ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: เกรท หวนหวาน แมท ลุ้น 'ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ'


ชงโชคพ่อของชั้นฉัตรหัวหน้าฝ่ายกฎหมายของไทยธนกิจและเป็นทนายความประจำบ้านวรรณดำรง เขาเป็นคนเดียวที่กล้าตีฝีปากกับคุณย่าพริ้มเพรา เมื่อเจอกันจึงมักพูดขัดคอกันเนืองๆ

วันนี้ก็เช่นกัน ชงโชคพูดกวนอารมณ์คุณย่าจนอีโนบอกพี่หมีว่า คุณย่าเจอมวยถูกคู่จริงๆ

คุณย่าชื่นชมวีว่าว่างานออกมาสวยมากมีแต่คนชมหลานย่าทั้งงานเลย วีว่ากอดคุณย่าอ้อนว่า

“แค่คุณย่าชอบคนเดียว วีว่าก็ดีใจแล้วค่ะ”

ทันใดนั้น คุณหญิงแขอุไรวิ่งแร่เข้ามาทำท่าดีใจมากชมเว่อร์...

“โอ! หลานอา!! ชุดสวยม้ากกกกก สุดยอดจริงๆ จ้ะ เพอร์เฟกต์!!!” แล้วดึงวีว่าเข้าไปกอดจูบซ้ายจูบขวาจนวีว่างง

“งานวีว่าน่ะเพอร์เฟกต์แต่คนนี้เฟคสุดๆ ได้ข่าวว่ามาสายแต่ออกอาการเสียอย่างกับมางานตั้งแต่วานซืน” ชงโชคเหน็บถูกวารุณีติงให้เบาๆ เดี๋ยวคุณอาพริ้มเพราได้ยินจะหันมาเอ็ดเอา ชงโชคพูดกลั้วหัวเราะว่าตนชอบโดนเอ็ดอยู่แล้ววันไหนไม่โดนนอนไม่หลับ

วีว่าโดนคุณหญิงแขอุไรกอดหอมจนงง พอตั้งหลักได้ก็ไหว้สวัสดีคุณอาแขอุไร คุณหญิงบอกให้เรียกแม่ไว้เลยเดี๋ยวเราก็ไม่ใช่คนอื่นไกลกันแล้ว หันไปฉอเลาะคุณย่าว่า “จริงไหมคะคุณอาพริ้มเพรา”

คุณย่าถามว่าลมกลับจากฝรั่งเศสหรือยัง คุณหญิงบอกว่ากลับมาแล้วเดี๋ยวคงเข้ามา พูดไม่ทันขาดคำลมก็โผล่มา เขาตรงเข้ากอดวีว่าทันที วีว่ารับกอดจากลมโดยดี ปูรณ์มองภาพนั้นแล้วเบือนหน้าหนี ที่อีกมุมมุกรินก็มองภาพบาดตานั้นอยู่เช่นกัน

เมื่อคุณย่าพริ้มเพราจะกลับ คุณหญิงแขอุไรประคองคุณย่าราวกับเดินไม่ได้ทั้งที่คุณย่ายังแข็งแรงเกินอายุ วารุณีพูดเบาๆกับชงโชคว่าคุณหญิงคงรู้ว่าคุณย่าชอบคนเอาใจ ชงโชคชมว่าวารุณีเข้าใจคุณหญิงดีอย่างนี้ถึงสมเป็นทองแผ่นเดียวกัน

“โอ๊ย...ทองแผ่นเดียวอะไรกันคะอาชงโชค ทั้งแม่ทั้งลูกเขาก็ยังไม่เคยมาออกปากขอทางเรา”

“ถึงไม่ขอ คุณพริ้มเพราก็แทบจะเอายัยหนูวีว่าใส่หีบทองส่งให้แล้วล่ะ เอ๊ะ...ว่าแต่ตัวคุณพ่อคุณแม่ล่ะจะยอมยกลูกสาวให้เขาหรือเปล่า”

วารุณีกับใจเด็ดมองหน้ากัน ใจเด็ดบอกว่าตนเลี้ยงลูกให้รู้จักคิดเอง โตขึ้นจะมาบังคับก็คงไม่ใช่ อยู่ที่เขาเอง

“ถ้าเทียบกับคนที่วีว่าเคยเจ๊าะแจ๊ะที่ผ่านมาด้วย ลมเขาก็ไม่ได้มีอะไรที่ไม่ดีนะคะ อีกอย่างคุณหญิงแขอุไรก็สนิทกับบ้านเรามานานแล้ว” วารุณีเอ่ย ชงโชคถามว่าถ้าเกิดลมมีคู่แข่งขึ้นมาล่ะ?” วารุณีถามว่าใครหรือ เพราะสามสี่ปีมานี่ก็ไม่เห็นมีใครมาจีบวีว่าเลย ที่เข้ามาก็ถูกวีว่าติไปทุกคน ยังจะมีผู้ชายที่เพอร์เฟกต์พอในสายตาวีว่าเหลืออยู่หรือ

“มีหรือไม่มีก็ไม่รู้หรอก พูดไปอย่างนั้น อย่ามาเอาอะไรกับคนอย่างผมเลยนะ” ชงโชคยิ้มๆ ไม่ชงเรื่องต่อ

แต่คุณย่าพริ้มเพรากับคุณหญิงแขอุไรเดินคุยกันขณะไปขึ้นรถ ได้ตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่า ต้องรีบคุยเรื่องแต่งงานของเด็กสองคนเสียที คุณย่าบอกว่า

วันสองวันนี้จะเริ่มคุยกับวีว่าเรื่องแต่งงานอย่างจริงจัง

คุณย่าพูดอย่างหมดห่วง ในขณะที่คุณหญิงแขอุไรแอบยิ้มเจ้าเล่ห์สมใจกับความสุขที่จะได้รับในเร็วๆนี้

ooooooo

เมื่อคุณย่ากลับไปแล้ว อีโนกับพี่หมีก็ดี๊ด๊าร่าเริงกันเต็มที่ มองไปเห็นวีว่าเต้นรำอยู่กับลม พี่หมีเปรยๆว่าคืนนี้คงไม่มีคู่ไหนเด่นกว่าคู่นี้อีกแล้ว ชั้นฉัตรเลยชี้ให้ดูคู่ปูรณ์กับมุกริน

“งั้นพี่ต้องเปลี่ยนคำพูดใหม่ว่า คืนนี้คงไม่มีคู่ไหนเด่นกว่าสองคู่นี้แล้วล่ะค่ะ”

ทั้งเจ้าขา อีโน และพี่หมี จับตาดูคู่เต้นทั้งสอง เจ้าขารำพึงว่าถ้าเป็นไปได้ก็น่าจะสลับคู่กัน อีโนแย้งทันทีว่าเป็นไปไม่ได้ คุณย่าพริ้มเพราคงไม่ยอมแน่

แถมวรรณวิวาห์ก็ไม่ชอบหน้าอานอกสายเลือดแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว

“ก็เพราะคุณย่าน่ะหาเรื่องด่าอาปูรณ์จนฝังหัวพี่วีว่าต่างหาก คิดแล้วเซ็ง!” เจ้าขาบ่น แต่อีโนไม่ยอมให้เซ็งบอกว่าคืนนี้ต้องสุขเท่านั้น แล้วดึงพี่หมีออกไปเต้นด้วยทันที ฝ่ายเจ้าขาเหลือบเห็นชั้นฉัตรกำลังเหล่สาวอยู่ แว้ดใส่และดึงหูยานจนชั้นฉัตรหน้าเบ้ อีโนปรี่มาหย่าศึกบอกว่าคู่นี้เลิกตีกันสักคืนมาครึกครื้นกันดีกว่า แล้วลากทั้งสองออกไปเต้นด้วยกัน

เพราะมิคยุเมธีว่า “บางครั้งความเจ็บแค้นก็ไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นด้วยการฆ่า แค่ทำลายสิ่งที่เขารักนักรักหนา คนเราทุกคนมีของที่รักมากๆกันทั้งนั้น เราทำลายมันเสีย บางทีมันอาจเจ็บปวดยิ่งกว่าการฆ่าก็ได้” เมื่อรู้ว่าเป้าหมายของเมธีคือวรรณวิวาห์ มิคจึงส่งสมุนไปเล่นงานทันที

คืนนี้สมุนมิคบุกไปทำลายร้านวรรณวิวาห์เวดดิ้ง ทำร้ายยามสลบแล้วเข้าไปทุบทำลายข้าวของพังระเนระนาด

ooooooo

คุณย่าพริ้มเพรากลับมาถึงบ้านก็เข้าไปหาปู่จรัลในห้อง คุณปู่ถามว่างานสนุกไหมน้องเล็ก

คุณย่าบอกว่าดีมากเลย แล้วเอ่ยถึงเรื่องงานแต่งงานของวีว่ากับลมที่เพิ่งคุยกันกับคุณหญิงแขอุไรมาสดๆร้อนๆว่า

“อีกวันสองวัน น้องจะเรียกแขอุไรเขามาคุยเรื่องงานแต่งของวีว่ากับลมนะคะ” คุณปู่จรัลถามว่าเรียกผู้ใหญ่มาคุยกันแล้วถามหลานเราเองหรือยังว่าเขาอยากแต่งงานหรือเปล่า “อ้าว...พี่ก็พูดอะไรแปลกๆ ใครๆ ในบ้านนี้ก็รู้กันดีว่ายัยวีว่าฝันอยากแต่งงานเป็นเจ้าสาวจะตายไป” คุณย่าสาธยายเรื่องที่วีว่าชอบเล่นแต่งงานตอนเด็กๆ แล้วสรุปเองว่า “ไอ้ชุดวันนี้น่ะวีว่าตัดไว้ให้ตัวเองใส่ชัดๆ ผู้หญิงน่ะยิ่งอายุมากขึ้น ก็กังวลอยากแต่งงาน อยากมีครอบครัวด้วยกันทั้งนั้นแหละนะคะ”

“อยากแต่งงานน่ะเข้าใจ แต่แต่งกับใครก็ควรคิดให้ดีๆก่อนไม่ใช่เหรอ?”

“ก็ตาลมลูกแขอุไรน่ะแหละค่ะ ดีที่สุด เหมาะที่สุด เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก วีว่าเองก็สนิทกว่าผู้ชายคนไหนๆ ครอบครัวแขอุไรเองก็เป็นหุ้นส่วนของไทยธนกิจมานาน ถ้าคู่นี้แต่งงานกัน เงินทองสมบัติจะได้ไม่รั่วไหล มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น หลานเราจะได้สบายไงคะ”

“เงินทองเพิ่มขึ้นแล้วจะสบายงั้นเหรอ? ดูพี่สิพริ้มเพราว่าพี่อยู่ในสภาพไหน สบายรึเปล่า เป็นถึงประธานใหญ่แห่งไทยธนกิจ แต่ลุกขึ้นไปทำงานไม่ได้นี่ถ้าไม่ได้ปูรณ์มาช่วยแบกรับ...”

“พอเถอะค่ะพี่จรัล น้องไม่อยากได้ยินชื่อนั้น!!” คุณย่าพริ้มเพราขัดเสียงขุ่นลุกขึ้นยืนอย่างรังเกียจแม้แต่ชื่อนี้

“เวลาก็ผ่านมานานแล้วนะ อะไรลืมได้ก็ลืมไปเถอะ” คุณปู่จรัลเอ่ยอย่างหนักใจ

“น้องไม่ลืมค่ะ เรื่องอื่นๆ น้องอาจจะทำใจได้ แต่เรื่องนี้น้องจะไม่มีวันลืม น้องจะเกลียดมันไปแบบนี้แหละ!!”

คุณปู่จรัลไอออกมาอย่างรุนแรงจนคุณย่าตกใจรีบเอาน้ำมาให้ดื่มจนหายไอ บอกคุณปู่ว่าดึกมากแล้วอย่าคุยเรื่องไร้สาระนี้เลย พักผ่อนเสียตนก็จะไปนอนแล้ว พลางหันหลังจะเดินไป คุณปู่จรัลพูดตามหลังเบาๆว่า

“ถ้ามันไร้สาระก็แปลว่าไม่มีประโยชน์ที่จะจำ เราต่างเป็นไม้ใกล้ฝั่งกันแล้ว อะไรที่มันไร้สาระแล้วกัดกินใจจะเก็บจะจำมันไปทำไมล่ะ”

คุณย่าพริ้มเพราหยุดนิดหนึ่งแต่แล้วก็เดินออกไปด้วยความมีทิฐิที่ยังเกาะกรังอยู่ในหัวใจ

คุณปู่จรัลได้แต่มองตามน้องสาวคนเดียวไปด้วยแววตาที่ทั้งเศร้าและสงสาร...

ooooooo

คืนนี้ ลมขับรถไปส่งวีว่าที่บ้าน เขาอ่อนหวานอารมณ์ดีกับเธอตลอดทาง เธอถามว่าแล้วเขาจะกลับอย่างไร ลมบอกว่าจะค้างกับเธอ แล้วออดอ้อนจนวีว่าเริ่มเสียงอ่อนและเคลิ้มกับคำหวานของเขาจนเกือบจูบกัน

แต่วินาทีที่ปากกำลังจะสัมผัสกันนั้น เสียงมือถือของวีว่าก็ดังขึ้น เธอรับสายอย่างหงุดหงิด และยิ่งหงุดหงิดเมื่อเห็นเป็นสายจากปูรณ์! วีว่ากดตัดสายทิ้งแล้วลงจากรถเดินเข้าบ้าน บอกลมให้ขับรถกลับไปเอง

“วีว่า...เดี๋ยว...” ลมร้องเรียกแต่วีว่าเดินเข้าบ้านไปแล้ว “โธ่เว้ย!!” ลมสบถแล้วขับรถกลับไปอย่างเร็วด้วยความโมโห

วีว่าเดินเข้าบ้าน เจอปูรณ์ยืนอยู่ด้วยสีหน้านิ่งเฉย เธอถามว่าโทร.หาตนมีเรื่องอะไร เขาบอกว่าดึกแล้วเห็นยังไม่กลับเลยเป็นห่วง เธอถามว่าเห็นตนเป็นเด็กประถมรึไง ตนโตแล้วอยากไปไหนอยากกลับเมื่อไรมันเรื่องของตน ถามประชดว่า

“ทำไมคะ จะบอกว่าอาปูรณ์ขี้เก๊ก เป็นห่วงหลานสาวจนนอนไม่หลับเลยเหรอ?”

“ใช่...เพราะคุณพ่อจรัลขอให้อาสัญญาว่าจะช่วยดูแลวีว่า อาก็ต้องทำตามสัญญา”

วีว่าพูดเย้ยว่าต่อให้เขาทำดีแค่ไหน สร้างภาพอย่างไรตนก็ไม่ปลื้ม เพราะ “วีว่ารู้จักคนอย่างอาปูรณ์ดีว่า สุดท้ายอาปูรณ์ก็ทำทุกอย่างเพื่อทรัพย์สินของวรรณดำรง! คุณย่าพริ้มเพราสอนวีว่ามาเสมอว่าคนที่น่ากลัวที่สุดก็คือคนที่ไม่ใช่ครอบครัวเราอย่างแท้จริง เข้าใจตรงพอยต์แล้วใช่ไหมคะ!”

ปูรณ์นิ่งไปอึดใจ จึงบอกเธอว่า ฟิล์มรถมันใส วีว่างงว่าเขาพูดเรื่องอะไร “ฟิล์มติดรถของวีว่ามันใส จะทำอะไรในรถก็ต้องดูให้ดีก่อน ถ้าใครมาเห็นเข้า มันคงไม่ดีไม่งาม แต่ถ้าวีว่าไม่แคร์อะไร เดี๋ยวอาจะให้คนเอารถไปติดฟิล์มให้มืดกว่านี้ก็ได้...เข้าใจตรงพอยต์แล้วเหมือนกันใช่ไหม?” พูดจบปูรณ์เดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้วีว่าชะงักอึ้งแล้วกระแทกเท้าเข้าบ้านไปอย่างหงุดหงิด
เข้าห้องนอนแล้วก็บ่นระบายอารมณ์ “เบื่อ! รำคาญ!! เซ็ง!!!” เจ้าขาถามว่าลมพูดอะไรให้เซ็งหรือ

“ลมน่ะเหรอจะพูดอะไรให้พี่เซ็งได้ แค่พี่ดุ ลมก็หงอแล้ว อาปูรณ์ขี้เก๊กต่างหาก!”

เจ้าขาถามว่าถูกอาปูรณ์เตือนเรื่องอะไรอีก เขาเตือนเพราะหวังดีนะ ก็ถูกวีว่ามองขวับอย่างขัดใจ สองพี่น้องเลยโต้แย้งกันถึงมุมมองอาปูรณ์ที่ต่างกัน เจ้าขาบอกว่าตนไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคุณย่าพริ้มเพรากับพี่วีว่าถึงเกลียดขี้หน้าอาปูรณ์นัก

วีว่าท่องความเลวร้ายของอาปูรณ์ออกมาเป็นชุดว่า

“อาปูรณ์เป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย ต่อหน้าทำเป็นวางตัวดี พูดจาดี ครับๆๆ อย่างเดียว แต่ลับหลังก็แค่คนนอกสายเลือด นอกตระกูลวรรณดำรงที่คิดจะโกงเอาทรัพย์สินทุกอย่างที่คุณปู่วรรณสร้างไว้ให้หมด แล้วพวกเราก็จะอับจนข้นแค้นเพราะอาปูรณ์!”

ท่องแล้วจะเดินหนี เจ้าขาตามไปโต้แย้งว่าตนไม่เคยเห็นอาปูรณ์เป็นคนแบบนั้นเลย ติงพี่สาวว่า “พี่วีว่าก็แค่เชื่อตามคุณย่าพริ้มเพรา ถ้าพี่วีว่าอยากมองโลกตามความจริง พี่ก็ลองเดินไปดูที่ห้องคุณปู่ตอนนี้สิ แล้วพี่จะได้เห็นความจริง”

คำพูดของเจ้าขาทำให้วีว่าอยากพิสูจน์ เธอไปแอบดูที่ประตูห้องคุณปู่จรัล จึงเห็นว่าปูรณ์ไปเฝ้าดูแลคุณปู่จรัลอยู่ข้างเตียง พอเห็นคุณปู่หลับ เขาก็คลุมผ้าห่มให้ จัดท่านอนให้สบาย แล้วหยิบหนังสือเศรษฐศาสตร์ภาษาอังกฤษอ่านอย่างมีสมาธิ วีว่าเฝ้าดูว่าเขาจะเลิกอ่านและกลับไปเมื่อไร แต่รอจนดึกตัวเองง่วงทนไม่ไหวเลยกลับไปนอน โดยที่ปูรณ์ไม่รู้ตัวเลย

ooooooo

มุกรินกลับไปที่คอนโดตัวเอง พี่บีโทร.มาถามว่าเตียงนอนของปูรณ์นิ่มดีไหม เธอของขึ้นบอกว่าตอนนี้นอนอยู่ที่ห้องตัวเอง พี่บีบอกว่าปูรณ์อาจเล่นเกมกับเธออยู่ก็ได้ทำให้เห็นว่าเขาไม่ใช่ ‘ของง่าย’ ที่เธอจะเคี้ยวได้สบาย ยุให้เธอเล่นเกมบ้าง

ระหว่างนั้นมีเสียงเคาะประตูห้อง มุกรินคิดว่าปูรณ์คงตามมาแน่ๆ รีบไปเปิดประตู กลายเป็นลม ที่อารมณ์ค้างจากวีว่าบึ่งรถมาหาเธอ มุกรินบอกว่า นึกว่าคืนนี้เขาจะอยู่กับเจ้าสาวไฮโซของเขาเสียอีก

“คืนนี้ผมไม่อยากอยู่กับใครทั้งนั้น...นอกจากคุณ” ลมยิ้มหวานตาเป็นประกายร้อนแรง

ทั้งสองคุยกันถึงอดีตที่เคยอยู่ด้วยกันที่เมืองนอก มุกรินถามว่าคืนวันอย่างนั้นคงไม่กลับมาอีกแล้วใช่ไหมเพราะเขากำลังจะแต่งงาน ลมขอร้องเธออย่าพูดเรื่องแต่งงานเลย เพราะภายนอกวีว่าดูดี น่าหลงใหล แต่ถ้าได้ใกล้ชิดจริงๆ จะรู้ว่าเธอน่าเบื่อแค่ไหน วันๆดีแต่วีนไปมา ลมหันมองมุกรินอย่างปรารถนาร้อนแรง บอกเธอว่า “เขาไม่เหมือนรินเลย...”

มุกรินดักคอว่าอยู่ต่อหน้าวีว่าเขาคงพูดอีกอย่างใช่ไหม ลมยอมรับว่าตนต้องพูดตามสคริปต์ที่แม่อยากให้พูด ย้ำว่า

“สำหรับผม การแต่งงานกับวีว่าเป็นแค่เรื่องธุรกิจ ไม่ได้มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง” มุกรินเปรยๆว่าน่าสงสารเจ้าสาว เธอจะรู้ไหมว่าเขาคิดแบบนี้ “รู้ไม่รู้ผมไม่สนใจ ได้แต่งงาน ได้ทรัพย์สินของเขาแล้วทุกอย่างก็จบ!! ว่าแต่คุณเถอะ กับอาปูรณ์ไปถึงไหนกันแล้ว?”

มุกรินถามว่าหึงหรือ ลมกอดเธอจากข้างหลังอย่างแรงรับว่าตนหึง ไม่อยากให้เธอไปเกี่ยวข้องกับใครโดยเฉพาะปูรณ์ เธอบอกว่าเจ็บจนลมยอมปล่อย มุกรินลุกขึ้น บอกเขาว่า

“รินบอกแล้วว่ารินไม่ใช่ของตายของใคร แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ สำหรับรินกับคุณปูรณ์ มันก็เป็นแค่ธุรกิจเช่นกัน” ลมมองตาหวานเยิ้มของมุกรินแล้วก็ยิ้มออก

ooooooo

คืนนี้ วีว่าฝันว่าเล่นแต่งงานกันอีก ทั้งกลุ่มมีลมเป็นผู้ชายอยู่คนเดียว วีว่าจึงเจาะจงให้ลมต้องเป็นเจ้าบ่าว คุณลึกลับมาดู วีว่าจึงชวนเล่นด้วย คุณลึกลับถามว่าจะให้ตนเล่นเป็นตัวอะไร วีว่าขอคิดดูก่อน คุณลึกลับขอเล่นเป็นเจ้าบ่าวได้ไหม

“ไม่ได้หรอกค่ะ ลมต้องเป็นเจ้าบ่าวของวีว่า” คุณลึกลับบ่นว่าไม่มีใครแย่งเป็นเจ้าบ่าวแทนลมได้เลยใช่ไหม วีว่าตอบทันทีอย่างมั่นใจมากว่า “ไม่มี ไม่ได้ค่ะ” คุณลึกลับเอามือลูบหัววีว่า พูดอย่างเอ็นดูว่า

“วีว่าควรเปิดใจให้คนอื่นมาเป็นเจ้าบ่าวแทนลมบ้างนะ เพราะวันนึงเจ้าบ่าวตัวจริงของวีว่าอาจจะไม่ใช่ลมก็ได้”

วีว่าถามว่าถ้าไม่ใช่ลมแล้วจะเป็นใคร หรือจะเป็นคุณลึกลับ คุณลึกลับหัวเราะร่วนบอกว่าอาจเป็นเจ้าบ่าวที่รอวีว่าอยู่ก็ได้ คุณลึกลับทำท่าติดตลกว่า เอ๊ะ... หรือจะใช่...หรือไม่ใช่...แล้วหัวเราะชอบใจ

วีว่าตื่นขึ้นมาบ่นว่าฝันถึงคุณลึกลับอีกแล้ว คิดถึงคำพูดของคุณลึกลับแล้วก็เดาไม่ออกว่าแปลว่าอะไร?

ตื่นขึ้นมาแล้ววีว่าไปหาคุณปู่จรัลที่ห้อง เจอแต่พยาบาลบอกว่าเมื่อเช้าตนมาเห็นคุณปูรณ์ฟุบหลับอยู่ข้างๆคุณจรัล พวกตนมาแล้วคุณปูรณ์จึงออกไป วีว่าถามว่าไปไหน พยาบาลไม่ทราบแต่เห็นมีคนโทร.มาแล้วเขาก็รีบออกไป วีว่าสงสัยจะเป็นสาวโทร.มาถึงได้รีบขนาดนั้น

ที่แท้ปูรณ์ได้รับโทรศัพท์จากพี่หมีเรื่องร้านวรรณวิวาห์เวดดิ้งถูกคนร้ายบุกเข้ามาทำลายข้าวของ ปูรณ์เข้าไปดูสภาพร้านแล้วบอกพี่หมีว่าตนแจ้งตำรวจแล้วเดี๋ยวคงได้เบาะแสว่าใครเป็นคนทำ และมันต้องการอะไร บอกพี่หมีว่า

“แต่ตอนนี้ผมมีอย่างหนึ่งที่เราต้องรีบทำ คือ...ทำยังไงก็ได้ให้วีว่าอย่าเพิ่งมาเห็นสภาพของวรรณวิวาห์เวดดิ้งตอนนี้ ผมว่าถ้าเขามาเห็นร้านที่รักของเขาเป็นแบบนี้ วีว่าต้องโมโหเกินกว่าใครจะห้ามได้แน่ๆครับ”

ปูรณ์มองไปรอบๆ เห็นความเสียหายย่อยยับของร้าน แม้แต่ชุดวิวาห์ที่สวมอยู่บนหุ่นก็ถูกฉีกขาดรุ่งริ่ง เห็นแล้วปูรณ์ได้แต่ถอนใจหนักหน่วง

ooooooo

เพื่อถ่วงเวลาไม่ให้วีว่าไปเห็นความย่อยยับของร้าน อีโนรีบไปที่บ้านวีว่า ร่วมกับเจ้าขาหาทางถ่วงเวลาวีว่าไม่ให้ไปที่ร้านเพื่อให้ปูรณ์เคลียร์ที่ร้านก่อน

แต่เพราะเป็นเรื่องฉุกละหุกการเตรียมถ่วงเวลาจึงไม่เนียน พอวีว่าลงมา ทั้งอีโนและเจ้าขาจึงหาเหตุถ่วงเวลาพูดโยนกลองกันไปมา รับลูกกันเนียนบ้างไม่เนียนบ้าง จนวีว่าจับพิรุธได้ ถามอีโนว่า มาถึงนี่แต่เช้าทำไม

อีโนหันไปถามเจ้าขา เจ้าขาบอกว่าตนทำบราวนี่สูตรใหม่เลยอยากให้อีโนมาชิม แล้วช่วยกันพูดให้น่าสนใจ แต่พอวีว่าถามว่าบราวนี่ที่ว่าอยู่ไหน ทั้งสองอึกอัก อีโนโยนกลองให้เจ้าขา เจ้าขาบอกว่าก็อีโนกินหมดแล้วไม่เหลือให้ใครเลย

อีโนจึงเปลี่ยนมุกใหม่ ตีหน้าเศร้าสารภาพว่า

ตนรีดผ้าที่วีว่าซื้อมาจากมิลานไหม้ แล้วเอาจากถุงมาให้ดู วีว่าดูแล้วบอกว่าไม่เป็นไรเพราะมันไม่ใช่ผืนนั้น แล้วชวนไปร้านเพราะสายแล้ว เจ้าขาฉุกคิดมุกใหม่ได้บอกว่าตนทำสปาเกตตีมัสมั่นเนื้ออยากให้ชิมก่อนไปร้าน

“ก็ได้ เดี๋ยวพี่ไปเอาของบนห้องก่อน ลงมาคงได้กินเลยนะ”

อีโนกับเจ้าขาดีใจมากคิดว่าแผนนี้สำเร็จ อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาได้พักหนึ่ง แต่อึดใจเดียวก็มีเสียงรถสปอร์ตคำรามแล่นออกไป อีโนนึกว่าใครมา เจ้าขาจำได้บอกว่า “นั่นมันเสียงรถพี่วีว่า!!”

ทั้งสองวิ่งออกไปเห็นรถของวีว่าขับไปลิบๆแล้ว! นึกได้รีบโทร.ไปบอกปูรณ์ก็โทร.ไม่ติด อีโนโทร.หาพี่หมีก็ไม่มีสัญญาณ เจ้าขาว้าวุ่นใจร้องไม่เป็นภาษา “โว้วววววว!!!”

ooooooo

ปูรณ์ ตำรวจ และพี่หมี ช่วยกันคิดหาสาเหตุและตัวคนร้ายที่มาพังร้าน แต่คนร้ายใช้ผ้าคลุมหน้าและใส่ถุงมือไม่ทิ้งหลักฐานอะไรไว้เลย แต่วิเคราะห์ได้ว่า คนที่น่าสงสัยที่สุดคือเมธี เจ้าของ MT Wedding Studio ที่กำลังมีคดีความกับวีว่าอยู่

“นายเมธีอาจจะทำจริง แต่หลักฐานที่จะเชื่อมโยงไปถึงตัวเขาล่ะ” ปูรณ์ถาม

“งั้นผมก็พุ่งเป้าไปที่นายเมธีก่อน ส่วนจะได้หลักฐานเชื่อมโยงไหม ก็คงต้องขอเวลาหน่อยล่ะครับคุณปูรณ์” ตำรวจสรุป ปูรณ์ขอให้เร่งหน่อยเพราะเจ้าของร้านเขาใจร้อนอย่างกับไฟ พอดีมือถือชั้นฉัตรดังขึ้น เขาบอกทุกคนว่า ตอนนี้หน่วยสกัดไฟกำลังทำหน้าที่อยู่ครับ แล้วรีบรับสาย “ว่าไงเจ้าขา??”

ปูรณ์ฝากตำรวจให้ดูแลเรื่องนี้ด้วย ส่งตำรวจกลับแล้วปูรณ์เดินออกไปที่หน้าร้าน เขาชะงักกึกเมื่อเห็นรถสปอร์ตของวีว่าพุ่งเข้ามาจอดอย่างเร็ว วีว่าลงจากรถทันที ปูรณ์รีบเข้าไปขวางไว้บอกให้ใจเย็นๆ วีว่าโวยทันที...

“เกิดอะไรขึ้นกับร้าน? เมื่อกี๊วีว่าเห็นรถตำรวจเพิ่งออกไป!” วีว่าจะเข้าไปในร้าน ถูกปูรณ์คว้าแขนไว้ เธอสั่งให้ปล่อยแล้วสะบัดจนหลุดวิ่งเข้าไปดูในร้าน ถามพี่หมีน้ำตาคลอ “เกิดอะไรขึ้นคะพี่หมี?”

“เมื่อคืนตอนตี 1 มีคนเข้ามาตียามจนสลบแล้วก็เข้ามา...เอ่อ...ทำอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะน้องวีว่า...พี่มาตอนเช้าเห็นเข้าก็ไม่รู้จะทำยังไงเลยโทร.หาคุณปูรณ์”

วีว่ายิ่งโมโหถามว่าร้านนี้เป็นร้านของตนทำไมไม่โทร.บอกตนแต่กลับโทร.บอกอาปูรณ์ คิดทบทวนพิรุธของอีโนกับเจ้าขาเมื่อเช้าแล้วยิ่งโมโหและเสียใจที่ทุกคนรู้เรื่องหมดรวมทั้งเจ้าขาและอีโน มีแต่ตนคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องเลย!

“ทุกคนแค่ไม่อยากให้วีว่าเสียใจ” ปูรณ์เอ่ย

“เสียใจงั้นเหรอ?! อาปูรณ์เลิกคิดว่าวีว่าเป็นเด็กอมมือเสียทีได้ไหม วีว่าโตแล้ว โตพอที่จะดูแลตัวเอง ดูแลร้านของตัวเองได้!! มันไม่ใช่กงการอะไรของอาปูรณ์ทั้งนั้น เชิญอาปูรณ์กลับไปได้แล้ว วีว่าจะจัดการเรื่องนี้เอง!” วีว่าคว้าไม้เบสบอลที่พวกคนร้ายทิ้งไว้คำรามแค้น “ใครทำอะไรไว้ มันก็ต้องรับผิดชอบสิ่งที่มันทำ!”

ooooooo

วีว่าตรงไปที่ร้านของเมธีที่มีลูกค้ากำลังมาติดต่อให้จัดงานแต่งงานอยู่ เธอพุ่งเข้าไปใช้ไม้เบสบอลฟาดดะ จนทั้งพนักงานและลูกค้าตกใจ พนักงานพยายามมาห้าม ถูกวีว่าตวาด “อย่ามายุ่ง!”

“หยุดนะวีว่า!! นี่เธอทำบ้าอะไรเนี่ย!!!” ทั้งยังขู่ว่าถ้าไม่หยุดตนจะแจ้งตำรวจ แต่ก็ไม่อาจหยุดวีว่าที่กำลังเดือดระห่ำได้ เมธีกระชากไม้เบสบอลจากวีว่าไปได้แล้วจะเข้าทำร้าย

ทันใดนั้น ปูรณ์พุ่งเข้าขวางไว้ เมธีชะงักกับท่าทีขึงขังของปูรณ์แต่ไม่วายเยาะเย้ยว่า ไม่นึกว่าเขาจะรับจ๊อบดูแลหลานสาวด้วย

“สำหรับผม หลานสาวคนนี้ถือเป็นทรัพย์สินที่มีค่ามากที่สุดของวรรณดำรงและเป็นหน้าที่ที่ผมต้องป้องกันไม่ให้เกิดอะไรขึ้นกับเธอ”

เมื่อเมธีชะงัก ปูรณ์จึงจะพาวีว่ากลับ แต่เธอไม่ยอมกลับบอกว่าคนอย่างเมธีจะต้องโดนกลับอย่างสาสม ปูรณ์ถามว่าแค่ไหนถึงจะสาสม ต้องให้เป็นข่าวว่า

หลานสาวของวรรณดำรงไปอาละวาดทุบตีข้าวของร้านคนอื่นถึงจะสาสมหรือ วีว่ายืนยันว่าตนทำสิ่งที่ถูกต้องฉะนั้นตนไม่แคร์

“ถึงวีว่าไม่แคร์ แล้วคนอื่นเขาแคร์หรือเปล่า พี่ใจเด็ด พี่วารุณี หรือคุณอาพริ้มเพรา วีว่าคิดหรือยังว่าพวกเขาจะแคร์ข่าวที่เกิดขึ้นไหม ยังไงเรื่องนี้ตำรวจก็รับไปจัดการแล้ว ฟังนะวีว่าคนทำชั่วใส่เราก็ไม่ได้หมายความ ว่าเราต้องทำชั่วโต้ตอบ มันจะมีประโยชน์อะไรที่สุดท้ายเราก็กลายเป็นคนทำชั่วไปด้วย”

ขณะวีว่าฮึดฮัดไปที่รถนั่นเอง ปูรณ์ได้รับโทรศัพท์จากวิโรจน์แจ้งว่าคุณจรัลอาการทรุดหนัก หมอบอกว่าหัวใจวาย

พอรู้ว่าคุณจรัลหัวใจวาย ทั้งปูรณ์และวีว่าต่างลืมเรื่องอื่นหมด เป็นห่วงคุณจรัลต่างจะรีบกลับ ปูรณ์บอกให้วีว่าไปรถตนเพราะภาวะจิตใจขณะนี้ของเธอไม่ควรขับรถ
เวลาเดียวกัน คุณหญิงแขอุไรก็โทร.ตามตัวลมให้รีบไปทำคะแนนกับวีว่า ลมนอนอยู่กับมุกรินที่คอนโดเขาตัดสายอย่างหงุดหงิด มุกรินก็พยายามถ่วงเวลาเขาไว้เสพสวาทกันต่อไป

ooooooo

เมื่อกลับไปถึงบ้าน วีว่ารีบเข้าไปที่ห้องคุณปู่จรัล ทุกคนที่เฝ้าคุณปู่อยู่พอเห็นวีว่ามาก็แหวกออกเป็นทางให้เธอเดินเข้าไป ปูรณ์ยืนดูอยู่ห่างๆอย่างเจียมตน

เมื่อคุณปู่จรัลรู้ว่าวีว่ามาก็เรียกหาปูรณ์ เขาเดินเข้าไปอย่างสำรวม คุณปู่จับมือปูรณ์และวีว่ากุมไว้ด้วยกันบอกปูรณ์ว่า

“พ่อฝากวีว่าด้วยนะ” ปูรณ์บอกว่าวีว่าโตแล้วเธอเก่งและดูแลตัวเองได้ คุณจรัลไม่ยอม “ไม่ได้...สัญญากับพ่อสิว่าจะดูแลวีว่า” ปูรณ์จึงต้องรับปากว่าตนสัญญา คุณปู่จึงปล่อยมือตัวเองแต่มือของปูรณ์กับวีว่ายังกุมกันอยู่

วารุณีพูดกับใจเด็ดและเจ้าขาว่าที่คุณปู่พูดกับปูรณ์เมื่อครู่นี้ คุณย่าพริ้มเพราคงจะอกแตกตายแน่

“เจ้าขาว่าดีออก แต่ไหนแต่ไร อาปูรณ์ก็ดูแลวรรณดำรงมาตลอด รายจ่ายต่างๆ พวกเราแทบไม่เคยต้องไปยุ่งเลย ถึงเวลาสิ้นเดือนญาติแต่ละคนก็เซ็นแก๊ก รับตังค์ ใครมีหนี้อะไรอาปูรณ์ก็ไปจัดการสะสางให้อีกต่างหาก แล้วม้าพยศอย่างพี่วีว่าน่ะต้องได้คนเข้มๆอย่างอาปูรณ์นี่แหละดูแลไม่อย่างนั้นใครจะไปดูแลได้ล่ะคะ”

ใจเด็ดบอกว่าก็ลมไง เจ้าขาโวย ถามพ่อกับแม่ว่าอยากได้ลมมาเป็นลูกเลยจริงๆหรือ ทั้งพ่อและแม่ต่างชะงัก

“ขนาดร้านวรรณวิวาห์โดนโจรลุกมาทำลายข้าวของ พี่ลมยังไม่โผล่มาดูดำดูดีเลย คนที่มาดูน่ะอาปูรณ์นะคะ ถ้าไม่ได้อาปูรณ์ พวกเจ้าขาก็ทำอะไรไม่ถูกหรอก อ้อ...แล้วร้านซ่อมไปถึงไหนแล้วเนี่ย เดี๋ยวเจ้าขารีบโทร.ไปถามพี่หมีก่อนดีกว่า”

เจ้าขาผละไป วารุณีกับใจเด็ดมองหน้ากันอย่างไม่รู้จะตอบคำถามของเจ้าขาอย่างไร

แม้ต่อหน้าคุณปู่จรัลคุณย่าพริ้มเพราจะไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไร แต่พอกลับถึงห้องนอน คุณย่าก็พูดอย่างกราดเกรี้ยว

“ไม่มีวัน!! ฉันไม่มีวันยอมให้คนนอกสายเลือดวรรณดำรงมาทำหน้าที่ดูแลหลานสาวฉันเป็นอันขาด ไม่มีวัน!!”

ooooooo

ปูรณ์กลับเข้าห้อง เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งขึ้นดู เป็นผ้าเช็ดหน้าที่เก็บเรื่องราวในอดีตของเขาไว้เตือนความจำ

ครั้งนั้น เกิดไฟไหม้บ้านเพราะถังแก๊สระเบิดบ้านของปกรณ์พ่อของปูรณ์ไฟไหม้ทั้งหลังอย่างรวดเร็ว ทุกคนกำลังหลับสนิท จึงสำลักควันไฟเสียชีวิตหมด ทั้งปกรณ์ ภรรยา และคนอื่นๆ ที่สำคัญเป็นวันที่จรัลตามเจอปกรณ์พอดี เขาฟังตำรวจแล้วรำพึงอย่างเศร้าเสียใจว่า

“ผมใช้เวลาตามหาครอบครัวคุณอาปกรณ์ตามคำขอร้องสุดท้ายของพ่อผมมาเป็นปีๆ นี่ผมมาช้าไปเหรอเนี่ย...ถ้าผมมาเร็วว่านี้อีกนิด อย่างน้อยผมก็ได้พบคุณอาปกรณ์ ได้ตอบแทนบุญคุณที่คุณอามีให้กับครอบครัวผมบ้าง แต่สุดท้าย ความตั้งใจของผมก็ล้มเหลวหมด...”

แต่แล้วเขาก็ตื่นเต้นเมื่อตำรวจพาปูรณ์ลูกชายคนเดียวของปกรณ์ที่รอดมาราวปาฏิหาริย์ เวลานั้นปูรณ์เอาแต่ร้องไห้ จนจรัลต้องปลอบ เอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาและเขม่าตามใบหน้าให้ และเอาผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นวางไว้ในมือปูรณ์

จากนั้นจรัลพาปูรณ์มาที่บ้านบอกปูรณ์ว่านี่คือ “บ้านของลุง...บ้านของปูรณ์...” ปูรณ์มองผ้าเช็ดหน้าเก่าๆ ในมือผืนนั้นอย่างเป็นของล้ำค่าในชีวิต

ในคืนนี้เอง คุณปู่จรัลก็จากไป วีว่าที่เฝ้าคุณปู่อยู่ตลอดเวลา โผกอดร่างคุณปู่ร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ ปูรณ์อยู่ที่ห้องพักของตัวเอง สังหรณ์ใจบางอย่าง วิ่งไปดูก็
เห็นแต่ความโศกเศร้าของบรรดาสมาชิกในครอบครัววรรณดำรงต่อการจากไปของคุณปู่จรัล เขามองอึ้งเหมือนถูกสาปให้ตรึงอยู่กับที่!

ooooooo

คุณย่าพริ้มเพราบอกให้ลูกหลานในครอบครัววรรณดำรงเข้าไปกราบเท้าคุณปู่จรัล แต่เมื่อวารุณีเรียกปูรณ์ให้เข้าไปกราบ คุณย่าเสียงเข้มว่าไม่ต้อง! อ้างว่าเขาเป็นแค่ลูกบุญธรรมที่เก็บมาเลี้ยงเท่านั้น

คุณย่าพูดโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าปูรณ์ว่า “ถ้าคนมันอยากแสดงความกตัญญูรู้คุณเสียอย่าง ก็ลงไปจัดการธุระเรื่องงานศพให้ดีก็พอ!” ปูรณ์รับคำเบาๆแล้วเลี่ยงจากห้องไป ท่ามกลางสายตาของวรรณดำรงทุกคนที่มองปูรณ์อย่างเห็นใจ

เจ้าขาบ่นว่าคุณย่าใจร้ายเกินไปถึงขนาดไม่ยอมให้อาปูรณ์กราบลาคุณปู่ แต่วีว่ากลับเห็นว่าที่คุณย่าพูดก็มีเหตุผล เจ้าขาโต้ว่าตลอดเวลาที่คุณปู่ป่วยก็มีแต่
อาปูรณ์เท่านั้นที่เฝ้าดูแลมากที่สุด บ้านอื่นๆก็มากันเป็นครั้งคราวเท่านั้น

“หึ...ดูแลมากที่สุด แต่ก็ปล่อยให้คุณปู่เสียเนี่ยนะ!” วีว่าโพล่งออกมาอย่างมีอารมณ์จนใจเด็ดปรามว่า

“วีว่า! พูดอะไรออกมา!! พวกเรารู้กันมาตั้งนานแล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง การไปโทษว่าใครเป็นคนทำให้คุณปู่เสียมันใช้ได้ที่ไหน” ใจเด็ดเสียงเข้มจนไม่มีใครกล้าเถียง เขายังพูดกับวีว่าว่า ไม่รู้ว่าคุณย่าพริ้มเพราพูดอะไรกับวีว่าไว้บ้าง แต่ให้หัดมองอาตัวเองในแง่ดีบ้าง วีว่าอ้างคำพูดของคุณย่ามาโต้ว่า

“คุณย่าบอกไว้อยู่แล้วว่าบ้านเรามองโลกในแง่ดีเกินไป เห็นอาปูรณ์เป็นเทวดา สักวันจะโดนอาปูรณ์หลอกจนหมดตระกูล” พูดแล้วลุกเดินหนีไป ใจเด็ดโกรธมาก แต่วารุณีขอให้เขาใจเย็นๆ เพราะพูดอะไรไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

เจ้าขาขอตัวไปดูว่าอาปูรณ์จัดงานศพคุณปู่อย่างไร วารุณีเชื่อว่าแขกของธนาคารมากันเยอะแน่ ใจเด็ดกังวลว่าแขกไม่เท่าไหร่ แต่บรรดาญาติๆนี่สิ มาแล้วคงไม่ยอมกลับไปง่ายๆแน่ วารุณีถามว่าทำไมหรือ

“พินัยกรรมที่คุณพ่อทำไว้ไง...รับรองว่า ในงานศพ คุณพ่อ คุณจะได้เจอญาติผมที่คุณไม่เคยได้เจอเยอะแยะแน่ๆ”

ooooooo

ชงโชคโทร.แจ้งคุณหญิงแขอุไรว่าคุณจรัลเสียแล้ว คุณหญิงขอบคุณบอกว่ามีอะไรที่ตนช่วยได้ให้บอกและฝากแสดงความเสียใจกับคุณอาพริ้มเพราด้วย

สวัสดิ์และลมฟังอยู่ด้วย สวัสดิ์กลั้นยิ้มไม่อยู่ถูกพี่สาวปรามว่าอยู่ที่นี่ไม่เป็นไรแต่อย่าไปดีใจออกนอกหน้าที่ธนาคารก็แล้วกัน ปรารภกับน้องชายว่าคนตายสบายไปแล้ว แต่คนอยู่นี่สิไม่สบาย ลมเดาใจแม่ว่าไม่สบายใจเรื่องพินัยกรรมใช่ไหม

คุณหญิงบอกให้ลมโทร.ไปกอบโกยคะแนนจากวีว่าเสียเพราะเธอกำลังเป็นตัวเงินตัวทอง สวัสดิ์ติงพี่สาวว่าอย่าเพิ่งมั่นใจเรื่องนี้นักเลย ตนเชื่อว่าเป็นไปไม่ได้ที่ปูรณ์จะไม่ได้อะไรจากคุณจรัลเลย เพราะคุณจรัลรักมากและธุรกิจเกือบทั้งหมดของไทยธนกิจตกอยู่ในความดูแลของปูรณ์ เมื่อคุณจรัลตายไป ปูรณ์อาจจะได้อะไรที่มากกว่ารองประธานก็ได้

แต่คุณหญิงแขอุไรเชื่อว่าคุณอาพริ้มเพราที่มีอำนาจรองจากคุณจรัลเอียงมาทางตนและเกลียดปูรณ์มาก ต่อไปก็แค่ปัดกวาดรองประธานให้พ้นทางเท่านั้น บอกสวัสดิ์ให้เตรียมตัดสูทใหม่ฉลองตำแหน่งรองประธานได้เลย สวัสดิ์ยิ้มกริ่มบอกว่าตนก็คงต้องสอนงานว่าที่ประธานไทยธนกิจคนใหม่ให้ลาภิสแล้วสินะ
ทั้งสามฝันเฟื่องกับตำแหน่งและลาภยศที่จะได้กันอย่างชื่นมื่น

ooooooo

เมธีหนีตำรวจไปนั่งดื่มที่ร้านเหล้าของมิคและขอค้างคืนที่นั่นเพราะไม่กล้ากลับบ้าน เขานั่งดื่มจนเมาและคิดถึงเรื่องในคืนที่เขาหมายเคลมวีว่า จนเป็นเหตุให้ถูกไล่ออกจากงาน

เพราะหลงรักวีว่ามาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย จบแล้วก็มาทำงานกับเธอยอมให้ใช้งานทุกอย่างหมายชนะใจวีว่า แต่วีว่าไม่เคยคิดอะไรกับเขานอกจากความเป็นเพื่อน ทำให้คืนหนึ่งเมธีดื่มจนเมาขึ้นไปหาวีว่าที่ห้องทำงานหมายใช้กำลังเผด็จศึก

แต่ขณะวีว่ากำลังจะพลาดพลั้ง ปูรณ์ก็มาช่วยไว้ทัน เขาเอาขวดเหล้าฟาดหัวเมธีจนสลึมสลือแต่ก็ยังพอเห็นรางๆว่าคนที่ฟาดหัวตนคือปูรณ์

วีว่าเองก็ฝันถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น เธอคิดว่าคนที่ช่วยเธอคือคุณลึกลับ ต่อมาจึงรู้ว่าเป็นปูรณ์ เขาพูดเหมือนไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นว่า

“พอดีประชุมที่แบงก์เลิกช้า ถามเจ้าขา เจ้าขาบอกว่าวีว่าขึ้นมาข้างบนจึงขึ้นมาแสดงความยินดี ก็พอดี...” เล่าแล้วถามว่าเธอไม่เป็นไรใช่ไหม วีว่าอวดดีตามเคยว่าไม่เป็นไร ตนดูแลตัวเองได้ไม่ต้องให้อาปูรณ์มาช่วยหรอก “งั้นอาต้องขอโทษด้วยที่เข้ามายุ่ง” ถามว่าแล้วจะเอาอย่างไรกับนายคนนี้ เธอบอกว่าแค่นี้เขาคงเข็ดแล้ว ตนไม่อยากให้เรื่องใหญ่โตไปกว่านี้

ก่อนออกไป ปูรณ์เดินผ่านเมธีที่ยังนอนหมดสภาพอยู่ ย้ำปรามว่า

“นายอาจจะเคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นได้ แต่อย่าคิดจะทำกับหลานสาวฉันเป็นอันขาด”

ฝันถึงตอนนี้วีว่าก็ตื่น บ่นตัวเองว่า “จะฝันถึงเรื่องคืนนั้นทำไมเนี่ย” เหลือบเห็นรูปคุณปู่จรัลที่กอดตนอย่างรักใคร่ วีว่าหยิบเสื้อคลุมสวมเดินไปที่ห้องคุณปู่จรัล...

เดินไปถึงหน้าห้อง ร่างคุณปู่ไม่อยู่แล้ว เห็นแต่ปูรณ์นั่งเศร้าอยู่ เขาเดินไปกราบที่ปลายเตียงแทนกราบเท้าคุณจรัลเพราะคุณย่าพริ้มเพราไม่อนุญาต ปูรณ์หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นขึ้นซับน้ำตาที่กลั้นไม่อยู่ ทั้งที่พยายามทำตามที่คุณจรัลอบรมบ่มสอนให้เป็นคนเข้มแข็งอย่าร้องไห้

ปูรณ์ได้รับการอบรมจากคุณจรัลเยี่ยงลูกและฝากฝังว่า “โตไปก็ดูแลวีว่าด้วยนะลูก คนเราอยู่บ้านเดียวกัน ต้องรัก ต้องดูแลกัน จำไว้นะ” เมื่อปูรณ์รับคำ คุณจรัลขยี้หัวเขาด้วยความรักและเอ็นดู

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"เกรท" ป๊ะ "เก้า" ยุ่งเหยิง ชวนฮา "เขาวานให้หนูเป็นสายลับ"

"เกรท" ป๊ะ "เก้า" ยุ่งเหยิง ชวนฮา "เขาวานให้หนูเป็นสายลับ"
17 พ.ย. 2562
07:01 น.