ขุนเดช
ตอนที่ 10
หมอน้อยดีใจมากที่ขุนเดชปลอดภัยและอาการดีขึ้นมากแล้ว ขุนเดชขอบคุณหมอน้อย บอกว่าไม่คิดว่าจะรอดเลย เพราะตนตกอยู่ในท่ามกลางไฟนรกที่ร้อนแรง ส่วนหมอน้อยก็บอกอย่างอัศจรรย์ใจว่า
“อาหมอก็ไม่เคยเชื่อเรื่องอาถรรพณ์ของเหล็กไหล แต่หลังจากเมื่อคืนนี้ได้เห็นกับตา โชคดีของเธอจริงๆขุนเดช”
“คนบาปอย่างผมโชคไม่ได้ช่วยให้รอดชีวิตมาได้ หรอกครับอาหมอ ที่จริงผมควรจะตายไปแล้วต่างหาก” ขุนเดชหันไปมองพระศิลาที่ไร้เศียร พลางเอ่ย “วิญญาณของผมควรจะต้องถูกแผดเผาด้วยบาปที่ได้ทำไว้ แต่เพราะยังมีคนที่รักผม อุทิศส่วนกุศลของเขาให้กับผม และหลวงพ่อที่มาพบผมได้มีโอกาสร้องขออีกครั้ง”
ขุนเดชพยายามลุกขึ้นเดิน หมอน้อยขอร้องว่าอย่าเพิ่งไปไหนเลย ตนจะหาทางปิดเรื่องของเขาไว้ไม่ให้ใครรู้จนกว่าเขาจะหายดี ขุนเดชพูดให้หมอน้อยสบายใจว่าตนไม่เป็นไรแล้ว เมื่อขอโอกาสมาได้ตนก็ต้องไม่ปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์เพราะ “ในเมื่อคนใจบาปกว่าผมอย่างพวกมัน...ยังไม่ถูกกวาดล้าง ผมก็ยังตายไม่ได้ พวกมันจะต้องลงนรกไปพร้อมกับผม!”
ขุนเดชฝืนสังขารออกจากถ้ำไปด้วยแววตาแข็งกร้าว หมอน้อยได้แต่มองตามไปด้วยความห่วง
ooooooo
ส่วนจ่าแท่นพายงยุทธกับดาราและอาจารย์ประทีปไปยังที่ที่เห็นแจ็คฝังขุนเดช แต่พอไปถึงพบแต่หลุมเปล่า จ่าตกใจบอกว่าตนเห็นกับตาว่าวีรบุรุษบาปถูกฝังอยู่ตรงนี้ อาจารย์ประทีปบอกว่าคนตายแล้วไม่มีทางที่จะลุกไปจากหลุมได้แน่ จ่าทำท่าสยองว่า ถ้าลุกจากหลุมได้แสดงว่าเฮี้ยน
“วีรบุรุษบาปไม่ใช่ผีเฮี้ยนลุกออกจากหลุมหรอกจ่า แต่มันยังไม่ตายต่างหาก” ดาราถามว่ารู้ได้ไง “ก็รอยเท้าสองรอยที่ย่ำอยู่รอบๆนี่ไง มีคนมาช่วยวีรบุรุษบาปไปแล้ว” ยงยุทธพูดอย่างมั่นใจพลางมองสำรวจรอยเท้ารอบหลุมว่าใครเป็นคนมาช่วยวีรบุรุษบาป??
ยงยุทธกลับมาตามหาขุนเดชที่วัด ดาราถามว่าตามหาขุนเดชทำไม เขาชี้แจงว่า
“คนที่เราสงสัยที่สุดมักจะหายตัวไปทุกครั้งที่เกิดเรื่องกับวีรบุรุษบาป ดารา...นี่เป็นโอกาสที่เราจะได้รู้ความจริง” เขาเดาใจเธอออก ปลอบใจว่า “ผมรู้คุณกลัว ถ้าวีรบุรุษบาปคือขุนเดช แต่ถ้าเพื่อนของเราทำเรื่องผิด เราจะยังปล่อยให้เขาทำผิดอยู่อีกหรือ เราต้องช่วยเขาสิดารา”
แต่พอเข้าไปในโบสถ์ เจอขุนเดชกำลังกราบพระอยู่กับหมอน้อย ยงยุทธทักอย่างแปลกใจ
“ขุนเดช...แกอยู่ที่นี่หรือ”
ขุนเดชย้อนถามว่าไม่อยู่ที่นี่แล้วจะให้ตนไปไหน ดารารีบขัดขึ้นถามขุนเดชว่ารู้เรื่องวีรบุรุษบาปถูกฆ่าตายหรือเปล่า
ขุนเดชบอกว่าอาหมอเล่าให้ฟังแล้ว บอกยงยุทธว่า “ต่อไปนี้แกจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแล้ว” ยงยุทธสวนไปทันทีว่า ตนไม่เชื่อว่าวีรบุรุษบาปจะใจเสาะตายง่ายๆ แต่เชื่อว่าต้องมีคนช่วยชีวิตไว้ และตอนนี้อาจจะบาดเจ็บหนักหลบไปอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ พูดพลางจ้องหน้าขุนเดชอย่างจับผิด จนหมอน้อยใจไม่ดี
“แกเพิ่งจะพ้นจากข้อกล่าวหามานะยงยุทธ ฉันว่าแกควรจะหันไปตามล่าวัตถุโบราณที่พวกมันขโมยไปดีกว่า จะได้กอบกู้ชื่อเสียงแกกลับคืนมา”
ยงยุทธยืนยันว่าเรื่องนั้นตนทำแน่ แต่การจะกระชากหน้ากากวีรบุรุษบาปก็เป็นงานที่ตนปล่อยไว้ไม่ได้ ขุนเดชบอกว่างั้นก็อย่ามาเสียเวลากับตนเลย พลางชวนหมอน้อยลุกไป ถูกยงยุทธจับหัวไหล่เขาไว้บีบอย่างแรง จนขุนเดชชะงักเพราะเจ็บแผล ขุนเดชจะพยายามเก็บความรู้สึกเจ็บ หมอน้อยได้แต่มองด้วยความเป็นห่วง
คำปันจับได้ว่าบัวทองซ่อนดาบดำของวีรบุรุษบาปไว้ที่บ้าน บอกว่าไม่ยอมให้เอาอาวุธของฆาตกรไว้ในบ้านเด็ดขาด ถือดาบดำจะเอาไปให้ยงยุทธ บัวทองไม่ยอมให้แม่เอาไปเพราะนั่นเป็นของวีรบุรุษบาป ตนจะเก็บเอาไว้คืนเขา
“บัวทอง...แม่ไม่มีวันยอมให้เราไปเกี่ยวข้องกับฆาตกรนั่นเด็ดขาด” พูดแล้วถือดาบดำเดินลิ่วออกไปเลย
ที่โบสถ์...ยงยุทธเผชิญหน้ากับขุนเดชถามว่าตอนที่ตนเกิดเรื่องกับวีรบุรุษบาปเขาหายไปไหน ขุนเดชอ้างว่าตนไปลำปาง หมอน้อยช่วยพูดว่า ขุนเดชไปช่วยงานเพื่อนที่ลำปางตนเลยฝากยาไปให้แม่ยายที่นั่นด้วยและเพิ่งจะกลับมาตอนหมวดมาเจอนี่แหละ
ดารารีบตัดบทว่า เมื่อหมอน้อยยืนยันแล้วก็คงไม่ได้เป็นอย่างที่ยงยุทธสงสัย แต่ขณะขุนเดชจะออกไปนั่นเอง คำปันก็ถือดาบดำเดินอ้าวเข้ามา บัวทองตามมาติดๆ สองแม่ลูกโต้เถียงเสียงดังเข้ามา
คำปันบอกยงยุทธ ว่าบัวทองไปเจอดาบดำของวีรบุรุษบาป ตนไม่อยากเก็บไว้พลางส่งให้เขา
ขุนเดชกับหมอน้อยยืนมองดูอยู่อย่างใจหาย ส่วนยงยุทธรับดาบดำไปชักออกจากฝัก ขอบคุณคำปัน บอกว่า
“นี่เป็นหลักฐานสำคัญที่จะทำให้ผมสืบหาตัวตนที่แท้จริงของวีรบุรุษบาปได้” ยงยุทธหันมองขุนเดชจงใจพูดให้รู้ว่า “เพราะถ้าวีรบุรุษบาปยังไม่ตาย มันต้องหาทางมาเอาดาบของมันคืนแน่นอน”
บัวทองงอนแม่เดินกระฟัดกระเฟียดออกไป ส่วนขุนเดชเครียดเมื่ออาวุธสำคัญของตนตกไปอยู่ในมือของยงยุทธ หมอน้อยเห็นเลือดที่แขนเขาค่อยๆไหลออกมา จึงบอกให้ไปทำแผลก่อนดีกว่า เรื่องดาบค่อยคิดกันว่าจะทำอย่างไรต่อไป
ooooooo
ปราชญ์ตบหน้าประดับอย่างแรง ฐานปล่อยให้ยงยุทธรอดคุกซ้ำผู้การทรงยศยังมาหนุนหลัง
ยงยุทธอีก แต่พอรู้ว่าได้ปืนคาบศิลาเหล็กไหลพร้อมกระสุนมาแล้ว ก็ให้อาจารย์ก้องเกียรติทำพิธีให้ทันที
ระหว่างที่ปราชญ์ให้อาจารย์ก้องเกียรติทำพิธีนั้น คุณหญิงกับปารมีก็มีปากเสียงกัน เมื่อปารมีเริ่มระแวงที่เห็นประดับมาทีไร คุณหญิงแม่ก็แต่งตัวจี๊ดจ๊าดทุกที
แล้วสองแม่ลูกก็แปลกใจว่าทำไมไฟในบ้านจึงติดๆดับๆ เหตุเพราะอาจารย์ก้องเกียรติกำลังทำพิธีสัตตะโลหะบุรุษให้ปราชญ์อยู่นั่นเอง พอเสร็จพิธี ปราชญ์ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างพอใจที่ต่อไปนี้ตนจะเป็นผู้ที่แข็งแกร่งเป็นยอดคน เป็นหนึ่งในแผ่นดินแล้ว...ประดับแอบดูอยู่ด้วยแววตามาดร้าย...
คุณหญิงกับปารมีโต้เถียงกันไม่นาน ปารมีก็วิ่งไปอาเจียนโอ้กอ้ากที่ห้องน้ำ คุณหญิงตามไปถามว่าเป็นอะไร ปารมีไม่บอกแต่ตะคอกใส่ว่า “แม่ไม่ต้องมายุ่งกับปา ปาเกลียดแม่!” แล้วปิดประตูห้องน้ำใส่หน้าคุณหญิงปัง
ooooooo
ได้ดาบดำแล้ว ยงยุทธเอาออกมากวัดแกว่งลองน้ำหนักดาบอยู่ในห้อง จ่าแท่นโผล่เข้าไปเกือบถูกดาบบั่นคอ
ยงยุทธบอกจ่าว่าดาบเล่มนี้มีความสมบูรณ์มาก ทั้งความคม น้ำหนัก และเนื้อเหล็ก ตนไม่เคยพบเห็นมาก่อนเลย
“เสียดายนะครับ ที่คนมีฝีมือดันเลือกเดินทางผิด”
“จ่า...ถึงเขาจะช่วยชีวิตจ่าเอาไว้ แต่อย่าลืมนะ ดาบเล่มหนึ่งใช้ฟาดฟันอริราชศัตรู นั่นคือดาบวีรบุรุษกู้ชาติ แต่ถ้าดาบเล่มนั้นใช้ปล้นฆ่าชาวบ้าน มันก็คือดาบมหาโจร” พูดพลางก้มมองดาบในมือเขม็ง “ฉันรอแกอยู่...รีบมาหาฉันไอ้วีรบุรุษบาป”
ooooooo
หมอน้อยพาขุนเดชไปที่น้ำตก ขุนเดชนั่งสมาธิท่ามกลางน้ำตกที่ไหลรินใส่ตัว หลับตาเห็นเหตุการณ์ขณะตนถูกกระสุนปืนคาบศิลาเหล็กไหลจากแจ็ค คิดถึงคำบอกเล่าของอาจารย์ประทีปเรื่องอาถรรพณ์ของคนต้องกระสุนเหล็กไหล...
ขุนเดชลืมตาขึ้น นิ่งคิดอย่างสงสัยอะไรบางอย่าง...
คืนนี้ ที่กระท่อม ขุนเดชเล่าเรื่องที่นายเดื่องผู้เป็นพ่อเคยเล่าเรื่องสัตโลหะบุรุษให้ฟัง หมอน้อยถามว่า ปืนคาบศิลาเหล็กไหลก็เป็นหนึ่งในโลหะศักดิ์สิทธิ์โบราณที่พวกนั้นนำไปทำพิธีใช่ไหม
“ครับอาหมอ ถ้าเราหยุดพวกมันไม่ได้ ปล่อยให้คนที่แข็งแกร่งเป็นถึงยอดคนแต่จิตใจต่ำทรามลอยนวลอยู่ในแผ่นดิน เห็นทีลูกหลานของเราคงเดือดร้อนกันแน่”
“แต่ตอนนี้เธอไม่มีดาบดำที่จะไปสู้รบปรบมืออะไรกับอิทธิพลของพวกนั้น หมวดยงยุทธก็เตรียมตั้งท่ารอจับถ้าเธอบุกไปชิงคืน”
ขุนเดชนิ่งเครียด ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ไม่ได้สนใจหมอน้อยที่จับบ่าเขาไว้อย่างเป็นห่วงเลย
ooooooo
กำนันบุญกำลังผยองเต็มที่เมื่อไม่มีวีรบุรุษบาปมาขวางทางของตน พากันฉลองกับสัมฤทธิ์และลูกน้อง สั่งรำพันให้ไปนอนรอที่ห้องก่อน พอเมาได้ที่กำนันก็ไปทุบประตูจะเข้าหา แต่เธอกลัวไม่ยอมเปิดประตู ผกากรีดกรายเย้ายวนมาถามกำนันว่า
“จะอารมณ์เสียไปทำไมกำนัน ถ้าเมียกำนันไม่ยอมทำไมกำนันไม่ลองมองหาคนอื่นแทนล่ะ”
กำนันที่กำลังกลัดมัน หันมองผกายิ้มอย่างหื่นจัด หันลากผกาไปที่ห้องนอน
ฝ่ายสัมฤทธิ์นั่งดวดต่อกับลูกน้องอยู่ จู่ๆวีรบุรุษบาปที่มีผ้าขาวม้าพันหน้าก็ปรากฏตัวขึ้นที่ระเบียง มันตกใจร้องลั่น ลูกน้องบอกว่าวีรบุรุษบาปถูกฝังไปแล้วจะมาได้อย่างไร ตาฝาดมากกว่า กินเหล้าต่อกันดีกว่า สัมฤทธิ์เลยเงียบแต่ยังกลัวไม่หาย
ผกาพากำนันไปที่ห้องนอนตัวเอง กำนันถามว่าแบบนี้แสดงว่าเธอตัดใจจากประดับได้แล้วใช่ไหม เธอยิ้มร้ายบอกว่า ตนไม่มีวันตัดใจจากประดับได้ ประดับเป็นผู้ชายคนเดียวที่ตนรัก เวลาที่ตนรักใครมากตนก็เกลียดได้มากเหมือนกัน
ผกาบอกว่าตนรู้ว่ากำนันช่วยเหลือประดับวางแผนหักหลังรัฐมนตรีปราชญ์ กำนันสะอึกอึ้งถามว่าเธอต้องการอะไร
“ฉันผ่านผู้ชายมาเยอะ ดูแป๊บเดียวก็รู้ว่าผู้ชายคนไหนที่ควรจะยิ่งใหญ่มากด้วยบารมี เป็นยอดคนหนึ่งเดียวบนปฐพี คนอย่างกำนันไม่ควรมาเป็นลูกน้องเดินตามประดับ” กำนันตาลุกถามว่าเธอพูดจริงหรือ “จริงสิ ถ้ากำนันสัญญาว่า กำนันยิ่งใหญ่กว่ามันเมื่อไหร่ กำนันจะไม่ลืมฉัน”
“ฉันให้เธอได้มากกว่าคำสัญญาแน่นอน” ว่าแล้วกำนันก็โถมเข้ากอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผกาเมามัน
คืนนี้...แม้ไม่มีดาบดำแล้ว แต่วีรบุรุษบาปก็ยังทำงานได้ เขาเข้าไปในห้องนอนของผกา ผกาตื่นขึ้นมาเห็นวีรบุรุษบาปทำท่าจะแผดเสียงร้อง ก็ถูกวีรบุรุษบาปทุบต้นคอจนสลบแล้วหันมองกำนันที่ยังหลับอยู่ด้วยแววตาดุดัน
ooooooo
รุ่งขึ้น จ่าแท่นก็แจ้นไปเคาะประตูเรียกยงยุทธ บอกว่า วีรบุรุษบาปลงมืออีกแล้ว!
กำนันถูกเอาตัวไปมัดไว้กับเสาในถ้ำศิลาเอาผ้ามัดปากไว้ วีรบุรุษบาปตั้งหน้าตั้งตาลับดาบอยู่ใกล้ๆ พอกำนันรู้สึกตัวขึ้นมาก็โวยวายว่าใคร ปล่อยตนเดี๋ยวนี้ มองวีรบุรุษบาปที่ลับดาบอยู่ ด่าว่ารนหาที่ตายที่กล้ามาลูบคมตน พอเห็นว่าเป็นวีรบุรุษบาปก็ตกใจ แต่ไม่เชื่อเพราะวีรบุรุษบาปตายไปแล้ว
วีรบุรุษบาปไม่พูดสักคำ ลุกขึ้นควงดาบด้วยเชิงดาบดุดัน กำนันยิ่งตกใจบอกว่าวางดาบเสีย มีอะไรคุยกันดีๆก็ได้
“ฟ้า...ดิน...เป็นพยาน...ดาบ...เดือน...ดับ!!” วีรบุรุษบาปควงดาบเข้าหา กำนันแผดเสียงลั่นหลับตาปี๋
แต่วีรบุรุษบาปไม่ได้ทำอะไรกำนัน เพียงแต่ขู่เพื่อให้กำนันบอกว่าใครคือผู้สั่งให้ตามหาโลหะศักดิ์สิทธิ์โบราณกำนันกลัวแทบตายแต่ก็ปากแข็งว่าตนไม่รู้...ไม่รู้จริงๆ เลยถูกวีรบุรุษบาปชกหน้าจนสลบไป
ปารมีบอกประดับว่าตนท้อง ประดับห้ามเธอบอกเรื่องนี้กับพ่อและแม่เด็ดขาด อ้างว่าเธอยังเรียนไม่จบ ถ้ารู้ว่าท้องกับตนมีหวังตนแย่แน่ บอกว่าจะพาเธอไปหาหมอแล้วให้หมอช่วยยืนยันว่าเธอแค่ไม่สบายเท่านั้น ทั้งยังรับปากว่าจะไม่ทิ้งเธอไปไหน ปารมีจึงยอม
เบิ้มมารายงานว่า “ที่สุโขทัยติดต่อมาบอกว่ากำนันบุญกำลังมีปัญหา เพราะวีรบุรุษบาปยังไม่ตายครับ”
ooooooo
วันนี้ บัวทองไปหาดาราขอร้องให้ช่วยพูดกับ
ยงยุทธขอดาบดำคืน ดาราปฏิเสธเพราะนั่นเป็นหลักฐานสำคัญ ทำให้บัวทองกลับไปอย่างผิดหวังเสียใจ ครู่เดียวอาจารย์ดำรงมาบอกว่าคนงานทำความสะอาดโบสถ์ทิศใต้เสร็จแล้วจะไปถ่ายรูปเลยไหม
ขณะดาราไปถ่ายรูปที่โบสถ์ร้างนั่นเอง เจอวีรบุรุษบาปเปิดประตูโบสถ์เข้ามาแล้วปิดปัง ขังเธอไว้กับเขาเพียงลำพัง ดาราตกใจมาก เมื่อวีรบุรุษบาปเดินเข้าหาเธอถอยพลางหาทางต่อสู้ เธอยกกล้องที่คล้องคอใช้แฟลชจากกล้องยิงใส่ อาศัยช่วงที่วีรบุรุษบาปยกมือป้องแสงแฟลชวิ่งหนีไปทางประตู
วีรบุรุษบาปตามไปล็อกตัวเธอไว้บอกว่าไม่ต้องกลัว ตนเพียงต้องการขอความช่วยเหลือเท่านั้น
“ฟังผมให้ดี...ศัตรูของผมมีแต่พวกมัน ส่วนหมวดยงยุทธถ้ายังไม่เลิกขวางทางผม ผมจะถือว่าเป็นศัตรูด้วยอีกคน” ขณะนั้นมีเสียงอาจารย์ดำรงมาร้องเรียก วีรบุรุษบาปกำชับก่อนหลบไปว่า “ผมจะปล่อยคุณไป แต่คุณต้องทำตามที่ผมสั่ง”
เมื่อดาราเปิดประตูออกไป อาจารย์ดำรงถามว่าเกิดอะไรขึ้นหรือ ตนเรียกอยู่ตั้งนาน ดารายังหน้าเครียดแต่บอกว่าไม่มีอะไร ตนทำงานเพลินเลยไม่ได้ยินเสียงเรียก ชวนทำงานต่อกันเถอะ
ooooooo
ยงยุทธไปที่บ้านกำนันกับจ่าแท่นเพื่อถามเรื่องกำนันถูกลักพาตัว สัมฤทธิ์พยายามปกปิดเรื่องนี้ จ่าแท่นบอกว่าชาวบ้านลือกันให้แซดไปหมดแล้ว ยังไงก็ปิดไม่อยู่หรอก
สัมฤทธิ์กับผกาช่วยกันขู่ยงยุทธว่า ถ้าหาตัวกำนัน มาไม่ได้มีหวังถูกผู้ใหญ่เด้งแน่ แต่ขณะที่สัมฤทธิ์กำลัง จะเข้าเล่นงานยงยุทธนั่นเอง ประดับก็มาขวางไว้ประดับ กับยงยุทธต่างมองกันแต่หัวจดเท้าอย่างคุมเชิงกัน
หลังจากเจรจากันแล้ว ประดับออกมาส่งยงยุทธที่หน้าเรือน เขาบอกหมวดว่า
“ฉันส่งข่าวไปให้ผู้ใหญ่ในจังหวัดรู้เรื่องแล้ว พอแกกลับไปถึงสถานีคงจะได้รับคำสั่งให้รีบตามหาตัวกำนัน” ยงยุทธเชื่อว่ากำนันถูกเอาตัวไปหลายชั่วโมงแล้ว ป่านนี้อาจจะตายแล้วก็ได้ ประดับขู่ทันทีว่า “ถ้าปล่อยให้กำนันตาย นี่จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ คิดดูเอาแล้วกัน ถ้าไม่มีตราโล่คอยคุ้มกะลาหัว แกจะเอาอะไรมาป้องกันตัวจากคนที่อยากแก้แค้นแก”
ยงยุทธเชื่อว่า คนที่ลักพาตัวกำนันไปนั้น ถ้าอยากจะฆ่าก็คงฆ่าตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว บอกประดับว่า
“คนอย่างวีรบุรุษบาป ถ้าไม่คิดแก้แค้นก็ต้องมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่า”
พอแยกกันแล้ว ประดับบอกผกากับสัมฤทธิ์และลูกน้องว่า
“ได้ยินที่ไอ้ยงยุทธพูดแล้วใช่ไหม หาตัวกำนันกับไอ้วีรบุรุษบาปให้เจอ อย่าให้มันรู้เรื่องเราเด็ดขาด!”
ooooooo
วีรบุรุษบาปพากำนันไปที่แก่งหลวง สถานที่ที่พระร่วงเจ้าหายไปกับสายน้ำ บอกกำนันว่า
“ที่นี้เป็นที่ที่ข้าถวายคำสัตย์ปฏิญาณว่าจะปกป้องแผ่นดินของพระร่วงเจ้า อาสาเป็นทหารพระร่วง” กำนันหาว่าเขาบ้าที่เชื่อเรื่องเล่าปรัมปรา วีรบุรุษบาปย้อนถามอย่างรู้เรื่องกำนันดีว่า “ถ้ากำนันว่าข้าบ้าเชื่อเรื่องตำนานปรัมปรา แล้วไอ้พวกที่กำนันรับใช้มันล่ะ”
กำนันยังคงยืนกระต่ายขาเดียวว่าตนไม่รู้เรื่องจริงๆ วีรบุรุษบาปจ้องกำนันเขม็ง เอ่ยเสียงเข้มว่า
“สัตโลหะบุรุษ บุรุษผู้เป็นยอดเหนือแผ่นดิน” กำนันชะงัก คิดไม่ถึงว่าเขาจะรู้เรื่องนี้
วีรบุรุษบาปเอากำนันไปมัดไว้ในระดับน้ำที่ค่อยๆสูงขึ้นจนถึงคอ แล้วถามว่า “กำนันช่วยให้ใครเป็นสัตโลหะบุรุษ” กำนันก็ยังปากแข็ง แต่มือที่ถูกมัดอยู่ใต้น้ำนั้น กำลังพยายามบิดให้เชือกคลาย
“ข้าปฏิญาณต่อพระร่วงเจ้าว่า ข้าจะรักษาสมบัติของแผ่นดินให้สืบทอดจนชั่วลูกชั่วหลาน เพราะฉะนั้น มันผู้ใดคิดร้ายต่อสมบัติ ลักขุดลักขโมยเอาไปทำเดรัจฉานวิชา มันกับข้าต้องเจอกัน!!”
ooooooo
สัมฤทธิ์นำกำลังออกตามหากำนัน มันคาดโทษว่าถ้าหาพ่อไม่เจอ ทุกคนจะโดนยิงกระบาลเรียงตัว!
บังเอิญที่สัมฤทธิ์มาเจอกับเสือแชนกับเสือชิดที่แวะมาเยี่ยมกำนัน พอรู้ว่ากำนันถูกลักพาตัวก็ออกช่วยตามหา
ส่วนที่โรงพัก ยงยุทธได้รับคำสั่งจากชั้นเหนือให้ตามหากำนันให้เจอโดยเร็ว ยงยุทธนิ่งคิด บอกจ่าว่า สงสัยว่าที่วีรบุรุษบาปลักพาตัวกำนันไปต้องมีบางอย่างที่ต้องการมากกว่าแก้แค้น แต่เป็นอะไรตนยังไม่รู้
ขณะนั้นเอง ดาราเข้ามาพร้อมกับยื่นภาพถ่ายวีรบุรุษบาปที่เธอถ่ายจากกล้องโพลารอยด์ให้ดู ยงยุทธตกใจถามว่าได้มายังไง
“เขามาพบฉัน ต้องการให้ฉันมาบอกเธอว่า ถ้าอยากจับกำนันบุญเข้าคุก อยากรู้ว่าเบื้องหลังของกำนันเป็นใคร เธอต้องคืนดาบให้เขา”
ยงยุทธฟังแล้วขบกรามแน่นอย่างเจ็บใจ
เวลาเดียวกัน กำนันที่บิดข้อมือจนเชือกหลุด ก็เข้าต่อสู้กับวีรบุรุษบาปอย่างเอาเป็นเอาตาย ไล่กันไปถึงกลางป่า กำนันถอดเสื้อเผยให้เห็นรอยสักลงอักขระตามตัว พนมมือทำปากขมุบขมิบบริกรรมคาถา รอยสักที่ตัวเรืองแสงอย่างน่าอัศจรรย์
กำนันร่ายคาถาเรียกลมพายุ วีรบุรุษบาปถูกพายุพัดกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้อย่างแรง กำนันก้าวเข้าหาหัวเราะเยาะเตือนว่า “อย่าคิดว่าคนอย่างกำนันบุญมันจะง่ายเหมือนไอ้พวกกระจอกที่เอ็งเคยเล่นงาน เอ็งมันหาเรื่องใส่ตัว สะเออะอยากรู้เรื่องที่ไม่ควรรู้”
กำนันร่ายคาถาเรียกงูมาล้อมวีรบุรุษบาปไว้ หัวเราะเยาะว่า ถ้าวันนี้หนีไปได้ จะถือว่าดวงแข็งจริงๆ
ขณะนั้นเอง กำนันได้ยินเสียงสัมฤทธิ์ร้องเรียกจากอีกมุมหนึ่งจึงรีบไปหา เมื่อไปเจอกัน กำนันทักทายเสือแชนเสือชิดอย่างดีอกดีใจ เสือแชนถึงกับบอกกำนันว่า เพื่อไม่ให้เสียชื่อและกำนันไม่ต้องเสียหน้า ตนจะตัดหัววีรบุรุษบาปมาให้ ถือเสียว่าเป็นของติดไม้ติดมือมาฝากกำนันก็แล้วกัน
ooooooo
กำลังของยงยุทธกับจ่าแท่นที่ออกตามหากำนันถูกพวกเสือแชนเสือชิดสะกดรอย เขารู้ตัวบอกจ่าว่าเราต้องแยกกันไม่อย่างนั้นมีหวังโดนถล่มแน่ จ่าเตือนว่าอันตราย หมวดพูดอย่างมุ่งมั่นว่า ยังไงตนก็ไม่ยอมกลับมือเปล่าแน่
ส่วนเสือแชนก็บอกเสือชิดว่าตนจะจัดการหมวดนี่เอง ให้เสือชิดตามไปจัดการพวกที่เหลือ
เสือแชนใช้ปืนเอ็ม 16 ไล่ล่ายงยุทธ ยิงจนหมดแม็กก็ไม่ถูก เลยทิ้งปืนชักดาบออกมาไล่ฟัน ถูกยงยุทธใช้ดาบดำสู้กับเสือแชน มันตกใจที่ยงยุทธมีดาบดำใช้
เสือแชนถูกยงยุทธฟันจนดาบหักครึ่งซ้ำยังฟันที่หัวไหล่ผ่าลงมาอีกมันร้องลั่น ยงยุทธเองก็ตกใจกับอานุภาพของดาบดำ พอดีเสือชิดที่สู้กับจ่าแท่นและตำรวจจนตำรวจพากันถอยเพราะกระสุนหมด ตามมาช่วยเสือแชนไว้ได้
พอเสือชิดรู้จากเสือแชนว่ายงยุทธใช้ดาบดำก็ถึงกับอึ้งเพราะคิดว่าตัวเองจัดการกับพวกที่ใช้ดาบดำหมดไปแล้ว
ยงยุทธตามไปเจอวีรบุรุษบาปกำลังนั่งสมาธิสู้กับงูที่กำนันร่ายมนตร์เรียกมาอยู่ ยงยุทธใช้ดาบดำฟันงูเหล่านั้นจนมันหายวับไปกับตา แล้วเอาดาบดำไปยื่นคืนให้วีรบุรุษบาปตรงหน้า
แต่พอวีรบุรุษบาปลุกขึ้น ยงยุทธใช้ดาบชี้ประกาศว่าวันนี้จะไม่ปล่อยให้เขาลอยนวลไปได้แน่ วีรบุรุษบาปบอกให้ยงยุทธไปตามจับกำนันดีกว่ามาตามล่าตน บอกยงยุทธว่า
“กำนันบอกผมว่า คนที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่คนที่ทั้งคุณทั้งผมจะสาวไปถึงได้”
“พอได้แล้ว!! ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากแก ที่แกลากตัวกำนันมาเพราะต้องการแก้แค้นและต้องการให้ฉันเอาดาบดำของแกมาคืน แต่ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาที่แกจะมาสั่งให้ทำตามต้องการได้”
วีรบุรุษบาปไม่ยอมให้จับ ประกาศว่าถ้าขวางทางของตน ตนจะถือว่าเราคือศัตรูกัน ท้าว่าอย่างเก่งก็ต้องฆ่าตนเท่านั้น ยงยุทธบอกว่าตนไม่ฆ่าแต่จะเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของเขาออกมา
ขณะที่ยงยุทธจะเข้าไปกระชากผ้าขาวม้าที่พันหน้าของวีรบุรุษบาปออกนั่นเอง บัวทองวิ่งเข้ามาร้องห้าม ทำให้ยงยุทธชะงัก วีรบุรุษบาปฉวยโอกาสนี้แย่งดาบดำกลับคืนไปได้
ยงยุทธเอาปืนอีกกระบอกที่ซ่อนไว้ออกมาจะยิงวีรบุรุษบาปถูกบัวทองวิ่งมาขวางทางปืนไว้ ยงยุทธผลักเธอล้มแล้วไล่ตามวีรบุรุษบาปไป
บัวทองยังคงไล่ตามทั้งสองไป ถูกวีรบุรุษบาปจับเป็นตัวประกัน ยงยุทธไม่กล้ายิง วีรบุรุษบาปสั่งยงยุทธให้หันหลัง แต่พอยงยุทธหันมาอีกที ทั้งวีรบุรุษบาปและบัวทองก็หายไปแล้ว ยงยุทธสบถอย่างหัวเสีย...
“ไอ้สารเลว!! แกกับฉันจะต้องเป็นศัตรูกันไปจนวันตาย”
ooooooo
ประดับมาที่บ้านกำนันถามว่าได้ปากพล่อยพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดกับวีรบุรุษบาปไปหรือเปล่า กำนันชี้แจงว่า
“ผมไม่รู้ว่ามันไปรู้เรื่องสัตตะโลหะบุรุษมาจากไหน มันถึงได้บุกเข้ามาเอาผมไปเค้นความจริง แต่มันทำอะไรผมไม่ได้ ผมยังเก็บความลับของท่านไว้อยู่”
ประดับพอใจ ปรายตาไปทางผกามองอย่างรู้ทัน แล้วบอกกำนันว่า “ตอนนี้กำนันมีสหายเก่ามาช่วยแล้ว หวังว่าชื่อเสียงมหาโจรเมื่อหลายสิบปีก่อนจะไม่ต้องมาสิ้นลายเพราะไอ้วีรบุรุษบาปนะ” พูดแล้วเดินออกไป ผการีบตาม
ผกาถูกประดับด่าว่าสวมเขาให้ตน ผกาใช้มารยาหญิงแพศยาอ้างว่าตนทำเพื่อช่วยงานเขา เพราะเขาเป็นคนบอกกำนันเองว่ายกตนให้เป็นรางวัล ตนไม่มีทางเลือก ยิ่งเมื่อรู้ว่ากำนันคิดไม่ซื่อกับเขาเลยต้องยอมคอยเป็นหูเป็นตาให้ ประดับรู้ทันแต่พูดเอาใจว่า ถ้าอยากทำประโยชน์ให้ตนจริงๆก็ทำต่อไป เมื่อถึงวันที่ตนได้ทุกอย่างสมใจแล้วก็จะตบรางวัลให้อย่างงาม
“ขอบใจนะประดับ” ผกาอ่อนหวานแต่พอลับหลังเท่านั้นเธอก็เบ้ปาก “ไอ้พวกผู้ชายหน้าโง่ คอยดูเถอะต่อให้เป็นมหาบุรุษยิ่งใหญ่สักแค่ไหน สุดท้ายก็ไม่พ้นผู้หญิงอย่างฉันหรอก เชอะ!”
ooooooo
บัวทองถูกวีรบุรุษบาปพาไปที่นํ้าตก เมื่อเธอรู้สึกตัวขึ้นมาก็พยายามจะดูหน้าวีรบุรุษบาป แต่ถูกสั่งให้หยุดถ้าไม่อยากเจ็บตัว วีรบุรุษบาปบอกว่าที่จำเป็นต้องพาเธอมาด้วยเพราะไม่อยากให้เธอเดินป่ากลับไปคนเดียวกลางคืน
ระหว่างนั้น บัวทองพยายามที่จะรู้หน้าตาของวีรบุรุษบาป เห็นเขาปิ้งปลาก็ร้องว่าหิวอยากกิน วีรบุรุษ–บาปจึงเอาผ้าขาวม้าของตนปิดตาเธอแล้วเอาปลาให้กิน เธอแกล้งบอกว่ามองไม่เห็นกินไม่ได้ เขาเลยต้องป้อนให้
กินปลาเผาจนอิ่มแล้ว วีรบุรุษบาปบอกว่าพรุ่งนี้จะพาเธอกลับ บัวทองบอกว่าจะกลับไปบอกทุกคนว่าเขาไม่ใช่คนเลว
“เธอไม่จำเป็นต้องช่วยฉัน ฉันฆ่าคน ฉันทำร้ายเธอนะบัวทอง ถึงจะเรียกฉันว่าวีรบุรุษบาป แต่ก็เป็นคนที่ทำบาปเหมือนพวกมัน สักวันฉันก็ต้องตกนรกไปชดใช้กรรมที่ก่อไว้”
บัวทองพยายามใช้มือไขว่คว้าสัมผัสใบหน้าของคนที่ตนเชิดชูว่าเป็นวีรบุรุษบาป เขายอมให้เธอลูบคลำ พลันบัวทองก็ต่อว่าเขาที่โกหกว่าหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว ที่แท้ใบหน้าเขามีความงามเหมือนหัวใจของเขา
วีรบุรุษบาปค่อยๆเอามือบัวทองออก เขาลุกเดินออกไปเงียบกริบ เมื่อบัวทองร้องเรียกไม่มีเสียงตอบรับ เธอจึงรวบรวมความกล้าถอดผ้าผูกตาออก บัวทองใจหายเมื่อไม่มีวีรบุรุษบาปอยู่ตรงนั้นแล้ว
รุ่งขึ้น ขณะบัวทองไปล้างหน้าที่นํ้าตก เธอก็ถูกวีรบุรุษบาปมาทุบต้นคอจนหมดสติแล้วแบกร่างเธอกลับไปส่งที่บ้าน ระหว่างทาง ชาวบ้านเห็นวีรบุรุษบาปแบกร่าง บัวทองมาก็พากันตื่นเต้นชี้ให้ดูกัน อาฮวดกับสาลี่ขี่รถมาก็จอดดูด้วย สาลี่กับอาฮวดรีบไปบอกยงยุทธที่สถานีตำรวจว่า วีรบุรุษบาปพาบัวทองกลับมาแล้ว
คำปันที่เป็นห่วงบัวทองจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ พอเห็นวีรบุรุษบาปแบกบัวทองกลับมาก็ทั้งดีใจทั้งโกรธ ตรงเข้าทุบตีเขาพัลวัน เขาไม่ปัดป้องไม่ต่อสู้ ปล่อยให้คำปันทุบตีจนหนำใจแล้วก็ก้มกราบแทบเท้าขอขมา
เมื่อยงยุทธมาถึงถามคำปันว่า “วีรบุรุษบาปล่ะ?” คำปันได้แต่มองหน้าหมวดนิ่ง...
ooooooo
ดาราตามวีรบุรุษบาปไป ถามว่าตนช่วยให้เขาได้ ดาบดำคืนแล้ว เขาจะไปแบบนี้เลยหรือ เขาบอกว่าถ้าจะถ่วงเวลาเพื่อให้ยงยุทธตามมาจับทันก็เมินเสียเถอะ ไม่มีวันที่ยงยุทธจะตามตนทัน ดาราบอกว่าตนไม่อยากเห็นการนองเลือดมากกว่านี้
“สงคราม เมื่อเริ่มแล้ว มันเลี่ยงไม่ได้หรอกที่จะต้องมีคนตาย”
“ต้องได้สิ ความขัดแย้งไม่จำเป็นต้องใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาทุกครั้งไป ถ้าคุณบอกฉันมาว่า สิ่งที่พวกนั้นต้องการคืออะไร ฉันจะใช้วิธีของฉันทำให้ทุกอย่างยุติเอง”
“หึ...คุณกับหมวดยงยุทธไม่มีทางหยุดพวกมันได้ด้วยวิธีการอย่างสันติหรอก เพราะสิ่งที่พวกมันต้องการ มันเกินความสามารถที่คนดีๆจะไปหยุดได้” ดาราถามว่าหมายความว่าอย่างไร เขาบอกว่า “สัตโลหะบุรุษ ถ้า ต้องการหยุดมัน คนคนนั้นต้องเลวพอๆกับมัน และต้องกล้าแลกด้วยชีวิต!!”
ระหว่างนั้นเสียงยงยุทธเรียกดาราดังมา ยงยุทธ พรวดเข้ามาถามว่า “ดารา...มันอยู่ไหน” เธอได้แต่มองเขาหน้าเครียด...
เมื่อกลับไปที่บ้านคำปัน เจอยงยุทธอยู่ที่นั่นจ่าแท่นเล่าว่า บัวทองบอกว่าตลอดเวลาที่อยู่กับวีรบุรุษ–บาปนั้น เขาไม่ได้ทำอะไรตน ทั้งยังหาอาหารให้กินแล้วก็นอนพักผ่อนกัน จ่าบอกว่า “บัวทองยืนยันว่ามันไม่ใช่คนเลวอย่างที่หมวดคิด”
ยงยุทธไม่ชอบใจ เขาจะเดินออกไป จ่ารีบบอกว่า ตนรู้ว่าที่บัวทองขัดขวางการจับกุมนั้นเป็นเรื่องผิด ต่อไปจะไม่ให้หลานทำแบบนั้นอีก ยงยุทธบอกว่าเรื่องนั้นตน ไม่ติดใจ แต่อยากรู้ว่าระหว่างอยู่ด้วยกันนั้น บัวทองได้มีโอกาสเห็นหน้าตาวีรบุรุษบาปหรือเปล่า จ่าบอกว่าตนถาม แล้ว บัวทองบอกว่า ถูกปิดตาตลอดเวลา ไม่เห็นหน้าเขาเลย
ไม่เพียงเท่านั้น คำปันเองก็พูดอย่างทึ่งว่า ตอนที่เขาพาบัวทองมาส่ง ตนทำร้ายเขาแต่เขาไม่ตอบโต้ ทั้งยัง กราบขอขมาด้วย ดูเหมือนเขาจะรู้สึกผิดต้องการขอโทษที่ทำให้บัวทองเจ็บ
จ่าแท่นตามไปคุยกับยงยุทธว่าตนจำเสือชิดได้ ยงยุทธถามว่ามันเป็นใครหรือ จ่าแท่นโพล่งออกมาด้วยความแค้นว่า
“ไอ้เสือแชนกับเสือชิด ไอ้โจรใจบาปที่ฆ่าตัดคอพี่เดื่อง!”
จ่าแท่นเอาแฟ้มข้อมูลคดีของนายเดื่องมาให้ยงยุทธดู ในแฟ้มระบุว่าคดีนี้ปิดไปแล้ว จ่าบอกว่าอย่าไปเชื่อที่แฟ้ม ระบุไว้ เพราะตนจะเป็นคนตามสืบจนรู้ว่าเสือแชนกับเสือชิดเป็นคนฆ่านายเดื่องและตัดเศียรพระศิลา แต่พอเสนอ ให้จับก่อนที่มันจะเตลิดหนี จากนั้นตนก็ถูกสั่งย้าย
จ่าเล่าด้วยความคับแค้นใจว่า ต่อมาก็มีข่าวว่าตามเจอเสือแชนกับเสือชิดในซ่องโสเภณีและตำรวจได้วิสามัญทั้งคู่ไปแล้ว แต่เป็นที่รู้กันว่า มันเป็นตัวปลอม!
ฟังจ่าแล้ว ยงยุทธขอให้จ่าอย่าบอกเรื่องเสือแชนกับเสือชิดเป็นคนฆ่านายเดื่องให้ขุนเดชรู้ เขาให้เหตุผลว่า
“ผมเคยเห็นเวลาที่ขุนเดชบ้าเลือดมาแล้ว ลำพังวีรบุรุษบาปคนเดียวผมก็แย่แล้ว อย่าให้ผมต้องจับเพื่อนตัวเองข้อหาฆาตกรรมเลย
ooooooo
ดาราได้รับคำสั่งจากทางราชการให้รวบรวมข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับวัตถุโบราณที่หายไปเพื่อเอาไว้สืบหาตามคืน เธอเคยปรารภกับขุนเดช ทำให้ได้ยินคำว่า โลหะศักดิ์สิทธิ์โบราณ...สัตโลหะบุรุษ...แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร เธอตัดสินใจฝากงานไว้กับอาจารย์ดำรงแล้วเดินทางเข้าสืบในกรุงเทพฯ
แห่งแรกคือตามตำรวจไปดูวัตถุโบราณที่คนร้ายขโมยมาที่โกดังร้าง คนร้ายบอกว่ามันไม่เคยเห็นสิ่งเหล่านี้ แต่ก็เล่าเบาะแสสิ่งที่เคยได้ยินมาว่า “ผมเคยได้ยินพวกในวงการพูดกันปากต่อปาก ถ้าอยากรู้ว่าจริงหรือเปล่าก็ต้องไปสืบเอาเอง”
ดาราสวมวิญญาณนักสืบ ไปซุ่มที่หน้าบ้านอาจารย์ก้องเกียรติ พอเห็นเขาออกไป เธอก็แอบเข้าไปค้นหาหลักฐานในบ้าน แต่ไม่ทันเจออะไร อาจารย์ก้องเกียรติออกไปครู่เดียวก็นึกได้ว่าลืมเอกสารจึงกลับมาเอา เห็นแจกันถูกวางผิดที่ก็รู้ทันทีว่าต้องมีคนเข้ามาในบ้าน เดินไปหยิบปืนในลิ้นชักออกมา
ดาราไปซ่อนที่ระเบียง พอรู้ว่าอาจารย์ก้องเกียรติรู้ตัวแล้ว เธอตัดสินใจกระโดดลงไป กัดฟันวิ่งกะเผลกๆ หนีท่ามกลางกระสุนที่อาจารย์ก้องเกียรติยิงไล่หลังมา
ooooooo
กำนันกล่อมให้เสือแชนกับเสือชิดอยู่กับตนที่นี่ แต่เสือแชนไม่อยากอยู่กับที่ ขอไปสืบหาตัวจริงของวีรบุรุษบาปให้ได้ อยากรู้ว่าไปได้ดาบดำมาจากไหน ประดับรีบเสนอว่าถ้าลากคอวีรบุรุษบาปมาได้ตนมีรางวัลให้อย่างงาม
ทีแรกเสือแชนกับเสือชิดทะนงในศักดิ์ศรีของเสือเฒ่าไม่ยอมรับคำสั่งของ “เด็กเมื่อวานซืน” อย่างประดับ แต่พอกำนันกล่อมว่าถ้าประดับมีรางวัลให้ก็รีบทำเถอะจะได้มีเงินไว้ใช้ในบั้นปลายชีวิต ไม่ต้องเร่ร่อนเอาตอนแก่อีก
สองเสือจึงยอมรับ ย้ำกับประดับว่า เตรียมรางวัลให้พวกตนก็แล้วกัน
ขณะนั้นเอง เบิ้มเข้ามากระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง กับประดับ เขาถามว่าแน่ใจหรือ พอเบิ้มพยักหน้าเขาก็ชักสีหน้าอย่างเอาเรื่องขึ้นมาทันที
ooooooo
