ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

บ่วงบาป

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

การปฏิเสธของคุณพระเกิด เป็นเรื่องซุบซิบกันในหมู่แม่ค้า ว่าขนาดคนใหญ่คนโตอย่างพระยาสุริน มาสู่ขอลูกสาวให้ลูกชายยังไม่ได้ นับประสาอะไรกับคนธรรมดาทั่วไป เผอิญระพีมาเดินตลาดได้ยินแม่ค้าเม้าท์กัน เหลือบเห็นน้อยกำลังเลือกซื้อผ้าอยู่กับสาวใช้ ก็หมั่นไส้รีบปรี่เข้าไปหาเรื่อง

ระพีแกล้งเข้าไปแย่งผ้าชิ้นที่น้อยเลือกและผลัก เธอล้มลง สาวใช้ที่มาด้วยต่อว่าระพี น้อยปราม ทำให้ระพีได้ใจถากถาง

“พ่ีเทิดพี่อัฐไม่ได้อยู่แถวนี้ หล่อนไม่ต้องแกล้งทำใสซื่อเป็นคนดีหรอกย่ะ มันทุเรศลูกตา”

รำพึงกับจวงตามมาเห็น รำพึงเอ็ดระพีแล้วเข้าประคองน้อยให้ลุกขึ้น สั่งระพีขอโทษน้อยแต่เธอไม่ยอมร้องกรี๊ดวิ่งหนีไป รำพึงหันมาขอโทษขอโพยน้อยแทนลูกสาว

กลับถึงเรือน รำพึงด่าว่าระพี “แม่ไม่คิดเลยว่าแกจะโง่ขนาดนี้ แกจะทำอะไรหัดคิดบ้างสิ ถ้าแม่น้อยเกลียดแก แม่น้อยจะพาลเกลียดเราเกลียดตาอัฐไปด้วย”

“อ๋อ...ที่แท้คุณแม่ก็กลัวพี่อัฐไม่ได้สมหวังกับนังน้อย”

“และแกก็จะไม่ได้สมหวังกับพ่อเทิด” รำพึงสวนทันที

ระพีชะงักแต่อดน้อยใจไม่ได้หาว่าเป็นข้ออ้าง เพราะเชื่อว่าแม่ไม่รักตน รำพึงโต้ว่าระพีเป็นลูกทำไมจะไม่รัก ระพีโวยถ้ารักจะด่าว่าตนต่อหน้าคนอื่นให้อับอายทำไม

“แกทำตัวเองทั้งนั้น ถ้าแกอยู่เฉยๆทำตามที่แม่บอก แม่จะทำให้แกได้ทุกอย่างที่แกต้องการ”

“ระพีไม่เชื่อ ขนาดความรักคุณแม่ยังให้ระพีไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับอย่างอื่น คุณแม่รักแต่พี่อัฐ คุณแม่ไม่รักระพี”

รำพึงโกรธตบหน้าระพี อัฐกับจวงเดินเข้ามาเห็นตกใจ ระพีร้องไห้โฮวิ่งเข้าห้อง อัฐจะตามไปดูน้อง รำพึงห้ามปล่อยเธอบ้าเสียให้พอ ระพีร้องไห้รำพันหาพ่อ
ในขณะที่คุณพระไวมาดูอาการหลวงตามั่นที่อาพาธหนัก หลวงตาตำหนิเด็กวัดที่ส่งข่าวไปรบกวนคุณพระให้ลำบาก

“ลำบากแค่ไหนกระผมก็ต้องมาขอรับ กระผมเอายาฝรั่งมาให้ด้วย หลวงตาฉันแล้วจะได้หายป่วย”

“ตารู้เวลาของตัวเองดี...”

“หลวงตาต้องหาย ต้องอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทร ให้กระผม”

“ไม่มีใครห้ามความตายได้หรอก แล้วอีกอย่าง ความตายก็ไม่ใช่สิ่งน่ากลัว ถ้าตอนอยู่เราได้ทำความดี ดำเนินชีวิตด้วยสติไม่ปล่อยให้กิเลสตัณหาใดๆมาบดบังชีวิตของเรา เมื่อตายไป...เราก็ไม่มีบาปกรรมใดติดตามไปให้เราต้องชดใช้”

“หลวงตาอย่าพูดแบบนี้สิขอรับ กระผม...” คุณพระไวพูดไม่ออกว่าใจไม่ดี

หลวงตาลูบหัวปลอบ “เมื่อใดที่เจ้าระลึกถึงคำสอนเหล่านี้ของตา นั่นก็เท่ากับว่า ตาอยู่กับเจ้าเสมอ”

คุณพระไวน้ำตารื้น ด้วยรู้ว่ามีเพียงหลวงตาที่ให้ อภัยและเป็นกำลังใจให้ตนเสมอ ไม่ว่าตนจะทำเลวเพียงใด พลัน หลวงตาเห็นภาพในนิมิตว่าสัมภเวสียืนจ้องเขาเต็มห้องนอน หลวงตาตกใจ ขอให้เขานอนค้างคืนที่วัด แต่คุณพระไวแค่เพียงแปลกใจไม่ทันถามเหตุผล ลูกน้องเอายามาให้หลวงตาเสียก่อน พอหลวงตานอนหลับ เขาก็กลับไปพักที่เรือนเก่า ระหว่างทางมีสายตาจับจ้องตามเขาไปจนถึงเรือน นั่นคือหมอไสย ซึ่งยังไม่ตายและกลับมาด้วยความแค้น

ooooooo

ต่อมา รำพึงจัดแจงให้จวงอบร่ำผ้าสวยๆเพื่อให้อัฐเอาไปฝากน้อย โดยไม่ต้องบอกว่าแม่ทำให้ แต่อัฐไม่อยากโกหก จวงแอบปลื้มช่างเป็นคนดีอะไรเช่นนี้ ผิดพ่อผิดแม่จริงๆ

รำพึงย้ำ “อัฐลูกรัก ถ้าอัฐเป็นห่วงแม่รักแม่ อัฐต้องแต่งงานกับแม่น้อย แม่อยากเห็นอัฐได้คู่ครองที่ดี แม่ถึงจะนอนตายตาหลับ”...อัฐรับคำด้วยความหนักใจ
ระหว่างที่น้อยนั่งทำแผลถลอกตามแขนตัวเองอยู่หน้าเรือน เพราะไม่อยากให้พ่อกับแม่รู้เรื่องที่โดนระพีทำร้าย สาวใช้เข้าไปหยิบของบนเรือน ทันใดคนของเทิดสองสามคนบุกมาจับตัวน้อยไปอย่างอุกอาจ เธอดิ้นรนร้องให้คนช่วย อัฐถือห่อผ้ามาได้ยินเสียงตกใจ เห็นคนลากตัวน้อย ก็ทิ้งห่อผ้าวิ่งตาม สาวใช้กลับลงมาไม่พบน้อย มีแต่ข้าวของกระจายก็แปลกใจ

ลูกน้องลากหญิงสาวมาในป่าลึก พบเทิดยืนรออยู่ น้อยตกใจต่อว่าเทิดที่ทำกับตนแบบนี้

“โทษพี่ไม่ได้นะ ต้องไปโทษคุณพระเกิดที่ไม่ยอมยกคุณน้อยให้พี่ คนอย่างพี่ ถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้... มานี่” เทิดคว้ามือน้อยดึงไป

อัฐวิ่งตามมาร้องให้ปล่อยน้อย เทิดไม่พอใจสั่งลูกน้องจัดการอัฐ แล้วลากน้อยไป อัฐถูกคนสามสี่คนรุมจึงสู้ไม่ไหว

สาวใช้วิ่งตามหาน้อยจนมาพบทัดที่หอบผลไม้มาฝาก พอรู้เรื่องจากสาวใช้ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปในป่า เห็นอัฐโดนรุมก็ตกใจเผลออุทาน “อัฐลูกพ่อ!”

ทัดจัดการพวกของเทิดได้ไม่ยาก อัฐบอกให้ทัดไปช่วยน้อย...ขณะนั้น เทิดกำลังปลุกปลํ้าน้อย เพราะไม่ยอมให้น้อยตกเป็นของอัฐ น้อยต่อสู้สุดชีวิต ควานได้ก้อนหินฟาดหัวเทิดแตก แล้วจะวิ่งหนี แต่ถูกกระชากตัวกลับมา ทันใดทัดตามมาถึง เหวี่ยงเทิดกระเด็นออกไป

“ไอ้ทัด! ถ้าเอ็งยังไม่อยากตายเป็นผีเฝ้าป่า ก็ไปให้พ้น”

“กระผมจะไป แต่คุณน้อยต้องไปกับผมด้วย” ทัดโอบกอดปกป้องน้อย

เทิดโกรธชักปืนออกมาจะยิงทัด อัฐย่องเข้ามาฟาดไม้ไปที่มือเทิด แล้วซัดท้องซํ้า เทิดล้มปืนกระเด็น พอเห็นอัฐเป็นคนทำก็ยิ่งแค้น จะพุ่งไปเก็บปืน ทัดฉวยไว้ได้ทัน

“หยุดสร้างบาปให้ตัวเองเถอะคุณเทิด ถ้าคุณเทิดไม่หยุด กระผมก็จะไม่เกรงใจอีกต่อไป”

“ไอ้ทัด เอ็งกับข้าได้เห็นดีกันแน่” เทิดชี้หน้าขู่อาฆาต ก่อนจะกระเสือกกระสนหนีไป

อัฐโผเข้ากอดน้อยอย่างห่วงใย น้อยร้องไห้โฮ ทัดมองเด็กสองคนด้วยความหนักใจ ก่อนจะบอกให้รีบกลับกัน ทัดชิงอุ้มน้อยไปก่อน อัฐมองตามอย่างแปลกใจ

เมื่อมาถึงเรือน คุณพระเกิดกับนวลหน้าตาตื่นเข้ามาดูลูกสาวอย่างห่วงใย พอรู้ว่าเทิดทำร้ายลูก คุณพระเกิดโกรธมากจะไปเอาเรื่อง น้อยกับนวลช่วยกันห้ามเพราะไม่อยากให้ผิดใจกับพระยาสุริน...หลังจากทำแผลให้น้อยแล้วเธอนอนพัก นวลออกมาดูแลอัฐ

“แม่น้อยนอนหลับไปแล้วค่ะ น้าขอบใจพ่ออัฐมากนะ ที่ช่วยแม่น้อย ไม่อย่างนั้นป่านนี้แม่น้อยจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”

“คุณน้าขอบใจลุงทัดดีกว่าครับ ถ้าผมไม่ได้เขา ผมก็คงจะแย่เหมือนกัน”

นวลพยักหน้า “นั่งลงเถอะจ้ะ น้าจะประคบแผลให้...น้าจะทำลูกประคบให้พ่ออัฐเอาไว้ประคบบ่อยๆพวกแผลฟกช้ำจะได้หายไวๆ”

“ผมมาให้คุณน้าประคบให้ได้ไหมครับ คุณน้ามือเบาดีเหลือเกิน”

“ได้สิ แต่น้าเกรงว่ากว่าแผลจะหาย พ่ออัฐต้องเดินทางไปมา น้าคงต้องทำลูกประคบขาเพิ่มให้ด้วยกระมัง” นวลยิ้มให้อัฐอย่างเอ็นดู

ทัดมองภาพลูกเมียนํ้าตาซึมด้วยความปลื้มใจ

ooooooo

เมื่อรำพึงรู้เรื่องน้อยถูกเทิดฉุดและอัฐเป็นคนไปช่วยไว้ได้ ก็เกรงว่าสักวันน้อยอาจพลาดท่าเสียทีเทิด จวงแนะให้ทำเสน่ห์ใส่น้อยกับอัฐไปเลย รำพึงเอ็ดไม่ดีแน่

“ไม่ดีจริงหรือเจ้าคะ อ้าว...ถ้าไม่ดีแล้วทูนหัวของบ่าวทำทำไมล่ะเจ้าคะ”

ระพีผ่านมาได้ยินยืนอึ้ง ฟังรำพึงบอกจวงว่า “เพราะมนต์เสน่ห์มันถูกทำลายได้ แต่ความรัก ไม่มีสิ่งใดทำลายได้ ข้าต้องการให้ตาอัฐกับแม่น้อยรักกันจริงๆ ยิ่งรักกันมากเท่าไหร่ยิ่งดี”

“แต่ถ้าตอนนั้นมนต์เสน่ห์ไม่ถูกทำลายเสียก่อน ท่านขุนพิทักษ์ได้อยู่ใกล้ชิดคุณรำพึงทุกวัน เขาอาจจะหลงรักคุณรำพึงเข้าจริงๆก็ได้นะเจ้าคะ”...

ด้านคุณพระไว อ่านหนังสือจนผล็อยหลับอยู่บนเตียง เสียงหมาหอนระงม หมอไสยนั่งบริกรรมคาถาปลุกผีอยู่กลางป่าช้า ให้ไปจัดการคุณพระ ทันทีที่สัมภเวสีจะบีบคอ เกิดแสงสีทองสว่างวาบ ปะทะมือพวกมันส่งเสียงร้องโหยหวน...หมอไสยลืมตาพรวด ใครกล้าลองดี

หลวงตามั่นนั่งหลับตาสวดมนต์อยู่หน้าหิ้งพระ ท่าทางอิดโรยแทบหมดแรง แต่ยังฮึดพยายามสวดต่อไป เพื่อปกป้องคุณพระไว ร่างดำทะมึนของสัมภเวสียกเท้าจะกระทืบกลางอกคุณพระไว แสงสีทองสว่างคลุมร่างเขาไว้ สัมภเวสีถูกกระแทกกระเด็นหายไป...กองกะโหลกตรงหน้าหมอไสยแตกกระจาย พิธีพัง หลวงตามั่นหยุดสวด ไอโขลกออกมาเป็นเลือดล้มพับลง

คุณพระไวสะดุ้งตื่น รู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง ไม่ทันไร ลูกน้องมาเคาะประตูเรียกรายงานว่า หลวงตาแย่แล้ว คุณพระตกใจรีบแต่งตัวไปที่วัด เห็นหลวงตานอนหายใจรวยริน เขารีบสั่งคนไปตามหมอ แต่หลวงตาห้ามด้วยเสียงแหบพร่า

“ไม่ต้อง มันถึงเวลาแล้ว” ท่านหยิบสร้อยตะกรุดยื่นให้ “ติดตัวไว้ มีคนปองร้ายเจ้า”

“ใครขอรับ...”

“เจ้ากรรมนายเวรของเจ้า แต่ตาอยากให้เจ้าอโหสิกรรมให้เขา เอาความดีชนะความชั่ว อย่าอาฆาตพยาบาทต่อกัน ให้ทุกอย่างจบสิ้นกันเพียงชาตินี้...ได้ไหมเจ้าไว”

คุณพระไวรับคำทั้งที่ยังงงๆ หลวงตามั่นหมดแรงมรณภาพไปอย่างสงบ คุณพระโผกอดท่านรํ่าไห้ ก่อนจะผละออกก้มกราบแทบเท้าท่านนํ้าตาอาบแก้ม

ooooooo

ด้วยความแค้น เทิดให้ลูกน้องเอาเสื้อผ้าของทัดออกมาเผาทิ้ง เกลียวผ่านมาเห็นร้องห้าม แต่กลับถูกเทิดผลักล้ม พอดีลูกน้องมาบอกว่าทัดกลับมาแล้ว เทิดเข่นเขี้ยว วอนหาที่ตายแท้ๆ

เกลียวตกใจเกรงเทิดทำร้ายทัด รีบไปขอร้องพระยา–สุรินให้มาช่วย...ระหว่างนั้น ทัดถูกเทิดใช้ไม้ฟาดโดยไม่ทันตั้งหลัก ลูกน้องช่วยกันกระหน่ำตี เทิดร้อง

“อย่าเพิ่งให้มันตาย คนที่คิดเป็นศัตรูกับข้า มันต้องทรมานอย่างแสนสาหัส ถึงจะสาสม”

เกลียวเกาะขาพระยาสุรินอ้อนวอน “ที่ผ่านมา ดิฉันไม่เคยขอสิ่งใดจากท่าน ครั้งนี้ท่านให้ดิฉันได้ไหมคะ ได้โปรดช่วยพี่ทัดด้วย”

พระยาสุรินยิ้มเจ้าเล่ห์ ถามว่าตนช่วยแล้วจะได้อะไรตอบแทน เกลียวยอมทำทุกอย่างให้เขามีความสุข ท่านพระยายิ้มกรุ้มกริ่ม

ทัดถูกมัดมือห้อยในเรือนคนงาน ใบหน้าปูดบวมเต็มไปด้วยเลือด เทิดยังให้ลูกน้องซ้อมไม่หยุด พระยาสุรินเข้ามา ถามจะเอากันให้ตายเลยหรือ ลูกน้องถอยออก ท่านพระยาสั่งให้ปล่อยทัด เทิดโวยว่าทัดกำแหงกับตน ท่านพระยาแก้ตัวแทนว่า ทัดคงไม่กล้าอีก

“นังเมียบ่าวบังคับเจ้าคุณพ่อให้มาที่นี่ใช่ไหม”

“คนอย่างพ่อไม่มีใครบังคับได้ แต่พ่อไม่อยากให้ใครมาตายในบ้าน ปล่อยไอ้ทัดซะ ถ้าใครไม่ฟัง ข้าจะเฉดหัวออกไปจากที่นี่ ไม่ว่าหน้าไหนทั้งนั้น”

เทิดโกรธแต่ไม่กล้าขัดคำสั่ง ฮึดฮัดออกไป ลูกน้องช่วยกันปล่อยทัด เกลียวมาดูแลปฐมพยาบาล แล้วรู้สึกว่า ทัดอยู่ที่นี่คงไม่ปลอดภัยแน่ จึงประคองเขาถูลู่ถูกังพามาที่เรือนคุณพระเกิด

“คุณพระเกิด คุณพระเกิดคะ...คุณนวล ช่วยพี่ทัดด้วยค่ะ”

นวลกับน้อยวิ่งออกมา เห็นสภาพทัดก็ตกใจ เกลียวเล่าว่า ทัดถูกเทิดซ้อมจากที่ช่วยน้อย นวลให้ลูกไปตามคุณพระมาโดยเร็ว เกลียวมองหน้านวล กัดฟันพูด

“คุณนวลคะ ฉันต้องกลับเรือนไปรับหน้าท่านเจ้าคุณไว้ก่อน ฉันฝากพี่ทัดด้วยนะคะ”

“ไม่ต้องห่วงค่ะ นายทัดมีบุญคุณกับพวกเรา พวกเราไม่ปล่อยให้เขาเป็นอะไรแน่”

เกลียวฝืนยิ้ม ตัดใจกลับไป...คุณพระเกิดพาทัดมานอนในเรือนคนใช้ ปรุงยาสมุนไพรพอกบาดแผลให้ที่หน้า ต้มยาให้ทาน  นวลเช็ดเนื้อตัวหน้าตาให้ทัด เผลอมองเขาอย่างครุ่นคิด ภาพอดีตแวบเข้ามา น้อยขอพ่อให้ทัดอยู่ที่นี่ตลอดไป เขาต้องมาเดือดร้อนเพราะช่วยตน

“เอาเป็นว่า เรารักษานายทัดให้หายก่อนแล้วกัน แล้วจะเอายังไงต่อไปค่อยว่ากัน”

คุณพระเกิดเรียกนวลให้กลับเรือน นวลจ้องหน้าทัดเหมือนตกอยู่ในภวังค์ น้อยช่วยเรียกอีกครั้ง นวลสะดุ้งทำตัวเป็นปกติ เพราะไม่อยากให้คุณพระขุ่นเคืองใจ...เมื่อมาถึงเรือน นวลล้างมือเหม่อๆ คุณพระเกิดส่งผ้าให้เช็ดมือ ก่อนจะเปรยว่า

“แม่นวลไม่ต้องลงไปดูแลนายทัดก็ได้นะ พี่ไม่อยากให้แม่นวลเหนื่อย”

“ดิฉันอยากตอบแทนผู้มีพระคุณบ้างค่ะ”

“แม่นวล...ถ้าเกิดวันหนึ่งแม่นวลจำได้แล้วว่าตัวเองเป็นใคร แม่นวลอาจจะมีคนรักอยู่แล้ว แม่นวลยังยอมให้พี่รักแม่นวลต่อไปอีกได้ไหม”

“คุณพี่...”

“ได้ไหมแม่นวล” เห็นท่าทีนวลอึดอัดใจ “แม่นวลไม่ต้องตอบพี่ก็ได้ แต่ถ้าวันนั้นมีจริง ถึงแม่นวลจะไม่อนุญาต พี่ก็ยังจะรักแม่นวลอย่างนี้ตลอดไป...นอนเถอะ ดึกมากแล้ว พี่จะไปเตรียมยาไว้ให้นายทัด” คุณพระเกิดออกไปจากห้อง

นวลมองตามหลังด้วยความสงสาร

ooooooo

วันต่อมา คุณพระไวเก็บอัฐิหลวงตามั่น เตรียมตัวจะกลับ หมอไสยมาแอบดู เห็นตะกรุดที่เขาห้อยคอให้เจ็บใจเข่นเขี้ยว อย่าหวังว่ามีของดีแล้วจะช่วยได้ตลอด ไม่เพียงแค่นั้น หมอไสยยังได้ยินลูกน้องคุณพระคุยกันว่า คุณพระรีบกลับคงจะคิดถึงคุณรำพึง หมอไสยหูผึ่งแสยะยิ้ม

วันรุ่งขึ้น รำพึงมาหาคุณพระเกิด จวงนั่งเจี๋ยมเจี้ยมอยู่ข้างๆ รำพึงทำทีมาขอสมุนไพรไปให้อัฐ อ้างว่านอนซมไข้ขึ้นตั้งแต่วันที่ช่วยน้อย คุณพระเกรงใจที่อัฐต้องมาเจ็บตัวเพราะลูกสาว

“ตาอัฐเต็มใจค่ะ แกบอกกับดิฉันว่า ต่อให้ต้องเจ็บมากกว่านี้ แต่เพื่อแม่น้อยแกก็ยอม” รำพึงพยายามเป่าหู “ถึงตอนนี้คุณพระคงจะแน่ใจแล้วใช่ไหมคะ ว่าตาอัฐของดิฉันรักแม่น้อยมากแค่ไหน เรื่องที่ดิฉันเคยทาบทามแม่น้อยไปเป็นสะใภ้ คุณพระจะว่าอย่างไร”

“ถ้าเขาสองคนรักกัน ผมก็ไม่มีอะไรขัดข้อง”

“ขอบพระคุณคุณพระมาก ที่เมตตาลูกชายดิฉัน ถ้าตาอัฐรู้ ตาอัฐจะต้องหายป่วยเป็นปลิดทิ้งแน่ๆค่ะ” รำพึงแอบยิ้มพอใจ

เกลียวถือตะกร้าใส่อาหารเข้ามา ชะงักเมื่อเห็นรำพึง ต่างเชิดใส่กัน เกลียวเอ่ยถามถึงทัดเป็นอย่างไรบ้าง รำพึงหูผึ่งรีบถามว่าทัดเป็นอะไร

ขณะที่นวลกับน้อยช่วยกันเช็ดตัวให้ทัด เพราะไข้ขึ้นจนเพ้อ น้อยรีบออกไปบดสมุนไพรลดไข้ ทัดเพ้อขอนํ้า นวลประคองเขาขึ้นดื่ม เขาปรือตามองเรียกเธอว่า...ชุ่ม

“ฉันไม่ใช่ชุ่ม”

“เจ้าคือชุ่ม ชุ่มของข้า...”

นวลตกอยู่ในภวังค์อีกครั้งเกิดภาพในหัว ตอนที่ตนดูแลขุนพิทักษ์ ทัดลูบไล้แก้มนวลอย่างลืมตัว สองคนประสานสายตากันนิ่ง เกลียวเดินถือตะกร้าเข้ามาหยุดมองด้วยสีหน้าไม่พอใจ รำพึงตามมาเห็นภาพบาดตา ยืนกำมือแน่นทั้งน้อยใจระคนเสียใจ จวงยุให้เข้าไปขัดขวาง แต่รำพึงเห็นท่าทีเกลียวก็เข้าใจได้ว่า เธอหึงนวล รำพึงบอกจวงไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เพราะตนมีวิธีที่ดีกว่า พลัน น้อยส่งเสียงมาว่า ยาได้แล้ว เกลียวทิ้งตะกร้าวิ่งร้องไห้ไป รำพึงกับจวงหลบ นวลกับทัดผละออกจากกัน นวลเกิดอาการปวดหัวจี๊ดจนทรงตัวไม่อยู่ น้อยเข้ามาประคอง

“คุณแม่!คุณแม่เป็นอะไรคะ”

“แม่ไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะ แม่เวียนหัวนิดหน่อย”

รำพึงตามเกลียวมา เห็นหยุดร้องไห้อยู่ จึงปั้นหน้าทำทีห่วงใยถามเจ็บมากไหม เกลียวผลักรำพึงออกห่างเพราะไม่ไว้ใจ จวงต่อว่า

“คุณเกลียวทำไมทำแบบนี้เจ้าคะ คุณรำพึงเห็นคุณเกลียวร้องไห้ก็อุตส่าห์เป็นห่วง”

“จวง...อย่าเสียมารยาทกับคุณเกลียว”

เกลียวถามต้องการอะไรให้พูดมาตรงๆ รำพึงยิ้มเอ่ยว่าเราน่าจะเป็นเพื่อนกันได้

“คนอย่างคุณรำพึงยอมลดตัวมาเป็นเพื่อนกับคนอย่างฉัน ฮึ...จะมาไม้ไหนกันแน่”

“โถ...ดิฉันก็แค่เห็นใจคนหัวอกเดียวกัน เพราะดิฉันก็เคยถูกคุณนวลแย่งคนรัก”

เกลียวมองอย่างไม่อยากเชื่อ รำพึงใส่ไฟให้เกลียวเกลียดนวลมากขึ้น สร้างเรื่องว่านวลเคยปั่นหัวให้คนรักของตนหลงใหล สุดท้ายก็ฆ่าตัวตายเพราะนวลทิ้งมาแต่งงานกับคุณพระเกิด

“ถ้าคุณรู้ว่าคุณนวลร้ายกาจอย่างนั้น แล้วทำไมคุณถึงอยากได้คุณน้อยเป็นสะใภ้”

“ทำไงได้ล่ะคะ ในเมื่อลูกรัก ดิฉันก็ทำได้แต่อโหสิกรรมให้กันไป”

“แล้วคุณมาบอกเรื่องนี้กับดิฉันทำไม”

“เพราะดิฉันรู้ว่าคุณรักนายทัด ใช่ไหมคะ... เอาเป็นว่า ถ้าคุณไม่อยากเสียนายทัดไปอย่างที่ดิฉันเคยเสียคนรัก คุณจะต้องระวังคุณนวลให้ดี”

เกลียวสีหน้าโกรธขึ้ง รำพึงแอบยิ้มสะใจ

ooooooo

กลับมาถึงเรือน จวงอดใจไม่อยู่ถามโพล่งขึ้นว่า “คุณรำพึงตอ...เอ๊ย...โกหกคุณเกลียวเรื่องนังชุ่มทำไมเจ้าคะ”

รำพึงหน้าเครียด “คุณพี่พิทักษ์ทำลายหัวใจข้า ข้าก็จะทำลายหัวใจคุณพี่คืนบ้าง”

“จะว่าจวงโง่ก็ได้เจ้าค่ะ แต่จวงไม่ค่อยเข้าใจจริงๆ”

“เอ็งคิดว่าถ้านังชุ่มตาย คุณพี่จะรู้สึกยังไง”

“อุเหม่...ไม่น่าถาม ท่านขุนพิทักษ์รักนังชุ่มขนาดนั้น ถ้านังชุ่มตาย ท่านขุนก็ต้องหัวใจสลายสิเจ้าคะ...ฮ้า! นี่คุณรำพึงจะให้นังคุณเกลียวฆ่านังชุ่มหรือเจ้าคะ”

“เริ่มฉลาดแล้วนี่” รำพึงยิ้มเหยียดๆพลัน สาวใช้ถืออุปกรณ์ทำความสะอาดออกมาจากห้องระพี จึงถามว่า ระพีไม่อยู่ไปไหน

สาวใช้ตอบว่าใช่และไม่ทราบว่าไปไหน รำพึงถอนใจ หันมาบ่นกับจวง

“ฉันบอกตรงๆฉันล่ะกลัวใจนังลูกคนนี้จริงๆ”

“เพราะคุณระพีเหมือนคุณรำพึงอย่างกับโขกกันออกมาใช่ไหมเจ้าคะ” จวงตอบตาใส

“นังจวง!” รำพึงปรี๊ดแตก จวงยิ้มแหยๆก้มหลบหน้าหลบตา

ระพีออกจากบ้านมาหาเทิด ระหว่างที่เทิดกำลังเมามาย ด้วยโกรธแค้นที่อัฐกับทัดไปช่วยน้อยได้ทัน เทิดเดินเซจะล้ม ระพีปรี่เข้าประคอง แต่พากันล้มกลิ้ง เทิดทับอยู่บนร่างเธอ ชายหนุ่มสบตาสักพักก็ผละออกอย่างขัดใจ

“ระพี...มาที่นี่ทำไม หรือว่าไอ้อัฐมันสั่งให้มาเยาะเย้ยพี่”

“ไม่ใช่ค่ะ ระพีมาเอง เพราะระพีจะมาถามพี่เทิดว่า ที่ใครๆพูดกันว่าพี่เทิดฉุดนังน้อย ไม่เป็นความจริงใช่ไหมคะ พี่เทิดไม่ได้รักนังน้อยใช่ไหมคะ”

“พี่รักคุณน้อย” เทิดพูดชัดถ้อยชัดคำ

ระพีอึ้ง ก่อนจะสวนว่าเขาไม่มีวันสมหวัง เพราะแม่ของตนจะสู่ขอน้อยให้พี่อัฐ เทิดเสียงกร้าวตนจะขัดขวางทุกทาง ระพีปรี๊ดกลับ ทำไมต้องรักน้อย ทำไมไม่รักตน ทั้งๆที่ตนรักเขา เทิดรำคาญผลักระพีล้มลงตวาดใส่ “อย่าเอาตัวเองไปเทียบกับคุณน้อยอีก คนอย่างเธอเทียบกับคุณน้อยไม่ได้เลยสักนิด ถ้าใครได้เธอไป คนนั้นดวงตกชัดๆ”

ระพีเสียใจเคียดแค้น มองตามหลังเทิดที่เดินไป... สักวันตนจะทำให้เขารักตนให้ได้...ระพีเดินปาดน้ำตาผ่านตลาด ได้ยินชาวบ้านคุยกันเรื่องเสน่ห์ยาแฝด ทำให้นึกถึงที่จวงกับรำพึงคุยกันว่า รำพึงเคยทำเสน่ห์ จึงตัดสินใจ

“คุณแม่ยังทำได้ ทำไมเราจะทำไม่ได้”

ระพีตัดสินใจเข้าไปถามพวกชาวบ้านที่คุยกันเพื่อถามว่ารู้จักหมอทำเสน่ห์บ้างไหม สองสาวมองอย่างงงๆระพีไม่พอใจ หยิบเงินโยนลงตรงหน้า สองสาวโกรธหาว่าเอาเงินฟาดหัว หวิดเกิดการตบตีกันขึ้น ระพีวิ่งหนีออกมาได้ ไม่ทันไร ชนเข้ากับหมอไสย เธอโวยวายหาว่าเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ หมอไสยแสยะยิ้ม ตนจะชดใช้ด้วยสิ่งที่เธอต้องการ ระพีมองอย่างแปลกใจ...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป
23 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 15:12 น.