สืบสวนป่วนกำลัง3
ตอนที่ 11
ปีแสงมุ่งหน้าไปที่ห้องนวดของจักรวาล เจอจักรวาลเดินมากับกระทิงก็ยิ่งเจ็บใจ หลบแล้วเหลียวมอง เห็นมีของเด็กเล่นแบบไทยๆวางอยู่ที่โต๊ะก็กวาดตาไปทั่ว เห็นหนังสติ๊กกับลูกข่างลูกหินวางอยู่ด้วย
ปีแสงตาลุกแอบไปเอาหนังสติ๊กหยิบลูกหินใส่ง้างเล็งไปที่หัวกระทิง ยิงทันที
กระทิงตกใจนั่งลงเอามือกุมหัว จักรวาลหมอบลงตามสัญชาตญาณ ถามกระทิงว่าเป็นอะไรรึเปล่า กระทิงเอามือกุมหัวเห็นมีเลือดติดมือ ค่อยๆลุกขึ้นกวาดตามองหาคนยิงอย่างเจ็บใจ
เมื่อไปฟ้องและจะเอาเรื่องกับทางสปา พนักงานพากันออกตามหามือยิง ครู่หนึ่งกลับมาบอกว่าเจอแล้วเห็นวิ่งอยู่ที่สนามหลักฐานยังอยู่ในมือด้วย
แต่พอพามือยิงมากลายเป็นเด็กเล็กๆ คนหนึ่งอายุแค่สามขวบ ในมือมีหนังสติ๊ก ทั้งคู่ต่างอึ้ง จักรวาลถามว่า
จะเอาเรื่องไหม กระทิงตอบหน้านิ่งๆว่า
“ไม่เป็นไร ยกให้ ผมรักเด็ก”
ooooooo
ปีแสงมานั่งรถสกั๊ตกลับกัน ยังอดขำกระทิงไม่ได้ สกั๊ตถามว่าหัวเราะอะไร ปีแสงตอบทั้งที่ยังหัวเราะว่า “ไม่เกี่ยวกับคุณหรอกครับ ผมหัวเราะเรื่องอื่นน่ะ”
สกั๊ตจึงบอกอย่างสะใจว่า “ผมมีเรื่องจะบอกคุณ มันน่าหัวเราะมากกว่าแน่ๆ คือผมรู้สถานที่ เวลาที่พวกมันจะส่งของแล้ว ไอ้จักรวาลมันเกี่ยวข้องกับไอ้แบงก์ปลอมนี่จริงๆด้วย คราวนี้แหละทุกอย่างจะได้กระจ่างเสียที”
ปีแสงถามอย่างตื่นเต้นว่าจริงหรือ ตนจะรับช่วงต่อเอง ถ้าสิ่งที่เขาพูดเป็นจริงรับรองเขาได้ลอยตัวแน่ สกั๊ตยืนยันอย่างม่ันใจเกินร้อยว่า ได้ยินเต็มสองหูแบบนี้ไม่จริงก็ให้มันรู้ไป
ooooooo
ที่ร้านของเฮียหลง แจ็คนั่งกินข้าว จอมยืนมองอยู่อย่างไม่คุ้นตา แจ็ครู้ว่าถูกมองบอกว่ามายืนมองตรงๆก็ได้ถ้าอยากเห็นหน้าเต็มๆ
จอมเบ้ปากกับสารรูปของแจ็ค กระนั้นแจ็คก็ยังยั่วว่าขอบใจที่คอยเป็นห่วง ไม่ว่าตนจะอยู่ในสภาพไหนก็ตามเธอก็ไม่เคยทอดทิ้ง
“ฉันก็แค่เล่นไปตามบทที่ต้องเล่นเท่านั้นแหละ” จอมสะบัดเสียง
“ไม่ว่าจะเป็นบทสมมติหรือเรื่องจริง มันก็ทำให้ฉันรู้สึกดีกับที่เป็นอยู่ ขอบใจนะที่ไม่เคยรังเกียจฉัน”
แจ็คลุกไปแล้ว จอมยืนยิ้มอย่างพอใจกับคำพูด
ของแจ็ค แม้สารรูปของเขาจะเปลี่ยนไป แต่หัวใจของจอมก็ ยังไม่เปลี่ยนแปลง จากนั้นจอมไปเติมหน้าทาปากอย่างอิ่มอกอิ่มใจ
ผู้กำกับกับเฮียหลงมาเห็นเข้ากระเซ้าว่าอารมณ์ดีอะไรมาหรือ จอมตอบแก้เกี้ยวว่าก็แค่ซ้อมไว้เผื่อเวลาทำงานจะได้แนบเนียน ผู้กำกับกระเซ้าว่าท่าทางเหมือนคนกำลังมีความรัก
“ตลกน่ะพี่มนัส จนป่านนี้แล้วจะมีใครมารักอีกล่ะ” จอมทำเสียงเซ็ง เฮียหลงแซวว่าก็จนป่านนี้เธอยังแอบรักเมฆอยู่เลย “ฉันเลิกคิดเรื่องนี้ไปนานแล้ว คนไร้หัวใจอย่างนั้นใครจะรักลง” จอมปากแข็ง
“แต่ก็ยอมทนมาตั้งเกือบยี่สิบปี ไม่ยอมมีแฟน เพราะฝังใจกับรักครั้งแรก อยากรู้จริงๆ ถ้าเมฆมันรู้ว่าจอมรักมาราธอนขนาดนี้มันจะเป็นยังไง”
ผู้กำกับพูดอย่างคนรู้เบื้องลึกเบื้องหลังกันดี ขณะนั้นเองเกิดมีเสียงและสั่นไหวที่ตู้ใบหนึ่ง ทุกคนหันมองพอทุกอย่างนิ่งสงบ เฮียหลงบอกว่าคงเป็นเสียงไม้ลั่น บ่นว่าไม้เก่าก็เป็นแบบนี้แหละ ผู้กำกับจึงชวนไปทำงานกันดีกว่า
ผู้กำกับและเฮียหลงเดินไปแล้ว จอมยังหันมาส่องกระจกสำรวจความงามอีกครั้ง
ooooooo
เมื่อเข้าประชุม ปีแสงเล่าสิ่งที่ตนได้ยินจากสกั๊ตแก่ที่ประชุมอย่างมั่นใจ แจ็คท้วงติงว่าจะเชื่อได้หรือเพราะจักรวาลเจ้าเล่ห์มาก ผู้กำกับก็สงสัยเพราะถูกจักรวาลปั่นหัวมาหลายครั้งแล้ว
องศาเชื่อว่า การที่จักรวาลคุยกับกระทิงในห้องที่เป็นส่วนตัวแบบนี้ น่าจะเชื่อถือได้ ปีแสงสนับสนุนทันทีว่าองศาพูดถูก
ผู้กำกับตัดสินใจให้ลองเสี่ยง เพราะเราก็ถูกเบื้องบนจับจ้องอยู่ มีข้อแม้กับทุกคนว่า
“จะลองเชื่อปีแสงดู แต่ถ้าจะมีคำสั่งอะไรที่มันแปลกประหลาดไปบ้าง ก็ต้องเข้าใจพี่ด้วย เพราะพี่ต้องทำทุกอย่างให้มันรัดกุมรอบคอบที่สุดเพื่อหน่วยของเรา เข้าใจนะปีแสง”
เมื่อตกลงกันแล้ว ผู้กำกับสั่งเดินหน้าลุยกันเลย
ออกจากที่ประชุมไม่นาน องศาก็นั่งรถแท็กซี่ของจักรวาลรายงานว่า ตอนนี้ผู้กำกับมนัสกำลังเตรียมวางแผนอยู่ ตนจับตาดูทั้งลายเมฆและคนอื่นๆ ไม่มีใครเล็ดลอดสายตาไปไหนเลย
จักรวาลพูดอย่างย่ามใจว่า ตำรวจพวกนี้คิดได้แต่แผนน้ำเน่าโบราณเท่านั้น ยังห่างกับตนอีกหลายขุม แล้วสั่งองศาให้จับตาดูต่อไป บอกองศาว่า
“งั้นนายก็จับตาดูต่อไปก็แล้วกัน ในเมื่อมันเดินตามเกมของมัน ฉันก็ต้องเดินตามเกมของฉันให้มันมันส์กันไปข้างนึง” จักรวาลหัวเราะสะใจ
เมื่อไปถึงจุดหนึ่ง จักรวาลปล่อยองศาลงจากรถ องศารู้สึกเหมือนมีใครสะกดรอยตาม หันขวับไปดูก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ หารู้ไม่ว่ากำลังถูกแจ็คนักสืบชั้นครูสะกดรอยตามอยู่
องศากลับถึงบ้านเจอฟ้าครามนั่งเศร้าอยู่ก็เข้าไปทักทาย คุยกันประสาหนุ่มสาวที่เริ่มหวั่นไหวต่อกัน ลมพัดผมฟ้าครามปลิวมาปรกหน้า องศาช่วยเกลี่ยให้ พลันก็ถูกก้อนหินลึกลับปามาที่มือ ครั้นมองหาก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติ องศาได้แต่เก็บความสงสัยไว้
ที่แท้แจ็คแอบดูอยู่ ทนดูองศาใกล้ชิดฟ้าครามเกินไปไม่ได้เลยปาหินใส่
ooooooo
ปีแสงบอกสกั๊ตว่าตนได้แจ้งข่าวที่สกั๊ตได้ยินมาแก่ตำรวจแล้ว ทางนั้นกำลังวางแผนจับกุมตามข้อมูลที่สกั๊ตบอก ครั้นสกั๊ตถามว่าแบบนี้ตนก็พ้นมลทิน ออกไปข้างนอกได้แล้วใช่ไหม ปีแสงให้รอจนกว่าจะจับจักรวาลได้ก่อน ทำให้สกั๊ตเซ็งมาก
ปีแสงบอกสกั๊ตว่า เขาโชคดีที่มีแหล่งหลบซ่อนที่ดี แต่พูดไม่ทันขาดคำ มองลงไปข้างล่างเห็นตำรวจมากมายมาที่คอนโดฯ ปีแสงจึงช่วยพาสกั๊ตหนี โดยตัวเองปลอมเป็นพนักงานเก็บขยะเข็นถังขยะที่สกั๊ตซ่อนอยู่พากันหลบออกไปได้
หนีออกจากคอนโดฯแล้ว ปีแสงพาสกั๊ตไปอยู่บ้านไม้เก่าซอมซ่อหลังหนึ่ง สกั๊ตยิ่งเซ็งที่คนอย่างตนต้องมาซ่อนตัวในถังขยะ แล้วยังต้องมาอยู่บ้านไม้ซอมซ่ออีก แต่ก็ขอบใจปีแสงที่ช่วยตน ให้สัญญาปีแสงว่า
“ถ้าทุกอย่างเรียบร้อย ผมยอมรับคุณเป็นน้องเขยแน่”
“ผมไม่ได้ทำเพื่อหวังคะแนน ผมทำเพื่อช่วยคุณ เพื่อความถูกต้อง ถ้าจักรวาลมันทำอย่างที่คุณพูดมันก็ต้องได้รับผลของมันแน่” คำพูดของปีแสงทำให้สกั๊ตยิ่งเชื่อใจเขา
ooooooo
วันต่อมา ณ มุมลึกลับแห่งหนึ่ง จักรวาลบัญชาลูกน้องให้เอาเงินเป็นมัดๆยัดใส่กระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่สองใบ แล้วให้กระทิงเดินทางล่วงหน้าไปพบฝรั่งก่อน กระทิงฝืนใจมากเพราะพูดภาษาฝรั่งไม่เป็น จักรวาลบอกว่าให้ไปก่อน แล้วตนจะตามไปทีหลัง
ฝ่ายทีมของผู้กำกับ เมื่อประชุมวางแผนและวางกฎการทำงานกันแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานอย่างเร่งรีบ ผู้กำกับมนัสกับเฮียหลงอยู่ในรถปฏิบัติการตามเคย
“ทุกคนเตรียมพร้อม ดำเนินการตามแผนนะ ปีแสง องศา ล่วงหน้าขึ้นรถไปก่อนเลย ที่เหลือตามรถพี่มารอฟังคำสั่ง” ผู้กำกับสั่งการ
ปีแสงอึดอัดใจที่ต้องจับคู่กับองศา ซํ้าให้ล่วงหน้าไปก่อนด้วย ถูกแจ็คปรามว่าสายลับต้องทำงานโดยไม่มีเงื่อนไข อย่าเรื่องมากเลือกโน่นเลือกนี่ ถามองศาว่าไง องศาบอกว่าตนไม่มีปัญหา ปีแสงเลยพูดไม่ออก
ระหว่างปีแสงขับรถไปนั้น องศานั่งกดบีบีเล่นอย่างสบายใจ ปีแสงเห็นแล้วยิ่งหงุดหงิด
จุดที่ปีแสงกับองศาต้องไปเฝ้าสังเกตการณ์นั้น เป็นที่โล่งแจ้งแดดเปรี้ยง องศาเอาครีมกันแดดออกมาทายิ่งขวางหูขวางตาปีแสงหนักเข้าไปอีก ระหว่างนั้นก็ยังอดที่จะพูดกระทบกระแทกกันเรื่องฟ้าครามไม่ได้ แม้องศาจะยืนยันครั้งแล้วครั้งเล่าว่าตนไม่มีอะไรกับฟ้าคราม ปีแสงก็ยังปรามว่าถ้ามีอะไรจริงก็ระวังจะเดี้ยงไว้ด้วยก็แล้วกัน ตนไม่ได้ขู่แต่จะทำจริง แล้วทั้งคู่ก็นั่งซุ่มกันกลางแดดเปรี้ยง
ooooooo
รถกระทิงเข้ามาจอดที่หน้าโรงนํ้าแข็ง ครู่หนึ่งลูกน้องลงจากรถเอากระเป๋าเดินทางใหญ่สองใบเข้าไปข้างใน
เวลาเดียวกัน แจ็คกับจ่าพยศเอารถมาจอดที่ลานกว้างใกล้โรงนํ้าแข็ง แจ็คสั่งให้จอดรถตรงนี้ แล้วเดินอ้อมไปด้านหลัง ระหว่างนั้นได้ยินเสียงผู้กำกับบัญชามาว่า
“ทุกคนเฝ้าไว้ อย่าเพิ่งทำอะไรจนกว่าจักรวาลจะมา”
จนเวลาผ่านไปนานมาก ปีแสงบ่นว่าเลยเวลานัดไปนานแล้ว ทำไมไม่มากันสักที องศาถ่วงเวลายกนาฬิกาข้อมือที่เป็นวิทยุสื่อสารขึ้นพูด ถามว่าทุกคนพร้อมประจำที่หรือยัง ถามยํ้าอีกก็ไม่มีเสียงตอบรับ
ปีแสงเริ่มหงุดหงิดที่ถูกแดดเผาจนตัวเกรียมแต่ยังไม่มีวี่แววอะไร ซ้ำยังติดต่อใครไม่ได้ด้วย องศาเลยเสนอให้ลองโทรศัพท์ถามเลยดีกว่า
เวลาเดียวกันนั้น จักรวาลมาทางด้านหลังโรงน้ำแข็งเข้าไปในโรงน้ำแข็งอย่างอารมณ์ดี ทักทายพวกฝรั่งที่รออยู่ บอกว่าของเอามาอยู่ที่นี่แล้ว ฝรั่งถามว่าแน่ใจนะว่าทุกอย่างปลอดภัย
“ชัวร์ ผมเลือกนัดที่นี่เพราะเย็นสบายและไม่มีใครรู้จัก จะกินอะไรเย็นๆ ให้ชื่นใจหน่อยไหม กระทิง...ช่วยจัดการหน่อย” จักรวาลหันไปสั่งกระทิง
ครู่หนึ่ง กระทิงเอาน้ำแข็งไสราดน้ำแดงน้ำเขียวมาให้ ฝรั่งรับไปกินอย่างตื่นเต้นเพราะบ้านมันไม่มี
ooooooo
องศาใช้มือถือโทร.ติดต่อแจ็คกับจ่าพยศ จึงรู้ว่าไปรอกันคนละที่ องศาหันบอกปีแสงว่า
“เขาไม่ได้อยู่กันที่นี่ แต่อยู่กันที่โรงน้ำแข็ง”
“โรงน้ำแข็ง หมายความว่ายังไง นี่มันอะไรกัน หลอกให้เรามาที่นี่กันสองคนเหรอ พี่มนัสนะพี่มนัส ทำอย่างนี้เพื่ออะไร” ปีแสงบ่นอย่างหัวเสีย หันมาเห็นองศานั่งกดบีบีเล่นอยู่ยิ่งโมโหถามเสียงดัง “เวลาอย่างนี้ยังมีหน้ามากดบีบีอีกเหรอวะ”
องศามองหน้าเครียดแต่ไม่พูดอะไร
พวกจักรวาลที่อยู่ในโรงน้ำแข็ง ได้รับรายงานจากข้อความในโทรศัพท์ก็เปลี่ยนใจไม่มอบกระเป๋าเงินให้ฝรั่ง จักรวาลกระซิบอะไรบางอย่างกับฝรั่งจนฝ่ายนั้นหน้าตาตื่น ท่าทางลุกลี้ลุกลนขึ้นมา
แจ็คกับทีมปฏิบัติการดูสถานการณ์ออก แจ็คบอกผู้กำกับว่ามันรู้ตัวแล้วและกำลังจะหนี ว่าแล้วไม่รอคำสั่งวิ่งออกไปลุย จ่าพยศเห็นดังนั้นวิ่งตามไปด้วย
“พวกเราลุยได้เลย” ผู้กำกับตัดสินใจสั่งการ
จากนั้นการตะลุมบอนกันในโรงน้ำแข็งก็ปะทุขึ้น ทั้งสองฝ่ายต่างลุยกันด้วยฝีมือที่ไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน ต่างใช้ก้อนน้ำแข็งให้เป็นประโยชน์ถีบใส่ฝ่ายตรงข้าม นั่งก้อนน้ำแข็งไถลเข้าหาคู่ต่อสู้
ที่หน้าโรงน้ำแข็ง จักรวาลกับลูกน้องวิ่งออกไปจะขึ้นรถ เจอจอมในชุดหนังใส่หมวกกันน็อกกระโดดขวางถีบจักรวาลจนล้ม ลูกน้องจักรวาลพุ่งเข้าช่วยนาย เลยกลายเป็นจอมต่อสู้กับมันแบบหนึ่งต่อสอง จักรวาลสั่งลูกน้อง “ฆ่ามันให้ได้นะเว้ย”
จังหวะที่จอมกระโดดเตะลูกน้องจักรวาลนั้น รองเท้าหลุดลอยผ่านหน้าจักรวาลไปเฉียดฉิว จักรวาลวิ่งไปขึ้นรถ ตะโกนสั่งลูกน้องให้ฆ่าจอมให้ได้
จอมเห็นดังนั้นพุ่งไปกระโดดเกาะรถ เมื่อลูกน้องจักรวาลขับออกไป เขาสั่งให้สะบัดให้หลุด แต่จอมเกาะแน่นมากสะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด สุดท้ายจักรวาลโผล่ออกมาทางหน้าต่างยิงใส่จอมและให้ลูกน้องขับสะบัดแรงๆจอมเห็นท่าไม่ดีทิ้งตัวจากรถตกลงมากลิ้งกลางถนนหลายตลบ
ในโรงน้ำแข็ง พวกฝรั่งถูกผู้กำกับและเฮียหลงถีบน้ำแข็งก้อนใหญ่ไหลลื่นทับจนกลิ้งกันไม่เป็นท่า ฝ่ายจ่าพยศกับดาบตุ๊ดาบต๊ะ ก็เล่นงานพวกสมุนของจักรวาลด้วยก้อนน้ำแข็งจนล้มกันระเนระนาด
ooooooo
ปีแสงกับองศามาถึงหน้าโรงน้ำแข็ง เห็นฝรั่งกับล่ามและลูกน้องกระทิงถูกจับขึ้นรถอยู่ ก็ยิ่งโมโหผู้กำกับที่ทำให้ตนพลาดโอกาสสร้างผลงาน
ผู้กำกับบ่นเสียดายที่จักรวาลกับกระทิงหนีรอดไปได้ คาดว่าพวกมันคงกลับไปอยู่ที่เดิมไม่ได้แล้ว เพราะหลักฐานเรามีมากพอที่จะเล่นงานมัน เวลานี้มันคงต้องหาที่ซ่อนตัวแล้วหาโอกาสเอาคืนเราแน่ เตือนว่า “ยังไงก็บอกทุกคนว่าอย่าประมาทนะ”
ปีแสงรับไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น ต่อว่าผู้กำกับอย่างรุนแรง แต่ผู้กำกับก็ชี้แจงอย่างมีเหตุผลว่าจำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลงกะทันหันเพราะข่าวที่ปีแสงได้มานั้นเป็นข่าวปั่นหัวเราเหมือนทุกครั้ง
“แต่พี่ก็ไม่บอกผมสักคำ” ปีแสงรับไม่ได้
“พี่ขอรับผิดเอง ที่ทำงานโดยไม่เคลียร์ให้เข้าใจกันหมด แต่พี่ต้องย้ำอีกทีแบบที่เคยพูดไปแล้วว่าทุกอย่างที่พี่ทำก็เพื่อหน่วยของเรา ก็ขอโทษด้วยนะปีแสง องศา”
แจ็ครับไม่ได้ถามว่าทำไมผู้กำกับต้องขอโทษปีแสงด้วย ปีแสงเองก็ไม่ต้องการคำขอโทษแต่ต้องการคำอธิบาย ปีแสงไม่ยอมลดราวาศอกรุกผู้กำกับอย่างหนักจนแจ็คต้องออกมาปราม บอกปีแสงตามตรงว่า
“ฉันไม่เชื่อข่าวจากสกั๊ต เพราะคนอย่างสกั๊ตมันตามจักรวาลไม่ทันหรอก แล้วพอเราส่งคนไปเจาะข่าวก็ได้ผลลัพธ์อย่างที่เห็น แกกับสกั๊ตเป็นแค่เครื่องมือของมันเหมือนเดิม”
องศาร้อนตัวถามว่าส่งใครไปเจาะข่าวหรือ ผู้กำกับตัดบทว่าเรื่องนี้ขอเก็บไว้ก่อน แต่ตอนนี้ที่เป็นห่วงคือสกั๊ตที่อาจจะเป็นเป้าหมายต่อไปของจักรวาล ถ้าปีแสงยังพัวพันอยู่จะติดร่างแหไปด้วยก็ได้
“ผมเชื่อมั่นว่า สกั๊ตมันต้องรู้อะไรที่เรายังไม่รู้ ผมไม่ถอนตัว แต่ผมจะพิสูจน์ตัวเองให้เห็นว่าสิ่งที่ผมคิดมันไม่ผิด” พูดแล้วปีแสงเดินผละไปอย่างหัวเสีย ทุกคนมองอย่างไม่สบายใจ มีแต่องศาที่แอบยิ้มอย่างประเมินสถานการณ์ในทีมได้ ทำทีอาสาขอตามไปดูปีแสงให้เอง แล้วรีบผละไป
ooooooo
ออกมาอึดใจเดียว ปีแสงก็ได้รับโทรศัพท์จากเอเชียถามอย่างตกใจว่าพี่ชายตนหายไปไหน ไปดูที่ห้องก็เห็นถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย ปีแสงบอกแต่ว่าสกั๊ตไปอยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว แต่ไม่ยอมบอกว่าอยู่ที่ไหน
ฟังน้ำเสียงเอเชียที่วิตกกังวล ปีแสงนัดพบกันเพื่อปลอบใจ ทั้งคู่ไปพบกันที่ร้านกาแฟเงียบๆแบบอะเวนิว คุยกันครู่ใหญ่ เอเชียก็ยังรบเร้าจะรู้ที่อยู่ของพี่ชายให้ได้ จนปีแสงจำต้องรับปากจะพาไป
เอเชียดีใจโผเข้ากอดปีแสงด้วยความขอบคุณ
หารู้ไม่ว่า องศาหลอกพาฟ้าครามให้มาช่วยซื้อของเป็นของขวัญให้น้องของเพื่อน พาฟ้าครามไปเห็นภาพบาดตานั้นเข้าพอดี ทำให้ฟ้าครามยิ่งปักใจเชื่อว่าปีแสงกับเอเชียต้องมีอะไรกันแน่ๆ องศาทำเป็นตำหนิตัวเองว่า “พี่ไม่น่าพาฟ้ามาเจออะไรแบบนี้เลย” แต่แอบสะใจที่เห็นฟ้าครามเดินหนีไปอย่างสะเทือนใจ
จากภาพที่เห็นและจากการปลอบโยนแกมยุยงขององศา ทำให้ฟ้าครามฮึดขึ้นมาตัดใจจากปีแสงอย่างจริงจัง เมื่อบรรลุแผนการแล้ว องศาชวนกลับส่วนของที่จะหาซื้อนั้นไว้มาวันหลังก็ได้
“ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องเลวร้ายนั่นมันควรจะต้องไม่มีอิทธิพลกับชีวิตฟ้าตั้งแต่ตอนนี้” ฟ้าครามเด็ดเดี่ยว เข้มแข็ง แล้วเป็นฝ่ายเดินนำไป
ooooooo
ขณะเดินผ่านร้านแหวนแกะสลัก ฟ้าครามชวนองศาเข้าไปดู เธอเลือกแหวนคู่เพื่อให้เพื่อนเขากับน้องสาวใส่คนละวงก็น่ารักดีจะได้เอาไว้ดูต่างหน้าเวลาคิดถึงกัน
องศาเห็นด้วยและให้เธอลองกับนิ้วตัวเองอ้างว่าขนาดพอๆกับน้องสาวเพื่อน เมื่อฟ้าครามลองแล้วใช้ได้ถอดให้เขาเพื่อห่อด้วยกันกับอีกวง องศากลับไม่ยอมรับ แต่บอกเธอว่า
“ฟ้าอย่าโกรธนะครับ ความจริง...วันนี้พี่ไม่ได้ตั้งใจจะมาซื้อของขวัญหรอก พี่แค่อยากจะไปไหนมาไหนกับฟ้าบ้างเท่านั้น”
พอเห็นฟ้าครามอึ้ง เขาสารภาพว่า “ที่ผ่านมา พี่รู้สึกดีกับฟ้าแค่ไหน พี่รู้นะว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะแสดงออกอะไรให้ฟ้ารับรู้ได้ เวลาที่พี่เห็นฟ้าอยู่กับหมวดปีแสง พี่ก็ได้แต่ตั้งคำถามว่า ทำไมพี่ถึงไม่ใช่คนที่ยืนอยู่ข้างๆฟ้า แล้วทุกครั้งที่เขาทำให้ฟ้าเจ็บ พี่ก็ได้แต่คิดว่า เขาทำกับผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ได้ยังไง เพราะถ้าเป็นพี่ มันจะไม่มีวันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเด็ดขาด”
องศาพูดจนฟ้าครามทั้งเคลิ้มทั้งเขิน เขาขออนุญาตเป็นคนดูแลเธอ ขอให้เธอรับแหวนวงนี้ไว้จนฟ้าครามใจอ่อน องศาบรรจงสวมแหวนให้ที่นิ้วฟ้าคราม
ปีแสงที่เดินแกร่วรอเอเชียที่เดินเลี่ยงไปคุยโทรศัพท์
เห็นเข้าเต็มตา ทนไม่ได้จะเข้าไปหาทั้งสองก็พอดีเอเชียเดินกลับมา ปีแสงจึงจำต้องเดินไปกับเอเชีย เพื่อพาเธอไปหาสกั๊ตตามสัญญา
ooooooo
เมื่อพาเอเชียไปหาสกั๊ตที่บ้านไม้เก่าๆหลังนั้น เอเชียสงสารพี่ชายมาก แต่สกั๊ตทำใจได้แล้ว บอกเธอว่าปีแสงหาที่ซุกหัวนอนได้ขนาดนี้ก็บุญมากแล้ว ปีแสงให้กำลังใจว่าอดทนอีกนิด อีกไม่นานเรื่องคงจบ
สกั๊ตแสดงความยินดีกับเอเชียที่ตัดสินใจเลือกผู้ชายดีๆอย่างปีแสง ทำเอาเอเชียเขินเพราะปีแสงยังไม่เคยพูดอะไรเลย พอสกั๊ตถาม ปีแสงเอาตัวรอดว่าเพราะสถานการณ์ตึงเครียดยังไม่อำนวยให้พูดเรื่องโรแมนติกแบบนี้
เอเชียซื้ออาหาร ยารักษาโรค เสื้อผ้า และของใช้มาให้พี่ชายมากมาย บอกว่าไม่อยากให้พี่ชายลำบากเพราะตนเคยลำบากกับแม่ขนาดฝนตกก็ยังไม่มีที่หลบมาแล้ว ความทุกข์ทรมานมันฆ่าคนตายได้ทีเดียว
“เอเชียพี่ขอโทษแทนพ่อด้วยนะ ที่เคยทอดทิ้งเอเชียกับแม่ไป พี่สัญญานะว่าจะผ่านช่วงเวลาเลวร้ายนี้ไปให้ได้ เพราะพี่จะไม่ยอมให้เอเชียอยู่อย่างโดดเดี่ยวต่อไปอีกแน่นอน” สกั๊ตกอดน้องไว้ด้วยความรัก
ooooooo
จักรวาลถูกลบเหลี่ยมครั้งนี้ทำให้เจ็บใจมาก เมื่อรู้ความจริงจากองศาว่า ผู้กำกับใช้ใครอีกคนที่ตนไม่รู้ตามประกบเขาตลอดเวลา และเรื่องที่โรงน้ำแข็งก็น่าจะมาจากคนคนนี้ ซึ่งตนก็ไม่รู้ว่ามันแอบได้ข่าวไปตอนไหน
ฟังแล้วจักรวาลโมโหมากตำหนิองศาอย่างรุนแรงว่า “ฉันวางนายเป็นหมากตัวสำคัญให้เข้าไปใช้ชีวิตกินนอนอยู่กับพวกมัน แต่สุดท้ายกลายเป็นไอ้ใบ้ที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง” แล้วขีดเส้นตายให้องศาต้องสืบมาให้ได้ว่ามันคนนั้นเป็นใคร อย่าให้พวกมันมาเหยียบหน้าตนอีก พูดแล้วโยนรองเท้าของจอมที่เก็บได้ในวันที่ปะทะกันที่โรงน้ำแข็งให้องศาดู
องศาจำได้ว่าเป็นรองเท้าของจอมแต่ไม่อยากเอ่ยชื่อ จักรวาลถามว่าเป็นแฟนของลายเมฆใช่ไหม องศารับรองว่าคราวนี้ไม่พลาดแน่
ทั้งสองวางแผนกันทันที จักรวาลจำได้ว่าจอมสวมรอยมากับพริตตี้ที่ตนใช้งานมาหลายครั้ง
“แสดงว่าข้อมูลเกี่ยวกับเราที่มนัสได้มาก็มาจากจอมทั้งหมด” องศามั่นใจ ถามว่าจะให้ตนจัดการเลยไหม จักรวาลบอกว่าตนมีวิธีจัดการแบบเนียนมาเราก็เนียนไป เขายิ้มร้ายอย่างมีแผนการ
ooooooo
หลังจากนั้น ล่ามที่เคยแปลให้จักรวาล ก็มาติดต่อจ้างพริตตี้ไปปาร์ตี้ จอมกระหยิ่มที่จะได้เล่นงานจักรวาลอีก แต่ทั้งผู้กำกับ เฮียหลง และแจ็ค ต่างตั้งข้อสังเกตว่าทำไมจักรวาลไม่ติดต่อเองเหมือนทุกครั้ง ผู้กำกับวางแผนให้ดาบตุ๊ดาบต๊ะและจ่าพยศปลอมตัวไปคอยประกบห่างๆ ไม่ต้องห่วง ถามว่างานจะมีเมื่อไร
“คืนมะรืนนี้ค่ะ” จอมบอก
เมื่อถึงคืนจัดงาน สาวๆพริตตี้ของจอมมากันในชุดเซเลอร์มูนพากันกระดี๊กระด๊าเข้ามานุ่งสั้นเซ็กซี่สุดขีด
จักรวาลอยู่ในชุดซุปเปอร์แมน กระทิงแต่งชุดอินทรีแดง ทั้งสองคึกกันเต็มที่ จักรวาลมอบหมายให้อินทรีแดงพาสาวพริตตี้ไปยังอีกที่หนึ่ง แต่กันไม่ให้จ่าพยศที่แต่งเป็นไอ้มดแดงตามไปด้วย
จ่าพยศทำท่าจะไม่ยอม จอมจึงเข้ามาบอกว่า “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ พี่ยศรออยู่ที่นี่ล่ะ คนที่นี่ก็เหมือนคนในครอบครัวเราทั้งนั้น ไม่ต้องห่วงนะ” พูดแล้วหันไปชวนกระทิง “ไปค่ะ คุณอินทรีแดง”
จ่าพยศแจ้งดาบตุ๊กับดาบต๊ะที่คอยระวังอยู่ที่รถให้เตรียมพร้อมไว้มีอะไรฉุกเฉินจะได้เรียกได้ทันที สองดาบรับปากแข็งขันแล้วปรับเบาะเอนลง ครู่เดียวก็หลับไปทั้งสองคน
ooooooo
จักรวาลลวงจอมกับพริตตี้ขึ้นไปที่ดาดฟ้าคลับเฮาส์ แล้วเปิดฉากเล่นงานทันที ด่าจอมว่าเป็นสายลับ เมื่อจอมไม่ยอมรับก็ถูกด่า เอารองเท้าของจอมขึ้นมา ชี้หน้าเป็นหลักฐาน บอกว่าถ้าจอมใส่รองเท้านี้ได้พอดี ก็เตรียมตัวเป็นนางเอกเทพนิยายเรื่องเจ้าหญิงนิทราได้เลย
ปรากฏว่าจอมใส่ได้พอดีเป๊ะ จักรวาลสั่ง “ฆ่ามัน” จอมรีบกดกำไลข้อมือเพื่อส่งสัญญาณทันที จ่าพยศได้ยินสัญญาณ รีบวิ่งออกไปด้วยความเป็นห่วงจอม ถูกลูกน้องจักรวาลที่คอยท่าอยู่ฟาดท่อนไม้ที่ท้ายทอยสลบไป ส่วนดาบตุ๊กับดาบต๊ะสะดุ้งตื่น ค่อยๆย่องมาทางขึ้นบันได
ที่ดาดฟ้า แม้ว่าจอมจะมีพริตตี้หลายคน แต่สาวๆเหล่านั้นได้แต่ร้องวี้ดว้ายวิ่งหลบกันวุ่นวาย มีแต่จอมคนเดียวที่ต่อสู้กับฝ่ายตรงข้ามอย่างยอมตายถวายชีวิต
ครู่หนึ่งดาบตุ๊กับดาบต๊ะก็มาช่วย แต่ทั้งสองดาบก็ถูกลูกน้องของจักรวาลเอาท่อเหล็กแป๊บทั้งฟาดทั้งเสียบเสียจนฟุบไป แต่ดาบตุ๊ที่เจ็บน้อยกว่าบ้าดีเดือดขึ้นมา ลุกพรวดพุ่งเข้า หากระทิงไม่ดูตาม้าตาเรือ ถูกกระทิงฟาดเหล็กเสยคางโครมเดียวก็สลบเหมือด
แม้จะเหลือเพียงคนเดียว แต่จอมก็สู้ไม่ถอย ถูกกระทิงจับบีบคอหิ้วขึ้นไปจนหน้าเขียวทำท่าจะขาดใจอยู่รอมร่อ
พริบตานั้น ชายชุดดำก็โผล่พรวดมาถีบกระทิงจนกลิ้ง ช่วยประคองจอมขึ้นมา แล้วชายลึกลับก็พุ่งเข้าหาจักรวาล ถูกลูกน้องเข้ามาขวางก็เล่นงานจนมันแตกกระเจิง พวกมันกรูกันเข้ามาอีกก็ถูกเล่นงานแตกกระเจิงไปอีก จักรวาลหันไปหยิบปืนกระบอกใหญ่ขึ้นมาคำราม
“แหม...ว่าจะประหยัดกระสุนสักหน่อย ลองแบบนี้ก็ไม่ต้องปล่อยเอาไว้แล้ว”
แต่ไม่ทันที่จักรวาลจะยิง ชายลึกลับก็หยิบอะไรบางอย่างจากกระเป๋าขว้างลงพื้น เกิดประกายไฟ ควันพุ่งโขมง พวกจักรวาลแสบตาไอสำลักกันแทบตาย แต่พอควันจาง ชายลึกลับกับจอมก็หายไปแล้ว
“เฮ้ย...มันหายไปไหน” จักรวาลตะคอกถาม ครั้นชะโงกมองลงไปเห็นชายลึกลับอุ้มจอมโรยตัวลงเกือบถึงพื้นแล้ว “มันหนีไปข้างล่างแล้ว...โธ่เว้ย” จักรวาลสบถอย่างหัวเสีย
ได้แต่ชะโงกมองชายลึกลับเอาร่างจอมขึ้นมอเตอร์ไซค์พาขับหนีไปอย่างเร็ว จักรวาลยิงปืนตาม แต่ทำอะไรเขาไม่ได้แล้ว
ooooooo
จอมถูกชายชุดดำพาไปยังตึกร้างแห่งหนึ่ง วางร่างเธอไว้แล้วชายลึกลับก็จะขับมอเตอร์ไซค์ไป จอมร้องเรียกไว้อย่างอยากรู้ว่าเป็นใคร และมาช่วยตนทำไม
“เป็นใครไม่สำคัญ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว” ชายลึกลับตอบเสียงแปลกๆ จอมถามว่าแล้วเขาไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง “ที่ไหนมีเรื่องร้าย ผมก็อยู่ที่นั่นแหละ ไม่มีอะไรแล้วผมไปก่อนนะ”
จอมพยายามถ่วงเวลาเพื่อรู้จักตัวตนเขามากขึ้น ถามว่าแล้วตนจะตอบแทนเขาได้อย่างไร ชายคนนั้นบอกว่าแค่พูดเพราะๆสักครั้งก็พอ ทำให้จอมแปลกใจ ยิ่งอยากรู้มากขึ้น หลอกล่อถ่วงเวลาจนเขาเผลอ เธอกระชากหน้ากากออก พอเห็นหน้าเต็มตา เธออุทานอย่างตระหนก
“ลายเมฆ...”
เมื่อความลับถูกเปิดเผยเช่นนี้ ลายเมฆเล่าความจริงทั้งหมดให้จอมฟังว่า ตนปรึกษากับผู้กำกับว่าจะทำอย่างไรให้ตนหายไปโดยที่ไม่มีใครสงสัย จอมฟังแล้วถามว่า ถ้าอย่างนั้นเครื่องแปลงร่างอะไรนั่นก็ไม่จริงใช่ไหม
“พูดขนาดนี้แล้วยังคิดว่ามันมีอีกเหรอ ถ้ามันมีจริงศัลยกรรมเกาหลีจะดังอย่างนี้ไหม ไม่งั้นป่านนี้เปลี่ยนหัว เปลี่ยนหน้า เปลี่ยนไส้ในกันหมดแล้ว”
จอมมองหน้าลายเมฆอย่างสนิทตาสนิทใจ ขอให้เขาทำเสียงปกติได้ไหม ลายเมฆจึงเอาเครื่องแปลงเสียงที่ติดไว้ออก พูดติดตลกว่า
“จะว่าไป ไอ้แบบที่ฉันเป็นอยู่นี่มันก็ดีเหมือนกันนะ เหมือนถอดวิญญาณไปไหนมาไหนได้ทุกที่ไม่มีใครรู้”
นี่เอง ทำให้จอมนึกถึงเรื่องที่ตนติดใจสงสัยกับเหตุการณ์และเสียงแปลกๆที่เคยได้ยินหลายครั้ง ถามว่า “ถ้าเธอแอบอยู่ทุกที่ เวลาที่ฉัน...คุยกับเฮียหลงกับพี่มนัส...”
จอมพูดไม่ออก เพราะที่เธอคุยกับเฮียหลงและผู้กำกับมนัสแล้วเกิดมีเสียงแปลกๆนั้น เป็นการพูดอย่างเปิดใจถึงความรักที่ตนมีต่อลายเมฆ ที่ยังมั่นคงเหนียวแน่นมาเป็นสิบปี คิดแล้วระแวงว่าทั้งสองครั้งนั้น คงเป็นแผนของเฮียหลงกับผู้กำกับแน่ๆ บอกว่าแบบนี้ต้องมีเคลียร์กันแล้ว ลายเมฆฟังแล้วอมยิ้มกับอาการเขินและเคืองของเธอ
ooooooo
ที่ร้านของเฮียหลง ผู้กำกับ เฮียหลง และแจ็ค ยืนคุยกันอยู่ แจ็คบ่นอย่างเบื่อหน่ายที่ต้องปลอมตัวเป็นลายเมฆที่ห่ามๆเฮี้ยวๆตลอดเวลาทั้งที่ตัวเองเป็นคนสุภาพเรียบร้อย
ผู้กำกับขอให้อดทนทำเพื่อชาติ ล้างคนพาล อภิบาลคนดีก็แล้วกัน ยังไงพระท่านก็ต้องเข้าใจอย่าคิดอะไรมากเลย
ทันใดนั้น จอมผลักประตูผลัวะเข้ามา แจ็คต้องสวม บทบาทลายเมฆ พูดจาทักทายห่ามเฮี้ยวทันที
จอมไม่เล่นด้วย เข้ามาบอกทุกคนว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันยาว พอทุกคนทำหน้างง จอมบอกว่า “ลายเมฆบอกจอมหมดแล้ว เตรียมตัวตายกันได้!”
จอมสั่งแจ็คให้ไปยืนกลางห้อง ตนอยากถามอะไรหน่อย แล้วตัวเองก็ไปนั่งแทนที่แจ็คสั่งให้แจ็คแนะนำตัว
“ผมร้อยตำรวจตรี เอกมันตร์ วันทรงชัย สังกัดหน่วยสืบราชการลับ หลักสูตรปลอมตัวและเลียนแบบพฤติกรรม” แจ็คจำต้องทำตามคำสั่งของจอม ผู้กำกับเห็นแจ็คอึดอัด เลยตัดบทว่า
“คืองี้จอม พี่อธิบายดีกว่า พี่เป็นคนเรียกตัวเอกมันตร์ มาเอง มันเริ่มจากที่เมฆขอตามสืบข่าวด้วยตัวเอง เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญมาก แต่จะทำยังไงให้เนียนที่สุด เราก็เลยคิดว่าจะให้เมฆเขาหายตัวไป”
“มันสำคัญขนาดบอกกันไม่ได้เลยเหรอคะ แล้วถึงกับ ต้องลงทุนเปลี่ยนตัวลวงโลกกับนาย...นายนี่ด้วยเหรอคะ ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้น”
“เพราะเป้าหมายของเรามันอยู่ใกล้เกินไปน่ะสิ”เฮียหลงช่วยพูด
“จอมจำวันที่เราหาหลักฐานที่สุสานรถได้ไหม รอยเลือดที่กระจกที่จอมสงสัยน่ะ” ผู้กำกับทบทวนให้ฟัง พอจอมนึกได้ ผู้กำกับเล่าต่อไปว่า “เราเอาเลือดที่ติดอยู่กับเศษกระจกไปตรวจดีเอ็นเอ แล้วผลมันก็ออกมาชัดเจนว่าเป็นคนในหน่วยเรา”
“คนในหน่วยเรา!” จอมตกใจ พยายามคิดทบทวนเหตุการณ์ในวันนั้น จำได้ว่าลายเมฆชี้ไปที่รอยเท้าบนพื้น ถามว่านี่รอยเท้าใคร ผู้กำกับบอกว่าน่าจะเป็นขององศา เพราะองศาสลบอยู่ตรงนี้ ตอนนั้นลายเมฆยังวิเคราะห์ว่า
“แต่ถ้าให้เดาจากน้ำหนักที่ตี แล้วก็ดูจากรูปถ่ายรอยช้ำที่คอ ผมว่าคนตีมันไม่น่าจะสูงกว่าผมแน่ น่าจะไซส์ประมาณปีแสง องศา ราวๆนั้น”
คิดทบทวนแล้ว จอมพึมพำเหมือนได้คำตอบว่า
“องศาเหรอ...”
ooooooo
