​นั้น ก่อน​มัน​ตาย​มัน​ฝาก​พี่​ให้​บอก​เดือน มัน​ต้องการ​ให้​เดือน​เริ่ม​ต้น​ใหม่​กับ​คู่หมั้น​ที่​คู่ควร...คุณ​สุด​เขต ฝาก​ดูแล​น้อง​สาว​ผม​ด้วย ปลอบ​ใจ​เดือน ช่วย​เดือน​ตั้งต้น​ใหม่ ความ​สุข​ของ​เดือน​อยู่​ใน​มือ​คุณ​แล้ว”

พอ​พิณ​จาก​ไป​เดือน​ทรุด​ลง​นั่ง​ร้องไห้ แม้​ยัง​ติดใจ​เรื่อง​พิณ​แต่​สุด​เขต​สงสาร​เดือน​มาก​ลูบ​หลัง​ปลอบ​ใจ...

ตา​สี​เห็น​คำ​หล้า​เอา​ของแห้ง​จัด​ใส่​ถุง​พลาสติก​จะ​ฝาก​เดือน​ไป​ให้​แคน​ที่​กรุงเทพฯ ก็​ไม่​พอใจ​ที่​ลูก​สาว​ยัง​อาลัยอาวรณ์​แคน​อยู่ พยายาม​พูด​ให้​ลูก​ลืม คำ​หล้า​ไม่​มี​ทาง​ลืม​แคน อีก​กี่​ปี​กี่​เดือน​เธอ​ก็​จะ​รอ​เขา​กลับ​มา

ooooooo

แคน​อยู่​กรุงเทพฯ​ อย่าง​ลำบาก​แสน​เข็ญไป​สมัครงาน​ที่​คาเฟ่​ไหน​ก็​ไม่​รับ เขา​รับ​แต่​นัก​ร้อง​หญิง แต่​พอ​มี​คาเฟ่​แห่ง​หนึ่ง​ถูกใจ​เสียง​ร้อง​ของ​แคน เขา​กลับ​ไม่​มี​บัตร​ประชาชน​ใช้​แนบ​ใบสมัคร​งาน​เพราะ​ถูก​แท็กซี่​ขโมย ผู้จัดการ​ร้าน​เกรง​แคน​จะ​เป็น​คน​ต่างด้าว บอกปัด​ไม่​รับ แคน​ขอ​ทำ​งาน​เป็น​บ๋อย​ก็​ไม่​ให้​ทำ

หมอลำ​หนุ่ม​เดิน​คอตก​ออก​มา เห็น​ร้าน​ขาย​ไก่​ย่าง​ส้มตำ​มี​ไก่​ตัว​โตหน้าตา​น่า​กิน​แขวน​อยู่ บวก​กับ​หลาย​วัน​ที่​ผ่าน​มา​มี​เพียง​น้ำ​ก๊อก​ที่​ตก​ถึง​ท้อง แคน​ตัดสินใจ​ขโมย​ไก่​ย่าง​หนี เจ้าของ​ร้าน​คว้า​ปัง​ตอ​ไล่​ตาม แคนวิ่ง​หนี​สุด​ชีวิต​กอด​ไก่​ไว้​แนบ​อก​ราวกับ​เป็น​ของ​รัก รีบ​หลบ​หลัง​ตึก​ร้าง กัด​แทะ​ไก่​อย่าง​หิวโหย

เจ้าของ​ร้าน​ตาม​มา​ทัน แคน​จะ​วิ่ง​หนี​แต่​สะดุด​ก้อน​หิน​ล้ม ไก่​ย่าง​ตก​ท่อ​ระบาย​น้ำ​ดำ​ปี๋ เจ้าของ​ร้าน​โมโห กระทืบ​แคน​ที่​ไม่​มี​แรง​จะ​สู้​จน​หนำใจ​แล้ว​จาก​ไป แคน​คลาน​ไป​ที่​ท่อ​ระบาย​น้ำ​พยายาม​ควาน​หา​ไก่​แต่​ไม่​เจอ นอน​ตัว​งอ​เอา​มือ​กุม​ท้อง หิว​จน​ไส้​แทบ​ขาด

ooooooo

เช้า​วัน​เข้าพรรษา บรรยากาศ​เต็ม​ไป​ด้วย​ความ​คึกคัก ชาว​บ้าน​แต่ง​กาย​ด้วย​ผ้า​พื้นเมือง​เข้า​ร่วม​ขบวน​แห่​เทียนพรรษา ซึ่ง​เริ่ม​ตั้งแต่​หน้า​ตลาด​แถว​ยาว​ไล่​ไป​ตาม​ถนน​หลาย​ร้อย​เมตร หน้า​ขบวน​แห่​มี​คำ​แป​ง​และ​พวก​เด็ก​สาวๆช่วย​กัน​ร้องเพลง​แห่​เทียนพรรษา​กัน​อย่าง​สนุกสนาน

ขบวน​แห่​มา​ถึง​หน้า​บ้าน​เดือน ครอบครัว​เดือน​ต่าง​รีบ​หยิบ​เครื่อง​สังฆทาน​เข้า​ร่วม​ขบวน สุด​เขต​ยิ้ม​ทักทาย​พิณ​แล้ว​เข้าไป​ช่วย​เขา​แบก​เทียนพรรษา...

ขณะ​เดียวกัน ที่​กรุงเทพฯ​แคน​ไม่​มี​อะไร​มา​ถวาย​พระ ได้​แต่​มา​ขอ​พร​และ​ให้​ท่าน​รดน้ำ​มนต์​ให้...

ระหว่าง​รอ​พระ​ลง​ศาลา เพ็​งบ​อก​ให้​เดือน​พา​สุด​เขต​ไป​ตักบาตร​ข้าว เดือน​กวาดตา​มอง​หา​พิณ​ไม่​เจอ จำ​ใจ​พา​สุด​เขต​ไป​ต่อ​แถว​ยาว​เหยียด​ของ​ชาว​บ้าน​ซึ่ง​ปั้น​ข้าวเหนียว​ใส่​บาตร​ที่​วาง​เรียงราย​อยู่​ข้าง​โบสถ์ สุด​เขต​ถือ​ขัน​ข้าว​ให้​เดือน​ปั้น​ข้าวเหนียว​ใส่​บาตร พิณ​มอง​ภาพ​นั้น เจ็บ​แปลบ​ใจ ตัดสินใจ​เดิน​ไป​ชวน​ทอง​สา​ตักบาตร​ข้าว ทอง​สา​ยิ้ม​ดีใจ ควงแขน​พิณ​เดิน​ไป​เข้า​แถว สุด​เขต​หัน​มา​แซว​พิณ

“เขา​ว่า​ทำบุญ​ร่วม​ชาติ​ตักบาตร​ร่วม​ขัน​จะ​ได้​เกิด​เป็น​เนื้อคู่​กัน​อีก​ใน​ชาติ​หน้า”

“เรา​เป็น​เนื้อคู่​กัน​แล้ว​นะ​จ๊ะ​ทอง​สา ชาติ​หน้าเป็น​แฟน​พี่​อีก​นะ” พิณ​ทำ​หวาน​ใส่​ทอง​สา เดือน​หึง​หน้า​หงิก ทอง​สา​รู้ตัว ถูก​พิณ​หลอก​ใช้​เป็น​เครื่องมือ​ให้​เดือน​หึง​หวง น้อยใจ​เดิน​หนี พิณ​รีบ​เดิน​มา​ง้อ ขอโอกาส​ให้​เขา​ลอง​คบหา​กับ​เธอ ทอง​สา​ไม่​เชื่อ พอ​เดือน​กลับ​กรุงเทพฯ พิณ​ก็​คง​ขอ​เลิก​กับ​เธอ พิณ​คว้า​มือ​ทอง​สา​มา​กุม​ไว้ ยืนยัน​ครั้ง​นี้​เขา​จริงใจ​กับ​เธอ​จริงๆ เดือน​ตาม​มา​เห็น​พิณ​จับ​มือ​ทอง​สา ปราด​เข้า​มา​ต่อว่า

“พี่​พิณ​อยาก​ให้​เดือน​ตัดใจ​จาก​พี่​ถึง​ขนาด​ไป​คบ​กับ​ผู้หญิง​ที่​พี่​ไม่ได้​รัก​เชียว​หรือ”

“เมื่อกี้​พี่​พิณ​บอก​ว่า​อยาก​ลอง​คบ​กับ​ฉัน​ย่ะ” ทอง​สา​ลอยหน้า​ลอย​ตา​พูด เดือน​หมั่นไส้​ไล่​ทอง​สา​ไป​ไกลๆ ทอง​สา​เห็น​ท่าทาง​เอาเรื่อง​ของ​เดือน​แล้ว​ไม่​อยาก​ยุ่ง​ด้วย เดิน​หน้า​บึ้ง​ออก​ไป

“ใช่...วัน​นี้​พี่​ไม่ได้​รัก​ทอง​สา แต่​วัน​หน้า​พี่​อาจ​รัก​ก็ได้ เดือน...ใน​เมื่อ​เดือน​ไป​มี​คู่หมั้น​แล้ว เดือน​ก็​ปล่อย​ให้​พี่​เปิด​รับ​ใคร​ใหม่​บ้าง
ตั้งแต่​วัน​ที่​เดือน​ไป พี่​กิน​ข้าว​ไม่​ลง นอนไม่​หลับ​จม​อยู่​กับ​ความ​ทุกข์ พอ​เริ่ม​ทำใจ​ได้​บ้าง เดือน​ก็​กลับ​มา​บอก​ว่า​รัก​พี่ ​แต่​เดี๋ยว​เดือน​ก็​จะ​กลับ​ไป​กรุงเทพฯ​ไป​อยู่​กับ​คู่หมั้น​เดือน ส่วน​พี่​ก็​จม​อยู่​กับ​กอง​น้ำตา​เหมือน​เดิม ไป​คราว​นี้​เดือน​อย่า​กลับ​มา​หา​พี่​อีก​เลย หาก​ยัง​รัก​พี่​ก็​จง​ไป​จาก​พี่ ทำ​เพื่อ​พี่​ได้​ไหม​เดือน”

“เดือน​ทำให้​พี่​ทุกข์​ขนาด​นี้​เชียว​หรือ​พี่​พิณ...สิ่ง​เดียว​ที่​เดือน​หวัง​ให้​พี่​พิณ​ได้​เสมอ​มา​คือ ความ​สุข แต่​ใน​เมื่อ​เดือน​เป็น​คน​ทำให้​พี่​ทุกข์​เสีย​เอง เดือน​ก็...เดือน​ก็...จะ​ไป​จาก​พี่​จ้ะ” เดือน​พยายาม​กลั้น​น้ำตา​ไม่​ให้​ไหล

“ปี​นี้​เป็น​ปี​สุดท้าย​ที่​เรา​จะ​ได้​ทำบุญ​เข้าพรรษา​ด้วย​กัน ยิ้ม​หน่อย​สิ​เดือน พี่​อยาก​ให้​วัน​นี้​เป็น​ความ​ทรง​จำ​ดีๆของ​เรา” พิณ​น้ำตา​คลอ​เบ้า​ฝืน​ยิ้ม​ให้​เดือน หญิง​สาว​ยิ้ม​ตอบ​ทั้ง​น้ำตา​เช่น​กัน...

ใน​เวลา​ไล่เลี่ย​กัน แคน​รับ​น้ำมนต์​จาก​พระ​แล้ว​เดิน​เศร้าสร้อย​ออก​จาก​กุฏิ มี​คน​งาน​ก่อสร้าง​กำลัง​ซ่อมแซม​กุฏิ​ข้างๆ อยู่ๆนั่งร้าน​ไม้​ไผ่​พัง​ครืน​ลง​มา​ตรง​ที่​แคน​เดิน ดี​ที่​เขา​หลบ​ทัน คน​งาน​รีบ​วิ่ง​มา​ถาม​แคน​เป็น​อะไร​หรือ​เปล่า แคน​จำ​หน้า​คน​งาน​คน​นี้​ได้ เป็น​เพื่อน​ของ​พ่อ​เขา​เอง ร้อง​ทัก​ว่า “ลุง​เถิง”

ลุง​เถิ​งม​อ​งอ​ย่าง​พิจารณา​ก็​จำ​แคน​ได้ ถามไถ่​ได้ความ​ว่า​แคน​มา​หา​งาน​ทำเป็น​นัก​ร้อง​แต่​ไม่​มี​ใคร​รับ บ้าน​ก็​ไม่​มี​อยู่ ข้าว​ก็​ไม่​มี​กิน ลุง​เถิง​อาสา​จะ​เลี้ยง​ข้าว แต่​ต้อง​รอ​ให้​ซ่อม​นั่งร้าน​เสร็จ​ก่อน แคน​รีบ​เข้าไป​ช่วย

“หน่วยก้าน​ดี​นี่​ห​ว่า ทำ​งาน​ก่อสร้าง​กับ​ลุง​ไหม” ลุง​เถิ​ง ม​อง​แคน​อย่าง​รอ​คำ​ตอบ

ooooooo

ทำบุญ​เสร็จ เดือน​บอก​ให้​พ่อ​กับ​แม่​กลับ​บ้าน​กับ​สุด​เขต​ก่อน ส่วน​เธอ​ขอ​ไป​ทำ​ธุระ​แล้ว​จะ​ตาม​ไป เพ็ง​ไม่​ไว้ใจ​เกรง​เดือน​จะ​ไป​หา​พิณ บอก​ให้​พา​สุด​เขต​ไป​ด้วย เดือน​ไม่สบาย​ใจ​นัก​แต่​ไม่​อยาก​มี​ปัญหา​กับ​แม่ จำ​ใจ​พา​สุด​เขต​ไป​ด้วย ครู่​ต่อ​มา เดือน​เอา​พวงมาลัย​ดอก​มะลิ​มา​วาง​ไว้​ใต้​ต้น​คูน แล้ว​กรวดน้ำ​ลง​ดิน

“อัฐิ​แฟน​ของ​เธอ​เก็บ​ไว้​ตรง​นี้​หรือ” สุด​เขต​มอง​ไป​รอบ​บริเวณ​อย่าง​แปลก​ใจ เดือน​ไม่​ตอบ กรวดน้ำ​ต่อ

“พี่​พิณ...ฉัน​ขอ​ให้​พี่​ไป​ดี​มี​ความ​สุข ส่วน​ฉัน​ขอ​กรวดน้ำ​คว่ำ​ขัน​รัก​กัน​ชาติ​เดียว”

พิณ​แอบ​มอง​อยู่​อีก​มุม​หนึ่ง​ได้ยิน​เต็ม​สอง​หู​ว่า​เดือน​ไม่​ขอ​รัก​เขา​อีก​แล้ว เสียใจ​น้ำตา​ไหล...

ได้​เวลา​ต้อง​กลับ​กรุงเทพฯ เดือน​กราบ​เท้า​ลา​พ่อ​กับ​แม่ ขอ​ให้​ท่าน​ทั้ง​สอง​สบายใจ​ได้ พิณ​กับ​เธอ​ไม่​มี​วัน​จะ​หวน​กลับ​มา​เป็น​เหมือน​เดิม​ได้​อีก เธอ​จะ​กลับ​กรุงเทพฯ​ไป​เริ่ม​ต้น​ชีวิต​ใหม่ ตั้งใจ​เรียน​ให้​จบ คว้า​ปริญญา​มา​ให้​พ่อ​กับ​แม่​ชื่น​ใจ​ให้​ได้ เพ็ง​กับ​บุญ​ปลื้ม​ใจ​สวมกอด​ลูก​ไว้​แน่น

“ไป​คราว​นี้ เดือน​คง​ไป​นาน พ่อ​แม่​รักษา​สุขภาพ​นะ​จ๊ะ”

พิณ​แอบ​มอง​เดือน​ด้วย​ความ​อาลัย​รัก​สุด​ซึ้ง บุญ​จับ​มือ​เดือน​ส่ง​ให้​สุด​เขต  ฝากฝัง​เดือน​ไว้​กับ​เขา ​ สุด​เขต​กุม​มือ​หญิง​สาว​ไว้ รับปาก​จะ​ดูแล​เดือน​ให้​ดี​ที่สุด พิณ​เห็น​แล้ว​ปวด​ใจ พอ​รถ​ของ​สุด​เขต​แล่น​ออก​ไป พิณ​รีบ​ปั่น​จักรยาน​ตาม แต่​แรง​คน​หรือ​จะ​สู้​รถยนต์​คัน​โก้​ได้

ครู​หนุ่ม​หมด​ทั้ง​แรง​กาย​แรง​ใจ ทิ้ง​จักรยาน​ลง​นอน​กับ​พื้น​ถนน ชีวิต​ของ​เขา​กับ​หญิง​คน​รัก คง​ไม่​มี​วัน​กลับ​มา​บรรจบ​ได้​อีก พิณ​นอน​นิ่ง​อย่าง​นั้น​ครู่​หนึ่ง ค่อยๆยัน​ตัว​ลุก​ขึ้น เดิน​คอตก​มา​ที่​ใต้​ต้น​คูน หยิบ​พวงมาลัย​ดอก​มะลิ​ที่​เดือน​วาง​ไว้​ขึ้น​มา ยกมือ​ไหว้​อธิษฐาน​ต่อหน้า​ต้น​คูน

“ขอ​ต้น​คูน​เป็น​พยาน แม้​เดือน​จะ​ไม่​รัก​ฉัน​อีก​แล้ว แต่​ฉัน​ขอ​รัก​เดือน​จน​วัน​ตาย ​ชาติ​หน้า​ฉันใด​ก็​ขอ​ให้​ฉัน​ได้​เจอ​เดือน​อีก...เดือน...พี่​รัก​เดือน” พิณ​ซบ​หน้า​กับ​พวงมาลัย​ดอก​มะลิ​ของ​เดือน ร้องไห้​อย่าง​ไม่​อาย​ใคร...

ค่ำ​วัน​เดียวกัน  หลังจาก​ส่ง​เดือน​ที่​บ้าน​แสวง​แล้ว สุด​เขต​กลับ​บ้าน​ตัว​เอง​นั่ง​ยัง​ไม่ทัน​หาย​เหนื่อย แต่​พอ​รู้​จาก​พ่อ​กับ​แม่​ของ​เขา  พรุ่งนี้​เป็น​วัน​คล้าย​วัน​เกิด​ของ​เดือน  คิด​อยาก​จะ​ช่วย​เดือน​ให้​คลาย​เศร้า​ใจ​เรื่อง​แฟน​ที่​เพิ่ง​ตาย  สุด​เขต​ตี​รถ​จาก​กรุงเทพฯ​กลับ​บ้าน​เกิด​ของ​เดือน​ที่​ต่าง​จังหวัด​อีก​ครั้ง...

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ

"จีจ้า" โชว์ลีลามวยกรงดุเดือด เล่นจริง เจ็บตัวแต่เป็นเรื่องจิ๊บๆ
22 พ.ย. 2562
08:15 น.