ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คมพยาบาท

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

น้อยกลับมาพร้อมธูปเทียน เย็นถามว่าไปเอาธูปเทียนแค่นี้ไปเสียนานเลย น้อยตอบไม่เต็มเสียงว่า

“พอดีน้อยได้ยินน้าๆเขาคุยกันในครัวน่ะค่ะว่าเปียไม่สบาย ต้องดูแลดีๆ ไม่งั้นเปียอาจฆ่าตัวตายได้”

เย็นหัวเราะเยาะว่าโรคประหลาดแบบนี้ตนไม่รู้จัก รู้แต่ว่าเปียเป็นอยู่โรคเดียวคือ “โรคตอแหล”แล้วเอากรอบกับรูปน้อยที่ถูกกรีดยับเยินให้น้อยเอาไปทิ้งเสีย เลอสรรที่ตามน้อยมาเห็นกรอบรูปในมือน้อยก็ใจเต้นระทึก

“พี่จวนเล่าให้ฉันฟังว่า มันน่าจะหล่นลงมาจากห้องคุณเลอสรร” เย็นพูดยิ้มๆยั่วๆ ว่า “หรือคุณเลอสรรจะเป็นคนทำรูปนี้ขึ้นมานะ...คุณหนูเปียดื้อถึงได้กลายเป็นเปียคลั่งขนาดนั้น น้าว่าแกเอาไปทิ้งเถอะ ขืนเก็บไว้นังเปียมันเอาแกตายแน่ ไป...เอาไปทิ้งซะ”

เลอสรรซุ่มอยู่ พอน้อยถือกรอบรูปเดินออกจากบ้านเขาก็จับแขนน้อยดึงไปในสวน น้อยตกใจแต่ไม่กล้าร้องเสียงดัง น้อยยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกเลอสรรจับแน่น น้อยโมโหเลยประชดว่างั้นก็กอดเลย ตนจะได้รู้ว่าเขาก็ไม่ต่างจากผู้ชายทั่วไปที่ชอบฉวยโอกาส เลอสรรบอกว่าตนไม่ได้ฉวยโอกาสแต่อยากคุยกับน้อยจริงๆ

“คุณเลอสรรมีอะไรก็พูดมาเลยค่ะ” น้อยพูดไม่กล้าสบตา มือยังกอดกรอบรูปไว้แนบอก

“อย่างแรก พี่ไม่ได้มีเจตนาไปแอบฟังเพื่อเอาเรื่องน้าเย็นไปบอกต่อ อย่างสอง พี่เสียใจมากที่ได้รู้เรื่องเปียทำร้ายน้อยที่สระบัว ต่อไปน้อยอย่ายอมได้ไหม” น้อยถามว่าจะยุให้ตนตบตีกับเปียหรือ? “ไม่ใช่ แต่เรื่องใหญ่ขนาดนี้ผู้ใหญ่ควรจะรู้เพื่อแก้ไขปัญหา”

น้อยยืนยันว่าไม่มีปัญหาเพราะแค่พี่น้องทะเลาะกัน เลอสรรดึงกรอบรูปจากน้อย ถามว่าแล้วนี่อะไร น้อยอึ้งเถียงไม่ออก เลอสรรเตือนน้อยว่า ถ้าน้อยไม่พูดไม่บอกก็แปลว่าน้อยยอมที่จะให้เปียเป็นคนนิสัยไม่ดี น้อยสวนทันทีว่าอยากให้เปียเป็นคนดี

“งั้นมีอะไรน้อยต้องบอกพี่” เลอสรรคาดคั้นอย่างไรน้อยก็ไม่ยอม เขาฉุนดึงน้อยเข้าไปกอดแน่นก้มหน้าลงมา น้อยใจเต้นไม่เป็นส่ำ มองหน้าเขาตะลึงอึ้ง...

ooooooo

เปียแต่งชุดนอนเบาบางมากเดินมาที่ห้องเลอสรร เข้าไปไม่เจอเขาเห็นแต่รูปน้อยที่เขาเพิ่งวาดเสร็จวางอยู่ เปียคว้าไปฟาดกับพื้นอย่างเจ็บใจ ออกจากห้องปิดประตูปัง!

อุทัยกับวณีสะดุ้ง วณีจะลุกไปดู อุทัยบอกให้เธอนอนเสีย ตนไปดูเอง พอลงมาเห็นเปียในชุดนอนวาบหวามก็ตกใจตามไปร้องเรียกเปีย ดุว่าทำไมแต่งตัวเละเทะขึ้นทุกวัน เปียทำหน้าซื่อตาใสเถียงตามเคยว่าตนไม่ได้ทำอะไร แล้วแผดเสียงเข้าไปกอดวณีที่เดินมาดู “คุณแม่ขา...

ช่วยเปียด้วย...”

เลยกลายเป็นวณีกับอุทัยมีปากเสียงกัน วณีหาว่าอุทัยทำอะไรลูกอีกแล้ว อุทัยชี้ให้ดูการแต่งตัวของเปีย ว่าโป๊ขนาดนี้ยังจะออกไปข้างนอกอีก เปียเถียงฉอดๆว่าไม่โป๊ วณีกลัวลูกจะเครียดรีบเอาใจว่า ไม่โป๊ แต่ก็ติงเสียงอ่อนว่าลูกก็ไม่ควรใส่ชุดนอนออกมาเดินข้างนอก

เปียอวดว่าไม่โป๊ ใครๆก็ชอบ วันก่อนไปนั่งรถเที่ยวกับเลอสรรผู้คนก็มองกันจนมอเตอร์ไซค์ชนกันไปหลายคัน ตกใจกับอาการภูมิอกภูมิใจของเปีย แต่อุทัยทนไม่ได้เกือบจะตบหน้า ถูกวณีขวางไว้ปรามว่า “ลูกป่วยนะคะ ลูกไม่สบายค่ะ” อุทัยได้ทีเลยบอกให้เอายาให้ลูกกินเสีย

แต่พอวณีจะพาเปียไปนอน เปียกลับร่ำร้องจะหาเลอสรร และก็ได้เจอจริงๆ เมื่อเลอสรรถือกรอบรูปน้อยมาให้ดู ถามว่านี่ฝีมือเปียใช่ไหม เปียหน้าเสียปฏิเสธพัลวันว่า

“เปล่านะคะ เปียไม่ได้ทำ ไม่ได้ทำ...คุณแม่ขาพา เปียไปนอนเถอะค่ะ เปียป่วย เปียไม่สบาย” เปียลากมือวณีไป อุทัยกับเลอสรรมองหน้ากันกลุ้มๆ

“ถ้าเป็นอย่างนี้อีกไม่นาน น้าบ้าตายก่อนใครแน่ๆ” อุทัยบ่น

ส่วนวณีกับนมแสพาเปียขึ้นไปห้องนอนเอายาให้หว่านล้อมให้กินเสีย เปียรับยาไปกำไว้แต่ไม่กิน พอวณีกับนมแสออกไป เปียก็ทิ้งยาลงถังขยะ นมแสสังเกตอยู่พอออกมาก็บอกวณีว่าเปียไม่ได้กินยา

“ฉันรู้ แต่ฉันไม่อยากให้พี่อุทัยดุอะไรลูกอีก ฉันกลัว กลัวลูกจะรู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า แล้วลูกจะฆ่าตัวตาย นะนมแส อย่าบอกพี่อุทัยนะ”

นมแสพยักหน้ารับอย่างไม่สบายใจและเห็นใจวณีอย่างที่สุด

นับวันบรรดาคนในครัวก็เม้าท์กันมากขึ้น ชัดขึ้นทุกทีว่า เปียอาจจะไม่ใช่หนูเอื้อยที่เย็นขโมยไป สงสัยว่าน้อยจะเป็นลูกที่แท้จริงของอุทัยและวณีมากกว่า ทุกคนก็ได้แต่เม้าท์กันในหมู่พวก ไม่มีใครกล้าแพร่งพรายออกไป

ooooooo

วันนี้เป็นวันแรกที่น้อยแต่งชุดนักศึกษาจะไปมหาวิทยาลัย น้อยเรียบร้อยน่ารัก ทำตัวสมกับเป็นนักเรียน

เลอสรรที่บอกเปียว่าตนชอบน้อย เขาไม่แคร์สายตาเปีย ขับรถมาเทียบเรียกน้อยให้ขึ้นรถจะไปส่ง น้อยยังเขินเรื่องเมื่อคืน ถอยกรูดจนสะดุดขาตัวเองจะล้ม เลอสรรรับไว้ได้ถามว่าเป็นอะไร เห็นตนถึงกับแข้งขาอ่อนเลยหรือ

“ใช่ค่ะ...เห็นหน้าคุณเลอสรรแล้วน้อยใจสั่น ใจเต้นด้วย เพราะถ้ามีคนมาเห็นน้อยเดือดร้อนแน่ ไม่อยากให้น้อยเดือดร้อนอย่าทำอย่างนี้อีกนะคะ”

เลอสรรปล่อยน้อยแต่โดยดีแต่ก็ยังเดินตาม นมแสที่จะมาคุยกับน้อยเสียดายที่ไม่ได้คุยแต่ก็ยิ้มที่เห็นเลอสรรเดินไปกับน้อย แต่ไม่ไกลจากนมแส เย็นมองอยู่เช่นกันแต่...ด้วยสายตาเยือกเย็น

พอเลอสรรกับน้อยเดินพ้นไป เย็นก็เข้าไปถามนมแสว่ามีอะไรจะถามน้อยคุยกับตนก็ได้ ถูกนมแสตอกหน้าว่าอย่าทำเป็นสู่รู้หน่อยเลยแล้วจะเดินหนี เย็นไม่ยอมให้ผ่านไป ดักหน้าถามว่าแล้วที่มาทำลับๆ ล่อๆ ดักน้อยแปลว่าอะไร ถูกนมแสด่าว่าจะแปลว่าอะไรก็เรื่องของตนนอกเสียจากเย็นจะเป็นพวกวัวสันหลังหวะกลัวความลับแตก

การโต้เถียงรุนแรงอย่างไม่มีใครยอมใคร จนเย็นผลักนมแส ถูกนมแสปรามว่าถ้าเย็นทำร้าย ตนจะไปบอกคุณท่าน พูดใส่หน้าว่า “อยากรู้เหมือนกันว่า ระหว่างเธอกับฉัน คุณท่านจะเลือกใคร...นังสันดานเย็น!”

“ฉันยอมให้คุณหญิงด่าฉันได้คนเดียว แต่คนอื่นฉันไม่ยอม!” เย็นจิกผมนมแสกระชากหน้าหงายจนนมแสล้ม นมแสตกใจมองเย็นอย่างหวาดกลัว เย็นหัวเราะเยาะถามว่า “ไหนว่าไม่กลัวฉันเลย”

นมแสมองความดุร้ายของเย็นอย่างหวาดกลัวร้องขอความช่วยเหลือ ถูกเย็นคุกคามทำร้ายกระทั่งทำท่าจะเอาหินทุบให้ตาย แต่แล้วเย็นก็เปลี่ยนใจ แสยะยิ้มบอกนมแสว่า

“ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำคนที่ไม่มีทางสู้ แต่ถ้าใครมาทำฉันก่อน นมแสรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นคนจริง!!” เย็นปล่อยมือจากนมแสถอยออกไป ปรามทิ้งท้ายว่า “อย่ามายุ่งเรื่องของฉันอีก รวมทั้งเรื่องของยัยน้อย ไม่อย่างนั้นนมแสอาจจะต้องไปฟ้องยมบาลแทนการได้ประจบเจ้านาย ไป๊!”

พอนมแสลุกขึ้นได้ก็วิ่งหนีไปด้วยความหวาดกลัวความดุร้ายของเย็น เมื่อหนีมาพ้นแล้ว นมแสพึมพำอย่างคาใจว่า

“นังเย็นมีพิรุธ มันต้องปกปิดความจริงเกี่ยวกับหนูน้อยไว้แน่!”

ooooooo

เลอสรรตามไปคว้ามือน้อยไว้ น้อยสะบัดแต่เลอสรรยิ่งกำแน่นบอกว่าตนปล่อยแน่แต่ต้องให้ตนไปส่งที่มหาวิทยาลัย น้อยมองเคืองๆ เขาทำเฉไฉมองไปรอบๆ พูดขู่ๆ

“หรืออยากยืนอยู่ที่นี่นานๆ ให้คนเห็น โดยเฉพาะน้าเย็น”

ขู่แล้วเห็นน้อยหน้าเสีย เลอสรรยิ้ม เปิดประตูรถดันร่างน้อยเข้าไปในรถแล้วขึ้นรถขับออกไปอย่างเร็ว

พอไปถึงมหาวิทยาลัยน้อยรีบลงจนเซจะล้ม เลอสรรถามว่ารังเกียจตนขนาดนั้นเลยหรือ พอน้อยตอบค่ะ เขาพูดนิ่งๆ แต่เป็นต่อเต็มที่ว่า

“ทนหน่อยนะ เพราะน้อยเลิกเรียนเสร็จ พี่จะมารับ”

น้อยปฏิเสธ เลอสรรอ้างว่าที่ตนต้องมาเพราะต้องจ่ายค่าเสียหายรวมทั้งค่าปรับแทนเปียที่ทำรูปของตนพัง ยื่นคำขาดว่า “น้อยต้องเป็นแบบให้พี่วาดรูปใหม่”

น้อยถูกต้อนทีละเปลาะ...ทีละเปลาะ จนสุดท้ายเขารวบรัดว่า

“ไม่ต้องเถียงพี่ รีบเข้าเรียนเดี๋ยวจะสาย เลิกเรียนพี่จะมารับ” พูดจบก็ขับรถออกไปเลย น้อยมองตามบ่นอย่างขัดใจ

“คนอะไร ชอบออกคำสั่ง เผด็จการ!! เปียนะเปีย ไม่น่าสร้างเรื่องเลย”

ooooooo

ฝ่ายเปีย ก็ยังคงบ้าบอคลั่งไคล้ไปตามประสา วันนี้ก็แต่งตัวเซ็กซี่ไปเคาะประตูห้องเลอสรร โชคไม่ดีคุณหญิงมาเจอถามว่ามีอะไรถึงเรียกเลอสรรแต่เช้า

“คิดถึงพี่เลอค่ะ” เปียตอบทำหน้าแบ๊ว คุณหญิงมองค้างตำหนิว่าเป็นผู้หญิงไม่ควรพูดอย่างนี้ ตำหนิการแต่งตัวว่าน่าเกลียด ไล่ให้ไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้ เปียตอบทันทีว่า “ไม่เปลี่ยนค่ะ ชุดนี้ออกจะเก๋ทันสมัย” แล้วก็อบรมคุณหญิงให้ทันสมัยอินเทรนด์ จะได้เข้าใจวัยรุ่น พูดแล้วบอกคุณหญิงว่า

“ย่าอย่าโกรธเปียนะคะ เปียเป็นคนตรง พูดอะไรตรงๆแบบนี้ล่ะค่ะ”

คุณหญิงมึน อึ้ง ทำท่าจะเป็นลม วณีมึนจนพูดไม่ออก รจนาวิ่งมาดึงมือเปียออกไปพูดอย่างตื่นเต้น

“คุณเปียคะคุณเปีย มาทางนี้เร็วค่ะ”

พอรจนาดึงเปียออกไป คุณหญิงก็ตะโกนเสียงสั่น “นมแส...ยาลมมาเร็ว...”

วณีขอคุณย่าอย่าโกรธเปียเลยเพราะเปียไม่สบาย อุทัยก็พูดให้คุณแม่สบายใจว่าแกมีความผิดปกติทางสมองเลยอารมณ์แปรปรวนควบคุมตัวเองไม่ได้

คุณหญิงเอะใจถามว่าเป็นไปได้ยังไงเพราะตระกูลบ้านเราไม่มีใครเป็นโรคอะไรแบบนี้เลย อุทัยบอกว่าตนทราบจึงอยากตรวจดีเอ็นเอ วณีตกใจ อุทัยขอให้ใจเย็นๆ มันสำคัญและจำเป็นมากจริงๆ

“พี่อุทัยกำลังทำเรื่องให้มันเลวร้ายลงไปต่างหาก ลูกเปียกำลังป่วย แทนที่พี่อุทัยจะดูแลแก ใส่ใจแก พี่อุทัยกลับคิดแต่เรื่องที่ทำให้ลูกเสียใจ วณีถามจริงๆเถอะ พี่อุทัยยังมีหัวใจของความเป็นพ่อรึเปล่า” วณีเสียงเครือน้ำตาคลอ อุทัยก็เจ็บไม่น้อยกว่าเธอ ตอบเสียงแผ่วว่า

“วณี พี่ถึงอยากทำให้ทุกอย่างถูกต้อง พี่จะได้รัก ได้ดูแลลูกของพี่ให้สุดหัวใจ”

“นี่แปลว่า ลูกสงสัยว่ายัยเปียจะไม่ใช่ลูกหรืออุทัย” คุณหญิงถามเสียวแผ่ว...ใจหาย อุทัยมองหน้าคุณหญิงตอบด้วยสายตา คุณหญิงหน้าเสีย ส่วนวณีร้องไห้โฮออกมาอย่างทุกข์ทรมานใจแสนสาหัส...

ooooooo

รจนาพาเปียไปที่สวนบอกข่าวดีอย่างตื่นเต้นว่า ตนมียาดียาความสวย คุยกับวณีเธอไม่สนใจเลยมาคุยกับเปียดีกว่า

เปียสนใจถามว่ากินแล้วสวยจริงหรือเปล่า รจนารับรองว่ากินแล้วสวยปิ๊ง ใครกินแล้วแชร์ภาพในอินสตาเแกรมหรือเฟซบุ๊ก มียอดไลค์เยอะที่สุด เขาจะให้เป็นพรีเซ็นเตอร์ด้วย

เปียทำเป็นตื่นเต้นจะกินเยอะๆ รจนาบอกว่ากินทีละสองเม็ดพอ เอายาใส่มือให้บอกว่าถึงเวลาตนจะจัดยาให้เอง รับรองอีกไม่นานเปียจะสวยเด้งเด่นสะดุดตาทุกคน เลย เปียมองยาตาเป็นประกาย รจนาเห็นท่าทางเปียแล้วแอบโล่งใจ

รจนากลับไปเล่าให้วณีฟังว่าหลอกเปียให้กินยาได้แล้ว วณีดีใจมากขอบคุณรจนาไม่ขาดปาก

หารู้ไม่! พอรจนากลับไป เปียมองยาในมือ มันเป็นยาตัวเดียวกับที่วณีเคยให้กิน เปียแสยะยิ้มพูดก่อนปายาทิ้งว่า

“ถ้าโง่ ก็ไม่ใช่ซีเปียแล้วโว้ยย...ยัยดอกมะลิ!!”

หลังจากคุณหญิงฟังอุทัยปรารภอยากตรวจดีเอ็นเอของเปียแล้วก็ทุกข์ใจมาก นมแสพูดอย่างเข้าใจอุทัยว่า

“เพราะคุณหนูเปียไม่มีอะไรที่เหมือนคุณอุทัย คุณวณีแม้กระทั่งคุณหญิงแม้แต่นิดเดียวค่ะ หนูน้อยต่างหากที่มีความเป็นผู้ดี ยิ่งนังเย็นมันตามข่มขู่ดิฉัน ดิฉันก็ยิ่งสงสัย”

คุณหญิงด่าเย็นว่าวอนซะแล้วนังนี่ นมแสขอคุณหญิง อย่าลดตัวลงไปแลกกับคนเลวอย่างเย็นเลยมันไม่คุ้ม อาสาว่า 

“สิ่งที่เราจะต้องช่วยกันคือค้นหาความจริง ดิฉันจะไปล่อหลอกถามประวัติหนูน้อย นังเย็นมันมีพิรุธ ตามมาข่มขู่ดิฉัน แสดงว่ามันต้องปิดบังอะไรไว้แน่ๆ”

เปียผ่านมาได้ยินนมแสพูดทุกถ้อยคำ จ้องจิกนมแสอย่างแค้นใจ...เอาเรื่อง

ooooooo

เลิกเรียนแล้วน้อยเดินมารอรถเมล์ที่ป้าย พลันเลอสรรก็แฉลบรถเข้ามาจอดเรียกน้อยให้ขึ้นรถ น้อยอิดออด...

เลอสรรขู่ว่าเย็นแล้ว เดี๋ยวมืดจะอันตราย เร่งให้รีบขึ้นรถเพราะรถข้างหลังติดเดี๋ยวคนเขาจะด่าเอา น้อยเลยต้องรีบขึ้น แต่พอขึ้นรถก็นั่งเกร็งเอาแต่จ้องที่ถนนข้างหน้าจนเลอสรรถามว่าที่ตากไม่มีถนนหรือถึงได้มองเอ๊า...มองเอา

“น้อยไม่อยากมองหน้าคุณต่างหาก” ค้อนงอนๆ แล้วมองถนนอีก

เลอสรรแซวว่ามองหน้าตนแล้วกลัวจะใจอ่อนหลงรักหรือ น้อยหันไปนอกหน้าต่างซ่อนเขิน เลอสรรหัวเราะบอกว่า หน้าตนน่ามองกว่าถนนตั้งเยอะ แซวแล้วหัวเราะอารมณ์ดี

เปียตั้งตารอเลอสรรอยู่ที่บ้าน บ่นกระปอดกระแปดว่าพี่เลอกลับดึกไปไหนกับใครก็ไม่รู้ วณีบอกว่าเขามีสอน พิเศษ เปียซักว่าสอนผู้หญิงหรือผู้ชาย พอวณีบอกว่าไม่ได้ถามก็หน้างอแว้ดใส่ว่าทำไมไม่ถาม! รจนาเห็นใจวณีจึงตอบแทนว่า

“มันไม่ใช่เรื่องสำคัญนี่คะ เพราะยังไงคุณเลอสรรก็มีน้องสาวที่สุดแสนน่ารักอย่างคุณเปียอยู่ที่บ้านแล้ว”

ฟังรจนาแล้วเปียยิ้มแฉ่ง พอดีมีเสียงรถเข้ามา เปียดีใจรีบวิ่งออกไปรับ พลันก็ปรี๊ดแตกเมื่อเห็นน้อยลงจากรถพร้อมเลอสรร เปียพรวดเข้าไปจะกระชากน้อยออกมา รจนาเข้าไปห้ามก็ถูกตวาดว่ามีหน้าที่ดูแลคุณแม่ก็อย่ามายุ่งกับตน หัดทำงานให้คุ้มเงินเดือน ใครๆจะได้ไม่ว่าเธอถนัดแต่เลียแข้งเลียขา

“แรงจริงๆ ซีเปีย” รจนาพึมพำหน้าชา

ooooooo

ลงจากรถแล้ว เลอสรรเดินไปส่งน้อยที่บ้าน น้อยบอกให้กลับได้แล้วตนไม่อยากเดือดร้อน เขามีข้อแม้ว่างั้นน้อยก็ต้องยอมเป็นแบบให้ตนวาดรูปชดใช้แทนเปีย

พลันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดิน เลอสรรดึงน้อยเข้าประชิดตัวพาหลบกระซิบขู่ว่าเดี๋ยวน้าเย็นเห็นยุ่งแน่ น้อยตัวสั่นกลัวเย็นเห็น แต่แล้วก็หนาวเยือกเมื่อเย็นชะโงกลงมาถามว่า “ไปยืนอะไรอยู่ตรงนั้นยัยน้อย แอบซุกผู้ชายไว้เหรอ” น้อยปากคอสั่นบอกว่าเปล่า “งั้นก็รีบขึ้นบ้านมาสิ ไปยืนให้ยุงกัดอยู่ทำไม” น้อยรีบขึ้นบ้านไปใจยังไม่หายสั่น

ปรากฏว่าน้อยถูกเย็นจับโกหกได้ถามว่าเมื่อกี๊เลอสรรมาส่งใช่ไหม น้อยยอมรับกลัวจนเกือบร้องไห้

“ฉันไม่ห้ามแกหรอกนะ แค่ฉันจะบอกว่า ไอ้คุณเลอสรรมันเป็นของนังเปีย แกรู้ใช่ไหมว่าแกควรทำตัวยังไง! ไป๊...เข้าห้องและอย่าให้ฉันเห็นแกไปไหนมาไหน

กับไอ้คุณเลอสรรอีก ไม่งั้นแกเละเป็นโจ๊กแน่นังน้อย!” เย็นคาดโทษ

น้อยเข้าห้องปิดประตูร้องไห้โฮ เอามือปิดปากกลัวเย็นได้ยิน

ส่วนเปียก็ยังเดินหน้ายั่วยวนเลอสรร คืนนี้ก็แต่งชุดนอนโป๊เข้าไปจะขอนอนที่ห้องเขา เลอสรรอนุญาตแต่ตัวเองจะไปนอนที่อื่น เปียไม่ยอมตามออกไปอีก เลอสรรหันบอกว่า ถ้าเปียเป็นน้องผู้ชายป่านนี้ถูกตนเตะคว่ำไปแล้ว เปียขัดใจ กระทืบเท้าเร่าๆ ตะโกน “เปียเกลียดพี่เลอ... เกลียดๆๆ” แล้ววิ่งเข้าห้องปิดประตูปัง

รจนาแง้มประตูดูอย่างสลดใจ...

ooooooo

ผิดหวังที่เลอสรรไม่เล่นด้วย เปียเจ็บใจไป เล่นงานน้อยที่บ้านเย็น ทั้งตบตีทั้งด่าห้ามน้อยมายุ่งกับ “พี่เลอของฉัน” อีก

ประวิทย์ได้ยินเสียงทะเลาะตบตีกันวิ่งมาดู  เห็นเปียตบตีน้อยก็เข้าห้าม เปียตวาดไล่ประวิทย์อย่ามายุ่ง เพราะน้อยมาแย่งเลอสรรคนที่ตนรัก ประวิทย์จึงรู้ ตนถูกเปียหลอกว่ารัก เปียเยาะเย้ยว่าอยากโง่เองช่วยไม่ได้

เมื่อประวิทย์รู้ตัวว่าถูกหลอก เขาประกาศว่าจะไม่ยอมให้เปียทำร้ายน้อยอีกต่อไป จะพาน้อยกลับ เปียกระโดดถีบประวิทย์จนเกือบล้มแล้วกระชากล็อกคอทุบตีอย่างบ้าคลั่ง พอน้อยร้องห้ามก็ถูกสั่งให้หยุดไม่อย่างนั้นจะโดนอีก

เย็นได้ยินเสียงเดินลงมาดู พอเห็นอาการของเปียก็หัวเราะลั่น

“คุณหนูเปียคลั่งแล้วโว้ยฮ่ะๆๆ!!” แล้วเดินมาหาเปียถามว่า บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามทำน้อย เปียตกใจกลัวปฏิเสธลนลานว่าตนไม่ได้ทำแล้ววิ่งหนีไปเลย เย็นสั่งน้อยหยุดร้องให้ ไสหัวประวิทย์กลับไป แล้วหันมองตามเปียไปอย่างไม่พอใจ

ooooooo

เปียวิ่งกลับไปเหมือนคนบ้า ชนเลอสรรเข้าอย่างจัง ทีแรกก็จะอาละวาดแต่พอเห็นเป็นเลอสรรก็อารมณ์ดีทันทีถามว่าจะไปไหน แล้วก็หัวเสียขึ้นมาทันทีเมื่อเลอสรรบอกว่าจะไปวาดรูปน้อย

“เปียยืนอยู่นี่ทำไมไม่วาด!” เปียตาขวาง พอเลอสรรบอกว่าเพราะตนรักน้อย เปียก็แทบคลั่งเข้าทุบตีตะโกน “เปียไม่ยอม...ไม่ยอม พี่เลอต้องรักเปีย...ต้องรักเปีย!”

“หยุดบ้าได้แล้ว แล้วก็ฟังชัดๆ” เลอสรรเสียงดัง

แล้วพูดใส่หน้าเปีย “พี่รักน้อย ได้ยินไหม พี่รักน้อย”พูดแล้ว ผลักเปียอย่างแรงจนล้มก้นจ้ำเบ้า หยิบเฟรมวาดรูปเดินไปทางบ้านน้อย เปียกระทืบเท้าร้องกรี๊ดๆเหมือนคนเสียสติแล้ววิ่งกลับไป

วณีตกใจถามเปียว่าร้องไห้ทำไมใครทำอะไร เปียฟ้องว่าเลอสรรทำ แล้วโผกอดวณีร้องไห้แทบขาดใจ วณีถามว่าเลอสรรทำอะไร เปียพูดไม่กระดากปากว่า “พี่เลอไม่รักเปีย...แต่เปียรักพี่เลอ...เปียรักพี่เลอ...”

เพื่อให้เปียผ่อนคลาย วณีบอกว่าเลอสรรรักเปีย ต้องรักเปีย เปียรบเร้าให้วณีต้องทำให้เลอสรรรักและแต่งงานกับตนให้ได้ อ้อนวอนขอร้องกระทั่งสัญญาว่า

“เปียสัญญา เปียจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อไม่ซน เปียจะ ขยันเปียจะกลับไปเรียน ขอแค่เปียได้แต่งงานกับพี่เลอสรรนะคะคุณแม่...นะคะ” เปียจับวณีเขย่าด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านควบคุมตัวเองไม่ได้ หายใจไม่ทันจนเป็นลม รจนารีบไปเอายามาให้กินและพาไปนอนที่ห้อง รอจนเปียหลับ วณี รจนา และนมแสจึงออกจากห้องไป

ooooooo

เย็นพาน้อยกลับบ้านด่าน้อยว่ามีมือทำไมไม่ตบเปียคืนบ้าง น้อยบอกว่าไม่อยากทำเพราะทำแล้วคนที่ทุกข์ใจคือน้าเย็น ตนไม่อยากให้น้าเย็นไม่สบายใจ ทำให้ท่าทีของเย็นอ่อนลง

เลอสรรเดินมาถึงหน้าบ้านก็ร้องเรียกน้อย แต่เย็นเดินลงมาถามว่ามาหาน้อยทำไม เขาบอกว่ามีนัดวาดรูปน้อย

“วาดรูปหนูเปียแทนดีกว่ามังคะ คุณก็รู้ว่าคุณหนูเปียรู้สึกยังไงกับคุณ การที่คุณยังมายุ่งกับยัยน้อยนั่นแปลว่า คุณจงใจหาเรื่องให้ยัยน้อยชัดๆ” เลอสรรชี้แจงว่าตนเพียงต้องการแสดงความจริงใจต่อน้อยเท่านั้น “กลับไปเถอะค่ะมันไม่มีประโยชน์เพราะยังไงคุณก็ต้องเป็นของคุณหนูเปีย อย่าให้ผู้หญิงสองคนต้องฆ่ากันตาย เพราะผู้ชายคนเดียวเลยค่ะ มันทุเรศ!”

เย็นเดินกลับเข้าบ้านไปแล้ว ทิ้งเลอสรรให้ยืนเซ็งสุดขีดอยู่ตรงนั้น  ครู่หนึ่งจึงถือเฟรมเดินกลับไปอย่างหัวเสีย

กลับขึ้นไปแล้ว เย็นทำทีเป็นห่วงน้อยถามว่าเจ็บไหม แล้วก็ย้ำให้น้อยสำเหนียกว่า

“นี่ขนาดแค่คุย แกยังโดนขนาดนี้ คิดดู ถ้าแกคบ กับผู้ชายคนนั้นจริงๆ แกจะเป็นยังไง” พูดแล้วจ้องหน้าน้อยที่น้ำตาคลอ เย็นพูดจิกใส่น้อยว่า “คุณเลอสรรเป็น ของยัยเปีย จำไว้!!” พูดแล้วเดินไปเลย น้อยน้ำตาทะลักออกมาทันที...

ooooooo

รจนาเขียนรายงานการดูแลเปียแก่หมอวิธูว่าอาการของเปียยังไม่ดีขึ้น แต่เธอไม่รู้เลยว่าตลอดเวลาที่เธอมาดูแลและให้ยาทุกมื้อนั้น เปียไม่ได้กินเลยแม้แต่เม็ดเดียว!

วันนี้ คุณหญิงปรารภกับนมแสว่า เปียไปหาหมอก็แล้ว กินยาก็แล้ว ทำไมอาการถึงยังเป็นแบบนี้ นมแสรำพึงว่า ตนสงสารวณีที่กินไม่ได้นอนไม่หลับ คุณหญิงจึงจะไปให้กำลังใจวณี ระหว่างทางไปบ้านอุทัย เจอน้อยมาเก็บดอกมะลิ น้อยสวัสดีบอกว่าเก็บมะลิไปร้อยมาลัย ร้อยมาลัยแล้วจะนำมาฝากคุณหญิงเพราะพรุ่งนี้เป็นวันพระ

คุณหญิงมองน้อยอย่างเมตตา เอ็นดูในความ อ่อนโยนนอบน้อม เมื่อไปเจอวณีจึงชวนกันไปเยี่ยมเปีย ที่ห้อง

เปียตื่นแล้วแต่พอเห็นคุณหญิงกับวณีเข้ามาก็แกล้งทำเป็นหลับ ได้ยินคุณหญิงชมน้อยว่า น่ารักจนอยากจะได้มาเป็นลูกหลาน เปียเอามือจิกหมอนแน่นเกือบทนฟังไม่ได้ จนเมื่อวณีกับคุณหญิงออกไป เปีย

ลุกพรวดแววตามีแต่ความแค้น ลิ่วไปที่บ้านเย็นทันที

เปียบอกเย็นว่าได้ยินนมแสฟ้องคุณหญิงเรื่องตนและพวกบ้านนั้นก็กำลังสงสัยตนจนจะพาไปตรวจดีเอ็นเอ ถามเย็นอย่างหวาดหวั่นว่าจะทำอย่างไรดี เย็นเอานิ้วจิ้มหน้าผากเปียจนหน้าหงายด่า

“นี่ถ้าแกไม่แผลงฤทธิ์จนวุ่นวาย พวกมันก็ไม่สงสัยแกหรอก” เปียถามว่าแล้วตนจะทำอย่างไรดี “แอ๊บเรียบร้อยแบบยัยน้อยไง ในเมื่อร้ายแล้วไม่ได้ผล แกก็ต้องทำตัวใสซื่อไร้เดียงสา ส่วนนังนมแสฉันจะจัดการมันเอง ยังไงแกก็เป็นหลาน ฉันไม่ปล่อยให้แกตายเดี่ยวหรอกนังเปีย”

เปียโผกอดเย็นบอกว่ารักน้าเย็นที่สุด เย็นยิ้ม แววตาอ่อนโยน ในขณะที่เปียยิ้มร้ายหางตาใส่เย็นเป็นแค่เหยื่อของตน!

เพียงวันรุ่งขึ้น เปียก็แอ๊บทำดีน่ารักจนทุกคนแปลกใจ โดยเฉพาะคุณหญิงที่เพิ่งปรารภกับรจนา ว่าเปียกินยามาหลายวันแต่ไม่เห็นดีขึ้น แต่จู่ๆเช้านี้ ก็ดีผิดหูผิดตา ทั้งทำดีปฏิบัติดีต่อทุกคนและเสนออยากไปเรียนหนังสือต่อ ซึ่งเป็นเรื่องอัศจรรย์มาก

วณีดีใจกว่าเพื่อนบอกรจนาว่าต้องเป็นเพราะยาแน่ๆเลย แต่อุทัยไม่วางใจ คุยกับวณีว่าอาการของเปียอาจไม่ใช่เป็นเพราะยาอัศจรรย์ เร็วเกินไปที่เปียจะเปลี่ยนแปลงได้ขนาดนี้ รจนาฟังแล้วไม่สบายใจถามวณีว่าตนทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า

“เปล่าค่ะ คุณรจทำดีทุกอย่าง แต่ที่พี่อุทัยไม่พอใจ เพราะพี่อุทัยระแวง คิดว่ายัยเปียไม่ใช่ลูก” วณีพูดอย่างอึดอัดใจ

รจนานิ่งอึ้งกับปัญหาใหม่ที่เพิ่งรับรู้

ooooooo

นมแสพลาดโอกาสที่จะคุยกับน้อยเพื่อสืบประวัติตามที่รับปากคุณหญิงไว้ วันนี้โอกาสเหมาะเมื่อเจอน้อยกำลังเก็บกวาดใบไม้

นมแสถามน้อยว่าเปียอยู่หรือเปล่า พอรู้ว่าไม่อยู่ ก็ดีใจขอคุยด้วย น้อยวางมือจากงานเดินตามนมแสไป

เปียแอบพบเย็นที่สวนเล่าว่าหลังจากที่ตนแอ๊บทำดีกับทุกคน วณีเชื่อสนิทใจ จะมีก็แต่อุทัยที่ยังคิดจะพาตนไปตรวจดีเอ็นเอให้ได้ เย็นบอกว่าถ้าเปียทำตัวดีๆ น่ารักคงไม่มีใครสงสัยอะไร ที่สำคัญอย่าอิจฉาน้อยเพราะ ถ้าอิจฉาตาจะแสดงออก

ระหว่างนั้นทั้งสองเห็นนมแสจูงมือน้อยเดินไปอีกทาง จึงตามไปแอบฟัง

นมแสถามถึงพ่อแม่น้อย น้อยยืนยันว่าแม่ตนเป็นพี่สาวของเย็น นมแสมองน้อยบอกว่ายิ่งมองก็ยิ่งเหมือนอุทัยกับวณี น้อยตกใจขอร้องนมแสอย่าพูดอย่างนี้อีก

“ยายก็ไม่อยากพูดหรอก แต่มันอดไม่ได้ เลยอยากมาถามหนูน้อยให้หายคาใจ แต่ถ้าหนูน้อยยืนยันว่าเป็นหลานของแม่เย็นจริงๆ ยายก็คงจนปัญญา”

เย็นกับเปียจิกตามองนมแสอย่างอาฆาตแค้น เปียถามเย็นว่าจะจัดการอย่างไร  เห็นเย็นนิ่ง  เปียบอกว่าตนจะจัดการเอง

“อย่าอวดเก่งเกินสมองนังเปีย นอกเสียจากแกอยากจะเร่งให้คนพวกนั้นตรวจดีเอ็นเอแกเร็วขึ้น อยู่เฉยๆ แอ๊บนางเอกไป คืนนี้ฉันจะจัดการอีแก่เอง”

แล้วคืนนี้ เย็นก็ไปดักรอนมแสที่บ้าน พอนมแสกลับเย็นก็เล่นงานอย่างดุร้าย นอกจากทุบตีด่าว่าแล้วยังขู่จะฆ่าทั้งโคตรถ้าไม่หยุดสืบเรื่องน้อย นมแสกลัวมาก รับปากกับเย็นทุกอย่างเพื่อให้รอดพ้นจากความเหี้ยมโหดของเย็น พอเย็นกลับไปนมแสร้องไห้ด่า “อีเย็นบ้า อีโรคจิต!!”

เมื่อมาเจอเปียที่สวน เปียถามเย็นว่าทำไมไม่ปาดคอนมแสเสีย เย็นพูดอย่างเลือดเย็นว่า

“ถ้าฉันฆ่าคนตาย ทำร้ายคนขนาดนั้น แกคิดว่าคนในบ้านจะปล่อยให้ฉันลอยนวลเหรอ เพราะฉะนั้นอย่าโง่นังเปีย!”

ooooooo

หลังจากอุทัยฝากให้เลอสรรช่วยดูแลเปียไม่นาน สังเกตเห็นเขาไม่สบายใจ พออุทัยถามเขายอมรับว่า

“ผมไม่คิดว่า ผมจะดูแลน้องได้ดีน่ะครับ” แล้วเลอสรรก็เสนอว่า “ถ้าน้องเปียไม่สบายจริงๆ ผมว่าน้องควร อยู่ในความดูแลของแพทย์อย่างใกล้ชิด” อุทัยบอกว่าตนก็อยากให้ไปแต่เปียไม่ยอม เลยไม่รู้จะทำอย่างไร

เลอสรรเสนอให้คุยกับเปียดูอีกที อุทัยจะลองดู พูดให้เขาสบายใจว่าตนเข้าใจ ไม่ว่าอะไร ทำใจให้สบาย

เมื่อวณีรู้ก็คิดว่าเลอสรรต้องไม่อยากดูแลเปีย แน่ๆเลย ปรารภว่าตนอยากให้ทั้งสองคนได้ใกล้ชิดสนิทสนมเห็นใจกันอาจจะทำให้รักกันได้ อุทัยตกใจ 

วณีจึงเล่าให้ฟังว่า

“ลูกเปียบอกว่ารักตาเลอ และอยากแต่งงานกับตาเลอค่ะ พี่อุทัยคิดยังไงคะ”

เปียผ่านมาได้ยินพอดี ดีใจจนตาลุก ใจเต้นรัวมีความหวัง พลันก็โกรธ เครียด แค้นขึ้นมาเมื่อได้ยินอุทัยบอกวณีว่า

“พี่ยินดี...แต่ยัยเปียต้องตรวจดีเอ็นเอก่อน”

เมื่อเข้าตาจน เปียแผลงฤทธิ์อีกตามเคย ไปข่มขู่น้อยที่บ้านพัก ตัดผมของน้อยและยังจะเลาะหนังกำพร้าอีกสักคืบสองคืบจะหลอกเอาไปตรวจดีเอ็นเอ น้อยตกใจดิ้นเกือบไม่รอด โชคดีที่จวนเอาแกงมาให้น้อย บอกเปียว่าได้เวลาอาหารแล้ว คุณๆรออยู่และวันนี้คุณหญิงมาร่วมโต๊ะด้วย เปียจึงปากรรไกรทิ้งฮึดฮัดๆ กลับไป

น้อยนั่งกลัวตัวสั่นอยู่ จวนบอกว่าเปียทำถึงขนาดนี้น้อยควรบอกคุณท่าน แต่น้อยก็ยังบอกเหมือนเดิมว่าทะเลาะกันประสาพี่น้องเท่านั้นเอง จวนถามว่าเย็นไปไหน น้อยบอกว่าไปส่งของที่ร้านเจ๊เห็นว่าขากลับจะซื้อขนมมาฝากจวนด้วย จวนชมเย็นให้น้อยฟังว่า

“เย็นเป็นคนดีมีน้ำใจ ถ้าเย็นไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับคุณอุทัย เย็นคงไม่เปลี่ยนไปขนาดนี้หรอก” แล้วเร่งให้น้อยกินข้าวเสีย ตนก็จะกลับไปรับใช้คุณๆต่อ น้อยนั่งซึม เศร้าใจกับชีวิตของตัวเอง

ooooooo

พอเปียกลับมาถึงก็วิ่งทำท่าน่ารักเข้าไปกอดวณีกอดอุทัยแล้วไปนัวเนียเลอสรร ขอโทษที่เดินดูผีเสื้อเพลินไปหน่อย

คุณหญิงมองเปียอย่างขัดตาเรียกให้มานั่งกับย่า เปียทำแบ๊วบอกว่าไม่เป็นไรตนนั่งข้างพี่เลอก็ได้ อุทัยจึงชวนกินข้าวกัน ครู่หนึ่งเขาถามรจนาว่าหมอนัดวณีเมื่อไร รจนาบอกว่าแล้วแต่วณีสะดวก

อุทัยถามเปียว่าสะดวกวันไหนจะได้พาคุณแม่ไปหาหมอด้วยกัน เปียอิดออดว่าตนเกลียดหมอเกลียดโรงพยาบาล

อุทัยบอกว่าแค่ไปเป็นเพื่อนแม่เท่านั้นเอง วณีก็อ้อนขอให้ไปเป็นเพื่อนแม่หน่อย

ทุกคนช่วยกันหว่านล้อมให้เปียไปโรงพยาบาลกับวณี เปียเห็นทีจะเลี่ยงไม่ได้เลยพาลตวาดอย่างกราดเกรี้ยวกลางโต๊ะอาหารว่า

“ไม่ต้องมาโกหก เปียรู้ ทุกคนอยากให้เปียไปโรงพยาบาลเพราะจะได้หลอกเปียไปตรวจอีเอ็นเอ ได้! ถ้าอยากตรวจนักเอาเลือดของเปียไปเลย!” เปียคว้ามีดปอกผลไม้บนโต๊ะจะเชือดข้อมือตัวเอง

ทุกคนตกใจร้องห้ามกันขรม เปียยิ่งได้ใจจะเชือด ข้อมือตัวเองให้ได้ วณีตกใจแทบจะบ้าร้องบอกอุทัยเสียงสั่น

“พี่อุทัยบอกลูกสิ เราจะไม่พาลูกไปตรวจดีเอ็นเอ ยังไงลูกก็เป็นลูกของเรา พี่อุทัยบอกลูกสิคะ...บอกสิคะ!”

เปียได้ทีถือเป็นไม้ตายขู่ว่าถ้าอุทัยไม่บอกตน ก็จะเชือดข้อมือตัวเอง พอถูกแย่งมีด เปียก็วิ่งออกไปจะ เอาหัวชนเสาตะโกนว่าอยากตาย จะได้รู้ไปเลยว่าคุณพ่อ คุณแม่ คุณย่าฆ่าลูกหลานตัวเอง

เปียบ้าคลั่ง จนในที่สุดอุทัยต้องรับปากว่าจะไม่พาไปตรวจดีเอ็นเอ เปียจึงวิ่งหนีขึ้นห้อง วณีตามไป กลัวลูกจะทำร้ายตัวเองอีก

รจนาสังเกตอาการของเปียเหมือนคนที่ไม่ได้รับยารักษา ส่วนคุณหญิงพอมีเรื่องก็ด่าเย็นอีกตามเคยว่า

“ที่หลานฉันเป็นอย่างนี้เพราะนังเย็นคนเดียว นังสันดานเย็นคนเดียว!!”

ooooooo

เย็นกลับจากเอางานไปส่งร้านเจ๊ หิ้วขนมมาถึงหน้าห้องครัว ได้ยินในครัวกำลังเม้าท์เรื่องเปียอาละวาดกันอย่างสมเพช

ช้อยพูดอย่างระอาว่า อยากให้เปียเอาหัวโขกเสาให้สมองไหลจะได้เอาเลือดไปตรวจดีเอ็นเอ เรื่องวุ่นๆ จะได้จบเสียที

เย็นพรวดเข้าไปเอาถุงขนมวางกระแทกบนโต๊ะบอกว่าทีแรกจะทำบุญแต่คนอย่างตนทำบุญไม่ขึ้นเสียแล้ว จวนตกใจถามว่าเย็นจะทำอะไร

“ก็ถ้าไม่เชื่อว่าคุณหนูเปียเป็นลูกคุณอุทัยกับคุณวณีจริงๆ ฉันก็จะพาหลานฉันไปน่ะสิ” พูดแล้วเดินหน้าบึ้งตรงไปที่บ้านพักลากน้อยออกไปอย่างจงเกลียดจงชัง

ที่บ้านอุทัย เขากำลังชี้แจงกับคุณหญิงที่ขอให้เลิกล้มการตรวจดีเอ็นเอเปียว่า เห็นเปียเป็นอย่างนี้ยิ่งต้องไปตรวจ เลอสรรเสนอว่าถ้าเอาตัวเปียไปไม่ได้ให้เอา ผม เล็บและเนื้อเยื่อไปตรวจก็ได้ คุณหญิงถามว่า “ต้องทำกันถึงขนาดนั้นเลยหรือ?”

“ครับ ต่อให้หมอวิธูบอกว่ายัยเปียเป็นโรค แต่ยิ่งนานวันผมก็ยิ่งไม่แน่ใจ” อุทัยยืนยัน

“ไม่แน่ใจว่ายัยเปียจะเป็นลูกของคุณเหรอ!” เสียงเย็นโกรธเกรี้ยวเข้ามาพร้อมกับลากคอน้อยมาด้วย

เย็นถามว่าเปียอยู่ไหนไปพามาหาตนเดี๋ยวนี้ อุทัยจึงให้นมแสไปตามมา พอเปียมาถึงเย็นตวาดถามว่า สงสัยกันนักใช่ไหม อยากได้น้อยนักใช่ไหม แล้วถีบน้อยเต็มแรงจนน้อยทรุดกับพื้น แล้วเย็นก็จิกผมของเปียกระชากไปตบผัวะๆๆ ทุกคนร้องห้ามเสียงหลง เย็นยิ่งตบประชด ถามว่าในเมื่อไม่เชื่อว่าเปียเป็นลูกหลานแล้วจะแคร์ทำไม

ขณะเย็นยกเท้าจะกระทืบเปียนั้น อุทัยปราดเข้าไปผลักเย็นออก วณีรีบดึงเปียไปกอดไว้อย่างปกป้อง เย็นยังพยายามจะเข้าไปลากเปียออกมา คุณหญิงทนไม่ได้เงื้อมือจะตบ อุทัยเข้าขวางร้องห้าม

คุณหญิงกำลังเลือดขึ้นหน้าประกาศว่าจะฆ่าเย็นที่บังอาจทำหลานตน เย็นท้าว่าถ้าฆ่าตน ตนก็จะฆ่าเปียเหมือนกัน

“อย่ามายุ่งกับลูกฉัน!” วณีตวาด กอดเปียไว้อย่างปกป้อง

“อ้อ! ยอมรับแล้วใช่ไหม ว่านังเปียมันเป็นลูก ดี!! งั้นก็เลี้ยงลูกคุณไว้ให้ดี เพราะวันไหนที่พวกคุณเลี้ยงมันไม่ดี เห็นมันไม่ใช่ลูก ฉันจะมาเอามันคืน” พูดแล้วกระชากลากน้อยกลับไป

พอเย็นกลับไป ทุกคนก็หันไปโอ๋เปีย โดยเฉพาะคุณหญิง “โถๆ แม่คุณ น่าสงสารเหลือเกินเปียเอ๊ย...ทูนหัวของย่า”

เปียตีหน้าเศร้าแต่นึกสะใจจริงๆ ที่ยอมเจ็บตัวเล็กน้อยแลกกับการไม่ต้องไปตรวจดีเอ็นเอแล้วยังได้ใจจากหลายคนด้วย

ooooooo

แม้เย็นจะสงสารน้อยที่เป็นเหยื่อให้ตนประชดพวกอุทัย แต่ก็ไม่ยอมแม้แต่จะบอกว่ารักน้อย มีแต่น้อยเท่านั้นที่พร่ำบอกรักเย็น อ้อนวอนเย็นอย่าทิ้งตนไป อย่ายัดเยียดตนให้ไปอยู่กับคนอื่น

น้อยคิดมากนอนไม่หลับลงมาเดินที่สวน เจอเลอสรรที่เป็นห่วงน้อยเดินมาพอดี ความรู้สึกในใจที่ท่วมท้นทำให้เขากอดน้อยไว้ น้อยกอดตอบด้วยความรู้สึกอบอุ่น

น้อยร้องไห้ระบายความอัดอั้นที่ครอบครัวตนอยู่ที่ไหนก็มีแต่คนมองอย่างรังเกียจว่าทะเลาะเบาะแว้งเอะอะโวยวาย แม้แต่มาอยู่ที่นี่ตนก็ไม่มีความสุขเลยเพราะ “น้อยเห็นแต่ความทุกข์ทรมานใจของน้าเย็น”

“ร้องไห้ออกมาเถอะน้อย พี่จะไม่ทิ้งน้อยไปไหน พี่จะอยู่ข้างๆ คอยเช็ดน้ำตาให้น้อยเอง...”

“ขอบคุณมากค่ะ พี่เลอสรร” น้อยเอ่ยอย่างซึ้งใจ ยังความปลื้มปีติแก่เลอสรรมากที่น้อยยอมเรียกตนว่า “พี่” อีกครั้ง

ooooooo

วันนี้ ลูกเต๋า หลานสาววัยกระเตาะของช้อยมาอยู่กับช้อยในช่วงปิดเทอม พอเจอเปียก็วิ่งเข้าไปกรี๊ดๆ ดีใจที่เจอไอดอลของตน เปียชะงักมองเด็กอ้วนตัวดำอย่างรังเกียจ

ลูกเต๋ามองเปียอย่างชื่นชม เปียกลับถามอย่างไม่พอใจว่ามองหน้าตนแล้วหัวเราะแปลว่าอะไร

“ดีใจ เจอซีเปีย ไอดอลของหนู เจออยู่บ่อยๆ ในเพจแว้นบอยสก๊อยเกิร์ล” แต่เปียกลับทำหน้ารังเกียจ ด่าลูกเต๋าว่าติ่งมาจาก บขส.อย่างนี้ตนไม่เอา ลูกเต๋ายิ่งกรี๊ดชอบใจ “ว้าย!! ซีเปียมายไอดอล ปากกับใจตรงกันเลยนะคะเนี่ย ปากก็หมาใจก็หมา” คราวนี้เปียเป็นฝ่ายกรี๊ดตวาดใส่

“นังลูกเต๋า!”

“แรง ตรง ขวัญใจสก๊อย ถ่อย เถื่อน กรี๊ดดดด” ลูกเต๋าชื่นชมอย่างคลั่งไคล้ ช้อยทนไม่ไหวฉุดมือลูกเต๋าออกไป

“อย่าให้ฉันเจออีกนะนังลูกเต๋า ฉันจับแกมาทำต้มเปรตแน่ ฮึ่ยยยย!!” เปียอารมณ์เสียสุดๆ

ooooooo

รจนาโทร.ไปหาอุทัย บอกว่าอยากคุยเรื่องเปียแต่ไม่อยากให้คนที่บ้านสงสัยจึงนัดพบกันเย็นนี้ที่ร้านกาแฟ

เปียแอบได้ยินแจ้นไปเป่าหูวณีแล้วชวนคืนนี้เราต้องตามไปดูให้ได้

รจนาปรึกษาอุทัยว่าอาการของเปียไม่ดีขึ้น คุณลุงหมออยากให้พาเปียไปตรวจเช็กร่างกาย และเราคงต้องเปลี่ยนยาด้วย อุทัยรับปากว่าจะคุยกับเปียให้ รจนาขอร้องอย่าแพร่งพรายไปเกรงจะเป็นเรื่องขึ้นมาอีก

เปียกับวณีแอบดูอยู่ไกลๆ เห็นแต่ท่าทางของทั้งสองแต่ไม่ได้ยิน กระนั้นเปียก็ยุแหย่ได้ว่าทั้งสองมีท่าทีสนิทสนมใกล้ชิดกันมาก ตนเกรงว่าต่อไปรจนาจะไม่ได้เป็นแค่พยาบาลแต่อาจเป็นแม่เลี้ยงของตนด้วย ยุให้เลิกจ้างรจนาเสียเพราะลำพังเย็นคนเดียวก็เป็นหนามยอกอกวณีพออยู่แล้ว

วณีถูกเปียยุยงเป่าหูให้ระแวง คืนนี้จึงเข้าไปคุยกับอุทัยในห้องทำงานที่บ้าน ก็ไม่ได้รับความสนใจจากเขา เพราะอุทัยง่วนอยู่กับงาน ทำให้วณียิ่งระแวงเดินน้ำตาคลอออกไป เปียที่แอบติดตามผลงานตัวเองอยู่ ยิ้มอย่างสะใจ รีบตามวณีไป

วณีไปเจอเลอสรร ขอร้องเขาให้แต่งงานกับเปียเพราะเปียต้องการคนดูแลห่วงใยเอาใจและเปียต้องการเขาเพียงคนเดียว ทำให้เลอสรรลำบากใจ แต่ก็บอกวณีไปตรงๆว่าตนมีคนรักอยู่แล้ว วณีตกใจถามว่าใคร

“น้อยครับ ผมรักน้อยครับน้าวณี”

วณีอึ้งคาดไม่ถึง สงสารเปียอย่างที่สุด ส่วนเปียทนฟังต่อไปไม่ได้ วิ่งเตลิดไปเหมือนคนบ้า

พอไปถึงบ้านพักของเย็น เปียแอบมองน้อยที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ แสยะยิ้มพึมพำ

“คนที่จะเป็นเจ้าสาวของพี่เลอสรร ต้องเป็นฉันคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่แกนังน้อย!!”

 

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"
21 ม.ค. 2563
08:20 น.