นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    คนละขอบฟ้า

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อมีนากำลังนัวเนียผู้จัดการโรงแรมหนุ่มคู่ขาตอนที่รู้ว่าชินภัทรจะมาดูงานแทนอาภา สาวเปรี้ยวรีบสลัดตัวออกแทบไม่ทัน แถมยังตัดสัมพันธ์เขาอีกต่างหากเพราะมีเป้าหมายใหม่

    และชินภัทรก็ทำให้การตัดสินใจของเธอคุ้มค่า ความหล่อของเขาทำให้เธอใจละลายและไม่รอช้าจะดึงข้อมูลทุกอย่างที่มี โดยเฉพาะที่เคยได้ยินจากอาภาว่าเขาชอบผู้หญิงเรียบร้อยและทำงานเก่ง

    อาภาก็เห็นดีเห็นงาม แอบโทร.บอกกำหนดการของลูกชายคนเดียวเสร็จสรรพด้วยความอยากได้อมีนาเป็นลูกสะใภ้ สาวเปรี้ยวกระหยิ่มใจมากและไม่รอช้าจะเปิดเกมรุกทันทีที่ได้อยู่กันตามลำพัง

    “พี่ชินภัทรจะพักที่โรงแรมหรือเปล่าคะ มีนจะจัดห้องพักให้ เอาห้องเตียงเดี่ยวหรือเตียงคู่คะ”

    “ผมจะกลับไปนอนบ้าน”

    “นานๆขึ้นมากรุงเทพฯ ไม่พาแฟนมาเที่ยวด้วยเหรอคะ”

    “ผมมากรุงเทพฯบ่อย คุณไม่เจอเอง”

    “พี่ชินภัทรแต่งงานเมื่อไหร่ มีนรับอาสาจัดงานให้นะคะ จะจัดซุ้มหน้างานให้สวยเลย”

    “ยังหาผู้หญิงมายืนใต้ซุ้มไม่ได้ครับ”

    คำตอบของชินภัทรทำให้อมีนาดีใจเนื้อเต้น กระดี๊–กระด๊าจีบเขาอย่างออกนอกหน้า แต่นายหัวหน้าเข้มก็ถามคำตอบคำ ท่าทางเย็นชาเหลือเกินจนสาวเปรี้ยวนึกหงุดหงิด...ทำไมโสดแล้วจีบยากขนาดนี้ก็ไม่รู้!

    วันเดียวกันที่บ้านชินภัทรที่สุราษฎร์ฯ...ชนิกาก็ต้องหัวเสียอย่างหนัก เมื่อถูกวาดค่อนแคะตั้งแต่ตื่น

    “สวยแต่รูปจูบไม่หอม ผู้หญิงอะไร้...นอนตื่นเอาเที่ยง”

    “อยู่บ้านนิก็ตื่นประมาณนี้ ไม่ทำใครเดือดร้อนนี่คะ”

    “นี่ไม่ใช่บ้านเธอ นี่บ้านคุณชินภัทร เธอน่ะเป็นแค่คนอาศัย!”

    เสียงดุๆของวาดทำให้ชนิกาได้สติว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหนและควรปฏิบัติตัวเช่นไร แต่วาดก็ทำมึนตึงเหมือนเดิมจนเธอนึกท้อ โดยหารู้ไม่ว่าทุกคนในบ้านกำลังประเมินสถานการณ์ เพราะการที่เธอได้ทำงานที่นี่ แถมทำตัวหยิบโหย่งเหมือนเป็นคุณหนูไม่เคยลำบากแต่ชินภัทรยังไม่ไล่ออก ก็แสดงว่าเธอต้องมีบางอย่างพิเศษกว่าคนอื่น...

    ooooooo

    ไม่ใช่แค่คนในบ้านชินภัทรเท่านั้นที่สงสัยในตัวชนิกา สองพี่น้องปานธงกับปาริฉัตรก็คิดไม่ต่างกัน แต่ดูเหมือนคนพี่จะอาการหนักมากกว่าจนคนน้องอดทักไม่ได้

    “พี่ธงคะ...ทางบ้านพี่ชินภัทรมีความเคลื่อนไหวอะไรไหม ผู้หญิงคนนั้นหนีมาบ้านเราอีกหรือเปล่า”

    “ไม่...พี่ก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกัน อยากรู้ผู้หญิงคนนั้นปลอดภัยไหม”

    “ปาว่าปล่อยเขาไปเถอะค่ะ ในเมื่อเขาเลือกจะอยู่เอง พี่ธงก็พยายามช่วยเขาแล้ว”

    “พี่ไม่อยากให้ใครเจอชะตากรรมแบบเดียวกับศิ”

    “นึกแล้วเชียวว่าพี่ธงต้องคิดแบบนี้ อย่าไปยุ่งกับเขาเลยนะคะ ปาเป็นห่วงพี่ธง ไม่อยากให้ยุ่งกับพี่ชินภัทรอีก”

    แววตาคาดคั้นของน้องสาวทำให้ปานธงยอมรับปากแต่ก็แบบขอไปทีเท่านั้น เพราะบ่ายวันเดียวกันเขาก็แอบปีนรั้วข้ามไปฝั่งบ้านชินภัทรด้วยความเป็นห่วงชนิกา

    อนันต์ที่เดินตรวจงานรอบสวนยางตามหน้าที่เกือบจะลั่นปืนแล้ว ถ้าปานธงจะไม่โผล่หน้าเสียก่อน

    “คุณปานธง...ผมเกือบยิงคุณแล้วไหมล่ะ เมื่อคืนโจรมันขโมยแผ่นยางที่โรงบ่ม ผมก็คิดว่ามันย้อนมาอีก แล้วคุณเข้ามาทำอะไรครับ คุณก็กำลังละเมิดกฎเหมือนกันนะครับ”

    ปานธงหน้าเจื่อน พยายามแก้ตัวแกนๆเลยถูกอนันต์ดักคออย่างรู้ทัน

    “ไม่ว่าคุณปานธงแอบเข้ามาด้วยเหตุผลอะไร ออกไปซะครับ”

    อดีตเพื่อนรักของชินภัทรไม่ขยับ อนันต์เลยต้องยกปืนขู่

    “ออกไปเถอะนะครับ ผมจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นว่าคุณแอบเข้ามา ดีที่คุณชินภัทรขึ้นกรุงเทพฯ ถ้าคุณชินภัทรมาเจอคุณปานธงก็คงทะเลาะเป็นเรื่องกันอีก”

    “เจ้านายอนันต์ไปกรุงเทพฯกลับเมื่อไหร่”

    “ไม่รู้ครับ...แต่คุณกลับไปได้แล้วครับ”

    เท่านั้นที่ต้องการ ชินภัทรไม่อยู่บ้าน ชนิกาก็ปลอดภัย ปานธงจึงกลับบ้านด้วยความสบายใจ แม้จะต้องรับมือกับความสงสัยของปาริฉัตร เขาก็ไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

    ooooooo

    ใช้เวลาไม่นาน ชินภัทรก็รู้ว่าอาภาต้องการอะไร ทั้งการกะเกณฑ์ให้เขาไปดูงานแทนที่โรงแรมและการเชื้อเชิญอมีนาให้ทานมื้อเย็นด้วยทำให้เขาอึดอัด และเพื่อตัดปัญหาเขาเลยตัดสินใจตีรถกลับสุราษฎร์ฯในเย็นวันนั้นเอง

    ชนิกายังไม่รู้ตัวว่าเจ้านายหนุ่มจะกลับมา ทำตัวตามสบายราวกับเป็นบ้านตัวเองจนผล็อยหลับ ชินภัทรมาถึงเลยแกล้งปิดหน้าต่างแรงๆปลุกให้ลูกจ้างสาวสะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบวิ่งหนีขึ้นห้อง

    ชินภัทรรู้ดีว่าลูกจ้างสาวกลัวเขาแต่ก็นึกสนุกแกล้งตอแยถึงหน้าห้อง จนเมื่อเห็นว่าพอสมควรจึงได้เลิกและหยิบซองเงินเดือนล่วงหน้าที่เตรียมมาวางไว้หน้าห้อง

    เงินสดหลักแสนทำให้ชนิกาหลับอย่างสบายใจทั้งคืน ก่อนจะตื่นเช้ารีบนำเงินไปเข้าธนาคารให้พ่อ เมื่อชินภัทรรู้ว่าลูกจ้างสาวเข้าเมืองแต่หัววันก็ออกไปรับ จนวาดที่ระแคะระคายเริ่มมั่นใจว่านายหัวหนุ่มที่เลี้ยงมาแต่เล็กแต่น้อยต้องแอบชอบลูกจ้างสาวคนใหม่แล้วแน่ๆ

    ชนิกาไม่ได้สนใจว่าคนในบ้านจะคิดเช่นไร มัวดีใจที่หาเงินจ่ายค่ารักษาพ่อได้ และอารมณ์ดีมากพอจะยอมไปดื่มกาแฟกับปานธงที่บังเอิญผ่านมาเจอเธอแถวหน้าร้านกาแฟของปาริฉัตร

    ปาริฉัตรมองอาการยิ้มหน้าบานของพี่ชายด้วยความหมั่นไส้ ชนิกาเองก็รู้ดีว่าชายหนุ่มรู้สึกเช่นไรแต่ก็วางท่าเฉย จนกระทั่งปานธงซุ่มซ่ามทำกาแฟหกรดเสื้อเธอ!

    ชินภัทรโผล่มาได้จังหวะที่ปานธงเช็ดเสื้อที่เลอะกาแฟของชนิกาพอดี โวยลั่นด้วยความหึง

    “ไอ้ธง! แกลวนลามคนของฉัน”

    “เฮ้ย...ปากเหรอไอ้ชิน ฉันไม่ใช่ผู้ชายเฮงซวยแบบนั้น”

    “ก็เห็นกันอยู่ เกือบโดนอยู่แล้ว”

    พูดจบก็กวาดตาไปบริเวณหน้าอกที่มีคราบกาแฟ ชนิกามองตามแล้วส่งตาเขียวให้ แต่ชินภัทรก็ไม่ยี่หระ พุ่งไปดึงตัวเธอออกจากร้าน ปานธงไม่ยอมตามไปเอาเรื่อง

    “ผู้หญิงเขาไม่ใช่นักโทษนะชินภัทร แกไม่มีสิทธิ์บังคับเขา”

    “เขาเป็นลูกจ้างฉัน ฉันจะสั่ง จะด่าว่ายังไงก็ได้”

    “แกมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย”

    “ตอนฉันเกิด หมอลงบันทึกว่าฉันเป็นเพศชาย”

    “ลูกผู้ชายมันอยู่ที่จิตใจไม่ใช่เพศ ผู้ชายที่ทำร้ายเพศแม่อย่างแก เขาเรียก...หน้าตัวเมีย!”

    ขาดคำปานธงก็ถูกต่อยหน้าคว่ำ ปาริฉัตรรีบวิ่งไปดูอาการพี่ชาย ชนิกาจะตามไปด้วยแต่ก็ถูกชินภัทรพาขึ้นรถออกไปทันที ปานธงเจ็บใจมาก ตั้งท่าจะตามไปเอาคืนแต่ก็ถูกน้องสาวดึงไว้

    “อย่าตามไปเลยค่ะพี่ธง เรื่องจะบานปลายกลายเป็นเรื่องใหญ่นะคะ”

    “แต่พี่เป็นห่วงคุณนิ”

    “ที่พี่ชินภัทรโกรธก็เพราะพี่ธงไปยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น ถ้าพี่ธงไม่หยุด ปาว่ามันจะทำให้เธอยิ่งเดือดร้อนนะคะ”

    ooooooo

    อารมณ์โมโหร้ายของชินภัทรทำให้ชนิกาไม่ไว้ใจ ย้ายไปนั่งเบาะหลังจนเขานึกหงุดหงิด แถมเธอยังขโมยไขควงของเขาไปด้วย หวังจะใช้ป้องกันตัวแต่ก็ถูกจับได้เสียก่อน

    “กระจกในห้องน้ำนอตหลวม ฉันจะเอาไปไข”

    “หน้าตาผมเหมือนเด็กปัญญาอ่อนเหรอ คุณคิดจะใช้ไอ้นี่ทำร้ายผม”

    “ฉันเอาไว้ป้องกันตัว อยู่กับพวกข่มขืนก็ต้องเอาตัวรอด”

    ข้อกล่าวหาของเธอทำให้อารมณ์เขาคุกรุ่นอีกครั้ง ต้องพยายามระงับด้วยความยากลำบาก

    “ไอ้ธงมันบอกอะไรคุณ ไปฟังอะไรมา ไอ้นั่นมันกล่าวหาอะไรผม”

    “คุณปานธงเขาเป็นคนดี เขาไม่ได้กล่าวหาคุณเลย เขาเป็นห่วงฉัน ไม่อยากให้ฉันมาทำงานกับคุณ”

    “เจอมันกี่ครั้ง คิดว่ามันเป็นคนดี”

    “เท่าที่เห็นตอนนี้ เขาดีกว่าคุณก็แล้วกัน!”

    แหวจบก็ผละหนี แต่ชินภัทรก็ไม่ยอมง่ายๆตามไปดึงตัวไว้

    “ไอ้ธงมันดีกว่าผมตรงไหน”

    “ก็นี่ไงล่ะ...อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยใช้กำลังกับผู้หญิง ปล่อยฉันนะ!”

    เสียงเอะอะของสองหนุ่มสาวทำให้วาดกับปาหนันต้องวิ่งมาดู แต่ชินภัทรก็ฉุนขาดเสียแล้ว

    “จะบอกให้ เวลาเจอผู้หญิงสวย ผู้ชายมันก็คิด เหมือนกันหมด ไอ้ธงมันดีจริง มันไม่หลอกจับนมคุณหรอก”

    “เขาไม่ได้ตั้งใจ”

    “แก้ตัวแทนซะด้วย ไอ้ธงไม่ได้จ่ายคุณสักบาทมันได้จับนม ผมให้คุณเป็นแสน ผมน่าจะได้จับอะไรบ้างนะ”

    พูดพลางกวาดตามองเรือนร่างผอมบางแต่อวบอิ่มซ่อนรูปของเธอจนชนิกาทนไม่ไหว ตบเขาฉาดใหญ่

    ชินภัทรโกรธมาก เกิดมาไม่เคยมีใครตบหน้าเขามาก่อน ตะคอกเสียงเข้ม

    “คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าทำแบบนี้กับผม”

    “แล้วคุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงมองฉันด้วยสายตาดูถูกแบบนั้น!”

    “แล้วถ้าผมมองอีก คุณจะทำยังไง”

    ชินภัทรย่างสามขุมเข้าหา แววตาดุดันจนชนิกาอดกลัวไม่ได้ จึงฉวยจังหวะตอนเขาชะงักวิ่งหนีขึ้นห้อง ทิ้งนายหัวหน้าเข้มให้มองตามด้วยความหงุดหงิดที่เธอไม่ยอมเข้าใจความหวังดีและความเป็นห่วงของเขาเลย

    ooooooo

    ชนิกาเก็บตัวในห้องไม่ออกมาอีกเลยหลังจากนั้น ส่วนชินภัทรก็อาละวาดฟาดหัวฟาดหาง ระบายอารมณ์กับสิ่งของรอบตัวจนใครๆก็เข้าหน้าไม่ติด ก่อนจะผลุนผลันออกจากบ้านโดยไม่มีใครรู้ว่าเขาจะไปไหน

    วาดเห็นท่าไม่ดี กลัวชินภัทรจะหลงลูกจ้างสาวคนใหม่จนถอนตัวไม่ขึ้นจึงรีบโทร.ฟ้องอาภา สาวใหญ่เจ้าของกิจการโรงแรมที่กรุงเทพฯร้อนใจมาก วางมือจากงานทุกอย่างแล้วรีบหาทางพาอมีนาลงไปหาชินภัทรทันที ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้ ลูกชายคนเดียวคว้าผู้หญิงหยิบโย่ง คุณหนูตกยากมาเป็นเมีย!

    แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น...อาภาต้องจัดการตัวต้นเรื่องก่อน เธอโทร.ทางไกลไปต่อว่าศันสนีย์แต่กลับไม่ได้พูดกับหลานสาว พัธนินทร์นั่นเองที่ตัดสินใจรับสายแทนเพราะศันสนีย์ลงไปเอาจดหมายด้านล่างของอพาร์ตเมนต์

    ศันสนีย์ใจหายวาบเมื่อรู้ว่าคนปลายสายคืออาภา ร้อนตัวกลัวแผนร้ายที่หลอกชนิกาไปทำงานกับชินภัทรญาติหนุ่มที่เธอเชื่อว่าเป็นฆาตกรฆ่าข่มขืน แต่โชคก็ยังเข้าข้างเพราะพัธนินทร์ยังไม่รู้เรื่อง เธอเลยรีบขอวางสายอาภา

    พัธนินทร์ไม่ได้เอะใจท่าทางเหมือนมีพิรุธของศันสนีย์ แถมตามมารยาของเธอไม่ทันจนหลวมตัวยอมเอาตัวไปสนิทสนมมากกว่าเคย ถึงขั้นยอมค้างคืนเพื่อตรวจวิทยานิพนธ์ให้เธอ

    ศันสนีย์หัวใจพองโตมาก ยิ่งได้ใกล้ชิดกับเขามาก เธอก็ยิ่งมีความหวัง และหมายมั่นปั้นมือจะต้องพัฒนาความสัมพันธ์กับเขาให้แนบแน่นกว่าเดิมให้ได้

    อาภาไม่ได้ถือสาหาความเรื่องศันสนีย์ชวนเพื่อนสาวมาทำงานกับชินภัทรจริงจังนัก และตัดสินใจแก้ปัญหาด้วยการจะพาตัวอมีนาลงไปเยี่ยมลูกชายคนเดียวถึงสุราษฎร์ฯ อมีนาตื่นเต้นมาก ไม่ต่างจากรจนาผู้เป็นแม่ และไม่รอช้าจะพากันไปซื้อเสื้อผ้าใหม่หลายชุดเพราะจำได้ว่าชินภัทรชอบผู้หญิงเรียบร้อยและดูดี

    ไม่เพียงแต่จะพาตัวอมีนาไปหาชินภัทร อาภายังเดินหน้าเจรจากับรจนาให้ลูกชายคนเดียวอีกด้วย อมีนาแกล้งตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้เรื่องต่อหน้าอาภา แต่ทันทีที่แยกกัน สองแม่ลูกก็กระโดดกอดกันตัวกลม

    “มีนลูก...หนูอย่าให้ผู้หญิงคนนั้นแย่งชินภัทรไปนะลูก พ่อลูกตายไป ทิ้งเงินไว้ให้เราไม่กี่ล้าน ใช้อีกไม่กี่ปีก็หมด ได้ชินภัทรเป็นลูกเขย เราจะได้มีเงินใช้ไปจนตาย”

    “ผู้หญิงสวยไม่ได้โง่เสมอไปหรอกค่ะคุณแม่ ผู้ชายที่ผ่านๆมา มีนคบฆ่าเวลาจนมาเจอพี่ชินภัทรนี่แหละ มีนได้เจอ...ว่าที่สามี ทั้งหล่อโดนใจ ทั้งรวยได้ใจ”

    “หล่อไม่เท่าไหร่ รวยนี่แหละสำคัญ แม่จะช่วยเร่งป้าอาภาอีกแรง ให้เขารีบมาขอหนูเป็นสะใภ้”

    อมีนายิ้มร่า กระดี๊กระด๊าใหญ่ด้วยมั่นใจว่าต้องเอาชนะใจชินภัทรได้แน่

    ด้านชนิกา...รู้สึกผิดและไม่สบายใจที่ตบหน้าชินภัทร แต่เพราะความระแวงและทิฐิทำให้ไม่ยอมขอโทษ ร้อนถึงปาหนันต้องมาเตือนสติเหมือนเคย เพราะไม่อยากให้ใครเข้าใจเจ้านายหนุ่มผิดๆ

    “คุณชินภัทรโกรธมาก ขอโทษคุณชินภัทรนะคะ คุณชินภัทรชอบคนจริง ทำผิดแล้วขอโทษก็ยกโทษให้ค่ะ”

    “ใครผิด...ไม่ใช่เจ้านายปาหนันหรอกเหรอ ปาหนันก็เห็น เขาจ้องฉันยังไง ฉันก็คนจริง...ไม่ผิด ฉันไม่ขอโทษ”

    “แต่คุณเล่นทำร้ายร่างกายเจ้านายแบบนั้นแล้วยังไม่ขอโทษ ท่าจะอยู่ยากนะคะ”

    “คิดว่าฉันอยากอยู่เหรอ ไม่ต้องหาเงินรักษาคุณพ่อ ฉันกลับกรุงเทพฯไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

    “แต่ยังไงคุณชนิกาก็ยังต้องอยู่บ้านนี้ ยอมๆขอโทษคุณชินภัทรไปเถอะค่ะจะได้อยู่อย่างสบายใจ”

    ชนิกาคิดหนัก ลังเลและไม่แน่ใจว่าควรจะขอโทษชินภัทรหรือไม่...

    ooooooo

    นอกจากทำสวนยางแล้ว ปานธงยังมีกิจการอีก อย่างคือทัวร์ดำน้ำ และวันนี้ชายหนุ่มก็เปลี่ยนบทบาทจากนายหัวเจ้าของสวนยางมาเป็นคุณครูสอนดำน้ำที่ใจเย็นและเต็มไปด้วยความสามารถ

    ปาริฉัตรแวะเอาขนมมาให้พี่ชายและเพื่อนร่วมงาน ปานธงเลยถือโอกาสปรึกษาเรื่องจะจัดทำแผ่นพับให้ความรู้และข้อมูลแก่นักท่องเที่ยวเกี่ยวกับการ

    ดำน้ำในเมืองไทย และเขาก็ต้องการคนแปลข้อมูลเหล่านั้นเป็นภาษาอังกฤษ

    “เพื่อนปามีเก่งภาษาอังกฤษหลายคน เดี๋ยวปาถามให้ค่ะว่าพอมีใครมีเวลาช่วยแปลได้บ้าง”

    “ดีเลย งั้นพี่ยกหน้าที่นี้ให้ปา”

    “ด้วยความยินดีค่ะ แต่พี่ต้อง...ยอมอ้วน ช่วยปาชิมคุกกี้ด้วยนะคะ”

    สองพี่น้องคุยกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขและอบอุ่น ต่างจากสถานการณ์ในบ้านของชินภัทรที่ชวนอึดอัด เพราะนายหัวหนุ่มหน้าเข้มกับลูกจ้างสาวคนใหม่ไม่คุยกัน

    ชินภัทรสงบสติอารมณ์เรียบร้อยก็กลับบ้าน แต่ก็ต้องหัวเสียอีกรอบเพราะชนิกายังปากแข็งไม่ยอมขอโทษ อารมณ์ที่เกือบเป็นปกติกลับมาคุกรุ่นอีกครั้งและเขาก็เอาคืนเธอในเช้าวันต่อมาด้วยการให้เธอเริ่มงาน!

    ชนิกายังปรับตัวไม่ได้ ไม่ชินกับการตื่นเช้า แถมแต่งตัวเป็นชั่วโมงกว่าจะพร้อมทำงาน ชินภัทรเลยต้องใช้ความอดทนอย่างมาก ทั้งเรื่องพฤติกรรมคุณหนูตกยากของเธอและเรื่องการทำงาน

    งานแรกของชนิกาที่ชินภัทรมอบหมายคือทำลายเอกสารเก่าในสำนักงาน รวมทั้งพิมพ์เอกสารจัดจ้างของตัวเอง แต่เพราะไม่เคยทำงานเลยไม่รู้วิธี ชินภัทรก็ไม่ยอมช่วย เธอเลยโทร.ไปขอความช่วยเหลือจากปานธง

    ชินภัทรกลับเข้ามาพอดี โมโหมากที่ชนิกาโทร.หาอดีตเพื่อนรัก แดกดันเสียงห้วน

    “เริ่มทำงานปุ๊บก็โทร.หาผู้ชายปั๊บ ผมคงต้องยกตำแหน่งพนักงานดีเด่นให้คุณตั้งแต่ทำงานวันแรกซะล่ะมั้ง”

    ขาดคำก็แย่งมือถือไปกดตัดสาย ชนิกาโกรธมาก พยายามระงับอารมณ์แต่ก็ทำได้ยากเต็มที

    “ฉันโทร.ไปถามคุณปานธงเรื่องหนังสือจัดจ้าง”

    “หาเรื่องโทร.ไปต่างหาก ชอบมันรึไง เห็นอ่อยมันหลายทีแล้ว”

    “คนที่มองว่าการแสดงความเป็นมิตรคือการอ่อย ก็คงมีแต่พวกมองโลกแง่ร้าย”

    “พวกโลกสวย! สวยตรงไหน”

    สายตากวนประสาททำให้ชนิกาอยากจะพุ่งไปข่วนหน้าเขา แต่ก็ทำได้แค่ตอกกลับเสียงเรียบ

    “ฉันจะสวยตรงไหนมันก็เรื่องของฉัน ที่สำคัญคนที่ฉันอยากให้เห็นความสวยไม่ใช่คุณแน่ๆ”

    ชินภัทรอึ้งไปอึดใจก่อนจะตบโต๊ะเสียงดัง สั่งงานชุดใหญ่แล้วผลุนผลันออกจากสำนักงาน

    ooooooo

    หลังจากทิ้งชนิกาให้งมกับเอกสารกองใหญ่และทำความสะอาดสำนักงาน ชินภัทรก็ออกมาประชุมที่สมาคมสวนยาง ปานธงซึ่งมาร่วมงานเดียวกันและยังเจ็บใจที่ถูกตัดสายเมื่อเช้าเลยปรี่มาเอาเรื่อง

    แต่กระนั้น...ชินภัทรก็ไม่ยี่หระ แถมเปิดฉากต่อว่าเสียงเข้มอีกต่างหาก

    “ไอ้ธง...ฉันรู้แกเป็นคนมีน้ำใจแต่ไม่ต้องเผื่อแผ่ไปถึงคนของฉัน ฉันมีปัญญาสอนงานชนิกาเองได้”

    “งั้นเหรอวะ อืม...แต่ถ้าคุณชนิกาเขาอยากให้แกสอน เขาก็ไม่น่าจะโทร.หาฉันนะ”

    ปานธงยิ้มเยาะ ชินภัทรเลยของขึ้น และยิ่งเดือดหนักเมื่อได้ยินประโยคต่อมา

    “ก่อนสอนคนอื่น ฉันว่าแกสอนตัวเองดีกว่า อย่างแกนี่ควรเข้าคอร์สบำบัดอารมณ์ จะได้ปกติเหมือนคนอื่น”

    สองหนุ่มอดีตเพื่อนรักคงมีเรื่องชกต่อยกันแล้ว ถ้าคนของสมาคมจะไม่โผล่มาทักทายและดึงตัวเข้างานเสียก่อน

    แต่ถึงจะสงบศึกเรื่องชนิกา สองหนุ่มก็เถียงกันใหม่ในที่ประชุมเรื่องปัญหาราคายางตกต่ำ โดยชินภัทรเสนอให้ลดพื้นที่ปลูกยางพารา แต่ปานธงคัดค้านและเสนอให้ช่วยกันหาตลาดใหม่

    “เศรษฐกิจจีนชะลอตัว สั่งยางจากเมืองไทยน้อยลง แต่ตอนนี้ตลาดทางแอฟริกาน่าสนใจ”

    ชินภัทรเหยียดยิ้ม แย้งทันควัน “ต่อไปเศรษฐกิจชะลอตัว เลิกสั่งยางจากเมืองไทย ปัญหาก็กลับมาอีก การแก้ปัญหาราคายางตกต่ำที่เป็นรูปธรรม แก้ปัญหาได้ระยะยาวก็คือลดพื้นที่ปลูกยาง ไม่ให้ยางล้นตลาด”

    สมาชิกสมาคมนั่งฟังการถกเถียงของชินภัทรกับปานธงเจ้าของสวนยางพาราขนาดใหญ่ในพื้นที่ด้วยความทึ่ง และเริ่มใจไม่ดีเมื่อจบการประชุมแล้ว สองหนุ่มก็งัดข้อกันไม่เลิก

    “ที่แกไม่เห็นด้วยกับการหาตลาดใหม่เพราะแกหาตลาดไม่เก่ง ลูกค้าแกส่วนใหญ่ก็ลูกค้าเก่าสมัยพ่อแกยังอยู่”

    “ไอ้ธง! แกอย่าลามถึงพ่อฉัน”

    “ฉันชื่นชมพ่อแก พ่อแกน่ะเก่ง เป็นคนดี ผิดกับลูก!”

    “เหรอ...แล้วแกเป็นคนดีมากสินะ สร้างภาพเป็นคนดีแต่แอบยุ่งกับลูกน้องคนอื่น”

    “ใช่...ฉันเป็นคนดี เพราะฉันไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงที่กำลังจะเป็นเจ้าสาวของใคร!”

    เหล่าสมาชิกถึงกับสะดุ้งเพราะรู้ถึงเรื่องราวในอดีตและความขัดแย้งอันยาวนานของสองหนุ่มดี ก่อนที่ใครบางคนจะพยายามช่วยไกล่เกลี่ยและแยกทั้งสองออกจากกัน แต่ก็เหมือนจะไม่ค่อยได้ผล

    “แกเอาแต่โทษฉัน เคยโทษตัวเองมั่งไหมวะ” ชินภัทรเปิดฉาก

    “ฉันทำอะไรผิด”

    “แกดูแลว่าที่เจ้าสาวตัวเองยังไง ถึงปล่อยให้มายุ่งกับฉันได้”

    ขาดคำชินภัทรก็ถูกปานธงต่อยหน้าหัน นายหัวหน้าเข้มจะเอาคืนแต่ก็ถูกเหล่าสมาชิกช่วยกันห้ามไว้ สองหนุ่มเลยต้องแยกกันแบบไม่เต็มใจนัก โดยเฉพาะชินภัทรที่เจ็บใจหนักและพาลพาโลไปลงกับชนิกา

    ooooooo

    ชนิกาถึงกับหน้าเสียเมื่อเจอเจ้านายหนุ่มเอ็ดเพราะทำงานไม่สำเร็จสักอย่าง เอกสารเก่าก็ทำลายไม่เรียบร้อย เอกสารจัดจ้างของตัวเองก็พิมพ์ไม่เป็น แถมสำนักงานของเขาก็รกและสกปรกเหมือนเดิม

    ชินภัทรต้องสะกดอารมณ์อย่างมากไม่ตะคอกใส่เธอ แต่สั่งสอนและเตือนสติแทน

    “ผมรู้จากศันว่าบ้านคุณเคยรวย อยากได้อะไรก็ได้ ไม่เคยต้องทำงาน แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเป็นอดีตแล้ว คุณต้องปรับตัว หัดพึ่งตัวเอง พอคุณทำตัวเป็นประโยชน์กับตัวเองได้ วันหนึ่งคุณก็จะทำตัวเป็นประโยชน์กับคนอื่น”

    “ตอนนี้ฉันไม่มีแก่ใจนึกถึงคนอื่นหรอกค่ะ เอาตัวเองให้รอดก่อน”

    “ไม่คิดจะทำตัวให้มีค่าเลยเหรอ”

    “ค่าของคนอยู่ที่อะไรคะ สมัยนี้ใครรวยคนนั้นก็สำคัญ เสียงดังได้อย่างคุณไง รวย...ถึงด่าเอาๆ”

    “พูดดีๆไม่ฟังแล้วยังจะเถียงอีกนะ”

    “คุณอยากพูดอะไรก็พูดไปเถอะค่ะ ส่วนฉันจะคิดยังไงมันก็เรื่องของฉัน คุณเป็นนายจ้างนะคะ ไม่ใช่เจ้าชีวิต!”

    สวนจบก็จะผละไปแต่ก็ถูกชินภัทรรั้งตัวไว้และลากไปทำงานบ้านแทน

    “ฉันไม่ใช่คนใช้นะคะ ฉันเป็นพนักงาน”

    “ผมให้เงินเดือนคุณหนึ่งแสน ใช้คุณโบกปูนสร้างบ้านก็ยังได้”

    “เราไม่ได้ตกลงกันไว้แบบนี้ ฉันจะร่างสัญญาทำงานให้คุณเซ็น คุณไม่มีสิทธิ์ใช้งานฉันนอกเหนือจากสัญญา”

    “พิมพ์ในสัญญาด้วยนะว่าเงินเดือนคุณ...หมื่นเดียว”

    “คุณผิดคำพูดไม่ได้นะคะ คุณรับปากแล้ว ให้เงินเดือนฉันแสนนึง”

    ชินภัทรยิ้มเยาะ ย้อนเสียงเข้ม “ผมเคยบอกเหรอ... จะให้คุณทำงานในสำนักงานอย่างเดียว ชนิกา...คุณต้องทำงานทุกอย่างที่ผมสั่ง ผมสั่งให้คุณกวาดบ้าน คุณก็ต้องกวาด ผมสั่งให้คุณขัดห้องน้ำ คุณก็ต้องขัด ผมสั่งให้คุณขัดพื้นครัว คุณก็ต้องขัด ห้ามขัดอยู่อย่างเดียว...ขัดใจผม ชัดไหม!”

    ประกาศิตของชินภัทรเหมือนเป็นใบเบิกทางอย่างดีให้วาดได้ใช้งานเธออย่างหนักหลังจากนั้น สาวสวยขาปาร์ตี้เลยต้องรับศึกหนัก ทั้งงานบ้าน งานเอกสาร งานเข้าครัวที่เธอไม่ถนัดหรือมีความรู้เลยแม้แต่น้อย

    แต่เพื่อเงินค่ารักษาพ่อทำให้ชนิกาต้องกัดฟันทน พยายามเรียนรู้ทุกอย่างเท่าที่ทำได้จนชินภัทรอดสงสารและเห็นใจไม่ได้ แอบเอาใจช่วยและช่วยเหลืออย่างเงียบๆแบบไม่ให้ใครจับได้

    ชนิกาหลับเป็นตายในวันแรกเพราะไม่เคยทำงานหนัก วันที่สองสภาพของเธอและสำนักงานดูดีขึ้นเล็กน้อย แต่ปัญหาใหม่ก็ตามมาเมื่อเธอยังพิมพ์ไม่คล่อง แถม

    ไม่รู้ว่าเอกสารสำหรับการขายต้องมีรายละเอียดอะไรบ้าง

    และตัวช่วยที่ผ่านมาโดยบังเอิญก็คืออนันต์ที่แพ้ความสวยของลูกจ้างสาวคนใหม่และใจอ่อนพิมพ์ให้ ชินภัทรผ่านมาเห็นก็ไม่พอใจ และไม่รอช้าจะด่าชุดใหญ่

    “โตจนป่านนี้ยังต้องให้คนอื่นคอยช่วย กลับไปเรียนอนุบาลไหม”

    “เพื่อนร่วมงานกัน ช่วยเหลือกันเป็นเรื่องธรรมดาค่ะ”

    ชินภัทรส่ายหน้า เอ็ดเสียงเข้ม “ผมแบ่งหน้าที่ชัดเจน อนันต์มีหน้าที่ดูแลงานในสวนยาง ส่วนคุณดูแลงาน ทั้งหมดในสำนักงาน ยังพิมพ์ใบขายไม่เสร็จล่ะสิ ลูกค้าจะมาแล้วนะ”

    “พิมพ์เสร็จไปใบแล้วค่ะแต่พิมพ์ผิดเยอะ พอถูไถใช้ได้ไหมล่ะคะ”

    นายหัวหน้าเข้มรับไปดูแล้วแทบกุมขมับ ข่มอารมณ์อย่างมากไม่ให้ด่าอีกรอบ ก่อนจะไล่เธอไปต้อนรับลูกค้าที่โรงเก็บยาง ส่วนเอกสารทั้งหมดเขาจะพิมพ์ใหม่เอง

    ooooooo

    ชนิการีบทำตามสั่งมุ่งหน้าสู่โรงเก็บยางแต่คงเพราะไม่ชินทางเลยหลงไปบ้านปานธงแทน และระหว่างที่ชินภัทรกับพวกคนงานช่วยกันตามหา สาวสวยขาปาร์ตี้ก็ไปนั่งเป็นแขก โดยมีปาริฉัตรเป็นคนชวนคุย

    “ไม่ใช่คนพื้นที่ อย่าเดินในสวนยางคนเดียวอีกนะคะ หลงทุกราย”

    “ทำยังไงได้ล่ะคะ เจ้านายสั่ง”

    ปาริฉัตรรู้ดีว่าเจ้านายของชนิกาเป็นใคร ถอนใจยาวก่อนจะตัดสินใจเตือนตรงๆ

    “คุณชนิกาคะ พี่ชินภัทรเป็นคนน่ากลัว คุณรู้ใช่ไหมคะ”

    ชนิกาพยักหน้ารับ ปาริฉัตรเลยรีบพูดต่อ

    “หางานใหม่เถอะค่ะ ผู้หญิงอย่างเราไม่ควรเอาตัวไปเสี่ยง เพราะเกิดอะไรขึ้นมันได้ไม่คุ้มเสียหรอกนะคะ”

    “ดิฉันจำเป็นค่ะ คุณพ่อของฉันป่วยต้องหาเงินรักษา ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ ดิฉันไม่ทนหรอกค่ะ”

    “พ่อคุณป่วยเป็นอะไรเหรอคะ”

    “เส้นโลหิตตรงแกนสมองแตกค่ะ ขยับตัวไม่ได้เหมือนเป็นอัมพาต ตอนนี้อยู่ห้องไอซียู ค่ารักษาเดือนละเป็นแสน ธุรกิจล้มละลายโดนเจ้าหนี้ยึดบ้าน ดิฉันเลยต้องหัวซุกหัวซุนลงมาทำงานที่นี่ล่ะค่ะ”

    “ญาติพี่น้องล่ะคะ”

    ชนิกาส่ายหน้า ถอนใจยาวเมื่อคิดถึงบรรดาญาติ “พอตกต่ำมากๆก็ไร้ญาติขาดมิตรล่ะค่ะ ไม่มีใครเขาให้พึ่งพา เหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลก ไม่รู้จะไปทางไหน ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไง”

    “อย่าเพิ่งท้อนะคะ คุณยังมีพ่อต้องดูแล ปาน่ะพ่อแม่ตายหมดแล้ว ไม่มีโอกาสได้ทดแทนบุญคุณท่านเหมือนที่คุณกำลังทำในตอนนี้ ให้ปาเป็นเพื่อนคุณนะคะ มีอะไรทุกข์ใจเสียใจมาคุยกับปาได้ ปายินดีรับฟังค่ะ”

    “ขอบคุณนะคะคุณปา”

    สองสาวคุยกันอีกเล็กน้อยหลังจากนั้น ก่อนที่ปาริฉัตรจะขับรถมาส่งชนิกาถึงบ้าน เมื่อชินภัทรรู้ก็หัวเสียเพราะตนกับพวกคนงานต้องวิ่งตามหากันให้วุ่นวายแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา

    และทันทีที่เจอหน้า นายหัวหน้าเข้มก็ไม่รอช้าด่าลั่นทันที

    “ไม่รู้ก็รู้ไว้ซะ! กฎของที่นี่ ห้ามข้ามรั้วไปสวนยางติดกัน”

    “ฉันจะจำไว้ค่ะ คราวหน้าถ้าอยากไปหาคุณปา คุณปานธง ฉันจะเดินไปทางถนนหน้าบ้าน”

    “ใจคอจะไปเสนอให้มันถึงบ้าน”

    ชนิกาโกรธมาก เกิดมาไม่มีใครพูดจาดูถูกเธอขนาดนี้ ตอกกลับเสียงเครียด

    “เนื้อตัวฉัน ฉันจะเอาใส่พานถวายให้ใครก็สิทธิ์ของฉัน”

    “อ๋อเหรอ...แปลว่าถูกใจใคร คุณให้ฟรี!”

    “ใช่! ถ้าฉันพอใจ คุณมีปัญหาอะไรไหม”

    “ชนิกา...ผู้หญิงอย่างว่าเขายังคิดค่าตัว แต่คุณ...ให้ฟรี ผู้หญิงขายบริการยังมีศักดิ์ศรีมากกว่าคุณ!”

    ooooooo
    เพราะความโมโหทำให้ชินภัทรหลุดคำพูด รุนแรงออกไป จนแม้แต่วาดกับปาหนันก็ยังมองเขาด้วยแววตาตำหนิที่พูดจาดูถูกชนิกาขนาดนี้

    นายหัวหน้าเข้มรู้สึกผิดมาก อยากจะขอโทษแต่ก็ลังเลเพราะทิฐิ ได้แต่แอบไปยืนเก้ๆกังๆหน้าห้องของเธอแล้วพูดขอโทษแผ่วเบา หวังลึกๆว่าเธอคงจะรับรู้

    แน่นอนว่าชนิกาไม่ได้ยินอะไร หญิงสาวหัวเสียมากและตัดสินใจไปเที่ยวในตัวเมืองกับปาริฉัตรเช้าวันต่อมา ปานธงดีใจมากได้เจอหน้าสาวสวยจากกรุงเทพฯที่เขาแอบชอบ และยิ่งปลื้มหนักเมื่อเธออาสาจะแปลแผ่นพับสำหรับแจกนักท่องเที่ยวที่ต้องการจะดำน้ำในเมืองไทย

    ชนิกาใช้เวลาไม่นานก็แปลแผ่นพับเสร็จ ปานธงทึ่งมากแต่เมื่อรู้ว่าเธอเคยเป็นนักเรียนนอกก็หมดข้อสงสัย สองหนุ่มสาวพูดคุยกันอย่างถูกคอ โดยเฉพาะเกี่ยวกับเรื่องดำน้ำที่ชนิกาให้ความสนใจเป็นพิเศษ

    “นิเพิ่งรู้นะคะว่าปะการังบ้านเราเสียหายไปเยอะแล้ว”

    “การท่องเที่ยวบ้านเราเน้นปริมาณ ไม่เน้นคุณภาพครับ จุดดำน้ำแต่ละจุดสามารถรองรับนักดำน้ำได้จำนวนจำกัด แต่เราปล่อยปละละเลยให้นักท่องเที่ยวเยอะเกินไปปะการังเลยเสียหาย รณรงค์กับคนไทยด้วยกันก็ไม่ค่อยได้ผล ผมเลยทำแผ่นพับ จะได้รณรงค์ผ่านนักท่องเที่ยวอีกทางครับ”

    “ที่อเมริกาเข้มงวดเรื่องการดำน้ำมากค่ะ นิเคยไปฮาวาย ห้ามนักดำน้ำเกินลิมิตเด็ดขาดค่ะ”

    “คุณนิดำน้ำเป็นด้วยเหรอครับ”

    “เพื่อนไปดำน่ะค่ะ นิดำน้ำลึกไม่เป็น นิชอบทะเลค่ะ แต่จริงๆแล้วทะเลที่ไหนก็ไม่สวยเท่าทะเลบ้านเรา”

    “ถูกต้องที่สุดครับ ดีใจจังที่คุณนิรักทะเล งั้นสนใจจะไปช่วยผมอนุรักษ์ทะเลรึเปล่าครับ”

    ชนิกาตอบตกลง อยากหาอะไรทำแก้เครียด แล้วก็ไม่ผิดหวังเมื่อปานธงพามาช่วยทำปะการังเทียม

    “นิว่าปะการังเทียมแบบเนี้ย สวยกว่าเอายางรถยนต์ไปทิ้งเป็นปะการังเทียมอีกค่ะ”

    “ยางรถยนต์ถ้าผูกเป็นรูปร่างก็สวยนะครับผมกับชินภัทรเคยเอายางรถยนต์หลายอันมาผูกต่อกันเป็นสะพาน นักดำน้ำคนไหนดำไปเห็นก็ชมว่าสวย”

    “คุณปานธงกับคุณชินภัทรเคยเป็นเพื่อนกันเหรอคะ”

    “ครับ...เราชอบดำน้ำเหมือนกันด้วย ทัวร์นี่ผมกับชินภัทรก็หุ้นกันตั้งขึ้นมา”

    “เป็นเพื่อนสนิทกันถึงขั้นร่วมหุ้นทำธุรกิจเลยเหรอคะ”

    “ไม่ได้คิดทำธุรกิจหวังกำไรหรอกครับ แค่ทำเป็นงานอดิเรกเพราะความชอบ”

    “แล้วเกิดอะไรขึ้นคะ ทะเลาะกันเรื่องอะไร”

    “เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าพูดถึงเลยครับ”

    ปานธงเงียบไปหลังจากนั้น ชนิการู้มารยาทดีไม่เซ้าซี้ ไม่อยากทำลายบรรยากาศดีๆและกวนอารมณ์ของตัวเองหากต้องรับรู้เรื่องไม่ดีเกี่ยวกับชินภัทรอีก

    แต่ความตั้งใจของเธอก็ต้องพังทลาย เมื่อปานธงมาส่งเธอถึงบ้านแล้วชินภัทรโผล่มาเอาเรื่อง

    “เดี๋ยวนี้แกกล้าบุกถ้ำเสือ คงเป็นเพราะตอนนี้มีแม่เสือสาวมาคอยเร้าใจสินะ”

    ชนิกาโกรธมากที่เขาพูดไม่ดี แต่ไม่ทันโต้ปานธงก็สวนแทน

    “พูดจาให้เกียรติผู้หญิงมั่งไอ้ชินภัทร”

    “ทำไม...ฉันจะพูดอะไรมันก็เรื่องของฉัน ที่นี่มันบ้านฉัน ผู้หญิงคนนี้ก็คนของฉัน แกกลับไปได้แล้ว”

    “ฉันขอเตือนแก ถ้าแกรังแกคุณนิ ฉันจะเอาแกเข้าคุก!”

    ooooooo

    ชนิกาเห็นท่าไม่ดี กลัวชินภัทรกับปานธงจะตีกันโดยมีเธอเป็นต้นเหตุ เลยบอกฝ่ายหลังให้กลับก่อน ปานธงยอมเพราะเห็นแก่ชนิกา แต่กลับทำให้ชินภัทรยิ่งโมโหและตามไปแดกดันลูกจ้างสาว

    “เก่งนะคุณ เข้าเมืองไปแป๊บเดียว ตกผู้ชายมาได้คน”

    “ผู้ชายโปรไฟล์ดีด้วยนะคะ รูปหล่อ รวย นิสัยดี เหมาะจะเอามาเป็นสามี”

    “บ้านนี้ก็มีผู้ชาย ไม่คิดตกผมมั่งเหรอ จะได้ไม่ต้องวิ่งไปหาข้างนอกให้เหนื่อย”

    ชนิกาคร้านจะต่อปากต่อคำ ตั้งท่าจะผละเข้าบ้านแต่ก็ถูกเขารั้งไว้

    “ทีกับผมล่ะหวงตัว ทีกับไอ้ปานธง คุณวิ่งแร่ออกไปหา”

    “คนอย่างคุณไม่มีใครเขาอยากได้หรอก กักขฬะ ปากเสีย หยาบคาย!”

    “กักขฬะ หยาบคายงั้นเหรอ หยาบคายมันต้องแบบนี้”

    ขาดคำก็ดึงตัวเธอมากอดแน่น ชนิกาสะบัดตัวหนีแล้ววิ่งไปคว้าปืนพกของเขาที่ซ่อนไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานมาเล็งขู่ ชินภัทรตกใจมาก ก่อนจะทำใจเย็นยิ้มยั่วเพราะคิดว่าเธอยิงปืนไม่เป็น แต่ก็ต้องผิดคาดเมื่อเธอกลัวสุดขีด เผลอเหนี่ยวไกเฉี่ยวต้นแขนเขา!

    ชนิกาไม่รู้ตัวว่ายิงเฉี่ยวแขนเขาเพราะโยนปืนทิ้งแล้วหมุนตัววิ่งกลับห้องทันที วาดกับปาหนันต้องช่วยกันทำแผลให้ชินภัทรซึ่งไม่โกรธชนิกาเลยแม้แต่น้อย แถมโทษว่าเป็นความสะเพร่าของตัวเองอีกต่างหากที่ทิ้งปืนพกไว้ในลิ้นชัก

    ท่าทางนิ่งเฉยและไม่ยอมลงโทษชนิกาของชินภัทรทำให้วาดไม่พอใจมาก นับวันลูกจ้างสาวคนใหม่ก็ทวีความสำคัญและทำท่าจะมีอิทธิพลต่อใจของชินภัทรขึ้นเรื่อยๆ ปาหนันก็สัมผัสความรู้สึกนั้นได้ เห็นใจเจ้านายหนุ่มที่แอบพึงใจในตัวชนิกาแต่อีกฝ่ายกลับมองไม่เห็น แถมมองเขาในแง่ร้ายอีกต่างหาก

    ปาหนันสงสารชินภัทรเลยตัดสินใจไปช่วยพูดกับชนิกา พร้อมกับบอกความจริงที่ว่าเธอยิงเฉี่ยวแขนเขา

    “ตายแล้ว! ฉันไม่ได้ตั้งใจนะปาหนัน”

    “แล้วคุณรู้ได้ยังไงคะว่ามีปืนอยู่ในลิ้นชัก”

    ชนิกาหน้าเจื่อน เล่าเสียงอ่อยว่าเจอปืนตอนทำความสะอาดห้องทำงานเขาเมื่อวันก่อน ปาหนันอยากจะเป็นบ้าตาย แต่ที่ทำได้ก็แค่เตือนสติว่าชนิกาตอบโต้เกินกว่าเหตุ ถึงขั้นชินภัทรเลือดตกยางออก

    “ฉันรู้...ฉันเองก็รู้สึกผิด”

    “เล่นคุณชินภัทรไปสองดอกแล้วนะคะ ดอกแรกตบ ดอกสองนี่หนักกว่ายิงเลย”

    “ปืนมันลั่น ฉันไม่คิดจะยิงเจ้านายปาหนันจริงๆ หรอก กะแค่ใช้ปืนขู่”

    “ถึงยังไงคุณชนิกาก็ทำคุณชินภัทรเจ็บตัว ไปขอโทษคุณชินภัทรนะคะ”

    ระหว่างที่ชนิกาคิดหนัก ลังเลว่าควรขอโทษชินภัทรหรือไม่ ปานธงก็ฝันหวาน ชอบใจเหลือเกินที่ได้ใช้เวลากับชนิกาตอนทำปะการังเทียม และครึ้มอกครึ้มใจจนต้องเอากีตาร์มาเล่น

    ปาริฉัตรไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นพี่ชายจับกีตาร์อีกครั้ง เพราะนับตั้งแต่ศิริกัญญาตาย พี่ชายแสนดีของเธอก็ไม่เคยหยิบเครื่องดนตรีชิ้นโปรดมาเล่นอีกเลย และเพียงไม่นานเธอก็ได้คำตอบว่าคงเป็นเพราะชนิกา

    “มนุษย์ทุกคนต้องเจอความทุกข์ แต่ไม่ใช่มนุษย์ทุกคนจะสามารถก้าวข้ามความทุกข์ได้ พี่ปล่อยให้ชีวิตโดนเงามืดครอบงำมานาน พี่ว่าคงถึงเวลาที่พี่จะก้าวออกมาหาแสงสว่างสักที”

    “แสงสว่างแสนสวยที่อยู่สวนยางติดกันใช่ไหมคะ”

    “รู้แล้วนี่เรา ยังถามพี่อีก”

    “เวลาปาเห็นพี่ธงแอบเศร้า จมอยู่กับความรู้สึกผิด ปาสงสารพี่มาก ปาอยากได้พี่ธงคนเดิมกลับมา คนที่ไม่มีปมในใจ ผู้หญิงคนไหนที่ทำให้พี่มีความสุข มีรอยยิ้มเหมือนเดิมได้ ปายินดีรับเขาเป็นพี่สะใภ้ค่ะ”

    ooooooo

    ปานธงปล่อยตัวปล่อยใจจมดิ่งกับความรักครั้งใหม่ด้วยความเต็มใจ ในขณะที่ชนิกาไม่ได้รับรู้เพราะมัวรู้สึกผิดที่ยิงเฉี่ยวแขนเจ้านายหนุ่ม ส่วนชินภัทรก็ฟุ้งซ่าน น้อยใจที่ชนิกาไม่เคยมองเขาในแง่ดี

    ศันสนีย์ไม่ได้คิดว่าการส่งชนิกาไปทำงานกับชินภัทรจะทำให้เกิดสภาวะรักสามเส้า คิดแค่จะทำลายศัตรูหัวใจอย่างชนิกาเท่านั้น เพื่อตัวเองจะได้แทนที่เป็นคนรักของพัธนินทร์อย่างสมบูรณ์และความฝันของศันสนีย์ก็ใกล้ความจริง เมื่อพัธนินทร์คลุกคลีกับเธอมากกว่าเก่าด้วยข้ออ้างเรื่องช่วยทำวิทยานิพนธ์โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะตกหลุมพรางของเธอ

    พัธนินทร์ไม่ใช่คนมีพื้นฐานร่ำรวย ครอบครัวแทบสิ้นเนื้อประดาตัวเพื่อส่งเขาเรียนเมืองนอกตามความฝัน ชายหนุ่มเลยตั้งใจเรียนและทำงานพิเศษอย่างหนักด้วยความหวังจะสร้างเนื้อสร้างตัวและยกระดับตัวเอง

    ความฝันของเขาเริ่มเป็นรูปเป็นร่างเมื่อไม่นานมานี้ ด้วยเงินทุนของตัวเอง ของชนิกาและเพื่อนร่วมทุน แต่กระนั้นสภาพคล่องและผลการดำเนินการก็ไม่ค่อยดีนักจนเขาเริ่มท้อใจ

    “ไม่รู้ความฝันจะเป็นจริงเมื่อไหร่ พัธอยากมีเงินซื้อบ้าน พาพ่อแม่มาอยู่อเมริกา”

    “ฝันให้ไกล ไปให้ถึง ใช้ความฝันเป็นแรงบันดาลใจ อีกไม่ไกลพัธก็ไปถึงค่ะ”

    ศันสนีย์พยายามให้กำลังใจ เธอคิดว่าตัวเองรักเขาจริงๆและอยากช่วยทุกทางเท่าที่ทำได้ แต่พัธนินทร์ก็ยังสัมผัสไม่ได้ถึงความรู้สึกนั้น นอกจากความปรารถนาดีในฐานะเพื่อนสนิท และเขาก็คิดว่าไม่แปลกเลยจะถามถึงเรื่องครอบครัวของเธอบ้าง หลังจากที่รู้จักกันมานาน

    เรื่องครอบครัวถือเป็นจุดบอดของศันสนีย์ สีหน้าของเธอเศร้าลงเมื่อพูดถึงพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด

    “พ่อแม่หย่ากันตั้งแต่ศันสองขวบ พ่อมีครอบครัวใหม่ย้ายไปอยู่ลำปาง นานๆศันโทร.หาพ่อที พอพ่อแต่งงาน ใหม่ แม่ก็มีใหม่ พ่อเลี้ยงศันเป็นฝรั่งออสซี่พาแม่ย้ายไปอยู่ออสเตรเลีย แม่โทร.หาศันเฉพาะเทศกาลสำคัญๆ พ่อกับแม่มีลูกใหม่ ลูกเก่าเลยกลายเป็นของเล่นเก่าๆ ที่เบื่อแล้วโยนทิ้ง”

    “ไม่มีพ่อแม่คนไหนทิ้งลูกหรอก เขาคิดถึงศันแต่ด้วยระยะทางกับเวลาเลยไม่ค่อยเจอ ตอนเด็กศันอยู่กับใคร”

    “ยาย...ยายเลี้ยงศันมา ศันเอาแต่ใจ ไม่ยอมทำอะไรเอง ยายเลยส่งศันมาเมืองนอก อยากให้ศันหัดพึ่งตัวเอง”

    “ยายศันคิดถูก ศันทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบตรี เก่งมาก”

    “ศันเสียใจ ยายไม่อยู่เห็นความสำเร็จศัน ตอนอยู่ปีสาม ป้าโทร.มาบอกว่ายายป่วยหนักให้กลับเมืองไทยด่วน”

    พัธนินทร์สงสาร ยิ่งรู้ว่าเธอไม่มีญาติมิตรที่ไหนยิ่งเห็นใจ แต่ก็ทำได้แค่อวยพรให้เธอเจอผู้ชายดีๆเท่านั้น ศันสนีย์ลอบถอนใจเหนื่อยหน่าย พยายามส่งสายตาบอกความในใจสุดฤทธิ์แต่ชายหนุ่มก็ซื่อบื้อเหลือเกิน...

    ooooooo

    จนแล้วจนรอด ชินภัทรกับชนิกาก็ไม่ได้เจอกันอีกหลังจากเหตุการณ์ปืนลั่น ต่างคนต่างว้าวุ่นเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดเช่นไร บรรยากาศในเช้าวันต่อมาเลยเต็มไปด้วยความอึดอัด เพราะต่างฝ่ายไม่ยอมเปิดฉากถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

    ปานธงไม่รู้เรื่อง เดินหน้าจีบชนิกาและชวนไปทานมื้อเย็นแต่ก็ถูกเธอปฏิเสธเพราะไม่อยากถูกชินภัทรจับผิด ชนิกาไม่มีแก่ใจจะไปเที่ยวไหน มัวกังวลเรื่องชินภัทร เธอพยายามทำงานและพูดดีด้วยเพื่อไถ่โทษแต่เพราะความไม่รู้เลยทำให้เธอทำพลาด ทำลายเอกสารสำคัญไปหลายฉบับ

    ชินภัทรโมโหมาก บ่นอย่างหัวเสียจนชนิกาหน้าเสีย รู้สึกผิดจนต้องโพล่งออกมา

    “ฉันขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

    ชนิกาหมายรวมถึงเหตุการณ์ปืนลั่นเมื่อวันก่อนด้วย และเขาก็รู้ดีแต่ยังตอกเสียงหยัน

    “พูดคำว่าขอโทษออกมาได้แล้วเหรอ มาพูดเอาตอนเนี้ย ผมไม่อยากฟัง ก่อเรื่องให้ผมไม่เว้นแต่ละวัน”

    “แขนคุณเจ็บมากไหมคะ”

    “ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่อง”

    “ค่ะๆ เอ่อ...ต่อไปฉันจะถามคุณก่อนทำลายเอกสารนะคะ”

    “ห้ามแตะเอกสารของผมอีก ผมจะหางานใหม่ให้คุณทำ งานที่คุณสร้างปัญหาไม่ได้!”

    งานใหม่ของชนิกาเริ่มต้นในเช้ามืดวันต่อมา ชินภัทรไปเคาะประตูปลุกเธอตั้งแต่ตีสองและลากไปกรีดยาง อดีตขาปาร์ตี้และคุณหนูตกยากไม่เคยทำเลยเก้ๆ กังๆทำอะไรไม่ค่อยถูก เสียเวลาไปอีกหลายชั่วโมงก็ยังกรีดไม่ได้แม้แต่ต้นเดียว ชินภัทรเดินมาตรวจงานแล้วหัวเสียมากและอดไม่ได้จะค่อนแคะ

    “ทำอะไรได้ดีมั่งเนี่ย งานบ้านก็ไม่เอาไหน ให้ทำงานในสำนักงานก็ทำเอกสารผมเสียหาย กรีดยางก็ไม่ได้เรื่อง”

    “ฉันเพิ่งกรีดวันแรก จะให้เก่งทันทีได้ยังไงล่ะคะ”

    “คนเราน่ะไม่ต้องเก่งมากหรอกชนิกา แต่ควรทำให้คนอื่นเห็นว่ามีความตั้งใจ มีความพยายาม ผมมองคุณปราดเดียวก็รู้ คุณเป็นผู้หญิงหยิบหย่ง เหลาะแหละเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ!”

    ชนิกากดดันมาก เดินหนีซ่อนน้ำตาที่ไหลมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ก็หนีสายตาของชินภัทรไม่พ้น

    “เพิ่มข้อเสียอีกอย่าง...เจ้าน้ำตา”

    “ใช่สิ! ฉันไม่มีอะไรดี ไม่เอาไหน ทำอะไรหยิบหย่ง เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ คนอย่างฉันไม่มีทางประสบความสำเร็จ”

    “ก็รู้ตัวนี่ แล้วทำไมไม่พัฒนาตัวเอง คนพิการแขนขาเขายังเอาปากคาบพู่กัน เขียนรูปขายเลี้ยงตัวเอง คนตาบอดยังตั้งวงดนตรีขายเสียงเลี้ยงชีพ แล้วคุณ...อวัยวะครบสามสิบสอง ไม่อายมั่งรึไง แบมือขอเงินพ่อตลอดชีวิต”

    “ด่าเอาๆ ถามหน่อยเถอะ คุณเคยดิ้นรนอะไร บ้านคุณรวย มีสวนยาง มีบ้าน...อย่างกับชีวิตลำบากตาย”

    ชินภัทรส่ายหน้าเบาๆ ถอนใจยาวแล้วพูดถึงวัยเด็กของตัวเอง “พ่อให้ผมหัดกรีดยางตั้งแต่เด็ก ผมตื่นตีหนึ่ง ตีสองมากรีดยาง เด็กนะคุณ...มันก็อยากนอนอยากเล่นตามประสา พอผมดื้อ พ่อก็ตี พ่อยังให้ผมรีดยาง ตากแผ่นยาง ทำทุกอย่างที่คนงานทำ ลูกเจ้าของสวนยางคนอื่นๆไม่ต้องทำแบบผม โตขึ้นผมถึงเห็นว่าสิ่งที่พ่อทำมันบ่มเพาะให้ผมเป็นคนมีมานะอดทน สู้งานหนัก ผมทำได้ คนอื่นทำได้ คุณก็ต้องทำได้เหมือนกัน”

    เรื่องราวของเขาทำให้ชนิกาทึ่งมาก ฮึดสู้อีกครั้งแต่ก็ต้องหน้าตึงเมื่อถูกเขาแขวะทิ้งท้าย

    “แค่กรีดยางยังยอมแพ้ ก็ผูกคอตายใต้ต้นยางนี่เลยแล้วกัน!”

    พูดจบก็ผละไป แต่ไม่วายฝากอนันต์ให้ช่วยสอนงานชนิกา หัวหน้าคนงานหนุ่มพอเดาสถานการณ์ได้และเชื่อว่าลูกจ้างสาวมาดคุณหนูคนนี้คงมีความสำคัญกับชินภัทรไม่น้อย

    “คุณชินภัทรเป็นพวกปากร้ายใจดีครับ ด่าแล้วก็จบ ไม่โกรธไม่เกลียด ยกเว้นคนงานประเภทขี้เกียจ

    ตัวเป็นขน คุณชินภัทรเกลียดมาก ไม่เลี้ยงไว้ คุณชนิกาไม่อยากโดนดุโดนด่าก็ขยันทำงานนะครับ”

    “นิจะทำให้เขาเห็นว่านิไม่ใช่คนไม่เอาไหน เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ นิจะทำให้เขาถอนคำพูดที่ดูถูกนิให้ได้!”

    แต่ถึงพยายามแค่ไหน ความไม่เคยก็ทำให้ชนิกา กรีดยางได้ช้าและปริมาณน้อยกว่าคนอื่น แถมเมื่อกลับไปพักที่บ้านก็ต้องเซ็งกว่าเก่า เมื่อวาดมาขอลาไปงานศพญาติและจะขอพาปาหนันไปช่วยงานด้วย

    การอยู่บ้านตามลำพังกับชินภัทรสองต่อสองไม่ได้ก่อให้เกิดสภาวะโรแมนติกอย่างที่ใครๆคิด แต่อดีตขาปาร์ตี้และคุณหนูตกยากต้องรับศึกหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ ทั้งงานบ้านที่ไม่คล่องมือ งานครัวที่ไม่เคยแตะ แถมด้วยงานกรีดยางที่ทำให้เธอต้องตื่นเช้าและมอมแมมไปตลอดทั้งวัน

    แต่ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จก็อยู่ที่นั่น ชนิกามีพัฒนาการที่ดีในหลายวันต่อมา เธอตื่นเช้าง่ายกว่าเดิม ทำอาหารง่ายๆได้หลายเมนู ทำงานบ้านได้คล่องมือขึ้นและที่สำคัญเธอกรีดยางสำเร็จแล้ว

    ชินภัทรเฝ้ามองพัฒนาการของลูกจ้างสาวด้วยความพอใจ แม้จะยังเป็นไม้เบื่อไม้เมา เถียงกันทุกครั้งที่เจอหน้าแต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีขึ้นมาก มีระยะและทนเจอหน้ากันได้นานขึ้น

    ปานธงก็เดินหน้าจีบชนิกาเต็มที่ แม้เธอจะรักษาท่าทีไม่ตอบสนองความรู้สึกเขานอกจากความเป็นเพื่อนที่ดี แต่เขาก็ไม่ท้อหวังพิชิตใจเธอให้ได้ในไม่ช้า

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.1 มุทิตา ช็อก อานนท์ ที่เธอช่วยไว้เป็นผีไม่ใช่คน

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.1 มุทิตา ช็อก อานนท์ ที่เธอช่วยไว้เป็นผีไม่ใช่คน
    19 ต.ค. 2564

    13:08 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอังคารที่ 19 ตุลาคม 2564 เวลา 14:54 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์