นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    คนละขอบฟ้า

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ชินภัทรมีความสุขมากที่ได้จูบชนิกา นับวันความรู้สึกที่มีต่อเธอก็ยิ่งลึกซึ้งจนเกินห้ามใจ โดยไม่รู้เลยว่าวาดเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างและร้อนรนมากต้องโทร.ฟ้องอาภา

    “เดี๋ยว...เพื่อนศันยังอยู่อีกเหรอ ฉันโทร.ไปเจอ เห็นเขาว่าจะลาออกตอนสิ้นเดือนนี่”

    “แผนเพิ่มค่าตัวน่ะสิคะ ยังเกาะแน่นเป็นตุ๊กแกเลยค่ะ กำลังล้วงตับคุณชินภัทร!”

    “แม่นั่นยั่วชินภัทรหรือ”

    “เขาจับจุดคุณชินภัทรถูกว่าเป็นคนขี้โมโห เลยยั่วโมโหซะจนคุณชินภัทรทนไม่ไหว...จับจูบ”

    “อะไรนะ จับอะไรนะ”

    “จูบค่ะ...วาดเห็นกับตาเลยนะคะ พอโดนจูบก็ทำสะดีดสะดิ้ง ถ้าไม่อยากโดนจูบแล้วไปยั่วเขาทำไม!”

    วาดวางสายไปแล้ว อาภาเครียดมาก กลัวลูกชายคนเดียวจะคว้าผู้หญิงไม่เข้าท่าเป็นเมีย และเพื่อขัดขวางเธอเลยตัดสินใจเก็บกระเป๋าพาอมีนาไปกู้สถานการณ์

    ชนิกาประสาทเสียที่เสียจูบให้เจ้านายหนุ่มและอึดอัดใจมากจนต้องโทร.ระบายกับแสง ไม่อยากทำงานที่นี่แต่ก็ต้องทนเพื่อค่ารักษาของพ่อ อีกฝ่ายสงสารและเห็นใจมากแต่ก็ทำได้แค่ปลอบและให้กำลังใจเท่านั้น

    การมาถึงของอาภากับอมีนาทำเอาวุ่นกันทั้งบ้าน ชินภัทรประหลาดใจมากที่แม่มาโดยไม่บอกก่อนแต่ก็เริ่มจะเดาได้รางๆว่าคงไม่ได้มาเยี่ยมธรรมดา แต่หอบอมีนามาป่วนเขาด้วย

    อาภามาถึงก็เจ้ากี้เจ้าการให้วาดจัดห้องนอนรับแขก ส่วนอมีนาก็ตีหน้าใสซื่อเป็นสาวเรียบร้อย ประจบประแจงทุกคนในบ้านจนทุกคนนึกเอ็นดู ไม่เว้นแม้แต่ชินภัทร คงมีเพียงปาหนันที่คิดว่าอมีนามีท่าทางแปลกๆ

    และทันทีที่ชินภัทรพาอมีนาไปส่งห้องพัก อาภากับวาดก็สุมหัวกันนินทาชนิกา

    “ลูกชายฉันโชคไม่ดีเรื่องความรัก มีแฟนคนแรกผู้หญิงก็ทิ้งไปมีคนอื่น ทำชินภัทรช้ำใจอยู่เป็นปี”

    “แต่แม่ชนิกาเนี่ย น่ากลัวกว่านั้นนะคะ เป็นคุณหนูตกยาก วาดว่าคงคิดจะจับคุณชินภัทรเพราะเงินแน่ๆค่ะ”

    “ฉันไม่ยอมหรอกนะวาด ฉันไม่อยากได้ผู้หญิงหน้าเงินเป็นลูกสะใภ้ ฉันจะขัดขวางทุกทาง!”

    อาภาทำตามที่ประกาศเช้าวันต่อมา ด้วยการเปิดฉากคุยกับชนิกาแบบตรงไปตรงมาว่าเธอมีลูกชายคนเดียว และเธอจะทำทุกอย่างเพื่อขัดขวางหากเขาจะคว้าผู้หญิงไม่ดีมาเป็นคู่ครอง

    “มีลูกชายคนเดียว ก็ต้องรักต้องหวงเป็นธรรมดา... เธอว่าไหม ผู้หญิงที่จะมายุ่งเกี่ยวกับชินภัทรต้องผ่านด่านฉันก่อน คนที่คุณสมบัติไม่ถึง แถมหิวเงิน ใจกล้า หน้าด้าน ฉันไม่รับพิจารณา!”

    น้ำเสียงและแววตาแข็งกร้าวของอาภาทำให้ชนิกาอึดอัดใจมากจนต้องไประบายกับปาหนัน

    “ป้าวาดเคยว่าอะไรฉันให้แม่คุณชินภัทรฟังไหม เขาถึงดูรังเกียจฉันจัง”

    “สดๆร้อนๆเมื่อคืนเลยค่ะ ป้าวาดแกบอก คุณอาภาว่าคุณชนิกามาหลอกเงินคุณชินภัทร”

    ชนิกาถอนใจยาวถึงบางอ้อว่าเหตุใดอาภาถึงตั้งป้อมรังเกียจเธอนัก

    “อย่าโกรธคุณอาภาเลยนะคะ คุณอาภาน่ะ รักลูกมาก กลัวคุณชนิกามาทำให้คุณชินภัทรช้ำใจ”

    “แม่ทุกคนก็รักลูกห่วงลูกเป็นธรรมดา แต่ฉันอยากบอกว่าไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่คิดจะผ่านด่านคุณอาภาแน่”

    เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย ชนิกาตัดสินใจ

    จะย้ายไปอยู่หอพักในตัวเมือง โดยขอร้องให้ปาริฉัตรช่วยหา ปานธงซึ่งโหมงานหนักจนทำท่าจะไม่สบาย สดชื่นขึ้นทันตาเห็นเมื่อน้องสาวมาบอกข่าวดีเรื่อง

    ชนิกาว่าเพิ่งเลิกกับแฟน

    “คุณนิเสียใจมากไหม”

    “ก็ดูเข้มแข็งดีนะคะ ไม่ร้องไห้ฟูมฟาย พี่ธง มีสิทธิ์จีบคุณนิแล้วนะคะ ผู้หญิงเพิ่งอกหัก ต้องการคนเอาใส่ใจ พี่หมั่นไปหา ไปดูแล ไปอยู่เป็นเพื่อน รับรอง...คุณนิแพ้ใจพี่ธงได้ง่ายๆเลยค่ะ”

    ooooooo

    สถานการณ์ของชนิกาวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน ต่างจากฝั่งศันสนีย์ที่ต้องเจอกับสภาวะเงียบงันเพราะพัธนินทร์ไม่ยอมโผล่หน้ามาหาหรือรับสายของเธอเลย นับตั้งแต่วันที่เป็นของกันและกัน

    แต่รอไม่นานศันสนีย์ก็ได้สมใจ เมื่อพัธนินทร์ปรากฏตัวพร้อมสีหน้าลำบากใจ

    “พัธไม่รับสายศัน ไปหาที่ห้องพัธก็ไม่อยู่ พัธ หนีหน้าศัน ศันไม่ใช่ผู้หญิงตามผับตามบาร์ที่พัธจะนอนด้วยคืนหนึ่งแล้วจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!”

    “แล้วศันจะให้พัธทำยังไง ศันเป็นเพื่อนนิ เรื่องของพวกเรามันเกิดขึ้นเพราะความเมา ศันเองก็คงรู้สึกผิดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ในเมื่อศันก็เป็นเพื่อนสนิทของนิ”

    ศันสนีย์ถึงกับอึ้งไปอึดใจ ลืมคิดไปเลยว่า เขายังไม่รู้ว่าทุกอย่างเป็นความตั้งใจของเธอ

    พัธนินทร์มัวกังวลจนไม่ทันสังเกตอาการพิรุธของเธอ “พัธติดต่อนิไม่ได้เลย ไลน์ไปหา ทิ้งข้อความในเฟซบุ๊กนิก็ไม่อ่าน โทร.ไปนิก็ตัดสาย นิเขามีปัญหาอะไร เขาโทร.หาศันบ้างหรือเปล่า”

    อาการนิ่งเงียบของเธอทำให้เขานึกสงสัย “ศัน บอกเรื่องนี้กับนิใช่ไหม นิถึงไม่ยอมคุยกับพัธ!”

    “เป็นวัวสันหลังหวะสิ นอกใจแล้วกลัวนิรู้”

    “ก็พัธแคร์นิ!”

    “แคร์นิ แล้วมานอนกับศันทำไม”

    “พัธขอโทษ วันนั้นพัธเมามาก คุมตัวเองไม่ได้”

    “อยากให้ศันบอกนิเหรอ ได้...”

    แหวจบก็ต่อสายหาชนิกาทันที พร้อมกับเสี้ยมเพื่อนสาว “นิบอกพัธไปเลย นิไม่รักพัธแล้ว อยากเลิก”

    “ไม่จริงใช่ไหมนิ” พัธนินทร์เสียงร้อนรน

    “จริง...สิ่งที่พัธทำมันทำให้นิหมดรักหมดศรัทธาในตัวพัธ ไม่ต้องพยายามติดต่อนิอีก...เราเลิกกัน!”

    “นิโกรธพัธเรื่องอะไร”

    “ยังมีหน้ามาถามอีก พัธน่ะ...”

    ชนิกาคงพูดเรื่องภาพจากไลน์ของเขาไปแล้ว ถ้าศันสนีย์จะไม่ตัดสายทิ้งก่อน

    “วางสายทำไมศัน พัธยังคุยกับนิไม่รู้เรื่องเลย มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมนิถึงบอกเลิกพัธ”

    ศันสนีย์ไม่ตอบ พัธนินทร์เลยใช้มือถือตัวเองโทร.หาชนิกาแต่เธอก็ไม่ได้รับ แถมตัดสายทิ้งอีกต่างหาก

    “พัธจะโทร.ไปทำไม นิก็บอกแล้วนี่ว่าอยากเลิกกับพัธ”

    พัธนินทร์หน้าเสีย ศันสนีย์เลยยิ่งย่ามใจ ปั่นหัวเขาใหญ่

    “เขาบอกเลิกโต้งๆแบบนั้นแล้ว ยังจะคุยอะไรอีกเหรอพัธ ยังเจ็บไม่พอเหรอ พัธอย่าโทร.ไปอีกเลยนะ...”

    ooooooo

    การบอกเลิกของชนิกาทำให้พัธนินทร์ช็อก เงียบไปนานจนศันสนีย์เริ่มใจไม่ดีและน้อยใจจนต้องตัดพ้อ

    “พัธต้องรับผิดชอบศัน นิเขาไปแล้ว เขาไม่รักพัธแล้ว”

    “ทำไมศันถึงรู้ นิอยากเลิกกับพัธ ศันรู้อะไรแล้วไม่บอกพัธ ว่ายังไงศัน”

    “วันก่อนนิโทร.มาหาศัน นิโกรธมากที่พัธไม่ช่วยพ่อเขา นิว่าเขาหมดศรัทธา พัธไม่ใช่คนเก่งอย่างที่เขาคิด”

    “นิพูดอย่างนี้จริงๆเหรอ”

    ศันสนีย์พยักหน้า โกหกหน้าตายจนพัธนินทร์คอตก

    “ยอมรับความจริงเถอะพัธ พัธช่วยเขาไม่ได้ พัธก็ไม่มีความหมาย”

    “ไม่คิดเลย...พัธกับนิจะจบลงง่ายๆแบบนี้ เรารักกันมาตั้งหลายปี”

    “ไม่นานเท่าที่ศันแอบรักพัธหรอก”

    ความในใจของศันสนีย์ทำให้พัธนินทร์อึ้งอีกรอบ รับมือการจู่โจมบอกรักของเธอไม่ถูก

    “ตอนเจอพัธครั้งแรกหัวใจศันแทบหยุดเต้น ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนศันเจอคนที่ใช่ ศันตามสืบเรื่องพัธ รู้ว่าเพิ่งมาจากเมืองไทย ยังไม่มีแฟน ศันหาทางทำความรู้จักพัธ แต่อยู่ๆนิก็พาพัธมาแนะนำว่าเป็นแฟน”

    “พัธเจอนิที่ยู นิเป็นเพื่อนของเพื่อน”

    “อกหักมันก็แย่อยู่แล้ว ศันยังต้องมาเห็นคนที่แอบรักดูแลเทกแคร์เพื่อนตัวเอง มันเจ็บเป็นสองเท่า”

    “มีคนชอบศันเยอะแยะ ลองเปิดใจ ศันต้องเจอคนที่ใช่”

    “ใจศันยกให้พัธไปหมดแล้ว พอรู้จักตัวตนพัธ ศันก็ยิ่งรัก ยิ่งศรัทธา พัธเป็นคนเก่ง มีความพยายาม เป็นสุภาพบุรุษ ความรักความศรัทธาที่ศันมีให้พัธพอจะทดแทนผู้หญิงอีกคนที่ทิ้งพัธไปแบบไม่ไยดีไหม”

    พูดจบก็โถมตัวหา พัธนินทร์ไม่ได้ปัดป้อง ยอมให้กอดด้วยความสงสารและเวทนา ยังคิดไม่ตกจะจัดการความรู้สึกและความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้เช่นไร...

    ชนิกาไม่รู้เลยว่าแฟนหนุ่มคิดจะปันใจ มุ่งมั่นกับการทำงานและจัดตารางเวลาตัวเองใหม่จนชินภัทรอดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นเธอมาทำงานแต่เช้าและเลิกงานแต่หัววัน

    “จะกลับแล้วเหรอคุณ เลิกงานห้าโมงเย็นนะ นี่เพิ่งสี่โมง”

    “เมื่อเช้าฉันเข้างานก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมง เลยกลับก่อนได้หนึ่งชั่วโมงค่ะ”

    “โธ่เอ๊ย...นึกว่าขยัน มาทำงานแต่เช้า วันไหนคุณมาทำงานก่อนสิบนาทีก็เลิกงานก่อนสิบนาทีสินะ”

    “มาก่อนวิเดียว ฉันก็กลับก่อนวิหนึ่งค่ะ ฉันเป็นคนรักษาเวลา...ไปก่อนนะคะ”

    ชินภัทรไม่ติดใจ คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาของการจ้างงาน แต่แล้วก็ต้องโกรธจนพูดไม่ออก เมื่อรู้จากอาภาว่าปานธงมารับลูกจ้างสาวไปหาหอพักในตัวเมือง

    ooooooo

    กว่าจะรู้ว่าหอพักอยู่ไหน ชนิกา ปานธงและปาริฉัตรก็ช่วยกันจัดห้องเกือบเสร็จ ชินภัทรไม่รอช้าบุกถึงห้องลูกจ้างสาวและจะลากตัวกลับ ปานธงจะขวางก็ถูกจับไปขังไว้ตรงระเบียง สีหน้าและสายตาขึงขังของชินภัทรทำให้ปาริฉัตรนึกกลัว ไม่กล้าเปิดประตูให้พี่ชาย
    ชนิกาเห็นท่าไม่ดี เปิดฉากคุยกับเจ้านายหนุ่มอย่างจริงจัง “ช่วยทำความเข้าใจหน่อยนะคะคุณชินภัทร ตอนนี้ฉันไม่ต้องทำงานบ้านให้คุณ ทำแต่งานในสำนักงาน ฉันไม่มีความจำเป็นต้องอยู่บ้านคุณ”

    “สำนักงานผมอยู่นอกเมือง คุณจะไปทำงานยังไง”

    “เช้า...ฉันก็นั่งสองแถวไป สองแถวหมดห้าโมงเย็น ฉันกลับทันค่ะ”

    “แล้วถ้าวันไหนผมสั่งให้ทำโอทีล่ะ”

    “ปาจะไปรับคุณนิมาส่งในเมืองให้เองค่ะ”

    “มีน้ำใจมากปา แต่ตอนนี้ปาช่วยมีน้ำใจไปอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายปานะ”

    จบคำก็จับปาริฉัตรไปขังรวมไว้ที่ระเบียงกับปานธง ก่อนจะบังคับให้ลูกจ้างสาวกลับบ้านพร้อมกับเขา แต่ชนิกาก็ดื้อดึง ตั้งท่าปักหลักจะอยู่หอพักท่าเดียวจนเขาต้องขู่

    “จะให้ผมจูบโชว์ตรงนี้ไหม...จูบแล้วจบ!”

    ชนิกาถึงกับผวา ต้องกลับไปกับเขาแบบไม่เต็มใจนัก

    “จับฉันกลับไป ฉันก็หนีออกมาอีก”

    “หนีอีกหน ผมไล่ออก!”

    “สัญญาว่าจ้างหนึ่งปี หากนายจ้างไล่ลูกจ้างออกถือว่าผิดสัญญา คุณไล่ฉันออก ฉันจะฟ้องกรมแรงงาน”

    “นอกจากเคี่ยวแล้วยังหัวหมอนะคุณ”

    “ก็สมน้ำสมเนื้อกับนายจ้างหัวดื้อนี่คะ เอายังไงคะ คุณชินภัทร จะพาฉันกลับไปไหมคะ กลับตอนนี้ก็ถึงบ้านค่ำๆ ฉันได้โทร.บอกคุณปานธงให้ตามไปรับฉันค่ำๆ”

    ท่าทางเหมือนไม่ยี่หระของชนิกาทำให้ชินภัทรเปลี่ยนแผน เสนอตำแหน่งแม่บ้านและเพิ่มเงินเดือน แลกกับการให้เธอย้ายกลับไปอยู่บ้านเหมือนเดิม อดีตคุณหนูคิดหนัก ก่อนจะตัดสินใจต่อรองขอเพิ่มเป็นแสนห้า

    “จะเอาเงินไปทำไมเยอะแยะ คุณผ่อนค่ารักษาพ่อเดือนละแสน”

    “เงินที่เหลือ ฉันจะเก็บเป็นค่าดาวน์บ้าน บ้านฉันที่กรุงเทพฯถูกยึด คุณพ่อออกจากโรงพยาบาลจะได้มีบ้านอยู่”

    เหตุผลของชนิกาทำให้ชินภัทรยอมตกลง ไม่นึกเสียดายเงินเลยแม้แต่น้อย หากมันจะช่วยชีวิตคนที่เธอรักและทำให้เธออยู่ใกล้เขาแบบนี้ไปนานๆ

    ชินภัทรพาชนิกากลับบ้านแล้ว กว่าปานธงกับปาริฉัตรจะขอให้ผู้ดูแลพาออกมาได้ก็อีกหลายนาทีต่อมา สองพี่น้องเจ็บใจมาก โดยเฉพาะปานธงแค้นหนักที่อดีตเพื่อนรักชิงตัวหญิงไปต่อหน้าต่อตา

    “ปาไม่เข้าใจ ทำไมพี่ชินภัทรถึงไม่ยอมปล่อยคุณนิ ต้องบังคับให้อยู่บ้าน”

    “พี่รู้เพราะอะไร มันยังแค้นพี่เรื่องศิ”

    “พี่ศิมาเกี่ยวอะไรด้วยคะ”

    “มันรักศิ แต่ศิรักพี่ มันทนเห็นพี่มีความสุขไม่ได้เลยรังแกศิ ตอนนี้มันรู้พี่ชอบคุณนิ เลยทำทุกอย่างเพื่อกีดกัน”

    “พี่ชินภัทรใช้ผู้หญิงไม่รู้อิโหน่อิเหน่เป็นเครื่องมือแก้แค้น ใจร้ายมาก จะตามไปช่วยคุณนิไหมคะ”

    “ขับรถไล่ตามคนบ้าระห่ำอย่างชินภัทรได้รถคว่ำตายกันหมด ตอนนี้ป้าอาภาอยู่ มันไม่กล้าทำอะไรคุณนิหรอก”

    ooooooo

    ชินภัทรไม่ได้ทำร้ายชนิกาอย่างที่ปานธงกับปาริฉัตรนึกกลัว แต่พากลับบ้านอย่างปลอดภัย แถมแนะนำกับทุกคนในบ้านอีกต่างหากว่าเธอไม่ใช่แค่ลูกจ้างในสำนักงาน แต่เป็นแม่บ้านคนใหม่ด้วย

    “ที่ผมไปตามชนิกากลับมา จะให้ช่วยดูแลจัดการเรื่องในบ้านครับ ป้าวาดแก่แล้ว ไปเดินหิ้วของไม่ค่อยไหว...ป้าวาดครับ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ชนิกาจะเป็นหัวหน้าแม่บ้านนะครับ”

    วาดหน้าหงิก ไม่พอใจมาก “ป้าต้องฟังคำสั่งแม่นี่ เหรอคะ”

    “ไม่ใช่ครับ ป้าแค่...จากเคยขอเงินค่ากับข้าวที่ผม ไปขอที่ชนิกาแทน ให้ชนิกาเขาถือเงิน เขาจะได้เอาบิลค่าน้ำค่าไฟไปจ่ายแทนป้าด้วยไงครับ”

    อาภาก็ไม่ชอบใจ แดกดันต่างๆนานาแต่ชนิกาก็ไม่โต้ตอบ ชินภัทรเห็นท่าไม่ดีเลยพาลูกจ้างสาวแยกไป ทิ้งแม่ให้ปรับทุกข์กับอมีนาว่าที่ลูกสะใภ้ตามลำพัง

    “ผู้หญิงอะไร้ ซื้อได้ด้วยเงิน”

    “คุณชนิกาอาจมีเหตุผลอื่นก็ได้ค่ะคุณป้า”

    “อย่ามองคนแง่ดีนักลูก แม่ชนิกาคนเนี้ย...เป็นผู้หญิงประเภทหว่านพืชหวังผล งานนี้กะเก็บกินยาว”

    อมีนารับฟังด้วยสีหน้าใสซื่อ ทั้งที่ในใจเดือดปุด... เกลียดนังชนิกา!

    ชนิกาไม่ได้สนใจเสียงซุบซิบของคนในบ้านมากนัก แต่สนใจความรู้สึกของปานธงมากกว่าที่ต้องมีเรื่องทะเลาะกับชินภัทรเพราะเธอไม่เว้นแต่ละวัน นายหัวข้างบ้านไม่ถือสา เป็นห่วงเธอมากกว่าที่ต้องทำงานกับชินภัทรต่อ

    “นิอยากได้เงินค่ะ ขอโทษคุณปานธงด้วยนะคะ อุตส่าห์มารับ เสียเที่ยวเลย”

    “จะให้ผมไปรับอีกเมื่อไหร่ โทร.มาได้ทันทีเลยนะครับ ผมจะรีบไป”

    พูดจบก็วางสาย ฮึดฮัดด้วยความหงุดหงิดจนปาริฉัตรต้องปลอบ

    “พี่ชินภัทรใช้เงินบีบคุณนิให้กลับไปอยู่บ้าน รู้ว่าคุณนิต้องหาเงินรักษาพ่อ”

    “เงิน...ซื้อผู้หญิงอย่างคุณนิไม่ได้ สิ่งเดียวที่ซื้อใจคุณนิได้ก็คือ...หัวใจ...พี่จะเอาหัวใจแลกใจคุณนิมา!”

    ชินภัทรก็คิดไม่ต่างจากปานธงแต่เพราะฟอร์มจัดเลยปากแข็ง ไม่ยอมบอกความในใจ ได้แต่ใช้ข้ออ้างเรื่องงานหาเรื่องใกล้ชิดกับชนิกา เหมือนเช่นคืนนี้ที่เขานำเงินสดสองหมื่นบาทเป็นค่าใช้จ่ายในบ้านไปให้เธอ

    ชนิกาพยักหน้ารับรู้หน้าที่ใหม่ ก่อนจะตัดสินใจถามเรื่องคาใจ

    “ขอถามหน่อยสิคะ...ทำไมถึงยอมขึ้นเงินเดือนให้ฉันง่ายๆ”

    นายหัวหน้าเข้มอึ้งไปอึดใจก่อนตอบเสียงเรียบ “ผมเห็นแก่ที่คุณเป็นเพื่อนศัน แล้วผมก็พอมีเงินเลยช่วยส่งเดชไปน่ะ หมาแมวอึ่งอ่างคางคกโดนรถทับ ผมยังช่วยแซะจากถนนเลย”

    “เพิ่งรู้นะคะว่าโลกสวย รักสัตว์กับเขาด้วย ปกติเห็นคุณชอบรังแกเพื่อนร่วมโลก”

    “ด่าผมหลายรอบแล้วนะ ขอโทษผมมา”

    “ทำไมคะ ลูกจ้างอย่างฉันวิจารณ์เจ้านายบ้างไม่ได้ ใจแคบ...”

    “มาอีกดอกแล้ว”

    “เอะอะก็ตวาด เจ้าอารมณ์ยิ่งกว่าผู้หญิง!”

    ชินภัทรโกรธมาก พยายามสั่งให้หยุดแต่ชนิกาก็กวนประสาทไม่เลิกจนเขาต้องกระชากตัวมากอดแล้วขู่

    “เลิกด่าผมซะที หรืออยากให้จูบแล้วจบ!”

    “จบค่ะจบ จบแล้วค่ะ ไม่ต้องจูบ”

    ชนิการีบบอกแล้วผละไป ทิ้งชินภัทรให้มองตามด้วยความเอ็นดู ชอบใจเหลือเกินที่ได้ต่อปากต่อคำกับเธอ

    ooooooo

    หน้าที่ใหม่เอี่ยมของชนิกาทำให้เธอได้เงินเดือนมากกว่าเดิมก็จริง แต่ก็ต้องแลกกับความรับผิดชอบที่มากขึ้นและอาการต่อต้านของคนในบ้าน โดยเฉพาะจากวาดและอาภา

    แต่กระนั้น...อดีตคุณหนูก็ไม่หวั่น ตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่จนชินภัทรอดทึ่งไม่ได้ และวันนี้เขาก็อาสาจะเป็นสารถีพาเธอไปจ่ายของใช้ในบ้านที่ซุปเปอร์มาร์เกต อมีนาอยากแยกทั้งสองจากกันเลยแกล้งขอตามไปซื้อแชมพูสระผม ชินภัทรตั้งท่าจะปฏิเสธแต่อาภาก็คะยั้นคะยอให้พาไปด้วยจนได้

    อมีนาไม่ได้ทำตัวว่าง่ายอย่างที่โฆษณาบอกทุกคน หญิงสาวเลือกและเรื่องมากอย่างน่าหมั่นไส้ แต่ก็ยังตีหน้าใสซื่อพยายามซ่อนอาการสะบัดสะบิ้งต่อหน้า

    ชินภัทรเพราะอยากให้เขาประทับใจ แต่ก็ดูจะปกปิดสายตาของชนิกาที่แอบมองมาอย่างรู้ทันเสมอไม่ได้

    ชินภัทรเอือมระอามากแต่ก็ต้องดูแลและตามใจอมีนาตามคำสั่งแม่ เปิดโอกาสให้ปานธง ซึ่งแม้จะเริ่มป่วยก็ยังใจสู้ตามประกบชนิกา อาสาช่วยยกโน่นนี่และเข็นรถให้ด้วยสีหน้าเบิกบานสุดๆ เมื่อนายหัวหน้าเข้มเห็นก็โมโหหึงและไม่รอช้าจะตามไปดักหน้าและแดกดัน

    “ห้างมีตั้งหลายห้าง บังเอิญมาห้างนี้นะไอ้ธง”

    “ไม่ได้บังเอิญค่ะ ฉันนัดคุณปานธงให้มาเจอที่ห้างนี้ค่ะ” ชนิกาออกรับแทน

    “ชนิกาบอกให้แกไปเจอที่ห้างฉัตร แกต้องบึ่งรถขึ้นลำปางสินะ”

    “คุณนิบอกว่าอยู่ห้างที่อังกฤษ ฉันก็จะรีบบินไปลอนดอน”

    “ขอปรบมือให้ความพยายาม”

    ตอกจบก็ปรบมือล้อเลียน ชนิกาคร้านจะมีเรื่องเลยลากตัวปานธงแยกไปอีกทาง ปาริฉัตรรออยู่แล้ว

    และช่วยกันกับชนิกาพาปานธงไปซื้อของเตรียมทำขนม ชายหนุ่มอารมณ์ดีขึ้นและช่วยเลือกอย่างเต็มอกเต็มใจ อยากหัดทำเค้กเอาใจชนิกาเพราะเคยเห็นเธอชอบกิน

    กว่าหนึ่งหนุ่มสองสาวจะซื้อของเสร็จ ชินภัทรก็ยืนรอหน้าหงิกพร้อมกับอมีนาแล้ว และทันทีที่เห็นชนิกาก็อดไม่ได้จะค่อนแคะ ไม่ชอบใจที่ปานธงกับปาริฉัตรจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

    “ไอ้ธงกับน้องสาวคงไม่เคยเห็นคนหน้าตาดี มองผมใหญ่เชียว”

    “การมองมีหลายแบบนะคะ มองเพราะแอบชอบ เพราะคุ้นหน้า กรณีคุณน่าจะมองเพราะเกลียดค่ะ”

    “ปากคอคุณนี่ พาลฉันจากประถมเป็นมัธยมเร็วน่าดู”

    “ได้ครูดีค่ะ ครูชื่อชินภัทร”

    การต่อปากต่อคำของเจ้านายหนุ่มและลูกจ้างสาวทำให้อมีนานึกหงุดหงิด เร่งให้กลับแต่ก็ต้องชะงัก เมื่อชนิกาทำให้ชินภัทรหัวเสียมากขึ้นด้วยการปฏิเสธจะกลับกับเขาแต่ขอไปเที่ยวบ้านปานธงแทน

    “ฉันโทร.ไปบอกปาหนันแล้วให้จัดของเข้าตู้ ฉันไปกับคุณปานธงนะคะ”

    “คุณเป็นหัวหน้าแม่บ้าน ต้องไปจัดของเอง” ชินภัทรค้านทันที

    “จะหัวหน้าแม่บ้าน หัวหน้าคนงาน หรือหัวหน้าขบวนการใต้ดินก็ต้องมีเวลาพัก ฉันขอหยุดพักบ้างค่ะ”

    พูดจบก็ผละไปขึ้นรถปานธง ทิ้งชินภัทรให้มองตามด้วยความเจ็บใจที่ถูกแย่งหญิงไปต่อหน้าต่อตา

    ooooooo

    ท่าทางกระฟัดกระเฟี้ยดของชินภัทรทำให้อมีนามั่นใจว่าคู่แข่งของเธอไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นชนิกาลูกจ้างสาวและแม่บ้านของเขา และสถานการณ์หลายวันที่ผ่านมาก็ทำให้เธอกลุ้มหนักเพราะดูท่าชินภัทรจะมีใจกับชนิกาไม่น้อย

    อมีนาไม่กล้าโวยวายต่อหน้าทุกคน แต่ทันทีที่กลับถึงบ้านก็ต่อสายหารจนาแม่แท้ๆทันที

    “จะกลัวอะไรลูก มีนมีป้าอาภาเป็นแบ็ก”

    “ไม่ได้กลัวค่ะแต่มีนต้องเหนื่อยขึ้น ทำให้พี่ชินภัทรหันมาชอบ ใจผู้ชายเขามีคนอื่นอยู่ ดีนะคะที่ทางยัยชนิกานั่นก็มีคนตามจีบอยู่เหมือนกัน”

    “ไม่ดีมั้งมีน เพราะมันแปลว่าผู้หญิงคนนี้เสน่ห์แรงพอตัว ไม่อย่างนั้นใครต่อใครคงไม่รุมจีบหรอก”

    คำทักท้วงของแม่ทำให้อมีนาหน้าเสีย “มีนจะทำไงดีคะคุณแม่”

    “ผู้ชายร้อยทั้งร้อยชอบผู้หญิงเอาใจ อ่อนหวานน่ารักนะลูก”

    “งั้นแม่นั่นไม่ผ่านค่ะ ทะเลาะกับพี่ชินภัทรตลอด”

    “งั้นก็เข้าทางเรา มีนเอาใจพี่เขาเยอะๆ ขี้คร้าน... เขาจะหลงมีนหัวปักหัวปํา”

    “มีคุณแม่เป็นกุนซือ ศึกนี้...มีนชนะใสๆค่ะ”

    อมีนาเริ่มแผนเวลาต่อมา ด้วยการหัดทำอาหารจานโปรดของชินภัทร หวังเอาใจเต็มที่ อาภาปลื้มมาก เช่นเดียวกับวาด เชียร์และเปิดโอกาสอย่างออกนอกหน้าจนชินภัทรอึดอัด

    ฝ่ายปานธงก็ไม่น้อยหน้า หัดทำขนมสูตรของน้องสาวอย่างตั้งอกตั้งใจ แม้จะต้องเลอะเทอะและแก้ใหม่กี่รอบ เขาก็ไม่บ่น และเมื่อเห็นว่าเลยเวลาไปหลายชั่วโมง สองพี่น้องก็ไปส่งชนิกาที่บ้าน

    ชินภัทรมาต้อนรับด้วยสีหน้าบึ้งตึงเหมือนเคย ต่างจากอาภาที่ยิ้มดีใจได้เจอปานธง สองหนุ่มตั้งท่าจะปะทะคารมแต่ก็ถูกอาภาห้ามทัพและเป็นฝ่ายลากตัวปานธงไปนั่งในบ้าน ชินภัทรไม่ชอบใจเลยแต่ก็ขัดแม่ไม่ได้ ต้องปล่อยให้สองพี่น้องเข้ามาเป็นแขกแบบไม่เต็มใจนัก

    อมีนายกชามแกงที่หัดทำมาให้ชินภัทรแต่เขาปฏิเสธเพราะหัวเสีย อยากไปกวนประสาทปานธงที่นั่งคุยกับแม่มากกว่า โดยไม่รู้เลยว่าอาภากำลังพยายามประสานแผลเก่าให้เขา

    “ปานธง...ป้าอยากเห็นเรากับชินภัทรกลับไปเป็นเพื่อนกัน เราสองคนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก ป้าคิดว่าเราทั้งคู่เป็นยิ่งกว่าเพื่อนสนิท รักกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ ด้วยซ้ำ ถ้าพ่อแม่ปานธงยังอยู่ พวกเขาก็ต้องคิดเหมือนป้า”

    “ระหว่างผมกับชินภัทร เหมือนแก้วที่แตกละเอียดป่นปี้ไปแล้ว คงกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ครับ”

    “ที่ความสัมพันธ์แตกละเอียดก็เพราะความเข้าใจผิด ป้ามั่นใจนะว่าชินภัทรไม่ได้ทำร้ายแฟนปานธง”

    “ผมเข้าใจว่าป้ารักลูก ป้าต้องเชื่อในสิ่งที่ลูกบอก แต่ผมก็รักแฟนผม ผมก็เชื่อในสิ่งที่เขาบอกครับ”

    อาภาถอนใจหนักหน่วง เชื่อว่าคงยากจะทำให้สองหนุ่มคืนดีกันได้ ปานธงเข้าใจความลำบากใจของเธอดีและถือโอกาสนี้เจรจาจะขอแวะมาบ้านนี้เพื่อทำความรู้จักและสร้างความสนิทสนมกับชนิกา

    ระหว่างที่ปานธงต้องเจอสภาวะอิลักอิเหลื่อใจ ชินภัทรก็เซ็งมาก ถูกอมีนาล้อมหน้าล้อมหลัง พะเน้าพะนอจนเขารำคาญ ชนิกากับปาริฉัตรเฝ้ามองจากอีกมุมแล้วหัวเราะคิก รู้ทันอมีนาว่าไม่ใช่สาวใสซื่ออย่างที่แสดงออกแต่เป็นสาวสังคมเปรี้ยวจี๊ด สังเกตได้จากชุดชั้นในที่เธอใช้และปาหนันแอบเอามาให้ดูเมื่อเช้า

    ooooooo

    อาภาอยากแยกชินภัทรจากชนิกาเลยอนุญาตให้ปานธงมาทำคะแนน ก่อนจะเดินหน้าจับคู่อมีนาให้ลูกชาย ด้วยการพาทั้งคู่ไปดูงานที่โรงแรมริมเขื่อนด้วยกัน แต่ชินภัทรก็แก้เกมด้วยการสั่งให้อนันต์พาชนิกามาสมทบ โดยอ้างว่าเธอเป็นแม่บ้าน ต้องทำหน้าที่จัดกระเป๋าและนำมาให้เขา

    อมีนาเคืองมากแต่ต้องพยายามเก็บอาการ แสร้งยิ้มแย้มยินดีที่ชนิกามาร่วมวงด้วย ทั้งที่ในใจเดือดพล่านอยากกระชากผมอีกฝ่ายแล้วตบให้หน้าหัน โทษฐานมาวอแวชายหนุ่มเป้าหมายของเธอ

    ส่วนชินภัทรมีความสุขมากที่ได้ใกล้ชิดและใช้เวลาผ่อนคลายกับชนิกา แต่ช่วงเวลาดีๆก็อยู่ไม่นานเมื่อจู่ๆปานธงก็โผล่มา...อมีนาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง แสยะยิ้มร้ายและถือโอกาสเสี้ยมว่าชนิกาคงนัดแนะกับปานธง

    ปานธงสีหน้าไม่ค่อยดีนักเพราะไม่สบาย แต่อยากเอาใจชนิกาเลยขับรถตามมาถึงที่นี่ ชินภัทรมัวโมโหหึงเลยไม่ทันสังเกตอาการของอดีตเพื่อนรัก ค่อนแคะแดกดันอีกต่างหากที่อีกฝ่ายตามติดชนิกาตลอดเวลา

    ชนิการำคาญ คร้านจะต่อปากต่อคำกับเจ้านาย

    หนุ่มเลยนั่งเงียบๆ อมีนาเลยฉวยจังหวะนี้ทำคะแนนกับชินภัทร อ้อนขอให้หยิบโน่นนี่ให้แต่เขาก็นิ่งเฉยจนปานธงต้องแกล้งพูด

    “เป็นสุภาพบุรษหน่อยสิชินภัทร เทกแคร์ผู้หญิงมั่ง”

    “ต้องทำเหมือนที่แกทำสินะ ถึงจะเป็นสุภาพบุรุษ ฮึ...บังเอิญฉันสร้างภาพไม่เป็นซะด้วย”

    สองหนุ่มปะทะคารมกันเหมือนเคย อมีนาพอเดาออกว่าคงเพราะหึงชนิกา สาวเปรี้ยวจากกรุงเทพฯไม่พอใจมากและเปลี่ยนแผนใหม่ สลัดชุดเรียบร้อยเป็นกางเกงขาสั้น เสื้อผ้าแนบเนื้อเตรียมลงน้ำ

    ปานธงเห็นดังนั้นเลยชวนชนิกาลงไปด้วย ชินภัทรได้แต่มองตามด้วยใจร้อนรุ่ม อยากตามไปแยกทั้งสองออกจากกัน แต่ไม่ทันทำก็ต้องกระโจนลงน้ำก่อน เมื่อจู่ๆอมีนาก็จมน้ำ!

    ชินภัทรไปถึงตัวอมีนาพร้อมกับปานธงและช่วยกันพาเธอขึ้นฝั่ง นายหัวหน้าเข้มเห็นว่าเธอไม่ฟื้นเลยตัดสินใจช่วยผายปอด เกือบสิบครั้งสาวเปรี้ยวถึงรู้สึกตัว

    อมีนาสะใจมากที่แผนแกล้งจมน้ำของเธอทำให้ได้ผายปอดและใกล้ชิดชินภัทร แต่ก็ตบตาอนันต์ซึ่งผิด สังเกตอาการของเธอไม่ได้ และไม่รอช้าจะรีบฟ้องชินภัทร

    “ตอนฟื้นขึ้นมา คุณอมีนาก็ไม่สำลักน้ำ ผมเคยช่วยคนจมน้ำ ผายปอดให้ ตอนฟื้นสำลักน้ำเป็นแก้วเลยครับ”

    ชินภัทรนิ่งคิดตามแล้วเห็นจริงด้วย แต่กระนั้นก็ไม่อยากให้ร้ายอมีนา

    “อย่าพูดไปล่ะอนันต์”

    “ผมกล้าพูดกับคุณชินภัทรคนเดียวแหละครับ”

    “ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อนันต์ไปรอที่รถก่อน”

    เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ชินภัทรก็ไปหาชนิกา พบเธอกำลังถ่ายรูปชมวิวกับปานธง นายหัวหน้าเข้มต้องทนรอจนอดีตเพื่อนรักไปเอาของในรถจึงได้ปรากฏตัว ชนิกาเห็นหน้าเขาก็อดบ่นไม่ได้

    “วิวสวยนะคะ แต่พอหันมาเห็นคนข้างๆ...หมดอารมณ์ดูวิว”

    “ต้องกับไอ้ปานธงสินะ คุณถึงจะมีอารมณ์”

    “พูดให้ดีนะคุณชินภัทร คุณหมายความว่ายังไง”

    “ก็หมายความตรงตัวอย่างที่พูดนั่นแหละ”

    “คนปากเหมือนคุณนี่ ฉันอยากแช่งให้ตกเขื่อนตายไปเลยจริงๆ”

    “ใช่สิ...ผมไม่ได้ปากหวานเหมือนไอ้ปานธงนี่”

    “ไม่ต้องถึงกับปากหวานหรอกค่ะ แค่พูดจาดีๆ คุณยังทำไม่เป็นเลย”

    คำพูดของเธอทำให้ชินภัทรน้อยใจมาก และอดไม่ได้จริงๆจะย้อนถาม

    “ชนิกา...คุณอยากให้ผมตายจริงๆเหรอ”

    สีหน้าจ๋อยๆของเขาทำให้ชนิกานึกสนุก แกล้งตีหน้าขรึม ตอบเสียงเรียบ “เอาคำตอบแบบจากใจจริงเลยนะคะ ฉันไม่อยากให้คุณตายหรอกค่ะ...สงสารยมบาลต้องรับมือกับคนเจ้าอารมณ์อย่างคุณ”

    “ไม่ทันตาย คุณก็แช่งผมตกนรก”

    “มีที่ไหนลึกกว่านรกอีกไหมล่ะคะ ฉันจะได้สาปส่ง คุณไป”

    ชินภัทรโกรธมากที่ถูกหยาม ดึงตัวเธอมาจูบยาวนานและดูดดื่ม ชนิกาไม่ดิ้น ไม่โวยวาย แต่ทันทีที่เขาผละห่างก็น้ำตาไหล โพล่งออกไปอย่างเหลืออด

    “จบได้แล้วนะคะ...จูบแล้วจบ อย่าจูบฉันอีก!”

    ooooooo

    อมีนาที่แอบแยกตัวมาจากอาภาเห็นเหตุการณ์จูบทุกอย่าง และแทบเก็บอารมณ์ไม่ได้เมื่อต้องรับรู้ เต็มสองตาว่าชินภัทรรู้สึกรู้สาไปกับชนิกามากแค่ไหน

    สถานการณ์หลังจากนั้นเต็มไปด้วยความอึดอัด อมีนาต้องข่มใจอย่างมากไม่ให้ถลาไปข่วนหน้าชนิกาด้วยความแค้นและหึงหวง ส่วนปานธงก็ต้องอึ้งหนักเมื่อจู่ๆชนิกาก็น้ำตานองหน้า!

    อาภาเห็นปานธงยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า กลัวไม่สบาย จึงชวนค้างคืนด้วยแต่เขาก็ปฏิเสธ อยากพาชนิกากลับมากกว่า อดีตคุณหนูก็เห็นดีเห็นงาม อาภาเลยต้องปรามเสียงเข้ม

    “เอ๊ะ...เธอนี่ยังไง ก็เห็นอยู่ว่าปานธงไม่สบาย เกิดวูบตอนขับรถ...อันตราย นี่เย็นมากแล้วด้วย กลับพรุ่งนี้แหละปานธง...อย่าดื้อ ส่วนเธออยากกลับก็กลับไปกับอนันต์”

    “อนันต์ต้องค้างที่รีสอร์ตครับแม่ ผมจะให้เขาไปทำธุระให้ คงเข้ามาอีกทีตอนดึก” ชินภัทรตอบแทน

    “งั้นก็นอนมันที่รีสอร์ตทั้งหมดนั่นแหละ ฉันสั่ง! ใครมีปัญหาอะไรอีกไหม”

    ชนิกาไม่มีทางเลือกต้องทำตาม เช่นเดียวกับปานธงที่เกรงใจมารดาของอดีตเพื่อนรัก สองหนุ่มสาวนั่งคุยกันในห้องพัก ก่อนที่ฝ่ายแรกจะรับสายจากพยาบาลที่ดูแลพ่อ

    ปานธงเลยได้เห็นหน้าสุวัฒน์เป็นครั้งแรก พร้อมสัมผัสได้ถึงความรักและความผูกพันระหว่างชนิกากับอีกฝ่าย โดยมีแสงเฝ้ามองจากทางมือถือยิ้มๆ ยินดีที่สองพ่อลูกได้เจอกันหลังจากช่วงเวลายากลำบากของครอบครัว

    ฝ่ายชินภัทร...รำคาญอมีนามาก หลังจากที่ค้นพบจากอนันต์ว่าเธออาจแกล้งจมน้ำเพื่อเรียกร้องความสนใจ เขาก็ไม่ไว้ใจท่าทางออดอ้อนของเธออีกต่อไป พยายามปลีกตัวไปหาชนิกา แต่ลูกจ้างสาวก็เหม็นหน้าเขา ไม่พูดคุยด้วยและจะเดินหนี จนเขาต้องตามไปรั้งไว้

    ชนิกายังเคืองที่เขาบังคับจูบเลยแหวเสียงเขียว “ทำไม! คุณจะทำอะไรฉันอีก จะจูบฉันอีกเหรอ เอาซี้...

    อยากทำอะไรก็ทำ เงินของคุณมันกดหัวฉันอยู่นี่ คุณคงคิดว่าจะทำอะไรกับฉันก็ได้สินะ”

    “ผมไม่ได้คิดแบบนั้น”

    “คุณไม่ได้คิดแต่คุณทำ สิ่งที่คุณทำกับฉัน มันคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของความเป็นลูกผู้หญิง แต่สำหรับคุณ คนอย่างฉันมันคงไม่มีค่าพอที่คุณจะให้เกียรติอยู่แล้วนี่”

    “ชนิกา...อย่าคิดว่าตัวเองไม่มีค่า”

    “ก็คุณนั่นแหละที่ทำให้ฉันกลายเป็นผู้หญิงไร้ค่า”

    “ชนิกา...คุณมีค่าเสมอ ผม...ผมผิดเอง...ผม... ขอโทษ”

    ชนิกาไม่อยากเชื่อหู จะได้ยินคำขอโทษจากเขา แต่ไม่ทันพูดอะไร นายหัวหน้าเข้มก็ผละไปก่อน ทิ้งให้เธอมองตามด้วยแววตาสงสัย...ชินภัทรเป็นคนแบบไหนกันแน่

    ooooooo

    บรรยากาศระหว่างชินภัทรกับชนิกาผ่อนคลายขึ้น แม้จะยังคุมเชิงไม่คุยกันมากแต่ก็ไม่มึนตึงเหมือนก่อนหน้า อมีนาเห็นท่าไม่ดี ตัดสินใจเอาเรื่องทั้งสองจูบกันในที่ลับตาไปฟ้องอาภา

    “ตอนอยู่ที่เขื่อน มีนบังเอิญไปเห็นพี่ชินภัทร กับ...เอ่อ”

    “กับใคร ชินภัทรทำอะไรกับใคร”


    “เห็นไกลๆ มีนอาจมองผิด ไม่เอาแล้ว มีนไม่พูดดีกว่าค่ะ ผู้หญิงคนนั้นเขาจะเสียหาย”

    อมีนาตีหน้าซื่อเหมือนรู้สึกผิด อาภาเลยเชื่อสนิท โพล่งเสียงเรียบ

    “ผู้หญิงคนที่ว่า...ชนิกาสินะ แม่นั่นทำอะไรชินภัทร”

    “คือ...มีนเห็นพี่ชินภัทรโดนคุณชนิกา...จูบค่ะ”

    อาภาโกรธมาก ระงับอารมณ์อย่างเต็มที่เมื่อต้องเผชิญหน้าปานธงที่ดูท่าจะตกหลุมรักชนิกาเข้าอย่างจัง

    “นึกถึงตอนที่เราขึ้นไปเรียนหนังสือที่กรุงเทพฯ แม่เราโทร.ไปฝากฝังเราให้ป้าช่วยดู กลัวเราเสียผู้เสียคนเที่ยวผับ เที่ยวบาร์ พูดแล้วก็คิดถึงพ่อแม่เรา...ไม่น่าอายุสั้นเลยนะ”

    “พวกท่านโชคร้ายที่รถคว่ำตาย ไม่ทันได้สั่งเสียด้วยซ้ำ”

    “หลังจากนั้นพ่อชินภัทรก็ตาย พวกเธอก็กลายเป็นลูกกำพร้าเหมือนกัน”

    “รอบตัวคุณป้าเลยมีแต่เด็กกำพร้า คุณนิก็กำพร้าแม่ครับ คุณนิเล่าให้ผมฟังว่าแม่เสียตั้งแต่คุณนิยังไม่ขวบ พ่อเลี้ยงคุณนิมาคนเดียว คุณนิถึงรักพ่อมาก ที่มาทำงานถึงสุราษฎร์ก็เพราะต้องหาเงินรักษาพ่อครับ”

    “พ่อเขาป่วยเป็นอะไร ชินภัทรไม่เห็นเล่าให้ป้าฟัง”

    “เส้นโลหิตในสมองแตกครับ ตอนนี้ยังอยู่ไอซียู คุณนิต้องผ่อนค่ารักษาให้โรงพยาบาลเดือนละแสน ผมถึงบอกป้าไงครับ ผมมั่นใจคุณนิเป็นคนดี...กตัญญูต่อพ่อ”

    ชนิกาโผล่มาดูอาการของปานธงพอดี อาภาเลยตีหน้านิ่งเรียกไปคุยในห้องพัก อดีตคุณหนูเห็นอีกฝ่ายคว้าสมุดเช็คมาเซ็นก็เข้าใจผิด คิดว่าจะถูกเงินฟาดหัวเหมือนในละครน้ำเน่า

    “ปานธงบอกว่าเธอมาทำงานหาเงินรักษาพ่อ”

    “ค่ะ...ดิฉันเป็นหนี้โรงพยาบาลล้านนึง”

    “แสดงว่าถ้าเธอมีเงินล้านบาท เธอก็ไม่ต้องทำงานกับลูกชายฉัน”

    พูดจบก็ยื่นเช็คให้ ชนิกาปรี๊ดมาก ปฏิเสธเสียงกร้าว

    “คนอย่างดิฉัน ไม่ยอมให้ใครเอาเงินฟาดหัว ดิฉันยอมทำงานเหนื่อยแลกเงิน เกิดเป็นคนต้องมีศักดิ์ศรีค่ะ”

    “อีกเดี๋ยวผู้รับเหมาจะมาเอาเงินค่าซ่อมรีสอร์ต เช็คใบนี้...ฉันจะฝากไปให้ผู้รับเหมา”

    ชนิกาหน้าแตกยับ ค่อยๆเอื้อมไปรับเช็ค ก่อนจะหน้าเครียดเมื่อได้ยินคำถามต่อมา

    “วาดบอกว่าเธอเป็นนักเรียนนอก ทำไมไม่กลับไปทำงานเมืองนอกแล้วส่งเงินมารักษาพ่อล่ะ”

    “ไม่อยากอยู่ไกลคุณพ่อค่ะ สุราษฎร์ฯกรุงเทพฯ...บินชั่วโมงเดียวก็ถึง”

    “งั้นก็ทำงานที่กรุงเทพฯสิ ใกล้กว่าเยอะ จะมาอยู่ที่นี่ทำไม”

    อดีตคุณหนูอึกอัก ไม่คิดว่าจะถูกถามตรงๆแบบนี้ แต่ไม่ทันโต้ก็ต้องอึ้งเมื่อถูกปรามาส

    “ที่เธอพยายามหาเงินรักษาพ่อ ฉันชื่นชมนะ แต่ฉันก็สงสัยว่าเธอทำงานอะไรกันแน่ ชินภัทรถึงให้เงินเดือนมากมายขนาดนั้น ขายความสามารถหรือขายอะไร”

    คำถามของอาภายังไม่ได้คำตอบ ชนิกาก็ต้องกลั้นน้ำตาอย่างสุดความสามารถเพราะถูกกดดัน

    “ถ้าฉันป่วยหนักแล้วรู้ว่าลูกต้องทำทุกอย่างแม้กระทั่งลดศักดิ์ศรีของตัวเอง หาเงินมารักษาฉัน ฉันเลือกความตายดีกว่า ฉันว่าพ่อเธอก็คงคิดเหมือนกัน!”

    ooooooo

    ชนิกาสะเทือนใจมากจากคำพูดของอาภา แอบไปร้องไห้คนเดียว แต่ก็ถูกชินภัทรเห็นเข้าจนได้

    นายหัวหน้าเข้มตกใจมาก พยายามรั้งตัวจะถามสาเหตุ แต่เธอก็สะบัดตัวออก

    “พ่อรู้ พ่อต้องเสียใจ พ่อต้องผิดหวังในตัวฉันแต่ฉันไม่มีทางเลือก”

    “พ่อคุณจะรู้เรื่องอะไร”

    “คุณไม่ต้องมารู้หรอก มันเรื่องของฉัน แต่ยังไงฉันก็จะอดทน ฉันจะอยู่หาเงินไปรักษาพ่อ”

    อดีตคุณหนูทนความกดดันไม่ไหว ร้องไห้โฮอย่างไม่อาย ชินภัทรต้องดึงมากอดปลอบ พร้อมสัญญาจะพาเธอไปเยี่ยมพ่อที่กรุงเทพฯในสัปดาห์หน้า

    ชนิกาปฏิเสธคำชวนของเขาแล้วผละไป ก่อนตัดสินใจจะกลับบ้านเจ้านายหนุ่มในสวนยาง ปานธงรู้ก็อาสาไปส่ง แต่อาภาก็มาขวางไว้ด้วยความเป็นห่วง กลัวอดีตเพื่อนรักของลูกชายจะเป็นอะไรกลางทาง

    ชินภัทรที่เพิ่งประสาทเสียจากการรุกหนักของอมีนา ต้องหงุดหงิดกว่าเดิมเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจ ชนิกาเลือกจะพึ่งพาปานธงมากกว่าเขา แถมดูแลไม่ห่าง ตอนที่รู้ว่าอาการของอีกฝ่ายไม่ค่อยดี

    อมีนาพยายามแก้สถานการณ์ ง้องอนชินภัทร ไถ่โทษที่ตัวเองแอบไปอ่อยเขาถึงห้องพัก แต่ก็ดูเหมือนนายหัวหน้าเข้มจะไม่เล่นด้วย ถามคำตอบคำจนเธอต้องเปลี่ยนแผนไปปั่นหัวชนิกาแทน

    “เมื่อตอนเย็น มีนขอเข้าไปอาบน้ำในบ้านพี่ชินภัทร พี่ชินภัทรเลยฉวยโอกาสเอ่อ...จูบมีนค่ะ!”

    ชนิการู้ทัน มั่นใจว่าอีกฝ่ายโกหก แต่ยังตีหน้ามึนทำเป็นรับฟัง อมีนาไม่เอะใจใส่ไฟชินภัทรอย่างมันปาก หวังจะทำให้อีกฝ่ายนึกรังเกียจเขาและตีตัวออกห่าง

    “ไม่แค่จูบนะคะ พี่ชินภัทรกอดมีนด้วย ทั้งกอดทั้งจูบ พี่ชินภัทรทำเหมือนอยากจะให้มีนเป็นของเขา มีนตกใจเลยผลักพี่เขาแล้วหนีออกมา นี่พี่เขาเลยไม่พอใจ ไม่คุยกับมีนเลยค่ะ”

    ชื่อเสียงชินภัทรไม่ดีอยู่แล้ว ชนิกาเลยเริ่มคล้อยตาม

    “ฟ้องคุณอาภาเลยค่ะ คุณอมีนาเป็นลูกเพื่อน คุณอาภาต้องให้ความเป็นธรรม”

    “มีน...อืม...มีนกลัวพี่ชินภัทรจะโดนคุณป้าต่อว่าน่ะสิคะ”

    “อ้าว...เจอแบบนี้แล้วคุณยังจะห่วงเขาอีก”

    “ก็มีนชอบพี่ชินภัทรนี่คะ แต่...ถึงชอบพี่ชินภัทร มีนก็ยังไม่พร้อมเป็นของพี่ชินภัทร คุณชนิกาเป็นผู้หญิงด้วยกันน่าจะเข้าใจ ผู้หญิงเราน่ะ...ไม่พร้อม ถึงรักยังไงก็ไม่ยอม”

    “คิดเหมือนกันค่ะ ฉันเข้าใจคุณ”

    อมีนาลอบยิ้มร้าย เข้าใจว่าทุกอย่างตามแผน “สัญญานะคะว่าห้ามเล่าให้ใครฟัง เกิดเรื่องถึงหูป้าอาภา มีนกลัวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่น่ะค่ะ แล้วถ้าแม่มีนรู้แม่ต้องไม่ยอมแน่ๆ”

    “ฉันจะเก็บเป็นความลับค่ะ”

    ooooooo

    ชนิการับปากแกนๆ ไม่แน่ใจนักว่าอมีนาพูดจริงหรือไม่ แต่กระนั้น...อารมณ์รุนแรงและการคุกคามของชินภัทร เธอก็ประจักษ์แก่ใจดีเพราะเจอมากับตัว และอดไม่ได้จะตามไปแดกดัน

    “ผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยอ่อนหวานแบบคุณอมีนา คงทำให้คุณนึกถึงคุณศิริกัญญาสินะคะ”

    “ห้ามพูดชื่อนี้!”

    น้ำเสียงห้วนจัดไม่ได้ทำให้ชนิกานึกกลัว ลอยหน้าลอยตาแขวะเขาไม่หยุด “ทำไมคะ ได้ยินชื่อแล้วหื่นขึ้นมา รึไง ชอบคุณอมีนาก็บอกแม่สิคะ แม่คุณต้องรีบยกขันหมากไปขอคุณอมีนาให้แต่งงานกับคุณแน่”

    ชินภัทรโมโหมาก กวนกลับอย่างเหลืออด

    “แต่งงาน...แต่งทำไม เสียดายค่าสินสอด ปล้ำเล้ย ทุ่นเงิน ทุ่นเวลา”

    “คำว่าให้เกียรติผู้หญิง มีอยู่ในสมองคุณมั่งไหมเนี่ย”

    “มีให้รกสมองเปล่าๆ น้องมีนน่ะสเปกผมเลยนะคุณ เรียบร้อยน่ารัก ใสๆสไตล์นางเอกเกาหลี แหมมันน่า...”

    ชนิกานึกตามแล้วแขยง จะตอกกลับแต่ก็ถูกเขาดักคอก่อน

    “รู้หรือไงว่าผมคิดอะไร น้องมีนนอนบ้านติดกับผมซะด้วย เฮ้อ...ดึกๆอากาศเย็น อยากมีคนนอนกอด”

    คำพูดหื่นๆของเขาทำให้ชนิกาทนไม่ไหว หุนหันกลับห้องอย่างโกรธจัด ก่อนจะพยายามตั้งสติ วางแผนร่วมกับปาริฉัตรจะจับผิดความเลวของเขาให้ได้แบบคาหนังคาเขา ไม่ให้เขาก่อเรื่องข่มเหงน้ำใจผู้หญิงคนไหนได้อีก

    และแผนแรกของชนิกาก็คือตามไปดักรอหน้าห้องพักของอมีนา หวังจะถ่ายคลิปชินภัทรแอบเข้าห้องสาวกลางดึก แต่ก็โชคไม่ดีที่ถูกเขาจับได้เสียก่อน

    “ปล่อยฉันนะคุณชินภัทร...ปล่อยฉัน!”

    “ไม่ปล่อย...จนกว่าคุณจะบอกว่ามาทำอะไรตรงนี้”

    “ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะร้องให้รีสอร์ตแตกเลย แม่คุณจะได้ออกมาดูไง”

    ชินภัทรยิ้มยั่ว ไม่กลัวแถมกวนประสาทกลับอีกต่างหาก

    “คุณคิดว่าจะได้อ้าปากร้องเหรอ ตอบมาดีกว่าริเป็นถ้ำมองตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยคุณ”

    “จะบ้าเหรอ! ฉันไม่ได้มาแอบดูคุณอมีนา”

    “แล้วมาซุ่มหน้าบ้านเขาทำไม เอ...แต่เอาไม้หน้าสามมาด้วย ต้องมาทำอย่างอื่น คุณจะทำอะไร”

    “ฉัน...ฉันมาดักตีหัวขโมย”

    “ชนิกา ญาณทิพย์...รู้ด้วยขโมยจะมาคืนนี้ อย่าโกหกผม! คุณคิดจะทำอะไร”

    ชนิกาไม่ยอมตอบ ชินภัทรเลยจะจูบ เธอเลยละล่ำละลักสารภาพ

    “บอกก็ได้ค่ะ ฉันมาดักตีคุณ!”

    ชินภัทรมัวอึ้ง เลยไม่ทันระวังถูกชนิกาผลักออกแล้ววิ่งหนี ทิ้งเขาให้มองหน้าซึม

    “เกลียดเรามากขนาดมาดักตีเลยหรือ...”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.1 มุทิตา ช็อก อานนท์ ที่เธอช่วยไว้เป็นผีไม่ใช่คน

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.1 มุทิตา ช็อก อานนท์ ที่เธอช่วยไว้เป็นผีไม่ใช่คน
    19 ต.ค. 2564

    13:08 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอังคารที่ 19 ตุลาคม 2564 เวลา 14:34 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์