คู่แค้นแสนรัก
ตอนที่ 16
จีจี้นั่งดูรูปเอี๋ยวที่ติดอยู่เต็มห้องพักที่คอนโดฯตัวเอง คิดถึงที่เอี๋ยวบอกว่าอิงดาวไม่ได้รักแฟนที่เธอจะแต่งงานด้วย เพราะแววตาที่อิงดาวมองแฟนนั้นไม่เหมือนตอนที่เธออยู่กับสงกรานต์
ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด จีจี้สงสัยว่า ที่เอี๋ยวพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง หรือกำลังคิดอะไรอยู่ คิดแล้วกังวลคว้ากระเป๋าออกจากห้องทันที
ฝ่ายเอี๋ยว ไปเล่นบาสอยู่คนเดียว ชู้ตเท่าไหร่ลูกก็ไม่เข้า พอหยุดชู้ตใจก็คิดถึงเรื่องที่คุยกับอิงดาว เรื่องที่ตัวเองปั้นน้ำเป็นตัวว่าตั้งแต่เกิดเรื่องกันสงกรานต์ก็กลับไปเป็นคาสโนว่าเหมือนเดิม ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า
ปั้นน้ำเป็นตัวเป่าหูอิงดาวแล้วก็จับตาสังเกต จนอิงดาวใจลอยทำกรรไกรตัดกิ่งไม้บาดนิ้วตัวเองเข้า เลยยิ่งจับตาดู ทั้งยังดักคอว่า พอตนพูดถึงสงกรานต์ท่าทีเธอก็เปลี่ยนไป กระทั่งสุดท้ายบอกว่า
“พี่ดาวรู้ตัวไหมครับว่า ท่าทางของพี่ดาวเหมือนยังรักพี่กานต์อยู่” พูดแล้วเห็นอิงดาวนิ่งเงียบไม่กล้าสบตา เลยถามย้ำว่า “ผมถามจริงๆพี่รักพี่กานต์รึเปล่า”
คิดถึงที่คุยกับอิงดาวแล้ว เอี๋ยวก็นึกถึงที่ตัวเองกลับมาคุยกับสงกรานต์ บอกเขาว่า
“คนที่พี่ดาวรักคือพี่ ไม่ใช่ผู้ชายที่พี่ดาวกำลังจะแต่งงาน เชื่อผมสิพี่กานต์ ผมมั่นใจ แล้วผมก็มีวิธีพิสูจน์ให้พี่เห็นด้วยว่า คนที่อยู่ในหัวใจพี่ดาวคือพี่คนเดียว”
คิดถึงสิ่งที่ตัวเองได้รับรู้สัมผัสและความพยายามที่ไปบอกสงกรานต์แล้ว เอี๋ยวถามตัวเองว่า
“เราคิดถูกแล้วใช่ไหม” ถามแล้วชู้ตบอล ปรากฏว่าเข้าห่วงอย่างแม่นยำ เอี๋ยวเลยเชื่อว่า “คิดถูกแล้ว”
ooooooo
จีจี้ลิ่วไปหาเอี๋ยวที่ห้องพัก เปิดประตูผลัวะเข้าไป เจอเอี๋ยวนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวแต่ไม่สนใจ เพราะใจจดจ่อจะพูดเรื่องอิงดาวกับเอี๋ยว พอเอี๋ยวอ้าปากจะพูดอะไร
จีจี้ก็ชิงเสียงดังขึ้นก่อนว่า
“ฉันบอกให้แกฟัง!! ฉันรู้ว่าแกรักพี่ดาว แต่แกก็รู้ว่าพี่ดาวกำลังจะแต่งงาน ยังไงพี่ดาวก็ไม่มีวันเลิกกับแฟนเขาแล้วหันมารักแก แกต้องยอมรับความจริง อย่าทำอะไรโง่ๆ” จีจี้พูดแทบไม่ได้หายใจ
เอี๋ยวพยายามจะแทรกขึ้น แต่ถูกจีจี้ห้ามไว้ พูดดักคอว่า
“แกคงคิดอยู่ละสิว่าฉันจะไปเข้าใจอะไร แต่ฉันเข้าใจว่ะ เข้าใจมากด้วย ฉันรู้ว่าการที่เรารักใครแล้วเขาไม่รักตอบ มันเจ็บปวดมากขนาดไหน แต่ถึงมันจะเจ็บ แกก็ต้องตัดใจให้ได้”
เอี๋ยวงงจนขำหัวเราะออกมา ถูกจีจี้เอ็ดว่าหัวเราะอะไร บ้าไปแล้วหรือ เอี๋ยวบอกว่าเธอนั่นแหละบ้า มาถึงก็พูดไม่หยุด ทำตัวอย่างกับแม่ พูดดังๆว่า “แกต่างหากที่ต้องฟัง...”
จีจี้โมโห คว้าหมอนปาเอี๋ยวอย่างแรง โพล่งความในใจออกมาเหมือนอัดอั้นมานานว่า
“งั้นแกก็รู้ไว้ด้วยแล้วกันว่า ที่ฉันเป็นบ้าเพราะฉันเป็นห่วงแก ฉันไม่อยากเห็นแกเสียใจ เพราะว่าฉันชอบแก” พูดไปแล้วจีจี้ชะงักที่พลั้งปาก พอถูกเอี๋ยวถามว่าพูดอะไรนะ เลยกลบเกลื่อนว่า “เออะ...คือ...ฉันบอกว่าฉันเป็นห่วงแก”
“ไม่ใช่ หลังจากนั้นแกพูดว่าอะไร”
“ไม่ได้พูดว่าอะไร ฉันไปห้องซ้อมก่อนนะ แต่งตัวเสร็จรีบตามมาล่ะ” จีจี้หันหลัง ทำหน้าอยากจะตายเสียให้ได้ที่พลั้งปากออกไป รีบเดินไปให้เร็วที่สุด เอี๋ยวยังยืนอึ้งอยู่ไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน
ooooooo
อู๋ทำโทรศัพท์มือถือของตัวเองตกอยู่ในรถของมดแดง มีเสียงโทร.เข้าเธอจึงรู้ หยิบขึ้นมาจะเอาไปคืน
สงกรานต์อยู่ในห้องทำงานกับอู๋ที่โมเดลลิ่ง เขามาปรึกษาอู๋เรื่องที่เอี๋ยวบอกว่าอิงดาวรักเขาจะทำอย่างไรดี ขู่อู๋ว่าถ้าไม่ช่วยตนจะไปหาคนอื่นพลางลุกเดินออกไป
อู๋รีบตามไปคว้าแขนเพื่อนดึงกลับมา เลยเปิดประตูแง้มไว้ พากันมานั่งดูโน้ตบุ๊กที่มีแต่รูปสาวๆเพื่อจะใช้สาวๆเหล่านั้นมายั่วอิงดาวทดลองว่าเธอยังรักเขาจริงหรือเปล่า
สงกรานต์เสนอว่าเลือกสักสามสี่คนจะได้สมกับการที่คาสโนว่าอย่างตนกลับคืนวงการอีกครั้ง อู๋ตามใจเพื่อนเปิดโน้ตบุ๊กให้ดูไปเรื่อยๆ ปรากฏว่าเจอรูปมดแดงเข้า ไม่เพียงรูปเดียวแต่ตามมาเป็นแผงจนสงกรานต์เหล่อย่างสงสัย อู๋กลบเกลื่อนทำเป็นบ่นว่า
“ถ้าเจอตัวต้องว่าสักหน่อย ทำเป็นคอมฯตัวเองไปได้
ดูดิ...มีแต่รูปตัวเองเต็มไปหมด”
“ไอ้อู๋ ไม่ต้องเบี่ยงเบนความสนใจ ฉันรู้สันดานแกดี คนอย่างแกโกหกไม่เนียนหรอก เพราะเวลาแกโกหก แกจะพูดมากแล้วก็หัวเราะ แกแอบถ่ายรูปมดแดงใช่ไหม”
อู๋เฉไฉไม่ตอบ ชวนดูรูปเด็ดของอีกคน แต่สงกรานต์กัดไม่ปล่อยถามว่าเขาชอบมดแดงใช่ไหม คราวนี้อู๋ปฏิเสธเสียงหลงว่า
“ฉันไม่ได้ชอบ ฉายาฉันคืออะไร คาสโนว่าฆ่าไม่ตาย ผู้ชายอย่างฉันไม่มีวันยอมศิโรราบให้ผู้หญิงคนเดียวหรอกเว้ย” อู๋อ้างเหตุผลมากมาย จนสงกรานต์ถามว่า สรุปแล้วเขาไม่ได้ชอบมดแดงใช่ไหม
“ฉันไม่มีวันชอบเขา ที่ฉันทำดีกับเขาเพราะไม่อยากให้โมเดลลิ่งถูกป๊าปิดก็เท่านั้น ทุกอย่างเป็นเรื่องของผลประโยชน์ล้วนๆ” อู๋วางมาดเข้ม
ทันใดนั้นเสียงมือถือของอู๋ดังขึ้น ทั้งสองผงะตกใจมองหน้ากันว่าเสียงมาจากไหน อู๋ใจเต้นไม่เป็นส่ำเดินไปเปิดประตูที่แง้มอยู่ เจอมดแดงเข้าจังๆถึงกับอึ้ง หน้าเสีย
“นายลืมมือถือไว้ในรถฉัน” มดแดงส่งมือถือให้แล้วหันหลังเดินกลับ
อู๋หันมองหน้าสงกรานต์แบบเอาไงดี ไม่แน่ใจว่ามดแดงได้ยินที่คุยกันเมื่อกี้หรือเปล่า เลยตามไปเรียกมดแดงถามว่า เมื่อกี้ที่ตนคุยกับสงกรานต์ในห้อง...
“ฉันเข้าใจ...ฉันรู้ว่าทุกอย่างสำหรับเรามันเป็นการเล่นละคร นายไม่ต้องกลัวว่าฉันจะโกรธนาย การที่เราสองคนไม่ได้มีความรู้สึกต่อกัน มันถูกต้องแล้ว แล้วก็ไม่ต้องห่วงว่าป๊านาย
จะรู้เรื่องนี้”
มดแดงพูดหน้านิ่งๆ แล้วหันหลังเดินออกไป อู๋หน้าเหลือสองนิ้วมองตามมดแดงไปอย่างแสนเศร้า
เมื่ออู๋กลับเข้ามานั่งคุยกับสงกรานต์ สงกรานต์ถามว่าตกลงมดแดงได้ยินที่เขาพูดรึเปล่า
“ได้ยินก็ได้ยินสิวะ ก็มันเป็นเรื่องจริง มาว่าเรื่องแผนแกกันต่อดีกว่า” อู๋ทำท่าไม่แคร์ แต่สงกรานต์มองออกว่าเพื่อนทำปากแข็ง ได้แต่ส่ายหน้า ถอนใจกับความกะล่อนของเพื่อนรัก
ฝ่ายมดแดง พอออกมาขึ้นรถขับไปน้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมา เธอรีบปาดน้ำตาถามตัวเองว่าจะเสียใจไปทำไมเราไม่ได้รักเขาสักหน่อย แต่ทำอย่างไรน้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด เลยสั่งตัวเอง
“หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้...หยุดสิ...หยุด” เมื่อน้ำตาไม่ฟังเลยต้องหันไปหยิบลูกประคำมานับดับความเสียใจ
ooooooo
วันต่อมา สงกรานต์ก็สร้างภาพด้วยการควงหญิงสาวเดินห้างเปลี่ยนหน้าไม่เว้นแต่ละวัน ส่วนอู๋ก็ถ่ายรูปไว้แล้วปล่อยข่าว ส่งรูปไปให้หน้าข่าวสังคมหนังสือพิมพ์หลายฉบับ
เพียงวันรุ่งขึ้น ทั้งภาพและข่าวสงกรานต์ควงสาวมาก หน้าหลายตาก็ตีพิมพ์หราในหนังสือพิมพ์ ป้าแมวถือหนังสือพิมพ์วิ่งโร่ไปที่โต๊ะอาหาร พอวางลงบนโต๊ะ พาสันก็คว้าไปดู อ่านเสียงดัง
“ไฮโซพ่อม่ายเจ้าเสน่ห์ นายสงกรานต์ ธนากุล หลังเลิกกับแฟนสาวนางแบบก็ควงสาวไม่ซ้ำหน้า คาสโนว่าฆ่าไม่ตายเจงๆ” อ่านแล้วพาสันบ่นอย่างหงุดหงิดว่าทำแบบนี้ได้ไงไม่แบ่งกันเลย
รมิตาบิดหูจนพาสันร้องจ๊าก นภารัตน์โทษว่าเพราะอิงดาวทำให้สงกรานต์เป็นแบบนี้ ราชศักดิ์กลับเห็นว่าเป็นเรื่องดีที่สงกรานต์หายเศร้าแล้ว
“เออ...มันก็จริงนะคะคุณแม่ อย่างน้อยในช่วงเวลานี้ ตากานต์ก็คงไม่จริงจังกับใครแน่” รมิตาเห็นด้วย ส่วนปีใหม่ที่นั่งมองหน้าคนโน้นทีคนนี้ที ทำหน้าไม่พอใจกับข่าวของพ่อ แต่ก็ยังไม่มีโอกาสอาละวาดเมื่อสงกรานต์ไปทำงาน ก็บอกกับตัวเองว่า “พ่อนะพ่อ พี่ไม่ยอมมีแม่ใหม่ ที่ไม่ใช่แม่ดาวหรอก”
ยืนคิดๆแล้วยิ้มออก ดีดนิ้วเปาะวิ่งออกไปจากห้อง ตรงไปที่ตู้ยาประจำบ้านค้นหายานอนหลับ จากนั้นเอาใส่แก้วน้ำเตือนตัวเองว่า “แก้วซ้ายมียานอนหลับ แก้วขวาไม่มี”
หลังจากนั้นเอาไปปะเหลาะให้เมี่ยงดื่มให้หมด เมี่ยงบ้ายอยกแก้วดื่มรวดเดียวหมด
ooooooo
ที่บ้านอิงดาว ครูณุกำลังสับสนกับความรู้สึกตัวเอง วันนี้ไปเจออิงจันทร์กำลังปีนบันไดเปลี่ยนหลอดไฟเกิดพลาดเซลงมา ครูณุเข้าไปรับไว้ทันแต่เสียหลักล้มทับกัน อิงจันทร์ตกใจ เขินมากรีบลุกขึ้นจะเดินหนี
ครูณุจับแขนเธอไว้ถามว่าจะหนีตนไปไหน ถามว่าเธอไม่อยากอยู่ใกล้ตนขนาดนี้เลยหรือ ยังไงวันนี้ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง อิงจันทร์พยายามปัดบอกว่าตนไม่มีอะไรจะคุย
“มีสิ คุณบอกว่าคุณชอบผม แล้วคุณก็มาบอกว่าคุณไม่ได้คิดอะไรกับผม คุณจะให้ผมอยู่เฉยได้ยังไง”
อิงจันทร์บอกว่าเขากำลังจะแต่งงาน ครูณุเลยอ้างว่าเพราะกำลังจะแต่งงานนั่นแหละถึงต้องพูดเรื่องนี้เพราะมันคาใจตนตลอดมา พยายามจะลืมแต่ก็ลืมไม่ได้
อิงจันทร์ใจเต้นแรง ครูณุจับหันมาจ้องหน้า พูดเสียงปร่าอย่างอดตื่นเต้นไม่ได้ว่า
“จันทร์...ผม...ผมคิดว่า...ผมชอบคุณ”
“ครูพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง ทั้งๆที่พี่ดาวรักคุณ” อิงจันทร์ตบหน้าครูณุอย่างโกรธจัด
พอดีอิงดาวมาเจอ อิงจันทร์รีบปรับสีหน้า บอกพี่สาวว่าครูณุมาช่วยเปลี่ยนหลอดไฟ ฝากครูด้วยแล้วรีบเดินเลี่ยงไป อิงดาวถามครูณุว่าแกล้งอะไรน้อง ครูณุปฏิเสธว่าเปล่า พออิงดาวคาดคั้นว่าแล้วทำไมอิงจันทร์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ครูณุไม่ตอบรีบหยิบหลอดไฟปีนบันไดขึ้นไปเปลี่ยน ท่ามกลางสายตาอิงดาวที่มองอย่างสงสัย
อิงดาวเข้าไปในสวนไปเค้นถามหม่องกับเหม่งว่าระหว่างตนไม่อยู่ครูณุกับอิงจันทร์เป็นอย่างไรบ้าง เหม่งกับหม่องแย่งกันตอบว่าเห็นเข้ากันดี จนบางครั้งตนสองคนยังคิดว่าครูณุจะเป็นพญาเทครัวเสียอีก
อิงดาวด่าว่าพูดไร้สาระแล้วเดินกลับไป จนค่ำขณะนั่งกินข้าวเย็นด้วยกัน อิงดาวชวนครูณุพรุ่งนี้ไปส่งของด้วยกัน ครูณุไม่มีสอนพอดีจึงนัดพบกันที่บ้านพรุ่งนี้เช้า นัดได้แล้วอิงดาวยิ้มมุมปากอย่างสมใจ แสงมองแล้วแปลกใจว่า เธอคิดอะไรอยู่
แต่พอถาม อิงดาวก็ทำไขสือ ซ้ำยังบอกพ่อว่าให้มองตนในแง่ดีหน่อย แล้วแกล้งหยอกพ่อว่าคิดมากเดี๋ยวผมหงอกหมด แสงเลยเขวบ่นว่า “ไม่ทันแล้ว มันหงอกหมดหัวแล้วเห็นไหม”
แต่พอเช้าวันรุ่งขึ้น อิงดาวก็ทำเป็นปวดท้องกะทันหัน วานอิงจันทร์ให้ไปกับครูณุแทน แสงยืนดูอยู่เอะใจว่าทำไมครูณุถึงไปกับอิงจันทร์ คิดๆแล้วเดินอ้าวไปหาอิงดาวถามว่า “นังดาว! ฝีมือเอ็งใช่ไหม”
อิงดาวอ้างว่าเมื่อกี้รู้สึกไม่ค่อยสบายเลยให้น้องไปแทน แสงถามว่าเล่นอะไรอยู่ อิงดาวเลยบอกตรงๆว่าตนอยากให้ครูณุกับน้องดีกันผิดด้วยหรือ เพราะทั้งสองคนไม่เคยถูกกันเลย การให้เขามีโอกาสอยู่ด้วยกันเพื่อจะได้ปรับความเข้าใจกันไม่ดีหรือ
“เวรแล้วไหมล่ะ” แสงสบถอย่างหัวเสีย พออิงดาวถามว่าเวรอะไร แสงตัดบทว่า “เอ็งไม่เข้าใจ...เอ็งไม่เข้าใจ” แล้วเดินหนีไป
อิงดาวบ่นว่าแบบนี้แล้วมันจะเข้าใจไหมเนี่ย พลันก็สะดุ้งเมื่อมีคนโทร.เข้ามือถือ รับสายแล้วยิ่งตกใจเมื่อเป็นสายจากปีใหม่ เธอถามว่าตอนนี้อยู่ไหน
ครู่ใหญ่อิงดาวก็ไปเจอปีใหม่ที่ท่ารถ พอเจอหน้าอิงดาวบอกว่าเดี๋ยวจะพาไปส่งบ้าน ปีใหม่ถอยกรูดขู่ว่า
“ไม่...ถ้าพี่ดาวพาพี่กลับบ้าน พี่จะวิ่งหนีพี่ดาวไปเดี๋ยวนี้ แล้วพี่ดาวก็จะไม่ได้เจอหน้าพี่อีกเลยตลอดชีวิต”
อิงดาวชะงัก ถอนใจเฮือกใหญ่กับท่าทางขึงขังจริงจังของปีใหม่
ooooooo
มารินเห็นภาพและข่าวของสงกรานต์ โกรธจนฉีกหนังสือพิมพ์ทิ้ง วางแผนทำตัวเองเจ็บด้วยการทิ้งตัวตกบันได แล้วโทร.ขอความช่วยเหลือจากสงกรานต์
สงกรานต์รีบไปที่บ้านมาริน พาเธอไปโรงพยาบาล พากลับบ้าน แล้วยังปรนนิบัติดูแลอย่างดี หาน้ำหายามาให้กิน มารินมีความสุขมากที่เขามาดูแลอย่างใกล้ชิด จนกินน้ำกินยาแล้วเธอเปรยๆ ่วาวันนี้ตนเห็นข่าว...
“อ๋อ...ข่าวนั่น ไม่มีอะไรหรอกครับ” สงกรานต์ตอบสบายๆ มารินถามว่าหมายความว่ายังไง “ก็หมายความว่าไม่มีอะไรจริงๆ ยังไงล่ะครับ มันเป็นแผนของผมที่อยากให้คุณดาวเห็นข่าวพวกนี้ ผมจะได้รู้ว่าคุณดาวรู้สึกกับผมยังไง”
“อ๋อ...นี่คุณสงกรานต์ยังตัดใจจากพี่ดาวไม่ได้อีกเหรอคะ”
“ผมคงตัดใจจากคุณดาวไม่ได้หรอกครับ ผมรักคุณดาวมาก และจะไม่มีใครมาแทนที่ได้” สงกรานต์ตอบอย่างหนักแน่นมั่นใจ
มารินกำหมัดแน่นอย่างเจ็บใจแล้วทำเป็นร้องโอ๊ยบ่นว่าปวดหัว สงกรานต์ช่วยประคองพาไปนอน เธอแกล้งเซ ซบอกเขา แอบยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเขาอุ้มเธอขึ้นไปพักผ่อน
ooooooo
โรสกับงามแสงเดือนพากันไปที่บ้านสงกรานต์ ใส่แว่นดำอันโตทั้งสองคน จนรมิตากับนภารัตน์ ถามว่าเป็นอะไรถึงต้องใส่แว่นดำ
ทั้งสองคนอ้างว่าจำเป็น แต่ไม่ทันซักถามอะไรกัน สงกรานต์ก็เดินเข้ามา เขาตกใจถามว่าเป็นอะไรถึงใส่แว่นดำทั้งสองคน ทั้งสองจึงถอดแว่นออกให้เห็นรอยฟกช้ำดำเขียวบนใบหน้าและขอบตา
เมื่อฟังทั้งสองคนเล่าเรื่องตบตีกับมารินให้ฟังแล้ว สงกรานต์ตกใจไม่อยากเชื่อ เขายืนยันว่ามารินเป็นคนดีไม่ใช่คนที่ชอบใช้กำลังเหมือนคนบางคน
เรื่องนี้คุยกันยังไม่ได้ข้อยุติ เมี่ยงก็วิ่งหน้าตายุ่งเหยิงเข้ามาบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว พี่ปีหายไปจากบ้าน พลางยื่นจดหมายให้ดู บอกว่าตนเจอจดหมายนี่วางอยู่บนโต๊ะ สงกรานต์คว้าไปอ่านออกเสียง
“ถ้าพ่อได้อ่านจดหมายนี้ แสดงว่าพี่ไปแล้ว พี่ทนไม่ได้ที่จะมีแม่คนใหม่ ลาก่อน...พี่ปี”
สงกรานต์ตกใจมาก นภารัตน์ถึงกับเป็นลมจนรมิตากับเมี่ยงต้องรีบเข้ามาประคองไว้
พอรู้สึกตัวขึ้นมา นภารัตน์ก็ทั้งตีทั้งหยิกเมี่ยงคาดโทษว่าถ้าปีใหม่เป็นอะไรไปแกตายแน่ เมี่ยงร้องโอดโอย ขอโทษที่ตนหลับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จนป่านนี้ก็ยังง่วงอยู่เลย
“ก่อนหน้านั้นพี่ปีเอาอะไรให้เมี่ยงกินรึเปล่า” สงกรานต์ถามอย่างรู้ทันลูกชายตัวแสบ
เมี่ยงบอกว่าปีใหม่เอาน้ำเย็นๆ มาให้ดื่ม แล้วเพิ่งนึกออกว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ เพราะคะยั้นคะยอให้ดื่มเหลือเกิน
รมิตาเสนอให้แจ้งความ ราชศักดิ์ท้วงติงว่ายังไม่ถึง 24 ชั่วโมงยังแจ้งไม่ได้ โรสขอให้ทุกคนใจเย็นๆ เพราะปีใหม่เป็นเด็กเก่งต้องเอาตัวรอดได้แน่ๆ สงกรานต์ตัดสินใจจะโทร.ให้เพื่อนตำรวจช่วย
ทุกคนเห็นด้วย สงกรานต์จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทร.ทันที
ooooooo
อิงดาวต้องพาปีใหม่ไปที่บ้าน จัดหาขนมมาให้กิน บอกว่ากินขนมหมดแล้วจะพาไปส่งบ้าน ปีใหม่กินขนมหมดแล้วขอใหม่ อิงดาวมองอย่างรู้ทันทั้งขำทั้งเคือง ปีใหม่ยอมรับว่าตนไม่อยากกลับบ้าน เพราะพ่อมีกิ๊กเต็มไปหมด ผู้ชายเจ้าชู้เป็นผู้ชายไม่ดี
“แล้วพ่อเขายังรักพี่ปีอยู่รึเปล่า” อิงดาวถาม ปีใหม่พยักหน้า “ถ้าพ่อเขารักพี่ปี พี่ปีก็ไม่ต้องสนใจว่าพ่อเขาจะทำอะไร ตราบใดที่เขายังทำหน้าที่พ่ออยู่”
ปีใหม่บอกว่าตนอยากได้อิงดาวเป็นแม่ จะอยู่กับพี่ดาวที่นี่แหละ อิงดาวทำเสียงดุว่าไม่ได้ คิดดู ถ้าอยู่ๆวันหนึ่งตนหายไปแล้วปีใหม่จะเสียใจไหม แล้วเปรียบเทียบให้ฟังว่า
“ตอนนี้พ่อของพี่ปีคงเสียใจเหมือนกัน ที่อยู่ดีๆพี่ปีก็หายออกจากบ้าน พี่ปีเข้าใจแล้วใช่ไหม”
“เข้าใจ...แต่ยังไงพี่ก็ไม่ยอมกลับบ้านหรอก”
“พี่ปีจำคูปองที่เคยให้พี่ดาวได้ไหม” อิงดาวกอดปีใหม่ไว้อย่างอบอุ่น พอปีใหม่พยักหน้าว่าจำได้ เธอถาม “พี่ปีบอกว่าพี่ดาวสามารถขออะไรพี่ปีก็ได้หนึ่งข้อ แล้วพี่ปีจะให้พี่ทุกอย่าง พี่ขอให้พี่ปีกลับบ้าน”
ปีใหม่ทำหน้าเซ็งสุดขีด บ่นกระปอดกระแปดว่า “ทำไมต้องมาขอตอนนี้ด้วย...”
ooooooo
สงกรานต์โทร.หาเพื่อนตำรวจ ทางนั้นบอกว่าให้ส่งรูปปีใหมไปให้ด้วย เขายังไม่ทันส่งก็ได้รับโทรศัพท์จากมดแดงแจ้งว่าปีใหม่อยู่กับอิงดาว และกำลังจะพากลับมาส่งบ้าน
ไม่นานนักอิงดาวก็พาปีใหม่กลับถึงบ้าน นภารัตน์กับรมิตาดีใจจนออกนอกหน้ากว่าเพื่อน เรียกปีใหม่ไปกอด แต่ด่าอิงดาวที่พาหลานมาส่งว่าใช้เด็กเป็นเครื่องมือ คิดจะใช้ปีใหม่เป็นสะพานเพื่อกลับมาคืนดีกับสงกรานต์ พูดใส่หน้าว่า
“เสียใจ เพราะกานต์เขาตาสว่างเห็นดีเห็นชั่วแล้ว”
ปีใหม่เถียงแทนอิงดาวว่า “พี่ดาวไม่ผิด คนที่ผิดคือพ่อ พ่อหลายใจ”
โรสสวมรอยทันที ขึ้นไปยืนเคียงข้างสงกรานต์ พูดหน้าตาเฉยว่าเขาไม่หลายใจแล้วเพราะกลับมาคืนดีกับตนแล้ว สงกรานต์เองก็ผสมโรงลองใจอิงดาวว่า
“ใช่ครับ ขอโทษทุกคนด้วยนะครับที่ผมไม่ได้บอกว่าผมกับโรสกลับมารักกันเหมือนเดิมแล้ว” แล้วมองกันอย่างแสนหวาน ทำให้โรสปลื้มจนจุก
ปีใหม่ไม่พอใจมาก อิงดาวทนดูไม่ได้ขอตัวกลับ สงกรานต์เห็นอาการแล้วยิ้มพอใจ ตามออกมาขอบคุณที่พาปีใหม่มาส่ง ถามว่าแล้วเมื่อไหร่เธอจะแต่งงาน พออิงดาวบอกว่าเดือนหน้า เขายิ้มระรื่นขณะบอก
“ยินดีด้วยนะครับ ผมอยากเห็นคุณมีความสุขเหมือนกับผมแล้วก็โรส แล้วถ้าผมกับโรสมีข่าวดีเมื่อไหร่ ผมจะส่งการ์ดไปให้”
อิงดาวโกรธสุดๆ เดินอ้าวไปขึ้นรถแล้วตะบึงออกไปทันที สงกรานต์ยิ่งดูก็ยิ่งพอใจที่เห็นเธอหึง อิงดาวขับรถไปร้องไห้ไปอย่างสุดกลั้น พอนึกได้ก็ถามตัวเองว่าร้องไห้ทำไม สั่งตัวเองให้หยุดเดี๋ยวนี้ แต่น้ำตาก็ไม่หยุดไหล เธอจอดรถแล้วลงไปนั่งพิงต้นไม้ ร้องไห้อย่างหนัก...
ooooooo
ระหว่างอิงจันทร์ไปส่งของกับครูณุนั้น ขณะขับรถรู้สึกว่าครูณุมองตนตลอดเวลา เลยหันมาถามว่าจะมองอีกนานไหม มีอะไรก็พูดมา
มัวหันมองครูณุเลยเกือบชนกับรถที่สวนทางมา เธอตกใจหักพวงมาลัยหลบได้เฉียดฉิว แต่ตัวเองก็ถลาฟุบหน้ากับพวงมาลัย พอเงยหน้าอีกทีปรากฏว่าเลือดกำเดาออก ครูณุรีบพาไปหาหมอ เสร็จจากหาหมอแล้วอิงจันทร์ชวนกลับบ้านกันเถอะ
กลับถึงบ้าน อิงจันทร์รีบเปิดประตูรถลงมา ครูณุตามลงมาพูดอย่างอึดอัดใจมากว่า
“ผมไม่แน่ใจว่าดาวยังรักผมอยู่ ผมรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองไม่เคยรู้จักดาวมาก่อน ผมไม่รู้ว่าดาวคิดอะไรและบ่อยครั้งมากที่ผมไม่เข้าใจดาว”
อิงจันทร์นิ่งฟังอย่างครุ่นคิด ครูณุพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เริ่มหวั่นไหวกับความรู้สึกของตัวเอง
“แต่กับคุณ...เวลาได้อยู่ใกล้คุณ ผมมีความสุข แค่เห็น แววตาคุณ ผมก็รู้แล้วว่าคุณกำลังคิดอะไร ตอนนี้ผมสับสนมาก ผมไม่รู้จะทำยังไง”
เห็นความอึดอัดหวั่นไหวของครูณุ อิงจันทร์เดินมายืนตรงหน้า จับหน้าเขาเงยขึ้น มองตาบอก
“ครูรักพี่ดาว ครูไม่ได้ชอบฉันหรอกค่ะ ที่ครูคิดแบบนี้ มันคงเป็นเพราะช่วงเวลาที่พี่ดาวไม่อยู่ แล้วเราได้เจอกันบ่อย ก็เท่านั้นเอง”
ยิ่งต้องสบตาอิงจันทร์ในระยะใกล้ ทำให้ครูณุยิ่งหวั่นไหว เอามืออิงจันทร์ออกจากหน้าตัวเอง ค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปจูบเธอเบาๆ ซึ่งอิงจันทร์ก็ยืนนิ่งให้จูบ แต่พอครูณุผละออกมาก็ตระหนักแก่ใจตัวเองว่า ตนรักอิงจันทร์
ขณะทั้งคู่กำลังอยู่ในอารมณ์หวั่นไหวนั่นเอง เสียงของแสงก็แผดขึ้นอย่างดุดัน
“ปล่อยมือจากจันทร์เดี๋ยวนี้นะครู!!!”
ทั้งสองผละจากกันอย่างตกใจ แสงถามว่าครูคิดจะทำอะไร ครูณุอึกอัก แสงปรามเสียงเข้มว่า “อย่านึกว่าลูกสาวข้าชอบครู แล้วครูจะทำอะไรก็ได้” ทำเอาครูณุอึ้ง ส่วนอิงจันทร์ตกใจเรียกปรามพ่อ แต่แสงพูดต่ออย่างไม่สนใจว่า
“นังดาวกับนังจันทร์เป็นคนที่ข้ารักมากที่สุดในโลก ถ้าลูกสาวข้าโดนใครทำให้เสียใจ ข้าเอามันตายแน่!!”
อิงจันทร์พยายามจะหยุดพ่อแต่ถูกพ่อสั่งให้เงียบ ส่วนครูณุยกมือไหว้ขอโทษแสง
“ครูเป็นแฟนนังดาว เป็นคนที่นังดาวเลือก เพราะฉะนั้นอย่าให้ข้าเห็นครูทำแบบนี้กับจันทร์อีก”
“ครับ” ครูณุรับคำเสียงอ่อย แสงเข้ามาดึงอิงจันทร์เข้าบ้าน ทิ้งครูณุให้ยืนเครียด ไม่รู้จะจัดการอย่างไรดี กับรักสามเส้านี้...
ooooooo
คืนนี้อิงจันทร์นอนไม่หลับ ออกไปยืนครุ่นคิดเศร้าเสียใจอยู่โคนต้นไม้ใหญ่ใกล้บ้าน
อิงดาวพึ่งกลับมาถึง พอลงจากรถก็เดินไปยืนพิงต้นไม้ใหญ่ต้นเดียวกับอิงจันทร์แต่คนละด้าน
สองพี่น้องไม่เห็นกัน ต่างเศร้ากับปัญหาของตัวเอง แล้วถอนใจเฮือกใหญ่พร้อมกันโดยไม่รู้ตัว...
เสียงถอนหายใจทำให้สองพี่น้องหันมาเห็นกัน ต่างบอกว่านอนไม่หลับเลยมายืนเล่นตรงนี้
อิงดาวถามน้องว่าดีกับครูณุหรือยัง อิงจันทร์บอกว่าตนกับครูณุไม่ได้โกรธอะไรกัน เรารักกันจะตายไป อิงดาวฟังแล้วสบายใจ แต่พอน้องถามว่า
“แล้วพี่ดาวล่ะคะเป็นไง ใกล้จะแต่งงานแล้ว พี่ดาวตื่นเต้นรึเปล่า” อิงดาวบอกว่าไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองรู้สึกยังไง อิงจันทร์จับมือพี่สาวพูดด้วยความยินดีว่า “จันทร์ดีใจกับพี่ดาวด้วยนะคะ ครูณุเป็นคนดี พี่ดาวโชคดีแล้วที่ได้แต่งงานกับผู้ชายคนนี้”
“แต่ไม่รู้ณุโชคดีรึเปล่าที่ได้แต่งงานกับพี่” พูดแล้วเห็นน้องตกใจ รีบแก้ว่า “ก็จันทร์ดูพี่สิ พี่ไม่ใช่แม่บ้านแม่เรือน ไม่ใช่คนเรียบร้อยน่ารักเหมือนจันทร์ ดูไปดูมาจันทร์เหมาะกับณุมากกว่าพี่อีก”
อิงจันทร์แทบสะอึก รีบบอก “พี่ดาวอย่าพูดแบบนี้อีกนะคะ เดือนหน้าพี่กับครูณุก็จะแต่งงานกันแล้ว เขาคือเนื้อคู่ของพี่...” พูดแล้วเห็นพี่สาวพยักหน้า เธอจึงขอตัวไปนอน หยอกพี่สาวว่า “พี่ดาวก็รีบนอนล่ะ เดี๋ยววันงานไม่สวยไม่รู้ด้วยนะ”
“จ้า...” อิงดาวลากเสียงยาว มองอิงจันทร์ที่หันหลังเดินไปแล้วถอนใจ เช่นเดียวกัน เมื่ออิงจันทร์หันหลังเดินออกมาเท่านั้น ก็ถอนใจยาวด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก...
ooooooo
คืนนี้ วงดนตรีของเอี๋ยวไปเล่นที่ผับ นับเป็นครั้งแรกของวงที่ได้ขึ้นเวทีแบบเต็มรูปแบบ ทำให้ต้นกับเอกตื่นเต้นไม่น้อย แต่เอี๋ยวกลับเฉยๆ ต้นถามว่าจีจี้มารึยัง เอี๋ยวตอบแบบมะนาวไม่มีน้ำว่าจะไปรู้เหรอ
“ไม่รู้ได้ไง ปกติเห็นตัวติดกันตลอด” เอกแย้ง เอี๋ยวเลยเงียบไปอย่างพูดไม่ออก แต่เพียงครู่เดียวจีจี้ก็โผล่มา ต้นถามว่า ทำไมมาช้าอย่างนี้
“มาช้า แต่ไม่ได้สายแล้วกัน” จีจี้ตอบเสียงขุ่น หันไปมองเอี๋ยวทำท่าจะทัก แต่เอี๋ยวหลบตาเหมือนมองหน้าไม่ติดทั้งยังหันหลังเดินผละไป ทำให้จีจี้อึ้งๆกับท่าทางของเขา
จนมาเจอกันแถวห้องน้ำ เอี๋ยวทำท่าจะเดินหนีอีกจีจี้เรียกไว้ถามว่าเป็นอะไร เอี๋ยวไม่กล้าสบตาอึกๆ อักๆ บอกว่าเปล่าเป็น
“แกเป็น...ไอ้เอี๋ยว...แกไม่ต้องมาโกหก วันนั้นที่ฉันคุยกับแก แกถามฉันว่าพูดอะไร” เอี๋ยวฟังแล้วตัดบทว่าเรารีบไปเตรียมตัวกันดีกว่า จีจี้ไม่ยอม รีบพูด เหมือนกลัวจะไม่ได้พูดว่า “ฉันพูดว่าฉันชอบแก มันไม่ผิดไม่ใช่เหรอที่ฉันจะบอกความรู้สึกของฉันที่มีต่อแก ทีแกยังกล้าบอกชอบพี่ดาว ฉันก็กล้าบอกเหมือนกัน”
เอี๋ยวพยายามบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันนะ จีจี้แย้งอย่างมั่นใจตัวเองว่า
“แกจำได้ไหม ตอนที่แกจะบอกรักพี่ดาว แกพูดว่า...ไม่ว่าเขาจะรับหรือไม่รับรัก แกก็ต้องให้เขารู้ แกจะได้หายทรมานอย่างนี้เสียที และฉันก็ทรมานมานานแล้ว ไม่ว่าแกจะชอบหรือไม่ชอบฉัน ฉันก็ต้องบอก”
พูดเสร็จจีจี้เดินไปเลย เอี๋ยวยืนมึนไปอีกครั้ง...
ooooooo
