ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

บ่วงบาป

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ระพีเอาหุ่นรานีกำหนัดวางบนพาน หยดเลือดลงบนหุ่นพึมพำคาถา...ใจเป็นของกู ตัวเป็นของกู เสพสมกายกู เสน่หาเพียงกู...รำพึงผ่านมาได้ยินแง้มประตูดูใจหายวาบ ผลักประตูเข้ามาปัดหุ่นกระเด็น ด้านหมอไสย เกิดควันพวยพุ่งเข้าหาตัว ถึงกับกระอักเลือดออกมา

รำพึงตวาดลูกทำอะไร ระพีกลัวลนลานร้องไห้ปฏิเสธพัลวัน รำพึงตบตีคาดคั้นให้บอก ว่าเอาของพวกนี้มาจากไหน ระพีสุดทนสวนกลับ

“ก็ทำแบบเดียวกับแม่นั่นแหละ ระพีรู้นะเมื่อก่อนคุณแม่ก็ทำเสน่ห์ใส่ผู้ชายแล้วคุณแม่มาตีระพีทำไม”

รำพึง โกรธจัด เหวี่ยงลูกกระเด็นปาดข้าวของทิ้ง ระพีร้องลั่นว่าเจ็บ รำพึงกราดเกรี้ยวใส่ว่าเจ็บแค่นี้ยังน้อยกว่าที่ตนเจ็บ เค้นถามลูกว่าหมอไสยทำอะไรหรือเปล่า ไม่ทันที่ระพีจะตอบเธอกระอักเลือดออกมาแล้วลงไปนอนชัก ตาค้าง รำพึงตกใจเห็นเลือดผสมหนอนยั้วเยี้ยบนพื้น

คุณพระไวกลับมาเห็นสภาพลูกสาว ก็ตกใจโอบกอด รำพึงยืนหน้าซีดเซียวไม่รู้จะบอกคุณพระอย่างไร โกหกไปว่าลูกกินอาหารผิดสำแดง...จวงแล่นมาขอความช่วยเหลือจากคุณพระเกิด พอคุณพระเกิดมาถึงเข้าตรวจอาการ ปากก็ถามว่าระพีสำรอกอาหารอะไรออกมาบ้าง

จวงโพล่งออกมา “มีแต่เลือดกับหนอนเจ้าค่ะ”

รำพึงถลึงตาใส่ จวงสะดุ้งหงอลง ทันใดระพีก็ลืมตาโพลงขึ้น สำรอกเลือดใส่หน้าคุณพระเกิด และบีบคอเขา “ไอ้ผีบ้า ออกไป ออกไป!”

คุณพระไวเข้าดึงลูกสาวออกปลอบ “ระพีนี่พ่อนะลูก พ่อของลูก ระพีเป็นอะไร ใครทำลูกบอกพ่อสิ”

ระ พีตาขวางเหม่อลอย คุณพระเกิดแปลกใจที่ชีพจรปกติ ไม่มีไข้ แต่การรับรู้ไม่ตอบสนอง ตนไม่เคยเห็นอาการแบบนี้มาก่อน ตนขอเวลากลับไปวินิจฉัยว่าอะไรทำให้ระพีเป็นแบบนี้ รำพึงกำหมัดแน่นด้วยโกรธแค้นหมอไสย

คุณพระไวคิดว่าจะส่งลูกไปรักษาที่ พระนคร แต่รำพึงไม่เห็นด้วยเพราะรู้ว่าไม่เป็นผล พอดีจวงเข้ามารายงานว่า พระยาสุรินให้คนมาเชิญคุณพระไปที่เรือน จวงรอจนคุณพระเดินไป ก็คลานเข้ากระซิบถามรำพึงว่า อาการแบบนี้คล้ายโดนของตํ่าเข้าตัว รำพึงหน้าเครียดรู้อยู่แก่ใจ

“อ้าว...ถ้าคุณระพีโดนของแล้วเมื่อคืนคุณรำพึงให้จวงไปตามคุณพระเกิดมาทำไมล่ะคะ”

“หรือเอ็งจะให้ข้าสั่งเอ็งไปตามไอ้หมอไสยมาแทนล่ะ ความลับของข้าจะได้แตกพอดี”

จวงตาเหลือก “หมอไสย! ไอ้หมอไสยที่มันเคย...”

รำพึงพยักหน้า จวงตบอกผาง “อกอีจวงจะแตก แต่มันตายไปแล้วนี่เจ้าคะ”

รำพึงว่า...ทีขุนพิทักษ์กับชุ่มยังฟื้นได้ นับประสาอะไรกับหมอไสย เธอสั่งจวงไปสืบหาว่ามันอยู่ที่ไหน...

วัน ต่อมา นวลถือตะกร้าอาหารเข้ามาในกระท่อมเก็บสมุนไพร ต้องตกใจเมื่อเห็นคุณพระเกิดทำแผลให้ทัดอยู่ คุณพระเห็นสีหน้านวลก็ถาม ทำไมทำหน้าแบบนั้น นวลอ้อมแอ้มไม่คิดว่าเขาจะมาช่วยทัด

“พี่เป็นหมอ มีหน้าที่รักษาคนเจ็บ ในเมื่อที่นี่มีคนเจ็บพี่ก็ต้องมารักษา ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม”

นวลยกมือไหว้ขอบคุณ คุณพระขอเปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่น นวลนิ่งฟัง

“แบ่งความรักของเจ้ามาให้พี่บ้าง เพียงเศษเสี้ยวก็ยังดี”

นว ลนํ้าตารื้น คุณพระเข้ามาปาดนํ้าตาถามยํ้าว่าได้ไหม ไม่ทันที่นวลจะตอบ ทัดรู้สึกตัวร้องโอ๊ย...ออกมา นวลปราดเข้าหาทันที “ท่านขุน...”

คุณพระเกิดยังยกมือค้างมองภาพหญิงที่รักประคองชายอื่นอย่างเจ็บชํ้าใจ

ooooooo

ใน ขณะที่อัฐนั่งอ่านหนังสือเฝ้าระพีซึ่งนอนหลับอยู่ จู่ๆเธอก็ร้องกรี๊ดดิ้นพราด อัฐตกใจเข้าประคองแต่กลับถูกเหวี่ยงกระเด็น ระพีตามมานั่งคร่อมบีบคออัฐแน่น ตาขวางพึมพำคาถา

รำพึงเปิดประตูเข้ามา ตกใจรีบดึงลูกสาวออก เขย่าร่างให้รู้สึกตัว ระพีร้องกรี๊ดแล้วล้มพับลง อัฐโผเข้ารับร่างน้อง ถามแม่ว่าทำไมน้องเป็นแบบนี้ รำพึงนํ้าตาคลอเบ้าเป็นเพราะตนเอง

จวงทำทีมาจ่ายตลาด เลียบเคียงถามแม่ค้าว่ามีหมอทำเสน่ห์แถวนี้บ้างไหม แม่ค้าสวนว่าสารรูปอย่างนี้ต้องใช้หมอเก่งมากๆ แล้วบอกว่ามีหมอมาอยู่ใหม่ทางชายป่า จวงยิ้มเคืองๆ

พระยาสุรินให้คุณพระไวมาช่วยกันวางแผนจับทัด เพราะหลงเชื่อว่าฆ่าเกลียวตาย และทำร้ายลูกชายบาดเจ็บ คุณพระไวตาวาวโรจน์

“ตอนนี้มันคงไหวตัวแล้วขอรับ ไม่น่าจะอยู่ที่เรือนคุณพระเกิด แต่กระผมจะไปดูให้แน่ใจอีกที เพราะกระผมยังมีเรื่องต้องสะสางกับมัน”

ด้วยความเป็นห่วงน้อง อัฐเดินเร็วรี่มุ่งหน้าไปทางเรือนคุณพระเกิด ต้องชะงักเมื่อเห็นน้อยถือห่อยาออกมาจากเรือน เธอสบตาเขาอย่างน้อยใจที่นัดแล้ว
ไม่มา อัฐถามว่าจะไปไหน เธอตอบตามตรงว่าเอายาไป

ให้ทัดเขาโดนทำร้าย อัฐยังโกรธที่ทัดทำร้ายแม่ที่ตลาด

“นายทัดเป็นคนเลว ทำไมคุณน้อยต้องช่วยเขาด้วย”

“ลุงทัดไม่ใช่คนเลว  ลุงทัดเป็นคนดี พี่อัฐจะเชื่อยังไงก็แล้วแต่พี่อัฐเถอะค่ะ แต่สำหรับน้อย ลุงทัดเป็นผู้มีพระคุณของน้อยกับแม่ น้อยจะปกป้องลุงทัดจนถึงที่สุด”

ระหว่างนั้น สาวใช้ออกมาเรียนว่าคุณพระเกิดอยู่ศาลาหลังบ้าน น้อยแทรกขึ้นว่า พ่อไม่อยู่ออกไปรักษาคนเจ็บแต่เช้า อัฐรู้ว่าน้อยไม่อยากให้ตนพบคุณพระเกิดจึงยอมกลับ ทันทีที่อัฐเดินไป น้อยรีบถามสาวใช้ว่าพ่อคุยกับใครที่ศาลาหลังบ้าน พอรู้ว่าเป็นคุณพระไว น้อยรีบมาแอบฟัง ได้ยินคุณพระไวปรักปรำว่าทัดเป็น

คนร้ายฆ่าเกลียวและทำร้ายเทิด ถ้าคุณพระเกิดพบเจออย่าปกป้องคนผิด ช่วยแจ้งให้ทราบด้วย คุณพระเกิดรับคำ ในใจนึกถึงภาพนวลกับทัด

“เดี๋ยวครับ...”

“คุณพระมีอะไรจะบอกผมใช่ไหมครับ”

คุณพระเกิดตัดสินใจบอกว่าทัดอยู่ไหน น้อยได้ยินตกใจ คิดหาวิธีช่วยทัด...

ขณะนั้นนวลกำลังป้อนข้าวทัดอยู่ ตกใจเมื่อน้อยหน้าตาตื่นมาแจ้งข่าว สองแม่ลูกช่วยกันหิ้วปีกทัดพาหนี ด้วยความที่ทัดร่างกำยำสูงใหญ่ จึงทำให้ทุลักทุเลแผล อักเสบเลือดซึม

“ท่าน...เอ่อ...นายทัด อดทนหน่อยนะ” นวลเป็นห่วงอย่างมาก

น้อยเห็นท่าไม่ดีแน่ ให้แม่พาทัดหนีก่อน ตนจะไปล่อพวกคุณพระไวไปทางอื่น นวลลังเลสักพักก่อนจะยอม...

คุณพระไวพาพวกมาที่กระท่อม ถีบประตูโครมเข้าไปไม่พบใคร เห็นแต่จานข้าวและเครื่องนอน คุณพระไวโกรธมากสั่งลูกน้องตามหาให้เจอ

น้อยหลอกล่อให้คนของคุณพระไวตามไปทางอื่น เผอิญเจอเข้ากับคุณพระเกิด เขาเอ็ดว่าลูกทำอะไรลงไป น้อยตอบว่าตนทำในสิ่งที่ถูกต้อง

“แม่น้อย ทำไมลูกทำแบบนี้”

“แล้วคุณพ่อล่ะคะ ทำไมถึงต้องบอกคุณพระไวว่าลุงทัดอยู่ไหน”

“นายทัดทำผิด...”

“คุณพ่อเชื่อเหรอคะ ว่าคนที่เคยช่วยชีวิตน้อยกับ

แม่นวล จะฆ่าคนอื่นได้ลงคอ คุณพ่อทำเหมือนกับคุณพ่อไม่รู้จักว่าพี่เทิดกับพระยาสุรินเป็นคนยังไง คุณพ่อทำ แบบนั้นได้ยังไง คุณพ่อคนเดิมของน้อยหายไปไหน” น้อยพูดจบเดินจากไป ปล่อยให้คุณพระเกิดยืนอึ้งสับสน

นวลประคองทัดซึ่งหน้านิ่วเจ็บปวดบาดแผลแทบ

หมดสติมาล้มลงกลางทาง ทัดพยายามบอกให้นวลทิ้งตน ไว้แล้วไปเสีย

“เราต้องไปด้วยกัน ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาพรากเราจากกันได้อีก อดทนหน่อยนะเจ้าคะ”

เสียงลูกน้องคุณพระไวดังมา นวลรีบประคองทัดลุกเดิน แต่เขาไปไม่ไหว จังหวะนั้นอัฐโผล่มา นวลรีบขอร้องให้ช่วย อัฐมองทัดเคืองๆ

“นายทัดทำความผิด คุณน้าน่าจะส่งตัวนายทัดให้คุณพ่อไป”

“แต่ตอนนี้นายทัดเจ็บหนัก ถ้าคุณพระไวพาตัวนายทัดไปให้พระยาสุริน นายทัดต้องตายแน่ๆ ขอเวลาให้เขาได้รักษาตัวจนหาย แล้วถ้านายทัดผิดจริง น้าจะให้เขาไปรับผิดกับคุณพระไวด้วยตัวเอง ช่วยนายทัดด้วยเถอะนะพ่ออัฐ น้าขอร้อง” นวลเข้ากุมมืออัฐน้ำตานองหน้า

สัมผัสจากนวลทำให้อัฐใจอ่อน ยอมประคองทัดพาหนีมาที่กระท่อมเก็บฟืนของชาวบ้าน นวลขอบอกขอบใจ ทัดมองอัฐด้วยความรักแต่เขาเมินหน้าหนี แล้วขอตัวกลับ

“เดี๋ยวจ้ะพ่ออัฐ น้ามีเรื่องจะขอร้องอีกเรื่อง”

“อะไรครับ”

“อย่าบอกใครว่านายทัดอยู่ที่นี่ น้ากลัวคนของพระยาสุรินจะบุกมาทำร้ายนายทัด พ่ออัฐรับปากกับน้านะ”

อัฐรับคำอย่างไม่เต็มใจนัก นวลมองตามหลังอัฐไปอย่างเอ็นดู ทัดเห็นสายตาจึงถามว่าเธอรักเด็กคนนี้ใช่ไหม

“ค่ะ เขาเป็นเด็กน่ารัก ข้ายังแปลกใจตัวเองว่าทำไมถึงรักและเอ็นดูเด็กคนนี้มากขนาดนี้”

“ข้ารู้ว่าทำไม...เพราะพ่ออัฐ คือลูกของเรา”

“อะไรนะคะ!”

ทัดเล่าความจริงให้นวลฟัง “รำพึงตัดสินใจไม่ฆ่าลูกของเรา เพราะต้องการเลี้ยงเขาไว้เพื่อใช้เป็นเครื่องมือแก้แค้นเราสองคน”

นวลแทบช็อกจะออกไปตามอัฐเพื่อบอกเรื่องนี้แก่เขา ทัดห้ามและเตือน “ตาอัฐยังไม่รู้เรื่องนี้ ตอนนี้ลูกอยู่ในมือรำพึงกับขุนไว ถ้าเจ้าวู่วามทำอะไร ลูกจะเป็นอันตราย ปล่อยให้รำพึงคิดว่าเจ้ายังเป็นคุณนวลไปก่อน เป็นทางออกที่ดีที่สุด เชื่อข้าเถอะ”

ทัดดึงนวลซึ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นมากอด

ooooooo

คุณพระไวเดินหงุดหงิดกลับเรือนพร้อมลูกน้อง เพราะหาทัดไม่เจอ เห็นอัฐยืนหน้าเครียดอยู่หน้าเรือนก็พาลใส่ อัฐอยากจะบอกความจริงพ่อแต่คิดถึงคำขอร้องของนวลจึงยั้งไว้

เมื่อจวงมารายงานว่ามีหมอเสน่ห์มาอยู่เรือนร้างท้ายป่า รำพึงมั่นใจว่าต้องใช่หมอไสย จึงจะไปจัดการ จวงเป็นห่วงขอตามไปด้วยแต่รำพึงให้จวงอยู่รับหน้าคุณพระไว...พอมาถึงเรือนร้าง รำพึงเปิดประตูเข้ามา เห็นหมอไสยท่าทางสะบักสะบอม เลือดออกจมูกและปาก ก็อุทาน

“แกยังไม่ตายจริงๆ...”

“เอ็งกับผัวยังอยู่สุขสบายดี ข้าจะตายได้ยังไง” หมอไสยฝืนแสยะยิ้ม

“ถ้าแกยังไม่อยากตายทั้งเป็น รีบไปถอนของออกจากระพีเดี๋ยวนี้” รำพึงกราดเกรี้ยวใส่

“นังเด็กนั่นมันต้องชดใช้ในสิ่งที่เอ็งทำไว้กับข้า” หมอไสยหัวเราะอย่างเคียดแค้น

“แกรู้ว่าระพีเป็นลูกข้า แกตั้งใจทำร้ายระพี แกทำทำไมๆๆๆ” รำพึงปราดเข้าทุบตี

หมอไสยกระอักเลือดออกมา พยายามรวมกำลังผลักรำพึงออก ตวาดกลับ “แม่มันเคยชั่ว ลูกมันก็เลยชั่วพอกัน คิดจะทำเสน่ห์มันก็ต้องโดนแบบนี้”

“แกกำลังฆ่าลูกตัวเอง ได้ยินไหมว่าแกกำลังฆ่าลูกตัวเอง”

“ลูกข้า!”

รำพึงจะลากไปช่วยลูก แต่เขาหาว่าโกหก เธอตวาด “ข้าก็ไม่อยากให้ระพีเป็นลูกคนอย่างแก ถ้าวันนั้นแกไม่ทำอัปรีย์กับข้า ดูสภาพแกสิ ที่ของเข้าตัวแบบนี้มันเพราะอะไร เพราะอะไรล่ะ...ก็เพราะแกทำร้ายลูกในไส้ของตัวเอง ของต่ำมนต์ดำก็เลยย้อนกลับมาเล่นงานตัวแกเอง”

“ลูก! ข้ากำลังฆ่าลูกตัวเอง ไม่จริง...ไม่จริง...” หมอไสยคลุ้มคลั่งผลักรำพึงกระเด็น วิ่งเตลิดออกไปจากกระท่อม

รำพึงร้องไห้ตะโกนอ้อนวอนขอให้เขาไปช่วยลูก หมอไสยสติแตกวิ่งมาล้มกระอักเลือดกลางป่า กลุ่มควันดำของวิญญาณร้ายส่งเสียงหวีดร้อง ลอยโฉบเฉี่ยวบนหัวเขา พวกมันพร้อมจะรุมทำร้ายเขา เพราะเขาดวงตก พวกมันพุ่งเข้าบีบคอจนเขาตาเหลือกดิ้นรนอย่างทรมาน เขาได้เห็นภาพระพียืนร้องไห้มองเขา

“พ่อจ๋า พ่อฆ่าหนูทำไม ฆ่าหนูทำไม...”

หมอไสยฮึดจะต้องไปช่วยลูกให้ได้ เขาวิ่งเข้าหาระพี แต่กลับตกลงไปในหลุมดักสัตว์ ถูกไม้แหลมทิ่มแทงร้องครวญครางสุดทรมาน จนขาดใจตาย

ด้านระพี จู่ๆก็หัวเราะออกมา ชั่วครู่ก็เปลี่ยนเป็นร้องไห้คล้ายคนสติฟั่นเฟือน จวงตกใจเผลอรำพัน “น่าสงสารเหลือเกินแม่คุณ เกิดมาไม่รู้อีโหน่อีเหน่กลับต้องมารับเคราะห์ โดนพ่อตัวเองทำร้าย นี่ถ้าได้เกิดเป็นลูกคุณพระไวจริงๆก็คงดี”

คุณพระไวเข้ามาพอดีได้ยินทุกคำพูด “เอ็งหมาย ความว่ายังไง นังจวง”

จวงสะดุ้งโหยง อึกอักๆ คุณพระถามย้ำ ที่ว่าระพีไม่ใช่ลูกตน หมายความว่าอย่างไร จวงปฏิเสธลนลานสาบานยกใหญ่ คุณพระไวโกรธ กระชากจวงไปโบยเค้นความจริง

รำพึงกลับมา ต้องตกใจเมื่อร่างจวงซึ่งสะบักสะบอมถูกผลักมาล้มตรงหน้า พร่ำแต่ว่าตนไม่รู้จริงๆ รำพึงเข้าประคองถามเป็นอะไร คุณพระไวเข่นเขี้ยว

“เป็นหมารับใช้ที่กำความลับไว้โดยที่มันไม่ยอมปริปากยังไงล่ะ”

รำพึงใจหายวูบ ละล่ำละลักถามมันเรื่องอะไรกัน คุณพระไวบอกได้ยินจวงพูดว่า ถ้าระพีได้เกิดเป็นลูกตนก็คงจะดี...มันหมายความว่าอย่างไร รำพึงหน้าเจื่อนรีบหาทางแก้ตัว

“คุณพี่จะไปเอาความอะไรกับนังจวง มันเพ้อเจ้อ”

คุณพระไวจับแขนรำพึงบีบเค้นถาม “ระพีไม่ใช่ลูกของพี่ ใช่ไหม”

“คุณพี่ถามน้องอย่างนี้ คุณพี่ไม่ให้เกียรติน้องเลยนะคะ”

“เพราะพี่ให้เกียรติน้อง พี่ถึงต้องการได้ยินความจริงจากปากน้อง...พูดมา ถ้าน้องไม่พูดพี่จะเปิดปาก

นังจวงเอง ไม่แน่ พี่อาจจะรู้ความลับอะไรอีกมาก...เอาตัวนังจวงไป”

ลูกน้องเข้าลากตัวจวงออกไป รำพึงตัวสั่นไม่คิดว่าคุณพระไวจะเอาจริงขนาดนี้

ooooooo

วันต่อมา น้อยจะออกตามหาแม่กับทัด คุณพระเกิดรู้สึกผิด ขอไปตามเอง แต่น้อยไม่ไว้ใจ ย้อนถามถ้าเจอแล้วพ่อจะแจ้งคุณพระไวมาจับหรือเปล่า คุณพระสัญญาว่าไม่และจะสาบาน น้อยรีบปรามขอแค่พ่อสัญญาก็พอ คุณพระยิ้มโล่งใจที่ลูกกลับมาเชื่อใจตนเหมือนเดิม

“แล้วนี่ลูกจะไปตามหาแม่กับลุงทัด รู้หรือว่าเขาหนีไปอยู่ที่ไหน”

น้อยส่ายหน้า ไม่ทันไร สาวใช้รายงานว่าอัฐมาขอพบ น้อยหน้างอทันที คุณพระเกิดออกมาต้อนรับและถามไถ่ธุระ

“ผมจะมาบอกคุณน้อยว่า คุณน้านวลกับนายทัดพักอยู่ที่กระท่อมเก็บฟืนของชาวบ้าน...พี่รู้ว่าคุณน้อยต้องเป็นห่วงน้านวล” อัฐหันมาบอกน้อยที่นั่งงอนอยู่
น้อยยิ้มออกมาได้ ขอบคุณที่เขาช่วยแม่กับทัด...

คุณพระเกิดกับน้อยรีบมาที่กระท่อม น้อยให้พ่อเข้าไปก่อน ตนจะเก็บดอกไม้ให้แม่ คุณพระจึงเดินเข้าไปลำพัง เห็นนวลกำลังป้อนข้าวทัด ทั้งสองตกใจเมื่อเห็นคุณพระเกิด

“พ่ออัฐเป็นคนบอกพี่ พี่มาที่นี่เพื่อขอโทษแม่นวลกับนายทัด ที่พี่เป็นต้นเหตุให้คุณพระไวตามล่าตัวนายทัด”

“คุณพี่!”

“ความเห็นแก่ตัวมันสิงใจพี่ พี่คิดถึงแต่ตัวเอง จนทำให้พี่เกือบฆ่าคนบริสุทธิ์ พี่ขอโทษ...ขอโทษจริงๆ”

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณพระหรอกขอรับ มันเป็นกรรมของกระผมกับชุ่มที่ทำร่วมกันมากับคนเหล่านั้น ที่ผ่านมากระผมต้องกราบขอบคุณในน้ำใจของคุณพระ ด้วยซ้ำ ที่ดูแลชุ่มเป็นอย่างดี กระผมเสียอีกที่ไม่มีปัญญาปกป้องลูกเมียของตัวเอง”

การให้อภัยของทัดทำให้คุณพระเกิดซึ้งน้ำใจยอมบอกความจริง “แต่ความรักของนายปกป้องแม่นวลไว้เสมอ แม่นวลไม่เคยปันใจให้ใครอื่น นอกจากนาย...ฉันขอยืนยันด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันไม่เคยแตะต้องแม่นวล เพราะหัวใจของนวลมีแต่นายเพียงคนเดียวเท่านั้น”

“แล้วคุณน้อย...” ทัดแปลกใจ ระหว่างนั้น น้อยเดินมาหยุดฟังหน้ากระท่อม

“ยัยน้อยคือเด็กที่ฉันรับมาเลี้ยงจากครอบครัวคนไข้ที่ตายโดยไร้ญาติ แม่น้อยไม่ใช่สายเลือดของฉันกับแม่นวล”

น้อยตกตะลึง ดอกไม้ในมือร่วงจากมือ ทุกคนหันไปเห็น น้อยช็อกจนเป็นลมล้มพับ นวลกับคุณพระวิ่งเข้าดูน้อยอย่างห่วงใย

ไม่นานน้อยลืมตาขึ้นมา ลำดับความได้น้ำตาไหลพราก “น้อยฝันร้ายใช่ไหมคะ เรื่องที่น้อยไม่ใช่ลูกของคุณพ่อกับแม่นวล มันเป็นแค่ฝันใช่ไหมคะ”
นวลกอดปลอบลูกว่า ถึงน้อยไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ตนก็รักลูกที่สุด คุณพระเสริมว่าน้อยคือดวงใจของเราสองคน น้อยลุกขึ้นก้มกราบ

“พระคุณที่คุณพ่อกับแม่นวลเลี้ยงดูน้อย น้อยจะไม่มีวันลืม น้อยหวังว่าจะได้มีโอกาสตอบแทนพระคุณของแม่นวลกับคุณพ่อ เหมือนลูกแท้ๆสักคนนะคะ”
นวลกอดน้อยด้วยความดีใจ ทัดมองทั้งสามคนอย่างซาบซึ้งใจและรู้สึกผิด จึงบอกให้คุณพระเกิดพานวลกับน้อยกลับเรือนไปก่อน อยู่ที่นี่นานๆจะไม่ปลอดภัย

“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น ข้าจะอยู่กับท่านขุนที่นี่ คุณพี่พาแม่น้อยกลับไปก่อนเถอะนะคะ ไม่ต้องห่วงดิฉัน” นวลสัมผัสความรู้สึกของทัดได้ว่าคิดจะผลักไสตน
คุณพระเกิดสะเทือนใจลึกๆ ยอมปล่อยให้นวลอยู่ดูแลทัดต่อไป

ooooooo

ด้านรำพึง แทบอกแตกตายกระวนกระวายใจ กลัวจวงทนการทรมานไม่ไหว จนบอกความชั่วของตนออกไป ถ้าคุณพระไวรู้ว่าระพีเป็นลูกหมอไสย ต้องฆ่าทั้งตนและอัฐแน่

รำพึงตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ มาหาจวงที่คุมขัง เห็นสภาพจวงบอบช้ำน่าสงสาร จวงปรือตาเห็นเจ้านายมาก็ดีใจ “ทูนหัวของบ่าว ทูนหัวมาช่วยจวงแล้ว”

“เจ็บมากไหมนังจวง”

จวงน้ำตาไหลอย่างปลาบปลื้ม “เจ็บแค่นี้อีจวงทนได้เจ้าค่ะ คุณรำพึงไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ อีจวงสาบานว่าจะปิดปากให้สนิท ไม่บอกความลับนี้กับใครเด็ดขาด”
รำพึงลูบหัวจวงน้ำตาซึม “เอ็งจงรักภักดีกับข้าเหลือเกิน”

“ชีวิตของจวงเป็นของคุณรำพึง ต่อให้ต้องตาย จวงก็ไม่มีวันหักหลังทูนหัวของบ่าวแน่นอนเจ้าค่ะ”

“เอ็งยอมตายเพื่อข้าได้จริงนะ” จวงชะงักมองรำพึงอย่างหวั่นใจ “ถ้าภักดีต่อข้า เอ็งต้องพิสูจน์ให้ข้าเห็น” รำพึงยื่นกระบอกน้ำให้ “กินยาพิษซะ ข้าจะได้มั่นใจว่า ความลับของข้าจะตายไปพร้อมกับเอ็ง”

“ทูนหัวของบ่าว...” จวงร้องไห้โฮไม่คิดว่ารำพึงจะทำกับตนขนาดนี้

“คุณพี่จะไม่มีวันได้รับรู้เรื่องชั่วๆของข้าจากปากของเอ็ง ไหนบอกว่ารักข้าไง ข้าสั่งให้เอ็งตายเพื่อข้า เอ็งทำได้ไหม” รำพึงพูดไปน้ำตาไหลเป็นทาง

“ชีวิตของจวง เป็นของคุณรำพึงเจ้าค่ะ” จวงกัดฟันพูด ค่อยๆยื่นมือไปรับกระบอกยาตัดสินใจยกขึ้นดื่ม

ทันทีที่ยาไหลลงคอ ความเจ็บปวดทรมานทำให้จวงคิดถึงตอนที่ตนทำกับแจ่ม น้ำตาจวงไหลอาบแก้มพยายามดื่มยาจนหมด รำพึงยืนมองจวงดิ้นทุรนทุราย

“ขอบใจในความภักดีของเอ็ง...”

จวงน้ำลายฟูมปาก เจ็บปวดร้อนเป็นไฟในอก ส่งเสียงครั้งสุดท้ายว่า...ทูนหัวของบ่าว แล้วสิ้นใจตาย รำพึงลงนั่งลูบหัวจวงน้ำตาไหลพราก หมดสิ้นแล้ว คนที่ซื่อสัตย์ที่สุดในชีวิต

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป
23 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 15:45 น.