ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คมพยาบาท

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เลอสรรขับรถเข้าไปจอดในบ้าน มุกจอดรถที่ข้างทางมองเข้าไปในบ้านกวาดตามองหาเย็น แต่พอเห็นบ้านหลังใหญ่โต มุกก็หันมาสนใจบ้านแทน

ระหว่างนั้นประวิทย์เดินลิ่วมาหน้าตาตึงเครียด มุกเห็นประวิทย์ก็รีบขึ้นรถหนีไป ประวิทย์เห็นแต่ไม่สนใจเพราะจดจ่ออยู่แต่เครื่องทดสอบสารพิษในอาหารที่คุณหญิงสั่งให้รีบไปเอามา

พอเลอสรรเดินเข้าบ้าน เขาตกใจเมื่อเห็นพื้นเลอะเทอะไปด้วยอาเจียนของเปียที่หวานกับช้อยกำลังช่วยกันทำความสะอาดอยู่ พอดีประวิทย์ถือเครื่องทดสอบสารพิษในอาหารมาถึง คุณหญิงสั่งให้ทดสอบทันที เลอสรรถามคุณหญิงว่าเกิดอะไรขึ้น คุณหญิงเล่าอย่างไม่หายตระหนก ก็พอดีประวิทย์ทดสอบเสร็จ บอกคุณหญิงว่าข้าวต้มมียาเบื่อจริงๆด้วย ทุกคนมองหน้ากันอย่างสยอง เมื่อทดสอบอีกครั้งก็พบว่าข้าวต้มเปลี่ยนเป็นสีดำ!

เย็นกับจวนลิ่วไปถึงโรงพยาบาล เจอน้อยยืนร้องไห้ทั้งตกใจและเป็นห่วงเปีย  เย็นถามว่าน้อยใส่ยาเบื่อในข้าวต้มหรือ น้อยบอกว่าตนไม่รู้เรื่อง เย็นถามว่าเปีย

อยู่ไหน พอน้อยบอกว่าอยู่ในห้อง เย็นพรวดไปถึงเตียงก็ตวาดถาม

แกฆ่าตัวตายเหรอ??” เปียตอบเสียงแผ่วว่าเปล่า น้อยเป็นคนทำข้าวต้มให้กิน เห็นเย็นตกใจ เปียยืนยันว่าน้อยเป็นคนทำ เย็นมองหน้าวณีกับรจนา ทั้งสองทำหน้าเจื่อน เย็นโพล่งทันที “ฉันไม่เชื่อ!”

วณีไม่พอใจถามว่าเย็นพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง ถูกเย็นย้อนถามว่าหรือวณีเชื่อว่าน้อยทำวณีนิ่งอึ้ง รจนาเลยถามว่า แล้วเย็นคิดว่าใครทำหรือเย็นหัวเราะหยันบอกว่า “ก็ไม่รู้สินะ

วณียิ่งไม่พอใจปรามเย็นว่าทำอย่างนี้ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นเลย มีแต่จะทำให้เรื่องเลวร้ายขึ้นอีก เย็นย้อนทันทีว่า

พูดอย่างนี้ก็แปลว่าคุณรู้ ความจริงใครทำ?” เย็นคาดคั้น เปียเห็นท่าไม่ดีเลยทำเป็นตัดพ้อว่า

น้าเย็นคิดว่าเปียใส่ยาเบื่อลงในข้าวต้มแล้วกินเองเหรอคะ?” เย็นลอยหน้าบอกว่าก็ไม่รู้สินะ เปียร้องไห้โฮ คร่ำครวญ ตัดพ้อ และแอบด่าเย็นว่า “เพราะเปียเป็นลูกคุณพ่อคุณแม่ น้าเย็นถึงเข้าข้างน้อย เข้าข้างจนลืมคิดไปว่าตัวน้าเย็นเองนั่นแหละที่ทำให้เรื่องมันเป็นอย่างนี้

เย็นตวาดถามว่าตนทำอะไร เปียอ้างว่าเพราะเย็นไม่ให้เลอสรรแต่งงานกับน้อย น้อยจึงมาลงกับเปีย เย็นโมโหจะเข้าไปทุบ วณีปัดมือเย็นปรามว่า เปียนอนอยู่อย่างนี้ยังจะทุบอีกหรือ ท้าว่าถ้าโกรธเกลียดตนก็ทำตนเลยอย่าไปลงกับลูก

เย็นกับวณีปะทะคารมและอารมณ์กันอย่างรุนแรง วณีถามว่าเย็นมีสิทธิ์อะไรในตัวเปียถึงทำอย่างนี้ เย็นหัวเราะหยันบอกว่า “ก็ถามลูกเปียเอาแล้วกันว่าฉันมีสิทธิ์หรือเปล่า” พูดแล้วจ้องหน้าห้ำหั่นกันด้วยสายตากับวณี จวนเห็นท่าไม่ดีชวนเย็นกลับ เย็นไม่ยอมกลับจวนเลยกระชากออกไป

ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมเย็นถึงได้คิดว่าลูกเปียร้ายตลอดเวลา” วณีปรารภอย่างหนักใจกับรจนา

รจสงสัยคุณหนูมากกว่าว่า ทำไมถึงได้ยอมให้คุณเย็นข่มขู่ตลอดเวลา” รจนาตั้งข้อสังเกต

เปียแอบได้ยินก็ตกใจหวาดหวั่น ไม่เข้าใจว่าทำไมเย็นจึงฉีกหน้าตนต่อหน้าทุกคน คิดไม่ออกว่าเย็นต้องการอะไร

ooooooo

พอจวนลากเย็นออกจากห้องได้ก็ตำหนิว่าจะพูดให้คุณๆเขาเจ็บใจทำไม เย็นบอกว่าจะได้รู้กันว่าผู้ดีอย่างนั้นก็มีเลือดชั่วได้เหมือนกัน จวนติงว่า

แล้วคิดไหมว่าเปียจะคิดอย่างไร

คนอย่างหนูเปีย ต้องโดนกำราบซะบ้าง

พี่ไม่อยากจะเชื่อเลย เย็นคนซื่อ คนมีน้ำใจ แต่เพื่อความแค้นความสะใจ แกทำลายได้แม้กระทั่งคนที่แกเลี้ยงเขามากับมือ แต่มันอาจไม่เป็นอย่างที่แกคิด รู้เอาไว้ด้วย พี่เห็นน้อยถือซองยาเบื่อ

เย็นหน้าซีดเผือด คาดไม่ถึง วณีที่เดินตามมาได้ยินจวนพูดเหมือนกัน ทั้งเย็นและวณีต่างสบตากันอย่างคาดไม่ถึง จวนหน้าเสียเมื่อเห็นวณี น้อยที่ยืนร้องไห้รอเย็นอยู่อีกมุม มองมาที่พวกผู้ใหญ่โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกเป็นจำเลย!

คุณหญิงรู้ผลการตรวจพบสารพิษในอาหารแล้วก็เครียด คิดไม่ตกว่ายาเบื่อเข้าไปอยู่ในข้าวต้มได้ยังไง เลอสรรบอกว่าอาจเป็นอุบัติเหตุ อุทัยถามว่าแล้วทำไมมียาเบื่ออยู่ในข้าวต้มชามเดียว มันต้องมีคนจงใจ แต่ทั้งสามก็เดาไม่ออกว่าใครทำ

มีเสียงรถเข้ามา คุณหญิงบอกว่ากลับกันมาแล้ว พอเปียเข้าบ้านเจอคุณหญิงก็โผเข้าอ้อนว่า นึกว่าจะไม่ได้มาเห็นหน้าคุณย่าอีกแล้ว ทำให้ทั้งคุณหญิงและอุทัยต่างก็โอ๋ปลอบใจเปียด้วยความสงสาร

เปียเดินไปเจอเลอสรรก็อ้อนว่าดีใจที่ได้เจอเขาอีก เลอสรรมองอย่างสงสารบอกว่าดีใจที่เปียปลอดภัย

ooooooo

คืนนี้รจนาจัดยาไปให้เปียกินปะเหลาะว่ากินยาจะได้หายเร็วๆ เปียยอมกินยาแต่โดยดี ทำให้ทั้งรจนาและวณีโล่งใจ

กินยาแล้วเปียก็อ้อนและใส่ไฟน้อยกับวณีว่า น้อยคงโกรธที่ไม่มีใครยอมให้น้อยแต่งงานกับเลอสรรเลยมาลงที่ตน

นี่แปลว่าคุณเปียคิดว่าคุณน้อยเป็นคนใส่ยาเบื่อลงในข้าวต้มจริงๆเหรอคะ” รจนาถาม

ก็น้อยเป็นคนทำข้าวต้มนี่คะ ถ้าไม่ใช่น้อยแล้วจะเป็นใคร” เปียถามเสียงกระด้าง วณีทุกข์ใจไม่อยากเชื่อว่าน้อยทำ

วันต่อมา วณีให้เลอสรรไปตามจวนมา อุทัยถามว่ามีเรื่องอะไรหรือ วณีบอกว่าเรื่องสำคัญเอาไว้คุยพร้อมๆ กันดีกว่า

ooooooo

จวนรู้ตัวว่าถูกวณีเรียกมาเรื่องอะไร มาถึงแล้วแต่ยังไม่กล้าเข้าไปหา จนคุณหญิงมาเจอไล่ให้รีบเข้าไปเสีย

พอจวนเข้าไป วณีบอกให้เล่าอย่างละเอียดเลยว่าจวนเห็นอะไรยังไงวณีจ้องหน้าจวนที่ท่าทางมีพิรุธ ในที่สุดจวนก็ต้องเล่า คุณหญิงกับเลอสรรเดินเข้ามาได้ยินจวนเล่าพอดีว่า

หลายวันก่อน จวนเอาขยะไปทิ้ง เห็นหนูน้อยถือยาเบื่อหนู พอเห็นจวน หนูน้อยก็เอายาเบื่อทิ้งถังขยะทันทีค่ะ

เปียเดินมาได้ยินพอดีโวยวายว่าอย่างนี้แสดงว่าน้อยเป็นคนใส่ยาเบื่อในอาหารให้ตนกินจริงๆทั้งอุทัยวณีและรจนาต่างคล้อยตามว่าน้อยเป็นคนทำเปียได้ทีร้องไห้โฮๆคร่ำครวญว่าน้อยไม่น่าทำกับตนอย่างนี้เลย

แล้วมันเรื่องอะไรยัยน้อยถึงต้องทำอย่างนั้น?” คุณหญิงถามเสียงแผ่วจะเป็นลมวณีคาดว่าอาจเป็นเพราะเลอสรรก็ได้ทำเอาเลอสรรตกใจที่มีตนมาเกี่ยวด้วยเปียชิงชี้แจงให้เข้าทางตนว่า

ก็คุณแม่อยากให้พี่เลอแต่งงานกับเปียไงคะน้อยเลยโกรธเปีย

ooooooo

เย็นกลับถึงบ้านก็คาดคั้นเอาเป็นเอาตายกับน้อยให้เล่าเรื่องให้ฟังทั้งหมดว่ามันเป็นยังไง

น้อยเล่าว่าตนทำข้าวต้มให้เปียกินพอเปียกินแล้วอาเจียนหมอบอกว่าเปียกินยาเบื่อเข้าไปเย็นถามว่าน้อยใส่อะไรเข้าไปให้เปียกินใช่ไหมน้อยตกใจเสียใจถามว่าน้าเย็นก็คิดอย่างนั้นหรือเย็นอ้างว่าจวนเห็นว่าน้อยมียาเบื่อถามว่าทำไมน้อยมียาเบื่อ? น้อยย้อนถามว่าน้าเย็นซื้อยาเบื่อมาใช่ไหม?

พอเย็นบอกว่าเปล่าน้อยถามว่าแล้วทำไมมันวางอยู่เยอะแยะตนกลัวเปียเห็นจะเอาไปเบื่อหมาเบื่อแมวเลยเอาไปทิ้งเย็นเปรยๆว่าแค่นี้แล้วมันเรื่องอะไรถึงได้คิดเป็นตุเป็นตะน้อยเสียใจถามว่าน้าเย็นไม่เชื่อใช่ไหมน้อยเสียใจร้องไห้โฮลงจากบ้านเย็นตะโกนถามว่าจะไปไหนให้กลับมาคุยกันก่อนเมื่อน้อยไม่หยุดเย็นได้แต่ถอนใจกลัดกลุ้มกับเรื่องที่ซับซ้อน

ooooooo

น้อยเดินร้องไห้เข้าไปในสวนเจอเลอสรรที่กำลังจะมาหาพอดีเขาตกใจเมื่อเห็นน้อยร้องไห้ถามว่าถูกน้าเย็นดุเรื่องเปียใช่ไหม

เลอสรรปลอบน้อยหมายให้สบายใจว่าต่อให้ใครจะเห็นว่าน้อยถือซองยาเบื่อตนก็ไม่เชื่อว่าน้อยวางยาเปียกลับทำให้น้อยยิ่งเสียใจคิดว่าทุกคนเชื่อว่าตนจะฆ่าเปียน้อยร้องไห้โฮๆบอกเลอสรรว่า

น้อยไม่ได้วางยาเปียนะคะไม่ได้ทำจริงๆจะให้น้อยไปสาบานที่ไหนก็ได้

น้อยร้องไห้จนเลอสรรยกมือแตะไหล่ปลอบใจบอกว่าไม่ต้องสาบานตนเชื่อว่าคนอย่างน้อยไม่มีทางคิดร้ายทำร้ายใครแน่น้อยดีใจมองหน้าจับมือเขย่าถามจริงเหรอคะพี่เลอสรรคิดอย่างนี้จริงๆใช่ไหมคะ

เย็นรอน้อยนานแล้วยังไม่เห็นกลับจึงเดินออกตามหามาเห็นน้อยกับเลอสรรกุมมือกันอยู่ก็เลือดขึ้นหน้าพรวดเข้าไป

อ้อ!! ที่ไม่ยอมคุยกับฉันให้รู้เรื่องเพราะอยากออกมาหาผู้ชายนี่เองมานี่เลยนังน้อย!” เย็นกระชากน้อยออกมา

ทำไมน้าเย็นชอบใช้กำลังเลอสรรไม่พอใจเย็นตอกหน้าว่าเพราะกำลังเอาชนะคนขี้ขลาดไง! เลยถูกเลอสรรย้อนเอาว่าคนที่ชอบใช้กำลังต่างหากเป็นคนที่ขี้ขลาดพอรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ก็ใช้กำลังข่มเหงคนที่อ่อนแอกว่าผมอยากรู้เหมือนกันว่าน้อยทำผิดอะไรนักหนาน้าเย็นถึงได้ทำแบบนี้

ฉันไม่เสียเวลาพูดหรอกเพราะบางทีผู้ชายก็โง่เกินกว่าจะรู้ทันมารยาความดัดจริตของผู้หญิงพูดแล้วเย็นกระชากน้อยลากกลับไปเลอสรรได้แต่มองด้วยความเวทนาน้อยและเบื่อเย็น

กลับถึงบ้านเย็นเหวี่ยงน้อยลงกับพื้นด่าน้อยว่าวางยาเบื่อเปียและดัดจริตกับผู้ชายแล้วจับน้อยล่ามโซ่ไว้บนบ้านน้อยร้องไห้ชี้แจงและอ้อนวอนอย่างไรเย็นก็ไม่สนใจพูดอย่างสะใจว่า

ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันถ้าแกอยู่แต่ในนี้มันจะมีเรื่องมีราวอะไรอีกไหม!”

ooooooo

วันนี้เลอสรรพาเปียไปออกกำลังกายที่ฟิตเนสกันมุกวนเวียนอยู่แถวนั้นมองเปียอย่างสนใจยิ่งเมื่อได้ยินเลอสรรเรียกเปียมุกจ้องเปียโยงกับเย็นทันทีหรี่ตาเจ้าเล่ห์พึมพำ...

เย็น...เปีย...ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ

เปียมีความสุขมากที่ได้อยู่ใกล้ชิดเลอสรรยิ่ง

เมื่อเปียอ้อนแล้วเขาตามใจก็ยิ่งได้ใจหลังจากออกกำลังแล้วยังชวนนั่งรถเล่นกันเปียทำท่าหวาดหวั่นว่าตนเฉียดตายมาหลายครั้งอ้อนให้เขาอยู่ดูแลได้ไหมเห็นเลอสรรอึ้งเปียรีบชี้แจงว่า

เปียไม่ได้หมายถึงการแต่งงานแค่พี่เลอดูแลเปียแบบน้องเปียก็มีความสุขแล้วจับมือเลอสรรเขย่าอ้อนนะคะ...พี่เลอ...ดูแลเปียได้ไหมคะ

จ้ะ...พี่จะดูแลน้องเปียเลอสรรโอบเปียไว้

อย่างพี่ชายโอบน้องสาวเปียซบอกเขาเคลิ้มอ้อนให้ดูแลตนตลอดไปจนเลอสรรต้องรับปากว่าจ้ะ...พี่จะดูแลน้องเปียตลอดไป

ขอบคุณมากค่ะเปียดีใจที่สุดเลย...” เปียผละออกชูมือกระโดดโลดเต้นตะโกนเปียมีความสุขที่สุดเลย...”

เลอสรรยิ้มเอ็นดูความเบิกบานของเปีย  แล้วหัวเราะออกมากับความสุขของเปียด้วย...

ooooooo

ประวิทย์ตั้งหน้าตั้งตาเดินไปบ้านเย็นพอใกล้ก็ร้องเรียกน้อยพลางเดินขึ้นบ้านเห็นน้อยถูกล่ามโซ่ประวิทย์ชะงักถาม

มันเกิดอะไรขึ้นน้อย?!”

พอเห็นประวิทย์น้อยยิ่งร้องไห้เย็นพรวดออกจากห้องมองประวิทย์เขม็ง

ฉันต้องเป็นฝ่ายถามเธอมากกว่าว่ามีเรื่องอะไร!” ประวิทย์ตกใจประหม่าอึกๆอักๆเย็นตะเพิดถ้าจะเป็นบ้าใบ้พูดไม่ออกก็กลับไปเลย

ประวิทย์ก้มหน้าผละไปทันทีด้วยความกลัวเย็นน้อยเองก็รีบหลบตาเมื่อเย็นหันขวับมอง

ออกจากบ้านเย็นประวิทย์ตรงดิ่งไปบ้านอุทัยเห็นมุกที่กำลังด้อมๆมองหาเย็นอยู่พอมุกเห็นประวิทย์ก็รีบหลบเลอสรรพาเปียกลับมาพอดีเห็นท่าทางตื่นกลัวของประวิทย์เขาถามว่ามีอะไรหรือ

น้อย...” ประวิทย์กำลังจะบอกเรื่องน้อยถูกล่ามโซ่

แต่แค่เอ่ยชื่อน้อยเท่านั้นก็ถูกเปียตวาดว่าอย่าเอ่ยชื่อน้อยตนได้ยินแล้วไม่สบายใจแล้วเร่งเลอสรรให้พาเข้าบ้านสำออยว่ารู้สึกไม่สบายอีกแล้ว

แล้วค่อยคุยกันนะประวิทย์เลอสรรบอกแล้วพาเปียเข้าบ้านไปเลยทิ้งประวิทย์ให้กระวนกระวายใจอยู่ตรงนั้น

ฝ่ายเย็นพอไล่ประวิทย์ไปแล้วก็บอกน้อยให้หยุดร้องไห้เสียทีที่ตนทำก็ด้วยความหวังดีอ้างว่า

เพราะถ้าแกถูกขังอยู่อย่างนี้ถ้ามันจะมีเรื่องคอขาดบาดตายมันก็ไม่เกี่ยวกับแกพูดแล้วเย็นผลุนผลันออกไปเลย

ooooooo

พอเปียกลับมารจนาก็เอายาให้กินเปียรับไปกินโดยดีวณีกับรจนามองหน้ากันอย่างโล่งใจยิ่งเมื่อเปียเล่าอย่างสดชื่นว่าแต่นี้ไปเลอสรรจะดูแลตนตลอดไป

ทั้งสองถามเลอสรรว่าจริงหรือพอเขารับปากเปียยิ้มดีใจมากส่วนรจนากับวณีก็ดีใจด้วยที่เห็นเปียมีความสุขแต่พอเปียเข้าห้องนอนก็หน้าเครียดพึมพำระแวง

ประวิทย์จะคุยเรื่องนังน้อยอะไรกับพี่เลอสรร?” คิดแล้วเปียเดินอ้าวไปบ้านประวิทย์ทันทีเห็นประวิทย์กำลังมุ่งหน้าไปทางบ้านเย็นจึงสะกดรอยไปอย่างอยากรู้

เวลาเดียวกันมุกก็วนเวียนมาด้อมมองที่บ้านอุทัยหมายดักพบเย็นวันนี้เห็นเย็นเดินลิ่วออกมามุกดีใจร้องเรียกเบาๆเย็นหันมองเห็นเป็นมุกก็อุทานหน้าเผือด

เย็นจำต้องไปนั่งคุยกับมุกที่ร้านอาหารเล็กๆ 

แห่งหนึ่งเย็นถามอย่างไม่พอใจว่ารู้ได้ยังไงว่าตนอยู่ที่นี่มุกลูกเล่นว่าพรหมลิขิตมั้งพอถูกเย็นมองจิกก็หัวเราะบอกว่าเย็นแก่ขนาดนี้แล้วตนไม่พิศวาสหรอกไม่ต้องมาทำท่าเหมือนสาว 17 แล้วพูดเข้าประเด็นทันทีถามว่าเปียกับน้อยเป็นอย่างไรบ้าง

เย็นบอกว่าน้อยกับเปียต่างก็ออกเรือนไปหมดแล้วมุกไม่เชื่อบอกว่าตนเห็นเปียกับผัวที่ฟิตเนสคาดคั้นจนเย็นโมโหตวาดว่าเด็กสองคนนั้นจะอยู่ไหนไม่ใช่เรื่องของแก

ใช่สิ!! เพราะฉันกำความลับของแกไว้ไงมุกจ้องหน้าเย็นทั้งเจ้าเล่ห์และดุร้ายพอเย็นลุกขึ้นมันเดินตามไม่ต้องกลัวว่าพอแกกับเด็กสองคนนั้นได้ดิบได้ดี

แล้วฉันจะมารบกวนฉันมาขอในส่วนของฉันเย็นมองขวับถามว่าส่วนอะไร! มุกพูดอย่างเป็นต่อว่าความลับที่แกขโมยลูกเขามาไงนังเย็นเอาเงินมาให้ฉันห้าแสนไม่งั้นฉันจะแฉความลับแกทุกอย่าง!”

เย็นอึ้งทำได้แค่จ้องหน้ามุกอย่างเกลียดชังแต่พอเย็นจะกลับบ้านมุกก็เดินตามแจจนเย็นไล่ให้ไปได้แล้วมุกจึงยอมไปแต่ย้ำว่าอย่าลืมนัดของเราแล้วกันไม่งั้นฉันจะแฉเรื่องนังเปียกับนังน้อย

ooooooo

ประวิทย์ไปหาน้อยด้วยความเป็นห่วงเปียตามไปแอบดูพอเห็นน้อยถูกล่ามโซ่ขังไว้ในบ้านก็ตกใจก่อนจะสะใจ

เมื่อประวิทย์รู้ว่าเย็นไม่อยู่เขาขึ้นไปหาน้อยพอน้อยบอกเหตุผลที่เย็นล่ามโซ่และขังตนไว้ประวิทย์บอกว่าเย็นทำด้วยความเป็นห่วงน้อยพอรู้เรื่องแล้วประวิทย์จะกลับบอกน้อยว่าถ้ามีอะไรก็ให้โทร.หาก็แล้วกัน

เปียเห็นประวิทย์กลับไปก็ยิ้มร้ายย่องไปเผาบ้านเย็นหมายให้น้อยถูกไฟคลอกตายทั้งเป็น!

พอไฟลุกน้อยได้กลิ่นควันไฟพยายามจะไปดับไฟพอลุกก็ถูกโซ่ที่ล่ามกระชากล้มลงน้อยได้แต่ตะโกน

ไฟไหม้...ๆๆช่วยด้วย...ไฟไหม้

คุณหญิงได้กลิ่นไฟไหม้พอดีจวนวิ่งมาบอกว่าไฟไหม้บ้านเย็นทุกคนไปช่วยดับไฟกันโกลาหลน้อยบอกอุทัยกับวณีว่าตนเห็นมีคนแอบเข้ามาน่ากลัวมากอุทัยมองหน้าเลอสรรถามว่าหรือจะเป็นคนร้าย?

เย็นเดินกลับมาเจออุทัยกำลังจะไปช่วยดับไฟถามเย็นว่าไปไหนมารู้ไหมว่าไฟไหม้บ้านเย็นตกใจหน้าซีดเผือดวิ่งอ้าวกลับไปที่บ้านปากก็ตะโกนเรียกน้อย...น้อย...” แต่ไปถึงก็ได้ยินจวนบอกคุณหญิงว่า

ไฟดับหมดแล้วคุณหญิงหันถามเย็นอย่างไม่พอใจว่าไปไหนมาดุเย็นว่า

เกิดเฮี้ยนอะไรขึ้นมาถึงได้ล่ามโซ่น้อยเอาไว้ถ้าไม่มีคนอยู่น้อยถูกเผาทั้งเป็นจะว่าไง!”

น้อยของฉันเป็นคนดีน้อยต้องไม่เป็นอะไรเย็นตอบอย่างอวดดีทั้งที่ใจเสีย

แต่คนดีๆต้องมาตายเพราะความมักง่ายของคนเลวๆก็มีถมไปคุณหญิงเหน็บอย่างหมั่นไส้เย็นทำหน้านิ่งแต่ลึกๆแล้วก็รู้สึกผิด

แม้เปียจะใส่ไฟและย้ำแล้วย้ำอีกว่าน้อยเป็นคนวางเพลิงฆ่าตัวตายเพื่อหนีความผิดที่วางยาตนเลอสรรบอกว่าตนไม่เชื่อว่าน้อยทำอุทัยก็ไม่เชื่อเปียหน้าเสียหันไปถามวณีว่าไม่เชื่อเหมือนกันใช่ไหมวณีอึกอักอย่างลำบากใจ

คุณเปียอย่าคาดคั้นคุณแม่เลยนะคะเรากำลังเอาเหตุผลคุยกันรจเองก็ไม่เห็นด้วยเพราะถ้าคุณน้อยจะฆ่าตัวตายคุณน้อยจะร้องให้คนช่วยทำไมรจนาพูดแทรกขึ้น

ฟังทุกคนพูดแล้วเปียหน้าเสีย  ความรู้สึกที่ว่าทุกคนรักและเชื่อตนนั้นหายไปหมดสิ้นความจริงคือทุกคนเชื่อน้อยและระแวงตนไม่เว้นแม้แต่เย็น!

แต่เย็นก็ยังเป็นห่วงเปียใช้ไม้อ่อนหว่านล้อมว่า

มีอะไรแกต้องบอกน้านะเปียอย่าคิดเองทำเองรู้ไหมทันทีที่เราทำผิดมันจะเป็นเหมือนงูกินหางทำให้เราถลำลึกลงไปทุกวันเปียจึงค่อยสงบลงรับคำเย็นอย่างว่าง่ายในขณะที่ต่างก็มีความรู้สึกในใจของตัวเอง

ooooooo

แม้จะปฏิบัติดีกับเปียเพื่อให้เปียสบายใจแต่เลอสรรก็ยังติดตามหาความจริงเรื่องที่น้อยถูกหาว่าเป็นคนใส่ยาเบื่อในข้าวต้มให้เปียกิน

วันนี้เขาโทร.เรียกประวิทย์มาถามว่ามีเรื่องอะไรจะคุยกับตนหรือประวิทย์เล่าเรื่องน้อยถูกเย็นล่ามโซ่ขังไว้ในบ้านเพราะโกรธที่น้อยเอายาเบื่อใส่ให้เปียกินเลอสรรถามว่าเย็นเชื่ออย่างนั้นหรือ?

ก็คงเหมือนกับทุกคนน่ะครับถึงไม่เชื่อแต่ก็อดคลางแคลงใจไม่ได้เพราะน้าจวนเห็นกับตาว่าน้อยมียาเบื่อ

เลอสรรไปบ้านเย็นทันทีเจอเย็นกำลังพูดถึงเรื่องน้อยวางยาเปียน้อยถามว่าเย็นเชื่ออย่างที่ทุกคนพูดหรือเย็นอ้างว่าเพราะตนไม่ได้เห็นกับตาฟังคนพูดมากๆเข้าถึงจะมั่นใจน้อยแต่มันก็มีปัจจัยที่ทำให้คนดีกลายเป็นคนร้ายได้โดยเฉพาะเรื่องผู้ชายน้อยยืนยันว่าตนไม่มีอะไรกับเลอสรร

ปากแกก็พูดอย่างนี้แต่พอเผลอแกก็อยู่กับเขาทุกที

เลอสรรก้าวเข้าไปบอกเย็นว่าอย่าโทษน้อยเลยโทษตนเถอะเพราะตนเป็นคนเดินเข้าไปหาน้อยเองเย็นบอกว่าถ้ารู้ว่าตัวเองเป็นคนทำให้น้อยเดือดร้อนก็ไปจากน้อยเสีย

ผมไปไม่ได้ครับผมรักน้อยและผมก็อยากให้น้าเย็นเชื่อมั่นว่าน้อยไม่ได้ทำ

เย็นถามว่าอะไรทำให้เขาเชื่ออย่างนั้น?

ความเชื่อมั่นไงครับผมเชื่อมั่นว่าน้อยเป็นคนดี

เย็นหัวเราะเยาะว่าเขากำลังหลงน้อยถึงได้พูดอย่างนี้ไล่ให้กลับไปเสียถ้าไม่อยากให้น้อยเดือดร้อน

เมื่อเลอสรรกลับไปแล้วเย็นหันมาดุน้อยต่อไม่ต้องมาร้องไห้ฉันเชื่อใจใครไม่ได้หรอกคนเงียบๆหงิมๆก็ไม่ใช่จะไม่ร้ายตั้งแต่เจอยัยวณีฉันไม่คิดจะมองคนที่ภายนอกอีกเพราะฉะนั้นฉันเชื่อตัวฉันเอง!”

ที่นอกรั้วอีกฝั่งมุกมาซุ่มดูอยู่เห็นเย็นกับน้อยชัดๆก็ยิ้มเจ้าเล่ห์พึมพำสะใจแกหนีฉันไม่พ้นหรอกนังเย็น!”

ooooooo

คืนนี้คุณหญิงเพิ่งได้รับคำตอบจากเพื่อนที่จะหารูปของโมกกับลำยองมาให้ว่าหาไม่ได้อุทัยบอกว่าไม่เป็นไรเพราะสิ่งที่เราอยากรู้ตอนนี้คือระหว่างเปียกับน้อยใครที่เป็นลูกของตนกับวณี

เปียแอบได้ยินจนได้น้ำตาคลออย่างเจ็บช้ำและหวาดหวั่น

อุทัยปรารภว่าวณีกับคุณแม่ก็คงสงสัยเหมือนตนว่าทำไมบ้านเราถึงมีแต่เรื่องเดือดร้อนวุ่นวายโดยเฉพาะเรื่องน้อยวางยาเปียนั้นบอกได้เลยว่าตนไม่เชื่อวณีถามว่าหมายความว่าเปียวางยาตัวเองหรือเปียหน้าซีดเผือดเมื่อเรื่องงวดเข้าหาตัวทุกทียิ่งเมื่อได้ยินอุทัยบอกคุณหญิงว่ายังไงตนก็จะหาทางพูดกับเย็นเรื่องตรวจดีเอ็นเอของน้อยให้ได้เปียก็น้ำตาไหลพรากค่อยๆเดินหนีไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด

แต่คนอย่างเปียไม่ยอมมีวันยอมแพ้ไปยุเย็นให้พาน้อยไปอยู่ที่อื่นเพราะที่นี่ทุกคนรังเกียจน้อยเชื่อว่าน้อยวางยาตนแต่เย็นไม่เชื่อถามเปียว่าพูดไม่อยู่กับร่องกับรอยตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่เปียหลบตาอย่างมีพิรุธชี้แจงว่า

ไม่มีค่ะที่เปียทำทั้งหมดเพราะเปียหวังดีน้าเย็นพาน้อยไปจากที่นี่นะคะเปียเหลือบเห็นอุทัยกับวณีเดินมาก็ยิ่งร้อนใจรบเร้านะน้าเย็น...นะ...”

เย็นไม่รับปากแต่พอเห็นอุทัยกับวณีถือซองเอกสารเดินมาก็เดาอาการของเปียออกเมื่อทั้งสองขึ้นมาบนบ้านเย็นถามว่ามีอะไรหรือ?

อุทัยไม่ให้เสียเวลาบอกเย็นว่าเราเปิดใจคุยกันเลยดีกว่า

ฉันถามตรงๆนะเย็นระหว่างลูกเปียกับหนูน้อยใครเป็นลูกฉันกันแน่??”

เย็นแก้ปัญหาอย่างใจเย็นถามว่าไม่กลัวผลที่จะเกิดกับเปียหรือวณีบอกว่ากลัวแต่ถ้าปล่อยไว้นับวันก็มีแต่เรื่องเลวร้ายเย็นเองก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือเย็นย้อนถามว่าถ้าตนบอกว่าน้อยเป็นลูกของพวกเขาจะเชื่อไหมทั้งสองนิ่งเงียบเย็นตัดบทว่าพวกเขาก็ไม่เชื่อแล้วจะให้ตนทำอย่างไรอุทัยเสนอว่า

ลูกเปียไม่ยอมตรวจดีเอ็นเองั้นฉันขอตรวจดีเอ็นเอน้อยได้ไหมไม่ว่าผลตรวจจะออกมายังไงฉันจะไม่เอาเรื่องเย็น

เย็นหาทางถ่วงเวลาแก้ปัญหาพูดโยกโย้ท่าโน้นท่านี้แล้วทำเป็นตัดบทว่าถ้าตนบอกว่าน้อยเป็นลูกแล้วอุทัยกับวณีเชื่อน้อยกลับมาเมื่อไรก็เอาตัวไปเลยพูดแล้วลุกเดินหนี

เมื่อคุยกันไม่ได้ข้อยุติอุทัยจึงวางซองสัญญาไว้ให้เย็นอ่านและคิดดูแล้วชวนวณีกลับ

น้อยกำลังจะไปเรียนได้ยินการสนทนาของผู้ใหญ่ทั้งสามเมื่ออุทัยกับวณีกลับน้อยก็รีบกลับขึ้นบ้าน

ooooooo

หลังจากเย็นอ่านสัญญาแล้วเชื่อว่าเปียต้องรู้เรื่องนี้แล้วแน่ๆจึงได้ก่อเรื่องวุ่นวายร้ายแรงขึ้น  พอเย็นเห็นน้อยถามว่ากลับมาทำไมน้อยตอบเลี่ยงๆว่าลืมของ

เย็นบอกน้อยว่าตอนนี้ตนเชื่อแล้วว่าน้อยบริสุทธิ์น้อยถึงกับร้องไห้โฮโผกอดเย็นอย่างดีใจจากนั้นจึงเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟังทั้งเรื่องเปียหลอกตนไปฆ่าที่วัดและเรื่องยาเบื่อในข้าวต้ม

น้ารู้...” เย็นบอกน้อยด้วยสีหน้าผิดหวังเจ็บปวดหลังจากนั้นเย็นโทร.เรียกเปียมาหาที่บ้านพูดให้เปียตกใจจะได้รีบมาว่าอุทัยกับวณีจะตรวจอีเอ็นเอน้อย

ได้ผล! เปียไปหาเย็นทันทีรจนาตั้งข้อสังเกตกับวณีว่าเย็นเรียกเปียเมื่อไรเปียก็ไปทันทีเหมือนกับเย็นจะกุมความลับอะไรของเปียไว้พอรจนาเปิดประเด็นทั้งอุทัยและวณีก็ยอมรับว่ามีความรู้สึกเดียวกันและนับวันก็รู้สึกมากขึ้นอุทัยสงสัยว่าเย็นกับเปียกำลังทำอะไรกันอยู่วณีกลัวจนร้องไห้อุทัยจับมือวณีปลอบ...

ไม่ต้องกลัวถึงความจริงมันจะทำให้เราเจ็บแต่ความจริงก็ทำให้เราก้าวต่อไปได้คำตอบเรื่องลูกเราใกล้มาถึงแล้ว

เมื่อเปียถูกบีบคั้นกดดันเรื่องพยายามฆ่าน้อยและอุทัยกับวณีจะพาน้อยไปตรวจอีเอ็นเอเปียก็ยังไม่ยอมแพ้

แต่เย็นรู้จักเปียดีทั้งขู่ทั้งปลอบจนในที่สุดเปียยอมรับว่าตนไม่มีทางเลือกเพราะถ้าตรวจดีเอ็นเอน้อยความจริงจะต้องเปิดเผยออกมาตนรับไม่ได้ที่จะต้องถูกเฉดหัวออกจากบ้านและหมดสิ้นทุกอย่างที่มีอยู่ทุกวันนี้เย็นจะพาเปียไปจากที่นี่ให้น้อยได้อยู่กับพ่อแม่ที่แท้จริงของตัวเอง

เปียยืนกรานหัวเด็ดตีนขาดตนไม่ไปจากที่นี่เด็ดขาดพอเย็นอ้างความถูกต้องเปียมองเย็นด้วยแววตาปวดร้าวระเบิดความอัดอั้นออกมาอย่างผิดหวังเสียใจว่า

สิ่งที่ถูกต้อง?!  แล้วก่อนหน้านั้นทำไมน้าเย็นไม่คิดก่อนหน้านั้นน้าเย็นจมอยู่กับความแค้นความอาฆาตแค้นพยาบาททำไมแล้วพอสมใจก็จะไปง่ายๆน้าเย็นเห็นแก่ตัว!!”

ใช่...น้าเห็นแก่ตัวน้ารู้แล้วน้าทำผิดมาตลอดไม่ใช่แค่กับคนพวกนั้นแต่น้าทำผิดกับแกทำผิดอย่างมหันต์และน้าก็คิดว่าการไปของเราสองคนเท่านั้นที่จะยุติปัญหาทุกอย่างไปกับน้านะเปีย

ไม่!! เปียไม่ไปเปียไม่มีวันทิ้งความหวังความสุขสบายเปียอยากเป็นลูกเศรษฐีเปียอยากเป็นลูกคนรวยเปียอยากให้มีคนล้อมหน้าล้อมหลังเอาอกเอาใจเปียอยากให้ทุกคนรักเปีย

เมื่อเย็นต้องการให้เปียไปกับตนแต่เปียแข็งข้อไม่ยอมไปเย็นที่เคยสั่งและบังคับเปียได้ทุกอย่างแต่วันนี้ทำไม่ได้ซ้ำเปียยังประกาศกร้าวว่า

มาถึงขั้นนี้แล้วเปียจะไม่ไปจากที่นี่และถ้ามันจำเป็นไม่ใช่แค่นังน้อยเปียจะฆ่ามันให้หมดทุกคน!” เปียหันหลังเดินกลับเย็นตกใจทั้งร้องห้ามและรั้งเปียไว้ยื้อยุดกันไปมาจนเปียเห็นเตารีดที่เย็นวางพักไว้คว้ามาจะนาบหน้าเย็นเย็นสู้สุดแรงเย็นเห็นความร้ายกาจของเปียก็ยิ่งรู้สึกตัวเองผิดร้องไห้บอกเปียว่า

เพราะน้าคนเดียวแกถึงเป็นแบบนี้น้าขอโทษเปียน้าขอโทษเปียตวาดว่าไม่ต้องขอโทษผลความพยาบาทของเย็นตกมาถึงตนแล้วคนอย่างนังซีเปียไม่มีวันยอมแพ้ใครเย็นเสียใจมากบอกเปียว่าถ้างั้นแกฆ่าฉันเสียเพราะฉันทนดูแกเลวมากไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้วเย็นพยายามเอามือเปียจับมีดปอกผลไม้จ่อตรงหน้าอกตน

อย่าเปีย!!” น้อยที่รู้สึกเป็นห่วงเย็นกลับมาเห็นภาพนั้นพอดีร้องห้ามและพุ่งตัวเข้าไปผลักเย็นออกมามีดเลยบาดที่แขนเย็นเป็นแผลลึกยาวเปียชะงักหน้าเสียปฏิเสธพัลวันก่อนวิ่งหนีไปว่าน้าเย็นทำตัวเองเปียไม่ได้ทำเปียไม่ได้ทำ...”

ooooooo

เปียตกใจสุดขีดวิ่งเตลิดตัวสั่นไปสะดุดทรุดลงกับพื้นร้องไห้โฮออกมาอย่างรู้สึกกดดันหวาดกลัวความสูญเสียเปียนั่งจมอยู่กับความรู้สึกนั้นจนโพล้เพล้เปียมองไปรอบข้างอย่างรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างเหมือนมีตนคนเดียวอยู่ในโลกนี้...

น้อยทำแผลให้เย็นเสร็จถามเย็นว่าเพราะอุทัยจะตรวจดีเอ็นดีตนใช่ไหมถึงได้เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นเย็นตกใจที่น้อยรู้เรื่องนี้ถามว่าแล้วน้อยจะไปตรวจไหมน้อยตอบอย่างไม่ลังเลว่า

ไม่ค่ะน้าเย็นเย็นถามเสียงแผ่วว่าทำไม... “น้อยเป็นหลานน้าเย็นไม่มีส่วนอะไรเกี่ยวข้องกับเขาทั้งนั้นที่สำคัญถ้าน้อยไปตรวจมันก็เหมือนน้อยอยากเป็นลูกเขาเหมือนที่เปียว่าน้อยมาตลอดซึ่งมันไม่จริง

เย็นมองน้อยอย่างซึ้งใจดึงน้อยเข้าไปกอดทั้งรักทั้งสงสาร

ส่วนเปียพอกลับบ้านเจอนมแสนั่งเก้าอี้เข็นก็แผดเสียงกรี๊ดตกใจกลัวจนวณีต้องออกมาบอกว่านี่คือนมแสไม่ต้องตกใจนมแสไม่สบายเลยดูน่ากลัวเปียมองไปถอยไปพอได้จังหวะก็วิ่งขึ้นข้างบนไปเลยพอเข้าห้องนอนแล้วยิ่งสับสนว้าวุ่นกลัวทั้งเรื่องนมแสและเรื่องน้อยจะไปตรวจดีเอ็นเอจนต้องเอายาที่ซื้อเองมากิน

เย็นหนักใจเรื่องที่เปียประกาศจะฆ่าทุกคนที่มาแคะคุ้ยเรื่องของตนยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้มจนน้อยต้องมาพาไปนอนพอน้อยประคองเย็นก็สะดุ้งเพราะตัวร้อนมากน้อยรีบเช็ดตัวและดูแลเย็นทั้งคืน

น้อยเฝ้าจนถึงเช้าเย็นตื่นขึ้นมาเห็นน้อยฟุบหลับอยู่ข้างๆเย็นสะเทือนใจมากแต่พอน้อยลืมตาเย็นก็รีบหลับตาน้อยจับตัวเย็นเห็นไข้ยังไม่ลดจึงลุกเดินออกไปเย็นลืมตามองน้อยด้วยความซาบซึ้งสะเทือนใจ

น้อยไปขอยาจวนจะเอามาให้เย็นกินพอคุณหญิงรู้ก็ถามอย่างห่วงใยว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่าถ้าเป็นอะไรมากก็พาไปหาหมอเสียน้อยยกมือไหว้ขอบคุณด้วยความซึ้งใจ

แต่พอจวนมาเล่าให้เย็นฟังเย็นถามว่าคุณหญิงน่ะเหรอบอกให้พาฉันไปหาหมอ?”

ทำเป็นถามคุณหญิงท่านก็ใจดีมีเมตตาอย่างนี้แหละหรือจำไม่ได้ว่าคุณหญิงเป็นคนรับแกเข้ามาทำงานที่นี่น่ะจวนพูดอย่างหมั่นไส้แต่เย็นฟังแล้วน้ำตาคลอพอจวนถามว่าเป็นอะไรก็รีบบอกว่าเปล่าไม่เป็นไร

ถ้าไม่ไหวก็บอกคุณหญิงท่านเมตตาแกเสมอนะเย็นถ้าแกจะไม่เถียงไม่ทำให้ท่านหมั่นไส้น่ะ

เย็นพูดไม่ออกความรู้สึกมากมายประดังประเดเข้ามา

พอจวนกลับไปคุณหญิงถามทันทีว่าเย็นเป็นอะไรมากไหมจวนบอกว่าท่าจะแย่แต่ดูท่าทางเย็นเหมือนจะมีเรื่องในใจน้อยก็บอกว่าเย็นเอาแต่ร้องไห้จนล้มป่วยคุณหญิงฟังแล้วถามอย่างเป็นห่วงสงสัยว่า

มันเป็นอะไรของมัน...” แล้วคุณหญิงก็ไปดูเย็นที่บ้านเย็นรีบลงนั่งที่พื้นยกมือไหว้คุณหญิงเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเย็นก็อดพูดเหน็บไม่ได้ว่าท่าทางแกคงจะป่วยหนักจนประสาทกลับนะนังเย็นถึงได้ลุกมาไหว้ฉันน่ะ

จากความห่วงใยเมตตาของคุณหญิงทำให้เย็นสะเทือนใจจนน้ำตาไหลคุณหญิงถามว่าเป็นอะไรเย็นพูดทั้งน้ำตาว่า

ที่คุณหญิงเคยบอก...สุดท้ายคนที่เจ็บที่สุดจะเป็นฉันมันมาถึงแล้วค่ะมันมาถึงแล้ว...” เย็นร้องไห้โฮออกมาวันนี้ฉันเจ็บจนจะกระอักเลือดและก็ไม่รู้ความเจ็บที่สุดที่ฉันจะต้องเจอมันจะขนาดไหน...”

เกิดอะไรขึ้นกับแกเย็นคุณหญิงถามเสียงอ่อนเย็นตอบไม่ได้เอาแต่ร้องไห้แกไม่บอกฉันก็ไม่รู้จะช่วยแกได้ยังไงได้แต่ขอให้สิ่งที่แกเจอะเจอมันทุเลาเบาบางลงแล้วกันนะเย็น

สิ่งที่คุณหญิงเมตตาฉันก็ถือว่าช่วยให้ความทุกข์ของฉันเบาบางลงแล้วแต่กรรมที่ฉันทำไว้มันกำลังกระหน่ำฉัน

กรรมที่แกพรากลูกพรากหลานฉันแกก็เอามาคืนแล้วแล้วมันมีเรื่องอะไรเลวร้ายมากไปกว่านี้อีกเหรอเย็น...”

เย็นเอาแต่ร้องไห้บอกว่าไม่รู้จะพูดยังไงแล้วกราบขอโทษคุณหญิงคุณหญิงให้อภัยเย็นแต่ย้ำว่าเย็นก็ต้องให้อภัยตัวเองไม่อย่างนั้นก็จะทุกข์อยู่อย่างนี้

แต่ถ้าคุณหญิงรู้...ว่าฉันทุกข์เพราะอะไรคุณหญิงคงไม่บอกให้ฉันอภัยตัวเองเย็นพูดอย่างขมขื่น

คุณหญิงฟังแล้วได้แต่มองเย็นอย่างไม่เข้าใจ...

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เอ๊ะ” มึนตึ้บ เจอดราม่า ก่อนลงจอ รับ "สางนางพราย” ปราบเซียน หินทุกฉาก!

“เอ๊ะ” มึนตึ้บ เจอดราม่า ก่อนลงจอ รับ "สางนางพราย” ปราบเซียน หินทุกฉาก!
18 พ.ย. 2562
16:48 น.