คู่แค้นแสนรัก
ตอนที่ 14
กลับมาถึงบ้าน จู่ๆสงกรานต์ก็ได้รับการ์ด “ปาร์ตี้สละโสด” จากอู๋ บอกว่างานนี้จัดขึ้นเพื่อ
เขาโดยเฉพาะ สงกรานต์บอกว่าไม่ไปอู๋โวยวายว่าไม่ได้ๆ เพราะตนนัดเพิื่อนและจ่ายค่ามัดจำผับแล้ว
สงกรานต์บอกว่าตนไม่อยากไป ถูกอู๋ดักคอว่ากลัวอิงดาวหรือ กลัวเมียตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่ง แต่ไม่เป็นไรตนจะโทร.ไปขอให้ สงกรานต์เลยต้องไป
ขณะนั้นเอง เอี๋ยวผลักประตูเข้ามาบอกอู๋ว่าป๊าให้มาบอกอู๋ว่าให้ชวนมดแดงไปทานข้าวที่บ้านพรุ่งนี้ อู๋เลยบอกสงกรานต์ว่างั้นเจอกัน แล้วออกไปเลย
สงกรานต์จะกลับเหมือนกัน เอี๋ยวเรียกไว้ ขอแสดงความยินดีด้วย สงกรานต์ขอบใจแล้วเดินไป เอี๋ยวยิ้มถอนใจยาว เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกสำเร็จแล้ว
ooooooo
พรุ่งนี้จะเป็นวันแต่งงานแล้ว อิงดาวเก็บตัวอยู่ในห้องนอน เก็บเสื้อผ้าและรูปถ่ายแต่งงานเลือกที่ชอบเอาใส่กระเป๋า รูดซิบปิดเหมือนตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว
ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูดังขึ้น อิงดาวรีบเอากระเป๋าซ่อนก่อนเดินไปเปิดประตู เจอรมิตากับนภารัตน์ยืนหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ รมิตาพูดทันทีว่า
“ถึงฉันกับคุณแม่จะขัดขวางไม่ให้ตากานต์แต่งงานกับแกไม่ได้...”
“แต่ก็อย่านึกว่าฉันสองคนจะยอมรับแก ฉันจะทำให้แกทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสและแกก็ต้องเป็นคนไปจากตากานต์ ไปจากบ้านหลังนี้ด้วยตัวแกเอง” นภารัตน์พูดใส่หน้า
“คงไม่ต้องรอถึงวันนั้นหรอก” อิงดาวพูดเรียบๆ “พรุ่งนี้ก่อนงานแต่งจะเริ่มประมาณหนึ่งชั่วโมงเจอกันที่ร้านกาแฟในโรงแรม อย่าบอกคุณสงกรานต์ ฉันมีบางอย่างที่ต้องคุยกับคุณ เชิญคุณพ่อกับพี่สันมาด้วยนะคะ”
สองแม่ลูกมองหน้าอิงดาวอย่างแปลกใจ เมื่อกลับไปก็ถามกันอย่างระแวงว่าที่อิงดาวพูดนั่นหมายความว่ายังไง คิดจะทำอะไรอีกหรือ รมิตาเสนอว่าเราไม่ไปดีไหม นภารัตน์ ตอบหน้าเครียดว่า
“ถ้าเราไม่ไป มันก็หาว่าเรากลัวมันน่ะสิ”
สองแม่ลูกมองหน้ากันอย่างคิดหนัก
ooooooo
ตีสองแล้ว อิงดาวดูนาฬิกาแล้วมองไปทางประตูเพราะสงกรานต์ยังไม่กลับ
ครู่หนึ่งสงกรานต์ก็กลับมาในสภาพเมามาย อิงดาวรีบไปประคองเขาไว้ สงกรานต์พูดเสียงยานว่า
“ผมม่ายเปนรายยยย” อิงดาวถามว่าทำไมถึงดื่มหนักขนาดนี้ “ไอ้อู๋...มันจัดปาร์ตี้สละโสดให้ผม จัดหนักไปหน่อยก็เลย...มาววว คุณดาววว...รอผมอยู่เหรอคร้าบบบ”
“ค่ะ ดาวเป็นห่วงคุณนี่คะ”
“ขอบคุณนะคร้าบบที่เป็นห่วง...” สงกรานต์กอดเธอไว้แล้วผละออกมองหน้า “คุณดาวครับ...ผมรักคุณ อย่าทิ้งผมไปนะ...”
“ค่ะ เข้าห้องดีกว่านะคะ” อิงดาวตอบเอาใจแล้วประคองเขาเข้าห้อง พาไปที่เตียงนอน สงกรานต์ก็ยังพร่ำเพ้อไม่หยุดจนหลับไปว่า...
“คุณดาว...ผมรักคุณ...อย่าทิ้งผมไป...อย่าทิ้งผมไป... อย่า...ทิ้ง...”
ooooooo
วันรุ่งขึ้น อันเป็นวันแต่งงาน สงกรานต์นอนจนบ่ายโมงก็ยังไม่ตื่น ปีใหม่เข้าไปปลุกก็ไม่รู้สึกตัวจนตะโกนใส่หูถึงได้ตื่น พอรู้ว่าบ่ายโมงแล้วเขาถามว่าแล้วอิงดาวอยู่ไหน ปีใหม่บอกว่าไปแล้ว
สงกรานต์หน้าเสีย รีบไปที่ห้องพักสำหรับแต่งตัวที่โรงแรม ระดมเคาะประตูเรียก พออิงดาวเปิดประตูออกมา เขายิ้มโล่งอกบอกว่า นึกว่าเธอหนีไปแล้ว
“หนี...ดาวจะหนีไปไหนคะ” อิงดาวตีหน้าตายถาม สงกรานต์อึกอักแล้วบอกให้เธอแต่งตัวเสีย อิงดาวบอกให้เขาไปนอนพักต่ออีกก็ได้เพราะตนแต่งตัวนาน
“ครับ...คุณดาวแต่งตัวเถอะ” สงกรานต์ยิ้มกลบเกลื่อนแล้วปิดประตูให้
อิงดาวยังไม่ทันทำอะไรก็ได้รับโทรศัพท์ ฟังปลายสายแล้วเธอบอกว่ากำลังจะลงไปเดี๋ยวนี้
ราชศักดิ์ นภารัตน์ รมิตา และพาสัน นั่งรออยู่ที่ร้านกาแฟแล้ว พออิงดาวลงมา ราชศักดิ์ถามว่ามีอะไรจะคุยหรือ ความจริงเอาไว้คุยกันหลังแต่งงานก็ได้ เรายังมีเวลาคุยกันเยอะ
“แต่ฉันไม่มีเวลาแล้ว” อิงดาวบอก มองหน้าทุกคน แล้วจึงเจาะจงพูดกับนภารัตน์และรมิตาว่า “คุณสองคนยังอยากรู้อยู่รึเปล่าว่าฉันเป็นใคร” เห็นทั้งสองเงียบ อิงดาวจึงเอาบัตรประชาชนของตัวเองให้ดู ราชศักดิ์ชะโงกมาดูก่อนเพื่อน อ่านเสียงดัง
“นางสาวอิงดาว เนาวรัตน์” อ่านแล้วนิ่งนึก พึมพำ “เอ...นามสกุลคุ้นๆนะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครหรือหนูดาว”
อิงดาวไม่ตอบ แต่หยิบยางรัดผมขึ้นมารวบผมขึ้น เอาแว่นตาใส่ และเอาไฝปลอมขึ้นติดที่ริมฝีปาก ทุกคนพากันงงว่าเธอทำอะไร พาสันนึกออกก่อนเพื่อนบอกว่า เธอคือลูกของนายแสง เนาวรัตน์ พ่อของอิงจันทร์คนที่เราเอาที่ดินเขามา
เท่านั้นเอง สามพ่อแม่ลูกถึงกับช็อก อิงดาวถอดทุกอย่างออกมาเป็นดาวประดับตามเดิม ชมพาสันว่าความจำดีมาก พูดย้ำให้ทุกคนฟังชัดๆว่า “ฉันอิงดาว พี่สาวของอิงจันทร์”
“หนูทำแบบนี้ต้องการอะไร?” ราชศักดิ์ถาม
“ฉันต้องการที่ดินของพ่อฉันคืน แลกกับการที่ฉันจะหายไปจากชีวิตลูกชายคุณตลอดกาล”
ทุกคนอึ้งไปอีกครั้ง ราชศักดิ์หน้าตาเจ้าเล่ห์ร้ายกาจขึ้นมาทันที เย้ยอิงดาวว่าคิดหรือว่าแผนนี้จะสำเร็จ ถ้าสงกรานต์รู้ว่าเธอเป็นใครก็ต้องยกเลิกการแต่งงานแล้วเธอก็จะไม่ได้อะไรเลย ที่ทำมาทั้งหมดเท่ากับเสียเวลาเปล่า
“ผมรู้ทุกอย่างหมดแล้วครับ” สงกรานต์ปรากฏตัวขึ้น แล้วเดินมาหาทุกคน อิงดาวมองเขาอย่างตกใจสงสัย เขาสบตาเธอแล้วเดินเข้ามายืนข้างๆถามว่า “คุณดาวจำที่ผมบอกคุณได้ไหม ไม่ว่าต่อจากนี้จะมีอะไรเกิดขึ้น ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไง คุณจะเป็นอิงดาว หรือเป็นดาวประดับ ผมก็ไม่สน เพราะว่าผมรักคุณ”
อิงดาวตะลึงอึ้ง ส่วนคนอื่นๆมองตาค้าง นภารัตน์แผดเสียงขึ้นว่าบ้าไปแล้วหรือ เพราะอิงดาวหลอกเขาตลอดมา
“ก็เราไปหลอกน้องสาวเขาก่อนนี่ครับ มันก็สมควรแล้วที่คุณดาวจะทำกับพวกเราแบบนี้” สงกรานต์โต้จนทุกคนจุก เขาหันมองอิงดาวบอกเธอว่า “ผมจะคืนที่ให้คุณ”
อิงดาวอึ้งอย่างคาดไม่ถึง ราชศักดิ์โวยวายใส่ลูกชาย สงกรานต์หันขวับพูดกับพ่อขึงขัง
“พ่อครับ! เราได้ที่ดินผืนนี้มาโดยไม่ถูกต้องตั้งแต่แรก บางทีมันคงไม่ใช่ของของเรา พ่อคืนที่ดินให้คุณดาวเขาเถอะนะครับ” พูดแล้วจ้องหน้าพ่อจริงจัง จนราชศักดิ์ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่
ooooooo
ราชศักดิ์พยายามหว่านล้อมสงกรานต์ว่า อิงดาวไม่ได้รักเขาจริงแต่ต้องการหลอกเอาที่ดินคืนเท่านั้น สงกรานต์บอกพ่ออย่างมั่นใจว่า ความรักของตนจะทำให้เธอเปลี่ยนใจได้
ในที่สุด ราชศักดิ์ก็ยอมเอาเอกสารให้ บอกสงกรานต์ว่า
“พ่อเซ็นโอนลอยเอาไว้แล้ว ลองดูซิว่าค่าความรักของแก กับโฉนดที่ดินผืนนี้ ผู้หญิงคนนั้นจะเลือกใคร”
รับซองเอกสารจากพ่อแล้ว สงกรานต์หันมองอิงดาวอย่างกังวลใจ เขาเดินไปหาเธอยื่นซองเอกสารให้บอกว่าเป็นโฉนดที่ดินของพ่อเธอ อิงดาวเปิดดูแล้วถอนใจโล่งอกที่ได้โฉนดคืน
“คุณได้สิ่งที่คุณต้องการแล้ว ถ้างั้นก็รีบไปแต่งตัวเถอะครับ เหลืออีกไม่ถึงชั่วโมง งานของเราก็จะเริ่มแล้ว”
แม้อิงดาวจะรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่เป็นการทำร้ายจิตใจสงกรานต์อย่างสาหัส แต่เธอก็เก็บกลั้นความรู้สึก บอกเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
“ฉันแต่งงานกับคุณไม่ได้ ขอบคุณนะคะที่คุณมีความรู้สึกดีๆให้ฉัน ฉันได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ฉันต้องไป” พูดจบอิงดาวหันหลังเดินออกไป สงกรานต์ผวาเข้ากอดเธอจากข้างหลัง พูดเสียงสะท้าน
“ไม่นะคุณดาว ผมไม่ให้คุณไป ผมไม่สนอดีตของคุณ ผมไม่สนด้วยว่าคุณจะเป็นใครมาก่อน อย่าทิ้งผมไปเลยนะครับ ผมรักคุณจริงๆ”
อิงดาวแกะมือสงกรานต์จากตัว เดินตรงไปไม่แม้แต่จะหันมอง สงกรานต์รีบตามไป ส่วนบรรดาพ่อแม่พี่สาวพี่เขยที่ยืนลุ้นกันอยู่ ก็พากันตามมาเป็นพรวน
ooooooo
มดแดงรออยู่ที่ล็อบบี้โรงแรม เห็นอิงดาวเดินร้องไห้ออกมารีบเข้าไปถาม อิงดาวไม่ตอบแต่ถามว่ารถจอดอยู่ไหน พอรู้ว่าอยู่ข้างหน้าก็เดินนำไป มดแดงเห็นสงกรานต์และครอบครัวตามมาเป็นพรวนก็ยิ่งสงสัย
มดแดงถามว่านี่มันอะไรกัน อิงดาวเร่งให้รีบไปเร็วๆ แต่พอออกมาก็เจอปีใหม่กับเมี่ยงเดินมาเห็นเข้า ปีใหม่วิ่งเข้ามาถามว่าจะไปไหน
เกิดชุลมุนขึ้น เมื่ออิงดาวบอกปีใหม่ว่าตนต้องไปแล้ว ถึงเวลาที่ตนต้องกลับบ้านแล้ว ปีใหม่รบเร้าถามว่าบ้านไหนเธอต้องอยู่กับพ่ออยู่กับตน
สงกรานต์กับครอบครัวตามมา เขาพยายามร้องเรียกอิงดาว แต่เธอวิ่งออกไปแล้ว มดแดงรีบวิ่งตามไป แต่ขณะกำลังขึ้นรถนั่นเอง อิงดาวชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงปีใหม่ร้องสุดเสียง
“แม่...”
แม้จะน้ำตาไหลพรากด้วยความสะเทือนใจ แต่อิงดาวก็เร่งมดแดงให้รีบออกรถ มองกระจกข้างเห็นปีใหม่วิ่งตาม ปากก็ร้องเรียก “แม่ดาว...แม่ดาว...” จนสะดุดล้มลง อิงดาวน้ำตาไหลพรากแต่ยังใจแข็ง
สงกรานต์วิ่งมาประคองปีใหม่ขึ้นมา ปีใหม่เร่งให้รีบตามอิงดาวไป สงกรานต์บอกลูกอย่างหมดแรงว่า “ไม่ทันแล้วลูก”
ปีใหม่ร้องไห้โวยวายว่าทำไมพ่อไม่ห้ามพี่ดาว ทุบพ่อปากก็พร่ำตะโกน “พี่เกลียดพ่อ...เกลียดพ่อ...” สงกรานต์ปล่อยให้ลูกทุบอยู่อย่างนั้น จนพาสันเข้ามาดึงปีใหม่ออกบอกให้พอได้แล้ว ปีใหม่จึงวิ่งร้องไห้ออกไป
สงกรานต์ก้มหน้าร้องไห้อย่างหนักอยู่ตรงนั้นเอง...
ooooooo
พอได้โฉนด อิงดาวให้มดแดงขับรถพากลับบ้านทันที แม้จะเสียใจสงสารปีใหม่จนนั่งร้องไห้มาตลอดทางแต่พอมาถึงบ้าน เจอพ่อ เจออิงจันทร์ เธอก็สดชื่นขึ้นมา
เมื่ออิงดาวเอาโฉนดคืนให้พ่อ แสงถามว่าเอามาได้ยังไง อิงดาวจึงเอายางรัดผมออก ถอดแว่นเอาไฝออก แต่ก็ยังไม่มีใครเอะใจ จนอิงดาวบอกหม่องกับเหม่งให้ดูดีๆ ทั้งสองมองหน้าอิงดาวแต่ยังนึกไม่ออก เธอจึงเดินไปยืนเทียบกับโปสเตอร์ของดาวประดับที่ติดอยู่ฝาห้อง
อิงจันทร์ถามพี่สาวอย่างทึ่งว่า “นี่หมายความว่าพี่ดาวปลอมตัวเป็นดาวประดับ”
“ใช่...พี่ต้องทำแบบนี้เพื่อจะได้ใกล้ชิดนายสงกรานต์”
“แกเป็นบ้าไปแล้วหรือนังดาว...” แสงโกรธจัดปาโฉนดลงบนโต๊ะ “ข้าไม่อยากได้ไอ้ที่ดินผืนนี้แล้ว” พูดแล้วลุกเดินออกไป ทุกคนมึน โดยเฉพาะอิงดาว
เมื่อเดินตามไปถามพ่อว่าโกรธตนเรื่องอะไร แสงหันมาถามด้วยแววตาเจ็บปวดว่า
“ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ คราวนี้เอ็งโชคดีที่ไม่โดนไอ้พวกนั้นมันทำอะไร แต่ถ้าเกิดเอ็งโชคไม่ดีขึ้นมาล่ะ ถ้าข้าต้องได้ที่ดินผืนนี้โดยที่ต้องแลกกับชีวิตเอ็ง ข้าไม่อยากได้ เอ็งมีแค่ชีวิตเดียว ถ้าเกิดเอ็งเป็นอะไรขึ้นมา ข้าจะทำยังไง...”
อิงดาวสะเทือนใจ โผเข้ากอดพ่อ ขอโทษพ่อ ยอมรับว่าตนไม่ได้คิดเรื่องนี้ แสงบอกว่ารู้ว่าลูกไม่คิด ถ้าคิดก็เชื่อว่าจะไม่ทำอย่างนี้
“จำไว้นะนังดาว ว่าเอ็งกับนังจันทร์คือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของข้า เอ็งห้ามทำอะไรแบบนี้อีกเด็ดขาด”
“จ้ะพ่อ”
สองพ่อลูกกอดกันแน่นด้วยความรักความห่วงใยกัน
ooooooo
กลับถึงห้องอิงดาวกระโดดไปนอนกลิ้งบนเตียงบอกน้องว่าไม่มีที่ไหนมีความสุขเท่ากับบ้านเราอีกแล้ว อิงจันทร์ขอบคุณพี่สาวที่ทำเพื่อตนถึงขนาดนี้ ตำหนิตัวเองว่าแย่มากที่ช่วยอะไรพี่ไม่ได้เลย
“อย่าคิดมากสิจันทร์ ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว ต่อไปนี้จะมีแต่เรื่องดีๆเกิดขึ้น” อิงดาวลูบหัวน้องอย่างแสนรัก แต่พออิงจันทร์ถามถึงสงกรานต์ เธอตัดบทว่าอย่าไปพูดถึงเขาเลย
“จ้ะ เราจะไม่พูดถึงคนบ้านนั้นอีก ถ้างั้นพี่ดาวพักก่อนเถอะ วันนี้จันทร์จะแสดงฝีมือทำอาหารให้พี่ดาวกินเอง”
พออิงจันทร์ออกจากห้องไป อิงดาวก็หน้าเศร้าลงทันที หยิบกระเป๋ามาเปิดเอารูปที่ถ่ายกับปีใหม่และสงกรานต์ออกมาดูด้วยความคิดถึง...
ที่บ้านสงกรานต์ ปีใหม่ไม่ยอมแตะต้องอาหารเลย จนสงกรานต์เข้าไปหาก็ถูกไล่บอกว่าไม่อยากเจอพ่อ เขาไปหาอู๋
เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง อู๋พูดอย่างคาดไม่ถึงว่าอิงดาวจะเป็นคนแบบนี้
สงกรานต์แก้ต่างให้ว่าไม่ใช่ความผิดของอิงดาว ตนเชื่อว่าเธอไม่ได้หลอกตนกับปีใหม่ แต่เธอมีเหตุผลทำให้ต้องทำแบบนี้ แล้วถามว่า
“พรุ่งนี้แกว่างไหม ฉันจะไปตามคุณดาวกลับมา...”
อู๋ผงะมองหน้าเพื่อนตะลึง สงกรานต์สบตาเพื่อนอย่างมุ่งมั่นสุดๆ
ooooooo
วันต่อมา อิงดาวลุกไปเก็บส้มแต่เช้า ไม่พูดไม่จากับใคร จนอิงจันทร์บ่นกับพ่อว่ารู้สึกพี่ดาวแปลกๆ แสงมองแล้วก็เห็นด้วยว่า อิงดาวไม่เคยเงียบแบบนี้
หม่องกับเหม่งจะลองทดสอบดู ครู่เดียว หม่องก็โวยวายใส่เหม่งว่าทำส้มหล่นได้ไง เละหมดเลย อิงดาวได้ยินหันมองๆแล้วเดินมาหา หม่องกระซิบเหม่ง “เตรียมตัวนะเว้ย”
แต่พออิงดาวมาถึงก็ก้มเก็บส้มที่หล่นพูดเรียบๆแค่ว่า “ระวังหน่อยสิ เอาไปทิ้งด้วย เจ๊จะไปเก็บส้มด้านโน้นนะ” อิงดาวบอกแล้วเดินไป ทำเอาหม่องกับเหม่งงงที่ไม่โดนเจ๊ปรี๊ดใส่
เพียงสายๆสงกรานต์กับอู๋ก็มาถึงบ้านอิงดาว พบว่าบ้านเงียบคาดว่าไม่มีใครอยู่ แต่จู่ๆครูณุก็โผล่มาถามว่ามาหาใคร สงกรานต์ถามว่า “พี่สาวคุณอยู่ไหน”
“ดาวเป็นแฟนผม และผมก็ไม่บอกคุณด้วยว่าดาวอยู่ไหน” ครูณุทำหน้าขรึมใส่
พอดีมดแดงได้ยินเสียงออกมาดู เห็นสงกรานต์กับอู๋ก็ทักอย่างตื่นเต้น สงกรานต์ถามทันทีว่าอิงดาวอยู่ไหน มดแดงตื่นเต้นจนลืมตัวบอกทันทีว่า “อยู่สวนส้ม” เท่านั้นเองสงกรานต์กับอู๋ก็ขึ้นรถขับออกไปทันที
“คุณบอกเขาทำไมว่าดาวอยู่ไหน” ครูณุต่อว่า มดแดงรีบขอโทษบอกว่าตนลืมไป ครูณุหงุดหงิดมาก เห็นกุญแจรถในมือมดแดงก็คว้าไปทันที มดแดงถามว่าจะทำอะไร ครูณุไม่ตอบ เดินตรงไปที่รถ
“เฮ้ย...ฉันไปด้วยสิ” มดแดงร้องบอกแล้ววิ่งอ้าวตามวิษณุขึ้นรถไปด้วยกัน
ooooooo
สงกรานต์กับอู๋ไปถึงสวนส้ม ตกลงแยกกันตามหา ใครเจอก่อนให้โทร.บอกด้วย ครูณุกับมดแดงมาถึงไม่เห็นสองคนนั้นแล้ว ครูณุหยิบมือถือขึ้นมาโทร.หาอิงดาว แต่เธอไม่รับสาย ทำให้ครูณุยิ่งกังวลใจรีบเดินเข้าไปในสวน มดแดงจ้ำอ้าวตามไปด้วย
สงกรานต์เข้าไปในสวนส้มกวาดตามองหาอิงดาว เห็นยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขารีบเข้าไปจับไหล่เรียก แต่พอหญิงสาวหันมา เธอแค่คล้ายอิงดาวเท่านั้น แต่ก็ยังมีน้ำใจชี้บอกว่าอิงดาวอยู่ทางโน้น สงกรานต์รีบเดินไป
ครูณุเดินเข้าไปเจอแสง บอกว่าสงกรานต์มาที่นี่ เท่านั้นเองแสงถามเสียงเหี้ยม
“มันมาทำไม!”
หม่องกับเหม่งช่วยกันเดาเป็นตุเป็นตะว่า สงกรานต์อาจตามมาเอาเรื่อง หรือไม่ก็คิดมาจับอิงดาวไปกักขังล่ามโซ่แก้แค้นแน่ๆ จนถูกแสงตวาดว่าบ้า ดูละครมากเกินไป แล้วก้าวไปหยิบท่อนไม้ขึ้นมาถือ
“ถ้ามันทำอะไรนังดาวแม้แต่ปลายเส้นผม มันตาย ไอ้เหม่ง ไอ้หม่อง ลุยเว้ย!”
หม่องกับเหม่งคว้าท่อนไม้ขึ้นมาบ้าง อิงจันทร์ตกใจเรียกพ่อก็ไม่หยุด เลยต้องรีบตามไป
อู๋เองก็ตาฝาดเห็นคนงานเป็นอิงดาวเหมือนกัน พอเข้าไปทักแล้วไม่ใช่ก็รีบขอโทษ แต่พอหันมาอีกทีก็ตาโตเท่าไข่ห่านมองตะลึงจนได้ยินเสียงตวาดถาม
“มาที่นี่ทำไม!” แสงตวาดถาม สงกรานต์เดินมาสมทบอู๋ พยายามอธิบายว่าตนมาดี ตนมีเรื่องต้องคุยกับอิงดาว “แต่นังดาวไม่มีอะไรต้องคุยกับเอ็ง และพวกข้าก็ไม่อยากเห็นหน้าเอ็ง กลับไปเสีย! ถ้าไม่อยากเจ็บตัว”
เหม่งกับหม่องทำตัวเป็นลูกกะโล่ที่แสนดี เดินกร่างขึ้นมายืนขนาบแสง อู๋เห็นท่าไม่ดีกระซิบชวนสงกรานต์กลับ แต่เขาบอกว่าไม่กลับจนกว่าจะได้พบอิงดาว แสงเลยสั่งให้เหม่งกับหม่องจัดการ
เหม่งกับหม่องเดินเข้ามารวบตัวอู๋ ทำเอามดแดงกับอิงจันทร์ ตกใจ อู๋โวยวายว่าจะทำอะไรตน ส่วนมดแดงขอร้องแสงให้ปล่อยสงกรานต์กับเพื่อนไปเสียเถอะ ตนจะพูดกับพวกเขาเอง
“เอ็งไม่ต้องยุ่ง” แสงตวาด แล้วสั่งลูกกะโล่ทั้งสอง “ลากตัวมันกับเพื่อนมันออกไป!!”
สงกรานต์กับอู๋ตัวใหญ่อ้วน ดิ้นสุดแรงกับการลากของหม่องกับเหม่งที่ผอมเกร็งแต่แข็งแรงกว่า ขณะที่ทั้งสองกำลังจะแย่ อิงดาวเดินออกมาเจอพอดี เธอรีบวิ่งเข้าไปบอกหม่องกับเหม่งให้ปล่อยพวกเขา
สงกรานต์หันไปเห็นอิงดาวก็ดีใจมาก แต่พอหม่องกับเหม่งปล่อยทั้งสองคน ครูณุก็ก้าวเข้ามาพอดีต่างร้องเรียกอิงดาวด้วยความดีใจ สงกรานต์รีบเข้าไปจับมืออิงดาว แสงเห็นก็พุ่งเข้าไปกระชากไหล่สงกรานต์ออกมา ชกเปรี้ยงเข้าที่หน้าจนสงกรานต์เลือดซึมที่มุมปาก แต่พอจะตามซ้ำ อิงดาวก็เรียกห้ามไว้
อู๋รีบเข้ามาดูเพื่อน สงกรานต์ไม่สนใจรอยถูกชก แต่รีบบอกอิงดาวว่า
“คุณดาว...ผมมารับคุณกลับบ้าน กลับบ้านกับผมนะ ตอนนี้พี่ปีไม่ยอมกินไม่ยอมนอน เพราะคิดถึงคุณ” อิงดาวอึ้งไปแต่ยังทำใจแข็ง สงกรานต์รีบพูดต่อ “ไม่แค่พี่ปีเท่านั้น ผมเองก็คิดถึงคุณเหมือนกัน”
“คุณสงกรานต์ นี่คุณยังไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นอีกเหรอ” อิงดาวกลั้นใจพูด
“ผมเข้าใจ ผมรู้ว่าคุณโกรธผมมาก” พูดแล้วตรงเข้าจับมือเธอกุมไว้ “ผมขอโทษสำหรับสิ่งที่ผมทำลงไป ผมอยากให้เราลืมเรื่องทุกอย่างแล้วมาเริ่มต้นกันใหม่ ผมรักคุณนะคุณดาว...ผมรักคุณ” สงกรานต์ดึงอิงดาวเข้าไปกอดจนทุกคนตกใจ ต่างมองลุ้นว่าอิงดาวจะทำอย่างไร
อิงดาวกลั้นใจผลักสงกรานต์ออกไป แข็งใจพูดไม่ให้ เสียงประหม่าว่า
“คุณเอาที่ดินที่พ่อฉันรักไป ไม่เท่านั้นคุณยังหลอกน้องสาวฉัน จนน้องสาวฉันเกือบฆ่าตัวตายเพราะคุณ แล้วคุณจะให้ฉันรักผู้ชายที่เกือบเป็นฆาตกรฆ่าน้องสาวฉันได้ยังไง”
อิงจันทร์นิ่งงัน สงกรานต์ผงะ เพราะไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน เขามองอิงดาวอย่างเว้าวอน จนเธอบอกเขาเสียงดังฟังชัดว่า
“ฉันกำลังจะแต่งงาน” พูดแล้วเข้าไปจับมือครูณุเชิงบอกให้รู้ว่าตนจะแต่งงานกับใคร อิงจันทร์ใจแป้วหน้าเสีย แสงซึ่งรู้ใจอิงจันทร์ดีมองหน้าลูกอย่างเห็นใจ อิงดาวบอกสงกรานต์ว่า “คุณไปเสีย แล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก ฉัน...ฉันเกลียดคุณ” อิงดาวกลั้นใจพูดคำนั้นออกไปจนเสียงสะท้านแล้วรีบเมินไปทางอื่น
สงกรานต์หัวใจแทบสลาย อู๋รีบเข้ามาจับแขนเพื่อนชวนไปกันเถอะ จนกระทั่งอู๋ดึงเขาออกไป สงกรานต์ก็ยังไม่วาย เหลียวกลับมองอิงดาวอย่างอาวรณ์
อิงดาวหันมองไปทางอื่น แววตาสั่นระริก จนครูณุมองแววตาคู่นั้นด้วยความรู้สึกแปลกๆ
ooooooo
อู๋ทั้งลากทั้งดันสงกรานต์มาจนถึงรถ สงกรานต์เปิดประตูรถเข้าไปนั่งล็อกประตูทั้งหมดทันที อู๋โวยวายว่าให้เปิดประตู สงกรานต์ตอบหน้าตาเฉยว่า “ฉันขออยู่คนเดียว” แล้วขับรถออกไปเลย
“อ้าว?? เฮ้ย!! แล้วฉันจะกลับไงเนี่ย” อู๋ยืนเหวอ หันไปเจอมดแดง เลยมองหน้ากันนิ่ง
สุดท้ายมดแดงก็ขับรถมาส่งอู๋ ระหว่างทางอู๋หาว่ามดแดงสมรู้ร่วมคิดกับอิงดาวหลอกสงกรานต์ให้รักอิงดาวจนหัวปักหัวปําแล้วทิ้งเขาไป มดแดงโต้ว่า อย่าลืมว่าสงกรานต์เอง ก็ทำอิงจันทร์เกือบฆ่าตัวตาย
“แต่ก็ไม่ตายไม่ใช่เหรอ” อู๋ถามทำหน้าซื่อ ถูกมดแดงปล่อยพวงมาลัย จอดรถหันมากระชากคอเสื้อถาม
“ทำไมนายถึงใจจืดใจดำอย่างนี้หา!!” ตะคอกถามแล้วไล่ให้ลงจากรถเดี๋ยวนี้ อู๋ดื้อแพ่งไม่ยอมลง เมื่อมดแดงเอาจริง อู๋ยอมขอโทษ สัญญาว่าจะไม่พูดแล้ว “ถ้านายพูดอีกแค่คำเดียวฉันไล่นายลงไปแน่”
“ครับ...ครับ...ไม่พูดแล้วครับ” อู๋ทำท่ารูดซิบปากมดแดงสะบัดหน้าพรืด แล้วขับรถออกไป
อู๋ถอนใจเฮือกใหญ่ นั่งหุบปากเงียบไปตลอดทาง
ooooooo
กลายเป็นเรื่องที่ต้องซักถามและเตรียมการกันทันที เมื่อแสงถามอิงดาวว่า คิดดีแล้วหรือยัง
เรื่องจะแต่งงานกับครูณุ จะจัดวันไหน เชิญแขกกี่คน โต๊ะจีนหรือบุฟเฟ่ต์
“พ่อ...ดาวกับณุจะคิดทันยังไง เพิ่งพูดกันเมื่อกี้เอง”
“งั้นก็รีบๆคิดได้แล้ว เดี๋ยวจะเตรียมอะไรไม่ทัน”
อิงจันทร์ทนฟังไม่ได้เดินออกไป ครูณุมองตามด้วยความเป็นห่วงความรู้สึกของเธอ แสงเองก็มองอิงจันทร์แล้วถอนใจเฮือกใหญ่ ส่วนอิงดาวนั่งเงียบๆนิ่งๆ
อิงจันทร์กลั้นความรู้สึกไว้จนเดินออกมาแล้วจึงปล่อยน้ำตารื้นเต็มตา ครูณุตามออกมาเรียก เธอรีบเช็ดน้ำตา หันไปพูดขึ้นก่อนว่า
“ถ้าเป็นเรื่องวันก่อนที่ฉันบอกครู ครูอย่าสนใจเลย ฉันพูดโดยไม่ได้คิด มันไม่มีอะไรหรอก”
ครูณุมองหน้าเธออย่างสับสน อิงจันทร์ไม่อยู่ฟังเขาพูดอะไร บอกว่าตนจะไปส่งของแล้วเดินไปเลย
ครูณุเดินกลับมาที่คอกไมเคิล เจออิงดาวยืนให้อาหารมันอยู่ พูดกับไมเคิลราวกับมันฟังรู้เรื่องว่า
“ใกล้คลอดแล้วสิไมเคิล แกคงดีใจมากสินะที่มีลูกฉันดีใจกับแกด้วยจริงๆ แกจะได้อยู่กับลูกที่แกรัก...การได้อยู่กับคนที่เรารัก มันคงมีความสุขมาก...”
ครูณุเดินเข้ามาทัก ถามว่าคิดดีแล้วหรือที่เราจะแต่งงานกัน อิงดาวถามว่าทำไมถามแบบนี้
“ณุแปลกใจ เมื่อก่อนณุพยายามจะพูดเรื่องนี้ แต่ดาวก็บ่ายเบี่ยงทุกครั้ง จนกระทั่งมีเรื่องนายสงกรานต์เข้ามา แล้วอยู่ดีๆดาวก็บอกว่าอยากแต่งงาน มันออกจะแปลกๆ”
“ณุคิดมากไปได้ ดาวคิดดีแล้ว คิดดีแล้วจริงๆ เราคบกันมาตั้งหลายปี มันถึงเวลาแล้วล่ะ”
ครูณุยังพยายามสะกิดให้เธอคิดว่า การแต่งงานไม่ใช่แค่ขึ้นอยู่กับเวลาที่เหมาะสม แต่มันขึ้นอยู่กับความพร้อมของเราสองคนด้วย ถามว่า “ดาวมั่นใจนะ” เมื่ออิงดาวยืนยันว่าตนมั่นใจ ครูณุจับมือเธอกุมไว้อย่างดีใจ เอ่ยอย่างมีความสุขว่า
“ถ้างั้นเรามาช่วยกันสร้างครอบครัวกันนะดาว”
อิงดาวพยักหน้า ครูณุดึงร่างเธอเข้าไปกอด ทั้งคู่กอดกัน เหมือนมีความสุข แต่ใบหน้าที่เกยกันอยู่นั้น ต่างก็เครียดไม่น้อยกว่ากัน...
ooooooo
สงกรานต์ขับรถกลับด้วยอารมณ์สับสน ว้าวุ่น ยิ่งคิดถึงวันเวลาที่ได้อยู่กับอิงดาวอย่างมีความสุขก็ยิ่งเสียใจ เขาขับรถอย่างไม่มีสมาธิ จนเกิดอุบัติเหตุขณะขับผ่านทางแยก มีรถพุ่งออกมา เขาตกใจหักหลบ จนรถตกลงข้างทาง เกือบชนต้นไม้
หัวใจที่เจ็บปวดสับสนซ้ำมาเจออุบัติเหตุอีก ทำให้สงกรานต์ไม่อาจฝืนความรู้สึกขับรถต่อไปได้ เขาก้มหน้ากับพวงมาลัยร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
ครู่หนึ่ง มีเสียงเคาะประตูรถ พอเงยหน้าดู เห็นมารินมายืนมองอยู่...
มารินพาเขาไปที่สวนสาธารณะ ทายาให้ ปลอบใจเขา ขอโทษที่ไม่ได้บอกความจริงเรื่องอิงดาวแก่เขา สงกรานต์โทษตัวเองว่า ผิดคนเดียวและสมควรที่อิงดาวจะทำอย่างนั้นกับตน
“คุณสงกรานต์รักพี่ดาวมากเหรอคะ” มารินถาม มองอย่างเห็นใจ เขาร้องไห้แทนคำตอบ มารินจับมือเขาปลอบใจ สงกรานต์สุดจะทนได้ เอนหัวซบไหล่มารินร้องไห้สะอึกสะอื้นแล้วกอดเธอไว้เหมือนหาความอบอุ่น หากำลังใจในยามที่หัวใจแตกสลาย...
เพราะปีใหม่ไม่ยอมกินข้าว ทำให้ทั้งปู่ย่าป้าลุงพากันร้อนใจ มายืนคอยฟังข่าวจากเมี่ยงที่หน้าห้อง พอเมี่ยงออกมาบอกว่า ปีใหม่เอาแต่นั่งเงียบขนาดตนล่อหลอกว่าถ้ากินข้าวหมดจะพาไปหาอิงดาวยังไม่สนใจเลย
นภารัตน์ตวาดแหวห้ามเมี่ยงเอ่ยชื่อคนคนนั้นอีก รมิตาก็พูดอาฆาตว่าถ้าปีใหม่เป็นอะไรไปจะเอาอิงดาวให้ถึงตายเลยคอยดู!
รมิตาเชื่อฝีมือความกะล่อนของพาสัน บอกเขาว่าต้องทำให้ปีใหม่กินข้าวให้ได้ พาสันหน้าเครียดแต่ก็ยอมทำตามคำสั่งเมีย
เพราะพาสันจับจุดปีใหม่ได้ว่าอยากได้ไอโฟน 4 จึงเข้าไปล่อว่า ถ้าอยากได้ก็ต้องยอมกินข้าวก่อน พูดล่อเท่าไรก็ไม่ได้ยินเสียงตอบจากในเต็นท์ที่กางอยู่ในห้อง พาสันใจไม่ดีเปิดเต็นท์เข้าไปดู
ปีใหม่นั่งกอดอกหันหลังคอตกอยู่ พาสันเบียดตัวเองเข้าไปในเต็นท์เล็กๆ กระแซะเข้าไปนั่งข้างๆเรียกเบาๆอย่างเอาใจ พอปีใหม่หันมาก็เห็นน้ำตาหยดติ๋งๆ
“ลุงสัน...พี่คิดถึงพี่ดาว...”พูดแล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นกอดพาสันไว้แน่น พาสันกอดตอบทำหน้าสยองเมื่อรู้สึกเสื้อเปียกน้ำมูกน้ำตาของปีใหม่จนแฉะไปหมด
ooooooo
อู๋เล่าเรื่องสงกรานต์กับอิงดาวให้เอี๋ยวกับจีจี้ฟังที่อู๋โมเดลลิ่ง ทั้งสองตกใจ ยิ่งเมื่อรู้ว่าตอนนี้สงกรานต์กำลังแย่ก็ยิ่งเป็นห่วง
เมื่อกลับเข้าห้องซ้อมดนตรี จีจี้บ่นว่าเรื่องนี้น่าเห็นใจทั้งสองคนเพราะต่างก็รักกันจริงๆ เอี๋ยวแย้งว่าอิงดาวไม่ได้รักสงกรานต์แค่ทำเป็นรักเท่านั้น
“แกรู้ได้ไง” จีจี้จ้องหน้าถาม “เรื่องความรักมันไม่เข้าใครออกใคร ฉันเซนส์ได้ว่าพี่ดาวรักพี่กานต์จริงๆ” เอี๋ยวแย้งทันทีว่าไม่มีทาง “ที่แกไม่เชื่อ เพราะแกดีใจใช่ไหมที่เขาเลิกกันได้” จีจี้ดักคอเซ็งๆ
ooooooo
ปีใหม่ยังไม่ยอมแตะต้องอาหารไม่ยอมพูดคุยกับใคร เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในเต็นท์ จนคืนนี้เป็นไข้สูง เมี่ยงมาเจอรีบไปบอกสงกรานต์ เมื่อพาไปหาหมอ หมอตรวจแล้วบอกอย่างเป็นห่วงว่า
“ถ้ามาช้ากว่านี้ช็อกได้เลยนะครับ เพราะไข้ขึ้นสูงมาก ทำไมถึงปล่อยให้ไข้ขึ้นสูงอย่างนี้ล่ะครับ”
สงกรานต์เงียบอย่างรู้สึกผิด นภารัตน์แทรกเข้ามาถามว่าหลานตนเป็นยังไงบ้าง
“ตอนนี้ไม่เป็นอันตรายแล้วล่ะครับ แต่ต้องเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด อย่าให้มีไข้ขึ้นมาอีกภายใน 24 ชั่วโมง” หมอกำชับแล้วออกจากห้องไป
“เป็นเพราะนังอิงดาวคนเดียว”นภารัตน์คำราม สงกรานต์สวนทันควันว่า
“เลิกโทษคนอื่นเสียทีเถอะครับ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะพวกเรา”
ทุกคนเงียบกริบ สงกรานต์หันไปมองปีใหม่ที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง...
จนวันต่อมา ปีใหม่จึงเริ่มรู้สึกตัว พึมพำคำแรกคือ “พี่ดาว...” สงกรานต์ดีใจมากผวาเข้าไปจับตัว“พี่ดาว...พี่ดาวอย่าไป...พี่ดาว...พี่คิดถึงพี่ดาว...พี่ดาว...อย่าทิ้งพี่...”ปีใหม่เพ้อ สงกรานต์ฟังแล้วยิ่งเครียด...
ooooooo
อู๋กับมดแดง เวลาอยู่ใกล้กันก็จิกกัดกวนประสาทกันตลอดเวลา แต่เมื่ออยู่ห่างกันเว้นการติดต่อไม่เท่าไร ก็เป็นห่วงกังวลถึงกัน
มดแดงไปทำงานที่โชว์รูม พะวักพะวงหลายเรื่อง หนึ่งในนั้นคือคอยโทรศัพท์จากอู๋ พอมีสายเข้าก็ผวาไปรับ กลายเป็นเซลส์์ขายเครื่องกรองน้ำ เธอตัดบทว่ามีแล้ว แล้ววางสายเลย
อึดใจเดียวก็มีโทร.เข้ามาอีก คราวนี้คิดว่าเป็นเซลส์แต่กลายเป็นป๊าโทร.มาแจ้งข่าวร้อน มดแดงฟังแล้วตกใจรีบออกจากโชว์รูม
ข่าวที่ป๊าโทร.มาบอกคือ อู๋ถูกจับอยู่ที่โรงพักให้เธอไปประกันออกมาด้วย พอไปเจออู๋เธอถามว่าไปทำอีท่าไหนถึงถูกจับข้อหาลวนลาม
อู๋เล่าหน้าจ๋อยๆว่า ตนเจอเด็กสาวหน้าตาสวยอายุประมาณสิบสามสิบสี่เลยเข้าไปทาบทามเพื่อจะเอาเข้าโมฯ แต่แม่เด็กมาเห็นเข้าคิดว่าตนจะลวนลามลูกสาว ตนพยายามอธิบายก็ไม่เชื่อ
“สมน้ำหน้า” มดแดงปากไวตามเคย แล้วหันมองสำรวจการแต่งตัวของอู๋ ตำหนิว่า “ก็ดูนายใส่เสื้อดอกขนาดนี้ มันดูไม่ภูมิฐาน ไม่สมกับเป็นเจ้าของธุรกิจซักนิด”
อู๋อ้างว่าตนก็แต่งแบบนี้มาตั้งนานแล้ว มดแดงตอกย้ำว่าก็เพราะอย่างนี้แหละโมเดลลิ่งถึงไม่โตสักที อู๋มองตัวเองแล้วยอมรับเสียงอ่อยว่าก็จริง มดแดงเลยประกาศ “ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องปฏิวัติ!!”
แล้วมดแดงก็เข้าไปรื้อค้นเสื้อผ้าลายดอกฉูดฉาดของอู๋ปาลงพื้น รื้อไปบ่นไปว่าไร้รสนิยมโลว์มาก รื้อไปรื้อมาเสื้อผ้า เกือบทั้งตู้โดนโยนทิ้งยัดใส่ถุงดำหมด อู๋มองตาละห้อยด้วยความเสียดาย
จากนั้นจัดชุดใหม่มาให้เป็นเสื้อเชิ้ตสีเรียบ สั่งอู๋ให้เปลี่ยนเสื้อผ้า อู๋เปลี่ยนแล้วบอกว่าตนไม่มั่นใจเลย มดแดงให้กำลังใจว่าเดี๋ยวก็ชินเอง
ทันใดนั้นมือถือของอู๋ดังขึ้น อู๋รับสาย “ว่าไงไอ้กานต์... แล้วเป็นไรมากไหมวะ...มีไรให้ช่วยก็บอกนะ” อู๋วางสายหน้าเครียดๆ บอกมดแดงว่า “พี่ปีไข้ขึ้นสูง ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล ไอ้กานต์บอกว่า พี่ปีเพ้อเรียกหาแต่คุณดาว”
ooooooo
ที่บ้านอิงดาว เธอเห็นอิงจันทร์ติดต่อมาริน แต่ติดต่อไม่ได้ถามพี่สาวว่าเจอมารินครั้งสุดท้ายเมื่อไร อิงดาวบอกว่าก่อนกลับบ้านสักวันสองวัน อิงจันทร์บ่นอย่างร้อนใจว่าไปไหนก็ไม่รู้ ปิดเครื่องตลอด โทร.ไปที่บ้านก็ไม่มีคนรับ
อิงจันทร์คาดว่ามารินอาจกลับบ้านที่ต่างจังหวัด สองโทร.ไปดูซิ ปรากฏว่าอิงจันทร์ไม่มีเบอร์บ้านที่ต่างจังหวัด เพราะมารินไม่เคยบอกไว้
“จันทร์มีธุระอะไรกับรินเหรอ” อิงดาวถามเมื่อเห็นน้องร้อนใจ
“เออ...จันทร์...จันทร์จะกลับไปหางานทำที่กรุงเทพฯ” อิงจันทร์บอก อิงดาวชะงักแต่ไม่ทันถามอะไรเสียงมือถือของอิงดาวก็ดังขึ้น เธอกดรับสาย “ฮัลโหล...หา! ว่าไงนะมดแดง พี่ปีเข้าโรงพยาบาล!!”
อิงดาวตกใจเป็นห่วงมาก ครู่ใหญ่ก็แต่งตัวเดินมาที่รถ อิงจันทร์เดินตามมาติดๆ อิงดาวหันบอกน้องว่า “เรื่องที่จันทร์บอกพี่ ไว้รอพี่กลับมาก่อนแล้วเราค่อยคุยกัน” พูดแล้วขึ้นรถขับออกไปเลย อิงจันทร์มองตามแล้วถอนใจยาว...
ooooooo
