ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คมพยาบาท

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ที่น้ำตกสวยงามในจังหวัดตาก ละอองน้ำจากน้ำตกกระเซ็นเหมือนม่านหมอกในความฝัน...

เลอสรร หนุ่มนักเรียนนอกวัย 25 ปีผู้หลงใหลในศิลปะการวาดรูป กำลังแต่งแต้มสีสันราวกับยกน้ำตกที่สวยงามนั้นมาไว้บนผืนผ้าใบตรงหน้า...ส่วนเพื่อนของเขาที่มีพื้นเพอยู่ที่นี่ นั่งวาดรูปอยู่อีกมุมหนึ่ง...

ขณะกำลังเพลินกับการวาดรูปนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเด็กคนหนึ่งที่ว่ายน้ำเล่นอยู่กับเพื่อนตะโกนขึ้นว่า

“เฮ้ยๆๆ ไอ้น้อย! ไอ้น้อย!!”

เลอสรรหันมอง เห็นเด็กชายคนหนึ่งกำลังถูกกระแสน้ำซัดไป ชายหนุ่มกระโดดลงไปช่วยทันที....

ooooooo

แต่...ชีวิตอีกแบบหนึ่งในตัวเมืองจังหวัดตาก...

เปีย เด็กสาววัยรุ่นในชุดเปรี้ยวซ่า ขี่มอเตอร์ไซค์โดยมีน้อยวัยไล่เลี่ยกันแต่งตัวเรียบร้อยซ้อนกอดเปียแน่นอย่างหวาดเสียว บอกเปียให้ช้าหน่อย ก็ได้ยินเสียงตะโกนมาว่า

“ช้าไม่มัน จะซิ่งมอเตอร์ไซค์ทั้งที มันก็ต้องแบบนี้แหละ” ว่าแล้วก็เร่งความเร็วขึ้นอีก ขี่ฉวัดเฉวียนปาดหน้าจี้หลังยวดยานบนท้องถนนอย่างน่าหวาดเสียว ที่สำคัญ ข้างหลังเปีย มีต้นหนุ่มแว้นในวัยเดียวกันขี่มอเตอร์ไซค์มีเพื่อนซ้อนไล่ตามหลังมาอย่างท้าทายกัน เปียหันไปยิ้มเฮี้ยวตะโกนท้า

“จะแว้นแข่งเปียเหรอค้าพี่ต้น ได้เล้ย!”

มอเตอร์ไซค์สองคันบิดแข่งกันไปบนท้องถนนบึ้นเสียงสนั่นเป็นที่น่าหวาดเสียว จนชาวบ้านตะโกนด่า

“ขี่รถดีๆ มันจะตายรึไง?! พวกเด็กนรกเอ๊ย!!”

ขี่รถไล่กันไปจนสะใจแล้ว รถสองคันจอดที่ริมถนน น้อยถอนใจโล่งอกเหมือนรอดตาย ส่วนเปียยิ้มไปหาต้นบอกว่าสนุกจังเลย

ต้นยอเปียว่าขี่รถเก่งจัง ถามว่าเย็นนี้ว่างไหม เปียตอบทันทีว่าว่าง น้อยตกใจบอกว่าไม่ว่างให้รีบกลับบ้านเลย ไม่อย่างนั้นน้าเย็นตีตายแน่ เปียถลึงตาใส่น้อยพูดเบาๆ “แกก็บอกน้าเย็นสิ ว่าวันนี้ติดเรียนพิเศษ”

ต้นถามว่าตกลงเปียไม่ว่างใช่ไหม น้อยรีบบอกว่าต้องรีบกลับบ้าน ต้นทำตาเยิ้มปากหวานบอกเปียว่า งั้นรอวันไหนนัดเปียไปกันสองคนก็แล้วกัน และก่อนแยกกันยังส่งจุ๊บๆ บอกรักกันจนน้อยเอาศอกกระทุ้งเตือน เปียหงุดหงิดที่ถูกขัดคอกระโดดขึ้นรถเลย น้อยโดดซ้อนแทบไม่ทัน

หารู้ไม่ ทั้งสอง ถูกเด็กสาวอีกสองคนขี่รถตามมาและตามต่อไปอย่างมุ่งร้าย หนึ่งในนั้นคือ “เมีย” ของต้นนั่นเอง!

เมียของต้นขี่รถไล่บี้แล้วเบียดจนเปียต้องจอดรถ เมียต้นกับเปียทะเลาะด่าทอกันอย่างหยาบคาย เมียต้นหาว่าเปียแย่งผัวตน เปียด่าว่าแล้วทำไมไม่เอาผัวขังไว้ที่บ้าน ด่าทอแล้วต่างก็กระโจนเข้าตบกันจนตกลงไปในคลองก็ยังตบกันต่อ
บรรดาผู้คนที่เดินผ่านไปมา แทนที่จะห้ามปรามกลับตั้งหน้าตั้งตาถ่ายคลิปกันอย่างเมามัน บ้างก็เชียร์กันเหยงๆ

ooooooo

บ้านเถ้าแก่กิมที่เปิดเป็นร้านขายของชำอยู่กับเย็นที่เป็นน้าของเปีย เย็นเลี้ยงดูทั้งเปียและน้อยมาแต่เด็ก

ค่ำนี้ เย็นทำกับข้าวอยู่ในครัวบ่นว่าป่านนี้ทั้งเปียและน้อยทำไมยังไม่กลับ

ทันใดนั้น เพื่อนบ้านเดินอ้าวเข้ามาบอกว่าเปียกับน้อยตบกับใครก็ไม่รู้อยู่ที่คลอง เย็นตกใจวิ่งอ้าวออกไปทันที

ไปถึงริมคลองเห็นชาวบ้านมุงดูอยู่ เย็นแหวกคนเข้าไปเห็นเปียกำลังจับหัวเด็กสาวคนหนึ่งกดน้ำ น้อยก็จับอีกคนกดน้ำอยู่เช่นกัน เย็นตะโกนห้าม

“หยุด!! หยุดเดี๋ยวนี้...หยุด!!!” แล้วหันไปด่าชาวบ้าน “แทนที่จะห้ามกลับเอาแต่ถ่ายๆ ผู้คนสมัยนี้มันยังไงกัน!!”

เมื่อร้องห้ามไม่เป็นผล เย็นกระโดดลงไปกระชากสองคู่ออกจากกัน เมียต้นกับเพื่อนหันจะเอาเรื่องเย็น ถูกเย็นชี้หน้า

“ถ้าพวกเธอกล้าก็เข้ามา!!” เมียต้นหันไปชี้หน้าเปียขู่ว่าถ้ายุ่งกับผัวตนอีกตาย! แล้วตะกายขึ้นฝั่ง เย็นหันถามเปีย อ้อ...นี่พวกแกตบตีกันแย่งผู้ชายเหรอ มานี่!!” เย็นลากเปียกับน้อยขึ้นฝั่งทันที

พอกลับถึงบ้านก็คว้าไม้กวาดไล่ตี ปากก็ด่าว่าตบตีกันแย่งผู้ชายมันเท่มันเก่งนักหรือ มียางอายบ้างไหม เปียเถียงคำไม่ตกฟากว่าตนไม่ได้แย่ง ผู้ชายมาหาเอง ระหว่างนั้นทีวีออกข่าวว่าจากคลิปที่ผู้ชมทางบ้านส่งไปให้ว่านักเรียนตบกันเหตุเพราะแย่งผู้ชาย เย็นดูทีวีแล้วด่าเปียกับน้อยว่า

“อยากออกทีวีให้คนเขาด่ากันทั่วประเทศแบบนี้ใช่ไหม แกอยากดังในเรื่องเลวๆ ให้คนด่าแบบนี้ใช่ไหม” ปากด่ามือก็ฟาดไม่ยั้ง “ทำตัวเป็นสก๊อยดีนัก ต่อไป แกสองคนไม่ต้องเอารถไปโรงเรียนอีก”

ชาวบ้านพากันมามุงดูเย็นตีเปียกับน้อยอยู่หน้าบ้าน มีคนหนึ่งไม่รู้อีโหน่อีเหน่แหวกเข้ามาตะโกนบอกเย็นขอซื้อยาแก้ท้องเสีย หญิงชาวบ้านที่มุงอยู่บอกว่า “นังเย็นมันไม่ขายหรอก มันตีหลานมันอยู่”

พวกไทยมุงผู้หญิงบ่นกันเองว่า “ไม่รู้จะตีทำไม นังเปียก็แรงเหมือนกับนังเย็นนั่นแหละ หึๆ” อีกคนคันปากพูดต่อว่า “ใช่ๆ ทำเถ้าแก่กิมตายคาอก แล้วฮุบเอาร้านเถ้าแก่น่ะ ฮิๆ”

เย็นได้ยินเดินอาดๆ ออกมาจ้องหน้าหญิงชาวบ้านทั้งสอง ตะโกนถามแดกดันว่ายาแก้ท้องเสียไม่มี มีแต่ยาแก้ปากเสียจะเอาไหม แล้วกระชากหนึ่งในนั้นไปตบ จนพวกไทยมุงแตกฮือ

ที่อีกฝั่งหนึ่ง เลอสรรกับเพื่อนที่ไปวาดรูปด้วยกัน จูงมือไอ้น้อยที่ตกน้ำพามาส่งบ้านซึ่งเป็นห้องแถวบอกเด็กว่า

“ต่อไปอย่าแอบไปเล่นน้ำกันแบบนี้อีกนะ อันตราย ถ้าจะไปต้องมีผู้ใหญ่ไปด้วย”

เด็กรับคำแล้วเข้าบ้าน แต่พอเลอสรรกับเพื่อนจะกลับก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศมาอย่างเผ็ดร้อนว่า

“อย่ามายุ่งเรื่องฉัน ไม่งั้นแกได้ลงหลุมแบบไม่มีโลงแน่ๆ”

เลอสรรมองไปเห็นแต่พวกไทยมุง ถามคนใกล้ๆ ว่ามีเรื่องอะไรกันหรือ คนถูกถามตอบเบื่อๆว่า

“คนตบกัน อย่าไปสนใจเลย คนบ้านนี้ก็เหมือนกันทั้งน้าทั้งหลานแหละ มีเรื่องกับเขาไปทั่ว น่าเบื่อ”

ooooooo

หลังจากบรรดาไทยมุงสลายตัวแล้ว เย็นบอกให้เปียกับน้อยไปอาบน้ำเสีย เปียที่มักแกล้งน้อยประจำบอกว่าตนจะอาบก่อน แล้วผลักน้อยจนทรุดนั่งตรงบันได

“นังเปียมันวอนจริงๆ เจ็บรึเปล่าล่ะ” เย็นถามน้อย น้อยส่ายหน้า เย็นสั่งว่า “ต่อไปถ้ามีเรื่องรีบมาบอกน้า ห้ามไปตบไปตีกับใคร เข้าใจไหมยัยน้อย ส่วนนังเปียมันอยากจะตบกับใครให้มันตบ กลับมาบ้านน้าจะตบมันเอง”

เปียเข้าไปในห้องตัวเอง พอพ้นมือเย็นแล้วก็บ่น “เอะอะก็ตี เอะอะก็ตบ น้าเย็นโรคจิต” แล้วเตะถีบเก้าอี้ล้มตึงตังโครมครามระบายอารมณ์ น้อยกับเย็นตกใจนึกว่าเปียปีนผูกคอตายแล้วถีบเก้าอี้ล้ม พากันวิ่งขึ้นไปดู เห็นเปียยืนหน้าบูดอยู่ เย็นถามว่าทำอะไร!

“เตะเก้าอี้เล่น” เปียตอบกวนๆ แล้วรีบปิดประตูกลัวเจอมือตบของเย็น เย็นตะโกนให้เปิดประตูก็ไม่ยอมเปิด

“นังหลานนรก สันดานแกเหมือนพ่อกับแม่แกจริงๆ นังเปีย!”

เย็นนึกถึงอดีตเมื่อสิบกว่าปีก่อน เวลานั้น ลำยองพี่สาวของเย็นกับโมกผัวโจร หากินด้วยการหลอกปล้น ดักปล้น และบุกปล้นทำชั่วไม่เลือก เหี้ยมโหดชนิดฆ่าคนได้ตาไม่กะพริบ

นอกจากโมกจะให้ลำยองแกล้งทำเป็นนอนบาดเจ็บกลางถนนหลอกให้คนใจบุญลงมาช่วยแล้วปล้นทั้งเงินและรถ แล้วยังปล้นร้านทองจนถูกตำรวจไล่จับมาถึงบ้าน

ลำยองกับโมกวิ่งกลับบ้านมาเอาของเตรียมหนี บอกเย็นให้รีบหนีไปด้วย ตำรวจตามมาทัน ลำยองกับโมกพากันโดดคลองดำน้ำหนี เย็นวิ่งไปหลบในป่าหลังบ้าน...

เย็นสะดุ้งจากภวังค์ เมื่อมีเสียงรถหวอตำรวจและชาวบ้านออกมาออกันเหมือนเกิดเรื่อง เย็นกับน้อยออกมาดูเห็นรถตำรวจขับผ่านไป เย็นถามชาวบ้านที่มาดูเหตุการณ์ว่ามีเรื่องอะไรกัน

“พวกเมายาบ้า มันฉุดผู้หญิง นี่ตำรวจกำลังล่าตัวพวกมันอยู่”

เย็นหนาวเยือกเมื่อภาพในอดีตที่ถูกทำร้ายตามมาหลอน เย็นคว้าน้อยไปกอดไว้อย่างปกป้อง

อีกมุมหนึ่ง เลอสรรเดินกลับบ้านบนทางมืดๆ เพื่อนพูดออกตัวว่า

“อุตส่าห์กลับมาเที่ยวบ้าน เจอเรื่องแบบนี้ ยิ้มไม่ออกเลย ขอโทษด้วยนะเลอที่ทำให้ไม่สนุก”

“ไม่เป็นไร เที่ยวเมื่อไหร่ก็ได้ แค่ได้มาวาดรูปน้ำตกสวยๆ ก็ดีแล้ว แต่ฉันเป็นห่วงสังคมมากกว่า มีแต่ข่าวอาชญากรรมแบบนี้ทุกวัน น่ากลัว”

ทั้งสองเดินกันไปเงียบๆอย่างไม่สบายใจ

ooooooo

เย็นโอบน้อยเข้าบ้าน น้อยพึมพำว่าน่ากลัวจังเลย เย็นตอบด้วยสีหน้าครุ่นคิดว่า...

“ใช่...น้าถึงได้สอนพวกแกตลอดให้ระวังตัว ผู้ชายน่ากลัว...น่ากลัวมาก” พอดีเปียตะโกนบอกว่าอาบน้ำเสร็จแล้วเย็นจึงให้น้อยไปอาบจะได้ลงมากินข้าวกัน

ขณะรอน้อยอาบน้ำนั้น เย็นอดคิดถึงอดีตไม่ได้... คิดถึงวันที่ลำยองกับโมกโดดน้ำดำหนีตำรวจ เย็นได้แต่กังวลไม่รู้ว่าทั้งสองเป็นอย่างไรบ้าง ชีวิตมืดแปดด้าน ตัดสินใจไปหามุกที่อยู่ในแก๊งเดียวกับโมก มุกทำงานอยู่ในบ่อน เย็นไปหาเพื่อถามข่าวลำยองกับโมก

เย็นไปเจอชายโฉดในบ่อนที่หลอกว่าจะพาไปหามุก แต่มันพาไปหลังบ่อนหมายข่มขืน เย็นฮึดสู้ถูกมันจับเหวี่ยงหัวกระแทกหินแตกเลือดอาบ แต่เย็นก็กัดฟันสู้ คว้าไม้ฟาดทัดดอกไม้มันแล้วกระโจนเข้าบีบคอมันจนแน่นิ่ง เย็นรีบคว้าถุงผ้าของตัวเองหนีไป

เย็นคิดถึงอดีต เจ็บปวดจนนิ่งงันกำผ้าเช็ดโต๊ะแน่น น้อยกับเปียช่วยกันยกกับข้าวมาที่โต๊ะ ทั้งสองคุยกันประสาวัยรุ่น เปียบอกน้อยว่าลองผู้ชายคนไหนมาหลอก ตนจะเอากำปั้นยัดปากเลย คุยโวว่าตนเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ ที่จะถูกผู้ชายหลอกนั้นไม่มีทาง เราจะต้องหลอกมันก่อน

“ปากดี” เย็นขัดขึ้น เปียยังทำปากกล้าว่าก่อนที่เขาจะหลอกเรา เราต้องหลอกเขาก่อน เย็นทำหน้าหน่ายพูดอย่างหมั่นไส้ว่า “อย่างกับผู้ชายจะบอกแกก่อนว่าจะหลอกแน่ะ เวลาผู้ชายจะเข้ามา...ก็มาแบบพระเอกกันทั้งนั้นแหละ”

เย็นคิดถึงอดีตของตัวเองแล้วกินข้าวไม่ลง...

คืนนั้น เย็นหนีจากชายชั่วที่บ่อนเลือดที่หัวยังไหลไม่หยุด เย็นวิ่งข้ามถนนโดยไม่ทันดูรถ รถที่ขับมาอย่างเร็วเบรกสนั่น ร่างเย็นทรุดกองกับถนนหมดสติ

อุทัยที่ขับรถคันนั้นมา รีบลงจากรถ เห็นเย็นนอนหมดสติเลือดออกที่หัว เขารีบอุ้มเธอขึ้นรถส่งโรงพยาบาล เย็นถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉินทันที หลังจากหมอทำแผลให้แล้ว เย็นฟื้นขึ้นมาก็ลุกพรวด เจ้าหน้าที่จับไว้ เธอดิ้นรนร้องบอกให้ปล่อย!

“หยุดก่อนคุณหยุด” อุทัยเข้ามาร้องห้าม เย็นชะงัก เห็นสีหน้าแววตาที่ใจดี จริงจังและจริงใจของเขา เย็นจึงสงบลง

อุทัยบอกว่าเธอยังเจ็บอยู่อย่าเพิ่งไปไหนเลย บอกว่าตนเกือบขับรถชนเธอ แต่เธอตกใจมากเลยหมดสติไป เย็นทบทวนแล้วจำได้ว่าเขาไม่ได้ขับรถชนตนจริงๆ อุทัยเป็นฝ่ายถามอย่างแปลกใจว่า

“แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับคุณ?”

เย็นเล่าให้อุทัยฟังขณะเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยกัน เขารำพึงอย่างสลดใจว่า

“คนสมัยนี้ร้ายจริงๆ ดีใจด้วยนะที่คุณรอดมาได้ จะไปแจ้งความไหม ผมจะพาไป”

เดือนกลัวเกินกว่าจะเอาเรื่อง เธอไหว้ขอบคุณเขา อุทัยถามว่าเธอไหวไหมมีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า

“ไม่ไหวก็ต้องไหวค่ะ แค่คุณช่วยพาฉันมาส่งโรงพยาบาลก็ถือว่าช่วยมากพอแล้ว” อุทัยเห็นท่าทางเย็นเหมือนเคว้งคว้าง ถามว่าจะไปไหนดูเหมือนไม่มีที่ไป เย็นบอกว่าตนก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาถามว่ามีญาติพี่น้องที่ไหนไหม เย็นบอกว่า “ไม่มี...เอาเป็นว่าฉันขอบคุณมากที่ช่วย โชคดีนะคะ” เย็นไหว้อีกครั้งแล้วจะเดินไป

พลันเดือนก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงวิทยุจากแม่ค้าแถวนั้นประกาศว่า “เมื่อคืนพบศพชายฉกรรจ์ถูกฆ่าตายที่หนองน้ำอย่างโหดร้ายทารุณ ขณะนี้ตำรวจกำลังเร่งติดตามหาตัวคนร้ายอยู่” เย็นถึงกับเข่าอ่อน แต่ยังแข็งใจจะไปตายเอาดาบหน้า

แต่พอจะก้าวไปเหลือบเห็นตำรวจวิ่งมาก็ถึงกับเข่าอ่อน อุทัยรับไว้ทันจะพาไปหาหมออีก เย็นปฏิเสธกลบเกลื่อนว่าตนแค่กลัวจะหางานทำไม่ได้เท่านั้นเอง

“งั้น...อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ที่บ้านผมพอจะดูแลคนได้บ้าง คุณไปทำงานกับผมไหม” ทีแรกเย็นปฏิเสธ แต่พอเห็นตำรวจเดินตรงมาเธอก็เปลี่ยนใจรีบหาที่พึ่งพักพิง ยอมไปทำงานกับอุทัย

ooooooo

ที่แท้... อุทัย อนุรักษ์ธานิน หนุ่มรูปงามฐานะดี ลูกชายคนเดียวของคุณหญิงอนุรักษ์ผู้ดีเก่า เขาพาเย็นไปฝากให้ทำงานกับคุณหญิง คุณหญิงมองเย็นที่นั่งพับเพียบกับพื้นพูดอย่างระแวง

“ลูกรับเขามาแล้วจะให้แม่ทำยังไงได้ แต่เดี๋ยวให้แม่เย็นรับใช้แม่ก็แล้วกัน แต่ถ้าขี้เกียจสันหลังยาวแม่ก็ไม่เอาเหมือนกันนะ”

เย็นกราบขอบคุณที่คุณหญิงและอุทัยเมตตาตน...

คิดถึงเวลานั้นแล้ว เย็นเผลอเคลิ้มไปกับอดีตที่มีความสุข เย็นทำงานอย่างขยันขันแข็ง และยิ่งมีกำลังใจมีความสุขเมื่อได้ใกล้ชิดเห็นถึงสายตาและท่าทีที่อุทัยมองตน บ่งบอกถึงความรู้สึกพิเศษ ทั้งยังชมว่าเย็นทำกับข้าวอร่อย...

เย็นคิดถึงวันเวลานั้นจนเหมือนตกอยู่ในภวังค์ สะดุ้งเมื่อได้ยินเปียคุยกับน้อยขณะดูละครในทีวีว่า

“ดูสิน้อย...พระเอกเอาผ้าคลุมไหล่มาให้นางเอก โอ๊ยยย ฟิน!! ฉันอยากได้ผ้าคลุมไหล่แบบนี้จัง”

เย็นเศร้าไปทันที เพราะช่างเหมือนกับชีวิตจริงของตัวเอง ที่อุทัยซื้อผ้าคลุมไหล่ให้ เมื่อความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น เย็นเฝ้าลูบคลำกอดหอมผ้าคลุมไหล่ผืนนั้นอย่างหลงใหล...

ความรัก ทำให้เย็นอยากใกล้ชิดอยากดูแลอุทัย คืนนี้จึงเข้าไปบีบนวดให้เขา ถามอย่างอ่อนหวานว่าเมื่อยตรงไหนอีกไหม อุทัยมองอย่างปรารถนาถามว่าถ้าเมื่อยทั้งตัวจะนวดให้ไหม เย็นเข้าใจความหมายนั้นก้มหน้าเขินไม่ตอบ จนอุทัยย้ำถาม เย็นจึงตอบอย่างเอียงอายว่า “แล้วแต่คุณอุทัยจะบัญชาค่ะ”

“งั้น...นวดให้ฉันหน่อยนะเย็น” อุทัยอุ้มเย็นเข้าไปในห้องทันที เย็นทำจริตขัดขืนแต่พอเป็นพิธี

หวานสาวใช้เก่าแก่วัยกลางคนที่แอบดูอยู่มุมหนึ่ง ชะโงกมองตามตาโตตกใจแต่แววตาระริกอย่างสอดรู้ สอดเห็น

ooooooo

เวลานั้น แม้เย็นจะรู้สึกผิดไม่คู่ควรกับอุทัยแต่ความรักทำให้เธอยอมเขาทุกอย่าง อุทัยพูดอย่างคนมีจิตใจดีว่า

“ถ้ายศถาบรรดาศักดิ์ ฐานะ คือสะพาน ฉันก็พร้อมจะข้ามไปหาเย็น ฉันรักเธอจ้ะเย็น”

ในยามนี้ ไม่มีอะไรจะขวางกั้นปรารถนาของกันและกันได้ ต่างปล่อยให้เป็นไปตามปรารถนาแห่งอารมณ์

เย็นคิดถึงคืนนั้นและผลพวงที่ตามมาภายหลังแล้วได้แต่นั่งเศร้า...

แล้วเย็นก็สะดุ้งเมื่อเสียงนกสาวละแวกนั้นมาด่าน้อยอยู่ปาวๆ ที่หน้าบ้าน นกด่าน้อยว่ารู้อยู่ว่าน้องสาวตนอกหักยังขายยาเบื่อหนูให้อีก หากน้องตนเป็นอะไรน้อยต้องตาย!

เปียทนไม่ได้ที่น้อยถูกด่าและกล่าวโทษ สะอึกออกไปรับหน้าแทน นกกับเปียด่ากันไม่กี่คำก็ตบตีกัน เย็นรีบมาหย่าศึก นกพูดอาฆาตก่อนสะบัดหน้ากลับไปว่า

“ถ้าน้องฉันเป็นอะไรไป แกสองคนต้องรับผิดชอบ!”

เย็นถามว่านกเป็นอะไร พอเปียเล่าให้ฟังก็นึกได้ถามว่า “นังหนูที่ว่าจะแต่งงานกับลูกชายเจ้าของร้านทองน่ะเหรอ”

“ใช่น้าเย็น ไม่เจียมบอดี้เอาซะเลย ตัวเองเป็นแค่ลูกจ้าง สะเออะไปรักลูกชายร้านทอง พ่อแม่คนรวยที่ไหนเขาจะให้ลูกแต่งงานกับผู้หญิงจนๆ” เย็นฟังแล้วสะอึกเหมือนถูกสะกิดแผล เปียยังด่าต่อ “ถ้าเปียเป็นเจ๊เจ้าของร้านทอง ไม่ต้องรอให้มันกินยาเบื่อหนูหรอก เปียจะจิกหัวนังลูกจ้างให้หนังหัวมันหลุดออกมาเลย คนอะไรไม่เจียม!”

ยิ่งฟังเปียด่าเย็นก็ยิ่งเจ็บปวด เหมือนตัวเองถูกด่าอยู่ปาวๆ

ooooooo

เหตุการณ์ในคืนนั้น คืนแห่งความสุขในชีวิตของเย็น ผ่านไปถึงเช้าเท่านั้น เย็นก็เหมือนตกนรกทั้งเป็นเมื่อคุณหญิงเดินอ้าวมาทุบประตูโครมๆ ตะโกนให้อุทัยเปิดประตูเดี๋ยวนี้!

อุทัยหน้าซีดเผือด ลุกไปเปิดประตูทั้งที่ยังใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย เย็นเดินไปแอบยืนอยู่ข้างหลังอย่างหวาดกลัว

คุณหญิงโมโหมาก ด่าเย็นว่ากินบนเรือนขี้รดหลังคา ไล่ให้ไสหัวออกไปเลย ไล่ไม่พอยังพุ่งเข้ากระชากเย็นออกจากห้อง อุทัยปกป้องเย็นขอร้องคุณหญิงอย่าทำอะไรเย็น ถ้าจะทำให้ทำตนแทน เย็นเองก็ปกป้องอุทัยยอมที่จะให้คุณหญิงทำตนแต่อย่าทำอะไรอุทัย

“ทำเย็นเถอะค่ะ เย็นไม่ดีเองที่ทำตัวใจง่ายเป็นผู้หญิงไม่ดี เพราะถ้าเย็นไม่ยอมคุณอุทัยคงทำอะไรเย็นไม่ได้ เย็นยอมรับผิดทุกอย่าง แต่คุณหญิงได้โปรดอย่าไล่เย็นไปเลยนะคะ เมตตาสงสารเย็นเถอะค่ะ เย็นไม่มีใครแล้วจริงๆ เย็นมีแต่คุณหญิงเป็นร่มโพธิ์ร่มไทร คุณหญิงกรุณาเย็นเถอะนะคะ” เย็นก้มกราบคุณหญิงน้ำตาไหลพราก

คุณหญิงยังคงไล่เย็นไปให้พ้น อุทัยจึงบอกให้เย็นกลับไปก่อน เย็นก้มกราบขอความกรุณาจากคุณหญิงอีกครั้งก่อนออกไป

เย็นในวันนี้ คิดถึงวันนั้นอย่างเจ็บปวด แล้วก็ยิ่งเจ็บเมื่อเปียยังด่าน้องสาวนกไม่เลิกว่า

“พูดแล้วโมโหจริงๆ เลย จนแล้วไม่เจียม จัดจริตไปรักลูกคนรวยแล้วยังมาด่าคนอื่น” แล้วหันไปเสี้ยมน้อย “แกก็เหมือนกันนะน้อย วันหลังใครมาด่าแกมากๆ เอายาเบื่อหนูยัดปากมันไปเลย”

“งั้นแกก็คงโดนเอายาเบื่อหนูยัดปากเป็นคนแรกนังเปีย” เย็นโพล่งออกไปเหมือนกินปูนร้อนท้อง เปียยังเถียงฉอดๆ ถามว่าถ้าน้าเย็นเป็นคนรวยจะยอมให้ลูกชายแต่งงานกับลูกจ้างไหม น้อยที่นิ่งฟังอยู่ตอบแทนไปว่า

“ถ้าเป็นน้อย...น้อยให้แต่ง เพราะคุณค่าของคนอยู่ที่คุณงามความดี”

“อย่ามาโลกสวยเดี๋ยวโดนตบ ไม่มีคนรวยที่ไหนอยากให้ลูกแต่งงานกับคนจนหรอก เขาก็หาคนรวยๆ มาแต่งกันทั้งนั้นแหละ” เปียลอยหน้าด่าแล้วเดินไป น้อยถามเย็นว่าจริงหรือ

“จริง...คนรวยเขาก็อยากให้ลูกแต่งงานกับคนรวยด้วยกัน อย่างที่เรียกว่า ‘เงินต่อเงิน’ นั่นแหละ” เย็นตอบอย่างขมขื่น

ooooooo

หลังจากวันนั้นเย็นยังคงอยู่ที่บ้านอุทัย พยายามทำงานรับใช้คุณหญิงเหมือนไถ่โทษตัวเอง แต่ก็ถูกคุณหญิงรังเกียจเดียดฉันท์ แม้แต่ของหวานที่เย็นยกไปให้ก็ไม่ยอมแตะต้องคุณหญิงยังย้ำปรามเย็นว่า

 “แกเข้าใจใช่ไหม เรื่องของแกกับอุทัย ยังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้ วันหนึ่ง อุทัยก็ต้องแต่งงานกับคนที่เหมาะสมคู่ควร”

เย็นนิ่งอย่างอัดอั้นเจ็บปวดน้ำตาไหล คุณหญิงพูดเสียงอ่อนลงว่า “เอาเถอะ ในเมื่อวันนั้นยังมาไม่ถึง ฉันก็จะไม่ห้าม ไม่ขัดขวาง ไม่กีดกันแก แต่หวังว่าวันใดที่อุทัยต้องแต่งงาน แกจะต้องไปตามทางของแก”

คุณหญิงพูดนิ่งๆ แต่เหมือนฆ่าเย็นทั้งเป็น!

เย็นคิดถึงเรื่องในอดีตแล้ว เหยียดริมฝีปากบอกหลานทั้งสองที่กำลังดูละครว่า

“เจ้าชายกับนางซิน คนรวยมารักคนจนมันก็มีแค่ในละคร หึ! เพราะฉะนั้น สองสิ่งที่พวกแกสองคนต้องไม่ทำคือ ‘ของเล่น’ แล้วก็ ‘ของตาย’ ให้กับผู้ชาย เพราะถ้าแกสองคนหน้าโง่ เชื่อผู้ชาย แกถูกหลอกแน่”

เย็นพูดเช่นนั้น เพราะจำได้ฝังใจในคืนวันหนึ่ง ที่อุทัยไปหาที่เรือนหลังเล็ก เย็นร้องไห้บอกว่ากลัวเขาจะมีผู้หญิงอื่นเพราะที่ทำงานของเขามีแต่คนสวยๆ เรียนสูง ฐานะดี ที่คู่ควรกัน

“โธ่...นึกว่ากลัวอะไร ถ้าฉันจะชอบคนที่ออฟฟิศ ฉันแต่งงานไปตั้งนานแล้ว ไม่อยู่รอจนกระทั่งพบเย็นหรอก เพราะฉะนั้น เย็นเชื่อฉันนะ ไม่ว่าวันนี้ วันไหน ฉันก็จะไม่มีใครนอกจากเย็น”

เย็นชื่นใจซึ้งใจอย่างที่สุด กอดอุทัย มองเขาด้วยความจงรักภักดีสุดชีวิต

แต่ในวันต่อมา เย็นก็รู้จากจวนคนใช้รุ่นพี่ที่เห็นใจและสนิทสนมกับเย็นเรื่อง ‘วณี’ เย็นถามอย่างสนใจว่าวณีเป็นใคร?

“พี่ก็ไม่รู้จักหรอก แต่เคยได้ยินคนเก่าๆ เขาเล่าให้ฟังว่า คุณวณีเธอเป็นเพื่อนเล่นสมัยเด็กของคุณอุทัย สนิทกันมากเลยจนผู้ใหญ่อยากให้แต่งงานกันเลยล่ะ”

เย็นน้ำตาไหลไม่รู้ตัว จวนรู้สึกผิดที่เผลอหลุดปากเล่าเรื่องวณีให้เย็นฟังแววตาเย็นเปลี่ยนจากเจ็บช้ำเป็นแข็งกร้าวทั้งที่น้ำตายังคลอเต็มตา!

ooooooo

เมื่ออุทัยมาหาในค่ำคืนนี้ เย็นดีใจมากเพราะนึกว่าเขาจะไม่มาแล้ว พูดอย่างเจ็บลึกๆว่า นึกว่าจะกินข้าวกับวณีเพลินไปแล้ว อุทัยแปลกใจที่เธอรู้เรื่องวณี

เมื่อเย็นเล่าตามที่ได้ฟังจากจวน อุทัยหัวเราะบอกว่าตอนเด็กๆ แม่ของวณีพามาเล่นที่บ้านบ่อยแต่ไม่มีอะไร เย็นเบาใจขึ้น แต่ก็อ้อน รำพันความรักที่มีต่อเขาอย่างหมดหัวใจ จนอุทัยบอกว่า ไม่ต้องห่วงไม่ต้องกังวลใจอะไร เพราะ...“ฉันรักเย็น”

ขณะกำลังดิ่งสู่ภวังค์ในอดีตนั้น เย็นก็สะดุ้งเมื่อเปียแผดเสียงกรี๊ดออกมาอย่างสะใจเมื่อเห็นพระเอกจูบนางเอก เย็นฉุนขาดด่าว่าดูอะไรปัญญาอ่อนแล้วปิดทีวี ไล่ให้ไปอ่านหนังสือ น้อยชวนเปียไป เปียลุกบ่นกระปอดกระแปด

“ดูละครก็ไม่ได้ น้าเย็นประสาท”

เย็นโกรธมาก พึมพำเสียงสั่น “ลองใครมาเจออย่างฉัน ไม่ประสาทก็ให้มันรู้ไป ผู้ชายเฮงซวย!”

เวลานั้น เย็นเฝ้ารออุทัยอย่างใจจดจ่อทุกค่ำคืน แล้วไม่นาน เขาก็หายไป เย็นได้แต่รอ...แล้วก็ผิดหวัง

เกิดเป็นเรื่องเป็นราวขึ้น เมื่อเย็นถูกบรรดาคนใช้ด้วยกันเยาะเย้ยเย็นที่ถูกอุทัยทิ้ง ทะเลาะกันจนเย็นถลันจะเข้าไปตบ คุณหญิงเข้ามาเจอพอดี ดุแล้วเรียกเย็นให้ตามไป

เมื่อไปถึงห้องนั่งเล่น คุณหญิงถามเย็นว่า “เอ็งจำได้ใช่ไหม ที่ฉันเคยบอก วันไหนที่คุณอุทัยพบกับผู้หญิงที่เหมาะสมคู่ควร แกจะต้องไป ตอนนี้อุทัยเขาพบผู้หญิงคนนั้นแล้ว”

เย็นน้ำตาไหลพรากทันที ถามเสียงสะอื้นว่าไม่จริงใช่ไหม ทำไมตนไม่รู้ คุณหญิงถามว่าอุทัยไม่เคยบอกเธอหรือ พอเย็นบอกว่าไม่เคยบอก คุณหญิงแก้ต่างให้ลูกชายว่า

“อุทัยคงไม่รู้จะบอกแกยังไง แต่การที่อุทัยหายหน้าหายตาไปจากแก แกก็น่าจะรู้ว่าอุทัยมันไม่เอาแกแล้ว อย่าเสียอกเสียใจไปเลยเย็น เป็นเรื่องธรรมดา อย่างน้อยแกก็มีความสุข ได้เป็นเมียของอุทัยตั้งกว่าปี”

“เย็นอยากเป็นเมียคุณอุทัยตลอดไป” เย็นร้องไห้สะอึกสะอื้น

“จะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่ออุทัยจะแต่งงาน นี่ฉันก็ไปสู่ขอหนูวณีให้ตาอุทัยแล้ว พอๆๆ อย่าร้องไห้ ตามที่เราคุยกันนั่นแหละ วันไหนที่อุทัยแต่งงาน แกจะต้องไป แต่ฉันไม่ให้แกไปมือเปล่าหรอกนะ ฉันจะให้เงินแกก้อนหนึ่งไว้ทำทุน”

เย็นร้องไห้หนักบอกว่าตนไม่เอาเงินและไม่ไป พลางคลานเข้าไปกราบขอความเมตตาจากคุณหญิง ขออยู่รับใช้คุณหญิงที่นี่ต่อไป คุณหญิงใจอ่อนบอกว่าตนยินดีแต่ถ้าเมียอุทัยรู้เข้า เดี๋ยวจะมาถอนหงอกตน

“เย็นสัญญาค่ะ วันไหนที่คุณอุทัยแต่งงาน เย็นจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับคุณอุทัยอีก เย็นจะรับใช้คุณหญิงแบบเงียบๆ ตามประสาเย็น” คุณหญิงให้สัญญา เย็นยินดีสัญญา แต่คุณหญิงก็ยังกั๊กไว้บอกว่าขอคิดดูก่อน แล้วไล่เย็นจะไปทำอะไรก็ไป เย็นก้มกราบคุณหญิงขอให้เวทนาตนด้วย แล้วจึงคลานออกไป

แม้จะเจ็บปวด ร้องไห้จนตาแดงช้ำ แต่หัวใจของเย็นเวลานี้ กลับเด็ดเดี่ยวกับความคิดบางอย่างของตน

ooooooo

คืนนี้ เย็นไปดักพบอุทัยขณะเขากลับจากทำงาน เย็นพยายามจะเข้าไปช่วยถือของ อุทัยบ่ายเบี่ยงบอกเย็นให้ไปรอที่ห้องคืนนี้จะไปหาเย็นรอจนอุทัยมาหา ถามเสียงสะอื้นว่า

“คุณอุทัยกำลังจะแต่งงานกับคุณวณีใช่ไหมคะ” อุทัยตกใจแต่อ้างว่ามันจำเป็น เมื่อเย็นร้องไห้โฮออกมา เขากอดเย็นบอกว่าตนเลี่ยงไม่ได้จริงๆ เย็นถามว่าเขาไม่ได้รักวณีใช่ไหม อุทัยเชยคางเย็นยืนยันว่า

“ฉันรักเย็น เชื่อฉันนะ ฉันไม่ได้รักวณี ที่ฉันแต่งงานกับเขาเพราะผู้ใหญ่เห็นว่าเหมาะสมเท่านั้นจริงๆ”

เย็นขอให้เขาสัญญา อุทัยยอมสัญญา แต่พอเธอขอให้สาบานเขาตกใจถามว่าต้องสาบานเลยหรือ? แต่เพื่อให้เรื่องผ่านพ้นไป อุทัยยอมสาบานโดยเย็นขอให้เขาพูดเอง

“ได้...” อุทัยยกมือพนม “ข้าแต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ข้าพเจ้านายอุทัย อนุรักษ์ธานิน ขอสาบานว่า ต่อให้ข้าพเจ้าแต่งงานกับผู้หญิงคนไหน ข้าพเจ้าจะขอรักและซื่อสัตย์ต่อเมียของข้าพเจ้าคือเย็นคนเดียวเท่านั้น และถ้าข้าพเจ้าตระบัดสัตย์ไม่ทำตามอย่างที่พูด ขอให้ชีวิตของข้าพเจ้ามีแต่ความทุกข์ทรมานตลอดไป”

เย็นมองอุทัยอย่างซาบซึ้ง เขาหันมายิ้มถามว่า “เป็นไง คำสาบานของฉัน โอเคไหม” พอเย็นรับคำ เขาพูดอย่างสบายใจว่า “เชื่อแล้วนะว่าฉันรักเย็น รักเมียของฉันเพียงคนเดียว”

“ค่ะ...เย็นเชื่อคุณอุทัย แต่ขอให้คุณอุทัยรู้ด้วยนะคะ เย็นรักคุณยิ่งกว่าชีวิต ถ้าวันไหนคุณกลายเป็นอื่น คุณผิดคำสาบานเย็นต้องอยู่ไม่ได้แน่ๆ” อุทัยบอกว่าต้องอยู่ได้เพราะตนรักเธอ เย็นเสนอว่า “ถ้างั้น พรุ่งนี้คุณอุทัยกรุณาช่วยพูดกับคุณหญิงให้เย็นอยู่

ที่นี่ต่อด้วยนะคะ เย็นรับปาก เย็นสัญญาเหมือนกันว่า จะอยู่ในที่ของเย็น ไม่ไปรบกวนคุณวณีให้ท่านต้องรำคาญใจอย่างเด็ดขาด”

เมื่ออุทัยรับปากเย็นกราบขอบคุณเขาที่เมตตาทั้งที่ตนเป็นแค่คนใช้ ไม่มีอะไรเทียบเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว

“คำเดียวสั้นๆ เพราะเย็นคือเมียของฉัน ต่อไปนี้เราเลิกคุยเรื่องนี้กันนะเย็น” เมื่อเย็นรับปาก อุทัยกอดเย็นอย่างสบายใจโล่งใจที่เย็นไม่แผลงฤทธิ์ เขาเชื่ออย่างที่เย็นพูดจริงๆ

แต่หลังจากคืนนั้น...เย็นนอนมองข้างที่นอนที่ว่างเปล่า พึมพำน้ำตาไหลพราก...

“แต่แล้ว คุณก็หลอกลวงฉัน โกหกฉัน คนทรยศ!”

วันต่อมา เย็นหัวใจแทบสลายเมื่อได้ยินคนในห้องครัวคุยกันว่า คุณหญิงสร้างเรือนหอให้อุทัยกับวณี คุยกันอย่างเบิกบานใจไปกับเจ้านายแต่เหมือนจงใจเชือดเฉือนเย็นว่า คุณหญิงท่านรักและเห่อคุณวณีมากเพราะเป็นลูกสะใภ้ที่เลือกเอง เย็นสะกดกลั้นอารมณ์เต็มกำลังเดินเลี่ยงออกไป

หวานตะโกนถามว่าทนฟังไม่ได้หรือ เย็นย้อนว่าตนไม่อยากฟังนกกระจอกคุยกันต่างหาก ทั้งหวานและช้อยรุมกันถามทันทีว่า ว่าใครเป็นนกกระจอก เย็นบอกว่าทั้งสองคนนั่นแหละ

“แกต่างหากนังเย็นที่เป็นนกกระจอก คุณหญิงถึงไม่เคยชายตามองแกเลย ไม่เหมือนคุณวณี”

“แม่ผัวรัก แต่ผัวไม่รักมันก็เท่านั้น” เย็นหัวเราะกวนๆ ทำหน้าไม่แยแส พอออกไปเจอจวนที่รู้ใจกัน จวนถามว่าเรื่องที่อุทัยจะแต่งงานกับวณีเป็นอย่างไรบ้าง เย็นตอบยิ้มๆว่า “อยากแต่งก็แต่งไป คุณอุทัยบอกฉันแล้วว่าเขาจะรักและซื่อสัตย์ต่อฉันเพียงคนเดียว”

จวนหมั่นไส้ด่าว่าขี้คุย เย็นยืนยันว่าอุทัยสาบานอย่างนั้นจริงๆ เขาสาบานว่าจะรักตนจะซื่อสัตย์ต่อตนเพียงคนเดียวตนเลยเบาใจ จวนถามว่าแล้วจะทำใจได้หรือถ้าอุทัยแต่งงานกับวณีจริงๆ

เย็นมั่นใจว่าทำได้เพราะอุทัยรักตนไม่ได้รักวณี จวนปรามาสว่าจะคอยดูว่าถึงเวลาแล้วเย็นจะทำใจได้อย่างที่พูดหรือเปล่า เย็นยิ้มอย่างไม่ยี่หระ เชื่อมั่นเต็มเปี่ยมในคำสาบานของอุทัย

ooooooo

แต่เมื่อถึงวันแต่งงานของอุทัยกับวณีที่คุณหญิงเป็นคนดูแลการจัดงานทั้งหมดอย่างพิถีพิถัน เย็นก็อดสะเทือนใจไม่ได้กับความเป็นจริงของตัวเอง

จวนเฝ้าสังเกตเย็นอยู่ด้วยความเป็นห่วง ยิ่งเย็นได้ยินพวกหวาน ช้อยกับเอิบ พากันชื่นชมวณีก็ทนไม่ได้ผละออกไป จวนรีบตามไปถามด้วยความเห็นใจว่าทนไม่ได้ใช่ไหม เท่านั้นเองเย็นก็โผเข้ากอดจวนร้องไห้โฮๆ อย่างหมดความอดกลั้น  กระนั้นเย็นก็ยังเชื่อคำสาบานของอุทัย

จวนปลอบและเตือนเย็นด้วยความรักถามว่าเชื่อคำสาบานของผู้ชายด้วยหรือ พอเขาแต่งงานอยู่ด้วยกันเขาก็ต้องรักกันแล้วเย็นจะทนเห็นเขาอยู่ด้วยกัน รักกัน มีลูกด้วยกันได้หรือ? จวนแนะว่า

“ถ้าแกไม่อยากเจ็บปวดทุกข์ทรมานอย่างนี้ ทำตามอย่างที่คุณหญิงบอกเถอะเย็น ไปจากที่นี่ ชีวิตที่เป็นเมียเก็บไม่ได้มีความสุขหรอก” เย็นติงว่าตนมาก่อนวณี “ยังไงก็ขึ้นชื่อว่าเมียเก็บอยู่ดี เพราะเขาไม่ยกย่องเชิด หน้าชูตาแก เชื่อพี่ ไปจากที่นี่เพราะถ้าแกยังดื้ออยู่ต่อไป ชีวิตแกจะมีแต่ความทุกข์ทรมานแน่เย็น”

ตกกลางคืน เย็นแอบไปดูที่เรือนหอของอุทัยกับวณี เห็นอุทัยโอบกอดวณีในชุดลำลองที่สวยหวานอย่างรักใคร่ก็ยิ่งทรมานใจ พึมพำน้ำตาไหลพราก...

“นี่หรือที่คุณบอกเย็นว่าถูกบังคับให้แต่งงาน...” เย็นมองไปที่หน้าต่างเรือนหอของอุทัย เห็นเขาประคองวณีเข้าห้อง ครู่หนึ่งไฟในห้องดับลง... เย็นร้องไห้โฮออกมาปานหัวใจแหลกสลาย...

ooooooo

บ้านของเพื่อนเลอสรรหลังบ้านติดกับบ้านของเย็นพอดี เมื่อกลับมาอยู่ที่บ้านจึงจ้อกแจ้กจอแจได้ยินแต่เสียงโหวกเหวกทะเลาะเบาะแว้งกัน จนเพื่อนบอกกับเลอสรรอย่างเกรงใจว่า

“นี่แหละที่ฉันไม่ค่อยอยากกลับบ้าน กลับมา อะไรก็ไม่รู้ มีแต่เรื่อง โดยเฉพาะหลังบ้านฉัน...เอะอะเสียงดังตลอดเลยน่ารำคาญ”

เช้านี้ขณะเพื่อนขับรถพาเลอสรรผ่านบ้านเย็นเห็นตอง หญิงวัย 25 นั่งร้องไห้อยู่หน้าบ้าน เขาย้ำกับเลอสรรว่า

“เห็นรึยัง บ้านนี้มีแต่เรื่องวุ่นวาย...ไปหาอะไรกินกันดีกว่า...”

เลอสรรมองตองที่นั่งร้องไห้อย่างเวทนา แต่พอรถคล้อยหลังไป น้อยก็ถือชามข้าวต้มมาให้ตองบอกให้กินเสียก่อน ตองกินไม่ลง เย็นลงมาถามว่าเป็นอะไรหรือ ตองพูดไปร้องไห้ไปว่าพ่อแม่ของพี่เอกคนรักตนจะให้เขาแต่งงานทั้งๆที่รู้ว่าเอกมีตนอยู่แล้ว เย็นแนะให้ลองคุยกับผู้หญิงคนนั้นดูไหมเผื่อเขายังไม่รู้

“รู้พี่...แต่เขาบอกว่าตองไม่มีทะเบียน ถึงจะมาก่อนแต่ก็ไม่ใช่เมีย”

เย็นแค้นแทนตองที่ผู้หญิงคนนั้นเอากฎหมายมาอ้างเพื่อแย่งผัวคนอื่น เปียฟังอยู่ด้วยสอดขึ้นว่า ผู้หญิงที่ไม่ได้จดทะเบียนมันก็เป็นได้แค่ของเล่นของผู้ชาย เย็นหันไปด่าเลยชิ่งไปกินข้าวดีกว่า

ตองถามเย็นว่าตนควรทำอย่างไรดี เย็นแนะให้คุยกับเอกดูไหมเผื่อเขาจะไปคุยกับพ่อแม่

“ฉันคุยแล้ว พี่เอกบอกฉันว่าถึงจะแต่งงานใหม่ แต่เขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น เขาสัญญาจะรักจะมีแค่ฉันคนเดียว”

เย็นฟังแล้วเจ็บจี๊ดจนน้ำตาแทบทะลัก ที่เรื่องของตองเหมือนกับตนไม่มีผิดทั้งที่เวลาห่างกันถึงสิบกว่าปี!

ooooooo

เวลานั้น...เย็นทนเห็นภาพบาดตาที่อุทัยหวานกับวณีและห่างเหินกระทั่งเย็นชากับตนไม่ได้ เมื่อเย็นตัดพ้ออุทัยก็อ้างว่าไม่อยากให้วณีระแวงเรื่องของเรา ย้ำปรามเย็นว่า

“เย็นเคยรับปากกับคุณแม่ไว้แล้วไม่ใช่เหรอถ้าฉันแต่งงานเย็นจะไม่วุ่นวายอะไรด้วย แต่นี่เย็นไปด้อมๆ มองๆ หาฉันจนวณีเขาเห็น” พอเย็นตัดพ้อว่าที่ไม่มาหาตนเพราะกลัวเมียแต่งจะรู้ใช่ไหม ทำให้อุทัยโกรธตัดบทว่า “ถ้าเย็นพาลแบบนี้ฉันไม่คุยกับเย็นดีกว่า เอาเป็นว่าอย่าไปทำท่าทำทางอะไรใส่วณีอีก ฉันไม่อยากมีเรื่องกับคุณแม่”

เมื่อเย็นโต้แย้งอย่างรับไม่ได้ก็ถูกอุทัยหาว่าพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ตนไม่คุยกับเธออีกแล้ว เขาลุกกลับไปเลย เย็นน้ำตาทะลักคร่ำครวญว่าเขาไม่รักตนแล้ว เย็นเสียใจอุทัยแต่โกรธวณีหาว่าเป็นคนทำให้อุทัยไม่รักตน จิกตาอย่างเกลียดชังวณีแทน

จากนั้นเย็นพยายามที่จะแสดงตัวให้วณีรู้จน คุณหญิงเห็น เรียกเย็นไปถามว่าจำได้ไหมว่าสัญญาอะไรกันไว้เกี่ยวกับเรื่องของอุทัยและวณี ชี้ว่าเย็นทำผิดสัญญา ไล่เย็นออกจากบ้านไป อย่ามาให้เห็นหน้าอีก!

เย็นอ้อนวอนอย่างไรก็ไม่เป็นผล เย็นจึงคิดหวังว่าอุทัยคงจะช่วยตนได้ คืนนี้จึงไปดักพบอุทัยขณะเขากลับบ้าน อุทัยกลัววณีเห็น หาทางผลักไสเย็นออกไป บอกว่าให้ไปคอยที่บ้านคืนนี้จะไปหา เย็นรออุทัยจนถึงเช้าเขาก็ไม่มา เมื่อเย็นขึ้นไปพบบนบ้าน เขาตกใจอ้างว่าเมื่อคืนงานยุ่งเลยไม่ได้ไปหา เย็นประชดว่ายุ่งอยู่กับเมียแต่งจนลืมเมียบ่าวคนนี้!

“อย่ากำเริบกับฉันนะเย็น ไม่งั้นฉันจะไล่เธอออก” อุทัยเสียงเข้มใส่เย็นโพล่งไปว่าทั้งเขาทั้งคุณหญิงคิดแต่จะไล่ตนทั้งนั้น เขาผิดสัญญาเพราะตั้งแต่แต่งงานก็ไม่เคยมาหาตนเลย อุทัยบอกว่าตนเกรงใจวณี เพราะเธอเป็นคนดียิ่งเธอดีกับตนเท่าไหร่ตนก็ยิ่งเกรงใจเธอมากเท่านั้น บอกเย็นอย่างเลือดเย็นว่า

“ฉันอยากให้เย็นลืมเรื่องราวของเราเสีย คิดเสียว่าเราไม่เคยมีอะไรต่อกันได้ไหม...นะเย็น ฉันขอร้องลืมเรื่องระหว่างเราเสีย”

เย็นครางเหมือนใจจะขาดว่า เขาทำได้แต่ตนทำไม่ได้ อุทัยตัดบท เอ่ยขอโทษ ขอให้ถือว่าตนขอร้องแล้วผละไปทันที เย็นมองตามพึมพำทั้งน้ำตา “คำพูดของผู้ชายมันง่ายจริง ๆ” แววตาที่เจ็บช้ำกลายเป็นแค้นทันที

ความเจ็บแค้นทำให้เย็นฮึดสู้ ไปดักพบวณีเพื่อบอกความสัมพันธ์ระหว่างตนกับอุทัย ปรากฏว่าวณีรู้ก่อนแล้ว เย็นขอร้องให้เธอเลิกกับอุทัยเสียเพราะเขาบอกกับตนว่าไม่ได้รักเธอ วณีถามว่าอุทัยพูดขนาดนั้นเลยหรือ

“ไม่ใช่แค่นี้ เขาสาบานกับฉันด้วย ต่อให้เขาแต่งงานกับคุณ เขาก็จะรักซื่อสัตย์ต่อฉันเพียงคนเดียว แต่เป็น เพราะคุณเข้ามาเขาก็เปลี่ยนไป” วณีชี้แจงว่าไม่ใช่เพราะตน ถึงไม่มีตนอุทัยก็ต้องแต่งกับคนอื่นอยู่ดี เย็นถามว่า “คุณกำลังจะบอกว่ายังไงคุณอุทัยก็ไม่มีวันแต่งงานกับฉันเป็นอันขาดเพราะฉันเป็นคนใช้ใช่ไหม!”

“ไปกันใหญ่แล้วเย็น ฉันแค่อยากจะบอกเย็นว่า คนเราถ้าไม่ใช่คู่ยังไงก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ฉันอยากให้เย็นเข้าใจฉัน เพราะฉันก็เข้าใจเย็น”

“จะให้ฉันเข้าใจคนที่มาแย่งผัวฉันน่ะเหรอ รู้เอาไว้นะคุณวณีว่าฉันเกลียดคุณ เกลียดจนเข้ากระดูกดำ ทำตัวเป็นผู้ดีเสียเปล่า แต่มาแย่งผัวคนอื่น หน้าด้าน เกิด มาฉันไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่าคุณเลย รู้เอาไว้ด้วย” เย็นผละไปอย่างเกลียดชัง

ooooooo

คุณหญิงรู้เห็นเย็นคุยกับวณีก็โกรธมาก เดินอ้าวไปหาเย็นที่ห้อง ทุบประตูพรวดเข้าไปไล่เย็นให้ออกจากบ้านไปเดี๋ยวนี้ เพราะนอกจากตนไล่ไม่ไปแล้วเย็นยังมาด่าวณีอีก

เย็นกราบขอความเมตตาอีกครั้ง คุณหญิงบอกว่าเมตตาไม่ไหวแล้วเพราะเย็นหึงจนเป็นบ้าขาดสติไม่รู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร ถ้าไล่ครั้งที่สามนี้ยังไม่ไปก็อย่าหาว่าไม่เตือนกัน

เย็นไปดักพบอุทัยขอให้ช่วยตนด้วย อุทัยไม่ช่วยอ้างว่าเพราะเย็นผิดสัญญาและยิ่งอยู่ก็ยิ่งก่อเรื่องมากขึ้นทุกวัน ตราบใดที่เย็นยังอยู่ที่นี่ ตนก็จะไม่มีวันมีความสุข อุทัยมองเย็นอย่างชิงชังก่อนหันหลังเดินไป

เย็นมองตามอุทัยไปแววตาแข็งกระด้าง นาทีนี้ เย็นที่เคยอ่อนหวานกลายเป็นเย็นที่เต็มไปด้วยความแค้น

เมื่อพึ่งอุทัยไม่ได้ เย็นไปหาวณีขอให้ช่วยตนด้วย วณีจึงไปขอกับคุณหญิงและอุทัยจนเย็นได้อยู่ที่นี่ต่อไป เย็นกราบขอบคุณคุณหญิง อุทัย และวณี ถูกคุณหญิงพูดอย่างรังเกียจว่ากราบวณีคนเดียวก็พอ เพราะตนกับอุทัยอยากให้เย็นไปจากที่นี่นานแล้ว

“เราจะลืมเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด แล้วเริ่มต้นกันใหม่นะเย็น” วณีเอ่ยอย่างมีเมตตา อุทัยขอบคุณวณีชมว่าเธอเป็นคนดี บอกเย็นว่าต่อไปจะต้องเคารพวณีให้มาก

“ค่ะคุณอุทัย” เย็นอ่อนน้อม ฝืนยิ้ม ทั้งที่เจ็บปวดราวกับถูกน้ำกรดสาดเข้ากลางใจ! อุทัยเห็นแววตาเย็น เรียกไปถามว่าเธอมีอะไรหรือเปล่าเพราะดวงตาเธอลึกๆ บอกว่าเกลียดวณี

“เพราะเย็นรู้ทันเมียคุณมังคะ ว่าที่เขาทำอย่างนั้นเพราะต้องการให้สามีสุดที่รัก ‘ยกย่อง เทิดทูนบูชา’ว่าเขาเป็นคนดีอย่างหัวปักหัวปํา” เย็นถูกอุทัยด่าว่าคิดไม่ถึงว่าเธอจะเลวอย่างนี้ “แค่เย็นรู้ทันเมียคุณเท่านั้นหรือคะที่คุณเห็นว่าเย็นเลว”

“มันมากกว่านั้นอีกเย็น เพราะสิ่งที่เธอพูดออกมาทั้งหมดมันคือการ ‘เนรคุณ’ ต่อไปฉันคงไม่มีอะไรจะพูดกับเธออีก ต่างคนต่างอยู่แล้วกันเย็น” พูดแล้วผละไป เย็นคว้าตัวไว้อ้อนวอนก็ถูกสะบัดจนคะมำ ตวาดว่าเมื่อรู้สันดานเธอแล้วก็เกลียดอย่างไม่เคยเกลียดใครเท่านี้มาก่อน สะบัดแล้วไล่ตะเพิด “อย่ามายุ่งกับฉันอีก จำไว้ว่าฉันกับเธอจบกันแล้ว!”

อุทัยเดินไปไม่หันมองอีกเลย เย็นเต็มไปด้วยความเจ็บแค้น คำรามเหี้ยม

“แล้วคุณจะเสียใจ ที่ทำกับฉันอย่างนี้คุณอุทัย! ฉันไม่มีความสุข ทุกคนก็ต้องไม่มีความสุขเหมือนกัน!!”

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"เกรท" ป๊ะ "เก้า" ยุ่งเหยิง ชวนฮา "เขาวานให้หนูเป็นสายลับ"

"เกรท" ป๊ะ "เก้า" ยุ่งเหยิง ชวนฮา "เขาวานให้หนูเป็นสายลับ"
17 พ.ย. 2562
07:01 น.