เจ้าสาวสลาตัน
ตอนที่ 15
ที่ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูกลางกรุง ประชาประคองแววนิลในชุดเจ้าสาวซึ่งถูกมอมยาอยู่ในอาการมึนๆ เข้ามา โดยมีอึ่งเดินขนาบข้างไม่ห่าง ทุกคนในงานต่างมองเจ้าสาวเป็นตาเดียวกัน ประชารีบออกตัว
“ผมต้องขออภัยแทนเจ้าสาวด้วยนะครับ ถ้าหากวันนี้เจ้าสาวต้อนรับแขกทุกท่านได้ไม่ดีเท่าที่ควร”
“เจ้าสาวเป็นอะไรหรือครับ” เก่งกาจยิงคำถาม
“โรคเก่ากำเริบครับ ผมบอกให้เลื่อนงานออกไปก่อน คุณนิลก็ไม่ยอม แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ อาการทุเลาแล้ว แค่ยังไม่ค่อยมีแรงเท่านั้นเอง ผมต้องขอโทษอีกครั้งครับ นิลจ๊ะ เราไปจดทะเบียนกันก่อนนะ ค่อยๆจ้ะค่อยๆ” ประชาพูดจบพาเจ้าสาวไปนั่งที่โต๊ะหน้าเจ้าหน้าที่จากอำเภอ พยักพเยิดให้อึ่งเอาปากกายัดใส่มือแววนิล แล้วเอาไปจ่อตรงช่องเซ็นชื่อ กระซิบให้เธอเขียนชื่อลงไป เก่งกาจเตรียมตั้งท่าเก็บช็อตเด็ด
ทันใดนั้น ชานนท์ปรากฏตัวขึ้น ตะโกนห้ามน้องเสียงลั่นว่าไม่ให้เซ็น ทุกคนมองตามเสียงเห็นฉลามถูกมัดมือและถูกผลักเซถลาเข้ามา โดยมีชานนท์กับจรรยาเดินตาม ประชาตกใจไม่คาดคิดว่าศัตรูหัวใจจะรอดมาได้ พอตั้งสติได้ดึงแววนิลที่ทำท่าจะเป็นลมไปประคองไว้ ชานนท์ตวาดลั่นว่าคิดจะทำอะไรน้องสาวของตน
“คุณนิลไม่สบายครับ...คุณนนท์ใจเย็นๆก่อนนะครับ ผมส่งคนไปตามหาคุณจนทั่ว ผมดีใจจริงๆที่คุณยังไม่ตาย คุณไปอยู่ที่ไหน ทำไมไม่ติดต่อกลับมาหาผม” ประชาแสร้งพูดดีด้วย
“ตามหาฉันหรือตามฆ่าฉันกันแน่” ชานนท์หันไปทางเก่งกาจ “ถ้าอยากให้หนังสือพิมพ์คุณขายดีถ่ายรูปผมไว้แล้วเขียนข่าวไปเลยว่า ผมนายชานนท์ถูกไล่ยิงจนตกทะเล โชคดีที่รอดตายมาได้ ส่วนไอ้ฆาตกรที่คิดฆ่าผมก็คือนายประชาโดยมีแม่บ้านของผมร่วมมือด้วย” ชานนท์ชี้ไปที่
ประชาซึ่งตีหน้าซื่ออ้างว่าเขาเข้าใจผิด ตนไม่เคยคิดร้ายกับเขาแล้วโยนความผิดทุกอย่างไปให้มณฑา จรรยาด่าประชาว่าโกหก เขานั่นเองที่เป็นคนบงการให้ฉลามไปฆ่าชานนท์ เธออยู่ในเหตุการณ์ด้วยเป็นพยานให้ได้ เพื่อความกระจ่าง เก่งกาจจึงหันไปถามฉลาม
“คุณได้รับคำสั่งจากคุณประชาให้ไปฆ่าคุณชานนท์จริงหรือเปล่าครับ”
ฉลามกลับช่วยยืนยันคำพูดของประชาว่ามณฑาคือคนที่จ้างวานเขา เท่านั้นยังไม่พอ มณฑาปรากฏตัวขึ้นในงาน รับสารภาพตลอดข้อหาว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด จรรยาต่อว่าเธอว่าไปช่วยประชาทำไม
พลันภาพในอดีตผ่านเข้ามาในความคิดคำนึงของมณฑา ตอนนั้นประชาขู่จะทำร้ายเม่นกับแววนิล ถ้าเธอไม่สารภาพกลางงานแต่งงานของเขาว่าเป็นคนวางแผนฆ่าชานนท์เพื่อหวังสมบัติ
“ทำไมจะต้องเป็นงานแต่งงานแกด้วย” มณฑามองประชาอย่างเคืองแค้น
“มันก็แค่แผนสองกันพลาด เผื่อไอ้ชานนท์มันรอดชีวิตโผล่มาในงาน แต่ถ้ามันไม่ตายคุณนมก็ไม่ต้องทำอะไร ผมจะปล่อยให้พวกคุณนมไปทั้งหมด หลังจากคุณนิลจดทะเบียนสมรสกับผมเรียบร้อย”
มณฑาจำคำขู่ของประชาได้ขึ้นใจเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นจึงจำเป็นต้องทำตามที่เขาต้องการ ชานนท์เจ็บใจ ชี้หน้าด่าประชาว่าเจ้าเล่ห์ วางแผนการทุกอย่างไว้หมดแล้ว
“ถ้าคุณชานนท์ยังไม่เชื่อใจผม ผมยินดีคืนสปาให้ เพราะผมก็ดูแลสปาเพื่อรอคุณนนท์กลับมาตลอด”
เขมิกาเดินตบมือเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง “ขอยกย่องว่าบทบาทการแสดงสุดยอด ถ้าไปเล่นหนังเล่นละครคงได้เกิดชัวร์ แต่น่าเสียดายที่ฟ้าส่งฉันมาฆ่าซุปตาร์อย่างนาย”
ประชาจ้องเขมิกาด้วยความเคียดแค้นที่โดนหลอกให้หลงเชื่อว่าเธอคือขวัญตา ชานนท์ปรี่เข้าไปถามเธอว่ามาที่นี่ทำไม วันนี้วันแต่งงานของเธอไม่ใช่หรือ เขมิกาพาคนคนหนึ่งมาหาเขา แล้วหันไปร้องเรียกให้นายยมเข้ามา สั่งให้เล่าความจริงที่เกิดขึ้นมาให้หมด
“วันเกิดเหตุผมเป็นคนขับรถพาคุณผู้ชายไปที่รีสอร์ต ผมก็เห็นกับตาว่าคุณประชาถือปืนไล่ยิงคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิง ไม่เท่านั้นนะครับ เขายังส่งไอ้มือปืนคนนี้ไปตามฆ่าปิดปากผมที่บ้านเกิด มันคือฆาตรกรตัวจริง”
ประชาหมดทางแก้ตัว ชักปืนขึ้นมาจ่อแววนิลที่เมายาสิ้นสภาพในอ้อมแขนตัวเอง ขู่ไม่ให้ใครเข้ามาใกล้ ไม่เช่นนั้นจะยิงเธอทิ้ง ชานนท์ต่อรอง ถ้าเขาอยากได้อะไร ยินดียกให้ทุกอย่างขอให้ปล่อยแววนิลไป ประชาไม่สนใจ ลากตัวประกันจะออกไป เยาว์รอท่าอยู่ก่อนแล้ว คว้าแจกันดอกไม้ฟาดหลังเขาจนต้องปล่อยมือจากแววนิล เยาว์รีบดึงเธอไปหลบ เขมิกาและชานนท์โดดเข้าหาหมายจะเล่นงานประชา แต่เขาสาดกระสุนใส่เป็นชุด
ทุกคนในงานพากันหลบคมกระสุนชุลมุนไปหมด ประชาวิ่งปะปนไปกับแขกที่หนีตายกันจ้าละหวั่น โดยมีเขมิกาและชานนท์ไล่ตามติด สุดท้ายประชาหนีไปขึ้นแท็กซี่หน้าโรงแรม แล่นหายไปอย่างรวดเร็ว
ooooooo
เช้าวันรุ่งขึ้น แววนิลยังคงนอนสลบไสลเพราะฤทธิ์ยาที่ประชามอมเอาไว้ มณฑานั่งกุมมือเธอไว้ด้วยความห่วงใย ทันทีที่เห็นแป้นเดินเข้ามาในห้อง แม่นมตัวแสบรีบถามถึงเม่นว่าเป็นอย่างไรบ้าง ได้ความว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่หมอยังไม่อนุญาตให้กลับบ้าน โชคดีที่คุณผู้ชายให้โย่งมาช่วยพาส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา
“คุณผู้ชายสั่งมาว่า ให้คุณนมรีบไปเก็บเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้เลย คุณผู้ชายจะพาไปมอบตัวกับตำรวจ”
มณฑาสีหน้าตื่นตระหนกไม่อยากจากแววนิลไปไหน รีบวิ่งออกจากห้องไปขอร้องชานนท์ที่กำลังสั่งงานโย่งว่าอย่าส่งเธอให้ตำรวจ เธอไม่ได้ร่วมมือกับประชาฆ่าเขา และไม่เคยรู้มาก่อนว่าจอมชั่วช้านั่นหลอกใช้เธอเพื่อพาเขาไปฆ่าที่รีสอร์ต ชานนท์ไม่ฟังคำแก้ตัวใดๆ สั่งให้โย่งพามณฑาไปขึ้นรถ
“ถ้าคุณผู้ชายจะส่งนมให้ตำรวจ คุณผู้ชายจะต้องเสียใจ”
“ผมเสียใจในสิ่งที่คุณนมทำมาตลอดอยู่แล้วครับ”
“แต่ครั้งนี้คุณผู้ชายจะต้องเสียใจที่สุดในชีวิต ถ้าใครต่อใครรู้ว่าคุณท่านกับภรรยาผู้สูงศักดิ์ได้สร้างตราบาปอะไรไว้กับนังขี้ข้าคนนี้ อยากให้โลกรู้ก็พานมไปเลยสิคะ” มณฑาท้าทายพร้อมกับยื่นมือให้ชานนท์คุมตัวไปส่งตำรวจ ชายหนุ่มสีหน้าครุ่นคิดใคร่รู้ ในที่สุดก็เปลี่ยนใจพาเธอไปที่ห้องทำงานของตัวเองแทนที่...หลังจากฟังเรื่องราวในอดีตจากปากมณฑา ชานนท์ไม่เชื่อว่าพ่อและแม่ของตนจะทำเรื่องร้ายกาจอย่างที่เธอกล่าวหา มณฑามีหลักฐานพิสูจน์คำพูดของตัวเอง บอกให้เขาไปดูหลังกรอบรูปของคุณท่านมีจดหมายที่ท่านเขียนขออโหสิกรรมต่อเธอเอาไว้ก่อนตาย...
อีกมุมหนึ่งหน้าบ้านเลิศวิริยะ ขณะที่เขมิกากำลังขอบอกขอบใจนายยมเรื่องที่มาช่วยเป็นพยานเอาผิดประชาให้ โย่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา
“เร็วเถอะครับคุณผู้หญิง คุณนมจะร่ายมนต์ดำใส่คุณผู้ชายอีกแล้ว พูดจาเหมือนข่มขู่คุณผู้ชายยังไงไม่รู้”
เขมิกาไม่รอช้า วิ่งไปหาชานนท์ทันที ครู่ต่อมา เธอมาถึงห้องทำงานของเขาเจอแต่มณฑานั่งตาแดงก่ำ ไม่เห็นชานนท์อยู่ด้วยก็ถามหา แม่นมตัวแสบกลับบอกว่าไม่ทราบ ขอตัวจะลุกหนี เขมิกาขยับไปขวางหน้าไว้
“ถึงต่อให้คุณนนท์ใจอ่อน ฉันก็จะเอาคุณนมเข้าคุกให้ได้”
“คุณผู้หญิงเชื่อว่าฉันร่วมมือกับไอ้ประชาหรือคะ”
“ถ้าคุณโลภมากคิดเอาของคนอื่นมาเป็นของตัวเองแบบไอ้ประชา ฉันไม่กลัวเลย แต่ฉันกลัวไอ้ความรักบ้าบองี่เง่าของคุณมากกว่า มันเกือบทำให้คนที่คุณบอกว่ารักที่สุดต้องหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง”
แทนที่มณฑาจะสำนึก กลับยอกย้อนว่าคนอย่างคุณผู้หญิงยังไม่เคยรักใครแบบยอมตายแทนได้ ก็อย่ามาพูดถึงเรื่องความรักจะดีกว่า เธอทำอะไรอยู่ย่อมรู้แก่ใจดี เขมิกาเตือนว่าถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมเธอยังไม่รู้ตัวอีกว่าสิ่งที่ทำมาตลอดคือการปกป้องหรือทำลายแววนิลกันแน่ แม่นมตัวแสบไม่สนใจคำเตือน เดินเชิดออกจากห้อง
เขมิกามัวแต่ต่อปากต่อคำเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอยาก เจอชานนท์รีบออกตามหา ไปดูที่ห้องนอนของเขาก็ไม่พบ โทร.หาก็ไม่รับสายชักเริ่มเป็นห่วง ขณะเธอเดินผ่าน หน้าห้องพ่อแม่ เจ้าของบ้านเห็นประตูแง้มอยู่ ชะโงกหน้า เข้าไปดูพบชานนท์นั่งนิ่งอยู่บนเตียงในมือกำจดหมายของพ่อไว้แน่น สายตาของเขาบ่งบอกถึงความเจ็บปวดจนเธอเองรับรู้ได้ เดินเข้าไปถามเสียงอ่อนโยน
“เกิดอะไรขึ้นหรือ ทำไมเข้ามาหมกตัวอยู่ในนี้ ฉันโทร.หาก็ไม่ยอมรับสาย”
ชานนท์ไม่ตอบ กอดเอวเขมิกาไว้แน่นราวกับต้องการที่พักใจ มีเสียงสะอื้นเบาๆดังขึ้น เธอไม่ถามอะไรอีก ลูบผมเขาอย่างปลอบโยน ปล่อยให้เขาได้ปลดปล่อยความเสียใจออกมา
ooooooo
หลังจากรวบรวมสติได้ ความลับของมณฑาก็พรั่งพรูจากปากชานนท์ว่าเธอเป็นแม่ที่แท้จริงของแววนิล เจ้าตัวเล่าให้เขาฟังเองว่าพ่อของเขาเป็นคนเจ้าชู้เข้าหา มณฑาโดยที่เธอไม่เต็มใจ พอเธอตั้งท้องแม่ของเขารู้เรื่อง เข้าก็ช้ำใจจนแท้งลูก ตอนนั้นเขาอยู่ต่างประเทศจึงไม่รู้ว่าแม่เอาแววนิลมาเลี้ยงเป็นลูกแทนน้องที่แท้งไป
“แล้วเม่นล่ะฮะ”
“แม่ฉันกลัวพ่อไปยุ่งกับคุณนมอีก เลยยกคุณนมให้คนสวนจนเกิดเม่นออกมา”
เขมิกาสงสารมณฑาที่ต้องเจอกับวิบากกรรมเช่นนี้ ชานนท์เองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน จึงตัดสินใจจะให้เธออยู่ที่นี่ต่อไป เพื่อชดเชยสิ่งที่พ่อกับแม่ของเขาทำกับเธอ เขมิกาจับมือเขาไว้อย่างให้กำลังใจ
“คุณทำถูกแล้ว ฉันเห็นด้วย”
จังหวะนั้น แป้นวิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว แววนิลกำลังอาละวาดใส่มณฑา ทั้งชานนท์และเขมิการีบวิ่งไปดู เห็นแววนิลกำลังผลักมณฑาออกจากห้อง โดยที่ฝ่ายหลังพยายามอธิบายว่าไม่ได้ร่วมมือกับประชาทำร้ายชานนท์ เธอไม่ต้องการฟังคำแก้ตัวใดๆ ไล่ตะเพิดไปให้พ้นๆ ออกแรงผลักจนมณฑาเสียหลักกระแทกผนังห้อง แล้วจะตามไปทำร้ายซ้ำ ชานนท์เข้ามาดึงแขนน้องสาวไว้
“นิลอย่า...นิลจะทำร้ายคุณนมไม่ได้นะ นิลหายใจลึกๆ ค่อยๆสงบสติอารมณ์แล้วฟังพี่ดีๆ เข้าไปกราบขอโทษแม่ของนิลซะ คุณนมเป็นแม่ที่แท้จริงของนิล เป็นภรรยาอีกคนหนึ่งของคุณพ่อเรา”
แววนิลรับไม่ได้ที่จะให้คนอาศัยในบ้านมาเป็นแม่ตัวเอง สะบัดมือพี่ชายออกแล้ววิ่งหนี ชานนท์วิ่งตาม มณฑาเสียใจที่ลูกไม่ยอมรับ ทิ้งตัวลงกับพื้นร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ เขมิกาสงสารเข้าไปปลอบ
“ให้เวลาคุณนิลหน่อย มันยากที่เขาจะทำใจยอมรับได้ในทันที แม่ของฉันทิ้งฉันไปตั้งแต่ยังแบเบาะ ถ้าวันนี้ท่านกลับมาแล้วบอกว่ารักฉัน ฉันก็คงไม่ยอมรับท่านง่ายๆ เหมือนกัน” เธอยื่นมือให้มณฑาจับจะพากลับห้อง ผู้สูงวัยกว่ามองมือเธอด้วยความรู้สึกดีๆเป็นครั้งแรก...
ฝ่ายแววนิลสติแตกวิ่งไปปีนระเบียงบ้านจะโดดลงไปฆ่าตัวตาย ชานนท์พุ่งเข้าไปคว้าตัวไว้ทัน เธอดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งจะโดดลงไปให้ได้ เขาตบหน้าน้องเพื่อเรียกสติกลับคืน
“หยุดคลุ้มคลั่งเหมือนคนบ้าสักที หัดรู้จักเผชิญหน้ากับปัญหาบ้าง ไม่ใช่เอะอะก็จะฆ่าตัวตาย พี่หนีตายอยู่ข้าง นอกเจอกับเรื่องร้ายกาจสารพัด แต่พี่ก็ไม่เคยยอมแพ้ เพราะพี่ห่วงนิล พี่จะตายไม่ได้ แต่นิลกลับอยากตายไปต่อ หน้าพี่ ไม่คิดถึงใจพี่ชายคนนี้บ้างเลย”
“พี่นนท์ไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้อง...ไอ้ประชามันข่มขืนน้อง” แววนิลตะโกนลั่น เขมิกาประคองมณฑาผ่านมาพอดี ต่างก็ช็อก ชานนท์ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ถามย้ำเมื่อครู่นี้ เธอว่าอะไร
“ถ้าคุณนมไม่รู้เห็นเป็นใจกับไอ้ประชาตั้งแต่ต้น น้องก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้ เพราะคุณนมคนเดียว น้องเกลียดคุณนม เกลียดพวกมัน เกลียดๆๆๆ” แววนิลปล่อยโฮ ชานนท์สงสารน้องจับใจดึงตัวเข้ามากอดปลอบใจ...
ตั้งแต่เขมิกาพามาส่งที่ห้อง มณฑาเอาแต่นั่งจมความทุกข์เรื่องที่แววนิลถูกข่มขืน ยิ่งเห็นลูกเจ็บช้ำใจร้องไห้เป็นเผาเต่ายิ่งแค้นใจประชาเป็นเท่าทวีคูณ คิดหาทางฆ่าเขาให้ได้
ooooooo
ความรู้สึกที่โย่งมีต่อเขมิกาเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นตั้งแต่เธอช่วยชีวิตชานนท์เอาไว้ แถมยังยกให้เธอเป็นคุณผู้หญิงของเขาอีกด้วย จนแป้นอดกระเซ้าไม่ได้ เขมิกาไม่อยากโกหกใครอีก กำลังจะสารภาพว่าเธอไม่ใช่ขวัญตา โยธินโทร.เข้ามือถือของเธอเสียก่อน เขมิกา ละอายใจไม่รู้จะแก้ตัวกับเขาอย่างไรจึงตัดสายทิ้ง
“ทำไมไม่รับสายล่ะ” ชานนท์ที่เพิ่งเดินเข้ามาร้องทัก
“เบอร์ใครก็ไม่รู้ ฉันไม่รู้จัก...เออ ฉันมีเรื่องอยากรบกวน คือฉันยังมีธุระหลายอย่างต้องทำ ฉันขอค้างที่นี่อีกสักสองสามวันได้ไหม”
โย่งอดสาระแนไม่ได้ ทำไมคุณผู้หญิงต้องขอพักค้างคืนด้วยในเมื่อบ้านนี้ก็เป็นบ้านของเธอเหมือนกัน เขมิกาทนต่อไปไม่ไหวตัดสินใจเล่าความจริงให้โย่งกับแป้นฟัง...
เสร็จจากกินมื้อค่ำ ชานนท์สังเกตเห็นเขมิกาถือมือถือเดินไปเดินมาท่าทางกระวนกระวายใจ พอจะเดาออกว่าเธอเป็นกังวลเรื่องหนีงานแต่งงานมาช่วยเขาจึงอาสาจะพาเธอไปขอโทษโยธินกับจุมพลด้วยตัวเอง และถ้าเธอจะโดนลงโทษ เขาจะขอรับผิดแทน เขมิกาไม่อยากให้ชานนท์ต้องมาเดือดร้อนด้วย อ้างจัดการเองได้
“จะจัดการได้อย่างไร เจ้าสาวหนีมาแบบนี้ ทางโน้นคงวุ่นวายน่าดู ทำไมไม่คิดให้เยอะกว่านี้ ฉันรู้ว่าเธออยากช่วยฉันเพื่อชดเชยความผิด ที่ผ่านมาเธอก็ได้ทำไปมากพอแล้ว ไม่ต้องทำเพื่อฉันอีกเข้าใจไหม”
เขมิกาโพล่งขึ้นทันที “ก็ฉันไม่อยากแต่งงาน”
“ทำไมไม่อยากแต่ง ก็เธอรักกับคุณโยธินมานานแล้วไม่ใช่หรือ”
เขมิกาอยากบอกว่าไม่ได้รักโยธินแต่ไม่กล้าพูด รีบตัดบทว่าวันนี้เครียดมาทั้งวัน และที่สำคัญเมื่อยปากขี้เกียจพูด แล้วเดินหนีไปหน้าตาเฉย ชานนท์ถึงกับเซ็ง ที่ไม่ได้คำตอบ
แม้ชานนท์จะไม่เอาเรื่องที่เยาว์เป็นไส้ศึกให้ประชา แต่เธอก็ทนสู้หน้าเขาต่อไปไม่ไหวจะขอลาออก จากงาน เขมิกาขอร้องว่าอย่าเพิ่งลาออก อีกไม่กี่วันนายชิ้นจะได้รับการปล่อยตัวแล้ว ข่าวดีแบบนี้ทุกคนน่าจะมีความสุข ถ้าลาออกจะทำให้เสียบรรยากาศเปล่าๆ อึ่งและเยาว์ตื่นเต้นดีใจ ถามย้ำว่านายชิ้นจะพ้นผิดจริงหรือ
“ตอนที่ตำรวจไปค้นบ้านประชา เจอเศษวัตถุระเบิด แบบเดียวกับที่ฆ่าไอ้อู๋ตาย แล้วยังเจอหลักฐานหลายอย่าง ที่อู๋โทร.ติดต่อกับประชาก่อนตาย...น้าเยาว์ห้ามลาออกนะ”
เยาว์ละอายใจที่ทำผิดต่อทุกคน เขมิกาปลอบว่าใครๆก็ทำผิดกันได้ทั้งนั้น เธอเองก็ไม่ได้ดีเด่อะไร โกหกทุกคนว่าเป็นขวัญตาทั้งๆที่ความจริงแล้วเธอชื่อเขมิกา เยาว์ไม่เชื่อ หาว่าเธอล้อเล่น
“เข็มเป็นน้องสาวฝาแฝดของขวัญตาครับ ผมก็มารู้เอาตอนที่หนีตายจากประชาคราวนั้น” ชานนท์เสริม ทั้งอึ่งและเยาว์มองเขมิกาแบบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะเหมือนขวัญตาราวกับแกะ
“ฉันอยากจะขอโทษทุกคน แล้วก็มาบอกลาด้วย”
ครู่ต่อมา เขมิกาได้บอกลาพนักงานของจวงจันทร์ สปาสมใจอยาก ทุกคนจากลากันด้วยดี...
ที่บ้านเลิศวิริยะ โย่งเห็นชานนท์นั่งหน้าเศร้า รู้ใจ เขาดีว่าไม่อยากให้เขมิกาจากไป จึงยุให้เขารั้งตัวเธอไว้ ชานนท์คิดคล้อยตาม รีบวิ่งไปหาเขมิกาที่รอให้เขาขับรถไปส่งขึ้นรถทัวร์อยู่ที่ห้องโถง คาดคั้นว่าเมื่อวานนี้ที่เธอบอกว่าไม่อยากแต่งงานเป็นเพราะอะไร เขมิกาแปลกใจ เขาอยากรู้ไปทำไม
“เพราะเหตุผลของเธออาจทำให้ฉันตัดสินใจบางอย่างได้”
เขมิกายังไม่ทันจะบอกว่าเป็นเพราะไม่ได้รักโยธิน แต่ต้องยั้งปากไว้เมื่อมองข้ามไหล่ชานนท์ไปด้านหลัง เห็นว่าที่เจ้าบ่าวตัวเองกับปรียาเดินเข้ามา เธอไม่อยากพูดความจริงให้เขาได้ยิน รีบถอยห่างจากชานนท์
“ที่ไม่อยากแต่งงานเพราะฉันเกิดกลัวขึ้นมา ฉันไม่เคยมีแฟน พอจะต้องมีครอบครัวขึ้นมาจริงๆฉันก็สติแตก พอดีกับนายยมมาตามหาคุณ ฉันก็เลยถือโอกาสหนี มาที่นี่ซะเลย”
โยธินกับปรียาหยุดฟังไม่รู้ว่าเขมิกาเห็นพวกตนแล้ว ส่วนชานนท์เองก็ไม่รู้ว่าทั้งคู่อยู่ข้างหลัง ผิดหวังกับคำตอบของเขมิกา โกหกว่าตัวเองตัดสินใจถูกแล้วที่อยากให้เธอกลับไปหาว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ โยธินได้ยินที่เขาพูดรู้สึกสบายใจ ไม่ติดใจสงสัยอะไรอีก ชวนปรียาเข้าไปหาทั้งคู่ ชานนท์หันมาเห็นก็ตกใจ
“พี่นนท์ เรื่องทางนี้เรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ ปรียาติดต่อพี่นนท์ไม่ได้ ก็เลยโทร.ไปที่สปา คุณเยาว์บอกว่าประชาหนีไปแล้ว” ปรียาถามเสียงใส
“จ๊ะ เรื่องจบแล้ว ปรียาก็กลับมาที่นี่ได้แล้วนะ” จากนั้นชานนท์กับปรียาเดินมาส่งเขมิกาและโยธินที่รถ เจอปิ้งกำลังถูกโย่งยียวนใส่ แถมจะไปตามตำรวจมาจับ ชานนท์ต้องแนะนำว่าปิ้งเป็นเพื่อนเขาเอง โย่งถึงสงบปากได้ โยธินรีบชวนเขมิกากลับ ไม่อยากให้จุมพลเป็นห่วง จังหวะนั้นจรรยาโทร.เข้ามือถือของเขมิกา
“จรรยา ไหนบอกว่าจะกลับมาทำงานที่สปาไง ทำไมหายเงียบไปล่ะ” เขมิกาตัดพ้อ
“ฉันกำลังซุ่มเซอร์ไพรส์เธอกับคุณนนท์อยู่ เย็นนี้ เธอชวนสุดที่รักของเธอมาที่บ้านฉันนะ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ไม่งั้นฉันโป้ง” จรรยาวางสายทันที แผนกลับบ้านของเขมิกาเป็นอันต้องเลื่อนออกไปโดยปริยาย
ooooooo
ชานนท์กับเขมิกามาถึงบ้านเช่าของจรรยาตามนัด ต้องแปลกใจเมื่อเห็นมุมหนึ่งของสวนมีโต๊ะอาหารจัดไว้อย่างสวยงาม จรรยาว่าทั้งหมดนี่ก็เพื่อเพื่อนรักโดยเฉพาะ ฉลองให้กับการได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งของเธอกับชานนท์ เขมิกาซึ้งใจมาก ยิ่งไม่กล้าบอกความจริงกับจรรยา พอเห็นเธอเข้าไปในบ้านรีบกระซิบกับชานนท์
“ฉันจะบอกยังไงดีล่ะ จรรยาดีกับฉันเพราะคิดว่า ฉันเป็นพี่ขวัญ ถ้ารู้ว่าฉันไม่ใช่ เธอคงฆ่าฉันแน่”
“เธอมาที่นี่ก็เพื่อมาสารภาพผิดกับเขา แล้วยังมา ถามฉันอีกทำไม ตัวเธอรู้อยู่ว่าต้องทำอะไร”
เขมิกายังไม่ทันจะว่าอะไร จรรยาออกมาจากตัวบ้าน เสียก่อน
“ดูสิ เตรียมทุกอย่างพร้อม ดันลืมไฟแช็ก” จรรยาจุดเทียนไข แล้วยกแก้วไวน์ขึ้น “ขอให้เธอกับคุณนนท์ อยู่ครองคู่กันอย่างมีความสุขตลอดไป อย่าได้มีมารคนไหน มาผจญให้ต้องพรากจากกันอีก ไชโยๆๆ” พูดจบเธอยื่นแก้วออกไป เขมิกาอึกอักยังไม่ยอมชนแก้วด้วย มองหน้า ชานนท์เป็นทำนองขอความช่วยเหลือ
“เพื่อนเธอเขามีเรื่องอยากสารภาพ มันอาจทำให้เธอรู้สึกแย่ แต่ฉันยืนยันได้ว่าเขาเองก็เสียใจไม่น้อย และยังคงอยากเป็นเพื่อนกับเธอต่อไป”
“คุณนนท์หมายความว่าอย่างไรหรือขวัญ เธอทำ อะไรผิด” จรรยามองเขมิกาอย่างรอคำตอบ
“ฉันเข้ามาอยู่บ้านคุณนนท์เพราะต้องการตามหาพี่สาวที่หายตัวไป พี่สาวของฉัน...เขาชื่อขวัญตา ส่วนฉัน เป็นน้องสาวฝาแฝดชื่อ เขมิกา...ฉันขอโทษ ฉันไม่อยากโกหกเธอ แต่ฉันจำใจ ฉันรู้สึกผิดมาตลอด ผิดทุกครั้งที่มองหน้าเธอ ฉันพูดจริงๆนะ”
จรรยาช็อก ถึงกับทำแก้วไวน์หลุดมือ กรีดร้อง สุดเสียงราวกับคนบ้า ปัดจานชามบนโต๊ะกระจาย ก่อนจะ วิ่งเตลิดออกไป เขมิกาเป็นห่วงรีบวิ่งตาม โดยมีชานนท์ตามไปอีกทอดหนึ่ง แต่เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
“ฉันคิดว่าเขาคงไม่อยากคุยกับเธอตอนนี้ ปล่อยเขาไปสักพักเถอะ ให้เวลาเขาหน่อย แล้วฉันจะพูดกับเขาเอง เธอควรกลับไปที่คอนโดฯได้แล้ว คุณโยธินเขารอเธออยู่ ที่นั่นไม่ใช่หรือ”
“จรรยาเป็นแบบนี้ ฉันจะกลับบ้านไปอย่างสบายใจได้อย่างไร ฉันต้องอยู่เคลียร์กับจรรยาให้รู้เรื่องก่อน” เขมิกา พูดจบ หยิบมือถือขึ้นมาจะโทร.บอกให้โยธินกลับ ระยองไปก่อน ชานนท์รีบแย่งมือถือไปโทร.หาเขาเอง เธอพยายามจะแย่งคืน แต่เขาเอามือดันหัวเธอไว้
“คุณโยธินครับ พอดีว่าเข็มเขามีปัญหาเก่าๆที่ยังสะสางไม่ลงตัว พรุ่งนี้เขาคงยังกลับบ้านไม่ได้ คุณโยธินช่วยอยู่รอที่คอนโดฯ สักวันสองวันจะได้ไหมครับ
แล้วผมจะไปส่งเข็มที่คอนโดฯด้วยตัวเอง ขอบคุณครับ”
ชานนท์รีบวางสาย แล้วส่งมือถือคืนให้ เขมิกาบ่นอุบจะต้องให้โยธินอยู่รอทำไม เขาอธิบายว่าขืนให้ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอกลับไปก่อน จุมพลจะยิ่งโกรธอาจจะบุกมากรุงเทพฯด้วยตัวเองก็ได้ หญิงสาวยิ้มดีใจที่ชานนท์เป็นห่วง
ooooooo
ขณะมณฑากำลังยกถาดใส่อาหารเช้าจะเอาไปให้แววนิลที่ห้องนอนเหมือนที่เคยทำ ยังไม่ทันจะเปิดประตู ปรียามาขวางไว้ อาสาจะจัดการเอง มณฑาไม่ยอมให้ จังหวะนั้นมีเสียงแววนิลตะโกนออกมาจากในห้อง
“ปรียา ต่อไปนี้เธอมาคอยดูแลฉัน คนอื่นไม่ต้อง”
แม่นมตัวแสบจำต้องปล่อยถาดในมือให้ปรียายกเข้าไปแทนที่ แล้วแอบมองผ่านช่องประตูที่แง้มอยู่ เห็นแววนิลนั่งร้องไห้อยู่บนเตียง บอกปรียาเสียงเครียดว่าไม่อยากเห็นหน้ามณฑาอีก อย่าให้เข้ามาในห้องนี้เด็ดขาดไม่อย่างนั้นเธอจะหนีไปจากที่นี่ มณฑาเสียใจมาก เดินจากไปทั้งน้ำตา...
ในเวลาไล่เลี่ยกัน เขมิกายังมีเรื่องต้องเคลียร์กับจรรยาจึงแวะไปหาที่บ้านแต่เธอไม่อยู่ เห็นประตูห้องนอนเปิดทิ้งไว้ ตัดสินใจเข้าไปดู ต้องชะงักที่เห็นภาพแอบถ่ายของชานนท์ในจวงจันทร์สปาติดอยู่เต็มผนังห้อง...
ไม่ใช่แต่ในห้องของจรรยาเท่านั้นที่มีรูปถ่ายของชานนท์ ที่ตู้เก็บของของเธอในแผนกน้ำมันหอมระเหยที่ร้านจวงจันทร์สปา ก็เต็มไปด้วยรูปแอบถ่ายของเขาเช่นกัน เพียงแต่ในรูปเหล่านั้นมีขวัญตาอยู่ด้วย แต่จรรยาตัดหน้าตัวเองแปะทับใบหน้าของเธอไว้ ทั้งชานนท์และเยาว์ที่ไปพบโดยบังเอิญถึงกับตกใจ ชายหนุ่มหยิบรูปใบหนึ่ง ซึ่งเป็นรูปเดี่ยวของตัวเองตอนอยู่ในสระจากุซซี่ขึ้นมาดู นึกถึงเหตุการณ์วันนั้นขึ้นมาได้ หันไปบอกเยาว์ว่า
“ตอนที่ผมเห็นเขาแอบดูผม...ผมก็ไม่ทันได้คิดอะไร แต่พอมาเห็นรูปแอบถ่ายพวกนี้ มันก็แปลกๆนะครับ”
“ไม่ใช่แค่แปลกนะคะ ผู้หญิงปกติที่ไหนจะคอยแอบดูผู้ชายไปทุกที่ แถมยังเอาหน้าตัวเองแปะทับหน้าคุณขวัญ ทำอย่างกับว่าอยากเป็นคุณขวัญเสียเอง...คุณพระช่วย หรือจรรยาจะหลงรักคุณนนท์”
ชานนท์คิดทบทวนเหตุการณ์ต่างๆแล้วเห็นคล้อยตามที่เยาว์ว่า แต่ถ้าจรรยาชอบเขาขนาดนี้ทำไมถึงเชียร์ขวัญตาให้แต่งงานกับเขา เยาว์สรุปว่าจรรยาต้องเป็นพวกจิตไม่ปกติ เขานึกเป็นห่วงเขมิกา รีบออกไปทันที...
ด้านเขมิกายังคงยืนมองภาพถ่ายบนผนังห้องอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจนัก จรรยาย่องออกมาจากมุมมืดด้านหลัง ด้วยสีหน้าแววตาของคนจิตไม่ปกติตะคอกถามว่ามาทำไม เขมิกาสะดุ้งเฮือก หันขวับ
“โอ๊ย...ตกใจหมด จรรยา คือฉันเห็นประตูบ้านเธอเปิดอยู่ก็เลยถือวิสาสะเข้ามา ฉันอยากมาอธิบาย”
“แกไม่ใช่ขวัญ มันก็ไม่มีความหมายอะไรอีก ฉันอุตส่าห์ทุ่มเทเพื่อขวัญทุกอย่าง เพื่อให้เธอได้สมหวังกับคุณนนท์ ฉันเลือกเธอให้เป็นตัวแทนของฉัน เป็นจิตวิญญาณของฉัน แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่ขวัญตา ความฝันของฉันมันจบสิ้นแล้วเพราะเธอ” จรรยาจับบ่าเขมิกาเขย่าอย่างบ้าคลั่ง เธอสะบัดหลุด รีบถอยห่าง ไม่เข้าใจว่าจรรยาหมายถึงอะไร ทำไมพี่สาวของเธอต้องเป็นตัวแทนของจรรยาด้วย
ยัยโรคจิตไม่ตอบ เดินไปลูบไล้รูปถ่ายของชานนท์บนผนังห้อง เอาแก้มแนบแล้วยิ้มอย่างมีความสุข พร่ำเพ้อว่าเขาคือเทพบุตรในฝันของตัวเองซึ่งหลงรักเขามานานแล้ว แต่เขาไม่มีวันจะเหลียวมอง
“ฉันจึงให้เธอเป็นตัวแทนของฉันไงเล่า ถ้าเธอได้แต่งกับเจ้านาย ฉันก็สมหวัง...แต่เธอไม่ใช่ขวัญตาแล้ว” จรรยาพูดจบบีบคอเขมิกาที่ไม่ทันตั้งตัวสุดแรงหวังจะฆ่าให้ตายคามือ เธอพยายามแกะมือออกแต่ไม่สำเร็จ จึงใช้หัวโขกหน้าผากจรรยาเต็มแรงถึงกับผงะยอมปล่อยมือ แต่พอตั้งหลักได้ ยัยโรคจิตชักมีดออกมาจะแทง เขมิกาเบี่ยงตัวหลบ แล้วคว้าของใกล้มือขว้างใส่ จรรยาเงื้อมีดย่างสามขุมเข้าหา เธอเห็นท่าไม่ดี เผ่นออกมาแทบไม่ทัน
ooooooo
เขมิกาวิ่งหนีมาถึงสวนสาธารณะไม่ห่างจากบ้านเช่าหลังนั้นนัก เหลียวซ้ายมองขวาไม่เห็นจรรยาตามมารีบหยิบมือถือขึ้นมาโทร.หาชานนท์ซึ่งกำลังบ่ายหน้ามาที่บ้านของจรรยาอย่างร้อนใจ
“จรรยาเขาไม่ปกติ ความจริงแล้วเขาหลงรักคุณแต่มโนภาพเอาว่าพี่ขวัญเป็นตัวเอง พอรู้ว่าฉันไม่ใช่พี่ขวัญ เขาจะฆ่าฉัน” เขมิกามัวแต่คุยโทรศัพท์ไม่เห็นจรรยาถือมีดเข้ามาด้านหลังช้าๆ
“จรรยาเป็นตัวอันตราย เธอต้องรีบออกมาจากบ้านจรรยา”
“ฉันหนีออกมาแล้ว...โอ๊ย”
จรรยาล็อกคอเขมิกาพร้อมกับเงื้อมีดจะแทง เธอต่อสู้ดิ้นรนจนมือถือหล่นพื้น ชานนท์ใจคอไม่ดี เร่งความเร็วรถเพิ่มขึ้น เขมิกาจับข้อมือจรรยาบิดแล้วอัดเข่าใส่ท้องล้มคว่ำ คิดว่าสิ้นฤทธิ์แล้วเดินเข้าไปหา ยัยโรคจิตเอาเครื่องช็อตไฟฟ้าจี้เอว เขมิกาถึงกับทรุดขยับตัวไม่ได้แล้วหยิบมีดจะแทงซ้ำ ชานนท์คว้าข้อมือเอาไว้ พอจรรยาเห็นหน้าเขาเท่านั้น เกิดจิตตกกลัวเขาจะรู้ว่าตัวเองหลงรักเขาข้างเดียวรีบถอยห่าง ยกมีดจ่อคอตัวเองแทน
“อย่าจรรยา อย่าทำอย่างนั้นนะ ฉันไม่ได้มาทำร้ายเธอ” ชานนท์ว่าพลางเข้าไปประคองเขมิกา
“เจ้านายจะรักมันไม่ได้นะ มันไม่ใช่ขวัญตา”
ชานนท์ปดว่าใช่ แล้วพยักหน้าให้เขมิกาอย่างรู้กัน เธอสวมรอยเป็นขวัญตา หลอกล่อให้จรรยาตายใจ
“ขวัญ เธอจริงๆด้วย เธอกลับมาก็ดีแล้ว อย่าให้ใครแย่งเจ้านายไปนะ ฉันจะคอยช่วยเธอเหมือนตอนนั้นไง ตอนที่เธอมาทำงานใหม่ๆเราวางแผนร่วมกันทั้งหมด ทั้งเอาตะขาบมาปล่อยเอง ทั้งจ้างผู้หญิงท้องมาเป็นลูกค้าของสปา เพื่อทำให้เจ้านายประทับใจในตัวเธอ แล้วเราก็ทำสำเร็จ เธอได้แต่งงานกับเจ้านายแทนฉัน มันทำให้ฉันมีความสุขมาก” จรรยายิ้มเมื่อนึกถึงความหลังครั้งก่อนเก่า เขมิกาเดินเข้าหาช้าๆพร้อมกับยื่นมือออกไป
“งั้นเรากลับไปด้วยกันเถอะนะ ฉันจะให้เธอไปอยู่บ้านคุณนนท์กับฉันด้วย ส่งมีดมาให้ฉัน”
จรรยาหลงเชื่อ ยื่นมีดให้ ขณะเขมิกากำลังจะรับมีด เธอกลับสติแตกขึ้นมาอีก จ้วงแทงสีข้างเขมิกาจนทรุดชานนท์คว้าเครื่องช็อตไฟฟ้าจี้จรรยาชักกระตุก สิ้นฤทธิ์สลบเหมือด แล้ววิ่งไปดูอาการเขมิกาด้วยความเป็นห่วงแต่ต้องเป็นห่วงเก้อเพราะเธอไม่ได้เป็นอะไร มีดถูกเสื้อขาดเป็นรูโหว่เท่านั้น...
ในเวลาต่อมา จรรยาถูกนำตัวส่งสถานบำบัดทางจิต หมอต้องฉีดยาระงับประสาทให้ เพื่อให้เธอสงบ ทั้งชานนท์และเขมิกาเพิ่งรู้จากหมอว่าจรรยาเคยมีประวัติทางจิตมาก่อน แต่หยุดรักษาไปนาน อาการจึงกำเริบขึ้นมาอีก เขมิกาไม่อยากจะเชื่อว่าคนดีๆอย่างเธอจะป่วยทางจิตรุนแรงขนาดนี้ ชานนท์คิดว่าขวัญตาเองก็คงไม่แตกต่าง จากจรรยา ถึงสามารถทำในสิ่งที่คนธรรมดาไม่ทำกัน
“พี่ขวัญวางแผนหลอกคุณตั้งแต่ต้น คุณคงเกลียดเธอเข้ากระดูกดำเลยสิ”
“ไม่แล้วล่ะ ฉันไม่เกลียดอีกแล้ว รู้สึกสงสารมากกว่า”
จังหวะนั้น โยธินโทร.มาบอกเขมิกาว่ามาจอดรถรอรับที่ด้านหน้าสถานบำบัดแล้ว เธอชวนชานนท์ไปส่งที่รถ เขาอ้างว่าไม่ว่างต้องไปให้ข้อมูลเกี่ยวกับจรรยาต่อเจ้าหน้าที่ที่นี่ อวยพรให้เธอเดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย แล้วเดินแยกไปอีกทางหนึ่ง เขมิกาน้อยใจน้ำตาคลอเบ้าที่ชานนท์ไม่ยอมไปส่ง โดยไม่ล่วงรู้ว่าเขาหลบมุมแอบมองเธอขึ้นรถไปกับโยธินจนลับสายตาด้วยความอาลัยอาวรณ์สุดๆ
ooooooo
