ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คมพยาบาท

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อุทัยแปลกใจและระแวงเมื่อรู้จากคุณหญิงว่าเย็นกราบขอโทษคุณหญิงบอกว่าดูท่าทางเหมือนเย็นเป็นทุกข์มาก

วณีคาดว่าเย็นคงรู้สึกผิดที่เอาเปียไปคุณหญิงคิดว่าเย็นน่าจะมีเรื่องอะไรมากกว่านั้นถามเปียว่ารู้ไหมว่าน้าเย็นกลุ้มใจเรื่องอะไรเปียทำหน้าตาบ้องแบ๊วบอกว่าเปียไม่ทราบค่ะ

แต่ที่น้าเย็นกราบขอโทษคุณย่าเปียก็รู้สึกดีมากอย่างน้อยน้าเย็นก็รู้แล้วว่าอะไรถูกอะไรผิดอะไรควรไม่ควร” “ถ้าเย็นเขาคิดได้จริงๆต่อไปบ้านเราคงมีความสุขนะคะคุณแม่วณีเอ่ยทุกคนยิ้มให้กันอย่างคาดหวังเช่นนั้น

เปียอยู่ในความหวาดระแวงว้าวุ่นสับสนกลัวนมแสดีขึ้นแล้วจะเป็นภัยต่อตนอีกแอบเข้าไปขู่นมแสว่า

ฉันไม่มีทางปล่อยให้แกลุกขึ้นมาอ้าปากเปิดเผยความลับของฉันหรอกเปียตรงเข้าจิกผมนมแสกระชากอย่างแรงถ้าฉลาดแกก็ควรเฉยๆแบบนี้แต่ถ้าแกแส่แกคงรู้ใช่ไหมจุดจบของแกมันคืออะไร?!”

รจนาโผล่มาเห็นพอดีตกใจมากวิ่งกลับไปยืนตัวสั่นที่หน้าบ้านวณีมาเห็นถามว่าเป็นอะไร? รจนาละล่ำละลักบอก

รจ...รจเห็นคุณเปียกระชากผมนมแสค่ะ...”

วณีผงะ! รีบไปบ้านนมแสกับรจนาไปถึงไม่เห็นเปียแล้ววณีเดินไปถามนมแสตะกี้ลูกเปียมาที่นี่เหรอจ๊ะนมแสพยักหน้าอย่างลำบากวณีน้ำตาคลอกลั้นใจถามต่อแล้ว...ลูกเปียทำร้ายนมแสใช่ไหมจ๊ะ

นมแสมองวณีด้วยแววตาที่สงสารจับใจแต่ยังพูดไม่ได้จึงพยักหน้าวณีร้องไห้โฮเสียใจกับการกระทำของเปีย

ooooooo

เปียข่มขู่ทำร้ายนมแสแล้วเดินโผเผออกไปนัยน์ตาเลื่อนลอยปัญหาที่ถาโถมเข้ามาทำให้เปียสับสนว้าวุ่นไปหมด

เปียตรงไปซื้อยาร้านเดิมพอคนขายเห็นซองยาที่เปียยื่นให้ดูก็ติงว่ายาตัวนี้กินมากๆจะอันตรายแนะให้ไปหาหมอดีกว่าถูกเปียมองตาขวางตวาด

ก็จะซื้ออ่ะหรือกลัวว่าฉันไม่มีเงินเปียเปิดกระเป๋าสตางค์ดึงเงินเป็นปึกออกมาวางนี่ไงเงินจะขายให้ฉันรึยัง!”

คนขายหยิบยาให้แต่ก็ยังแนะนำให้ไปหาหมอดีกว่าเพราะยาตัวนี้กินเยอะๆแล้วอันตรายจริงๆถูกเปียพูดใส่หน้าอย่างก้าวร้าวว่าหน้าตาไม่เหมือนพ่อแม่ตนสักหน่อยไม่ต้องมาสอนพอได้ยาออกจากร้านเปียก็กินเม็ดหนึ่งคิดว่าไม่พอกินอีกเม็ดแล้วก็อีกเม็ดกินยาเข้าไปรวดเดียว 3 เม็ด!

เปียในนาทีนี้เดินโผเผอย่างหมดสภาพไปตามข้างทางที่มีแต่ฝุ่นและกองขยะ

ส่วนวณียังทำใจไม่ได้กับการกระทำของเปียวณีบอกรจนาว่าตนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเปียทำไมเปียถึงทำกับนมแสได้ขนาดนี้รจนามองวณีอย่างตรึกตรองก่อนพูดสะกิดให้คิดและเสนอว่า

รจว่า...มันอาจจะไม่ได้เกิดจากการที่คุณเปียป่วยแต่เพียงอย่างเดียวล่ะค่ะอาจเกี่ยวกับการเลี้ยงดูและนิสัยของคุณเปียเอง...ลองคุยกับคุณเย็นดูไหมคะเผื่อคุณเย็นจะคุยกับคุณเปียได้เหมือนทุกครั้ง

ooooooo

วณีกับรจนาพากันบ่ายหน้าไปหาเย็นที่บ้านเปียกลับมาเห็นมองอย่างระแวงแล้วแอบตามไป

เย็นเห็นวณีกับรจนามาก็บอกให้น้อยไปเอาน้ำมารับรองรจนาตามน้อยไปเปิดโอกาสให้วณีได้คุยกับเย็นตามลำพัง

เย็นถามวณีว่ามาทวงคำตอบเรื่องจะให้น้อยไปตรวจดีเอ็นเอหรือวณีน้ำตาซึมบอกเย็นว่าเวลานี้ตนไม่มีแก่ใจจะคิดเรื่องอื่นแล้วเพราะเปียแอบไปทำร้ายนมแสเย็นตกใจแล้วกลายเป็นสลดยอมรับกับวณีว่า

เป็นความผิดของฉันเองที่เลี้ยงยัยเปียมาแบบนี้... แค่หวังให้พวกคุณได้รู้ว่าความจริงแล้วเลือดผู้ดีอย่างคุณก็เลวก็ชั่วได้ไม่แพ้กับเลือดคนจนๆอย่างฉัน...แต่พอยัยเปียเป็นแบบนี้ฉันเจ็บไม่แพ้คุณหรอกคุณวณีฉันผิด...ผิดไปแล้วจริงๆ

เย็นร้องไห้โฮออกมาวณีแตะไหล่ปลอบใจเปียย่องมาแอบดูเห็นทั้งสองท่าทางปรองดองกันดียิ่งระแวงเงี่ยหูฟัง

วณีบอกเย็นว่าเราช่วยกันให้เปียเป็นเด็กดีน่ารักได้เย็นมองหน้าถามว่าวณีจะให้โอกาสเปียหรือ? วณีบอกว่าเปียเป็นลูกตนถึงเปียจะเป็นอย่างไรตนก็รักเย็นขอให้วณีสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเปียจะไม่หวาดระแวงสงสัยจนทำให้เปียเสียใจอีก

จ้ะเย็น...ฉันสัญญา

เย็นขอบคุณวณีอย่างซึ้งใจทั้งสองโผกอดกันอย่างคนหัวอกเดียวกันคือรักและเป็นห่วงเปียน้อยกับรจนาดูอยู่อีกมุมหนึ่งต่างยิ้มให้กันดีใจที่เย็นกับวณีปรองดองกันได้ต่างกับเปียที่จิกตามองนึกเจ็บใจว่า

ไม่มีใครรักฉัน...มีแต่คนทรยศฉันฉันเกลียดทุกคน!!”

ooooooo

กลับถึงบ้านอย่างร้อนรุ่มคุมแค้นเปียระบายอารมณ์ด้วยการใส่ชุดว่ายน้ำกระโดดลงสระดำผุดดำว่ายอย่างบ้าคลั่ง

ที่ริมรั้วมุกมาด้อมๆมองๆพอเห็นปลอดคนมุกก็แอบปีนกำแพงเข้ามาอย่างเร็วซุ่มดูบ้านโอ่อ่าพึมพำอย่างเจ้าเล่ห์

ขอให้เป็นบ้านผัวนังเย็นเถอะ! ไอ้มุกจะได้สบายเสียที

มุกกำลังจะย่องไปดูจุดอื่นพลันก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงคนกระโดดน้ำตูม...ตูม...เลยย่องมาแหวกซุ้มไม้แอบดูเห็นเปียอยู่ในสระน้ำก็มองตาโตพึมพำ... “นังเปียแล้วย่องเข้าใกล้เพื่อดูให้ชัดเปียมองเห็นพอดีตกใจร้องขอความช่วยเหลือสุดเสียงแล้วรีบขึ้นจากน้ำหยิบเสื้อคลุมตัววิ่งหน้าซีดตัวสั่นไปเจอเลอสรรพอดีโผหาเลอสรรบอกปากคอสั่น

มีคนเข้ามาค่ะมีคนเข้ามาแอบดูเปีย

ไม่ต้องกลัวพี่อยู่นี่เลอสรรกอดเปียไว้อย่างปกป้องกวาดตามองหาแต่ไม่เห็นอะไรบอกเปียว่ามันคงหนีไปแล้ว

ทุกคนตกใจกับเหตุการณ์ที่เปียเล่าเลอสรรยืนยันหลังดูจากกล้องวงจรปิดที่จับภาพบริเวณสระน้ำพอดีว่าเห็นมีคนเข้ามาจริงๆอุทัยจึงชวนเลอสรรไปคุยกันเปียมองอย่างระแวงถามวณีว่าอุทัยไม่เชื่อตนใช่ไหมถึงได้เรียกเลอสรรไปคุยกันสองคนวณีกับรจนาบอกว่าอุทัยเห็นเปียไม่สบายอยากให้พักผ่อนต่างหากเปียไม่เชื่อแล้วสะบัดไปเลย

ที่แท้อุทัยเรียกเลอสรรไปคุยเพื่อหาทางป้องกันเหตุร้ายรุ่งขึ้นเขาพาเลอสรรไปหัดยิงปืนที่สนามเปียตามไปด้วยอย่างอยากรู้เลอสรรหัดยิงปืนจริงจังแต่ก็ยิงสู้เปียไม่ได้ทั้งท่วงท่าลีลาและฝีมือพอเปียยิงเข้าเป้าก็ยิ้มเหี้ยม!

เลอสรรชมเปียว่าเก่งมากนอกจากไม่กลัวปืนแล้วยังสนุกกับการยิงปืนด้วยเปียบอกว่าตัวเองก็เพิ่งรู้ว่ายิงปืนแล้วสนุกและตนก็ชอบปืนเหมือนคุ้นมือยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก

ใช่จนพี่แปลกใจนี่ถ้าพี่ไม่รู้พี่คงนึกว่าน้องเปียเคยหัดยิงปืนมาก่อนแน่ๆ

ไม่ใช่แค่พี่เลอแปลกใจหรอกค่ะเปียก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันพูดแล้วต่างยิ้มให้กันอย่างสนุกกับการยิงปืน

ooooooo

เย็นตรอมใจจนอาการป่วยทรุดแต่ได้รับการดูแลอย่างดีจากน้อยทำให้เย็นมีกำลังใจและยิ่งเวทนาน้อยบอกน้อยว่า

น้อยช่างเป็นคนดีเหลือเกินลูกรู้ไหมความดีของน้อยเอาชนะได้ทุกอย่างโดยเฉพาะความชิงชังความเคียดแค้นพยาบาทในใจของน้าเองเย็นกอดน้อยไว้อย่างรักใคร่

พลันทั้งสองก็ตกใจเมื่อมุกโผล่พรวดมาพูดเยาะเย้ยรักกันจริงๆเลยนะ

 เย็นจึงไปคุยกับมุกที่ตึกร้างถามมุกว่ามาบ้านตนทำไมมุกโทษว่าเพราะเย็นไม่ไปพบตนตามนัดเลยถูกเย็นด่าว่าเป็นพวกสัมภเวสีมุกโมโหถามว่าอยากโดนดีหรือไง

ทีแรกฉันก็ว่าจะเจียดเงินมาให้อยู่แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้วเพราะคนอย่างแกได้คืบคงจะเอาศอกแล้วก็คงตามเป็นเห็บหมาคอยดูดเลือดดูดเนื้อจากฉันตลอดชีวิตเย็นไล่ให้มุกกลับไปเสียไม่อย่างนั้นตนจะเรียกตำรวจขู่ว่าอย่าลืมว่าคดีทั้งหลายที่มุกทำยังไม่หมดอายุความเลยถูกมุกตบหน้าสองทีจนเลือดกบปากขู่และตบก่อนไปอีกทีว่า

ฉันให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้ายคืนนี้ถ้าแกไม่เอาเงินมาให้ฉันที่นี่เรื่องของนังเปียนังน้อยถูกแฉแน่

เมื่อเย็นกลับถึงบ้านน้อยถามว่ามุกเป็นใครเขาทำน้าเย็นหรือเย็นบอกว่าไม่ต้องสนใจและห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเป็นอันขาดไม่อย่างนั้นน้อยเองจะได้รับอันตรายบอกน้อยว่าคนบางคนเลวเกินกว่าเราจะเอาชีวิตไปเสี่ยง

น้อยจำต้องรับปากแต่เรื่องร้ายแรงนี้ทำให้อาการป่วยของเย็นยิ่งทรุดลงจนจวนที่เอาข้าวต้มมาให้บอกน้อยให้พาเย็นไปโรงพยาบาลน้อยบอกว่าเย็นไม่ยอมไปจวนเลยบอกให้ดูแลให้เย็นกินยากินข้าวให้เยอะๆก็แล้วกัน

น้อยรับชามข้าวต้มยังไม่ทันยกเข้าไปคุณหญิงก็มาถึงคุณหญิงเห็นสภาพของเย็นแล้วบอกให้ไปหาหมอเสียถามว่าหน้าไปโดนอะไรมาเย็นปดว่าไม่มีอะไรคุณหญิงไม่เชื่อกลับบ้านไปปรารภกับอุทัยว่าเย็นต้องมีความลับปกปิดอะไรเราอยู่แน่เปียผ่านมาได้ยินก็ตกใจหลบแอบฟัง

เย็นปกปิดความจริงเราหลายอย่างอยู่แล้วล่ะครับคุณแม่ทั้งเรื่องลูกเปียน้อยนี่แกคงมีอะไรอีกแต่ไม่ยอมบอกเรา

เปียตกใจจะไปบ้านเย็นรจนาจะตามไปดูแลก็ถูกด่าว่าอย่าแส่!! ทำให้รจนามั่นใจว่าอาการของเปียนั้นไม่ใช่โรคแต่เป็นสันดาน

ooooooo

คืนนี้เย็นเรียกน้อยมามอบสร้อยทองเส้นหนึ่งที่มีลายสวยงามให้บอกว่าทีแรกตั้งใจจะให้ตอนน้อยเรียนจบแต่คิดไปคิดมาให้ตอนนี้ดีกว่าแล้วมอบให้อีกเส้นบอกว่านี่เป็นของอุทัยให้น้อยที่เหลือเย็นห่อไว้

น้อยเอะใจถามว่ามีอะไรหรือเปล่าเย็นบอกว่าตนจะไปธุระบอกน้อยปิดบ้านให้ดีอย่าให้คนแปลกหน้าเข้ามา

เปียแอบดูพอเย็นออกมาก็ดักถามว่าเอาทองไปทำอะไรมากมายเมื่อเย็นไม่บอกเปียปรามว่าอย่าให้เกี่ยวกับตนก็แล้วกันบอกว่าคุณหญิงบอกว่าท่าทางน้าเย็นเหมือนมีความลับน้าเย็นจะเอาทองไปเลี้ยงผู้ชายเปียก็จะไม่ยุ่งแต่อย่าให้ทุกคนสงสัยจนความเดือดร้อนมาถึงเปีย

แต่เปียก็ยังแอบตามเย็นไปพอเห็นเย็นไปตึกร้างที่เปียหลอกนมแสมาทำร้ายเปียก็ผวาเกิดภาพหลอนจนทนไม่ได้ต้องถอยออกไป

เย็นเอาทองไปให้มุกพอเห็นทองมุกถามว่ามีแค่นี้เองหรือเย็นบอกว่าหมดเนื้อหมดตัวตนมีแค่นี้เองมุกไม่เชื่อ

ไม่เชื่อก็ตามใจและถ้าแกจะแฉจริงๆฉันก็คงต้องถือเป็นเวรเป็นกรรมของยัยเปียที่มันมีอาอย่างแกไม่เคยเลี้ยงดูแถมยังตามมาล้างผลาญมุกแถว่าล้างผลาญที่ไหนเปียเป็นลูกคนรวยตนก็แค่มาขอใช้นิดๆหน่อยๆเท่านั้นเองแกไม่อายตัวเองก็อายผีพี่โมกบ้างเถอะไอ้มุกบอกมุกว่าถ้าเอาทองไปขายได้เงินมาก็เอาไปเป็นทุนทำมาหากินได้เอ่ยปากว่าฉันขอนะเปียมันมีอนาคตที่ดีแล้วอย่าไปยุ่งกับมันเลยนะ...นะ...มุก...ปล่อยให้หลานมีอนาคตที่ดีฉันขอ!!”

พอเย็นเดินกลับเปียดักอยู่พรวดออกมาถามว่าเย็นมาหาใคร! เย็นถามว่าจะอะไรกับตนนักหนาตนทำทุกอย่างเพื่อเปียเปียเย้ยว่ารวมทั้งที่กอดกับวณีด้วยหรือ? พูดใส่หน้าเย็นว่าตนหมดศรัทธาเย็นแล้วย้ำว่าอย่าทำอะไรให้ตนเดือดร้อนก็แล้วกัน

ถ้าแกเป็นคนดีแกจะไม่มาเดือดร้อนแต่ถ้าไม่นรกกำลังรอแกอยู่เพราะตอนนี้ไอ้มุกอาของแกมันกลับมาแล้วและมันก็ไม่ได้กลับมาธรรมดาแต่มันกลับมาเพื่อแฉแก!!”

เปียหน้าซีดเผือดขณะเดินโผเผกลับเสียงเย็นยังก้องอยู่ในความรู้สึกตลอดทางว่า

แกเชื่อน้านะเปียความดีเท่านั้นจะคุ้มกะลาหัวแกเพราะถ้าแกเป็นคนดีต่อให้ไอ้มุกมันแฉทุกคนก็ยังรักแก

แต่สำหรับเปียที่ไม่เคยเชื่อมั่นศรัทธาในความดีทุกเวลานาทีมีแต่ความริษยาระแวงกังวลพลุ่งพล่านอยู่ในใจ...

ooooooo

เปียเดินงุ่นง่านจะเข้าห้องนอนผ่านห้องเลอสรรเห็นเขากำลังเช็ดปืนแล้วเอาไปเก็บในลิ้นชักเปียมองอย่างหมายมาด

รุ่งขึ้นระหว่างนั่งทานข้าวกันวณีสั่งจวนให้แบ่งอาหารและผลไม้ไปให้เย็นด้วยเห็นอุทัยมองเชิงถามวณีบอกว่าตนเจอเย็นโดยบังเอิญเลยรู้ว่าเย็นไม่สบายอุทัยถามเป็นนัยว่าแล้วได้เรื่องไหม?” วณีตอบอย่างรู้กันว่าพอดีเย็นไม่ค่อยสบายตนเลยไม่ได้คุยอะไรอุทัยพยักหน้ารับรู้เปียเงี่ยหูฟังอยู่รู้ทันทีว่าทั้งสองคุยเรื่องอะไรกัน

น้าจวนเดี๋ยวผมเอาอาหารไปให้น้าเย็นเองนะครับเลอสรรอาสาขณะทุกคนทานอาหารเปียแอบสังเกตอย่างระแวง

เปียคอยดูอยู่พอเห็นเลอสรรยกอาหารไปให้เย็นก็ย่องไปที่ห้องเขาขโมยปืนไปกำแน่นแบบใครขวางเจอดีแน่

เลอสรรเอาอาหารไปให้เย็นทักว่าหน้าไปโดนอะไรมาเย็นปดตามเคยว่าเปล่าเขาบอกอย่างห่วงใยว่าถ้ามีอะไรจะให้ช่วยก็บอกได้เลยตนเป็นห่วงเย็นไม่แพ้น้อย

ขอบคุณค่ะแต่ต่อไปคุณอาจไม่พูดอย่างนี้ก็ได้เย็นพูดเป็นนัย

ไม่มีทางครับผมรักน้อยน้อยรักน้าเย็นผมก็รักน้าเย็นด้วยเลอสรรพูดจริงจังจริงใจจนน้อยแอบค้อนเขินๆงอนๆ

เมื่อออกมาเจอกันที่สวนน้อยบ่นเขาว่าพูดอะไรก็ไม่รู้เลอสรรกุมมือน้อยบอกว่า

พูดความจริงถึงตอนนี้พี่รู้แล้วว่าน้าเย็นเห็นใจพี่อดทนอีกนิดนะน้อยพี่จะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ให้น้าเย็นเห็นว่าพี่รักและจริงใจกับน้อย

น้อยตกใจบอกว่าไม่ได้เขาต้องแต่งงานกับเปียเลอสรรยืนยันว่าตนไม่ได้รักเปียและเปียก็ไม่ได้รักตนอย่างนั้นเหมือนกันเปียแอบมาได้ยินพอดีหัวใจแทบแหลกสลายเลอสรรหันเห็นเปียเลยบอกเปียให้บอกน้อยสิว่ารักตนอย่างพี่ชาย

เปียไม่ได้รักพี่เลออย่างพี่ชายค่ะเปียอยากแต่งงานอยากสร้างครอบครัวที่อบอุ่นมีความสุขกับพี่เลอสรรเปียพูดเสียงสะท้านอย่างสะเทือนใจเลอสรรตกใจส่วนน้อยมองเปียอย่างสงสารเปียยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์เต็มที่ว่า

แต่น้าเย็นสอนเปียแพ้อย่างมีศักดิ์ศรีดีกว่าไปยื้อแย่งเอาชัยชนะมาในเมื่อพี่เลอสรรรักน้อยเปียยินดีด้วยค่ะดีใจด้วยนะน้อยพูดจบเปียเดินผละไปทันทีน้อยตกใจกังวลส่วนเลอสรรรีบตามเปียไปด้วยความเป็นห่วงแต่พอตามไปทันเขาขอโทษที่ทำให้เปียเสียใจแต่ตนโกหกตัวเองไม่ได้จริงๆ

เปียหัวเราะเสียงขื่นบอกว่าตนไม่ได้เป็นอะไรแค่อยากรู้ว่าเขายังรักและดูแลน้องคนนี้ตลอดไปเหมือนที่เคยสัญญาหรือเปล่าเท่านั้นมือเปียที่กุมมือเลอสรรสั่นสะท้านอย่างพยายามเก็บกลั้นความรู้สึกเลอสรรยิ้มพูดอย่างโล่งใจว่า

พี่ก็ตกใจหมดตกลงน้องเปียไม่ได้เป็นไรแน่นะเปียยิ้มตอบรับแผ่วๆงั้นพี่ก็สบายใจแล้วพี่ไปหาน้อยก่อนนะ

เลอสรรคลึงผมเปียเบาๆก่อนไปแต่ทันทีที่เลอสรรผละไปเปียก็ร้องไห้โฮอย่างคนที่สูญเสียหมดทุกอย่างแล้วนาทีนี้เธอไม่เหลือใครเลยจริงๆ...

ooooooo

เปียกลับมายืนหน้าถมึงทึงเหมือนคนคุมตัวเองไม่ได้อุทัยตกใจเรียกหลายครั้งเปียจึงรู้สึกตัวรีบแก้ตัวว่าตนไม่ค่อยสบาย

วณีบอกให้ไปพักเสียรจนาจะพาไปเปียปฏิเสธว่าไม่ต้องตนไปเองได้วณีจะพาไปเปียก็บอกว่าตนไปเองดีกว่ารจนาบอกว่าเดี๋ยวจะเอายาไปให้เปียสะบัดเสียงทันทีว่าไม่กิน!” ทุกคนได้แต่มองตามเปียไปอย่างหนักใจวณีถามรจนาว่าอาการของเปียกำเริบอีกใช่ไหมเราจะทำอย่างไรดี

โรคทุกโรคถ้าคนป่วยไม่ยอมให้ความร่วมมือก็ยากที่จะรักษาโดยเฉพาะทางจิตและที่คุณเปียเป็นรจว่าไม่ได้เกี่ยวกับโรคอย่างเดียวค่ะอุทัยถามว่าเกี่ยวกับอะไรหรือนิสัยของคุณเปียค่ะยังไงรจจะทำหน้าที่ของรจให้ดีที่สุดนะคะแต่คงต้องบอกคุณอุทัยกับคุณวณีไว้ก่อนเผื่อเกิดอะไรขึ้นจะได้ไม่เสียใจเพราะพวกเราดูแลคุณเปียอย่างเต็มที่แล้วค่ะ

ทั้งอุทัยและวณีต่างเครียดวณีกลุ้มจนเริ่มรู้สึกท้อลงทุกวัน...

ส่วนเปียยิ่งแอบฟังรู้เรื่องเกี่ยวกับตนมากก็ยิ่งเครียดสับสนหวาดหวั่นทีแรกจะเข้าห้องแต่เปลี่ยนใจไปหานมแสแทน

เปียเข้าไปทำร้ายนมแสที่ช่วยตัวเองไม่ได้พูดไม่ได้อย่างโหดเหี้ยมกระทั่งเอาเศษแจกันที่แตกจะกรีดปากนมแสแต่รจนามาเห็นพอดีตกใจตะโกนห้ามอย่านะคุณเปียแล้ววิ่งเข้าไปช่วยนมแสเลยถูกเปียหันมาจะเอาเศษกระเบื้องกรีดหน้ารจนารจนายื้อยุดดิ้นจนหลุดก็วิ่งร้องขอความช่วยเหลือออกไป

เปียไล่ตามกระชากผมรจนาจนหงายโชคดีที่อุทัยมาเห็นช่วยรับร่างรจนาไว้ทันถามว่านี่มันอะไรกันเปียฟ้องว่ารจนามาแอบดูตนรจนาถามว่าทำไมไม่บอกด้วยล่ะว่าเปียจะกรีดปากนมแสทั้งอุทัยและวณีตกใจเปียปฏิเสธลั่นว่าตนไม่ได้ทำรจนาจึงท้าให้ไปดูหลักฐานในห้องนมแสกัน

สภาพนมแสที่ถูกทำร้ายช่วยตัวเองไม่ได้อยู่กับพื้นที่ปากมีรอยเลือดซึมเพราะถูกเปียกรีดวณีถลาไปหานมแสในขณะที่เปียก็ปฏิเสธพัลวันว่าตนไม่ได้ทำอะไรหาว่ารจนาใส่ร้ายตนยุให้ไล่รจนาออกไปเลย

รจนาตัดสินใจลาออกเพราะทนกับสภาพที่บีบคั้นไม่ไหวอุทัยและวณีตามไปขอร้องให้อยู่เปียตะโกนว่า

ไม่ต้องไปห้ามมันอยากไปก็ไป!”

ไม่มีมารยาทอุทัยตวาดเปียทำให้เปียยิ่งอาละวาดหาว่าอุทัยด่าตนเพราะอยากให้รจนาอยู่เป็นเมียน้อยอุทัยตบหน้าเปียอย่างสุดทนเปียร้องไห้โวยวายว่าพ่อไม่รักตนแล้วตนจะฆ่าตัวตายหมายขู่ให้ทุกคนตกใจและหันมาโอ๋อย่างที่เคยทำแต่คราวนี้อุทัยกลับไล่ตะเพิดจะไปตายที่ไหนก็ไปเลยบอกวณีว่าตนทนไม่ไหวแล้ววณีจะตามเปียถูกอุทัยห้ามหน้าบึ้ง

ไม่ต้องตามคนที่ขู่จะฆ่าตัวตายแบบนี้ไม่ตายจริงหรอก

สุดท้ายเปียก็ไม่ทำจริงพอวิ่งขึ้นไปไม่เห็นใครตามก็ยิ่งเจ็บช้ำความเกลียดชังทุกคนกระพือขึ้นมาอีกครั้ง!

รจนาหิ้วกระเป๋าจะกลับไปเย็นที่น้อยพามาเดินเล่นเห็นเข้าเลยเข้าไปถามว่าเปียหายแล้วหรือรจนาบอกว่ายังไม่หายแต่เปียไม่ให้ความร่วมมือและที่สำคัญไม่ใช่แค่โรคแต่มันเป็นนิสัยของเปียด้วยบอกว่าเย็นเป็นคนเลี้ยงเปียมาก็น่าจะรู้ดีย้ำว่า

คุณเย็นเป็นคนเดียวเท่านั้นที่จะปรามคุณเปียได้ฉันขอนะคะไม่เห็นแก่คุณวณีคุณอุทัยก็เห็นแก่คุณเปียเพราะถ้าคุณเปียยังเป็นคนแบบนี้อนาคตของคุณเปียจบไม่สวยแน่ๆค่ะ

คำบอกเล่าของรจนาทำให้เย็นรู้สึกผิดมากแม้น้อยจะปลอบใจว่าเย็นเลี้ยงตนกับเปียมาด้วยกันตนไม่เห็นเป็นอย่างเปียตนไม่รู้เหมือนกันแค่เรื่องผู้ชายเปียถึงกับเกลียดชังตนจนหลอกไปฆ่าอย่างนั้นเย็นบอกว่าตนจะไปคุยให้เปียไปรักษาตัว

แต่พอไปถึงบ้านอุทัยเย็นถูกอุทัยเร่งรัดเรื่องตรวจดีเอ็นเอเย็นตัดบทว่าถ้าเขาเกลียดเปียถึงขนาดนั้นเปียดีขึ้นเมื่อไรตนจะพาทั้งเปียและน้อยกลับไปแล้วขอขึ้นไปหาเปียที่ห้องเลย

แต่พอเย็นเข้าไปคุยเปียก็เอาแต่ตีโพยตีพายว่าไม่มีใครรักตนแล้วเย็นเลยชี้ให้เห็นว่า

น้าถึงบอกไงแกต้องทำตัวน่ารักเป็นเด็กดีอย่างยัยน้อยแล้วทุกคนจะรักแกนะ...เปียเชื่อน้าแกต้องเป็นเด็กดีเป็นคนดีแล้วทุกคนจะรักแก

แล้วเปียก็เป็นคนดีขึ้นมาได้รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อเป็นฝ่ายเดินเข้าหาอุทัยร้องไห้ขอโทษอุทัยถามว่าอะไรทำให้เปียเปลี่ยนแปลงได้เร็วถึงขนาดนี้เปียบอกว่าน้าเย็นสอนน้าเย็นอยากให้เปียเป็นคนดี

แต่อุทัยเห็นว่าการเปลี่ยนแปลงของเปียมีพิรุธวณีถามว่าอุทัยคิดว่าเปียกับเย็นมีความลับอะไรกันหรือ

การเข้ามาอยู่ในบ้านเราไงล่ะยิ่งมองยิ่งชัด ยัยเปียอาจไม่ใช่ลูกของเราจริงๆ

วณีไม่เห็นด้วยที่อุทัยจะฟื้นฝอยหาตะเข็บซึ่งอาจทำให้เรื่องรุนแรงขึ้นมาอีกจึงขอร้องเลอสรรให้ช่วยตนด้วยอย่าให้เปียรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าไม่มีใครซึ่งเลอสรรก็รับปากด้วยความเห็นใจวณีและสงสารเปีย

ooooooo

คืนนี้เลอสรรจึงเข้าไปเพื่อจะคุยกับเปียในห้องแต่เปียชวนไปเดินคุยกันที่สวนดีกว่า

เลอสรรโน้มน้าวใจให้เปียมีกำลังใจที่จะอยู่ทำให้ทุกคนรักให้ได้แต่เปียก็ปักใจว่าทุกคนเกลียดตนแล้วระหว่างนั้นเปียเห็นมุกที่แอบเข้ามาในบ้านพอโวยวายมุกก็หนีไปเลอสรรรีบพาเปียกลับเข้าบ้านทุกคนตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดซ้ำอีก

ประวิทย์บังเอิญมารู้เรื่องจึงรีบไปเตือนน้อยว่าเวลาค่ำมืดอย่าออกไปเดินนอกบ้านน้อยเอะใจพอประวิทย์ไปน้อยถามเย็นว่าคนที่บุกเข้ามาเป็นคนเดียวกับที่ทำร้ายน้าเย็นหรือเปล่าเย็นบอกว่าเรื่องผ่านไปแล้วอย่าไปพูดถึงมันอีกเลยบอกน้อยว่า

น้าเชื่อกฎแห่งกรรมคนทำผิดทุกคนต้องได้รับผิดจะเร็วจะช้าเท่านั้นเอง...อย่างน้าตั้งแต่ขโมยลูกเขามาไม่มีวันไหนที่น้ามีความสุขเลยน้าทุกข์ระทมขมขื่นทุกวัน...”

เพื่อดูแลและช่วยเหลือเปียเลอสรรพาเปียไปเข้าฟิตเนสเป็นโอกาสให้มุกได้หาทางติดต่อและข่มขู่เปียแอบไปดักพบเปียขณะไปห้องน้ำบอกว่าตนเป็นน้องของโมกเป็นอาของเปียเปียตกใจจะเดินหนีมุกไม่ยอมให้เหยื่อหลุดมือตะปบต้นคอลากไปที่ลับตาคนพอเปียจะตะโกนขอความช่วยเหลือก็ถูกมุกตบหน้าไม่ให้ร้องขู่สำทับว่า

แกกับนังเย็นไม่มีทางหนีฉันไปได้หรอกมุกขู่เปียบอกให้ปล่อยตนมุกเลยเอามีดออกมาจ่อปล่อยแน่ถ้าหลานเปียจะแบ่งเงินให้อามุกใช้สักนิดสักหน่อยเราเว้ากันตรงๆซื่อๆแค่อยากได้เงินไปใช้สักก้อนเท่านั้นแล้วตะคอกถามแกจะให้เงินฉันเท่าไหร่ว่ามา!”

เปียบอกว่าตนไม่มีเงินมุกถามว่าเงินก็ไม่ใช่ของตัวเองจะขี้เหนียวทำไมเปียถามงงๆว่าหมายความว่ายังไง

นังเย็นมันบอกฉันหมดแล้วว่าแกนี่แหละคือลูกของพี่โมกกับพี่ลำยองและมันก็บอกด้วยว่าแกอยากเป็นลูกเศรษฐีเนื้อตัวสั่นแกคิดว่าถ้าพ่อแม่ของแกรู้ความจริงว่าแกเป็นลูกโจรจะเป็นยังไงวะฮ่ะๆๆ

อามุกอย่าบอกพวกมันนะเปียละล่ำละลักขอร้อง

ฮ่ะๆๆทีอย่างนี้ละนับญาติขึ้นมาทันทีได้...อาจะไม่บอกแต่หลานเปียก็ต้องเอาเงินของพวกมันมาให้อาเยอะๆไม่งั้น!” มุกเอามีดขึ้นมามองยิ้มเหี้ยมบอกว่ามีดเล่มนี้มันจะไปปักเล่นๆแถวคอของหลานเปีย!”

ooooooo

เปียกลับมาเจอเลอสรรกำลังตามหาอยู่ถามว่าหายไปไหนมาเปียตกใจแต่บอกว่าเปล่าไม่ได้ไปไหน

เลอสรรถามว่าแน่ใจหรือเห็นท่าทางแปลกๆเปียยืนยันและชวนรีบกลับกันดีกว่าจนกลับถึงบ้านแล้วเปียก็ยังไม่อาจเก็บความรู้สึกตื่นกลัวได้ทั้งอุทัยและวณีสังเกตออกปรารภกันว่าทะเลาะกับเลอสรรมาหรือเปล่าเลอสรรบอกว่าเปล่าทั้งสามเลยได้แต่มองหน้ากันเครียดๆ

มุกขีดเส้นตายไว้ว่าอีกหนึ่งอาทิตย์ตนจะไปรอที่ตึกร้างให้เปียเอาเงินไปให้ไม่อย่างนั้นอุทัยกับวณีได้รู้แน่ว่าตัวเองมีลูกปลอมๆแต่เปียไม่ยอมจำนนตัดสินใจโทร.แจ้ง 191 ว่าตนมีเบาะแสคนร้ายชื่อมุก

รุ่งขึ้นขณะมุกทำงานและฝันหวานว่าอีกหนึ่งอาทิตย์ตนก็ไม่ต้องมาเป็นขี้ข้าใครแล้ว

แต่พอเลิกงานจะกลับบ้านมุกก็ถูกตำรวจกรูกันเข้ามาจะจับกุมมุกวิ่งหนีสุดชีวิตตำรวจตะโกนบอกกันให้ไล่จับมุกให้ได้ตะโกนสั่งอย่าหนี...นายมุกอย่าหนี...”

แต่ด้วยความชำนาญภูมิประเทศมุกวิ่งเข้าซอยโน้นออกซอยนี้จนในที่สุดก็หนีรอดเงื้อมมือตำรวจไปได้หวุดหวิด!

ooooooo

น้อยกลับจากมหาวิทยาลัยเห็นเย็นยังนั่งซึมอยู่ที่เดิมน้อยเข้าไปหาอย่างห่วงใยเย็นถามว่าประวิทย์หายไปไหนทำไมน้อยกลับมาคนเดียว

พี่ประวิทย์กลับบ้านไปแล้วค่ะ... น้าเย็นขา...มีอะไรบอกน้อยเถอะนะคะเราสองคนจะได้ช่วยกันระวังตัวน้อยถามอย่างเกรงใจเป็นห่วงมองหน้าเย็นถามว่าผู้ชายคนนั้นเขาเป็นคนไม่ดีใช่ไหมคะแล้วน้าเย็นก็กลัวว่าเขาจะกลับมาอีกใช่ไหมคะ

เย็นอึ้งที่น้อยเดาใจได้ถูกทุกอย่างระหว่างนั้นมุกที่หนีตำรวจมาก็ปีนรั้วเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธแค้นมาก

เวลาเดียวกันคุณหญิงก็ให้จวนเอาข้าวต้มมาให้เย็นตัวท่านเองก็เดินมาดูเย็นด้วยพูดกับเย็นอย่างอาทรว่า

ประวิทย์บอกว่าแกยังไม่หายดีฉันเลยให้จวนต้มข้าวต้มมาให้เย็นยกมือไหว้ขอบคุณที่คุณหญิงเมตตานี่ถ้าไม่หายก็ไปหาหมอนะแต่ฉันดูท่าทางแกแล้วมันเหมือนคนตรอมใจ...มีเรื่องทุกข์ใจใช่ไหมถามแล้วเห็นเย็นน้ำตาคลอคุณหญิงถามอย่างเมตตาว่ามันเรื่องอะไรล่ะเย็น?”

เย็นยิ่งอึกอักน้ำตาพานจะไหลให้ได้มองคุณหญิงอย่างชั่งใจไม่ทันที่เย็นจะพูดอะไรมุกก็พรวดพราดเข้ามาหน้าตาถมึงทึงคุณหญิงถามมุกทั้งตกใจทั้งไม่พอใจว่าแกเป็นใคร? เข้ามาที่นี่ได้ยังไง

เย็นมองมุกตะลึงน้อยจำมุกได้มองอย่างตกใจแต่พร้อมจะปกป้องเย็นมุกแค่นหัวเราะบอกคุณหญิงว่าตนเป็นใครก็ให้ถามเย็นดูเย็นเลยบอกว่าเป็นญาติตนเพิ่งมาจากบ้านนอกคุณหญิงมองอย่างสงสัยบอกเย็นว่า

งั้นฉันกลับก่อน...ไว้ค่อยคุยกันรู้ไว้นะแกยังมีฉันอยู่

จวนมองมุกแล้วบอกเย็นว่าจำได้ใช่ไหมวันแรกที่เย็นมาที่นี่คุณหญิงก็เป็นคนรับเย็นเข้ามาท่านเป็นคนมีเมตตาแล้วจวนก็มองมุกก่อนบอกเย็นอีกว่าและพี่ก็เชื่อว่าถ้าเย็นมีปัญหาท่านจะช่วยเย็นได้จวนมองมุกอีกทีก่อนเดินออกไป

ระหว่างเดินมาตามทางคุณหญิงถามจวนว่านายคนนั้นเป็นญาติฝ่ายไหนของเย็นจวนเองก็ไม่รู้คุณหญิงงึมงำอย่างกังวลว่า

ฉันเพิ่งรู้ว่าเย็นมีญาติแบบนี้เหมือนกุ๊ยเหมือนโจรเลย

ooooooo

พอคุณหญิงกับจวนกลับไปเย็นตวาดถามมุกว่ามาที่นี่ทำไม? มุกเสียงเข้มตาขวางตวาดสวนว่า

ไม่แกก็นังเย็นทรยศฉันและแกก็รู้ใช่ไหมคนที่ทรยศฉันมันต้องเจอยังไงมุกกระชากเย็นไปตบอย่างแรงน้อยถลันเข้าขวางตวาดมุกอย่าทำน้าเย็นมุกมองน้อยทำเสียงเย้ยแหม...ช่างเป็นคนดีสมกับเป็นคุณหนูจริงๆคิดว่าจะทำอะไรฉันได้หรือ...หนูน้อย...”

มุกกระชากน้อยออกจากเย็นจะทำร้ายเย็นถลันเข้าผลักมุกออกตวาดอย่าทำหลานฉัน!”

นังนี่น่ะเหรอหลานแก...ไม่ใช่มั้ง...น้าเย็นมุกหัวเราะเยาะเย้ยถูกเย็นตวาดให้หุบปากบอกให้ไปคุยกันข้างนอกแล้วเดินนำออกไปมุกยังหันมองน้อยพูดล้อๆฉันไปก่อนนะจ๊ะหนูน้อยหนูนี่...ช่างเป็นเด็กที่น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆพูดแล้วเอานิ้วเขี่ยแก้มน้อยแต๊ะอั๋งถูกน้อยตบมือผัวะจ้องหน้าเอาเรื่องมุกหัวเราะลั่นเดินออกไปน้อยมองตามเย็นไปอย่างเป็นห่วง

พอออกไปคุยกันในสวนมุกหาว่าเย็นแจ้งตำรวจจับตนเย็นบอกว่าตนไม่ได้ทำมุกจิกตาคำราม

ถ้าไม่ใช่แกงั้นก็ต้องเป็นนังเปีย!!”

เย็นตกใจคิดไม่ออกว่าเปียมาเกี่ยวเรื่องนี้ได้อย่างไร?!

ooooooo

เปียยืนสะใจอยู่ในสวนมืดๆคุณหญิงกลับจากบ้านเย็นเห็นเข้าถามว่ามายืนทำอะไรตรงนี้หมู่นี้ยิ่งมีคนแอบเข้าบ้านเราด้วยเปียบอกว่ามาเดินเล่นเห็นตำรวจเยอะแยะคนร้ายอาจถูกจับไปแล้วก็ได้

คุณหญิงบอกให้เข้าบ้านเสียเตือนว่าตอนนี้อย่าเพิ่งไปหาเย็นเพราะเห็นมีญาติมาหาท่าทางน่ากลัวเชียว

เปียฟังอย่างตื่นเต้นอยากรู้อีกใจก็ระแวงว่าอาจจะเป็นมุกก็ได้

น้อยคอยเย็นอยู่นานนึกเป็นห่วงเลยหาไม้เหมาะมือออกเดินตามหาไปในสวนเย็นกับมุกกำลังโต้เถียงกันรุนแรงเย็นด่ามุกว่ารับปากแล้วว่าจะไม่ยุ่งกับเปียและน้อยแต่ก็ยังทำตบหน้ามุกด่าสันดานโจรอย่างแกเชื่อไม่ได้จริงๆไอ้มุก

นังเปียมันหาเรื่องเองเพราะถ้ามันไม่ทรยศฉันฉันก็ไม่มาที่นี่มุกกระชากผมเย็นอย่างแรง

เปียเดินมาได้เห็นได้ยินแอบมองทั้งเกลียดทั้งแค้นมุกในขณะที่มุกก็ยังด่าเย็นด่าเปียว่าเลวทำร้ายหักหลังได้กระทั่งญาติพี่น้องของตัวเองขู่เย็นว่า

ฉันเชื่อว่าสักวันนังเปียมันจะต้องหักหลังแกทางที่ดีแกต้องจัดการมันก่อนทำยังไงก็ได้ให้มันเข็ดหลาบอยู่ในเงื้อมมือของแกถ้าแกทำไม่ได้ฉันจะทำมันเอง!”

เปียทนไม่ได้ผละไปอย่างแค้นใจในขณะที่เย็นทั้งแค้นทั้งสมเพชด่ามุกที่ไม่ได้เลี้ยงดูเปียแต่ยังหน้าด้านมาขอเงินใช้เลยถูกมุกตบผัวะ! น้อยย่องมาข้างหลังทนไม่ได้เงื้อไม้ฟาดที่ต้นคอมุกสุดแรงแล้วตามซ้ำมุกหันมาจะทำร้ายน้อยเย็นกระโดดขวางเต็มตัวตวาดลั่น

อย่าทำหลานฉันไม่งั้นฉันเอาแกตายน้อยก็ตะโกนว่าจะแจ้งตำรวจเย็นถามมุกว่าได้ยินแล้วใช่ไหมไม่มีใครยอมให้แกข่มขู่ได้ตลอดฉันก็เหมือนกันมุกขู่ว่าจะให้ตนแฉหรือเย็นโต้อย่างไม่หวาดหวั่นว่าแกก็ได้ยินคุณหญิงบอกแล้วนี่ท่านพร้อมจะช่วยฉันแก้ปัญหาทุกอย่างถึงตอนนี้ฉันไม่กลัวแกอีกแล้วไอ้มุกไปเดี๋ยวนี้เลยไอ้มุกไป๊!!”

คนอย่างไอ้มุกไม่ยอมง่ายๆโว้ยมุกปากกล้าขาสั่นตะโกนแล้ววิ่งหนีไปเย็นกอดน้อยไว้อย่างปกป้องห่วงใย

มุกวิ่งไปทางบ้านอุทัยเจอเปียเข้าพอดีมุกลอบเข้าไปด้านหลังจังหวะที่เปียจะเดินกลับก็ถูกมุกตะปบคอลากไปที่ลับตาตบเปรี้ยงจนเปียล้ม

นี่แค่สั่งสอนที่แกไปแจ้งตำรวจแต่ถ้าแกไม่เอาเงินมาให้ฉันแกรู้ใช่ไหมว่าแกจะเจออะไร!” พอดีเห็นประวิทย์เดินมามุกเลยกัดฟันตะคอกสั่งไปตามนัดไม่งั้นตาย!!” แล้วผลักเปียล้มก่อนวิ่งหนีไป

ประวิทย์เห็นแว่บๆรีบวิ่งมาดูเปียด้วยความเป็นห่วงแต่เปียกลัวประวิทย์จะรู้เรื่องตนเลยไล่ตะเพิดไม่ให้มายุ่งประวิทย์บอกว่าตนเห็นคนร้ายถูกเปียตบหน้าตวาดระบายอารมณ์

หุบปาก! อย่าบอกเรื่องนี้กับใครไม่งั้นแกได้ออกจากบ้านหลังนี้แน่ไอ้ประวิทย์ผลักร่างประวิทย์อย่างแรงแล้วเดินปึงปังไปประวิทย์มองเปียอย่างงุนงงไม่เข้าใจ

วณีหมกมุ่นครุ่นคิดแต่เรื่องของเปียคิดถึงคำพูดของเลอสรรที่ว่าเปียอาจซึมๆเพราะน้อยใจที่จะฆ่าตัวตายแล้วคุณน้าไม่สนใจนึกเป็นห่วงเลยเดินขึ้นไปที่ห้องเปีย

ปรากฏว่าเปียไม่อยู่แต่ห้องรกมากที่นอนก็ไม่เก็บเสื้อผ้าก็ทิ้งขว้างเกะกะวณีจึงเก็บเสื้อผ้าและที่นอนให้ยกที่นอนเพื่อขึงผ้าปูให้ตึงแต่ไม่เห็นทองของนมแสที่เปียเอามาซุกไว้เปียเข้ามาเห็นตกใจถามว่าคุณแม่ทำอะไร!”

พอวณีบอกว่าจัดเตียงให้เปียรีบเข้าไปแย่งทำแล้วหาทางให้วณีรีบออกไปจากห้องวณีดูออกกอดและหอมเปียบอกว่าแม่รักหนูที่สุดแล้วเดินออกไปเปียรีบตามไปล็อกประตูทันที

วณียืนที่ประตูได้ยินเสียงล็อกประตูก็ไม่สบายใจ

ส่วนเปียปิดประตูล็อกแล้วก็ตรงไปหยิบปืนที่ขโมยมาจากห้องเลอสรรกำปืนทำท่าจะลั่นไก!

ooooooo

น้อยยังพยายามที่จะถามเย็นว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร? เกี่ยวข้องกับเย็นและเปียอย่างไร? มันบอกว่าจะแฉแฉอะไร? เปียทำอะไรผิดหรือ?

เย็นตัดบทว่าไม่อยากให้น้อยไปยุ่งกับคนเลวๆแบบนั้นพูดอย่างเจ็บปวดว่า

เปียไม่ได้ทำอะไรผิดคนที่ผิดคือน้าถ้าน้อยไม่อยากให้น้ารู้สึกผิดมากไปกว่านี้ก็เลิกถามแล้วก็ไม่ต้องไปสนใจว่าผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร

เมื่อเย็นตอบแบบปิดประตูทุกทางน้อยก็ได้แต่ถอนใจสุดท้ายน้อยก็ไม่เข้าใจและไม่รู้อะไรอยู่ดีเมื่อเจอประวิทย์จึงถามประวิทย์ซักถามถึงรูปร่างลักษณะของมุกอย่างละเอียดจนน้อยถามว่าทำไมเขารู้

คุณหญิงท่านคุยให้ที่ครัวฟังบอกท่าทางเขาไม่ค่อยดีท่านเป็นห่วงน้าเย็นที่สำคัญพี่เห็นเขาคุยกับคุณหนูเปียแปลว่าเขาต้องรู้จักกันแล้วน้อยไม่รู้จักเหรอ?”

ไม่รู้จักแล้วน้อยก็อยากรู้น้าเย็นกับเปียไปรู้จักกับผู้ชายคนนั้นได้ยังไงน้อยสงสัยสิ่งที่ยังหาคำตอบไม่ได้

ooooooo

วันนี้เป็นวันที่มุกนัดเปียไปพบที่ตึกร้างเปียแต่งตัวจะออกจากบ้านบอกวณีว่าจะไปช็อปปิ้งวณีจะไปเป็นเพื่อนก็ไม่เอาวณีเสนอให้เลอสรรไปเปียก็ปฏิเสธอีก

อุทัยปรามวณีอย่างไม่พอใจว่ายัยเปียโตพอที่จะจัดการกับชีวิตตัวเองได้แล้วอย่าไปยุ่งวุ่นวายอะไรนักเลย

ใช่ค่ะเปียเสียงกระด้างเปียโตพอที่จะจัดการอะไรๆในชีวิตตัวเองได้แล้วไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายอะไรกับเปียพูดแล้วเดินเชิดไปเลย

พอเดินพ้นสายตาวณีกับอุทัยเปียก็ล้วงในกระเป๋ากำปืนไว้แน่นแววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นชิงชังทุกคน!

ส่วนวณีบ่นอุทัยว่าไม่รู้จะพูดให้เปียเสียใจทำไมอุทัยยอมรับว่าตนยังโกรธอยู่

พี่อุทัยเป็นพ่อไม่ว่าเป็นเรื่องอะไรพี่อุทัยต้องให้อภัยลูกได้

ถ้าเป็นลูกพี่จริงๆทำไมพี่จะให้อภัยไม่ได้แต่นับวันพี่ยิ่งสงสัยว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกพี่...ทั้งเย็นทั้งเปียกำลังหลอกเราอุทัยขึงขังจนวณีหน้าซีด

ooooooo

เปียตรงไปที่ตึกร้างมุกมาซุ่มคอยอยู่ก่อนแล้วเขาออกไปทักอย่างพอใจทวงถามเงินทันทีเปียล้วงเงินในกระเป๋าออกมาปึกใหญ่

หลานเปียของอามุกน่ารักที่สุดเลยมุกตาลุกจะคว้าเงินเปียดึงมือกลับแล้วโยนเงินทั้งปึกให้ปลิวว่อนมุกมองอย่างไม่พอใจแต่เงินสำคัญกว่าเขาพุ่งไปเก็บเงินที่ปลิวว่อนพลันก็ตาลุกเมื่อเห็นว่ามันเป็นแบงก์กงเต๊กมุกพุ่งเข้ามาจะเล่นงานเปียชักปืนออกมาทันที!

เห็นของจริงเข้ามุกชะงักหว่านล้อมให้ใจเย็นๆมีอะไรค่อยพูดค่อยจากันแต่นาทีนี้เปียไม่สนใจด่ามุกว่าสันดานโจรเชื่อไม่ได้ถูกมุกย้อนว่า

ก็เหมือนสันดานแกนั่นแหละเพราะแกกับฉันมันมีเลือดโจรเหมือนๆกันนังเปีย

เปียจิกตาใส่มุกอย่างทนฟังไม่ได้มุกฉวยโอกาสตบหน้าเปียจนเลือดกำเดาไหลมุกจะตามซ้ำถูกเปียยกเท้ายันจนหงายแล้วตามกระทืบแต่ถูกมุกกระชากเท้าอย่างแรงตวาดถามแกคิดจะสู้ฉันหรือ!”

เปียล้มทั้งยืนมุกชักมีดออกมาถูกเปียยันเต็มแรงคำรามคืน

คนที่ไม่สู้คือคนแพ้และมันก็ไม่ใช่ฉันรู้ไว้ด้วย!”

เปียกับมุกต่อสู้กันอยู่นานมุกพยายามจะแย่งปืนแต่แย่งไม่ได้ในที่สุดเปียก็จ่อปืนใส่มุกพูดอย่างคับแค้นใจว่า

ฉันเกลียดการข่มขู่ที่สุดเพราะฉันโดนมาตลอดชีวิตมุกถามว่าเย็นใช่ไหมเดี๋ยวตนจะไปจัดการให้เปียตวาดใส่หน้าว่าแกนั่นแหละ! แกทำให้ฉันเป็นหมาจนตรอกและแกก็คงจะรู้ว่าหมาจนตรอกมันจะสู้ยิบตามุกร้องห้ามเสียงสั่นเปียยิ้มหยันว่าสันดานโจรมันเป็นสันดานที่เชื่อไม่ได้

เปียลั่นไกด้วยท่าทีที่มั่นคงเลือดเย็นกระสุนพุ่งเจาะหน้าผากมุกเลือดกระจายเปียลั่นไกอีกจนร่างมุกหงายผลึ่งสิ้นใจตาเหลือกโพลงอย่างคนกลัวสุดชีวิตเปียนั่งลงข้างศพเอาแบงก์กงเต๊กยัดปากมุก...

ชาติหน้าชาติไหนแกกับฉันอย่าได้เจอกันอีกเลยไอ้มุก

เปียลุกขึ้นยืนท่ามกลางแสงลำสุดท้ายที่ส่องร่างน้อยทำให้ดูทะมึนน่ากลัว

ooooooo

วันนี้เลอสรรไปที่ฟิตเนสคนเดียวพนักงานที่นั่นทักว่าเปียไม่มาด้วยหรือชมว่าเปียเป็นคนน่ารักอัธยาศัยดีวันก่อนเห็นยืนคุยกับชดอย่างไม่ถือตัว

เลอสรรงงๆว่าใครคือชดพอพนักงานบอกว่า คนที่เก็บมือถือของเขาได้เลอสรรก็จำได้ยิ้มรับคำชมแทนเปีย

เปียกลับถึงบ้านก็รีบเข้าห้องปิดประตูพลันก็สะดุ้งเมื่อเกิดภาพหลอนเห็นทั้งมุกและนมแสอยู่ในห้องแต่พอเพ่งมองจริงๆทั้งสองก็หายไปเปียสับสนว้าวุ่นมองไปรอบห้องตะโกนท้า

มาเลย! ฉันไม่กลัวพวกแกสักคน!”

ทุกอย่างภายในห้องเงียบกริบเปียโยนปืนทิ้งปืนลื่นไหลไปใต้เตียงแต่ด้ามปืนยังโผล่ออกมาแต่นาทีนี้เปียเหมือนคนไร้สติไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นเปิดประตูผลุนผลันไปที่ห้องนมแส

นมแสที่ขยับเขยื้อนไม่ได้นอนอยู่บนเตียงเปียไปถึงก็จิกผมนมแสกระชากถามว่ายังไม่ตายหรือทำไมตายยากตายเย็นนักแล้วพยายามจะทำให้นมแสตายจิกผมขึ้นมาทำร้ายแต่กลับเห็นนมแสจ้องหน้าจนเปียผงะเกิดภาพหลอนว่านมแสจับมือตนแน่นจนร้องกรี๊ดๆแต่พอดูดีๆกลายเป็นแค่เศษผ้าที่พันมือเปีย

เสียงหวีดร้องของเปียดังไปถึงบ้านอุทัยวณีกับเลอสรรพากันวิ่งไปที่บ้านนมแสไปถึงเห็นเปียแผดเสียงกรี๊ดๆแล้วล้มหมดสติไปส่วนนมแสนอนอยู่บนเตียงผ้าห่มหลุดลุ่ย

ตาเลอรีบพาน้องออกไปวณีสั่งแล้วหันไปดูนมแสเกิดอะไรขึ้นอีกนมแส...ฉันอยากรู้...เกิดอะไรขึ้น???”

นมแสได้แต่มองวณีน้ำตาไหลด้วยความสงสารแต่นมแสยังพูดไม่ได้

เมื่อเลอสรรอุ้มเปียไปวางที่เตียงเปียยังเหมือนคนประสาทหลอนผวาร้องแต่ว่าเปียกลัว...เปียกลัว...” เลอสรรถามว่าเปียไปทำอะไรที่ห้องนมแสเปียบอกว่าเห็นคนเดินเข้าไปในห้องนมแสแต่พอตนเดินตามเข้าไปคนก็หายไปต้องเป็นผีแน่ๆตนเห็นผีวณีตามมาดูบอกว่าผีไม่มีไม่ต้องกลัวเปียถามว่าแล้วเป็นยมบาลได้ไหมอาจเป็นยมบาลมารับนมแสก็ได้

พออุทัยรู้เรื่องก็พูดอย่างหงุดหงิดว่าเพ้อเจ้อยมบาลมีที่ไหนกันตนเชื่อว่าต้องเป็นอุบายอะไรสักอย่างของเปียแน่ๆ

ทั้งวณีและคุณหญิงเห็นว่าบรรยากาศที่บ้านเครียดเสนอให้ไปพักผ่อนกันดีไหมเพื่อเปียจะได้ดีขึ้นอุทัยบอกว่าตนไม่อยากไปทั้งวณีและคุณหญิงต่างคะยั้นคะยอให้อุทัยไปด้วยกันถือโอกาสพาน้อยกับเย็นไปด้วยเพราะท่าทางเย็นเหมือนคนตรอมใจจะได้ไปผ่อนคลายบ้าง

แววตาอุทัยเป็นประกายขึ้นวาบหนึ่งเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้เลอสรรอาสาจะไปชวนเย็นกับน้อยให้เปียขอไปด้วยวณีย้ำกับเลอสรรว่าอย่าให้น้อยปฏิเสธได้เลยนะ

ooooooo

เมื่อเลอสรรไปชวนน้อยปฏิเสธทันทีเปียช่วยคะยั้นคะยอและอ้อนเย็นให้ไปด้วยกันเย็นบอกว่าตนตามใจน้อยเลอสรรบอกน้อยว่าถ้าน้อยเป็นห่วงน้าเย็นตนจะช่วยดูแลให้

แต่ไม่ว่าใครจะหว่านล้อมอย่างไรน้อยก็ยืนกรานไม่ไปบอกเปียว่าที่ตนไม่ไปเพราะกลัวถูกเปียฆ่า! เปียสะอึกมองหน้าน้อยอย่างคาดไม่ถึงว่าจะพูดอย่างนั้นน้อยพูดด้วยสีหน้านิ่งแววตาเย็นชาว่า

ถึงน้อยไม่พูดแต่น้อยไม่ได้โง่นะเปียน้อยรู้หมดตั้งแต่เปียหลอกน้อยไปฆ่าที่ป่าช้าเปียกินยาเบื่อเพื่อโยนความผิดให้น้อยแต่ที่น้อยไม่รู้คือ...” น้อยน้ำตาคลอเสียงเครือเปียเกลียดน้อยทำไม...ทั้งๆที่เราเป็นพี่น้องกันเปียฆ่าน้อยได้ยังไง?”

เปียจ้องมองน้อยที่ร้องไห้เสียใจแววตาเปียสับสนรู้สึกผิดแต่ก็แฝงด้วยความเคียดแค้นชิงชังริษยาปนเปกันไปหมดน้อยมองเปียถามว่า

บอกน้อยได้ไหมเปีย...เปียทำน้อยทำไม

เปีย...เปียไม่ได้ทำ

น้อยไม่เชื่อต่อให้เปียไม่ยอมรับน้อยก็ไม่เชื่อน้อยไม่มีความไว้ใจให้เปียอีกแล้วน้อยร้องไห้ลุกวิ่งหนีไป

เปียยืนอึ้งดวงตาอ้างว้างแห้งแล้งไม่มีน้อยคนเดิมที่ยอมให้เปียข่มเหงรังแกทุกอย่างอีกแล้ว

เปียกัดริมฝีปากแน่นกลั้นก้อนสะอื้นที่แล่นขึ้นเป็นริ้วๆนึกในใจว่า...

ทำไม...ทำไมแกต้องเป็นลูกของพวกเขาด้วยน้อย...ทำไม...”

เปียร้องไห้โฮออกมาอย่างอัดอั้นคับแค้น...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"
21 ม.ค. 2563
08:20 น.