คู่แค้นแสนรัก
ตอนที่ 13
อิงดาวแสดงฝีมือการทำอาหาร จนราชศักดิ์กับพาสันพากันชมว่าอร่อยสุดๆ และกินข้าวได้ตั้งสามจาน แต่รมิตากับนภารัตน์เบ้หน้าบอกว่ารสชาติ
ก็งั้นๆ และอาหารบ้านๆ แบบนี้ “นังแมวก็ทำได้”
“รสชาติอาหารอาจจะงั้นๆ แต่เรื่องที่ดาวกำลังจะบอกทุกคนต้องเซอร์ไพรส์แน่ค่ะ” อิงดาวยิ้มกริ่มเรียกความสนใจ แล้วหันไปถามสงกรานต์ว่า “คุณสงกรานต์จำที่เคยบอกดาวได้ไหมคะ”
“ครับ??” สงกรานต์ทำหน้างงๆ อิงดาวหยิบแหวนจากกระเป๋าออกมา สงกรานต์เห็นเข้าใจเต้นไม่เป็นส่ำ ปีใหม่ เสียอีกที่ยิ้มกริ่มอย่างรู้ทันทีว่าอิงดาวหมายถึงอะไร
“คุณบอกว่าถ้าดาวตกลงใจที่จะแต่งงานกับคุณ ให้ดาวสวมแหวนวงนี้” อิงดาวมองสงกรานต์ตาหวานซึ้งพลางสวมแหวนที่นิ้วนางซ้าย สงกรานต์ ปีใหม่ ราชศักดิ์ และพาสัน ยิ้มเต็มหน้า รมิตากับนภารัตน์มองอึ้ง ช็อก อิงดาวสวมแหวนเสร็จ เงยหน้าบอกกลางโต๊ะอาหาร “ดาวตกลงแต่งงานกับคุณค่ะ”
นภารัตน์กับรมิตาร้องพร้อมกันว่า “แต่ฉันไม่ตกลง” แต่สู้เสียงของปีใหม่ ราชศักดิ์ และพาสันที่พากันยินดี ยินยอม พร้อมใจกันไม่ได้
“ขอบคุณมากนะครับคุณดาวที่ไว้ใจให้ผมเป็นคนดูแลคุณไปตลอดชีวิต ผมจะทำให้คุณเป็นผู้หญิงที่มีความสุขมากที่สุดในโลก ผมสัญญา” สงกรานต์ยิ้มด้วยความดีใจสุดๆ
อิงดาวยิ้มตอบ แต่เป็นรอยยิ้มที่ฝืด...ฝืนเต็มที
เมื่อกลับขึ้นห้องนอน อิงดาวคิดถึงคำพูดของสงกรานต์เมื่อครู่แล้วพึมพำด้วยสีหน้าที่ทั้งสะใจและปวดใจพอกันว่า “แต่ฉันจะทำให้คุณเป็นผู้ชายที่เจ็บปวดมากที่สุด...คุณสงกรานต์”
ooooooo
เช้าวันรุ่งขึ้น อิงดาวเล่าให้มดแดงกับมารินฟังขณะนั่งคุยกันที่บ้านมาริน สองสาวตกใจเมื่อรู้ว่าอิงดาว ตกลงจะแต่งงานกับสงกรานต์ มารินท้วงติงเชิงขู่ว่า
“แต่พี่ดาวคะ ตอนนี้เรายังไม่รู้เลยว่าใครที่เป็นคนทำซีดีแผ่นนั้น รินว่าถ้าคนคนนั้นรู้ต้องไม่ปล่อยพี่ดาวไปแน่”
“ไม่มีเวลาแล้ว พี่ต้องรีบจบทุกอย่างให้เร็วที่สุด ก่อนที่ ...อะไรๆมันจะสายเกินไป แล้วอีกอย่างถ้าคนคนนั้นรู้ว่าพี่กำลังจะแต่งงานกับนายสงกรานต์เขาอาจจะเผยตัวออกมา”
กระนั้น มารินก็ยังถามว่าแน่ใจแล้วหรือที่ตัดสินใจแบบนี้ อิงดาวบอกว่าตนมั่นใจว่าเอาตัวรอดได้ ส่วนมดแดงก็ยกให้เป็นเรื่องลิขิตของสวรรค์ แต่ก็เอายันต์จากเมืองจีนให้อิงดาวไว้คุ้มครองตัวเอง
ที่บ้านโรส รมิตากับนภารัตน์ไปบอกข่าวนี้ เธอแผดเสียงราวกับเสียสติว่าไม่จริง... คร่ำครวญว่าทำไมสงกรานต์ถึงทำร้ายจิตใจตนอย่างนี้ ช่างไม่เห็นคุณค่าความรักของตนเลย แล้วร้องไห้โฮๆ
งามแสงเดือนก็สะเออะร้องไห้กับเขาด้วยบอกว่าเสียดายบอสที่เสร็จ “นังดาวประดับ” จนได้ ทั้งโรสและงามแสงเดือนร้องไห้จนรมิตาแหวใส่ว่า ดูท่าจะพึ่งสองคนนี้ไม่ได้เลยใช่ไหม
“ได้สิคะพี่ตา โรสไม่มีวันยอมให้งานแต่งงานของกานต์ กับนังดาวประดับเกิดขึ้นหรอกค่ะ โรสจะทำให้นังดาวประดับได้รู้ว่า คนที่คิดจะงัดข้อกับโรส มันต้องเจ็บปวดแค่ไหน!!”
อู๋รู้ข่าวนี้ก็รีบไปบอกเอี๋ยวที่ห้องซ้อมดนตรีว่าอิงดาวจะแต่งงานกับสงกรานต์ ทำเอาเอี๋ยวถึงกับเข่าอ่อนทรุดนั่งกับพื้น จีจี้แอบได้ยินข่าวนี้เต็มสองหู ได้แต่มองดูเอี๋ยวอยู่เงียบๆ
ooooooo
เมื่ออิงดาวตัดสินใจเช่นนั้นแล้ว สงกรานต์รีบพาเธอไปที่ร้านเวดดิ้งหรูเลิศที่สุด ให้เธอไปเลือกชุดแต่งงาน เมื่อพนักงานเอามาให้ดูบอกว่านี่เป็นแบบที่ออกใหม่ล่าสุด สงกรานต์ถามอิงดาวว่าชอบไหมเธอบอกว่าก็สวยดี
พนักงานลุ้นสุดตัวชมว่าอิงดาวตาแหลม ตนจะคิดราคาพิเศษให้ ก้มกดตัวเลขครู่หนึ่งบอกว่า ราคาลดแล้วเหลือ แปดแสนบาท
อิงดาวถึงกับผงะ สงกรานต์บอกเธอว่าไม่แพงหรอก ถ้าเธอชอบจะราคาเท่าไรก็ไม่มีปัญหา แต่อิงดาวเห็นว่ามากไป ตนขอเอาแบบธรรมดาๆ ก็พอเพราะใส่แค่ครั้งเดียวเอง
“ถึงจะใส่แค่ครั้งเดียว แต่มันก็เป็นครั้งสำคัญในชีวิตของคุณดาวกับผม และวันนั้น เจ้าสาวของผมต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด” สงกรานต์บอกอิงดาวแล้วหันไปสั่งพนักงาน “ตกลงผมเอาชุดนี้ครับ”
จนเมื่อออกมานอกร้านแล้วอิงดาวก็ยังไม่สบายใจจนสงกรานต์ถามว่ายังคิดเรื่องชุดอยู่อีกหรือ
“ค่ะ...ราคามันสูงมาก ดาวว่าเราไปยกเลิกเขาดีกว่านะคะ” อิงดาวหยุดเดิน
“ผมบอกแล้วไงครับว่าเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา อะไรที่ทำให้คุณดาวของผมดูดีที่สุด สวยที่สุด ผมจะทำทุกอย่าง” พูดแล้วเห็นอิงดาวนิ่งเงียบแบบไม่รู้จะพูดอย่างไรอีก สงกรานต์ยิ้มคิดว่าเธอยอม บอกว่า “คุณดาวรอผมตรงนี้นะครับ ผมจะไปเอารถมารับ”
สงกรานต์เดินไปแล้ว อิงดาวถอนใจเฮือกใหญ่ ยังไม่สบายใจเรื่องชุดแต่งงานราคาแพงลิ่ว
ไม่ไกลจากตรงนั้นนัก มีชายสองคนแอบมองเธออยู่ คนหนึ่งก้มดูรูปในมือเทียบกับตัวอิงดาวพลางกดมือถือบอก “เจอแล้วครับ” เมื่อมันเก็บโทรศัพท์ก็ดึงหมวกที่อยู่บนหัวลงมาปิดหน้าแล้วเดินตรงไปหาอิงดาวอย่างมุ่งร้าย
สงกรานต์ไปเอารถ เจอรถคันหนึ่งจอดขวางอยู่ ครั้นจะเข็นก็เข็นไม่ได้เพราะเข้าเกียร์ไว้ เขายืนหันรีหันขวางไม่รู้จะทำ อย่างไรดี โดยไม่รู้ว่า มีสายตาของใครบางคนแอบดูเขาอยู่...
ooooooo
อิงดาวยืนรอสงกรานต์อยู่ที่เดิม เธอตกใจสุดขีดเมื่อเห็นชายสองคนเดินเข้ามาอย่างมุ่งร้าย คนหนึ่งมีมีดสั้นในมือ เธอรีบบอกว่าอยากได้เงินก็เอาไป แต่อย่าทำอะไรตนเลยพลางส่งกระเป๋าเงินให้
คนร้ายกระชากกระเป๋าของเธอ แต่มันขว้างทิ้ง ทำให้อิงดาวเอะใจถามว่ามีคนส่งมาทำร้ายตนใช่ไหม มันไม่ตอบ แต่ตรงเข้ารวบตัวเธอ อุดปากไม่ให้ร้องพลางลากเธอเข้าไปหลบในซอกหลืบ
สงกรานต์ยืนละล้าละลังครู่หนึ่ง ตัดสินใจเดินกลับมาหาอิงดาว แต่ไม่เห็นเธอแล้ว มองไปเห็นกระเป๋าเธอตกอยู่ เขาตกใจรีบเดินหา
อิงดาวถูกคนร้ายลากเข้าไปในซอกหลืบ มันชูมีดจะกรีดหน้าเธอพลางตะคอกใส่
“ถ้าแกเสียโฉม คุณสงกรานต์ยังจะแต่งงานกับแกอยู่อีกไหม”
อิงดาวฉวยจังหวะเผลอของมันเตะผ่าหมากจนมันจุกหน้าเขียว เธอสะบัดหลุดกระทืบเท้ามันแล้ววิ่งร้องขอความช่วยเหลือออกมา ถูกคนร้ายอีกคนวิ่งตามมารวบตัวไว้ เพื่อนมันตามมามองอิงดาวยิ้มเหี้ยมด่า “นังบ้า...” แล้วเงื้อมีดเข้ามาจะกรีดหน้าเธอ
“หยุด!!!” เสียงสงกรานต์ตวาด แล้วพุ่งเข้ามาช่วยอิงดาว เขาต่อสู้กับคนร้ายที่มีมีดสั้น ส่วนอิงดาวต่อสู้กับคนที่รวบตัวเธอไว้ เธอดิ้นหลุดจับมันเอาหัวโขกกำแพงจนมันมึน พอเธอหันไปทางสงกรานต์ เห็นเขาอัดคนร้ายที่มีมีดจนมันล้มไปกับพื้น แต่พอเขาจะตามซ้ำก็ถูกมันแทงเข้าสีข้างอย่างจัง
“คุณสงกรานต์!!” อิงดาวตกใจร้องลั่น พอดี รปภ.วิ่งเข้ามา คนร้ายจึงพากันหนีไป อิงดาวเข้าประคองสงกรานต์พร่ำเรียก “คุณสงกรานต์...คุณสงกรานต์...” แล้วบอก รปภ. ให้รีบเรียกรถพยาบาล
ooooooo
ตำรวจมาสอบปากคำอิงดาวที่หน้าห้องพักของสงกรานต์ในโรงพยาบาล เธอบอกตำรวจว่าเคยถูกลอบทำร้ายแบบนี้มาสองสามครั้งแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร คาดได้เพียงว่าน่าจะเป็นคนเดียวกัน
“ยังไงเจ้าหน้าที่ตำรวจจะรีบหาตัวคนร้ายให้ได้เร็วที่สุดนะครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจพูดให้ความหวังก่อนกลับ
อิงดาวกลับเข้าไปในห้องพัก เธอกุมมือสงกรานต์ที่ยังนอนหน้าซีดเพราะเสียเลือดมากเอ่ยเสียงเครือ “คุณสงกรานต์ ฉันขอโทษ”
ความรู้สึกผิดและสะเทือนใจที่ตัวเองมาหลอกสงกรานต์ซ้ำเขายังต้องมาบาดเจ็บเพราะตัวเองอีก ทำให้อิงดาวร้องไห้ออกมา ยกมือสงกรานต์ขึ้นแนบหน้าตัวเองร้องไห้อยู่อย่างนั้น...
“คุณดาว...” สงกรานต์รู้สึกตัว เขาเรียกเธอแผ่วเบา แต่อิงดาวดีใจราวกับได้ยินเสียงสวรรค์ เธอโผเข้ากอดเขา ไปโดนแผลเขาจนร้องโอ๊ย... “ขอโทษค่ะ คุณเจ็บมากใช่ไหม” อิงดาวผละออกมา
“เจ็บแค่นี้ผมทนได้ แต่ถ้าเป็นคุณที่เจ็บ ผมคงทนไม่ได้แน่”
อิงดาวยิ่งสะเทือนใจ กุมมือเขาแน่น เอ่ยอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยดาวเอาไว้ ถ้าคุณเป็นอะไรขึ้นมา ดาวจะไม่ให้อภัยตัวเอง”
สงกรานต์ชื่นใจจนยิ้มออกมา เธอถามว่ายิ้มอะไร เขาบอกว่าดีใจที่เห็นเธอเป็นห่วงตน ยอมรับว่า “ผมบอกตรงๆนะครับ ตลอดเวลาที่เราคบกัน ผมไม่มั่นใจเลยว่าคุณจะรักผม จนกระทั่งวันนี้”
ฟังแล้วอิงดาวนิ่งอึ้ง รู้ตัวว่า รักเขาเข้าแล้วจริงๆ...
ไม่ทันไร ประตูห้องเปิดออก นภารัตน์ รมิตา ราชศักดิ์ และพาสันเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตกใจ นภารัตน์พรวดเข้ามาถึงเตียงถามสงกรานต์ว่าเป็นอย่างไรบ้าง เขาบอกว่าไม่เป็นไร
“ไม่เป็นไร...โดนแทงทะลุท้องแบบนี้เนี่ยนะ ยังบอกว่าไม่เป็นไร” รมิตาเอะอะแล้วหันไปด่าอิงดาว “เพราะแกคนเดียวนังดาวประดับ”
รมิตาโทษว่าพอสงกรานต์จะแต่งงานด้วยก็ทำเขาซวย สงกรานต์บอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุ พาสันเห็นด้วย บอกรมิตาว่าอย่าไปโทษอิงดาวเลยก็ถูกรมิตาหันไปด่า อิงดาวจึงขัดขึ้นว่า
“เอาล่ะค่ะ เอาเป็นว่าดาวขอโทษที่ดาวเป็นต้นเหตุทำให้คุณสงกรานต์บาดเจ็บ”
“คิดว่าขอโทษแล้วจะหายกันเหรอ แกต้องไม่แต่งงานกับตากานต์ ฉันถึงจะให้อภัย” นภารัตน์แหวใส่ รมิตารีบสนับสนุนแม่แต่ถูกสงกรานต์สวนไปทันทีอย่างจริงจังเด็ดเดี่ยวว่า
“ผมจะแต่งงานกับคุณดาว และจะไม่มีอะไรหรือใครมาเปลี่ยนใจผมได้ด้วย”
อิงดาวมองสงกรานต์อย่างซึ้งใจ ราชศักดิ์กับพาสันช่วยกันปรบมือ แต่พอเจอสายตาเมียก็จ๋องไปทั้งคู่
ooooooo
ไม่เพียงถูกนภารัตน์กับรมิตารุมด่าว่า อิงดาวยังถูกโรสกับงามแสงเดือนรวมหัวกันมาดักเล่นงาน ขณะออกมาเดินคิดถึงคำพูดของสงกรานต์ที่บอกว่าเขามั่นใจว่าเธอรักเขาแล้ว
โรสเข้ามาคุกคามข่มขู่อิงดาวว่า ถ้าอยากมีชีวิตที่สงบสุขก็ให้กลับไปอยู่บ้านเสีย อย่ามาเจ๋อให้สงกรานต์เห็นหน้าอีก ประกาศว่า “ฉันรักกานต์และกานต์ต้องเป็นของฉันคนเดียว”
ไม่เพียงเท่านั้น เมื่ออิงดาวจะเดินกลับเพราะรำคาญ กลับถูกโรสคว้าไปตบจนเลือดซึมที่มุมปาก งามแสงเดือนยืนเชียร์อยู่ข้างๆ
“นี่แค่เบาะๆนะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวมากกว่านี้ ก็ทำตามที่ฉันสั่ง!!” โรสขู่
แต่โรสพูดไม่ทันขาดคำ ก็ถูกอิงดาวตวัดมือตบ เพียะ! เพียะ!! ซ้ายขวาสุดแรง โรสบอกให้งามแสงเดือนจัดการอิงดาว งามแสงเดือนพรวดเข้าไปฟาดสุดแรง อิงดาวหลบวืด งาม–แสงเดือนหมุนคว้างแล้วล้มคว่ำลง
โรสด่างามแสงเดือนว่าไม่ได้เรื่อง แล้วตัวเองก็พุ่งเข้าไปจะตบอิงดาว ถูกอิงดาวสวนหมัดเข้าปากครึ่งจมูกครึ่ง ตั้งหมัดท้า “เข้ามาอีกโดนต่อยตาแตกแน่”
งามแสงเดือนปอดแหกถอยกรูด โรสเห็นดังนั้นรีบวิ่งตามไปอีกคน
ooooooo
เมื่อกลับไปเล่าให้มารินฟังที่บ้าน มารินตำหนิว่าโรสทำเกินไปทำไมต้องตบแรงขนาดนี้ด้วย อิงดาวพูดอย่างสะใจว่าตนก็ซัดกลับไปแรงเหมือนกัน
“เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้น่าจะเป็นฝีมือคุณโรสนะคะ” มารินหยั่งเชิง พออิงดาวบอกว่าตนก็ไม่รู้ มารินภาวนา “ขอให้ตำรวจตามหาตัวคนร้ายเจอด้วยเถอะ เอ๊ะ...พี่ดาวคะ หรือว่าคุณโรสจะเป็นคนทำซีดีแผ่นนั้นด้วย”
“ตอนแรกพี่ก็คิดแบบนั้น แต่พี่เริ่มไม่แน่ใจ เพราะถ้ายัยโรสรู้ว่าพี่เป็นใคร ทำไมถึงไม่เอาเรื่องไปแฉให้นายสงกรานต์รู้ ทำไมต้องมาลอบกัดกันอย่างนี้”
มารินนิ่งไปก่อนจะถามว่าแล้วสงกรานต์เป็นอย่างไรบ้าง พออิงดาวบอกว่าเขาปลอดภัย โชคดีที่ไม่โดนจุดสำคัญ มารินมองหน้าอิงดาวถามอีกว่าแล้วทำไมพี่ดาวถึงต้องทำหน้าเครียดแบบนั้นด้วย
อิงดาวเงียบไม่ตอบ ทำให้มารินยิ่งอยากรู้ ถามว่า “พี่ดาว เป็นอะไร บอกรินได้นะคะ”
“พี่...พี่คิดว่า...พี่รักคุณสงกรานต์” อิงดาวอึกอักแล้วโพล่งออกไป ทำเอามารินแทบช็อก รวบรวมสติแล้วจึงถามว่าแน่ใจแล้วหรือ อิงดาวตอบอย่างครุ่นคิดว่า
“เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ทำให้พี่มั่นใจว่าพี่รักเขา”
“งั้นก็หมายความว่าพี่ดาวจะไม่แก้แค้นคุณสงกรานต์ พี่ดาวจะแต่งงานกับคุณสงกรานต์จริงๆ ใช่ไหมคะ”
อิงดาวเครียดจนพูดอะไรไม่ออก แววตาเต็มไปด้วยความสับสน มารินจับมืออิงดาวบีบแน่นมองด้วยความเห็นใจ แต่ลึกๆในใจแล้วกลับเป็นอีกอย่าง!
ooooooo
มดแดงงงมาก เมื่ออู๋นัดให้เธอมาพบที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อให้ช่วยเลือกชุดไปงานแต่งงานของสงกรานต์ มดแดงด่าประเดิมว่า “โตเป็นควายแล้วยังเลือกเองไม่เป็นรึไง”
อู๋จุ๊ปากขอให้ด่าเบาๆเพราะคนเขามองกันใหญ่แล้ว มดแดงพึมพำว่า บางทีอาจจะไม่มีงานนี้ก็ได้ พออู๋ถามว่าพูดว่าอะไรนะ มดแดงก็ทำเฉไฉถามว่า “นายถามฉันรึยังว่าฉันจะไปงานนี้กับนาย”
“ไม่ต้องถามก็รู้คำตอบอยู่แล้ว ก็เราเป็นแฟนกันนะ” พูดแล้วอู๋หลบแว้บอย่างรู้ทันว่าต้องโดนถองแน่ แต่ก็ถูกหยิกท้องจนร้องโอ๊ย แล้วอู๋หยิบชุดสีแดงออกมาถามว่า “ชุดนี้เป็นไง”
มดแดงถามว่าเอาส่วนไหนคิด ไม่มีรสนิยมเลย ว่าแล้ว ก็เอาชุดไปวางที่เดิม แล้วหยิบสูทสีน้ำเงินเข้มวาวๆ มาให้อู๋ลอง
อู๋ต้องลองอยู่สามสี่ชุดจนเหนื่อย ชุดสุดท้ายเป็นสูทสีขาว อู๋ลองแล้วออกมาให้ดู มดแดงเห็นถึงกับอึ้ง บอกว่าชุดนี้ ดีกว่าชุดก่อนๆ อู๋ถามว่านี่ยังไม่หล่ออีกเหรอ
“นายไม่เคยหล่อในสายตาฉันอยู่แล้ว” พูดแล้วมดแดงเดินออกไปเลย อู๋รีบตามไปอย่างมีแผน เข้าไปควงแขนมดแดงหมับแล้วพาไปที่แผนกเสื้อผ้าผู้หญิง บอกให้รอตรงนี้
อู๋ทำเท่เข้าไปในกลุ่มสาวๆ ทั้งแผนกโบกมือทักทายพร้อมกับส่งจูบ ทำเอาสาวๆเหล่านั้นกรี๊ดวิ่งมารับจูบอู๋แทบจะชนกันตาย จากนั้นก็เดินมาหามดแดง พูดอวดๆว่า
“เห็นยัง...มีแต่เธอคนเดียวที่ว่าฉันไม่หล่อ” เห็นมดแดงนิ่งอึ้งก็โมเม “นี่ ไม่พูดแบบนี้แสดงว่ายอมรับความหล่อของฉันแล้วใช่ไหม” พูดพลางยื่นหน้าเข้ามายักคิ้วแผล็บๆ
มดแดงเขินจนแก้มแดง พูดแก้เกี้ยวว่ายังไงตนก็เห็นเขาเป็นไอ้ตี๋ขายเกาลัดอยู่ดี พูดแล้วเดินจ้ำอ้าวออกไป อู๋มองยิ้มอย่างรู้ทันแล้วตามไปอีก
จนกระทั่งมดแดงกลับมาถึงห้องนอน ไปยืนมองตัวเองในกระจก คิดถึงตอนที่อู๋ใส่ชุดขาวมายื่นหน้าใกล้ๆแล้วยังอดสะท้านอารมณ์ไม่ได้ พอรู้ตัวก็ถามตัวเองว่า
“คิดอะไรของแกเนี่ยยัยมดแดง ไม่ได้การแล้ว”
มดแดงรีบเปิดลิ้นชักหยิบลูกประคำออกมานั่งสวดไม่หยุด สกัดกั้นความหวั่นไหวที่จู่โจมเข้ามา
ooooooo
เมื่ออิงดาวกลับไปเยี่ยมแสงที่โรงพยาบาล เจอครูณุชวนกันออกไปซื้ออาหาร ระหว่างนั้นครูณุถามอิงดาวหน้าเครียดว่าจะแต่งงานกับสงกรานต์จริงหรือ อิงดาวอึ้งไปนิดหนึ่งก่อนถามว่ารู้ได้ยังไง
ครูณุจึงยื่นหนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวนี้ให้ดู อิงดาวรับไปอ่าน “มีคนตาดีเห็นหนุ่มไฮโซ นายสงกรานต์ควงแขนแฟนนางแบบสาวเข้าร้านเวดดิ้ง คงจะมีข่าวดีเร็วๆนี้” อิงดาวอึ้งไปครู่หนึ่งจึงเงยหน้าบอกครูณุว่า
“ณุฟังดาวนะ...”
“ทุกอย่างเป็นแผนของดาว” ครูณุดักคอ บอกว่าตนรู้แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องทำถึงขนาดนี้ อิงดาวก็ยังยืนยันว่าทำเพื่อเอาที่ดินของพ่อคืนและทุกอย่างกำลังจะจบแล้ว ครูณุดูรูปในหนังสือพิมพ์ติงเธอว่า “แต่รอยยิ้มของดาวในรูป มันเหมือนทุกอย่างกำลังเริ่มต้นมากกว่า ณุพูดตรงๆ ณุไม่ไว้ใจความรู้สึกของดาวที่มีต่อนายสงกรานต์ ดาวเหมือนรักเขาจริงๆ”
อิงดาวถึงกับกลืนน้ำลายฝืดคอ เมื่อครูณุกุมมือขอร้องให้เลิกเสีย แล้วกลับมาอยู่บ้านเรา เธอกลับดึงมือออกตอบอย่างแทบไม่ต้องคิดว่า “ดาวทำตามที่ณุพูดไม่ได้” แล้วเดินล่วงหน้าไปเลย
ครูณุได้แต่มองตามอิงดาวไปอย่างไม่เข้าใจ
ที่บ้านมาริน คืนนี้ ที่มุมลับในบ้าน มือหนึ่งกำลังเอาซีดีแผ่นสีดำใส่ซอง เอากระดาษที่มีชื่อและที่อยู่ของสงกรานต์แปะที่หน้าซอง แล้ววางบนโต๊ะ
วันต่อมา ป้าแมวเอาจดหมายที่ส่งมาที่บ้านพลางพลิกดูว่ามีของใครบ้าง เห็นมีค่าน้ำ ค่าไฟ และมีซองที่ใส่แผ่นซีดีสีดำซองนั้นอยู่ด้วย แต่เพราะสงกรานต์ยังไม่ออกจากโรงพยาบาล ป้าแมวจึงเอาไปไว้ในห้องก่อน
ooooooo
ยูมิที่หลงรักเอี๋ยวและจะแย่งมาให้ได้ นอกจากสมัครเข้ามาอยู่ในสังกัดของอู๋โมเดลลิ่งเพื่อจะได้อยู่ใกล้เอี๋ยวและแข่งกับจีจี้แล้ว วันนี้ยังเอานาฬิกามาให้เอี๋ยวบอกว่าเพิ่งซื้อมาจากอเมริกา
เอี๋ยวไม่รับ ยูมิพยายามยัดเยียดให้ จนเอี๋ยวรำคาญเดินหนีก็ยังตามตื๊อบอกว่าตั้งใจให้แล้วไม่เอาคืน จนเอี๋ยวพูดอย่างไม่พอใจว่า “บอกแล้วไงว่าไม่เอา”
“ไม่เคยมีใครกล้าขัดใจฉันมาก่อน” ยูมิทำเสียงแข็ง
“ก็เคยซะ จะได้รู้สึก” เอี๋ยวพูดอย่างไม่เกรงใจแล้วเดินออกไป ยูมิโมโหสุดขีดขว้างกล่องนาฬิกาโดนหลังเอี๋ยว จีจี้ที่มายืนดูอยู่ตกใจ ยูมิเองก็อึ้งกับสายตาของเอี๋ยวที่หันมองอย่างไม่พอใจ รีบบอก
“ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ ก็เธออยากไม่รับของของฉันทำไม ฉันอุตส่าห์ซื้อมาให้เธอเพราะว่าฉันชอบเธอนะเอี๋ยว”
“แต่ฉันไม่ชอบเธอ” เอี๋ยวพูดนิ่งๆแล้วเดินต่อ จีจี้ถึงกับยิ้มออกมา แล้วเดินเฉียดยูมิตามเอี๋ยวไป
จีจี้ชมเอี๋ยวว่าสุดยอด เอี๋ยวพูดอย่างเข้าใจไม่ได้ว่าเธอคบยูมิเป็นเพื่อนได้ยังไง จีจี้บอกว่ารู้จักกันตั้งแต่เรียนประถม “ฉันก็ว่างั้นแหละ คนอย่างแกไม่น่าคบกับคนแบบนี้ได้”
“แกรู้จักฉันดีขนาดนี้เลยเหรอ” จีจี้ถามอึ้งๆ เอี๋ยวคุยว่าคบกันมาตั้งเท่าไหร่แล้ว จีจี้คิดอะไรตนรู้หมด จีจี้มองเขานิ่งก่อนบอกว่า “ใครว่าแกรู้หมด ยังมีบางเรื่องที่แกไม่รู้”
แต่พอเอี๋ยวถามว่าเรื่องอะไร จีจี้กลับไม่บอก ไว้ถึงเวลาแล้วจะรู้เอง เอี๋ยวเลยยิ่งงง
ooooooo
สงกรานต์กลับบ้านแล้ว ปีใหม่กุลีกุจอมารับถามพ่อว่าเจ็บมากไหม พอสงกรานต์บอกว่านิดหน่อย ปีใหม่ก็เข้ามาเป่ากระหม่อมเพี้ยง! หาย สงกรานต์ยิ้มลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู
พอดีเมี่ยงเอาข้าวต้มปลามาวางบนซองจดหมายซองนั้น แล้วยกชามข้าวต้มให้อิงดาว เธอรับไปป้อนให้สงกรานต์ ปีใหม่ทำเป็นแก่แดดชวนเมี่ยงออกไปจะได้ไม่เป็นส่วนเกิน
อิงดาวป้อนข้าวต้มให้สงกรานต์ เขากินอย่างมีความสุข บอกเธอว่าไม่อยากหายเลย อยากอยู่กับเธอแบบนี้ทั้งวันทั้งคืน แต่แล้วก็พูดอย่างมีความหวังว่า
“แต่อีกไม่นานเราก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้วนะครับ ผมอยากให้ถึงวันแต่งงานของเราเร็วๆจัง”
“พูดมากไปแล้วค่ะ รีบทานเถอะ เดี๋ยวข้าวต้มจะหายร้อน” อิงดาวรีบเปลี่ยนเรื่อง แอบกังวลใจ
และเมื่อเธอกลับไปที่ห้องนอน เจอปีใหม่มาดักรออยู่
ปีใหม่ยื่นซองสีชมพูให้ แล้ววิ่งกลับไป อิงดาวเปิดซองดึงการ์ดในนั้นออกมาอ่าน
“นี่คือการ์ดขอบคุณของพี่ ขอบคุณพี่ดาวที่รักพี่ ขอบคุณพี่ดาวที่รักพ่อและยอมแต่งงานกับพ่อ พี่สัญญาว่าพี่จะเป็นเด็กดี จะเชื่อฟังและจะรักพี่ดาวตลอดไป และเพื่อเป็นการตอบแทนพี่ดาว พี่มีคูปองพิเศษให้พี่ดาวหนึ่งใบ”
อิงดาวเปิดซองดู ดึงคูปองเป็นรูปหน้าปีใหม่อยู่ข้างใน หยิบออกมาอ่าน...
“ถ้าพี่ดาวอยากได้อะไร ขอให้บอกพี่ พี่จะทำให้พี่ดาวทุกอย่าง ต่อไปเราจะเป็นครอบครัวที่มีความสุขมากที่สุดในโลก จุ๊บ...จุ๊บ อ้อ...อีกอย่าง ต่อไปนี้พี่ขอเรียกพี่ดาวว่า “แม่” นะครับ...พี่ปี”
อ่านแล้วอิงดาวแทบหมดแรง ดูรูปปีใหม่ที่แปะข้างคูปองแล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดที่จะกลั้นได้...
ooooooo
ดึกแล้ว สงกรานต์ตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกหิวน้ำ จึงลุกเดินไปรินน้ำดื่มที่โต๊ะ เห็นซองจดหมายที่ป้าแมวเอามาวางไว้ เปิดซองเจอแผ่นซีดีสีดำ จึงลองใส่โน้ตบุ๊กเปิดดู เมื่อภาพปรากฏบนจอ เขาพึมพำ
“คุณดาว...”
ภาพยังคงเคลื่อนไหวไปเรื่อยๆ แต่จุดมุ่งหมายเพื่อให้เห็นภาพของดาวประดับกับอิงดาวที่ต่างกันแค่ใส่แว่นกับมีไฝ จนภาพสุดท้ายมีภาพหน้าดาวประดับกับอิงดาวคู่กันแล้วมาซ้อนกัน ภาพซ้อนกันพอดีเป๊ะ!
สงกรานต์แทบช็อกเมื่อรู้ว่าดาวประดับกับอิงดาวเป็นคนคนเดียวกัน!
เหตุการณ์ในอดีตนับแต่รู้จักอิงดาวประดังประเดเข้ามา โดยเฉพาะที่เธอประกาศว่าตนคือพี่สาวของอิงจันทร์ เวลานั้นเขามองเธออย่างระแวงระวัง
จนเมื่อเขาได้เจออิงดาวในคราบของดาวประดับก็เกิดความเคลิ้มในความงามของเธอ ยิ่งเมื่อได้เห็นอิงดาวในคราบดาวประดับเข้ากันได้กับปีใหม่อย่างดีเยี่ยม ก็เผลอใจหลงใหลกระทั่งมองเหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน คือ พ่อ แม่ และลูก
สุดท้ายเมื่อเขาขอแต่งงาน เธอยังทักท้วงว่าอย่าตัดสินใจเร็วเกินไป บางครั้งการไว้ใจใครง่ายเกินไปอาจจะทำให้เราต้องเจ็บใจภายหลัง
คิดทบทวนความสัมพันธ์กับอิงดาวตลอดเวลาที่ผ่านมาแล้ว สงกรานต์มองภาพอิงดาวกับดาวประดับที่หน้าจอโน้ตบุ๊กอีกครั้งด้วยแววตาสับสน เจ็บปวด...ถึงขั้นนี้แล้ว ไม่รู้จะทำอย่างไรดี...
เช้าวันรุ่งขึ้น อิงดาวมาเจอเขานั่งเหม่ออยู่ที่สวน เธอถามเขาว่าทำไมตื่นเช้าจัง เขาบอกว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับ ครั้นถามว่าเจ็บแผลหรือ เขาตอบปัดๆว่า “ผมไม่ได้เป็นอะไร”
จนอิงดาวสงสัยถามว่ามีอะไรจะพูดกับตนหรือเปล่า สงกรานต์มองหน้า ชวนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า “เราไปถ่ายรูปแต่งงานกันที่ไหนดีครับ”
ooooooo
สองวันต่อมา สงกรานต์พาอิงดาวกับปีใหม่ไปถ่ายรูปแต่งงานที่สวนผึ้ง ราชบุรี ที่นั่นปีใหม่สนุกกับการวิ่งเล่นในฝูงแกะ สงกรานต์กับอิงดาวยืนดูปีใหม่ที่ร่าเริงน่ารักอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนก็ยิ้มอย่างมีความสุขไปด้วย
ปล่อยให้ปีใหม่สนุกจนเต็มอิ่มแล้ว สงกรานต์กับอิงดาวจึงถ่ายรูปแต่งงานกัน ทั้งสองโพสท่าหวานสวย จนปีใหม่กับเมี่ยงที่ดูอยู่พากันเขิน
รูปที่ถ่าย มีทั้งรูปคู่ของสงกรานต์กับอิงดาว รูปสองคนกับปีใหม่ และรูปเดี่ยวของปีใหม่ ช่างภาพถามว่าจะเอารูปให้เลือกมาตนจะได้สั่งอัด เพราะทั้งหมดถ่ายไว้ถึงพันกว่ารูป
“ผมขอทุกรูปเลยก็แล้วกันครับ ผมอยากเก็บไว้ดู”
ถ่ายรูปเสร็จแล้วสงกรานต์ทำทีถามปีใหม่ว่าจะค้างที่นี่สักคืนดีไหม ปีใหม่ดีใจมากรีบบอกว่าดี แต่อิงดาวนิ่งเขาจึงถามว่ามีธุระอะไรหรือเปล่า ปีใหม่เข้าไปอ้อนอิงดาวให้ค้าง เธอจึงตอบตกลง
เมื่อปีใหม่กับเมี่ยงไปวิ่งเล่นกันแล้ว สงกรานต์ถามว่า
“คุณดาวดูไม่สบายใจเลย ถ้าคุณดาวมีธุระต้องทำ เราไม่ต้องค้างก็ได้นะครับ”
“ดาวไม่มีอะไรต้องทำค่ะ ถ้างั้นเราไปหาซื้อเสื้อผ้ากันดีกว่า เพราะเราไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย”
ooooooo
วันนี้แสงได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว เหม่งกับหม่องช่วยกันประคองแสงเข้าบ้านระมัดระวังมากจนแสงรำคาญ บอกให้ปล่อยได้แล้วตนเดินเองได้
เหม่งกับหม่องแย่งกันพูดว่าปล่อยไม่ได้ ขืนปล่อยลุงแสงล้มเกิดหน้าแหกหัวแตกมีหวังตนสองคนต้องโดนพี่ดาวกระทืบจนบี้แบนแน่ แสงหันจ้องหน้าทั้งสองถามว่าจะปล่อยไหม ถ้าไม่ปล่อยก็จะโดนตนถีบกระทืบก่อนอิงดาวแน่ ทั้งสองเลยรีบปล่อยถอยไปพ้นรัศมีเท้าแสง
ทันใดนั้นแสงเซจะล้ม ดีที่อิงจันทร์กับครูณุถลาเข้ามาประคองไว้ทัน แต่มือของทั้งคู่จับประกบกันพอดี ทำเอามองกันเขินนิ่งอยู่อย่างนั้น แสงมองหน้าคนโน้นทีคนนี้ที ทั้งสองจึงรู้สึกตัวว่าปล่อยมือจากกัน
จากความรู้สึกที่ค่อยๆ สะสมมานาน วันนี้แสงจึงเข้าไปถามอิงจันทร์ถึงในครัวว่าชอบครูณุหรือ อิงจันทร์ตกใจปล่อยจานในมือหล่นแตก เธอรีบก้มเก็บแต่แสงบอกว่าไม่ต้องเก็บเดี๋ยวให้เหม่งกับหม่องมาทำแล้วถามย้ำอีกว่า “เอ็งชอบครูณุใช่ไหม”
คราวนี้อิงจันทร์ไม่มีทางเลี่ยง ติงพ่อว่าครูณุเป็นแฟนของพี่ดาวนะ ทำไมพ่อถามแบบนี้
“พ่อเคยสงสัยเอ็งกับครูณุมานานแล้ว ตอนแรกพ่อก็นึกว่าคงจะเข้าใจไปเอง แต่ตอนนี้พ่อเริ่มไม่แน่ใจ เอ็งโกหกพ่อไม่ได้หรอก”
“จันทร์ขอโทษจ้ะพ่อ จันทร์รู้ว่าจันทร์ไม่ควรคิดกับเขาแบบนั้น เขากับพี่ดาวรักกัน จันทร์จะตัดใจจากเขาให้เร็วที่สุด พ่อไม่ต้องห่วงนะ” อิงจันทร์สารภาพทั้งน้ำตา เธอร้องไห้หนักอย่างอัดอั้นมานาน
“โธ่จันทร์...” แสงกอดลูกไว้ด้วยความสงสาร
ooooooo
ที่สวนผึ้ง...
สงกรานต์กับอิงดาวพากันไปหาซื้อเครื่องใช้สำหรับค้างคืน และอาหารมาเตรียมทำกินกันตอนเย็น กลับมาก็ช่วยกันจัดโต๊ะ เตรียมของ
“เย็นนี้เราจะทำบาร์บีคิวกินกัน” สงกรานต์บอก
ปีใหม่ อิงดาวชวนปีใหม่มาช่วยกันเสียบผัก แล้วทั้งสองก็ช่วยกันเสียบผักหยอกล้อกันอย่างร่าเริง ท่ามกลางสายตาที่มองอย่างมีความสุขของสงกรานต์
ตกเย็น ทุกคนช่วยกันย่างบาร์บีคิว อิงดาวกับปีใหม่หยอกล้อหัวเราะกันเสียงใส สงกรานต์เฝ้ามองภาพนั้นเหมือนจะจดจำตราตรึงไว้กลัวจะไม่มีโอกาสอย่างนี้อีก
ตกกลางคืน ปีใหม่หลับร่วงไปอย่างหมดแรง สงกรานต์อุ้มปีใหม่ไปที่ห้อง วางบนเตียง บอกเมี่ยงให้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ปีใหม่แล้วไปนอนเสีย จากนั้นชวนอิงดาวไปเดินเล่นด้วยกัน
อากาศยามดึกค่อนข้างเย็น อิงดาวเอามือถูกันให้อุ่น สงกรานต์จึงจับมือเธอไปวางที่คอตัวเองถามว่าอุ่นขึ้นไหม
ครู่หนึ่ง สงกรานต์ตัดสินใจบอกเธอว่า “อีกไม่กี่วันเราก็จะได้อยู่ด้วยกันแล้วนะครับคุณดาว ผมมีความสุขมาก คุณดาวมีความสุขไหมครับ” อิงดาวตอบไม่เต็มเสียง สงกรานต์จึงย้ำกับเธอด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
“ผมอยากให้คุณดาวรู้ไว้นะครับ ไม่ว่าต่อจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าคุณดาวจะเป็นยังไง ผมก็รักคุณ”
อิงดาวรู้สึกแปลกๆกับคำพูดของเขา สงกรานต์จับไหล่ทั้งสองข้างของเธอหันมา ค่อยๆยื่นหน้าไปหอมหน้าผาก
เธอแผ่วเบาอย่างอบอุ่น ทำให้อิงดาวรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
แต่เมื่อเขาดึงเธอเข้าไปกอด หน้าที่เกยกันอยู่นั้น ต่างเครียดขรึมลงตามความรู้สึกของตัวเอง...
ooooooo
ที่บ้านมดแดง วันนี้พ่อเธอส่งถุงให้บอกว่าเอาไปให้เสี่ยอู๋ที มดแดงเกี่ยงว่าเรียกเขามาเอาเองก็ได้ พ่อบอกว่าเราซื้อของมาฝากเขาก็ต้องเอาไปให้เขา
มดแดงบ่นกระปอดกระแปดว่าไม่เห็นจำเป็น เลยถูกแม่ปรามว่าอย่าห้าวให้มากนักเกิดเสี่ยอู๋เขาทนไม่ได้ทิ้งไปแล้วจะเสียใจ
“คนอย่างมดแดงไม่เสียใจให้ผู้ชายคนเดียวหรอก” มดแดงทำจมูกย่นบ่น
“เอาล่ะ...เอาล่ะ ลูกคิดยังไงก็เอาเถอะ แต่ลูกต้องเอาของไปให้เสี่ย นี่เป็นคำสั่ง” พ่อตัดบท
มดแดงเลยจำต้องหิ้วถุงไปหาอู๋ที่ห้องพัก เคาะประตูรัวจนอู๋นุ่งผ้าขนหนูออกจากห้องน้ำมาเปิดแทบไม่ทัน พอเห็น อู๋ในสภาพนี้เท่านั้น มดแดงด่าแล้วไล่ให้ไปใส่เสื้อใส่กางเกงก่อน
พออู๋เข้าห้อง มดแดงมองไปรอบๆทำหน้าสยอง เพราะห้องรกเป็นรังหนู เสื้อผ้าที่เปลี่ยนแล้วกองเขละทั้งบนโซฟา ตามพื้น จานชามที่ใช้แล้วก็กองเหม็นเน่าบูด พออู๋ออกมาเธอถามว่านี่เป็นห้องพักหรือห้องเก็บขยะกันแน่ อู๋บ่นว่า “มาถึงก็ใส่ไม่ยั้งเลยนะ”
“ก็จริง ดูดิ หยั่งกับผ้าขี้ริ้ว กลิ่นเหม็นตุๆ” บ่นแล้วใช้นิ้วคีบเสื้อผ้าขึ้นมา พลันก็ร้องลั่น “อ๊าย...กาจั๊วะ”
มดแดงถามอู๋ว่าไม่คิดจะทำความสะอาดบ้างรึไง อู๋อ้างว่าวันนี้แม่บ้านไม่มาเลยรกไปหน่อย ไม่วายปากเปราะถามว่า ที่มานี่คิดถึงตนใช่ไหม มดแดงเบ้หน้ายื่นถุงให้บอกว่าพ่อให้เอามาฝากต่างหาก
อู๋ขอบใจรับถุงไปดู มดแดงมองไปรอบๆบ่นว่าหายใจหายคอออกหรือเชื้อโรคทั้งนั้น แล้วลงมือทำความสะอาดให้ เห็นอู๋มองยิ้มๆ ก็ใช้ให้ช่วยกันทำ เลยกลายเป็นสองแรงแข็งขันช่วยกันทำความสะอาดห้องทำไปทะเลาะกันไป หยอกแหย่กันไป อารมณ์ตะบึงตะบอนเลยกลายเป็นสนุกสนาน
ทำเสร็จ อู๋มองหน้าเธอนิ่ง มดแดงถามว่ามองทำไม หน้าตนมีอะไรหรือ อู๋บอกว่าขอบใจมากนะ
“ก็ไม่ได้อยากช่วยหรอก แต่เห็นแล้วมันทนไม่ได้ ฉันว่าฉันกลับดีกว่า” ว่าแล้วมดแดงลุกพรวดแต่ลุกเร็วเกินไปเซจะล้ม อู๋รีบประคองไว้แต่เสียหลักล้มลงบนโซฟา อู๋นั่งบนตักมดแดงพอดี
ต่างคนต่างเขิน มดแดงลุกขึ้นบอกว่าจะกลับแล้ว เดินเขินๆออกไป อู๋มองตามยิ้มด้วยความรู้สึกดี๊ดี...
ooooooo
เพราะบอกพ่อไว้อย่างนั้น อิงจันทร์จึงพยายามอยู่ห่างๆ ครูณุ วันนี้ไปเก็บส้มก็สั่งหม่องกับเหม่งไว้ว่าถ้าครูณุมาให้บอกว่าตนไม่ได้มา แล้วหลบเลี่ยงไปเก็บห่างออกไป
ครูณุมาถึงถามถึงอิงจันทร์จริงๆ หม่องกับเหม่งบอกว่าไม่อยู่ แต่พอครูณุถามว่าไปไหน คนหนึ่งบอกว่าไปไร่ข้าวโพด อีกคนบอกกว่าเข้าเมือง ครูณุเลยจับได้ว่าโกหก ถามเสียงเข้ม
“ตกลงจันทร์ไปไหนกันแน่ อย่าโกหก”
ครู่เดียวครูณุก็ไปยืนอยู่ข้างหลังอิงจันทร์ที่กำลังสบายใจที่แอบดูเห็นครูณุเดินผละจากหม่องกับเหม่งนึกว่ากลับไปแล้วพอหันเห็นเขา อิงจันทร์ตกใจ ครูณุถามว่า ทำไมต้องให้หม่องกับเหม่งโกหกตน ไม่พอใจตนเรื่องอะไร
อิงจันทร์ถูกจับได้ก็อึกอักทำหน้าไม่ถูก ปฏิเสธที่จะตอบคำถาม แล้วจะเลี่ยงไปทำงาน ครูณุไม่ยอมให้ไปจนกว่าเธอจะบอกว่าเป็นอะไรไป
อิงจันทร์บอกให้ครูณุหลีก ครูณุยืนตั้งมั่นไม่ยอมหลีก จนอิงจันทร์นึกฉุนเดินเลี่ยงจะหลีกไปแต่สะดุดจนเซ ครูณุรีบประคองไว้ ทำให้อิงจันทร์ยิ่งตกใจผลักเขาแล้วผละออก ห้ามเสียงดัง “อย่ามาโดนตัวฉัน!!”
“คุณเป็นบ้าอะไร ไม่คุย ไม่มองหน้า ไม่ยอมให้ผมจับตัว คุณเป็นอะไรบอกผมสิ จันทร์...ผมถามว่าคุณเป็นอะไร” คุณณุจ้องหน้าถาม อิงจันทร์กำมือแน่นอย่างกดดัน ก่อนจะโพล่งออกมาว่า
“ฉันชอบครู!!” เห็นครูณุผงะ อิงจันทร์ย้ำถามก่อนเดินอ้าวไป “ได้ยินชัดแล้วนะ ฉันจะได้ไป”
อิงจันทร์เดินไปแล้ว ครูณุยืนอึ้งตะลึงอยู่ตรงนั้น มองตามอิงจันทร์ไปทำอะไรไม่ถูก...
เมื่ออิงจันทร์เดินอ้าวกลับไปถึงห้องนอน ก็ทรุดนั่งพิงประตูด้วยความสับสน ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี...
ooooooo
