ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คมพยาบาท

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

วณีเดินมาที่สระน้ำท่าทางหลุกหลิกมีพิรุธ อุทัยถามว่าเครื่องดื่มของรจนาได้หรือยัง วณียิ่งตกใจรีบขอโทษบอกว่าตนลืม อุทัยถามว่าแล้วเมื่อกี๊ไปไหนมา

“เอ่อ...เดี๋ยววณีไปเอามาให้นะคะ ขอโทษด้วยนะคะคุณรจ” วณีเลี่ยงที่จะตอบแล้วจะรีบไป รจนาบอกว่าไม่เป็นไรมองหน้าวณีถามว่าไม่สบายหรือเปล่า

“นั่นสิ วณีไม่สบายหรือเปล่า” อุทัยเห็นด้วย วณียิ่งตอบก็ยิ่งมีพิรุธ พอดีเปียตะโกนเรียกให้วณีลงไปสนุกกับตน วณีบอกเปียว่าตนไม่สบาย เลยทำให้ทั้งรจนาและอุทัยยิ่งสงสัยท่าทางว้าวุ่นของเธอ

เลอสรรเห็นวณีจะไปเอาเครื่องดื่มจึงอาสาไปเอาให้ เปียเห็นเลอสรรเดินไปก็ใจหายตะโกนอ้อนให้ลงไปเล่นน้ำกับตน เลอสรรไม่แม้แต่จะชะงัก เปียมองทุกคนที่ไม่สนใจตนเลย รู้สึกโดดเดี่ยวผิดหวัง อารมณ์กำลังจะขึ้นแต่พยายามเตือนตัวเอง “ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ นะเปีย เปียต้องใจเย็นๆ” ใจเตือนตัวเองอย่างนั้น แต่สีหน้าแววตาพร้อมที่จะกรี๊ดได้ทุกวินาที! ขณะเลอสรรเดินเข้าไปเอาเครื่องดื่ม เขามองขึ้นไปข้างบนอย่างสงสัยว่าเมื่อกี๊วณีไปทำอะไร?

เวลาเดียวกัน เย็นคว้ามือน้อยที่เปลี่ยนชุดแล้วเร่งให้รีบลงไปเร็วๆ ปิดประตูห้องเปียแล้วลากน้อยจ้ำอ้าวไป

รจนานั่งคุยกับอุทัยท่าทางค่อนข้างนิ่งขรึม เห็นอุทัยหนักใจเรื่องเปีย เธอจึงอาสาจะช่วยดูแลให้อีกแรง

เปียจิกตามองทั้งสอง แม้ไม่ได้ยินว่าคุยอะไรกันแต่จากท่าทางและเรื่องราวในอดีต เปียเดาได้ว่าต้องคุยเรื่องตนแน่ๆ ได้โอกาสเมื่ออุทัยขอตัวไปดูวณีเพราะหายไปนาน เปียแผดเสียงร้องขอความช่วยเหลือทำท่าเหมือนจะจมน้ำตาย รจนาตกใจกระโดดลงไปช่วย กลับถูกเปียกดจมน้ำปากก็ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ

เสียงร้องขอความช่วยเหลือของเปียดังเข้าไปถึงในบ้าน ทั้งอุทัย เลอสรร เย็นกับน้อยรีบวิ่งไปที่สระน้ำ เย็นเห็นเปียกำลังจมน้ำเหมือนเป็นตะคริว จึงกระโดดลงไปพาขึ้นมา ทำให้รจนาลอยตัวขึ้นมาได้

พอขึ้นจากสระ เปียก็เล่นบทอ้อนอ่อนหวาน ยกมือไหว้ขอโทษทุกคนที่ตนทำให้ตกใจ ขอบคุณทุกคนที่

เป็นห่วง รจนาที่มีผ้าขนหนูคลุมอยู่มองเปียอย่างแคลงใจ เพราะรู้ว่าตัวเองถูกเปียกดจมน้ำ แต่เปียกลับทำเหมือนตัวเองจมน้ำ เย็นเองก็มองวณีอีกอย่างเคลือบแคลงเช่นกัน

เย็นจะพาเปียไปพักผ่อน วณีเข้าไปขวางบอกว่าเดี๋ยวตนพาไปเอง

“แต่คุณวณีมีแขก ให้คุณอุทัยดูแลเพียงลำพัง เกรงจะไม่เหมาะ” เย็นพูดพลางเหล่ไปทางรจนา

“คุณพ่อคุณแม่ดูแลคุณรจนาเถอะนะคะ น้าเย็นก็เหมือนกัน พาน้อยกลับไปพักผ่อน” เปียกันทุกคนไปให้หมดแล้วหันไปอ้อนเลอสรรให้ดูแลตน คุณพ่อคุณแม่จะได้ดูแลรจนา พอเลอสรรเดินมาประคอง เปียก็ทำอ่อนล้าระทวยในอ้อมกอดเขา

พาเปียไปส่งที่ห้องนอนแล้ว เลอสรรถามว่าโอเคแล้วแน่นะ เปียตัดพ้อว่าถามแบบนี้อีกแล้วอย่าบอก

นะว่ามองตนเป็นคนบ้าเป็นโรคประสาทอีก

“เปล่าจ้ะ แต่พี่อยากบอกอีกทีว่า เวลาน้องเปียเรียบร้อยแบบนี้น้องเปียน่ารักมากๆ แล้วก็ทำให้คุณน้าสบายใจขึ้นมากด้วย เป็นเด็กดีของคุณพ่อคุณแม่นะน้องเปีย” เลอสรรลูบผมเปียเบาๆ เปียกอดอ้อนว่าจะทำตัวให้เป็นที่รักของทุกคน เลอสรรกอดตอบเยี่ยงพี่ชายกอดน้องสาวชม “น้องเปียน่ารักที่สุดเลย” เปียแอบยิ้มอย่างลำพองใจว่าตนควบคุมทุกคนได้หมดแล้ว...

แต่เมื่อเย็นพาน้อยกลับถึงบ้านก็ปรารภว่าเป็นห่วงเปียกลัวถูกคนที่เปียรักและไว้ใจหลอก

น้อยมองอย่างสงสัยว่าเย็นหมายถึงใคร เห็นแต่แววระแวงในดวงตาของเย็น

ooooooo 

วณีกับอุทัยเกรงใจรจนาที่ต้องมาเปียกกับ

เปียด้วย แต่ก็โชคดีที่รจนามีเสื้อผ้าติดรถมาด้วยจึงไม่มีปัญหา หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว รจนาถามทั้งสองว่า

“ก่อนหน้านี้คุณเปียออกกำลังกายหนักรึเปล่าคะ” วณีบอกว่าเปล่าถามว่ามีอะไรหรือ “ก็...ปกติตะคริว

มักเกิดกับคนที่ออกกำลังกายหนัก หรือออกกำลังกายมากเกินไป ไม่ก็เป็นผู้ที่ขาดน้ำหรือเสียเหงื่อ หรือมีการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิในร่างกายอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อถึงได้เกิดการหดเกร็ง จนเป็นตะคริว”

อุทัยกับรจนาฟังงงๆ แต่รจนาก็ไม่ชี้แจงอะไร กลบเกลื่อนว่าอาจเพราะเปียอยู่ในช่วงนั้นของเดือนก็ได้ เลยเป็นตะคริว แล้วขอตัวกลับแต่จะแวะมาดูเปียบ่อยๆ เมื่อขับรถออกไป รจนามั่นใจว่าเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ต้องมีอะไรแน่

เย็นอาบน้ำเสร็จก็ยังร้อนรุ่มกระวนกระวาย น้อยเห็นเย็นกดมือถือหน้านิ่วคิ้วขมวด อึดใจเดียวมือถือเปียก็ดังลั่นที่เตียง เปียออกจากห้องน้ำมีผ้าพันศีรษะพร้อมที่จะอบไอน้ำ เดินมาหยิบมือถือดู พอเห็นเป็นเย็นโทร.มาก็ทำหน้าเบื่อไม่สนใจ นั่งบนเตียงเกือบทับเส้นผมของน้อย

เย็นร้อนใจโทร.ไปเปียไม่รับสายจึงเปลี่ยนเป็นกดเมสเสจ เปียหยิบอ่านอย่างรำคาญใจ

“พรุ่งนี้เช้าเจอกันที่สวนสาธารณะ มีเรื่องด่วน” อ่านแล้วเปียบ่นเบื่อๆว่า “ด่วนอีกแล้ว ด่วนทั้งปี!”

เปียดึงผ้าขนหนูที่อบไอน้ำออก สะบัดผมยาวสลวยทำให้เส้นผมร่วงลงบนที่นอน กลิ้งเกลือกบนที่นอน ปิดไฟเปิดทีวีดูไปตามประสา แต่ไม่ถูกใจหยิบแผ่นโน่นนี่มาดูก็ไม่ถูกใจ จนแผ่นสุดท้ายเป็นหนังฆาตกรรมโหดเหี้ยม เปียยิ้มอย่างพอใจ

อุทัยนอนไม่หลับ ติดใจสงสัยที่รจนาถามเรื่องเปียเป็นตะคริว ลุกไปเปิดประตูห้องเปีย พลันก็เบิกตาอย่างตกใจเมื่อเห็นแสงจ้าจากทีวีที่เปิดอยู่

 ooooooo

รุ่งขึ้น ทั้งอุทัยและวณีต่างมีสีหน้ากังวลใจ วณีมองในแง่ดีว่าบางทีมือเปียอาจเผลอไปโดนรีโมตเข้า อุทัยไม่เชื่อเพราะที่เปียดูนั้นเป็น ดีวีดี เป็นหนังที่รุนแรงโหดร้าย ฆาตกรโรคจิตฆ่าหั่นศพ!

วณีก็ยังคงแก้ต่างปกป้องเปีย จนอุทัยตัดบทว่าไม่อยากทะเลาะด้วย วณีพูดประชดว่าถ้าอย่างนั้นก็ให้หันมาสนใจดูแลลูกเสีย เพราะยังมีหลายเรื่องที่สำคัญกว่ามาคอยจับผิดการดูหนังของเปีย แม้วณีจะแก้ต่างปกป้องเปียแต่แววตาก็อดระแวงไม่ได้

ครู่ใหญ่เห็นเปียแต่งตัวสวยเดินลงมา วณีถามว่าจะไปไหนหรือ เปียบอกว่าไม่ไปไหน วณีจึงชวนไปช็อปปิ้งกัน อุทัยนึกอะไรได้รีบเชียร์ วณีบอกให้ชวนน้อยไปด้วย เปียฟังแล้วหงุดหงิด พอดีเลอสรรเดินมา เปียได้ทีบอกว่าตนไปกับเลอสรรดีกว่า แต่เลอสรรบอกว่าวันนี้ตนมีนัดกับเพื่อน

“ไปกับหนูน้อยแหละลูก นะ...พาน้อยไปเปิดหูเปิดตาบ้าง” วณีลุ้น เปียยิ้มหวานเหมือนถูกใจ

เมื่อเปียขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก็กระแทกกระทั้นไม่พอใจที่น้อยจะไปด้วย พอนึกอะไรได้ก็หยิบมือถือค้นหา “ยาเสียสาว” พอเจอก็ยิ้มร้าย

เปียพาน้อยไปเดินห้าง น้อยถามว่าเพิ่งมาทำไมมาอีก เปียอ้างว่าวณีอยากให้พาน้อยมาเปิดหูเปิดตา ระหว่างนั้นเสียงมือถือของเปียดังขึ้น เปียหน้ามีพิรุธนิดหนึ่งแล้วอ้อนน้อยว่าอยากกินกาแฟให้ไปซื้อให้หน่อย พอน้อยเดินไปเปียก็ตะโกน

“ซื้อป๊อปคอร์นมาด้วยนะจ๊ะน้อย” พอน้อยเดินไปไกลแล้ว เปียรับสายถามว่า “ถึงไหนแล้ว? อะไร ทำไมช้าอย่างนี้ รีบๆมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันต้องใช้เร็ว!” เปียวางสายหน้าหงิก

ooooooo

วันนี้ทั้งวณีและอุทัยต่างสงสัยกัน อุทัยสงสัยว่าทำไมวณีไม่ออกไปช็อปปิ้งเป็นเพื่อนลูก เธอบอกว่าอยากให้เปียกับน้อยได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน

วณีเองก็สงสัยว่าทำไมวันนี้อุทัยไม่ไปทำงาน อุทัยบอกว่าเป็นห่วงเธออยากอยู่เป็นเพื่อน แต่วณีก็พูดจนอุทัยไปทำงานจนได้

ที่แท้ทั้งสองคนต่างก็มีเป้าหมายจะไปหาเส้นผมในห้องนอนของเปีย เมื่ออุทัยไปแล้ว วณีจึงรีบเอากล่องเหมือนกล่องใส่เครื่องเพชรเข้าไปในห้องนอนเปีย มองหา เห็นเส้นผมตกอยู่หลายเส้นรีบเก็บใส่กล่องเดินออกไปอย่างเร็ว

ขณะวณีถือกล่องใส่เส้นผมเดินออกจากบ้านอย่างรีบเร่งสีหน้าตื่นเต้นนั้น โทรศัพท์บ้านดังขึ้น วณีย้อนกลับไปรับ

เป็นสายจากดำรงเขาโทร.เข้ามือถือของอุทัยแต่อุทัยสั่งงานอยู่นอกออฟฟิศไม่ได้รับสายดำรงร้อนใจจึงโทร.เข้าบ้านถามวณีที่มารับสายว่าเป็นใครพอรู้ว่าเป็นภรรยาอุทัยบอกว่าตนมีธุระด่วนแต่ติดต่ออุทัยไม่ได้ให้วณีช่วยบอกอุทัยได้ไหมว่าคืนนี้เจอกันที่ร้านเดิม

ได้ค่ะแต่ขอโทษนะคะคุณดำรงมีธุระกับพี่อุทัยเรื่องอะไรคะ

การตรวจดีเอ็นเอครับผมได้คุยกับหมอวิธูคร่าวๆแล้วบอกตามตรงผมกลัวอุทัยจะเผลอทำอะไรที่ไม่ถูกต้องโดยเฉพาะถ้าเจ้าตัวเขาไม่ยินยอมรบกวนคอนเฟิร์มอุทัยคืนนี้เจอกันนะครับ

ค่ะ...” วณีวางสายมองกล่องเพชรในมืออย่างหนักใจ

ooooooo

น้อยไปซื้อกาแฟกับป๊อปคอร์นกลับมาเปียดูแล้วทำหน้าเพลียแต่พูดเสียงหวานถามน้อยว่าทำไมซื้อกาแฟแบบนี้มามันไม่หอมไม่อร่อย

อ้าว...เมื่อก่อนเปียเคยบอกว่าอร่อยนี่เปียชอบมากด้วย

น้อยจ๋า...” เปียลากเสียงอย่างเหนื่อยใจตอนนี้กับตอนนั้นมันไม่เหมือนกันตอนนี้เปียต้องกินเฉพาะกาแฟ

แบรนด์นอกแก้วละเป็นร้อยเปียกินกาแฟถูกๆแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ...อ้าว! แล้วนี่ซื้อข้าวโพดคั่วมาทำไมพอน้อยบอกว่าเปียสั่งก็ถูกบ่นอีกเปียสั่งให้ซื้อป๊อบคอร์นที่นำเข้าจากเมืองนอกไม่ใช่ข้าวโพดคั่วแบบนี้เปียกินไม่ได้มันติดคอ

มือถือเปียดังขึ้นเปียนึกว่าของมาแล้วแต่พอเห็นเป็นชื่อเย็นก็เซ็งกำชับน้อยว่า

นี่ถ้าน้าเย็นโทร.มาอย่ารับเด็ดขาดเข้าใจไหมน้อยจำต้องพยักหน้าทั้งที่ไม่เข้าใจ

เย็นถือโทรศัพท์กระวนกระวายใจรอเปียอยู่ที่สวนสาธารณะชะเง้อแล้วชะเง้อเล่าก็ไม่เห็นเปียมาส่วนเปียเดินงุ่นง่านมองมือถือบ่นเบาๆว่าทำไมไม่โทร.มาสักทีน้อยถือกาแฟกับป๊อปคอร์นเดินตามถามว่าจะไปไหนเปียเหวี่ยงใส่ว่าไปทุกที่ที่มีทางทำเอาน้อยงงที่เปียเหวี่ยงๆวีนๆคนเดิมกลับมาอีกแล้ว

 มือถือเปียดังขึ้นอีกเปียดูจอแล้วยิ้มโล่งใจหันบอกน้อยเสียงอ่อนหวานให้ไปซื้อกาแฟให้ใหม่ทำทีห่วงใยช่วยถือของให้พอน้อยไปเปียก็คุยโทรศัพท์ต่อถึงแล้วใช่ไหม...โอเค...เจอกันอึดใจเดียวชายหน้าโจรก็ส่งขวดแก้วจิ๋วมีน้ำใสๆให้รับเงินแล้วรีบผละไปทันทีเปียมองขวดจิ๋วนั้นยิ้มเยาะซื้อง่ายยิ่งกว่าซื้อขนมอีก

เปียรีบเอายานั้นเทใส่ขวดน้ำของน้อยเขย่าให้เข้ากันแล้วเดินตรงไปที่ห้างสรรพสินค้าอย่างเร็วน้อยมาถึงไม่เห็นเปียก็แปลกใจพอดีมือถือน้อยดังขึ้นเป็นสายจากเย็นน้อยลืมที่เปียสั่งไว้สนิทเลยรับสายเย็น

น้อยไปดูสินังเปียมันออกมาจากบ้านรึยังน้ารอมันตั้งนานแล้วน้อยนึกที่เปียสั่งไว้ได้อึกอักๆเย็นถามว่ามีอะไรหรือน้อยบอกเย็นว่าตนออกมาที่ห้างกับเปียแล้วตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเปียหายไปไหนอ้าว! มันไปห้างได้ไงในเมื่อน้าให้มันมาหาอยู่ห้างไหนกัน...บอกมันรออยู่ตรงนั้นเดี๋ยวน้าไปหาเย็นวางสายอย่างหงุดหงิดแล้วรีบเดินไป

น้อยรออยู่อึดใจใหญ่เปียก็หิ้วของที่ช่วยน้อยหิ้วกลับมาส่งของคืนให้แล้วทำเป็นห่วงใยว่าคงหิวน้ำแย่แล้วเร่งให้กินน้ำเสียน้อยรับไปดื่มอย่างกระหายในขณะที่เปียรับกาแฟแบรนด์เนมไปดื่มอย่างได้อารมณ์

น้อยเดินตามเปียบ่นว่ากินเข้าไปได้ยังไงกาแฟแก้วละเป็นร้อยๆเปียทำหน้าไม่แคร์บอกว่ามันอร่อยและที่สำคัญตนรวยน้อยติงว่ารวยยังไงก็ไม่จำเป็นต้องกินกาแฟแพงขนาดนี้ก็ได้

โอ๊ย...กาแฟแก้วละไม่กี่ร้อยจะบ่นอะไรนักหนารำคาญ!!” เปียเหวี่ยงใส่อารมณ์แปรปรวนจนน้อยตามไม่ทันรีบขอโทษเปียบอกว่าแค่ไม่อยากให้เปียใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายก็บอกแล้วไงว่ารวย! หรือน้อยไม่เชื่อว่าเปียรวยพูดแล้วเปียหยิบกระเป๋าสตางค์ดึงใบละพันออกมาปึกใหญ่กรีดให้น้อยดูแล้วปาใส่หน้าน้อยเงินปลิวกระจาย

ทำไมทำแบบนี้เปีย?!” น้อยตกใจเสียดายเงินเปียบอกว่าใครอยากได้ก็เอาไปน้อยเสียดายก้มเก็บเงินรู้สึกเวียนหัวตาลายของในมือร่วงกระจายร่างน้อยซวนเซทำท่าจะหมดสติเปียเดินผละไปหันมองน้อยอย่างสะใจ

เปียเดินไปเห็นชายคนหนึ่งท่าทางเถื่อนๆกำลังยืนอ่านนิตยสารประเภทโป๊เปลือยอยู่หน้าร้านขายหนังสือเปียตรงรี่เข้าไปบอกว่ามีผู้หญิงเป็นลมให้ไปช่วยหน่อยชายคนนั้นกำลังหื่นวิ่งไปเจอน้อยล้มอยู่กับพื้นก็บอกคนที่มุงดูอยู่ว่าจะพาไปโรงพยาบาลผู้คนเหล่านั้นคิดว่าเป็นพลเมืองดีก็พากันหลบเปิดทางให้

ชายคนนั้นอุ้มน้อยไปที่ลานจอดรถเปียมองตามยิ้มสะใจแล้วโทร.บอกเลอสรรว่าตนถูกวิ่งราวกระเป๋าให้มาช่วยด้วยเลอสรรหลงเชื่อรีบมาที่ห้างสวนกับคนร้ายที่อุ้มน้อยไปอย่างฉิวเฉียดพอเจอกันเปียก็โผเข้ากอดทำเป็นกลัวจนตัวสั่น

ooooooo

เย็นนั่งแท็กซี่มาถึงห้างเห็นคนกำลังเก็บเงินกันเย็นมองอย่างสงสัยพอดีเห็นกระเป๋าที่ตนถักให้น้อยร่วงอยู่ที่พื้นเย็นถามว่ามีเรื่องอะไรกันหรือ

คนเป็นลมหญิงคนหนึ่งบอกเย็นถามว่าแล้วตอนนี้เขาไปไหนแล้วคนพาไปทางโน้นเห็นบอกว่าจะพาไปส่งโรงพยาบาลหญิงคนนั้นชี้ไปทางลานจอดรถ

เย็นวิ่งอ้าวไปทันทีเจอใครก็ถามว่าเห็นคนเป็นลมผ่านมาทางนี้ไหมจนคนหนึ่งบอกว่าเห็นไปที่ลานจอดรถเย็นวิ่งไปที่ลานจอดรถ

คนร้ายกำลังสตาร์ตรถแต่สตาร์ตไม่ติดเย็น

ตะโกนบอกรปภ.ให้ช่วยแจ้งด้วยอย่าให้คนพาหลานตนไปหลานตนเป็นลมอย่าให้ใครพาไปรปภ.ที่เห็นคนร้ายที่อ้างว่าน้อยเป็นภรรยาพาไปขึ้นรถเข้าใจทันทีรีบวอบอกเพื่อนรปภ.ที่อยู่ใกล้ให้รีบไปที่รถซึ่งยังสตาร์ตไม่ติด

ขอโทษครับรปภ.ก้มบอกคนร้ายผงะลดกระจกลงถามว่ามีอะไรญาติของคุณผู้หญิงกำลังมาครับ

คนร้ายมองไปเห็นรปภ.กำลังเดินนำเย็นมามันเปิดประตูกระแทกรปภ.คนนั้นล้มแล้ววิ่งหนีไปเย็นมาเห็นพอดีมองเข้าไปในรถเห็นน้อยนั่งคอพับไม่รู้สึกตัวอยู่ที่เบาะเย็นเห็นคนร้ายกำลังจะหนีเลยยกเท้า

ขัดขาพอมันล้มเย็นก็กระทืบซ้ำด่าไอ้เลว!!”

รปภ.เข้าสกัดจับคนร้ายเย็นรีบไปดูน้อยที่ยังไม่ได้สติโผเข้ากอดร้องเรียกน้อยแทบขาดใจ

เมื่อนำน้อยส่งโรงพยาบาลน้อยนอนอยู่บน

รถเข็นพยาบาลเข็นไปยังห้องฉุกเฉินเย็นวิ่งตามเกาะรถไม่ห่างจนเจ้าหน้าที่พาน้อยเข้าห้องฉุกเฉินเย็นยืนมองตามเป็นห่วงน้อยจนหน้าซีดจะเป็นลม...

ooooooo

เลอสรรพาเปียไปนั่งในร้านกาแฟเปียกอดเขาไว้ร้องไห้อย่างขวัญเสียจนคนในร้านพากันมอง

เปียคร่ำครวญว่าโชคดีที่เขาอยู่แถวนี้ไม่อย่างนั้นตนอยู่คนเดียวต้องตายแน่ๆเลอสรรถามว่าแล้วน้อยไปไหนเปียแหลได้ไหลลื่นไร้พิรุธว่า

เปียก็ไม่รู้เหมือนกันพอน้อยแยกไปซื้อกาแฟน้อยก็หายไปเลยแล้วเปียก็โดนคนมากระชากกระเป๋าเปียกลัว...”

เลอสรรปลอบว่าเรื่องผ่านมาเป็นชั่วโมงๆแล้วหยุดร้องไห้ได้แล้วแต่เปียก็ยังพร่ำบอกว่าตนกลัวคนร้ายกระชากกระเป๋าไปเอาเงินในกระเป๋าไปเท่านั้นไม่พอยังเอากระเป๋าฟาดหน้าตนด้วย

คนที่นั่งอยู่ข้างๆพากันซุบซิบถามกันว่าตอนเข้าห้างเห็นไหมว่ามีเงินหล่นเกลื่อนพื้นอีกคนบอกว่าเห็นต้องเป็นคนบ้าแน่เลยถึงได้เอาเงินมาโปรยเล่นแบบนี้ประสาท! อีกคนย้ำว่าใช่ประสาท!!”

เปียได้ยินบอกเลอสรรว่าต้องเป็นเงินของตนแน่ๆเลยแต่พอเขาบอกให้ไปแจ้งความเปียกลับปฏิเสธอ้างว่าไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่เดี๋ยวคุณพ่อคุณแม่จะเป็นห่วงทั้งยังอ้อนเลอสรรอย่าทำให้คุณพ่อคุณแม่เป็นห่วงตนเลย

หลังจากวณีได้รับโทรศัพท์ของดำรงแล้วจึงโทร.บอกอุทัยว่าดำรงนัดเจอคืนนี้อยากคุยเรื่องดีเอ็นเออุทัยฟังแล้วอึ้งที่วณีรับรู้เรื่องนี้

วณีไปพบดำรงกับอุทัยในร้านอาหารหรูด้วยกันดำรงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วงว่า

พี่อยากรู้ทำไมอุทัยสนใจการตรวจดีเอ็นเอนักเลยคุยกับหมอวิธูแล้วพี่ก็เลยได้รู้เรื่องที่อุทัยถูกขโมยลูกไปและเพิ่งได้กลับมาแต่อย่างที่พี่บอกอุทัยถ้าไม่มีการยินยอมจากทุกฝ่ายตรวจดีเอ็นเอไม่ได้จะตรวจได้ก็ต่อเมื่อเป็นคดีอาญาเท่านั้น

ทั้งอุทัยและวณีต่างถอนใจเฮือกใหญ่แต่อุทัยยังเสนออย่างมีความหวังว่าเราตรวจในทางลับได้ไหม

ได้...แต่มันผิดมันไม่ถูกต้องต่อให้ผลตรวจจะออกมายังไงเขาก็สามารถฟ้องร้องได้ไม่ใช่ฟ้องร้องอุทัยเท่านั้นแต่เขาฟ้องร้องสำนักงานได้ด้วย

งั้น...ไม่มีทางที่จะทำอะไรได้เลยเหรอครับพี่อุทัยหน้าเสีย

ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นนอกจาก...เปิดอกคุยกับเขาตรงๆว่ามีความระแวงสงสัยซึ่งถ้าเขายอมรับได้ 

มันก็จบแต่ถ้าเขารับไม่ได้ก็คงจะกระทบความสัมพันธ์ในครอบครัวอย่างแน่นอนโดยเฉพาะเด็กคนนั้นเป็นโรคก็คงจะเสี่ยงกับการที่เขาอาจจะคิดสั้น

ฟังดำรงแล้วทั้งวณีและอุทัยยิ่งกลุ้มดำรงดูออกพูดให้ทางออกว่า

พี่รู้ว่ากลุ้มใจแต่ถ้าเราสองคนยอมรับความร้าวฉานที่จะเกิดขึ้นมาในครอบครัวไม่ได้ใช้หลักของความเมตตาดีไหม

อุทัยกับวณีมองหน้าดำรงทำนองว่าทำอย่างไรดำรงอธิบายว่า

การที่เด็กคนหนึ่งรักเราอยากอยู่กับเราอยากดูแลเราไม่ว่าเขาจะเป็นลูกที่แท้จริงของเราหรือไม่ก็ตามเมตตาเขาได้ไหม...กรุณาเขาได้ไหม...การให้ยังไงก็เป็นเรื่องที่ดีนะอุทัย

ทั้งอุทัยและวณีได้แต่ถอนใจก้มหน้าอย่างเข้าใจแต่คิดไม่ตก...

ooooooo

หลังจากอ้อนเลอสรรจนพอใจแล้วเปียขอให้เขาช็อปปิ้งกับตนต่อเปียซื้อของมากมายจนเลอสรรหิ้วเต็มสองมือเขายืนรอเปียที่กำลังไปซื้อของอีกระหว่างนั้นเขากดมือถือถึงน้อยแต่ไม่ทันโทร.ออกเปียก็กลับมา

ขอบคุณมากนะคะพี่เลอสรรที่มาอยู่เป็นเพื่อนเปียซื้อของเปียสบายใจขึ้นเยอะเลยค่ะเปียฉอเลาะแต่พอเลอสรรบอกว่าสบายใจขึ้นแล้วก็กลับเปียอ้อนว่าเดี๋ยวสิคะเปียยังซื้อของไม่ครบเลยไหนจะของฝากคุณพ่อคุณแม่น้าเย็นน้อยแล้วก็นมแสคนอื่นๆอีกพี่

เลออยู่เป็นเพื่อนเปียก่อนนะคะ...นะ...”

เปียเอาหน้าเกลือกกับไหล่ของเลอสรรพลันก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นน้อยยืนหลบอยู่ดวงตาน้อยจ้องเปียเขม็ง!

เลอสรรเห็นอาการผิดปกติของเปียถามว่ามีอะไรหรือเปียมองไปตรงนั้นอีกทีก็ไม่เห็นน้อยแล้ว

เปล่าค่ะเปล่า...ไปซื้อของกันต่อนะคะเปีย

กอดแขนเลอสรรเดินไปแต่ยังแอบมองไปที่เดิมอย่างระแวงตาเป็นประกายขึ้นมาอย่างสะใจเมื่อนึกว่าหรือนังน้อยมันจะตายไปแล้ว...ดี!!”

น้อยยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาลพอรู้สึกตัวก็ถามเย็นว่าตนเป็นอะไร

หมอบอกน้อยได้รับสารแปลกปลอมที่มีฤทธิ์กดประสาทให้หลับน้อยไปดื่มไปกินอะไรที่ไหนมาเย็นถามน้อยยืนยันว่าตนไม่ได้กินอะไรเย็นถามอีกแล้วเปีย...เปียให้กินอะไรรึเปล่าน้อยบอกว่าเปีย

ไม่ได้ให้กินอะไรเย็นก็ยิ่งสงสัยแล้วสารแปลกปลอมอยู่ในตัวน้อยได้ยังไงคิดให้ดีๆสิน้อยน้อยเผลอกินอะไรจากใครเข้าไปรึเปล่า

น้อยยืนยันมั่นใจว่าตนไม่ได้กินอะไรนอกจากน้ำดื่มที่เอาไปจากบ้านเย็นสงสัยว่าแล้วมันจะมีสารแปลกปลอมได้ยังไง?

ooooooo

เมื่อแยกจากดำรงเดินกลับมาที่รถวณีเปิดกระเป๋าเอากล่องเครื่องเพชรที่ใส่ผมเปียไว้ออกมาตัดสินใจแอบทิ้งอุทัยเห็นเขาเก็บขึ้นบอกวณีว่า

วณีทำของหล่นวณีรับไปหน้าเสียอุทัยสังเกตเห็นบอกว่าถ้าหายไปเสียดายแย่

วณีรับกล่องเครื่องเพชรนั้นใส่กระเป๋าอย่างไม่เห็นค่าแถมหน้ายังกังวลทำให้อุทัยยิ่งสงสัยเมื่อกลับถึงบ้านเขาจึงหาทางที่จะดูว่ากล่องนั้นใส่อะไรไว้บอกวณีว่ากลับมาร้อนๆไปอาบน้ำให้สบายตัวเสีย

พอวณีไปอาบน้ำอุทัยแอบเปิดกล่องดูเห็นเป็นเส้นผมพลันวณีก็กลับเข้ามาอุทัยเก็บไม่ทันต่างมองหน้ากันอึ้งครู่หนึ่งอุทัยถามว่าวณีคิดอย่างพี่แล้วใช่ไหม

ค่ะ...วณีเองก็สงสัยอยากรู้แต่อย่างที่พี่ดำรงบอกล่ะค่ะการที่เด็กคนหนึ่งรักเราอยากอยู่กับเราอยากดูแลเราไม่ว่าเขาจะเป็นลูกที่แท้จริงของเราหรือไม่ก็ตาม...” วณีหยุดกลั้นเสียงเครือน้ำตาคลอบอกอุทัยเสียงแผ่วว่าเมตตาเขาได้ไหมกรุณาเขาได้ไหมและในเมื่อลูกเปียรักเราวณีก็ตัดสินใจแล้วว่าวณีจะรักและเมตตาลูกเปียค่ะพี่อุทัย

วณีน้ำตาไหลสบตาอุทัยอย่างอ้อนวอนตอนนี้ลูกเปียเป็นเด็กน่ารักน่าเอ็นดูแล้วเมตตาแกนะคะพี่อุทัย

มันก็คงต้องเป็นอย่างนั้นในเมื่อไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนเราก็ไม่สามารถตรวจดีเอ็นเอได้ถ้าลูกเปียไม่ยอมแต่จะให้พี่เลิกค้นหาความจริงว่าลูกเปียคือลูกจริงๆของเราหรือเปล่าพี่คงทำไม่ได้เข้าใจพี่ใช่ไหมวณี

วณีพยักหน้าในที่สุดทั้งสองคนก็ยังต้องทุกข์ทรมานใจกับสิ่งที่ยังเคลือบแคลงใจอุทัยดูเส้นผมในกล่องแล้วปิดกล่องวางไว้บนหัวเตียง...

ooooooo

เปียทำตัวน่ารักปรับเปลี่ยนการแต่งตัวให้ดูน่ารักกว่าเซ็กซี่เข้าครัวทำอาหารให้อุทัยวณีและเลอสรรอย่างตั้งอกตั้งใจ

ทุกคนมองเปียด้วยสายตาเอ็นดูยิ้มแย้มอย่างสบายใจ

เสิร์ฟอาหารแล้วเปียเอาน้ำส้มคั้นมาให้ตัวเองก็ดูดน้ำส้มอวดว่าตนคั้นกับมือเลยสดๆอร่อยมาก

เลอสรรถามว่าของที่ซื้อมาเอาให้คุณพ่อคุณแม่หรือยังเปียบอกว่ายังบอกให้รอเดี๋ยวจะขึ้นไปเอามาให้วางแก้วน้ำส้มแล้วจะขึ้นไปเอาฉอเลาะว่าเปียซื้อของมาฝากทุกคนเลย

พลันเปียก็ชะงักเมื่อเห็นเย็นเดินเข้ามาเย็นถือถ้วยแกงทักว่า

น้าไม่ยักรู้ว่าคุณหนูเปียสนใจทำอาหารเปียหน้าจ๋อยเพราะไม่อยากเจอเย็นเลยแต่ก็บอกว่าตนเพิ่งเริ่มหัดทำงั้นให้น้อยสอนไหมล่ะน้อยทำกับข้าวเก่งนี่ก็ทำแกงจืดลูกกรอกมาให้ชิมพลางเย็นเอาถ้วยแกงไปวางบนโต๊ะทุกคนเงียบกริบมองเย็นอย่างไม่รู้จะมาไม้ไหนกันแน่

เย็นบอกว่าน้อยกำลังทำแกงอยู่ให้เปียไปเรียนกับน้อยได้เลยเปียอึกอักถูกเย็นจับแขนบีบแต่หน้ายิ้มแย้มชวนไปกันเดี๋ยวนี้เลยเปียเกร็งแต่ไม่กล้าปฏิเสธหันบอกที่โต๊ะอาหารเดี๋ยวเปียมานะคะแล้วคว้าถุงเดินไปกับเย็น

เลอสรรดูออกว่าท่าทางเย็นไม่ปกติเขาทำเนียนขอตัวไปสอนแล้วลุกตามไป

ooooooo

เย็นพาเปียเดินไปในสวนพอเห็นปลอดคนก็หยุดถามเปียว่ารู้ใช่ไหมว่าพามาทำไมเปียทำตาแป๋วถามว่าน้าเย็นมีอะไรหรือ

แกเอาอะไรใส่ในน้ำให้ยัยน้อยกินเย็นกระชากแขนเปียเข้าไปตะคอกถามเปียแอ๊บหน้าใสซื่อถามว่าน้าเย็นพูดอะไรน้ำอะไรไม่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่รู้ได้ยังไงก็เมื่อวานแกไปกับยัยน้อย

เปียตีหน้าใสซื่อบอกว่าเมื่อวานไปกับน้อยแต่น้อยเดินไปไหนไม่รู้ถามว่าน้อยเป็นอะไรหรือเย็นบอกว่าน้อยเข้าโรงพยาบาล

เลอสรรได้ยินตกใจในขณะที่เปียยังแอ๊บถามว่าทำไมน้อยต้องเข้าโรงพยาบาล

ไม่สบาย...ไม่สบายเพราะโดนมอมยา!” เย็นบอกจ้องหน้าจับพิรุธในขณะที่เปียก็ยังแอ๊บได้แนบเนียน

เลอสรรพอได้ยินว่าน้อยถูกมอมยาเขาไปที่บ้านพักเย็นเจอน้อยเดินลงจากบ้านท่าทางอิดโรยมากเขารีบเข้าไปถาม

พี่เพิ่งรู้ว่าน้อยไม่สบายมันเกิดอะไรขึ้นเห็นน้อยอึกอักบอกว่าไม่มีอะไรเขาระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างหงุดหงิดถ้าไม่มีแล้วน้อยจะเข้าโรงพยาบาลทำไมบอกพี่มาน้อยเกิดอะไรขึ้น!?”

น้อยยืนยันว่าไม่ทราบเพราะจริงๆแล้วน้อยก็ไม่รู้ว่าใครทำตนเลอสรรถามว่าไม่ทราบหรือไม่บอกเขาย้ำความรักและห่วงใยน้อยถามว่าบอกได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น

ขณะน้อยกำลังรู้สึกลำบากใจมากนั่นเองเสียงประวิทย์ก็แว่วเข้ามาบอกว่าเอาข้าวต้มมาให้พอโผล่มาเห็นเลอสรรจับมือน้อยอยู่ประวิทย์รีบขอโทษแล้วจะถอยน้อยผลักเลอสรรออกร้องบอกประวิทย์

พี่ประวิทย์อย่าเพิ่งไปน้อยกำลังอยากกินข้าวต้มอยู่พอดีแล้วรีบเดินไปหารับชามข้าวต้มยิ้มหวานขอบคุณมากๆนะคะไปรับน้อยถึงโรงพยาบาลไม่พอยังมาดูแลน้อยถึงบ้านอีก

ประวิทย์มองเลอสรรเกรงๆเห็นสายตาที่มองอย่างหึงหวงไม่พอใจของเลอสรรประวิทย์ก็ยิ่งใจไม่ดี

น้อยมีคนดูแลแล้วงั้นพี่ก็ต้องขอโทษด้วยที่

เข้ามาวุ่นวายพูดแล้วเลอสรรเดินพรวดๆออกไปด้วยอารมณ์หึงหวงพลุ่งพล่านประวิทย์ใจไม่ดีทำท่าจะตามไปน้อยห้ามไว้ประวิทย์ถามว่าน้อยจะโกหกเลอสรรทำไม?

น้อยอยากให้คุณเลอสรรเกลียดน้อยเขาจะได้ไม่มายุ่งกับน้อยอีกเพราะถ้าเขายังเข้ามาห่วงใยคอยดูแลเอาใจใส่น้อยจะตัดใจจากเขาได้เหรอพี่ประวิทย์

ประวิทย์มองหน้าน้อยอย่างเห็นใจที่ต้องต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองอย่างเจ็บปวดเพื่อคนอื่น...

 

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"
21 ม.ค. 2563
08:20 น.