ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

บ่วงบาป

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ระพีตามหมอไสยมาถึงที่พักอย่างหวาดระแวงไม่ไว้ใจ ฟังเขาสาธยายวิธีทำเสน่ห์ ว่าจะทำให้เสน่ห์ติดตัวเธอไปชั่วกัปชั่วกัลป์ เธอถามถึงสนนราคาทันที หมอไสยฉายแววตากร้าว

“ชีวิตของเอ็ง ของพ่อแม่เอ็งยังไม่พอจ่ายเลย”

“ท่านหมายความว่ายังไง”

“เรื่องเงินทองไม่ต้องมาพูดกับข้า เอาเป็นว่าถ้าเอ็ง

อยากทำ ข้าก็จะทำให้ ไม่คิดแม้แต่สตางค์แดงเดียว”

หญิงสาวรู้สึกหวาดกลัว ขอกลับไปคิดดูก่อน หมอไสยย้ำ อย่าคิดนานเพราะของดีมาประเคนให้ตรงหน้า ไม่เอาก็โง่เต็มที ระพีหน้านิ่วกลับไป หมอไสยกระหยิ่มใจเพราะถ้าของต่ำๆเข้าไปอยู่ในตัวหญิงสาวเมื่อไหร่ คนที่จะเจ็บปวดเสียใจคือพ่อแม่ของเธอ

คืนนั้น เกลียวคิดถึงทัด จึงมาที่เรือนคุณพระเกิด ระหว่างนั้น ทัดเพ้อเรียกหาชุ่ม เกลียวได้ยินรู้สึกปวดใจ ไม่ทันไร นวลถือสำรับอาหารและยาเข้ามา พอเห็นเกลียวก็ถามตามมารยาทว่ามาเยี่ยมทัดหรือ เกลียวกลับไม่พอใจ

“ดิฉันเป็นคนพาพี่ทัดมาฝากไว้ ก็ต้องเป็นห่วงเป็นธรรมดา แต่ดูเหมือนคนที่นี่จะดูแลพี่ทัดให้ดิฉันเป็นอย่างดี”

นวลเห็นสายตาเกลียวก็พอเข้าใจ รีบออกตัวว่าที่ตนดูแลอย่างดี เพราะตอบแทนที่ทัดมีบุญคุณต่อตนและลูก เกลียวโต้ว่าทัดทำอะไรไม่หวังสิ่งตอบแทน เกลียวดึงสำรับจากมือนวล

“เดี๋ยวดิฉันจัดการเอง คุณนวลกลับขึ้นเรือนไปเถอะค่ะ คนที่คุณนวลควรจะดูแลน่าจะเป็นคุณพระเกิดมากกว่าไม่ใช่เหรอคะ”

นวลหน้าเสีย ทัดตื่นมาได้ยินเอ็ดเกลียวที่เสียมารยาท เกลียววางถาดปรี่เข้าประคองเขาซึ่งพยายามยืนกล่าวขอโทษ นวลและให้เกลียวขอโทษด้วย เกลียวหน้าตึง นวลบอกว่าตนไม่ถือสาแล้วขอตัว ทัดมองนวลที่เดินจากไปอย่างอาลัย อาวรณ์ เกลียวยิ่งเสียใจตัดพ้อ

“ในสายตาของพี่ ฉันทำอะไรก็ผิดใช่ไหม ทั้งๆที่ฉันพูดความจริง แทนที่คุณนวลจะดูแลผัวตัวเองกลับมาดูแลผู้ชายอื่น แบบนี้มันดีนักหรือไง ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากฉัน”

“ต่างสิ เพราะชุ่มเป็นเมียพี่เป็นคนที่พี่รัก แต่ที่เป็นแบบนี้เพราะเขาจำพี่ไม่ได้ พี่จะรอจนกว่าชุ่มจะจำพี่ได้ ถึงจะต้องรอไปตลอดชีวิต...พี่ก็จะรอ” ทัดมองเกลียวอย่างผิดหวัง บอกให้เธอกลับไปเสีย อย่าให้พระยาสุรินลงโทษอีก

เกลียวเสียใจวิ่งร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด คำยุยงของรำพึงผุดขึ้นในหัว ความริษยาแผ่ซ่านไปทั่วตัว เธอมุ่งหน้าไปหารำพึงทันที

ooooooo

บนเรือนคุณพระไว...รำพึงกับระพีกำลังโต้เถียงกัน รำพึงพยายามตักเตือนลูกสาวให้ใจเย็นๆอย่าทำอะไรวู่วาม รังแต่จะมัดใจเทิดไว้ไม่ได้ ระพีโกรธ
พลั้งปากออกไปว่า

“ระพีก็ไม่ต่างจากคุณแม่หรอกค่ะ เวลาอยากได้อะไรก็ต้องได้ คุณแม่อยากได้ใครคุณแม่ก็ต้องได้ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม”

รำพึงเอะใจจะซักถามแต่ระพีชิงวิ่งหนีไปเสียก่อน จวงเดินเข้ามาถูกระพีชนกระเด็น

“ว้าย...ตาเถรหกตกใจหมดเจ้าค่ะ คุณหนูระพีเป็นอะไรไปเจ้าคะ ทูนหัวของบ่าวทำไมปึงปังเหมือนโดนผีเข้าเลยเจ้าคะ”

“ผีบ้าเข้าสิงตามเคย แล้วเอ็งวิ่งหน้าเริ่ดมา มีอะไรนังจวง”

จวงรีบรายงานว่าเกลียวมาขอพบ รำพึงยิ้มอย่างพอใจ ออกมาพบเกลียว เมื่อเกลียวยืนยันว่าไม่ต้องการเสียทัดไป รำพึงจ้องหน้าเกลียวย้ำ ถึงเวลาที่นวลจะต้องเจ็บปวดเสียบ้าง...ด้านระพีเข่นเขี้ยวอยู่คนเดียว ตัดสินใจจะทำด้วยตัวเองไม่ยอมเสียเทิดไปเด็ดขาด...

คืนนั้น ทัดนอนหลับฝันไปว่า ชุ่มกับน้อยยืนน้ำตาไหลมองเขา ก่อนจะพากันเดินเข้ากองไฟ เขาร้องห้ามสะดุ้งตื่นเหงื่อไคลแตก รู้สึกไม่สบายใจที่ฝันแบบนี้
จากคำพูดของเกลียวทำให้นวลครุ่นคิดมือค้างอยู่กับการปักผ้า คุณพระเกิดกลับมาส่งเสียงทัก เธอสะดุ้งเข็มตำมือ คุณพระรีบดึงมือเธอไปดูดซับเลือด นวลมองผู้ชายตรงหน้าอย่างสะท้อนใจก่อนจะดึงมือออก บอกเขาว่าไม่เป็นอะไรแค่เข็มตำนิดเดียว เขากลับดึงเธอไปกอด

“แม้เจ็บเพียงนิดเดียว พี่ก็ไม่ต้องการให้นวลเจ็บ... จริงๆพรุ่งนี้พี่ต้องไปดูสมุนไพรที่มากับเรือจากพระนคร แต่พี่คงของด ช่วงนี้มีแต่เรื่อง พี่กลัวว่านวลกับแม่น้อยจะมีอันตราย”

“อย่าให้ดิฉันกับลูกเป็นต้นเหตุให้คุณพี่ต้องเสียงานสิคะ ดิฉันกับลูกไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ อีกอย่างมีนายทัดอยู่ ยังไงเขาต้องปกป้องดิฉันอยู่แล้ว” นวลเผลอพูดออกมา

คุณพระเกิดน้อยใจ ที่เธอเห็นทัดเป็นคนสำคัญ นวลรู้สึกตัวรีบแก้ตัวว่า ตนหมายถึงที่เรือนมีผู้ชายอยู่บ้าง ไม่ได้มีแต่ผู้หญิงเหมือนก่อน คุณพระเกิดถอนใจ เตือนนวลกับลูกอย่าออกจากเรือนไปไหนเวลาที่ตนไม่อยู่ นวลรับคำ แต่คุณพระยังกังวลใจเรื่องของทัด

ooooooo

วันรุ่งขึ้น อัฐแต่งตัวจะออกไปหาน้อย รำพึงทำทีขอให้อยู่เป็นเพื่อนรอรับหน้าคุณพระไวที่จะกลับมาวันนี้ แต่แล้วเธอก็วางยานอนหลับลูกชายเพื่อไม่ให้ขวางแผนร้ายของตน

ขณะที่นวลทำอาหารอยู่ เกลียววิ่งหน้าตื่นมาบอกว่า คุณพระเกิดถูกโจรทำร้ายที่ท่าเรือบาดเจ็บสาหัสกลับมาไม่ไหว พักอยู่กลางป่า นวลร้อนใจจะไปหา น้อยขอตามไปด้วย เพราะว่าตนรู้เรื่องสมุนไพรที่พอรักษาได้ เกลียวอึดอัดใจไม่รู้จะห้ามน้อยอย่างไร ต้องปล่อยเลยตามเลย

เกลียวนำสองแม่ลูกมาถึงกระท่อมกลางป่า นวลแปลกใจที่ไม่มีคนของคุณพระเกิดอยู่เลย ไม่ทันที่เกลียวจะแก้ตัว ชายร่างกำยำสองคนก็เข้ารวบตัวนวลกับน้อย แล้วหันไปบอกเกลียวว่า

“งานของคุณเกลียวเสร็จแล้ว แต่นายสั่งว่าให้คุณเกลียวรออยู่นี่ก่อน”

นวลกับน้อยมองหน้าเกลียวอย่างตกใจ “น้าเกลียวทำแบบนี้กับน้อยและแม่ได้อย่างไร”

“น้าไม่ได้ตั้งใจจะทำแม่น้อย ก็น้าบอกแล้วไม่ให้แม่น้อยมา”

นวลขอร้องเกลียวอย่าให้พวกนี้ทำร้ายตนกับลูก เกลียวเริ่มสั่นด้วยความหวาดกลัว ชายคนหนึ่งคำรามใส่ ถึงอย่างไรก็ไม่รอด น้อยต่อสู้ดิ้นรน นวลเข้าช่วยลูกแต่กลับถูกเหวี่ยงไปล้มหัวกระแทกพื้นอย่างแรงสลบไป เกลียวยิ่งตื่นกลัว สองแม่ลูกถูกลากเข้ากระท่อม

ทัดได้ยินคนในเรือนคุยกันเรื่องคุณพระเกิดก็ตกใจ พอรู้ว่านวลกับน้อยออกไปกับเกลียวให้สงสัย เขารีบตามไป เผอิญสวนกับคุณพระเกิดหน้าเรือน “คุณพระ! ทำไมคุณพระอยู่ที่นี่”

คุณพระเกิดงง แต่พอทัดบอกว่านวลกับน้อยตามไปหาเขาเพราะโดนโจรทำร้ายบาดเจ็บสาหัสก็ตกใจ รีบพากันไปตามหา

ในกระท่อม น้อยร้องไห้ปลุกนวลให้ฟื้น ทั้งสองถูกมัดมือไพล่หลัง น้อยเห็นเลือดไหลออกจากหน้าผากแม่จึงร้องขอให้เกลียวช่วยด้วย เกลียวยืนกระวนกระวายอยู่หน้ากระท่อม คิดถึงความมีนํ้าใจของนวลกับคุณพระเกิดให้หดหู่ ตัดสินใจขอร้องคนของรำพึง ปล่อยนวลกับน้อยโดยตนจะจ่ายค่าจ้างเพิ่มเป็นสองเท่า สองคนลังเล จังหวะนั้นรำพึงก้าวเข้ามา

“ใครปล่อยพวกมัน ข้าเอาตาย” แล้วหันมาตวาดเกลียว “เกิดบ้าอะไรขึ้นมา อยากกำจัดนังนวลมันนักหนาไง”

“ฉัน...ฉันทำไม่ลง ความริษยามันทำให้ฉันตาบอด แต่ตอนนี้ฉันได้สติแล้ว ฉันฆ่าพวกเขาไม่ได้”

รำพึงตบเกลียวหน้าหัน “อย่ามานํ้าเน่าใส่ฉัน!”

เกลียวหันมองรำพึงด้วยความโกรธ ตัดสินใจเข้าไปช่วยนวลกับน้อย รำพึงโมโหสั่งจับเกลียวซ้อมแล้วขังรวมกับนวลและน้อย เผาทั้งสามคนพร้อมกัน ไม่มีใครหน้าไหนขวางตนได้

ทัดกับคุณพระเกิดเที่ยวเดินถามชาวบ้านมีใครเห็นนวลกับน้อยผ่านมาบ้าง จนแทบหมดแรง...ควันไฟโหม น้อยพยายามปลุกนวลและเกลียวให้ฟื้น เกลียวสำลักควันรู้สึกตัว เห็นสภาพตัวเองก็เสียใจพรํ่าขอโทษน้อย

ด้านนอก รำพึงจ่ายอัฐค่าจ้างลูกน้อง หันมองดูเพลิงไฟอย่างสะใจก่อนจะกลับไป ควันไฟพวยพุ่ง ทำให้ทัดกับคุณพระเกิดเห็น รีบมุ่งหน้ามาทันที...คุณพระไวเดินทางกลับมาเห็นควันไฟรีบไปดูเผื่อมีใครต้องการความช่วยเหลือ

ทัดกับคุณพระเกิดมาถึงหน้ากระท่อม ได้ยินเสียงน้อยร้องเรียกนวลให้ฟื้น ทั้งสองตกใจ  ฉับพลัน ทัดกระโจนเข้าไปช่วย เห็นน้อยกับเกลียวสำลักควัน น้อยร้องบอกให้เขาช่วยนวลก่อน เขาจึงเข้าอุ้มนวล คุณพระเกิดตามมาอุ้มน้อย ทัดพยายามจะช่วยเกลียวออกไปด้วย แต่เธอสำลักควันจนไปไม่ไหว เธอเอ่ยปากขอโทษและให้ช่วยนวลออกไปก่อน ทัดตัดสินใจอุ้มนวลออกไป แล้วจะกลับเข้าไปช่วยเกลียวอีกที แต่ไม่ทันที่จะกลับเข้าไป หลังคากระท่อมถล่มลงไฟลุกโหม

“เกลียว!” ทัดตกใจร้องลั่น

คุณพระไวมาถึงเห็นทัด เขาแทบช็อกที่ขุนพิทักษ์ยังไม่ตาย และเห็นชุ่มอยู่ในอ้อมกอดคุณพระเกิด

ooooooo

ด้านระพีตัดสินใจมาหาหมอไสยให้ลงเสน่ห์ หมอไสยหัวเราะสะใจคิดถึงสิ่งที่รำพึงทำกับตน โดยไม่เฉลียวใจสักนิดว่า กำลังทำร้ายลูกตัวเอง เขาบริกรรมคาถาลูบไล้ทองตามแผ่นหลังระพี สีหน้าเข่นเขี้ยวที่ได้ชำระแค้นเสียที

แม้ระพีจะรู้สึกขยะแขยงสัมผัสของหมอไสย แต่เธอก็อดทน จนกระทั่ง หมอไสยลูกไล้มาถึงแขนและบีบแขนเธออย่างแรง เธอตกใจจะวิ่งหนี หมอไสยกดหัวเธอท่องคาถา แล้วพ่นเลือดผสมหนอนใส่หน้า เธอร้องกรี๊ดก่อนจะสลบลง เขาหัวเราะดวงตาดูเหี้ยมเกรียม

“ของตํ่าที่อยู่ในตัวเอ็งจะทำให้เอ็งเจ็บปวดปางตาย เอ็งต้องชดใช้ในสิ่งที่แม่เอ็งทำกับข้า”

ขณะที่ รำพึงกลับถึงเรือนท่าทางดีใจที่ฆ่าชุ่มกับลูกได้ จวงเข้าสอพลอ “แบบนี้ถ้าท่านขุนพิทักษ์รู้เข้าต้องตรอมใจตายตามนังชุ่มไปแน่ๆเจ้าค่ะ”

รำพึงหุบยิ้มเข่นเขี้ยว “ถ้าคุณพี่จะตาย ก็ต้องตายเพราะข้าไม่ใช่นังชุ่ม”

ทันใด คุณพระไวก้าวเข้ามาหน้าตาโกรธขึ้ง จวงกระเด้งออกอุทาน “คุณพระช่วย! ท่าทางแบบนี้ต้องมีใครสักคนตายก่อนแน่ๆ จวงไปดีกว่านะเจ้าคะ”

“ไอ้พิทักษ์มันยังไม่ตาย!” คุณพระไวกราดเกรี้ยว รำพึงตกใจจะแก้ตัว คุณพระดักคอ “น้องรู้แต่น้องปิดพี่ มีเหตุผลอะไรที่น้องไม่บอกพี่”

“คือ...น้องก็เพิ่งรู้ตอนคุณพี่ไม่อยู่นี่ล่ะค่ะ”...คุณ พระไวไม่เชื่อ รำพึงเริ่มโกรธ “คุณพี่จะมาคาดคั้นน้องให้ได้อะไร”

“หัวใจน้องยังมีไอ้พิทักษ์มันอยู่ตลอดเวลาใช่ไหม 15 ปีมานี้ หัวใจของน้องมีแต่มัน ความแค้นของน้องจึงไม่รู้จักจบสิ้น...คุณนวลเมียคุณพระเกิดหน้าเหมือนนังชุ่มอย่างกับคนคนเดียวกัน ไม่ใช่สิ คุณนวลก็คือนังชุ่ม น้องก็เลยคิดจะจัดการนังชุ่ม เพื่อจะได้เสพสุขกับไอ้พิทักษ์ใช่ไหม” คุณพระไวช้ำใจเข้าเขย่าตัวรำพึง “คนต่อไปที่น้องอยากให้ตายคือพี่รึเปล่า ตอบมาสิ หัวใจน้องไม่เคยมีพี่อยู่เลยใช่ไหม ตอบมาสิรำพึง ตอบมา...”

รำพึงสะบัดตัวออก ตบหน้าคุณพระไว “หยุดดูถูกน้องได้แล้ว เสียแรงที่ร่วมใช้ชีวิตด้วยกันมา”

“แล้วจะให้พี่คิดยังไง ที่น้องทำทุกอย่างนี้จะให้พี่คิดยังไง”

“ที่ผ่านมา คุณพี่ได้ตัวน้องมาครอบครองสมใจแล้วยังจะเรียกร้องอะไรอีก ถ้าคุณพี่โลภมากแบบนี้ ระวังจะไม่เหลืออะไรเลย”

“ชีวิตของพี่ไม่เคยต้องการอะไร นอกจากน้องรำพึงเพียงคนเดียว น้องเคยรักพี่บ้างไหม”

รำพึงไม่ตอบหันหลังเดินจากไป ทำให้น้ำตาแห่งความเจ็บใจของคุณพระไวไหลออกมา เขาเคียดแค้น โทษเป็นเพราะขุนพิทักษ์ ระหว่างนั้น อัฐตื่นขึ้น รู้สึกปวดหัวมึนตึ้บ คุณพระไวเปิดประตูพรวดเข้ามากระชากคอเขากราดเกรี้ยวใส่ ว่าไม่น่าเลี้ยงเลือดชั่วๆอย่างเขาไว้ อัฐตกใจถามคุณพ่อมีอะไร คุณพระสวน คนอย่างเขาไม่มีสิทธิ์มาเรียกตนว่าพ่อ

รำพึงตามมากระชากคุณพระไวออก ถ้าจะทำอะไรอัฐให้ข้ามศพตนไปก่อน คุณพระไวยิ่งเจ็บแค้นโพล่งออกมา “รักมันมาก น้องรักเลือดของมันมากกว่าพี่ ทำไมน้องทำกับพี่แบบนี้”

“ใครเคยบอกว่าถ้าน้องอยากได้อะไรก็จะถวายให้ ใครเคยบอกว่ารักน้องจนแลกได้แม้แต่ชีวิตตัวเอง ถ้าทำไม่ได้อย่างที่พูดก็อย่ามาบอกว่ารักน้อง คุณพี่ไม่รักน้องแล้วเหรอคะ”

คุณพระไวโดนบีบคั้นด้วยคำถามที่ไม่อาจปฏิเสธได้ จำต้องหันกลับออกไป อัฐยังตกใจ ทำไมพ่อถึงโกรธตน รำพึงปลอบว่า พ่อไม่ได้โกรธเขาแต่โกรธแม่ เธอกอดอัฐอย่างปกป้อง

ooooooo

โถงเรือน คุณพระเกิดกำลังปฐมพยาบาลน้อยซึ่งนอนหมดสติ ทัดเฝ้ามองอย่างห่วงใย คุณพระขอบใจทัดที่ช่วยลูกเมียตนไว้อีกครั้ง ทัดตอบว่าเขายอมตายดีกว่าเห็นทั้งสองคนเป็นอะไรไป คุณพระสะดุดหูย้อนถามว่าเขาเป็นใครกันแน่ จังหวะนั้น น้อยฟื้นขึ้นมา

“ยัยน้อย! ลูกเป็นยังไงบ้าง”

“น้อยไม่เป็นอะไรค่ะ แม่นวลเป็นยังไงบ้างคะ”

คุณพระเกิดบอกว่านวลนอนอยู่ในห้องยังไม่ฟื้น เขาไม่อยากเชื่อว่าเกลียวจะทำแบบนี้

“ดูเหมือนน้าเกลียวจะต้องการทำร้ายแม่นวลมากกว่าน้อย แต่พวกที่จับน้อยบอกว่า มีอีกคนที่จ้างพวกเขา” ...ทัดสะดุ้งกำหมัดแน่นเพราะเชื่อว่าเป็นรำพึงแน่
ไม่นาน ระพีฟื้นขึ้นมา ตกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง หมอไสยหัวเราะบอกว่า เธอสลบไปเพราะต้านมนต์ของตนไม่ได้ ตอนนี้ตนทำพิธีเสร็จแล้ว เขาส่งหุ่นรานีกำหนัดให้

“เอาหุ่นนี่ไปบูชา และให้หุ่นกินเลือดในเวลาที่เอ็งต้องการให้ผู้ชายหลงเสน่ห์เอ็ง” ระพียื่นมือรับ หมอไสยดึงไว้ ย้ำ “ผลที่เอ็งจะได้รับ มันจะเปลี่ยนชีวิตเอ็งไปจนตาย”

ระพีดึงหุ่นมาแล้วลุกออกไป หมอไสยหัวเราะไล่หลังจนเธอแปลกใจ...กลับมาถึงเรือน ระพีเห็นคุณพระไวยืนครุ่นคิด สีหน้าเศร้าหมองก็ตกใจรีบซ่อนหุ่น ทำทีเข้าไปกอดประจบ ทำให้คุณพระรู้สึกว่ายังเหลือลูกสาวที่รักตนอย่างจริงใจ เขาแปลกใจจะถามว่าลูกไปไหนกลางค่ำกลางคืน ระพีตัดบทขอตัวไปนอน อ้างว่าง่วง...พอเข้ามาในห้อง ระพีแกะหุ่นรานีกำหนัดออกจากห่อผ้าดูด้วยความดีใจที่เทิดจะต้องหันมารักตน

ooooooo

รุ่งเช้า บนเรือนคุณพระเกิด ทั้งคุณพระ น้อย และทัด ยังนั่งเฝ้านวล เธอฟื้นขึ้นมามองไปรอบห้อง พอเห็นหน้าทัดก็ดีใจโผกอด คุณพระเกิดกับน้อยตกใจ ทัดค่อยๆดันตัวเธอออก คุณพระถามว่ารู้จักกันมาก่อนหรือ ทัดรีบปฏิเสธ นวลหน้านิ่วจะร้องไห้ “ทำไมท่าน...”

ทัดแทรก “กระผมไม่รู้จักกันมาก่อนจริงๆขอรับ หัวคุณนวลถูกกระแทกและเพิ่งฟื้น คุณนวลอาจจะจำอะไรสับสน กระผมไม่มีบุญจะได้รู้จักคนอย่างเธอหรอกขอรับ”

นวลผงะ “ขอโทษ ฉันคงสับสน คนอย่างฉันคงไม่มีวันรู้จักกับคนอย่างนาย”

ทัดรีบขอตัวกลับ คุณพระเกิดสังเกตอาการของทั้งสอง นวลสบตาคุณพระพยายามเก็บอาการ ล้มตัวลงนอน น้อยบอกพ่อว่า แม่คงอยากพักผ่อน จึงชวนออกจากห้อง

ทัดเดินเร็วรี่ให้พ้นเรือน มาหยุดยืนเสียใจในสวน คุณพระไวก้าวมาขวางหน้า

“เอ็งนี่มันตายยากจริงๆนะไอ้พิทักษ์”

ทัดตกใจเล็กน้อย เขาหมดสิ้นความโกรธแค้นต่อคุณพระไวแล้ว ขอให้ต่างคนต่างอยู่ คุณพระกระชากแขนทัดกราดเกรี้ยว

“แต่ใจของเมียข้าไม่เคยลืมเอ็ง เวรกรรมของเอ็งกับข้าคงไม่มีวันหมด” คุณพระไวชกหน้าทัด “นี่สำหรับสิบห้าปีที่เอ็งไม่เคยตายไปจากใจรำพึง...นี่สำหรับเลือดชั่วของเอ็งที่ข้าต้องทนเลี้ยงมัน ทั้งๆที่ข้าเกลียดมันเข้าไส้” คุณพระชกเข้าอีกหมัด

แต่แรกทัดไม่ตอบโต้ แต่พอได้ยินเรื่องลูก เขาพุ่งเข้ากระชากคอคุณพระไว คุณพระสวนให้จำไว้ว่าลูกเขาอยู่ในกำมือตน ทัดชะงัก เดาไม่ออกว่าคุณพระไวมีแผนการอะไรอยู่...

ในวันเดียวกัน รำพึงออกมาตลาดกับอัฐ อัฐขอไปเอากริชที่ร้าน รำพึงยืนเลือกของอยู่มุมหนึ่ง ทัดเข้ามาดึงมือเธอ หน้ารำพึงประชิดหน้าเขา ทัดถามเสียงเข้ม เป็นฝีมือเธอใช่ไหมที่เผากระท่อม รำพึงยิ้มเยาะ ถ้าใช่แล้วจะทำไม ทัดของขึ้นทันที

“ถ้าเจ้าอยากฆ่าใคร คนคนนั้นควรจะเป็นพี่ไม่ใช่ชุ่ม ถ้าเจ้าไม่ยอมหยุดทำร้ายชุ่ม พี่จะไม่นิ่งให้เจ้าทำฝ่ายเดียวอีกแล้ว”

“คุณพี่จะทำอะไร คุณพี่จะฆ่าน้องหรือไง เอาสิถ้าทำได้ก็เอาเลย มันคงจะดีถ้าน้องได้ตายในมือคุณพี่ เอาสิเอาเลย” รำพึงจับมือทัดให้บีบคอตัวเอง

ทัดผลักเธอล้มลง อัฐเข้ามาเห็นรีบประคองแม่ รำพึงได้ทีร้องให้อัฐช่วยว่าทัดทำร้าย ทัดตาเหลือกปฏิเสธเสียงสั่น อัฐชักกริชออกมาขู่ พอเห็นกริชทัดจำได้ว่าเป็นของตัวเอง อัฐขู่อย่ามาทำร้ายแม่ตนอีก รำพึงยิ้มเยาะไล่ให้เขากลับไป ทัดเจ็บช้ำที่ลูกในไส้เห็นเขาเป็นศัตรู

ooooooo

พอพระยาสุรินรู้ว่าเกลียวเสียชีวิตก็เสียใจ คุณพระไวใส่ไฟว่าเป็นฝีมือทัด เทิดได้ทียุพ่อให้ฆ่าทัดเสีย เทิดพาลูกน้องมาจับตัวทัด ทัดต่อสู้แต่ยังโดนยิงหัวไหล่บาดเจ็บหลบหนีไปได้

น้อยพบทัดบาดเจ็บก็ตกใจจะพากลับเรือน แต่เขาบอกว่าไม่ได้ เกรงคุณพระเกิดจะเดือดร้อน น้อยตัดสินใจพาเขาไปหลบในกระท่อมเก็บสมุนไพร ทำแผลเบื้องต้นแล้วกลับมาตามพ่อที่เรือน แต่คุณพระเกิดยังไม่กลับ พอนวลรู้เรื่องก็ใจหายรีบไปดูแลทัด ให้น้อยรอพ่อที่เรือน

เมื่อนวลเห็นชายอันเป็นที่รักนอนซมเพราะพิษไข้ ก็เข้าไปลูบเนื้อตัวน้ำตานองหน้า ทัดลืมตาขึ้นมา นวลรีบถามว่าลืมตนแล้วจริงๆหรือ ทัดใจอ่อนยวบ
“ชุ่ม...ข้าไม่เคยลืมเจ้า ไม่มีวันลืม”

“แล้วทำไมถึงบอกว่าไม่รู้จักข้า ท่านไม่รักข้าแล้วใช่ไหม”

“รักของข้าติดตามเจ้าไปทุกที่ แต่ตอนนี้ข้าไม่สามารถจะปกป้องเจ้าได้ ข้าต้องการให้เจ้ามีความสุข มีชีวิตที่ดี มีคนที่ดีอยู่เคียงข้าง ข้าไม่อยากทำให้เจ้าต้องลำบากอีกต่อไป”

“ท่านใจร้าย...ท่านไม่เคยถามข้าสักคำว่าข้าต้องการได้อะไร ชีวิตนี้ข้าไม่สามารถรักใครได้อีก นอกจากท่าน แล้วท่านจะผลักไสข้าไปให้คนอื่นอย่างนั้นเหรอ...คนใจร้าย”

ทัดเห็นนวลร้องไห้ตัวโยน ก็ยันตัวลุกขึ้นดึงเธอมากอดด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก โดยไม่รู้เลยว่า คุณพระเกิดยืนมองอยู่หน้ากระท่อมด้วยสีหน้าสับสน

นวลกลับมาที่เรือน เข้ามาในห้องเห็นคุณพระเกิดนั่งอยู่มืดๆ จึงไปเปิดไฟ เขาเสียงกร้าวขึ้นว่า...คนโกหก นวลแปลกใจว่าพูดอะไร

“หลอกลวงผู้ชายอย่างพี่ได้ มันสนุกมากใช่ไหมชุ่ม”

นวลตกใจที่เขาเรียกชื่อ คุณพระเกิดเข้าบีบแขนเธอ ต่อว่าสนุกมากไหมที่รวมหัวกันหลอกตน “ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่ไม่เคยได้นอนกอดเจ้า ไม่เคยได้นอนกอดเมียตัวเอง คนอย่างพี่มันไม่ดีพอสำหรับเจ้าใช่ไหม พี่ยอมทุกอย่างเพื่อเจ้า แต่เจ้ากลับตอบแทนพี่แบบนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนทนเห็นเมียตัวเองปันใจให้ผู้ชายคนอื่นได้หรอก”

คุณพระเกิดขาดสติทำรุนแรงกับหญิงที่รัก ทั้งที่ไม่เคยแตะต้องตัวเธอมาก่อน เขาปลุกปล้ำเธอ นวลร้องไห้สะอึกสะอื้นนอนนิ่ง เตือนสติเขา

“ถึงแม้ว่าตัวฉันจะเป็นของคุณพี่ แต่หัวใจของฉันมีเพียงรักเดียวไม่เปลี่ยนแปลง”

คุณพระเกิดได้สติผละออก “พี่ขอโทษ พี่ไม่เคยคิดจะทำร้ายนวล”

นวลลุกขึ้นกระถดหนี คุณพระเกิดเห็นท่าทีหวาดกลัวของนวลให้เสียใจยิ่ง “พี่เคยคิดว่าจะใช้ความรักทั้งหมดของพี่ทำทุกอย่างเพื่อแลกกับหัวใจของนวล แต่ตอนนี้พี่รู้คำตอบแล้ว ว่าพี่คงไม่มีวันได้มันมา”

“บุญคุณที่คุณพี่มีให้ ดิฉันคงตอบแทนได้ไม่หมดในชาตินี้ แต่หัวใจของดิฉันรักท่านขุนได้เพียงคนเดียวเท่านั้น”

คุณพระเกิดกำมือแน่น มองนวลด้วยแววตาของผู้แพ้ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง นวลมองตามหลังเขาร้องไห้ด้วยความเสียใจ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”
19 มิ.ย 2564

10:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันเสาร์ที่ 19 มิถุนายน 2564 เวลา 18:09 น.