ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    เจ้าบ้านเจ้าเรือน

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: "ติ๊ก เจษฎาภรณ์" ประกบ "ศรีริต้า" ใน "เจ้าบ้านเจ้าเรือน"




    ลลิตเดินถือปืนตามแพรขาวมาทางท่าน้ำ เธอลังเลจะวิ่งไปดีหรือไม่ เสียงลลิตดังกร้าวขู่จับตัวได้ตายแน่ แพรขาวรีบแอบหลังอ่างน้ำพุ ยกมือภาวนาตนยังตายไม่ได้ตนยังมีลูกต้องดูแล ทันใดมีเสียงแตรรถดังลั่น ไม่ทันไรมาตาวิ่งมาในสภาพหน้าตายังบอบช้ำ แผดเสียง

    “ไอ้ลิต! มึงอย่าคิดนะว่าจะทิ้งคนอย่างกูได้ง่ายๆ”

    ลลิตตกใจหันกลับไปมอง มาตาเห็นปืนในมือเขาก็อ่อนโยนลง แพรขาวได้ทีรีบวิ่งไปที่ท่าน้ำ แล้วต้องตะลึงเมื่อเห็นต๊อกสวมหมวกสานปีกกว้างบังใบหน้ายืนรอเรืออยู่ เธอรีบถามเขาปลอดภัยใช่ไหม เสียงลลิตตวาดมาตาดังมา “อีมาตา กูกำลังตามหาอีแพรขาว มึงอย่าเพิ่งยุ่ง”

    ต๊อกเอาไม้พายเคาะเรือทำนองเร่งให้แพรขาวรีบลงเรือ เธอจึงรีบก้าว เขาจ้วงพายไม่เงยหน้าไม่พูดจา แพรขาวพร่ำบอกว่าเป็นห่วงเขามากตอนได้ยินเสียงปืน ขอบใจที่ช่วย...ลลิตวิ่งมาโวยวายที่ท่าน้ำ พนมมือร่ายมนต์ดำ ควันดำรูปเสือทะยานตามเรือ แพรขาวใกล้ถึงฝั่ง ร่างไรวินท์ปรากฏขึ้นที่ประตูท่าน้ำ ยื่นมือออกไปเกิดพลังแสงขาวแผ่ปกคลุมเรือของต๊อกไว้ ควันดำรูปเสือปะทะพลังขาวร้องเสียงโหยหวน สลายกลับไปกระแทกตัวลลิตล้มหงาย

    ไรวินท์ยื่นมือไปรับแพรขาวให้ขึ้นจากเรือมากอด ถามอย่างร้อนรนว่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม เธอบอกคิดว่าจะไม่รอดกลับมาพบลูกกับเขาแล้ว และถามเขารู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น เขารับว่าใช่เสียใจที่ไปช่วยไม่ได้ เธอถามนี่ใช่ไหมที่เขาพยายามเตือน เขายิ้มแทนคำตอบ...

    แพรขาวนึกได้หันมาเรียกต๊อกให้ขึ้นมาพัก แต่ไร้เงา มองออกไปเห็นเรือจอดอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามนิ่งๆ ไม่ทันเอะใจ บ่นจะกลับไปทำไมมันอันตราย คิดจะโทร.หาต๊อก แต่ไม่ได้มีข้าวของติดตัวกลับมาเลย จึงได้แต่ขอคุณพระคุณเจ้าคุ้มครองเขาด้วย

    แพรขาวจะเข้าไปหาลูกที่เรือนใหญ่ เปรยกับไรวินท์ว่า สาโรจน์ก็เตือนเรื่องประวัติลลิต ตนชิงลาออกแล้วยังไม่วายโดน ไรวินท์เหน็บ “นายสาโรจน์ดูจะเป็นห่วงเป็นไยเธอดีนะ”

    “ค่ะ น่าซาบซึ้งใจที่สุด ไม่ใช่ญาติกันแท้ๆ...อ้อคุณด้วย คุณคอยปกป้องฉัน กุหลาบขาวที่คุณกำชับให้ติดตัวไปด้วยทุกครั้งเวลาไปสปา ช่วยคุ้มครองฉันจากสร้อยลูกปัดตาเสือใช่ไหมคะ”

    เขายิ้มรับ “ฉันได้ละเมิดกฎเพื่อ...ช่วยเธอ ความจริงฉันไม่ควรไปยุ่งกับชะตากรรมของมนุษย์ มิฉะนั้นจะเป็นเวรกรรมผูกพันให้ดิ้นไม่หลุด แต่ฉันก็อดไม่ได้ กุหลาบขาวเป็นสิ่งที่เธอได้นำมาบูชาฉันเอง ฉันจึงใช้เป็นสิ่งคุ้มกันอาถรรพณ์ให้เธอได้ นอกนั้นเธอต้องเผชิญด้วยตัวเอง”

    “คุณเป็นเจ้าบ้านเจ้าเรือนที่ฉันไหว้ด้วยความเต็มใจ” แพรขาวพนมมือ

    “ทำไงได้ ก็มาเจอมาผูกพันกันแล้วนี่ มิตรจะทนเห็นมิตรเดือดร้อนได้หรือ”

    แพรขาวขอบคุณอีกครั้งและบ่นไม่อยากเข้าไปให้ลูกเห็นสภาพนี้ ไรวินท์บอกได้กล่อมชมพูหลับไปแล้ว ตั้งสติให้ดีแล้วเข้าไปหาทุกคน เธอยังต้องเจออะไรอีกมาก แพรขาวสูดลมเข้า

    “มา...เรื่องร้ายๆอะไรเชิญมากันให้หมด แพรขาวสาวแกร่งคนนี้พร้อมแล้ว ใครจะไปกลัวในเมื่อมีคุณเทียดไรวินท์อยู่ด้วยทั้งคน”

    “เจ็บขนาดนี้ หล่อนยังคะนองปากได้โขอยู่” พูดจบไรวินท์ก็เลือนหายไป

    นลินเดินออกมาถามแพรขาวเกิดอะไรขึ้น...แพรขาวเข้ามาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เกสร สมพรและนลินฟัง นลินไม่ยอมจะให้ไปแจ้งความ เอามือถือมาถ่ายสภาพบาดเจ็บของแพรขาวไว้เป็นหลักฐาน เกสรแนะนำถ้าจะแจ้งความต้องไปทั้งสภาพแบบนี้ นลินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แพรขาวถือโอกาสเอามือถือนลินกดโทร.หาต๊อก แต่ไม่มีคนรับสาย จึงฝากข้อความไว้ให้เขาโทร.กลับ ระหว่างที่นลินขับรถพาแพรขาวออกจากบ้าน ไรวินท์ปรากฏตัวส่งยิ้มเป็นกำลังใจ พอแพรขาวหันมาหน้ารถ เห็นกุหลาบขาววางอยู่บนคอนโซล จึงหยิบมาถือไว้ราวเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์

    เกสรจุดธูปขอให้เจ้าเรือนคุ้มครองทุกคนในบ้านให้ปลอดภัย ลมพัดวูบเป็นสัญญาณตอบรับ เนยขนลุกซู่ด้วยความกลัว เกสรกับสมพรยิ้มให้กันอย่างเลื่อมใส

    ไรวินท์เดินไปหยุดตรงประตูที่ไม่สามารถออกไปได้...

    สีนวลยืนมองจากหน้าต่างเข่นเขี้ยว

    “ถึงกับยอมฝืนกฎส่งบุญบารมีออกไปปกป้องคุ้มครองนังนั่นเชียวหรือ เหอะส่งได้ก็ส่งไปแต่อย่าหวังเลยว่าจะออกไปจากที่นี่ได้...พี่วินท์”

    ด้านลลิตหัวฟัดหัวเหวี่ยงด้วยความโมโห มาตาถือแก้ววิสกี้มาเอาใจ กอดปลอบทุกอย่างต้องเรียบร้อย แพรขาวจะต้องไม่เป็นสุขแน่ แววตามาตาเคียดแค้นจะช่วยลลิตเล่นงาน

    ooooooo

    ที่สถานีตำรวจ แพรขาวกำลังเล่าเรื่องให้ร้อยเวรฟังเพื่อจดบันทึก นลินนั่งเป็นกำลังใจอยู่ข้างๆ มือหนึ่งแพรขาวกำกุหลาบขาวไว้ พอเล่าถึงตอนที่วิ่งหนีออกมาแล้วได้ยินเสียงปืนสามนัดตนจะกลับเข้าไปดูต๊อก

    แต่เสียงลลิตตะเบ็งเรียกจึงซ่อนตัว เผอิญแฟนเขามา ตนจึงฉวยโอกาสหนี

    “นังโกหก!” เสียงมาตาดังขัด ทุกคนสะดุ้งหันมอง เห็นเธอและลลิตในชุดภูมิฐานยืนจ้อง มาตาบอกร้อยเวรให้จับแพรขาว ลลิตเสริมว่าเธอขโมยสร้อยลูกปัดโบราณตนมา

    ร้อยเวรงงขอให้ทั้งสองใจเย็นค่อยๆเล่า มาตาโวยจะเย็นได้อย่างไร ชี้หน้าแพรขาวเป็นนางนกต่อ ลลิตเบ่ง “ผมเป็นเจ้าของลลิตสปาครับ ผมรู้จักกับท่านผู้กำกับดีหรือสารวัตรคนไหน ผมก็รู้จักหมด ผมขอแจ้งความว่า ผู้หญิงคนนี้กับพวกอีกคนเป็นโจรบุกเข้าไปลักทรัพย์ในบ้าน”

    แพรขาวช็อกเริ่มปวดหัวจากความอ่อนล้า รวบรวมกำลังลุกขึ้นโต้ “โกหก นี่แหละค่ะนายลลิตที่ดิฉันมาแจ้งความว่าพยายามข่มขืนและจะฆ่าดิฉันกับนายต๊อกคนทำสวนที่เข้ามาช่วย”

    ลลิตหัวเราะเยาะจ้องแพรขาวราวปีศาจ ดวงตาเปลี่ยนเป็นตาเสือร้าย เสียงคล้ายคำรามว่าเดี๋ยวเธอจะต้องเข้าไปอยู่ในคุก แพรขาวเซถอย สารวัตรได้ยินเสียงเอะอะออกมาดู ลลิตตรงเข้ายกมือไหว้อย่างคุ้นเคย

    แพรขาวแค้นใจกุหลาบในมือร่วงหล่น

    ขณะเดียวกันมีลมพัดแรง แจกันกุหลาบหน้าศาลเจ้าบ้านเจ้าเรือนล้มคว่ำ ไรวินท์มองไปทิศทางลมเห็นต๊อกเกาะประตูท่าน้ำ เขาปราดมาอยู่ตรงหน้าถามต๊อกมาทำไม ต๊อกบอกให้ไปช่วยแพรขาวเดี๋ยวนี้ ไรวินท์ส่ายหน้าไม่สามารถไปได้ ต๊อกคำรามก้องก่อนจะหายวับไป

    แพรขาวยืนยันกับสารวัตรว่าตนเป็นฝ่ายถูกกระทำ คนร้ายคือลลิต มาตาก้าวเข้ามาเหยียบไปบนกุหลาบขาวที่พื้น ด่าว่าแพรขาวตอแหลและปรักปรำว่าร่วมมือกับคนสวน ทำร้ายลลิต แพรขาวให้ตำรวจดูใบหน้าตนว่าใครทำร้ายใคร ถ้าต๊อกไม่เข้ามาช่วยตนคงโดนข่มขืนไปแล้ว

    “แกพูดให้ดีๆนะ แกต่างหากที่ให้ท่าฉันอยู่ทุกวี่ทุกวัน ฉันปฏิเสธแกแบบสุภาพกี่ครั้งแล้ว แกก็ยังไม่เลิก”

    “ไอ้ทุเรศ พูดแบบนี้ออกมาได้ไง!”

    ลลิตประกาศกร้าวจะเอาแพรขาวเข้าคุกให้ได้ แพรขาวบอกต๊อกจะมาเป็นพยานว่าตนพูดความจริง ลลิตเยาะว่าต๊อกตายแล้ว แพรขาวตกใจไม่เชื่อเพราะเขาเป็นคนพายเรือไปส่งตน

    “อีบ้า ไอ้ต๊อกมันตายโหงตายห่าไปแล้วโว้ย ก็เพราะมันเสือกตายนี่ไง ไม่งั้นพี่ลิตคงไม่ต้องเดือดร้อนมาแจ้งความนี่หรอก”

    แพรขาวหน้าซีดตกใจชี้หน้าพวกเขาฆ่าต๊อก

    มาตาโกรธถลาจะเข้าตบ นลินดึงแพรขาวหลบและผลักมาตากระเด็น สารวัตรปรามให้ทั้งสองฝ่ายหยุดเถียงกัน จู่ๆแพรขาวก็กุมท้องทรุดลงเจ็บปวดจากที่โดนลลิตชกท้องตอนจะหนี

    ระหว่างนั้นสาโรจน์กำลังประชุมอยู่กับเขมินีและสตาฟฟ์ พอเขาได้รับโทรศัพท์จากนลินก็ตกใจ ประกาศกลางที่ประชุมว่าต้องขอตัว แล้วกระซิบรายงานเขมินี...ทั้งสองเดินจ้ำอ้าวออกมา เขมินีชำเลืองมองสาโรจน์อย่างเอะใจทำไมต้องร้อนรนขนาดนี้ แล้วเขาก็บอกว่าไม่ต้องห่วงจะดูแลทุกอย่างให้เรียบร้อย เขมินียิ่งกังวลใจตงิดๆว่าสาโรจน์ดูจะห่วงแพรขาวเกินไป

    แพรขาวนอนซมไข้ขึ้น นลินกำลังโทร.บอกที่บ้านไม่ต้องห่วง แพรขาวปรือตามองเห็นต๊อกมายืนตรงหน้า

    ตาแดงก่ำ เธอรีบถามเขาเป็นอย่างไรบ้าง ทันใดร่างต๊อกก็กระตุก เลือดทะลักออกจากตัวปากและจมูกก่อนจะเลือนหายไป...แพรขาวสะดุ้งแล้วหมดสติลง

    สาโรจน์มาถึงเห็นสภาพแพรขาวก็ตรงเข้าอุ้มเธออย่างห่วงใย บอกร้อยเวรว่าตนเป็นทนายขอพาเธอไปโรงพยาบาลก่อน

    ooooooo

    เช้าวันใหม่ แพรขาวฟื้นขึ้นมาพบตัวเองอยู่ในโรงพยาบาล มีเกสรกับสมพรนั่งเฝ้าอยู่ เธอรีบถามถึงชมพู เกสรบอกไม่ต้องห่วง สาโรจน์รับไปให้ย่าดูแล สมพรเสริมว่าเรื่องคดีความ เขาก็จัดการได้หมด ท่าทางเก่งทีเดียว

    สาโรจน์เคาะประตูเดินเข้ามา เห็นแพรขาวฟื้นแล้วก็ดีใจ เธอขอบคุณเขาที่ช่วยเหลือทุกอย่าง เขาส่งมือถือให้เธอไว้ใช้ อ้างเป็นของสำนักงาน ส่วนของเธอทั้งหมดตำรวจเอาไว้เป็นหลักฐาน เสร็จคดีตนจะเอาคืนมาให้ ไม่ทันไรก็มีเสียงเคาะประตูอีก เขมินีเข้ามาพร้อมเด็กรับใช้ถือกระเช้าของเยี่ยมอลังการและกุหลาบหลากสีช่อโตมาให้ เธอไหว้เกสรและสมพรก่อนจะทักทายแพรขาว บอกไม่ต้องรีบออกจากโรงพยาบาล ตนพาคนเฝ้ามาด้วยจะได้ไม่ต้องรบกวนใคร

    “สาโรจน์ ขอบใจนะที่ช่วยดูแลน้องสะใภ้ฉันอย่างดีมากๆ เป็นไงซักซ้อมการให้ปากคำกันไปถึงไหนแล้วล่ะเป็นสะใภ้ตระกูลโอฬารอิทธิพรพาณิชย์ซะอย่าง รับรองว่ายังไงๆทนายของเราก็ต้องทำให้เธอชนะคดีแน่ๆ” เขมินีจงใจย้ำให้สาโรจน์รู้ว่าแพรขาวมีสามีแล้ว

    วันต่อมา เขมินีเห็นสาโรจน์คร่ำเคร่งกับคดีของแพรขาวมากจนแกล้งเหน็บ หวังว่าแพรขาวเห็นความจริงจังของเขาแล้วจะคิดได้ว่า พวกโอฬารอิทธิพรพาณิชย์ยังห่วงใยเธอเสมอ คงสำนึกได้เสียทีว่าการทำตัวเป็นหญิงสู้ชีวิต ดื้อรั้นดันทุรังแบบนั้นมันเสี่ยงขนาดไหน สาโรจน์ลุกพรวดบอกว่าจะพยายามทำให้ดีที่สุด เขมินีตอกย้ำ

    “เธอเป็นคนดีมากสาโรจน์ ที่ทำทั้งหมดเพื่อช่วยฉัน ช่วยให้ยัยแพรกลับมาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับบ้านฉันอีกครั้ง เมื่อไหร่ที่กำจัดยัยดิวไปได้ แพรขาวกับพัสกรจะได้คืนดีกันซะที...อย่าลืมล่ะ ว่าถ้าเธอทำให้ครอบครัวชมพูกลับมาพร้อมหน้าพ่อแม่ลูกอีกครั้งสำเร็จฉันจะตอบแทนความดีเธออย่างเต็มที่เลยล่ะ จำไว้นะ”

    สาโรจน์ก้มหน้านิ่งปวดใจที่โดนตอกย้ำว่าแพรขาวมีสามีแล้ว...ขณะเดียวกัน ไรวินท์ยืนซึมอยู่หน้าศาลเจ้าบ้านเจ้าเรือน รำพึงถึงแพรขาวเป็นอย่างไรบ้าง จะกลับมาที่นี่อีกไหม สีนวลปรากฏตัวที่หน้าต่างชั้นบน ตากร้าวแค้นที่เขามีความรักต่อคนธรรมดาถึงปานนี้ น่าขันไม่มีวัน สมหวัง เธอแผดเสียงลั่นว่า...ไม่มีวัน...ไม่มีวันสมหวัง!

    ooooooo

    พอแพรขาวแข็งแรงก็มาให้ปากคำที่โรงพัก เธอพูดจาฉะฉานตามที่ซักซ้อมไว้ จากนั้นสาโรจน์ถือกระเป๋าคอมพ์มือหนึ่งอีกมือถือแฟ้มหลายแฟ้มเดินออกจากโรงพัก แพรขาวเดินตามสาโรจน์นึกได้บอกแพรขาวให้ล้วงกระเป๋าเสื้อเอาบัตรประชาชนและใบขับขี่ของเธอไป ตนขอสารวัตรมาเพื่อจะได้ไม่ต้องทำใหม่ ส่วนบัตรอื่นๆเสร็จสิ้นคดีก็จะได้คืน เธอค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบอย่างระมัดระวัง พอเดินมาถึงรถ เขาก็ขอให้เธอช่วยหยิบกุญแจรถจากกระเป๋าหลังให้ด้วย เธอชักขำเอานิ้วเกี่ยวขึ้นมาแล้วกระเซ้าจะให้เปิดให้ด้วยไหม เขายิ้มแหยๆ เธอจึงเปิดประตูหลังให้เขาวางของ เขาขอบคุณก่อนจะถามเธอหิวไหม เธอส่ายหน้าอยากไปหาลูกก่อนมาถึงบ้านโอฬาร แพรขาววิ่งเข้าไปกอดชมพูที่เล่นอยู่กับประไพ ร่ำไห้คิดว่าจะไม่ได้เจอลูกอีก สาโรจน์เห็นแล้วสะเทือนใจ แพรขาวชวนลูกกลับ ประไพขอร้องอย่าไปอีกเลย ชมพูพูดเสียงแจ้ว ถ้าเราไปคุณย่าจะทำอย่างไร แพรขาวงง เสียงแถบทิพย์สะอื้นเข้ามา

    “หัดดูลูกเป็นตัวอย่างบ้างก็ได้นะแม่แพรขาว ดูสิเด็กมันยังรู้จักห่วงย่า...ขอร้องล่ะ”

    แพรขาวพนมมือไหว้ แถบทิพย์ขอร้องให้แพรขาวกับลูกอยู่ด้วยกันสักสองสามวัน อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน ไม่อย่างนั้นตนคงตายแน่ ทั้งสาโรจน์และแพรขาวถามเกิดอะไรขึ้น

    “แพรขาว เธอต้องอยู่ช่วยฉัน นี่ฉันก็ลงโทษไอ้กรมันแล้ว ฉันไม่จ่ายเงิน ยกเลิกบัตรเครดิต ปิดบัญชีเอทีเอ็ม นึกว่ามันจะหมดฤทธิ์กลับมา แต่นี่มัน...”

    แพรขาวสบตาสาโรจน์อย่างสงสัย...ขณะเดียวกันพัสกรในสภาพทรุดโทรมเมาอาละวาดกระชากผมดิวให้กลับเข้าห้องนอน สภาพดิวหน้าตาช้ำมุมปากมีเลือดซิบ พัสกรกราดเกรี้ยวเพราะโกรธที่โดนดิวหลอกเรื่องลูกและสามีเด็กแว้น เขาจะไม่ยอมโง่ซ้ำสองอีกแล้ว

    เสียงร้องของดิวทำให้แพรขาวกับทุกคนสะดุ้ง แถบทิพย์ร้องไห้โฮบ่นเขมินีก็ยังไม่กลับตนไม่รู้จะทำอย่างไรดี สาโรจน์คิดว่าพัสกรกำลังเมา พูดอะไรด้วย

    ตอนนี้ก็ไม่รู้เรื่อง แต่แถบทิพย์กลัวลูกชายจะลงมือกับดิวจนตายเสียก่อน แพรขาวเห็นว่าน่าจะปล่อยให้สร่างเมาคงจะหายโกรธไปเอง แถบทิพย์ว่าจะประสาทแตกตายเสียก่อน แพรขาวจึงรับปากจะไปคุยให้

    “แม่ไปหาพ่อ ชวนคุณลุงไปด้วยนะคะ” ชมพูพูดขึ้นอย่างไร้เดียงสาแถบทิพย์แปลกใจใครกันเห็นหลานพูดถึงบ่อยๆ แพรขาวแก้ตัวว่าเป็นคุณลุงบ้านใกล้ๆที่ชอบมาเล่นด้วย ว่าแล้วก็รีบเดินไปก่อนที่จะโดนซัก สาโรจน์เดินตามไปเป็นเพื่อน

    เสียงพัสกรตบมือให้ดิวเต้น พอได้ยินเสียงเคาะประตู ดิวก็ร้องให้ช่วย พัสกรตวาด “อย่ามายุ่ง! เรื่องผัวเมียเขาไม่ต้องมาแส่ อีนี่ก็แหกปากไปทำไม ใครก็ช่วยมึงไม่ได้ ไม่รู้เหรอ”

    พัสกรชักปืนออกมา ดิวตาเหลือกร้องลั่นว่าเขามีปืน แพรขาวกับสาโรจน์ได้ยินยิ่งตกใจ สาโรจน์ให้แพรขาวลงไปรอข้างล่าง แต่เธอกลับบอกว่าดูทั้งสองรักกันมากสร่างเมาคงดีเอง แพรขาวก้าวลงบันไดรู้สึกเพลียเซจะล้ม สาโรจน์ปรี่เข้าประคองพาเธอลง

    เขมินีกลับมาถึงถามไถ่แถบทิพย์ว่าเกิดอะไรขึ้น ได้ยินเสียงเพลงดังมาจากห้องพัสกรลั่น แถบทิพย์ฟูมฟายบอก “เขมลูก...แม่ไม่ไหวแล้ว มีลูกคนเดียวนี่แหละที่เป็นที่พึ่งให้แม่ได้ ไปเลยไปจัดการให้แม่ที จะทำยังไงก็ทำเลย”

    “แม่ไม่น่าโทร.ตามหนูเลยนะ ระดับนี้แม่ควรโทร.เรียกตำรวจมากกว่า ให้เขาลากคอมันไปสงบสติอารมณ์ในห้องขังนั่นแหละถึงจะเหมาะขอบอก”

    ประไพเป็นห่วงเตือนให้เขมินีระวังตัว แต่เธอกลับคิดว่าพัสกรจะกล้าทำอะไร ถ้าหือจะเอาเลือดหัวออก...แต่พอเดินเข้ามาในบ้านต้องตะลึงเมื่อเห็นสาโรจน์ประคองแพรขาวลงมาจึงรีบถามว่าเป็นอะไร แพรขาวเข้าห้ามเขมินีอย่าเพิ่งขึ้นไป สาโรจน์เสริมว่าพัสกรมีปืนและกำลังเมา เขมินีไม่กลัวเดินโครมๆขึ้นบันได สาโรจน์วิ่งตามขึ้นมาห้ามอย่าไปยุ่งเลย

    “ไม่ยุ่งได้ไง มันจะได้นึกว่ามันเป็นใหญ่ที่สุดในบ้านนี้สิ มันสมควรจะรู้ได้แล้วว่าที่นี่ใครคุม” ว่าแล้วเขมินีก็ไล่ให้เขากลับลงไปดูแลแพรขาว

    ไม่ทันไรแพรขาวตามขึ้นมา เขมินีทุบประตูห้องพัสกรโครมๆ เสียงเพลงเงียบลงพร้อมประตูเปิดผาง พอพัสกรเห็นแพรขาวกับสาโรจน์ก็โวยวายมาทำไม ดิวฉวยโอกาสวิ่งมาขอให้แพรขาวช่วย พัสกรจะลากกลับเธอวิ่งไปหลบหลังเขมินีและแพรขาว พัสกรโกรธยกปืนขู่ ดิวท้าให้ยิงเลยจะได้โดนเมียกับพี่สาว เขมินีตวาดให้วางปืน แพรขาวขอให้เขาเห็นแก่แม่ของเขาเอง

    แพรขาวเริ่มเจ็บบาดแผลที่ยังบอบช้ำจึงบอกให้ดิวปล่อย สาโรจน์เป็นห่วงแพรขาว หาจังหวะปัดมือดิว ออกและดึงแพรขาวมาปกป้อง เขมินีมอง พัสกรยิ่งเดือดยกปืนจะตบดิว แต่ดิวฮึดสู้แย่งปืนเล็งขู่พัสกรบ้าง เขาท้าเหยงๆกล้ายิงหรือ ทั้งแพรขาว เขมินีและสาโรจน์มองอย่างหวาดหวั่น พัสกรพุ่งเข้าแย่งปืน ทันใดเสียงปืนดังเปรี้ยง!...เขมินีร้องเรียกพัสกรเสียงหลง

    แถบทิพย์ใจหายวาบเมื่อได้ยินเสียงปืน ประไพให้ชมพูอยู่กับอ้อยแล้วประคองแถบทิพย์เข้าไปในบ้าน...ดิวตกตะลึงมือสั่นเทา ปืนในมือหล่นร้องลั่นว่าไม่ได้ทำ...แล้ววิ่งล้มลุกคลุกคลานออกจากห้อง เขมินีกับแพรขาวได้สติถลาเข้าดูร่างพัสกรที่นอนลืมตาจมกองเลือด แถบทิพย์ตกใจหลบดิวที่วิ่งสวนลงบันไดมา สาโรจน์ร้องบอกให้คนในบ้านช่วยกันจับดิวไว้ ก่อนจะเข้าจับชีพจรพัสกรแล้วบอกว่าเขาตายแล้ว แพรขาวอึ้ง เขมินีร้องไห้โฮ แถบทิพย์มาถึงพอเห็นสภาพลูกชายก็เป็นลมล้มพับ สาโรจน์โทรศัพท์แจ้งตำรวจ

    ooooooo

    ศาลเจ้าบ้านเจ้าเรือนดูเงียบเหงา เมื่อแพรขาวกับชมพูไม่ได้กลับมาหลายวัน ประตูเรือนเล็กยังคงล็อกกุญแจนิ่ง ไรวินท์ยืนมองเศร้าเหงา พึมพำ “เธอจะกลับมาอีกหรือเปล่า แพรขาว...เธอยังฟังเรื่องของฉันไม่จบเลยนะ”

    ภายในเรือนใหญ่ ทุกคนกำลังบ่นคิดถึงแพรขาวกับชมพู ทันใดรถมาจอดหน้าบ้าน ไรวินท์หันขวับ เห็นลลิตหนวดเคราครึ้ม สวมแว่นดำลงมามองทำนองดูทางหนีทีไล่ แววตาอาฆาต

    แพรขาวจัดการเรื่องงานศพของพัสกรร่วมกับสาโรจน์ เพราะเขมินีต้องดูแลแถบทิพย์...เพื่อนๆของแพรขาวมาช่วยงาน สาโรจน์คอยเป็นห่วงเป็นใยเธอขอบคุณที่เขาเป็นธุระให้ทุกเรื่อง

    “งานนี้ผมถือว่าเป็นหน้าที่ของผมมากกว่า อะไรที่ทำให้คุณเขมกับคุณท่านได้ ผมก็เต็มที่อยู่แล้ว” ว่าแล้วสาโรจน์ก็ชวนแพรขาวทานข้าวหลังเสร็จงาน

    แต่แพรขาวบอกว่ามีนัดกับเพื่อนๆไว้แล้ว และนลินกับแฟนจะเป็นคนไปส่งที่บ้านเอง สาโรจน์รู้สึกผิดหวังบอกจะกลับไปดูแลคุณท่านที่บ้าน แพรขาวกล่าวยิ้มๆแล้วเจอกัน

    เช้าวันใหม่ สาโรจน์มาดูแลยกทีวีออกจากห้องแถบทิพย์เพื่อไม่ให้เห็นข่าวอะไร รวมทั้งห้ามเอาหนังสือพิมพ์และนิตยสารใดๆเข้าไปในห้องท่านด้วย...เขมินีเปิดบรรยายธรรมะให้แถบทิพย์ฟัง ชมพูวาดรูปเล่นอยู่ที่เตียงเล็กภายในห้องเดียวกัน หนูน้อยบอกเขมินีว่าอยากได้ ดินสอสี แต่เธอไม่ทันฟัง กำลังคุยกับแถบทิพย์ว่าจะให้คนมานอนเป็นเพื่อน แถบทิพย์ไม่เอาแต่พอเขมินีจะให้แพรขาวกับชมพูนอนเป็นเพื่อน เธอตกลงทันที สาโรจน์เห็นดีด้วย ชมพูเอ่ยขอดินสอสีอีกครั้ง สาโรจน์ได้ยินบอกสาวใช้ลงไปเอาในรถมาให้

    เกดลงมาที่รถตู้หาดินสอสีที่หล่นอยู่ แล้วเธอก็โดนผีพัสกรหลอกจนหัวตั้งร้องกรี๊ดวิ่งกลับเข้าบ้าน ประไพ ไม่เชื่อเอ็ดเกดอย่าทำให้คนอื่นๆกลัวไปด้วย แพรขาวกลับมาได้ยินยืนฟังอึ้ง

    พอเขมินีรู้เรื่องก็เกิดความกลัวเพราะภาพพัสกรโดนยิงตายต่อหน้ายังหลอน จึงบอกแพรขาวให้อยู่ดูแลแถบทิพย์คืนนี้ตนจะไปดูแลงานศพที่วัดเอง จู่ๆชมพูก็โพล่งขึ้นว่าวันนี้สามวันแล้วพ่อจะกลับบ้านไหม ทุกคนสบตากันเงียบ

    ในคืนนั้น กลางดึก แถบทิพย์ถูกผีพัสกรมาร้องไห้ข้างๆแล้วโผเข้าบีบคอหาว่าเป็นคนทำให้เขาต้องตาย เธอดิ้นรนร้องลั่น แพรขาวสะดุ้งตื่นเข้ามาปลุกให้รู้สึกตัว ชมพูกอดตุ๊กตามองงงๆ

    แม้กลางวันแสกๆ สาวใช้ที่ขึ้นมาทำความสะอาดก็โดนผีพัสกรหลอกจนกลัวลานไม่มีใครกล้าขึ้นมาอีก ประไพต้องเอ็ดหาว่ากลัวไปเอง ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงเดินไปมาของพัสกรและเสียงตะโกนจิกเรียกหาดิว ถึงกับยืนอึ้งไม่กล้าขึ้นไปทางห้องพัสกร

    ooooooo

    เช้าวันใหม่ เขมินีโวยวายอยู่ปลายเตียงแถบทิพย์ มีสาโรจน์ แพรขาวและชมพูอยู่ด้วย เรื่องผีพัสกรทำคนในบ้านกลัวลานจนไม่มีใครกล้าขึ้นมาข้างบน ตนจะเรียกพระมาทำพิธีไล่ แถบทิพย์แย้งว่าเผาเมื่อไหร่วิญญาณพัสกรก็จะไปสู่ที่ชอบๆเอง

    “ก็ถ้าแม่เก็บไว้ร้อยวันค่อยเผาแบบที่คิดทีแรก หนูก็คงไม่ขอมาเหยียบบ้านนี้กันเลยล่ะ”

    แถบทิพย์ถอนใจหันมองแพรขาวกับชมพู หนูน้อยจึงถามขึ้นว่าถ้าเผาแล้วพ่อจะไม่กลับมาหาอีกหรือ

    ทุกคนอึ้งไม่อาจตอบใดๆ ได้แต่สงสารเด็กน้อย

    สุดท้ายก็ตัดสินใจเผาศพพัสกรโดยไม่เก็บศพร้อยวัน แถบทิพย์นั่งรถเข็นมาร่วม ร้องไห้ใจแทบขาด มีแพรขาวคอยปลอบ สาโรจน์ดูแลเคลียร์เก็บของหลังเสร็จสิ้นงาน เขมินีมองรูปน้องชายอย่างอโหสิกรรม เปรยกับแพรขาว

    “ถึงเจ้ากรมันไม่ค่อยได้เรื่องก็ยังพอไหว้วานเรื่องเล็กๆน้อยๆได้มั่ง แต่จากนี้ไม่มีใคร ฉันต้องทำเองทุกอย่าง แพรขาว...ถ้าเธอกลับมาช่วยฉันดูแลแม่ได้ก็ดี เธอไม่ต้องกลัวนะว่าฉันจะฮุบเงินทองไปหมด ฉันตัวคนเดียวลูกผัวไม่มี แล้วก็ไม่ได้คิดจะมีด้วย ชมพูเป็นหลานคนเดียว ยังไงฉันก็ต้องยกมรดกให้หลาน”

    “แพรไม่ได้คิดอย่างนั้นหรอกค่ะ แพรเคยบอกคุณแม่กับพี่เขมไปแล้วว่าแพรเดินเข้ามามือเปล่า ไม่มีสิทธิ์ เงินทั้งหมดเป็นของคุณแม่กับพี่เขมอยู่แล้ว”

    เขมินีเอ่ยถึงคนข้างบ้านที่มาติดพันแพรขาว ถ้าคิดจะมีสามีใหม่ก็ไม่มีใครว่า ขอแค่หลานให้พวกตนกลับมาดูแลเพราะไม่ไว้ใจพ่อเลี้ยง แพรขาวทำหน้าอ่อนใจตัดบท

    “แพรไม่คิดจะมีใครทั้งนั้น แล้วแพรก็รักลูกแพรค่ะ” พูดจบก็เดินหนีไปดื้อๆ

    เขมินีมองอย่างไม่พอใจ หันไปเห็นหน้าสาโรจน์อมยิ้มแล้วรีบหลบ เธอคิดอะไรได้บางอย่าง...พอมีโอกาสช่วงมาดูแลการก่อสร้างคอนโดใหม่ เขมินีจึงขอบใจสาโรจน์ที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงจนงานศพเสร็จสิ้น เขากลับบอกว่ามันเป็นหน้าที่และคนที่ทำให้งานผ่านได้คือแพรขาว

    “นั่นสิ...ฉันว่าเธอสองคนทำงานเข้าขากันดีมากๆ แล้วโครงการที่เธอชวนแพรขาวมาทำในวันหยุด ตกลงเขายังคิดจะทำอยู่ไหมล่ะ” เขมินีฝืนยิ้มถาม สาโรจน์บอกยังไม่ได้คุยกันอีกเลย เขมินีเริ่มวางระเบิด “นี่...แล้วฉันก็สงสัยนะว่าตกลงแพรขาวมีผัวใหม่หรือยัง มีผู้ชายคนนึงอยู่แถวๆบ้านเช่าน่ะ เธอพอรู้ไหม...ที่ชมพูเรียกคุณลุงๆอะไรซักอย่าง”

    “ก็ไม่เห็นคุณแพรขาวเคยพูดถึงใครเลยนะครับ ผมก็ไม่ทราบจริงๆ” สาโรจน์หน้าเสีย

    เขมินีมองอย่างหมั่นไส้...ในขณะเดียวกัน แพรขาวมารับชมพูที่โรงเรียน ลลิตแอบสะกดรอยตามด้วยสายตามุ่งร้าย สาโรจน์ขับรถออกมาทำธุระเสร็จ แพรขาวโทร.เข้ามาเขาดีใจมากรีบกดรับสาย เธอโทร.มาถามข่าวต๊อก เขาสาธยายว่า

    “ตอนนี้ตำรวจกำลังรวบรวมพยานหลักฐานอยู่ครับ แต่เห็นว่านายลลิตปิดสปาหนีไปแล้ว ลูกจ้างพนักงานที่นั่นตามหาตัวทวงค่าแรงให้วุ่น”

    แพรขาวฟังแล้วตกใจ สาโรจน์ถามตอนนี้เธออยู่ไหน เธอบอกว่ารับลูกจากโรงเรียนมาถึงเลียบทางด่วน เขาดีใจเพราะอยู่บนถนนเดียวกันจึงให้เธอเข้าไปจอดรอในปั๊ม ทันใดแพรขาวเห็นรถขับมาปาดหน้าจึงบอกสาโรจน์ขอวางสายก่อน แล้วบอกชมพูคาดเข็มขัดให้ดี แต่แล้วรถลลิตก็จอดกึ้ก เธอเบรกตัวโก่งจิ้มท้ายรถเขาอย่างจัง ด้วยความโกรธจึงเปิดกระจกตะโกนลั่น

    “นี่ไอ้บ้า! บ้าหรือเปล่า ขับรถภาษาอะไร”

    ลลิตมองผ่านกระจกหลังยิ้มกริ่ม รอแพรขาวลงจากรถมาก่อน แล้วแพรขาวก็เปิดประตูรถลงมาดูความเสียหายและโทร.เรียกประกัน ลลิตยื่นมือมากวักให้เธอเดินเข้าไปหา อีกมือเขากำเครื่องช็อตไฟฟ้าไว้...เผอิญรถสาโรจน์มาถึงจึงบีบแตรเรียกแพรขาว เธอชะงักหันมอง ลลิตเห็นท่าไม่ดีบึ่งรถหนีไปก่อน แพรขาวตกใจโวยวายจะหนีไปไหน สาโรจน์เข้ามาห้ามเธอไว้

    จากนั้นสาโรจน์ก็เป็นธุระพาไปอู่ประกัน เตือนแพรขาวว่าเดี๋ยวนี้มีพวกหลอกให้ชนแล้วฉุดขึ้นรถ คราวหลังถ้าเกิดอะไรขึ้นให้โทร.หาตนก่อน เธอใจหายมีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ

    ooooooo

    สุดท้ายที่บ้านโอฬารต้องจ้างบริษัททำความสะอาดมาทำความสะอาดห้องพัสกร พอพวกพนักงานลงมาก็บอกประไพว่าได้เปิดประตูห้องไว้ เธอถามทำไมไม่ปิด พนักงานบอกคุณผู้ชายในห้องไม่ให้ปิด ประไพใจหายวาบขนหัวลุก

    ประไพจำต้องขึ้นมาเพื่อจะปิดประตูห้องพัสกร แล้วเธอก็เห็นคราบเลือดเป็นทางจากประตูก็ลืมกลัว บ่นว่าทำความสะอาดกันอย่างไรไม่เห็นสะอาด ทันใดก็เห็นผีพัสกรยืนตาแดงก่ำเลือดท่วมหน้าตาน่ากลัวหลอกอย่างจัง ประไพแหกปากร้องลั่นวิ่งลงมาไม่คิดชีวิต

    เขมินีทนไม่ไหวอีกต่อไปบอกจะไปอยู่คอนโด แล้วถ้ามีเอกสารต้องให้แม่เซ็น จะให้ทนายเอามาให้ แถบทิพย์โวยตนก็กลัวแต่จะให้ไปอยู่ที่ไหน แล้วหันมาขอให้แพรขาวกับชมพูอยู่เป็นเพื่อนตลอดไป เธอจำต้องรับคำแม้จะอึดอัดใจ

    “ถ้าไม่มีเธอนอนอยู่ในห้องเดียวกะฉัน ฉันนอนไม่หลับหรอก มันก็แปลกนะ ฉันรู้สึกว่าถ้าแพรขาวอยู่ด้วย ฉันจะปลอดภัย ทำไมก็ไม่รู้” แถบทิพย์เปรย

    “เพราะคุณแม่ไม่กลัวคุณพ่อ คุณพ่อก็เลยไม่มาหาคุณแม่” ชมพูโพล่งขึ้น ทุกคนชะงักมอง

    เขมินีแย้งว่าตนกลัว ตนไม่อยู่ แพรขาวสบตาชมพู ขำๆ...และแล้วในคืนนั้น ขณะที่แพรขาวขอตัวไปเข้าห้องน้ำที่ห้องเดิมของเธอ แถบทิพย์ติงทำไมไม่ใช้ห้องน้ำในห้องนี้ เธอยิ้มๆบอกสะดวกที่ใช้ห้องเดิม

    พอแพรขาวเดินผ่านห้องที่พัสกรอยู่กับดิว ก็รู้สึกเหมือนมีคนมองแต่ไม่เห็นอะไร...ชมพูนอนหลับอยู่ที่เตียง แถบทิพย์นั่งทาครีมอยู่โต๊ะเครื่องแป้ง พลันมีหน้าพัสกรมาปรากฏตรงหน้า เธอกรีดร้องลั่น ชมพูสะดุ้งตื่นเข้ามาหา แพรขาวได้ยินเสียงรีบวิ่งกลับมา เห็นแถบทิพย์ปิดหน้าร้องไห้หวาดกลัวบอกพัสกรมาหลอก ตนอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว

    สุดท้ายรุ่งเช้า สาโรจน์ ประไพและแพรขาวก็ช่วยกันขนของแถบทิพย์มาอยู่ที่คอนโดกับเขมินี...ถ้าอยู่หลายคนก็จะอึดอัด เขมินีจึงคุยกับแพรขาวเป็นการส่วนตัวที่ร้านกาแฟข้างล่าง

    “เธอเป็นผู้จัดการมรดกของพัสกร กับทำงานประจำของเธอ เวลานี้เธอก็นับว่าเป็นคนรายได้ดีคนนึงแล้วนะแพรขาว” แพรขาวมองว่าพี่สามีจะมาไม้ไหนอีก เขมินียิ้ม “แต่ยังไงฉันก็จะไม่ใช้งานเธอฟรีๆ คือฉันจะจ้างเธอให้ช่วยดูแลแม่ฉัน เฉพาะวันหยุดเสาร์ อาทิตย์ แทนการทำงานพิเศษอะไรบ้าๆบอๆของเธอ ฉันจะให้เธอเดือนละสามหมื่น”

    แพรขาวแทรกว่ารับปากจะทำงานให้สาโรจน์ไว้ เขมินีว่านั่นก็งานบริษัทตนเอง ไม่ต้องไปเกรงใจสาโรจน์เพราะคนจ้างก็คือตน แต่แพรขาวขอคุยกับสาโรจน์ก่อน เขมินีหมั่นไส้หาว่าเรื่องเยอะ จึงบอกจะคุยกับสาโรจน์ให้ว่าพบกันครึ่งทาง คือวันเสาร์ให้มาดูแลแม่ ส่วนวันอาทิตย์ค่อยไปช่วยงานสาโรจน์ และให้เธอนอนที่บ้านใหญ่เพราะไม่กลัวผีพัสกร ส่วนชมพูขอให้นอนกับย่า...ชมพูนั่งกินขนมอยู่ข้างๆสบตาแพรขาว แพรขาวจึงขอเป็นคนไปรับลูกกลับจากโรงเรียนทุกวัน เขมินีดีใจที่ตกลงกันได้ ขอตัวไปซื้อขนมฝากแถบทิพย์

    ชมพูจับมือแพรขาวบอก “แม่คะ แม่ไปบอกคุณลุง ให้มาช่วยคุณพ่อสิคะ”

    แพรขาวอึ้งที่ลูกคิดแบบนั้นได้อย่างไร ชมพูยิ้มหวานอย่างมั่นใจ...แพรขาวตัดสินใจกลับมานอนที่เรือนเล็กของเกสรตามเดิม ทุกคนดีใจบอกให้ไปนอนกับนลินบนเรือนใหญ่ก็ได้ แต่เธอขอนอนที่เดิม เนยหลุดปากว่าที่นี่ไม่เหมือนเดิม เกสรจุ๊ปาก แพรขาวสงสัย สมพรจึงเล่าว่า

    “ก็...ไอ้สปานั่นมันปิดตัวลง เขาว่าพวกผีกลับมาอยู่กันอีก ค่ำๆคนที่นั่งเรือผ่านเขาเห็นกัน จนไม่มีใครกล้าผ่านละหลังอาทิตย์ตกดิน แล้วก็มีไอ้เจ้าคนสวนที่ถูกยิง มานั่งเล่นอีกคน”

    “ต๊อกเหรอคะ...หนูกำลังจะทำศพให้เขานะคะ แต่ตอนนี้ทางตำรวจบอกว่ากำลังตามหาญาติเขาอยู่ ถ้าสรุปว่าไม่มี หนูก็จะทำหน้าที่ญาติให้เขาเองค่ะ”

    เกสรเห็นดีด้วย แพรขาวเศร้าที่ต๊อกต้องมาตายเพราะช่วยตน...ตกค่ำ แพรขาวยืนมองฝั่งตรงข้ามที่มืดรกร้างอย่างสลดใจ หันกลับมาเจอไรวินท์ก็ดีใจ แต่เขาเหน็บด้วยความน้อยใจว่าเธอหายไปเป็นเดือนจนคิดว่าจะไม่กลับมาแล้ว เธอรีบบอกว่าต้องกลับมาฟังเรื่องของเขาให้จบ

    “เธอมีเรื่องอะไรจะมาปรึกษาฉันด้วยใช่ไหม” ไรวินท์ดักคอ

    “คุณดูออกใช่ไหมคะ คุณคงคิดว่าถ้าไม่มีเรื่องอะไรให้ช่วย ฉันคงไม่มา”

    ไรวินท์รวบรัดถามเรื่องอะไร แพรขาวจึงเล่าเรื่องพัสกรถูกยิงตาย วิญญาณไม่ยอมไปไหน หลอกหลอนคนในบ้าน แต่แปลกมีเพียงตนที่ไม่เคยเห็น ตนอยากรู้ว่าเขาต้องการอะไร ไรวินท์หัวเราะบอกว่า “พวกผัวคงเป็นแบบนี้ ถึงตายไป ก็ไม่อยากจะเจอเมียหลวง”

    “โห...แรง...” แพรขาวโวย ไรวินท์รีบบอกว่าล้อเล่น เธอจึงบอกว่าเป็นห่วงลูกกับย่า

    “แม้แต่แม่ผัวที่แสนลำเอียง เธอก็ไม่ผูกใจเจ็บหรือแม้ผัวที่ร้ายกาจกับเธอ เธอก็ไม่สมน้ำหน้าเขาหรือ”

    “เรื่องผ่านไปแล้วก็จบกันไป แค่กรรมส่วนตัวของแต่ละคนก็แบกกันหนักพอแล้ว ฉันไม่เก็บอะไรจากคนอื่นมาทำให้ทุกข์มากกว่านี้หรอกค่ะ”

    “ฉันอยากให้เจ้ากรรมนายเวรของฉันคิดได้อย่างเธอบ้าง เผื่อฉันจะหลุดออกไปจากที่นี่ได้เร็วกว่านี้ แล้วจะได้ไปช่วยเธอ”

    บนชั้นสอง สีนวลหันขวับมามองทางหน้าต่าง กราดเกรี้ยว อย่าหวังเลย ต่อให้ตกนรกหมกไหม้ ก็ขอให้เราตายตกไปตามกัน ถึงจะสาสม...

    แพรขาวมีความหวังถามไรวินท์ ถ้าเขาออกไปได้จะช่วยคุยกับพัสกรให้ใช่ไหม เขาถอนใจตนเป็นนักโทษจองจำที่นี่มานาน ไม่มีทางไปไหนได้ อีกนานเท่าใดไม่อาจรู้ สีหน้าเขาเศร้า

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"
    19 ก.ย. 2563

    14:05 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันเสาร์ที่ 19 กันยายน 2563 เวลา 19:53 น.