ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คมพยาบาท

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ทันทีที่เปียกลับถึงบ้านวณีถามว่าน้อยว่าอย่างไรบ้างเปียตอบเสียงเครียดหน้าบึ้งว่าน้อยไม่ไปแล้วเดินพรวดๆขึ้นบ้านไป

วณีเพิ่งเห็นหน้าเปียชัดๆถามเลอสรรที่เดินตามมาว่าเปียเป็นอะไรหรือ

น้องเปียเสียใจที่น้อยไม่ไปเที่ยวด้วยน่ะครับเลอสรรตอบอย่างผิดหวังเช่นกันวณีจึงรีบตามเปียขึ้นไปที่ห้อง

พอเปียเข้าห้องก็ปิดประตูล็อกยืนพิงประตูถามตัวเองนี่ฉันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ

วณีมาเคาะประตูเรียกเปียไม่มีอารมณ์จะพูดกับใครทำหน้าฮึดฮัดพลันก็สะดุ้งเมื่อเห็นด้ามปืนที่ตัวเองเหวี่ยงทิ้งไปเมื่อวานโผล่มาจากใต้เตียงเปียตกใจยิ่งเมื่อได้ยินวณีบอกว่าจะเข้ามาเปียก็ยิ่งว้าวุ่นวิ่งพรวดไปเอามือดันประตูไว้โผล่หน้าถามวณีว่าคุณแม่มีอะไรคะ

วณีบอกให้ออกไปคุยกันเปียอ้างว่าตนกำลังอาบน้ำคุยตรงนี้ก็ได้วณีจึงเล่าว่าเลอสรรบอกว่าเปียเสียใจที่น้อยไม่ไปเที่ยวด้วยปลอบใจเปียว่าไม่ต้องห่วงนะเดี๋ยวแม่จะไปชวนน้อยเองเปียฟังแล้วเจ็บจี๊ดแต่ทำเป็นพูดดีว่าอย่าไปบังคับน้อยเลยแล้วเปียก็ยิ่งเจ็บใจเมื่อวณีบอกว่าถ้าน้อยไม่ไปเราไม่ไปก็ได้  เปียจะได้สบายใจ  เปียเปลี่ยนใจบอกให้วณีไปชวนน้อยก็แล้วกันวณีรับคำยิ้มดีใจ

พอวณีกลับไปเปียรีบล็อกประตูแล้วเอาปืนไปซุกไว้ในตู้เสื้อผ้าอย่างมิดชิด

เมื่อน้อยปฏิเสธไม่ไปเที่ยวแล้วก็หยิบหนังสือเรียนมาอ่านทั้งที่สีหน้ายังไม่สบายใจเย็นเองก็ไม่สบายใจถามน้อยว่าทำไมถึงไม่อยากไปเที่ยวน้อยบอกว่ารู้สึกแปลกๆสังหรณ์ใจยังไงไม่รู้เย็นถามว่ากลัวเปียหรือ?

น้อยไม่รู้อารมณ์เปียน่ะเลยไม่อยากไปกลัวทำอะไรไม่ถูกใจแล้วเปียจะโกรธขึ้นมาอีก

แต่คุณวณีอยากให้น้อยไปตะกี๊เขามาชวน...” เย็นมองหน้าอ่านใจน้อยถามว่าเย็นอยากให้ตนไปหรือก็...เขาอุตส่าห์มาชวนถ้าน้อยไปน้าก็จะไปด้วยน้าอยู่ด้วยเปียคงไม่กล้าทำอะไรน้อยหรอกสงสารคุณวณีไปเถอะนะ

เย็นหว่านล้อมถึงเพียงนี้แล้วน้อยจึงรับปากจะไป

ooooooo

ทุกคนที่โต๊ะอาหารบ้านอุทัยดีใจเมื่อเย็นไปบอกว่าน้อยจะไปเที่ยวด้วยมีแต่เปียคนเดียวเท่านั้นที่หน้าเสียขัดใจส่วนเลอสรรดีใจจนออกนอกหน้าเลยถูกอุทัยแซวว่า

ตกลงคนที่อยากให้น้อยไปคือเปียหรือตาเลอ?”

เปียมีอคติกับอุทัยอยู่แล้วชักสีหน้าถามว่าคุณพ่อพูดแบบนี้จะจับผิดอะไรเปียอีกคะทำให้บรรยากาศเครียดไปทันทีวณีปรามเปียว่าทำไมพูดกับคุณพ่ออย่างนี้  เปียโต้ว่าคุณพ่อพูดเหมือนจับผิดตนทั้งที่ตนอยากให้น้อยไปด้วยจริงๆ

แล้วทำไมเปียว่าพ่อจับผิดหรือจริงๆแล้วเปียไม่อยากให้หนูน้อยไปวณีเรียกเตือนอุทัยอย่างเหนื่อยใจอุทัยชี้แจงว่าพี่ไม่ได้อะไรเลยนะเปียต่างหากที่จับผิดคำพูดของพ่อทุกอย่างเปียระแวงอะไรพ่อหรือลูก

เปียวางช้อนกับส้อมบอกว่าอิ่มแล้วและขอตัวไปเลยวณีบ่นอุทัยว่าจะไปเที่ยวกันอยู่แล้วไม่น่าทำให้บรรยากาศเสีย

พี่ว่าคนที่ทำให้เสียบรรยากาศไม่ใช่พี่นะวณีอุทัยพูดอย่างอ่อนใจเลยกลายเป็นสองคนขัดใจกันเรื่องเปียอีก

เปียกลับขึ้นห้องหยิบขวดยาสีใสที่เปียเคยหยดใส่น้ำให้น้อยกินจนหมดสติที่ห้างขึ้นมาดูพูดอย่างหมายมาด

อยากให้นังน้อยมันไปด้วยนักใช่ไหมด๊ายยยยยย!!!”

ooooooo

ที่ครัวบ้านอนุรักษ์ฯบรรดาพวกในครัวกำลังจัดเตรียมอาหารสำหรับการเดินทางกันอย่างขะมักเขม้น

จวนถามว่าคุณหญิงไม่ไปด้วยหรือคุณหญิงบอกว่าปล่อยพวกเด็กๆไปเที่ยวกันดีกว่าลูกเต๋านั่งอยู่ด้วยฉอเลาะว่าตนก็ยังเด็กคุณหญิงเอ็นดูเลยอนุญาตให้ไปด้วยแต่ย้ำว่าไปแล้วต้องเป็นเด็กดีอย่าเที่ยวซน

ประวิทย์เลยขออนุญาตคุณหญิงไปด้วยคนชี้แจงอย่างอ่อนน้อมว่าอยากไปรับใช้คุณๆถูกคุณหญิงดักคอว่าโดยเฉพาะเปียใช่ไหมทำให้ประวิทย์ยิ่งประหม่าบอกว่าตนแค่เป็นห่วงเพราะเห็นเปียไม่ค่อยสบาย

จะตอบยังไงก็ไม่พ้นเธอห่วงยัยเปียอยู่ดีฝากยัยเปียด้วยแล้วกัน

ประวิทย์ดีใจมากยกมือไหว้ขอบคุณคุณหญิงแล้วเดินยิ้มหน้าบานออกไปพอประวิทย์ไปแล้วจวนติงว่า

คุณหญิงให้ประวิทย์ไปทำไมคะคุณหญิงก็ทราบ...ประวิทย์กับ...คุณหนูเปีย...”

ฉันมีบทเรียนเรื่องอุทัยกับเย็นแล้วจวนความหวังดีของเราอาจเป็นความหวังร้ายสำหรับคนอื่นแล้วมันก็มีแต่คนเจ็บปวดเพราะฉะนั้นต่อจากนี้ประวิทย์ต้องพิสูจน์ตัวเองและคนที่จะตัดสินใจก็ต้องเป็นยัยเปีย

ooooooo

เช้าวันเดินทาง...เปียเดินหน้าบูดลงจากตึกพอเห็นประวิทย์ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างรถตู้ที่ขัดเป็นเงาวับก็ยิ่งหงุดหงิดถามว่ามาทำไมแล้วตาเอิบล่ะ?

คุณหญิงให้ผมขับรถแทนตาเอิบครับประวิทย์ตอบยิ้มแย้มถูกเปียจิกตาใส่อย่างไม่พอใจ

ส่วนวณีก็ไปหานมแสพูดอย่างไม่สบายใจว่านมแสเข้าใจตนใช่ไหม นมแสมองหน้าน้ำตาคลอวณีเองก็พลอยน้ำตาคลอไปด้วย

อย่าโกรธอย่าน้อยใจฉันเลยนะทุกวันนี้ฉันก็เจ็บฉันก็ปวดจนไม่รู้จะทำยังไงสิ่งเดียวที่ฉันจะทำได้คือใช้ความรักเยียวยาลูกเปียวันไหนที่ลูกเปียหายดีฉันจะให้ลูกเปียมากราบขอโทษนมแสแน่นอนนมแสมองวณีอย่างสงสารแต่แววตาแย้งว่าเป็นไปไม่ได้จนวณีบอกว่าฉันไปก่อนนะนมแสส่งสายตาแทนคำตอบวณีเช็ดน้ำตาก่อนเดินออกไป

ประวิทย์คอยรับกระเป๋าเดินทางของคนโน้นคนนี้ไปไว้ที่รถพอเลอสรรเห็นเย็นกับน้อยเดินมาก็รีบไปรับกระเป๋าเอาไปไว้ที่รถเปียมองอย่างเจ็บปวดที่ไม่มีใครสนใจตนเลยวณีเดินไปหาน้อยกับเย็นจับมือน้อยบอกว่า

ฉันดีใจมากๆเลยที่เย็นกับหนูน้อยไปเที่ยวด้วย

อุทัยก็เดินรี่มาหาน้อยพูดอย่างเอ็นดูอ่อนโยนว่าฉันก็ดีใจมากจ้ะ

เปียเห็นทุกคนพากันมะรุมมะตุ้มดีใจที่น้อยไปเที่ยวด้วยก็ยิ่งเจ็บแค้นกำมือจนสั่นแววตาระริก

คุณหญิงเองก็เดินมาหาเย็นพูดจริงใจจริงจังว่ามีทุกข์อะไรก็ทิ้งไปกับสายน้ำเลยนะกลับมาจะได้เป็นคนเก่าเป็นเย็นที่เข้มแข็งเหมือนเดิมเปียทนดูไม่ได้เมินหน้าไปทางอื่นซ่อนน้ำตา

ใครต่อใครชวนกันขึ้นรถแต่ไม่มีใครสนใจเปียเลยเย็นเห็นดังนั้นเดินมาเรียกเปียให้ขึ้นรถถูกเปียค้อนใส่แต่ก็ขึ้นไปนั่งกับเลอสรรส่วนเย็นนั่งกับน้อย

ไปถึงรีสอร์ตแล้วเปียก็ยังอารมณ์ขุ่นมัวพูดประชดเย็นเมื่อเห็นเลอสรรไปช่วยน้อยยกกระเป๋าและมือถูกกันโดยไม่ตั้งใจว่าสะใจแล้วใช่ไหมวณีได้ยินปรามเปียว่าพูดอะไรกับน้าเย็นอย่างนั้นล่ะอุทัยก็ปรามว่าเรามาเที่ยวกันนะเปีย

เปียเดินกระแทกเท้าเข้าไปในรีสอร์ตเย็นบอกวณีว่าอย่าว่าคุณหนูเลยค่ะฉันผิดเองแล้วเดินตามเปียไป

น้อยมองตามแต่ไม่ตามไปเพราะรู้แก่ใจดีว่าเย็นกับเปียมีอะไรที่ต้องคุยกัน

ooooooo

เย็นตามไปคุยกับเปียที่ไปยืนหน้าบึ้งอยู่คนเดียวเย็นพูดอ่อนโยนอย่างเอาใจว่า เรามาพักผ่อนอย่าอารมณ์ไม่ดีเลยแล้วชวนเข้าข้างในดีกว่าเดี๋ยวทุกคนจะเป็นห่วงถูกเปียหันขวับตวาดใส่

ห่วง?! แน่ใจเหรอว่ามีคนห่วงเปียแต่ละคนมีความสุขกันทั้งนั้นโดยที่ไม่ต้องมีเปีย

ทำไมชอบคิดอะไรที่มันทำลายตัวเอง

น้าเย็นต่างหากที่ทำลายเปียหึๆ! น้าเย็นรวมหัวกับพวกมันถีบหัวส่งเปียใช่ซี้! อีกหน่อยพอนังน้อยมันตรวจดีเอ็นเอมันก็ได้ดิบได้ดีได้เป็นลูกคนรวยแถมยังได้แต่งงานกับคุณเลอสรรน้าเย็นก็สบายไม่เหมือนเปีย ไม่มีใครเอาเปียสักคน...น้าเย็นทำให้เปียต้องเป็นอย่างนี้!!”

เย็นมองเปียอย่างเหนื่อยใจแต่ก็ยังพยายามข่มอารมณ์ชี้ให้เห็นว่า

แล้วใคร...ใครที่มันดิ้นรนข่มขู่ให้น้าพามาที่นี่ไม่ใช่แกหรอกเหรอ...อย่าโทษคนอื่นเลยเปียหัดมองตัวเองซะบ้างแล้วที่มันเป็นอย่างทุกวันนี้ก็เพราะสันดานของแกน้าสั่งน้าสอนบอกให้แกกลับตัวเท่าไหร่แกก็ไม่ฟังถึงตอนนี้แกจะมาโทษน้าได้ยังไง

เพราะน้าเย็นนั่นแหละ!!” เปียเต้นเร่าๆชี้หน้าไม่ให้เย็นพูดจริงๆแล้วน้าเย็นวางแผนมาตั้งแต่ต้นแล้วที่จะสลับสับเปลี่ยนเปียกับนังน้อยน้าเย็นถึงได้ขโมยเอานังน้อยไปน้าเย็นเห็นเปียเป็นเหยื่อจนถึงตอนนี้น้าเย็นก็มองเห็นเปียเป็นเหยื่อพอตัวเองแก้แค้นได้สมใจแล้วก็โยนความผิดทุกอย่างให้กับเปีย  น้าเย็นทุเรศน้าเย็นหน้าด้านน้าเย็นเลวที่สุดเปียเกลียดน้าเย็น!! เกลียดๆๆๆๆๆ!!” เปียระเบิดระบายอารมณ์แล้ววิ่งหนีไปเย็นมองเปียด้วยความรู้สึกเจ็บปวดชอกช้ำอย่างที่สุด

น้อยเดินมาเห็นเย็นยืนน้ำตาคลอก็ได้แต่มองอย่างเป็นห่วง...

ooooooo

 เปียวิ่งมาถึงบ้านพักเจอเลอสรรก็ถามทันทีว่ากระเป๋าของตนอยู่ไหนพอเลอสรรชี้ห้องให้ก็วิ่งไปทันทีไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา จนเลอสรรสงสัยว่าเปียเป็นอะไร

 เปียเข้าห้องรื้อค้นหายาที่ซื้อเองมากินเลอสรรตามมาเห็นถามว่ากินยาอะไรเปียบอกว่ายาแก้ปวดหัวเลอสรรพรวดเข้าแย่งยาไปดูถามว่าเปียซื้อยามากินเองหรือเตือนว่าการใช้ยาต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของแพทย์

 “ถ้าขายในร้านขายยาได้ก็แปลว่าไม่มีอะไรค่ะเหลือบเห็นขวดยาสีใสไหลออกจากกระเป๋าเปียแย่งยาในมือเลอสรรคืนบอกให้เขาออกไปเสียตนปวดหัวอยากนอนแล้วดันเขาออกจากห้องปิดประตูปัง!

 วณีกับอุทัยมาเห็นพอดีพอรู้จากเลอสรรว่าเปียซื้อยาอันตรายมากินเองวณีตกใจแต่อุทัยกลับพูดว่าอันตรายยังไงก็ไม่เท่ายัยเปียแล้วบ่นว่าไม่รู้เวรกรรมอะไรพี่ถึงต้องมาเจอลูกบ้าๆแบบนี้

 “อย่าถามอีกนะคะไม่อย่างนั้นมันจะเป็นคำตอบเดิมๆที่ว่าพี่อุทัยทำร้ายเย็นเขาเลยเอาคืนจนลูกเปียต้องเป็นอย่างนี้อุทัยหน้าเสียวณียังไม่หยุดทุกอย่างมันมีที่มาที่ไปทั้งนั้นก่อนจะโทษคนอื่นเราต้องดูตัวเองก่อนค่ะพูดแล้วเดินไปอย่างอารมณ์เสียอุทัยไม่สบายใจบุ้ยใบ้ให้เลอสรรตามไปพอเลอสรรตามไปวณีถามว่าอุทัยให้ตามมาหรือบอกเลอสรรว่า...

 “น้าไม่เป็นไรเพียงแค่อยากเตือนสติน้าอุทัยเด็กยังไงก็เป็นผลพวงจากการกระทำของผู้ใหญ่ทั้งนั้นถึงลูกเปียจะร้ายกาจแค่ไหนน้าก็รัก...ลูกเปียเป็นเด็กที่น่าสงสารเพราะลูกเปียเป็นเหยื่อความแค้นความพยาบาทของผู้ใหญ่นะเลอ

 เลอสรรฟังวณีแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจเห็นใจ

 เวลาเดียวกันเปียอยู่ในห้องพักหยิบขวดยาสีใสขึ้นจ้องด้วยประกายตาที่เคียดแค้นชิงชัง!

 ฝ่ายเย็นก็ยิ่งทุกข์ตรอมใจปรารภกับน้อยว่าเปียเกลียดตนมากน้อยแก้ต่างให้ว่าเปียกำลังไม่สบายเย็นถามว่าแล้วน้อยอภัยให้เปียได้ไหมน้อยพูดจากหัวใจว่าตนรักเปียและรู้ว่าเปียก็รักตนเพราะที่ผ่านมาเปียก็เคยปกป้องตนตลอดมาแต่ก็ไม่เข้าใจว่าตั้งแต่มาอยู่บ้านคุณอุทัยเปียก็เกลียดน้อยมากเกลียดจนน้อยหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไม

 “แต่น้าเชื่อเชื่อว่าความดีของน้อยจะเอาชนะใจของเปียได้เหมือนที่น้อยเอาชนะใจน้าได้น้าขอนะน้อยดูแลเปียรักเปียเหมือนเดิมน้อยนิ่งไปแต่พอเห็นแววตาของเย็นน้อยก็รับปากเย็นยิ้มโล่งใจเรื่องน้อยแต่ก็ยังกังวลเรื่องเปีย

ooooooo

 เลอสรรมาเคาะประตูบอกเปียว่าวณีให้มาตามไปล่องแพเปียไม่พอใจถามว่าทำไมคุณพ่อคุณแม่ไม่มาตามเอง

 “คุณน้ากำลังช่วยน้อยกับน้าเย็นทำอาหารไปกินบนแพเปียฟังแล้วยิ่งไม่พอใจบอกเลอสรรให้รอประเดี๋ยวตนขอหวีผมก่อนแต่ที่จริงเปียกลับเข้าไปเอายาสีใสใส่กระเป๋ากางเกงไปด้วย

 เปียไปถึงวณีเดินมากอดบอกให้ไปนั่งเล่นรับลมเย็นๆจะได้หายปวดหัวเปียทำหน้านิ่งหันมองทุกคนอย่างระแวงก่อนลงแพ

 ระหว่างอยู่ในแพอุทัยกับวณีช่วยกันจัดอาหารใส่จานมีน้อยกับเลอสรรคอยช่วยดูเป็นครอบครัวที่อบอุ่นเย็นเห็นสภาพนั้นแล้วยิ่งสะท้อนใจจนน้ำตาคลอเปียเดินมากระซิบจิกถามทนเห็นภาพที่เขารักกันไม่ไหวเหรอน้าเย็น

 เย็นถอนใจบอกว่าตนไม่ควรเอาความแค้นมาทำลายชีวิตคนอื่นถึงขนาดนี้เปียเย้ยว่ามาปลงอะไรตอนนี้มันสายไปแล้วมั้งเย็นหันมองเปียพูดจริงจังไม่มีคำว่าสายสำหรับการเริ่มต้นทุกอย่างรวมทั้งแกด้วยนะเปีย

 “เป้าหมายของเปียไม่ใช่การเริ่มต้นแต่หมายถึงการต้องได้ทุกอย่างอย่างที่เปียต้องการพอเย็นจะท้วงติงเปียขัดขึ้นไม่ต้องพูดยิ่งพูดก็ยิ่งเห็นแต่ความเห็นแก่ตัวคนอย่างน้าเย็นเกิดมาเพื่อทำลายคนอื่นจริงๆ!”

 พอดีวณีมากวักมือเรียกทั้งสองไปกินข้าวกันทั้งเปียและเย็นปรับสีหน้าเป็นปกติเดินไปรวมกันที่โต๊ะอาหาร

ooooooo

 หลังอาหารเปียแยกไปนั่งคนเดียวเอาเท้าหย่อนลงน้ำเล่นแต่แววตาเครียดใจเตือนตัวเองตลอดเวลาว่า

 “เธอจะยอมแพ้ไม่ได้ได้ยินไหมเธอจะยอมแพ้ไม่ได้!!”

 ประวิทย์เดินมาทักว่าเป็นอะไรหรือเปล่าถูกเปียไล่ตะเพิดว่าเป็นแค่คนขับรถอย่ามาแส่ประวิทย์อ้างว่าคุณหญิงฝากตนให้ดูแลเปียด้วยทำให้เปียยิ่งเจ็บใจโทร.ไปหาคุณหญิงทันทีด่าคุณหญิงว่าผลักไสเปิดโอกาสให้ขี้ข้าประวิทย์มาใกล้ชิดตนจับคู่ตนให้กับคนใช้ด่าจนสะใจแล้วปิดเครื่องเลยทำเอาคุณหญิงจับต้นชนปลายไม่ถูก

 เปียเห็นเลอสรรกับน้อยนั่งดื่มน้ำผึ้งผสมมะนาวกับน้ำตะไคร้ที่ริมแพก็รี่เข้าไปขอนั่งด้วยเห็นน้ำในแก้วหมดก็อาสาเอาไปเติมให้แล้วเปียก็แอบหยอดยามอมในขวดสีใสใส่ในแก้วของน้อยยกกลับมาให้ทั้งสองดื่มแล้วทำทีชวนลงไปเล่นน้ำแต่ทั้งเลอสรรและน้อยไม่เล่นเปียจึงโดดลงไปเล่นเองทำทีดำผุดดำว่ายหยอกล้อทั้งสองแล้วจู่ๆก็ดำน้ำหายไปเลอสรรกับน้อยตกใจเดินมองหาไปรอบแพ

 ขณะน้อยยืนมองหาเปียอยู่ริมแพนั่นเองเปียโผล่มากระชากขาน้อยตกน้ำตูม! เป็นเวลาที่ยาออกฤทธิ์พอดีน้อยมึนหัวตาลายแม้จะพยายามว่ายน้ำเข้าหาแพแต่ก็ว่ายไม่ไหวค่อยๆจมลงไป

 อุทัยกับวณีได้ยินเสียงตูมก็ตกใจรีบมาดูพออุทัยเห็นเปียอยู่ในน้ำก็บ่นหงุดหงิดว่าสร้างเรื่องอะไรอีกวณีถามเปียว่าเล่นอะไรหรือทุกคนตกใจหมดเลยเปียทำท่าร่าเริงบอกว่าตนว่ายน้ำเล่นธรรมดาแล้วฉวยโอกาสดึงเลอสรรลงน้ำไปด้วย

 เย็นเองก็ได้ยินเสียงเหมือนคนกระโดดน้ำฉุกคิดได้มองหาน้อยพลางร้องเรียกเลอสรรว่ายน้ำจะขึ้นแพเปียเห็นดังนั้นแกล้งทำท่าเป็นตะคริวร้องลั่นพี่เลอ...พี่เลอช่วยเปียด้วย...ช่วยเปียด้วย...”

 เลอสรรกับประวิทย์ชะงักหันมองเปียที่ทำท่าจะจมมิจมแหล่...

ooooooo

ทุกคนเดินไปรอบแพเพื่อมองหาน้อยเย็นเดินไปท้ายแพตะโกนเรียกน้อยเหมือนคนคุมสติไม่อยู่วณีและอุทัยก็ตะโกนเรียกน้อยกันไม่หยุด

 เปียเห็นทุกคนห่วงใยแต่น้อยก็ยิ่งเจ็บใจริษยาเรียกร้องความสนใจด้วยการทำท่าจะจมน้ำตะโกนขอความช่วยเหลือเลอสรรเองทั้งเห็นเปียและห่วงน้อยเปียเห็นดังนั้นยิ่งทำท่าหมดแรงจะจมน้ำร้องเสียงแผ่วช่วย-เปีย-ด้วย-ค่ะ...”

ร่างน้อยค่อยๆจมน้ำเรือนผมลอยไหวๆอยู่ผิวน้ำเย็นตะโกนเรียกน้อยสุดเสียงแล้วกระโดดน้ำลงไปทันทีเลอสรรละล้าละลังประวิทย์บอกเลอสรรให้ไปช่วยน้อยตนจะดูแลเปียเองแล้วประวิทย์ก็กระโดดน้ำว่ายไปหาเปียในขณะที่เลอสรรก็วิ่งไปทางที่เย็นกระโดดน้ำลงไป 

เลอสรรเห็นเย็นโอบน้อยจากข้างหลังพาว่ายขึ้นผิวน้ำเขากระโดดลงไปช่วยทันที

ส่วนประวิทย์กระโดดน้ำว่ายไปช่วยเปียถูกเปียผลักไสไล่ส่งตะโกนไม่ต้องมาช่วยฉันอยากตาย!”

ผมให้คุณหนูตายไม่ได้ครับได้ยินไหมผมรักคุณหนู...ผมรักคุณหนู...” ประวิทย์พยายามช่วยถูกเปียผลักออกแล้วปีนขึ้นแพเองนาทีนี้ประวิทย์ดูออกว่าเปียไม่ได้เป็นอะไรเลยที่ตะโกนปาวๆเมื่อกี๊นี้โกหกทั้งเพ!

เลอสรรรับน้อยจากเย็นพาขึ้นแพวางร่างน้อยที่หมดสติลงบนแพอย่างทะนุถนอมเย็นถลาเข้าหาร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจเลอสรรเอ่ยขอโทษเย็นก่อนก้มลงผายปอดน้อย

เปียปีนขึ้นแพเดินมาเห็นทุกคนมุงดูน้อยอยู่อย่างเป็นห่วงก็ยิ่งเจ็บแค้นเห็นน้อยยังไม่ฟื้นก็นึกสะใจว่าคราวนี้น้อยไม่รอดแน่ๆ

เย็นตีโพยตีพายโทษตัวเองว่าเป็นคนพาน้อยมาเป็นแบบนี้อุทัยถามว่าจะโทษตัวเองทำไม?

ก็ตอนแรกน้อยไม่อยากมาแต่เป็นเพราะฉันฉันขอร้องให้น้อยมาเย็นพูดไปร้องไห้ไป

งั้นก็ต้องโทษฉันด้วยเพราะฉันขอร้องน้อยกับเย็นให้มาโธ่...น้อยวณีโทษตัวเองด้วยส่วนเลอสรรมองน้อยน้ำตาซึมบอกน้อยเสียงเครือว่า

พี่รักน้อย...น้อยได้ยินไหม...พี่รักน้อยน้อยต้องฟื้นขึ้นมาอยู่กับพี่นะ

เปียยืนมองยืนฟังอย่างเจ็บปวดที่ทุกคนรักและเป็นห่วงน้อยแต่ไม่มีใครสนใจตนเลยความน้อยใจเสียใจประดังเข้ามาจนเปียยืนโงนเงนพลันน้อยก็พ่นน้ำออกมาทุกคนผวาเข้าหาร้องด้วยความดีใจน้อยฟื้นแล้ว...”

เป็นนาทีที่เปียหมดสติทรุดลงกับพื้นพอดีแต่ไม่มีใครสนใจ...

ooooooo

เพราะวันก่อนเปียโทร.มาตัดพ้อต่อว่ากระทั่งด่าคุณหญิงที่ให้ประวิทย์มาดูแลตนคุณหญิงยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุวันนี้จึงโทร.มาหยั่งเสียงดูว่าเปียหายงอนตนหรือยังก็ได้รับข่าวร้ายเรื่องน้อยกับเปียจมน้ำ

อุทัยบอกว่าตอนนี้ทั้งสองคนปลอดภัยแล้วคุณหญิงฝากอุทัยให้บอกหลานด้วยว่าแม่เป็นห่วง

ตอนนี้ทั้งคุณหนูเปียและหนูน้อยก็ปลอดภัยแล้วคุณหญิงอย่ากังวลนะคะจวนปลอบใจ

เหมือนบ้านเรามีเรื่องความเป็นความตายตลอดเลยนะคะหรือจะต้องมีคนตายจริงๆก็ไม่รู้หวานพึมพำ

นังหวาน!” ช้อยปรามหวานเลยเงียบไปแต่คุณหญิงสีหน้าไม่สบายใจเลย

เมื่อพาน้อยกลับเข้าห้องพักเย็นกับน้อยโผกอดกันด้วยความรักต่างบอกว่าดีใจที่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกเย็นพยายามถามน้อยว่าเกิดอะไรขึ้นน้อยเห็นเลอสรรอยู่จึงยังไม่อยากเล่าบอกเย็นว่าตนหน้ามืดเลยเป็นลมแล้วบอกเลอสรรว่าตนปวดหัวเขาจึงไปเอายาให้พอเลอสรรออกไปเย็นถามว่า

มีอะไรจะบอกน้าใช่ไหม...ใช่ไหมน้อย...”

เลอสรรได้ยินแว่วๆจึงหยุดฟังน้อยเล่าให้เย็นฟังน้ำตาคลอว่า

น้อย...รู้สึกเหมือนวันที่โดนมอมยาที่ห้างเลยค่ะน้าเย็นมึนหัวเหมือนจะหลับ...แล้ว...แล้วน้อยก็รู้สึกเหมือน...มีคนมากระชากขาน้อยดึงลงไปในน้ำค่ะ

เย็นตะลึงตกใจในขณะที่เลอสรรอึ้งคาดไม่ถึงกับสิ่งที่ได้ยิน

อุทัยคิดหนักกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวณีเดินมาถามว่าทำไมไม่อยู่ดูแลลูกบ้างเปียลงจากห้องมาได้ยินพอดี...

พี่รู้สึกแปลกๆเหมือนเรื่องนี้จะมีเงื่อนงำสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน

ใช่ครับไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอนผมแอบได้ยินน้อยบอกน้าเย็นว่าน้อยรู้สึกเหมือนจะถูกมอมยาแล้วก็ดึงขาตกน้ำ

ทุกคนตกใจคาดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องร้ายแรงอย่างนี้เกิดขึ้นอุทัยเลยย้ำว่า

นี่แหละที่น้าจำเป็นต้องตรวจดีเอ็นเอหนูน้อยให้เร็วที่สุด

เปียตัวชาวาบหัวใจแทบแตกสลายกับความหวังที่กำลังพังทลายลง

ooooooo

เย็นยังร้องไห้เสียใจที่ตัวเองเกือบพาน้อยมาตายน้อยถามเย็นว่าเปียทำตนอีกแล้วใช่ไหมเย็นยิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นทั้งเสียใจตัวเองและเสียใจเปียที่ทำกับน้อยถึงขนาดนี้

เปียแอบได้ยินเลอสรรบอกอุทัยเรื่องน้อยถูกมอมยาและถูกดึงขาตกน้ำก็ตระหนกกลัวถูกจับได้วิ่งเตลิดไปริมน้ำเสียงอุทัยก็ยังตามหลอนว่าจะให้น้อยไปตรวจดีเอ็นเอให้เร็วที่สุดนั่นหมายถึงความจริงทุกอย่างจะต้องถูกเปิดเผยออกมา

ในภาวะนี้ความคิดจิตใจเปียสับสนใจหนึ่งบอกว่าจะยอมแพ้ไม่ได้แต่อีกใจก็กลัวความจริงที่กำลังจะเปิดเผยความว้าวุ่นสับสนหวาดหวั่นทำให้อาการเปียกำเริบจนต้องเอามือกุมหัวร้องครวญครางออกมาอย่างทุกข์ทรมานประวิทย์ได้ยินเดินมาดูอย่างเป็นห่วง

เปียคร่ำครวญแต่ว่าไม่มีคนรักตนเลยประวิทย์ประคองเปียขึ้นปลอบว่า

ผมไงครับคุณหนูผมไงผมรักคุณหนูอย่าร้องไห้นะครับประวิทย์ประคองหน้าเปียขึ้นเช็ดน้ำตาให้

ในยามที่ไม่เหลือใครเลยนี้เปียซบหน้ากับอกประวิทย์ร้องไห้อย่างคนไม่มีที่พักพิงอีกแล้ว...

ประวิทย์ปลอบโยนจนเปียเริ่มสงบเขาพาเปียไปส่งที่ห้องพักแต่เปียก็ยังถือตัวอวดดีเมื่อประวิทย์บอกว่าตนรู้ว่าเปียไม่สบายใจก็ถูกตวาดว่าฉันไม่สบายใจเรื่องอะไร

ก็ที่คุณหนูรู้สึกไงครับว่าไม่มีใครแต่ที่มากกว่านั้น...คนทำผิดทุกคนไม่มีใครยินดีกับการทำผิดของตัวเองหรอก

หมายความว่ายังไงเปียระแวง

ผมไม่รู้ว่าคุณหนูทำอะไรแต่ที่รู้คือคุณหนูทุกข์ใจคุณหนูโชคดีนะครับที่เกิดมามีทั้งรูปสมบัติทรัพย์สมบัติคุณหนูควรใช้โอกาสนี้สร้างบุญสร้างกุศลไม่ใช่สร้างทุกข์ให้ตัวเอง...”

เปียไม่ตอบโต้แต่พอเข้าห้องล็อกประตูตะโกน...

ฉันไม่ได้สร้างทุกข์ให้ตัวเองทุกคนต่างหากสร้างทุกข์ให้กับฉัน

ooooooo

จนเช้าวันรุ่งขึ้นเย็นก็ยังเสียใจรู้สึกตัวเองผิดมากเป็นคนที่เกือบพาน้อยมาตายทั้งยังเป็นคนอ้อนวอนน้อยยกโทษให้เปียแต่สิ่งที่เปียทำกับน้อยนั้น... เย็นอัดอั้นจนพูดไม่ออกน้อยปลอบว่า...

เอาเป็นว่าต่อไปน้อยจะใจแข็งไม่ยุ่งเกี่ยวกับเปียทุกอย่างค่ะเย็นก็ยังไม่หายเจ็บปวดน้อยขอให้บอกตนจะได้ช่วยแก้ปัญหาเย็นยังแค่พูดเป็นนัยว่ามันใกล้ถึงเวลาแล้วใกล้ถึงเวลาที่ทุกอย่างจะต้องจบลงแล้ว...

เปียเดินออกจากห้องได้ยินพอดีมองเย็นเขม็งตวาดถามใกล้ถึงเวลาอะไร? จะมีใครตายหรือน้าเย็น

ไม่แกก็น้านี่แหละเปียเย็นตอบเสียงสะท้านอย่างสะเทือนใจน้อยเดินมาขวางอย่างปกป้องเย็นประกาศกร้าว

น้อยไม่ยอมให้น้าเย็นตายค่ะและน้อยก็จะไม่ยอมตายด้วยคนที่ตายจะต้องเป็นคนที่ทำผิด!!”

เปียรู้สึกถึงความแข็งกร้าวของน้อยจ้องหน้าน้อยอย่างเกลียดชังน้อยลุกขึ้นเผชิญหน้าก็พอดีลูกเต๋าวิ่งมาบอกว่าคุณๆเรียกให้ไปกินข้าวกัน

น้อยประคองเย็นไปที่โต๊ะอาหารอุทัยกับวณีที่ช่วยกันจัดอาหารอยู่ทักว่าดูเย็นไม่ดีขึ้นเลยอุทัยบอกว่าดูจะแย่กว่าเก่าด้วยบอกเย็นว่าหน้าเธอเหมือนคนอมทุกข์เลยรู้ไหม

น้าเย็นก็ทุกข์อย่างนี้มาตลอดชีวิตล่ะค่ะตั้งแต่...” น้อยพูดไม่ทันจบก็ถูกเปียที่ทนเห็นตัวเองเป็นส่วนเกินไม่ได้พูดแทรกเรียกความสนใจขึ้นว่า

น้อยจะหมายถึงตั้งแต่คุณพ่อของเปียทิ้งน้าเย็นเหรอจ๊ะจะโทษคุณพ่อไม่ได้หรอกจ้ะน้าเย็นทำตัวเองวณีเรียกปรามแต่เปียไม่สนใจแค่นั้นยังไม่พอน้าเย็นยังทำร้ายคุณแม่ทำร้ายคุณพ่อทำร้ายเปียสมควรแล้วที่คนอย่างน้าเย็นจะต้องทุกข์ตลอดชีวิต

แต่คนที่จะทุกข์ต่อไปคือเปียน้อยทนไม่ได้โพล่งออกไปจ้องหน้าเปียพูดด้วยแววตาแข็งกร้าวว่าคนที่ด่าคนเลี้ยงดูด่าผู้มีพระคุณไม่มีทางเจริญหรอกเปีย

ทุกคนสะอึกโดยเฉพาะเปียก็พอดีเลอสรรเดินหน้าเครียดในมือมีมือถือมาด้วยวณีถามว่ามีอะไรหรือ

น้าชดพนักงานที่ฟิตเนสถูกยิงตายน่ะครับทุกคนมองไปที่มือถือของเลอสรรโดยอัตโนมัติน้อยเห็นรูปในกรอบเล็กก็ตกใจเปียกระวนกระวายอย่างมีพิรุธเย็นเห็นอาการก็ขอดูบ้างพอเห็นหน้าชัดๆเย็นก็หน้าซีดเผือดบอกว่าเป็นญาติตนน้อยจึงรู้ว่าผู้ชายที่น่ากลัวคนนั้นเป็นญาติเย็น

ooooooo

เมื่อกลับมาถึงบ้านคุณหญิงเห็นแต่ละคนหน้าตาไม่ดีถามว่ามีเรื่องอะไรกันอีกหรือพออุทัยบอกว่าญาติของเย็นถูกยิงตายคุณหญิงถามว่าคนที่ตนเห็นมาหาเย็นน่ะหรือถามว่าเป็นญาติฝ่ายไหน

พอเย็นบอกว่าเป็นน้องชายของพี่เขยตนคุณหญิงนึกชื่อออกทันทีถามว่าน้องชายโมกพ่อน้อยใช่ไหมเปียเห็นการซักถามจะลึกลงไปเรื่อยๆรีบตัดบทว่าจะมาพูดถึงคนตายทำไมไม่เกี่ยวอะไรกับเราสักหน่อยชวนแยกย้ายกันเข้าบ้านเสีย

เย็นอยากพูดอะไรกับเปียบอกว่าตนไม่สบายให้ไปส่งหน่อยเปียอ้างว่าตนต้องดูแลพ่อแม่ให้น้อยดูแลเย็นก็แล้วกันแต่พอเลอสรรจะไปส่งเย็นก็ปฏิเสธแล้วชวนน้อยกลับบ้านพัก

เมื่อเดินเข้าบ้านอุทัยบอกให้เปียไปดูแลเย็นหน่อยดีไหมเพราะยังไงเย็นก็เลี้ยงดูเปียมาวณีเห็นด้วยเปียจึงจำต้องไปคุณหญิงเห็นเปียเดินปึงปังออกไปก็ถามว่ามีอะไรกันหรือเปล่า

พวกเราสงสัยว่ายัยเปียจะเป็นคนทำให้หนูน้อยตกน้ำครับ

เมื่อน้อยพาเย็นกลับถึงบ้านพักประวิทย์บอกว่าอาการเย็นยังไม่ดีจะไปหายามาให้กินส่วนน้อยก็ไปต้มข้าวต้มให้ทั้งสองพากันเดินไปทางบ้านอนุรักษ์ธานินแต่ทันทีที่น้อยกับประวิทย์ออกไปเปียก็เดินหน้าเครียดเข้ามา

พอเห็นเย็นเปียพูดอย่างก้าวร้าวว่าจริงๆแล้วน้าเย็นน่าจะตายๆไปเสียนะจะได้ไม่อยู่ให้เป็นภาระของคนอื่น

ใกล้แล้วล่ะเปียน้าใกล้ตรอมใจตายแล้วเพราะนับวันน้าเห็นแต่ความเลวระยำของแกแกคิดฆ่ายัยน้อยไม่พอแกยังฆ่าคนอื่นอีกจ้องหน้าเปียถามแกฆ่าไอ้มุกใช่ไหม??” ทีแรกเปียก็ปฏิเสธแต่พอถูกเย็นคาดคั้นก็ถามอย่างท้าทายว่า

ใช่! แล้วจะทำไม!!”

 เย็นถามอย่างเจ็บปวดว่าทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นเปียอ้างว่าคนเลวๆอย่างนั้นสมควรตายเพราะมุกข่มขู่และจะแฉความลับของตนเย็นถามว่าเปียจะฆ่าทุกคนที่รู้ความลับของตัวเองหรือ

ใช่! รวมทั้งไอ้อุทัยนังวณีนังน้อยด้วยเย็นด่าว่าเลวถูกเปียสวนทันทีว่าพ่อแม่ตนเป็นโจรลูกก็ต้องสันดานโจรเย็นโต้ว่าเปียทำตัวเองต่างหากขอร้องเปียให้เปลี่ยนแปลงตัวเองเสียเหมือนอย่างที่ตนพยายามทำอยู่

เปียหัวเราะเยาะว่าเพราะเย็นรู้ว่าสู้ก็แพ้ถึงได้ยอมแต่คนอย่างตนถ้าสู้ต้องชนะเย็นโมโหจะกระชากผมเปียอย่านะน้าเย็นถึงวันนี้อีเปียไม่ยอมอีกแล้วถ้าไม่อยากตายอย่าขวาง!” เปียตวาด

เปียบอกเย็นว่าถ้าอยากให้ตนเป็นคนดีก็มากราบเท้าแล้วตนจะเป็นคนดีให้เย็นไม่ยอมกราบถูกเปียจับหัวกดบังคับให้กราบน้อยถือหม้อข้าวต้มมาพอดีตวาดให้เปียหยุดพอเปียหันมาน้อยสาดข้าวต้มใส่หน้าจนเปียร้องลั่นน้อยกระโจนเข้าขย้ำหัวเปียตวาดถามทำน้าเย็นอย่างนี้ได้ยังไง!”

เปียท้าทายว่ามากกว่านี้ตนก็ทำได้น้อยสุดจะทนกระโจนเข้าหาเปียอย่างโกรธจัดจิกผมลากเปียไป

ให้กราบขอโทษเย็นเป็นตายอย่างไรเปียก็ไม่ยอมกราบขอโทษน้อยลากเปียไปถีบตกบันไดกลิ้งลงไปนอนกองที่พื้นน้อยตามลงไปอีกเปียหน้าซีดอ้อนวอนอย่าทำอะไรตน

กลัวน้อยจะเอาคืนใช่ไหมเพราะที่ผ่านมาเปียคิดฆ่าน้อยมาตลอดน้อยคว้าเสียมขึ้นมาแม้จะโกรธเปียมากแต่น้อยก็พูดอย่างมีสติว่าคนจะดีจะชั่วมันอยู่ที่การข่มตัวเองน้อยไม่ทำตัวเองให้กลายเป็นคนเลวหรอกไปเสียแล้วอย่ากลับมาที่นี่อีกเราสองคนจบกันแค่นี้

เปียมองน้อยอย่างคาดไม่ถึงค่อยๆถอยไปอย่างหวาดกลัวพอเปียไปแล้วน้อยร้องไห้โฮออกมาอย่างอัดอั้นส่วนเย็นก็ครูดตัวลงนั่งกับพื้นร้องไห้อย่างเจ็บปวดทุกข์ทรมานใจแสนสาหัส...

ตรงกันข้ามพอเปียหนีน้อยมาแล้วก็ตะโกนอย่างคุ้มคลั่ง

คนอย่างอีซีเปียไม่ยอมแพ้ใครโว้ย!!”

เย็นร้องไห้เสียใจน้อยเข้าไปกอดปลอบว่าอย่าร้องไห้ให้กับคนเลวๆเลยน้าเย็น

น้าไม่ได้ร้องไห้เพราะเปีย...แต่น้าร้องไห้ให้กับตัวเอง...เพราะคนที่เลวที่สุดคือน้าได้ยินไหมน้อย...

คนที่เลวที่สุดคือน้า...” เย็นร้องไห้โฮออกต้องหยุดไปครู่หนึ่งจึงพูดต่อได้น้าพร้อมรับกรรมทุกอย่างแต่น้าไม่อยาก...ไม่อยากให้เปียต้องรับกรรมเหมือนน้า... แต่มันคงไม่ได้...เพราะเปีย...เปียมันสันดานโจร!!”

ooooooo

แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อตำรวจมาแจ้งว่าหัวกระสุนในที่เกิดเหตุและในศพของชดเป็นหัวกระสุนจากปืนของอุทัย!

ตำรวจแสดงหมายค้นอุทัยให้ความร่วมมือเต็มที่เชื่อว่าตนบริสุทธิ์และทุกคนในบ้านก็บริสุทธิ์อุทัยบอกเลอสรรให้ไปเอาปืนมาให้ตำรวจดูพอเลอสรรไปหาปืนปรากฏว่าหายไปแล้ว! กลายเป็นเรื่องซับซ้อนยิ่งขึ้น

วณีเข้าไปค้นในห้องเปียไม่พบปืนแต่พบสร้อยทองและแหวนที่ตนซื้อให้นมแสอยู่ใต้ที่นอนของเปียวณีช็อกเพราะนั่นหมายถึงว่าเปียเป็นคนทำร้ายนมแส! วณีไปหานมแสที่ห้องถามว่าเปียเป็นคนทำร้ายนมแสใช่ไหมนมแสได้แต่มองวณีด้วยแววตาเจ็บปวดสงสารแต่เมื่อวณีคาดคั้นนมแสจึงพยักหน้า

วณีโผกอดนมแสร้องไห้โฮปานหัวใจจะสลาย...

ooooooo

คุณหญิงจะเป็นลมกับเรื่องร้ายแรงที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนแต่พอนึกเชื่อมโยงว่าคนตายเป็นญาติเย็นและปืนเป็นของอุทัยก็ระแวงว่าเย็นอาจเป็นคนฆ่า

เย็นปฏิเสธว่าตนไม่ได้ฆ่ามุกแต่ใครฆ่าตนไม่รู้จวนที่เป็นคนมาถามเย็นถามวัดใจเย็นว่ากำลังสะใจ

สมน้ำหน้าเรื่องฆาตกรรมที่มาเกี่ยวโยงกับอุทัยอยู่หรือเปล่า

ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงจะนั่งหัวเราะเป็นบ้าเลยล่ะพี่ที่เห็นอนุรักษ์ธานินย่อยยับแต่ตอนนี้...” เย็นน้ำตาคลอจวนสวนขึ้นทันทีว่าเย็นนั่นแหละจะเป็นบ้าแทน 

รู้ไหมว่าท่าทางของเย็นตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากคนบ้าเลยนี่แหละที่เขาเรียกว่ากรรมทันตาสวรรค์ไม่มีในอกมีแต่นรกที่มันสุมอยู่ในใจของฉันพี่จวน

อุทัยวณีและเลอสรรต่างทุกข์ใจไม่น้อยที่จู่ๆปืนของอุทัยก็ไปเกี่ยวข้องกับการตายของมุกญาติของเย็นวณีคาดว่าเย็นอาจเข้ามาขโมยปืนของตนก็ได้เลอสรรฉุกคิดได้บอกว่าแต่คนที่รู้ว่าเรามีปืนคือน้องเปียอีกคนนะครับคุณน้า

เปียเดินผ่านมาได้ยินพอดีถึงกับหน้าซีดเผือด

รีบผละไปอย่างตกใจกลัวสุดขีดหนีไปซุกตัวอยู่ในกอไม้อย่างไม่มีที่จะพึ่งพิงพร่ำปฏิเสธอย่างตระหนกว่าฉันไม่ได้ทำ...ฉันไม่ได้ทำ!”

ooooooo

เย็นเครียดคิดหนักเรื่องจะให้น้อยไปตรวจดีเอ็นเอหรือไม่ในมือถือสัญญาตาเหม่อมองเลื่อนลอย

น้อยถามว่าน้าเย็นจะให้ตนไปตรวจดีเอ็นเอหรือทำไมต้องตรวจในเมื่อตนไม่ได้มีอะไรเกี่ยวกับทางนั้นเลยย้ำว่าน้อยเป็นหลานน้าเย็นลูกพ่อโมกแม่ลำยองเย็นชี้แจงอ้อมแอ้มว่าเผื่อเขาจะสบายใจเขาสบายใจแต่เปียจะทุกข์ใจน้อยไม่อยากไปและก็ขออนุญาตน้าเย็นว่าน้อยไม่ไปค่ะ

เปียมาได้ยินถึงกับตัวสั่นตัวเองก็หาทางออกไม่ได้น้อยหันเห็นเปียก็เดินเลี่ยงไปอย่างไม่อยากเจอถูกเปียพูดอย่างหมั่นไส้ว่าไม่ต้องมาทำรังเกียจตนไม่มีธุระตนไม่มาหรอกถูกน้อยย้อนอย่างรู้ทันว่าถ้าเปียไม่เดือดร้อนก็คงไม่คิดถึงน้าเย็นเลยถูกเปียด่าว่าสู่รู้เย็นได้ยินจึงเรียกปรามเปียน้อยพูดกับเปียอย่างเย็นชาว่า

น้อยไม่ได้อยากยุ่งกับเปียแค่อยากเตือนสติไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นเปียก็วิ่งมาพึ่งแต่น้าเย็นเพราะฉะนั้นกราบขอโทษน้าเย็นเสียในโลกนี้ไม่มีใครรักและให้อภัยเปียได้เท่าน้าเย็นหรอกพูดแล้วน้อยเดินไปอย่างไม่แยแส

เย็นเดินมาถามว่ามีเรื่องอะไรเปียหันมองเห็นบนโต๊ะเย็นมีสัญญาและมือเย็นก็ถือปากกาพร้อมเซ็นเปียขนลุกซู่รู้สึกเหมือนตัวเองถูกหักหลังถามเย็นเสียงสั่นเครือน้าเย็นจะพานังน้อยไปตรวจดีเอ็นเอ?” เย็นไม่ตอบย้ำถามว่าเปียมีธุระอะไรเปียก็ไม่ตอบย้อนย้ำให้เย็นตอบมาก่อนว่าจะพาน้อยไปตรวจดีเอ็นเอหรือ!

น้าบอกได้คำเดียวว่าน้าไม่มีวันทำร้ายแก

เปียไม่เชื่อเปียแผดเสียงร้องไห้โฮทุกคนที่พูดอย่างนี้ทำร้ายเปียทั้งนั้นไม่มีใครรักเปียจริงสักคนมีแต่คนเกลียดเปียหักหลังเปียเปียเกลียดทุกคน!” เปียร้องไห้กลับไปเย็นลุกตามเปียไปอย่างเป็นห่วง

แต่พอเปียวิ่งใกล้ถึงบ้านก็เจอวณีที่นั่งร้องไห้อยู่วณีถามทันทีว่าเปียทำร้ายนมแสใช่ไหมเปียทั้งกลัวทั้งตกใจปฏิเสธเสียงสั่นว่าเปล่าตนไม่ได้ทำ

วณีเอาทั้งสร้อยทองและแหวนมาให้ดูถามว่ามันไปอยู่ใต้ที่นอนเปียได้ยังไงกระนั้นเปียก็ยังคงยืนกรานคำเดียวว่าไม่รู้ตนไม่ได้ทำผลักวณีแล้ววิ่งเตลิดไปวณีตามไปคาดคั้นเมื่อเปียปากแข็งปฏิเสธอีกวณีขู่ว่า

จะแจ้งตำรวจเปียตกใจกลัวจนขาดสติผลักวณีตกบันไดหัวแตกเลือดทะลักเปียร้องไห้โฮออกมาอย่างสติแตกวิ่งก้าวข้ามร่างวณีหนีไป

วณีมองเปียอย่างหัวใจสลายเมื่อแน่ใจแล้วว่าเปียเป็นคนทำร้ายนมแสจริงๆ

ooooooo

ในที่สุดเย็นฉีกสัญญาฉบับนั้นทิ้งน้อยดีใจบอกว่าอะไรที่เป็นปัญหาเราตัดทิ้งไปเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

แต่น้ารู้สิ่งที่น้าทำมาทั้งหมดมันคือความเห็นแก่ตัว...น้าอยากให้น้อยอยู่กับน้า...น้าเลี้ยงน้อยมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก...น้ารักน้อยมากนะลูกทั้งรักทั้งหวงและห่วงน้าคงทนไม่ได้ถ้าน้อยต้องจากไปเย็นกอดน้อยร้องไห้

แปลว่าอะไรคะเกี่ยวอะไรกับการตรวจดีเอ็นเอ...น้าเย็นกำลังจะบอกอะไรน้อยคะน้อยถาม

แต่เย็นก็ไม่มีคำตอบให้น้อย...

เลอสรรเพิ่งกลับจากทำงานเห็นบ้านปิดไฟมืดจึงเดินไปเปิดไฟทันทีที่เปิดไฟเลอสรรแทบช็อกเมื่อเห็นวณีนอนจมกองเลือดอยู่ที่เชิงบันไดเขารีบอุ้มวณีออกมาหน้าบ้านเจออุทัยกลับมาพอดีทั้งสองรีบพาวณีที่หัวแตกหมดสติแต่เลือดยังไหลไม่หยุดไปส่งโรงพยาบาล

เปียที่ซุกตัวอยู่ในพุ่มไม้พอมืดก็เข้าบ้านวิ่งข้ามกองเลือดของวณีขึ้นไปที่ห้องค้นหายากล่อมประสาทกินมือสั่นจนกรอกน้ำใส่ปากหกเลอะเทอะจิตใจว้าวุ่นหวาดหวั่นจนแทบคุมสติไม่อยู่

คุณหญิงรู้เรื่องวณีตกบันไดหัวแตกก็รีบมาที่บ้านอุทัยพอเห็นกองเลือดก็ทำท่าจะเป็นลมบอกช้อยกับหวานให้รีบเช็ดเสียปรารภอย่างกลัดกลุ้มว่าอยากทำบุญใหญ่สักครั้งเพราะตั้งแต่ไปเที่ยวกันกลับมาก็มีแต่เรื่องไม่สบายใจทั้งเรื่องปืนเรื่องวณีวันๆมีแต่เรื่องไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับบ้านนี้...

คุณหญิงมองบ้านอุทัยอย่างเหนื่อยหน่ายหดหู่ ที่อยู่บ้านหลังใหญ่โตแต่หาความสุขไม่ได้เลย...

พอเย็นรู้เรื่องวณีตกบันไดจากเลอสรรก็เป็นห่วงถามว่าเป็นอะไรมากไหม

หัวแตกครับแล้วก็เพิ่งได้สติแต่ไม่ได้เป็นอะไรมากน้าอุทัยให้มาบอก...เอ่อ...ฝากผมมาขอความ

กรุณากับน้าเย็นช่วยพาน้อยไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจดีเอ็นเอได้ไหมครับ

เย็นหน้าเสียมองหน้าน้อยแล้วบอกให้เลอสรรกลับไปก่อนตนขอคุยกับน้อยก่อนเมื่อเลอสรรกลับไปเย็นบอกน้อยว่าน้าให้โอกาสน้อยตัดสินใจอีกครั้งจะไปตรวจดีเอ็นเอไหม

ไม่ค่ะน้าเย็นน้อยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงโดยไม่ต้องคิด

คืนนี้เองเย็นลงมือเขียนจดหมายถึงเปียส่วนน้อยก็เก็บหนังสือและเสื้อผ้าลงกระเป๋าทั้งสองตัดสินใจจะไปจากที่นี่

ooooooo

วณีบอกอุทัยทันทีที่รู้สึกตัวในวันรุ่งขึ้นว่าเปียเป็นคนผลักตนตกบันไดและทำร้ายนมแสอุทัยไม่ตกใจหรือแปลกใจเพราะตนสงสัยมาตลอดเวลาอยู่แล้วและเมื่อกี๊ก็เพิ่งไปคุยกับตำรวจมา

อุทัยเล่าให้วณีฟังว่าจากการสอบสวนของตำรวจรู้ว่าก่อนที่มุกจะตายพนักงานฟิตเนสเห็นมุกอยู่กับเปียและจากการตรวจที่เกิดเหตุศพของมุกมีคราบเลือดของคนอื่นแฝงอยู่ไม่ว่าเปียจะยอมรับหรือไม่ตำรวจก็ต้องตรวจเลือดของเปียเพราะมันคือคดีอาญาอุทัยพูดให้วณีทำใจไว้ก่อนว่าถ้ายัยเปียเป็นฆาตกรยัยเปียต้องได้รับกรรมและถ้าผลตรวจดีเอ็นเอออกมายัยเปียไม่ใช่ลูกเรายัยเปียก็ต้องไปจากชีวิตเราเหมือนกัน

วณีร้องไห้โฮออกมาอย่างทำใจไม่ได้กับเรื่องเลวร้ายและร้ายแรงที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน

เวลาเดียวกันเปียเข้าครัวทำข้าวต้มด้วยสีหน้าอมทุกข์เจ็บปวดทำข้าวต้มเสร็จเปียเอายาเบื่อหนูหยอดลงริมชามข้าวต้มคนเฉพาะซีกนั้นแล้วเปลี่ยนช้อนยกชามข้าวต้มออกไปความคิดสับสนทั้งเจ็บปวดและเจ็บแค้นระคนกัน

เป็นเวลาที่น้อยจะไปเรียนพอดีน้อยบอกเย็นเรื่องย้ายที่เรียนว่าแค่ตนไปยื่นหนังสือให้ทางมหาวิทยาลัยก็ย้ายไปเรียนที่อื่นได้แล้วเย็นกำชับน้อยให้รีบกลับเราจะได้ไปจากที่นี่เสียที

พอน้อยออกจากบ้านเปียก็ถือชามข้าวต้มขึ้นมาหาเย็นพูดแสดงความห่วงใยแต่เสียงสั่นอย่างมีพิรุธว่า

เห็นน้าเย็นยังไม่หายป่วยสักทีเปียเป็นห่วงเลยทำข้าวต้มมาให้... น้าเย็นยังโกรธเปียอยู่เหรอคะเปีย...เปียขอโทษเปียไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องมันเป็นแบบนั้นจริงๆเปียน้ำตาไหลอย่างอัดอั้นพูดเหมือนระบายอารมณ์ต่อไปว่า

เปียเห็นแก่ตัวเปียทนไม่ได้ที่จะต้องเป็นคนสูญเสียน้าเย็นเข้าใจน้าเย็นให้อภัยเปียนะ

เย็นบอกให้นั่งลงมองชามข้าวต้มเปียระแวงถามว่าน้าเย็นกลัวตนจะใส่ยาเบื่อหนูลงไปหรือแล้วตักฝั่งที่ไม่มียาเบื่อหนูกินให้ดูเย็นบอกว่าไม่ต้องทำถึงขนาดนั่นหรอกแล้วคนข้าวต้มตักกินพูดเอาใจว่ากำลังหิวอยู่พอดีเลยแต่พอกินได้ไม่กี่คำเย็นก็นิ่วหน้าบอกว่า

รสชาติแปลกๆแต่คิดว่าตัวเองไม่สบายปากขมอาหารเลยรสเฝื่อนแล้วตักกินอีก

เปียโล่งใจที่เย็นไม่สงสัยตนเย็นหันไปหยิบจดหมายที่เขียนไว้ตั้งแต่เมื่อคืนให้เปียบอกว่าตั้งใจจะฝากไว้ให้เพราะคิดว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแต่เมื่อเปียมาก็เอาไปอ่านเลย

ส่งจดหมายให้เปียไม่ทันไรเย็นก็ปวดท้องรุนแรงหน้าซีดมือเท้าเกร็งควบคุมตัวเองไม่ได้เย็นนอนบิดไปมาอย่างทรมานเปียยืนดูแม้น้ำตาจะไหลแต่หัวใจเปียไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อยพูดอย่างเลือดเย็นว่า

น้าเย็นพูดถูกเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกเย็นรู้ทันทีว่าถูกเปียวางยาเปียน้ำตาไหลขณะบอกเย็นว่าน้าเย็นเป็นคนบอกเปียเองให้ฆ่าน้าเย็นเสียเพราะน้าเย็นทนเห็นความเลวของเปียไม่ได้เปียรู้ว่าเปียเลวอโหสิกรรมให้เปียนะน้าเย็นสันดานเปียมันเป็นสันดานโจรสันดานเลวที่เห็นแก่ตัว

เปียวิ่งออกไปอย่างเร็วทิ้งให้เย็นน้ำลายฟูมปากดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมานสาหัส

ooooooo

วิ่งกลับถึงบ้านเหมือนคนสติแตกเปียปิดประตูห้องยืนตัวสั่นจดหมายที่เย็นให้มาตกกับพื้นแต่พอเหลือบเห็นจดหมายเปียหยิบอ่านทั้งที่ร้องไห้เหมือนคนเสียสติ

จดหมายเย็นเขียนว่ากว่าเปียจะได้อ่านจดหมายตนก็คงไปไกลแล้วไปทั้งที่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนแล้วพูดถึงน้อยว่า

น้อยไม่เต็มใจที่จะไปตรวจดีเอ็นเอการจากไปของน้ากับน้อยจึงน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

สุดท้ายเย็นเขียนด้วยความรักและห่วงใยเปียว่าทำตัวเป็นเด็กดีนะลูกขอให้เชื่อน้าสักครั้งความดีจะปกป้องคุ้มครองเปียทุกอย่างอย่าเสียใจกับการจากลาพลัดพรากของเราอนาคตข้างหน้าสักวันเราอาจจะได้กลับมาเจอกันอีกขอให้รู้...ที่น้าทำทุกอย่างเพราะน้ารักเปียรักสุดหัวใจ...น้าเย็น

เปียกรีดร้องออกมาเหมือนคนบ้าทิ้งจดหมายวิ่งเตลิดออกไปตะโกนน้าเย็นต้องไม่เป็นอะไรเปียจะไปช่วยน้าเย็น

ooooooo

เปียวิ่งออกไปเห็นอุทัยกับเลอสรรพาวณีกลับจากโรงพยาบาลน้อยกับประวิทย์กำลังจะไปเรียนและที่หน้าบ้านรถตำรวจมาถึงพอดี!

อุทัยบอกน้อยให้ไปตามเย็นมาเลอสรรขอไปด้วยอุทัยสั่งประวิทย์ให้ตามคุณหญิงมาให้ด้วยพอดีเหลือบเห็นเปียอุทัยเรียกให้มาหาไม่ทันที่อุทัยจะพูด

อะไรเปียก็โวยวายขึ้นก่อนว่าไม่...เปียไม่ได้ทำ...เปียไม่ได้ทำแล้ววิ่งกลับขึ้นห้องไป

อุทัยตามไปเรียกเปียให้ออกมาคุยกันเปียในสภาพควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วเอาปืนที่ซ่อนไว้ออกมาขู่ว่าตนมีปืนห้ามใครเข้ามาเด็ดขาดอุทัยจึงให้ตำรวจขึ้นไปจัดการเปียขู่ไม่ให้ใครเข้ามาไม่อย่างนั้นตนจะยิงตัวตาย

เมื่อน้อยกับเลอสรรไปถึงบ้านพบเย็นในสภาพน้ำลายฟูมปากดิ้นทุรนทุรายเลอสรรรีบอุ้มเย็นวิ่งลัดสนามมาจะพาไปหาหมอเย็นบอกว่าตนไม่ไหวแล้วน้อยร้องไห้โฮคุณหญิงเดินมาเจอพอดีเข้าไปกอดน้อยปลอบโยน

เย็นบอกทุกคนว่าเปียเป็นคนทำตนคมพยาบาทย้อนคืนตนแล้วเย็นพูดกระท่อนกระแท่นอย่างคนใกล้จะสิ้นใจว่า

ฉันทำผิดมามาก...ชีวิตฉันสมควรแล้วที่จะต้องจบลงแบบนี้...” คุณหญิงบอกว่าเย็นตายไม่ได้ถามว่าเย็นตายแล้วน้อยจะอยู่กับใครอยู่กับพ่อแม่ที่แท้จริงของยัยน้อยไงคะยัยน้อยคือลูกของคุณสองคนค่ะเย็นบอกวณีกับอุทัย

ทุกคนตะลึงอึ้งโดยเฉพาะอุทัยกับวณีมองหน้ากันแทบช็อกอุทัยเตือนสติเย็นถามว่าพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า

ฉันรู้ตัวทุกอย่างค่ะคุณอุทัยฉันขอโทษแต่ขอให้รู้เอาไว้ตั้งแต่ฉันขโมยลูกของคุณมาฉันไม่เคยมีความสุขแม้แต่วินาทีเดียวฉันอยากเห็นพวกคุณเจ็บปวดแต่กลับกลายเป็นฉันที่เจ็บกว่าพวกคุณเด็กทั้งสองต้องกลายเป็นเหยื่อความพยาบาทของฉันฉันมันเลว...เลวเหลือเกิน...”

ก่อนสิ้นใจเย็นฝากเปียกับวณีขอให้ทุกคนรักเปียด้วยส่วนกับน้อยเย็นขอโทษและกราบอโหสิกรรม...

เย็นจากไปท่ามกลางความเสียใจของทุกคนโดยเฉพาะน้อยกอดร่างเย็นร้องไห้แทบขาดใจ...

ฝ่ายเปียมือกำปืนแน่นเมื่อเปียไม่ยอมเปิดประตูตำรวจจึงพังประตูเข้าไปพร้อมกับได้ยินเสียงปืนกัมปนาทขึ้น! ทุกคนข้างล่างแหงนมองขึ้นมาเห็นร่างเปียตกจากระเบียงในสภาพเลือดทะลักออกจากขมับแต่ยังไม่ตายเปียพยายามพูดกับอุทัยและวณีขอโทษในสิ่งที่ตนทำมาทั้งหมดยอมรับว่าตนผิด

อุทัยร้องไห้กอดเปียไว้แน่นเปียมองอุทัยถามอย่างไม่แน่ใจว่าคุณพ่อรักเปีย? คุณพ่อรักเปียด้วยเหรอคะทุกคนร้องไห้สงสารเปียนาทีสุดท้ายนี้เปียจึงรู้ว่าทุกคนรักตนอ้อนวอนก่อนสิ้นใจว่า...

รักเปียนะคะรักเปีย...อย่าเกลียดเปียนะคะถึงแม้เปียจะไม่ใช่ลูกหลานของพวกคุณอย่าเกลียดเปีย...”

ทั้งวณีคุณหญิงและอุทัยต่างบอกว่าเปียเป็นลูกเป็นหลานน้อยอ้อนวอนเปียอย่าทิ้งตนไปแต่ในที่สุดเปียก็จากไป...

ooooooo

ที่วัดร่างเย็นกับเปียในโลงวางคู่กันทุกคนที่ไปงานล้วนเศร้าโศกเสียใจคุณหญิงถามน้อยว่าไม่โกรธเย็นหรือน้อยพูดทั้งน้ำตาว่าตนคิดว่าเป็นกรรมเก่าน้าเย็นเลี้ยงตนกับเปียมาด้วยความรักตนไม่เคยคิดว่าน้าเย็นทำผิด

น้อยกราบขอโทษอุทัยกับวณีขออย่าโกรธที่ตนคิดเช่นนั้นวณีกอดน้อยไว้อย่างเข้าใจและพร้อมที่จะรอคอยทั้งชีวิต

ส่วนอุทัยเดินเลี่ยงไปคุยกับคุณหญิงว่า...

ผมไม่คิดเลยจริงๆว่าความมักง่ายของผมจะทำลายชีวิตของเย็นถึงขนาดนี้เป็นความผิดของผมเองครับคุณแม่...และไม่ใช่แค่เย็นแต่ผมยังทำลายชีวิตของเปียของน้อยของวณีของทุกๆคนผมอยากบวชเพื่อไถ่โทษในความผิดที่ผมทำ

คุณหญิงยินดีและสนับสนุนจะเป็นแม่งานให้ทั้งหมดประวิทย์เดินเข้ามาขออนุญาตคุณหญิงบวชอุทิศส่วนกุศลให้เปียหวังว่าผลบุญจะพาดวงวิญญาณของเปียไปสู่สุคติได้

รุ่งขึ้นเลอสรรกับน้อยพากันไปลอยอังคารเย็นกับเปียที่แม่น้ำช่วยกันโปรยกลีบดอกไม้หลากสีไหลไปตามสายน้ำ

เลอสรรกุมมือน้อยที่ยังร้องไห้ไม่หยุดเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า...

พี่ว่าเย็นกับเปียคงไม่มีความสุขแน่ๆถ้าเห็น

น้อยเอาแต่ร้องไห้แบบนี้เลิกร้องไห้ได้แล้วจ้ะที่สำคัญ...

ดวงจิตที่เป็นอิสระปราศจากความอาฆาตแค้นพยาบาทรวมทั้งความเศร้าหมองพร้อมจะทำสิ่งดีๆสิ่งที่เป็นกุศลให้กับตัวเองเป็นดวงจิตที่เป็นสุขพี่อยากเห็นดวงจิตของน้อยมีความสุขนะ

น้อยร้องไห้บอกว่าคิดถึงน้าเย็นคิดถึงเปียเลอสรรปลอบประโลมอย่างอบอุ่นว่า

เวลาเท่านั้นจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดทุกอย่างได้แต่น้อยไม่ต้องกลัวนะพี่จะอยู่ตรงนี้รอวันที่น้อยกลับมามีรอยยิ้มที่สดใสเหมือนเดิมพี่รักน้อยจ้ะ...” เขากอดและหอมหน้าผากน้อยอย่างอ่อนโยนน้อยกอดและซบหน้ากับอกเขาอย่างตระหนักรู้ว่าจากวันนี้ไปอ้อมอกของผู้ชายคนนี้จะเป็นที่พักพิงและคุ้มครองตนแทนน้าเย็นตลอดไป...

ooooooo

อวสาน

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"เกรท" ป๊ะ "เก้า" ยุ่งเหยิง ชวนฮา "เขาวานให้หนูเป็นสายลับ"

"เกรท" ป๊ะ "เก้า" ยุ่งเหยิง ชวนฮา "เขาวานให้หนูเป็นสายลับ"
17 พ.ย. 2562
07:01 น.