เจ้าสาวสลาตัน
ตอนที่ 14
หลังจากนั้นไม่นาน ปิ้งนำรายชื่อลูกค้าแพปลาของจุมพลไปให้เฮียเม้งที่บ้าน สอนกลุ้มใจไม่รู้จะมีปลามากพอส่งหรือเปล่า ไหนจะลูกค้าของเราเอง ไหนจะลูกค้าที่เพิ่มขึ้นอีกหลายราย
“จะไปยากอะไร ก็ไปกว้านซื้อมาจากพวกชาวเลรายยิบย่อยสิ ถ้ามันไม่ขายก็บังคับซื้อมาให้ได้” เฮียเม้งว่าแล้วหันไปสั่งสมุนอีกคนหนึ่งให้ไปจัดการเรื่องนี้ “ส่วนแกไอ้สอนไปล็อบบี้ลูกค้าตามรายชื่อนี้ เริ่มจากรายยักษ์ๆก่อนเลย” แล้วส่งรายชื่อลูกค้าที่ได้จากปิ้งให้สอน ปิ้งไม่รอช้าทวงสัญญาจากเฮียเม้งทันที
“ผมจะเริ่มงานผู้จัดการได้เมื่อไหร่ครับเสี่ย”
“วันนี้เลย ถ้ามีอะไรที่ฉันอยากรู้ แล้วจะเรียกใช้แกอีก แกมันเจ๋งว่ะทำงานได้ทันใจดี ฉันชอบ ฮ่าๆๆ”...
ฝ่าย เขมิกาพยายามจะเข้าไปพบผู้จัดการโรงแรมเพื่ออธิบายเรื่องปลาที่ส่งให้ไม่ได้ แต่ รปภ.ไม่ยอมให้เข้าจับตัวเอาไว้ ชานนท์มาจากไหนไม่รู้ ปรี่เข้าไปสั่งให้ปล่อยเธอ ไม่อย่างนั้นจะแจ้งตำรวจข้อหาทำร้ายร่างกาย รปภ.กลัวถูกฟ้องร้องจึงปล่อยตัวเขมิกา ชานนท์รีบพาเธอออกจากโรงแรม ผู้จัดการฯ เดินออกมาพร้อมกับสอนและสมุนพอดี เห็นชานนท์ก็จำได้ ร้องทัก แต่เขาจ้ำอ้าวออกไปเสียก่อน สอนแปลกใจรู้จักผู้ชายคนนั้นด้วยหรือ
“รู้จักสิคะ ท่านเป็นเจ้าของจวงจันทร์สปา เป็นลูกค้าวีไอพีของโรงแรม”
“โอ๊ย ไม่ใช่หรอกครับ ผู้จัดการจำคนผิดแล้ว ไอ้หมอนี่มันเป็นเด็กแพปลาลูกน้องของเถ้าแก่จุมพล”
“หรือคะ แต่ทำไมหน้าตาเหมือนกันจัง” ผู้จัดการสาวเริ่มไม่แน่ใจ...
ที่ ด้านหลังโรงแรม เขมิกาตำหนิชานนท์ว่าไม่ควรโผล่เข้าไปแบบนั้น เกิดผู้จัดการโรงแรมมาเห็นเข้าจะเดือดร้อนได้ เขากลับบอกให้เธอห่วงตัวเองจะดีกว่า เรื่องที่จะต้องส่งปลาให้ลูกค้า ถ้าเธอจับปลาเองไม่ได้จะหาซื้อจากไหนได้บ้าง เขมิกาไม่อยากให้เขาต้องมาเดือดร้อนไปด้วย จึงตั้งใจพูดกันให้อยู่ห่างๆ
“นี่ มันปัญหาของฉันไม่ใช่ของคุณ...คุณต้องมีชีวิตกลับไปหาน้องไม่ใช่มาเป็นภาระ เกาะติดฉัน พูดตามตรงนะ ฉันคนเดียวเอาตัวรอดได้สบายๆ คุณอย่าอยู่เป็นตัวถ่วงให้ฉันต้องลำบากไปกว่านี้เลย คุณคิดว่าฉันไม่มีแพปลาแล้วฉันจะอดตายหรือ เฮียโยเป็นลูกนักธุรกิจที่รวยที่สุดในจังหวัดนี้ เขาเลี้ยงฉันได้สบายๆ”
ได้ ผลเกินคาด ชานนท์น้อยใจเดินหนีไปเลย เขมิกากลับไปขึ้นรถกระบะตัวเอง ฟุบหน้ากับพวงมาลัยรถ รู้สึกเครียดไปหมด ทั้งเรื่องงานและเรื่องของชานนท์
ooooooo
อีก มุมหนึ่งของโรงแรม สมุนของสอนยังคาใจเรื่องชานนท์ไม่หาย ตั้งข้อสังเกตว่าถ้าเกิดหมอนั่นเป็นเจ้าของสปาจริงๆอย่างที่ผู้จัดการโรงแรม ว่า เหมือนในหนังไทยที่พระเอกทำตัวตกยากเพื่อหนีการตามฆ่าของผู้ร้าย สอนไม่เชื่อ สั่งให้เลิกสนใจเรื่องนี้ เรายังมีลูกค้าอีกหลายรายต้องไปติดต่อแล้วเดินนำไปที่รถ...
แม้ชา นนท์จะน้อยใจที่เขมิกากันตนเองไม่ให้มายุ่งกับธุรกิจของเธอ แต่เขายังคงเดินสายอธิบายให้ลูกค้าแพปลาของจุมพลเข้าใจถึงความจำเป็นที่วัน นี้ไม่มีอาหารทะเลมาส่ง ขณะเขากำลังอธิบายให้ลูกค้ารายหนึ่งแถวริมหาดฟัง ได้ยินเสียงเด็กเสิร์ฟร้องเอะอะ เจ้าของร้านกับชานนท์รีบวิ่งมายังต้นเสียง เห็นหญิงคนหนึ่งผมเผ้ารุงรัง สวมเสื้อผ้าเก่าๆยืนหันหลังให้กำลังยื้อแย่งเรือไฟเบอร์ติดเครื่องยนต์ลำ เล็กๆกับเด็กเสิร์ฟ
“ขอยืมเถอะ ฉันไม่ใช่ขโมยหรอก”
“บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้สิ” เด็กเสิร์ฟยื้อไว้สุดฤทธิ์
“มา อีกแล้ว มันชอบมาขโมยเรือฉัน จะเอาออกทะเลไปค้นหาเจ้านายอะไรของมันก็ไม่รู้...หยุดนะ แกนี่พูดไม่รู้เรื่อง เดี๋ยวฉันให้ตำรวจมาลากคอเลยนี่” เจ้าของร้านโวยวาย ชานนท์เข้ามาช่วยจับหญิงคนนั้นอีกแรงหนึ่งแต่พอเห็นหน้าชัดๆถึงกับตะลึง เธอคือจรรยานั่นเอง หญิงสาวดีใจสุดๆที่เจ้านายยังไม่ตายโผกอดไว้แน่น...
หลัง จากจรรยาล้างหน้าล้างตาทำความสะอาดเนื้อตัวและกินอาหารอย่างหิวโหยจนเกลี้ยง จาน ชานนท์ซักเธอว่าออกตามหาเขามากี่วันแล้ว ได้ความว่าตั้งแต่โดนประชาไล่ออกจากงาน เธอก็มาหมกตัวอยู่บังกะโลแถวนี้ จ้างเรือออกตามหาเขาไปทั่วจนเงินหมด เลยต้องแอบมาขโมยเรือของร้านอาหาร
“แต่พอใช้งานเสร็จ ฉันก็รีบเอามาคืนนะ ไม่ได้ขโมยไปเลย”
“ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ เธอควรจะหางานทำแล้วก็มีชีวิตเป็นของตัวเอง มาทุ่มเทตามฉันเพื่ออะไร”
จรรยา เกรงชานนท์จะรู้ว่าตนเองรักเขามากขนาดไหน รีบปฏิเสธว่าไม่ได้ทำเพื่อเขา แค่อยากรู้ว่าขวัญตาอยู่ไหน เพราะถ้าเจอเขาก็ต้องเจอขวัญตาด้วย เธอเป็นห่วงเพื่อน
“เขาปลอดภัยดี แต่ฉันคิดว่าตอนนี้เขาอาจยังไม่พร้อมเจอเธอ รอให้ฉันบอกเขาก่อนนะ แล้วฉันจะพาเธอไปหา แต่ตอนนี้ฉันอยากให้เธอกลับกรุงเทพฯไปก่อน รีบไปวันนี้เลย ฉันมีเรื่องขอร้องให้เธอทำ เธอเท่านั้นที่จะช่วยน้องสาวฉันได้”
ชานนท์ว่าแล้วเอาเงินยัดใส่มือจรรยา...
ทาง ด้านเขมิกาทำตามที่ชานนท์แนะนำ แวะไปหาลอยหัวหน้าชาวเลที่หมู่บ้านประมงใกล้ๆติดต่อขอซื้อปลาและอาหารทะเล จากเรือทุกเที่ยวในหมู่บ้านของเขา เธอยินดีให้ราคาสูงกว่าตลาด ลอยสีหน้าหนักใจ
“ไม่ได้หรือน้าลอย”
“คือคุณหนูมาช้าไป พวกเรารับปากขายให้กับเฮียเม้งไปแล้ว”
ooooooo
วันรุ่งขึ้น จรรยาตรงไปพบแววนิลที่บ้านเลิศวิริยะเพื่อของานทำ แต่งเรื่องว่าตอนนี้กำลังแย่ โดนเจ้าหนี้ขู่จะฆ่าถ้าไม่มีเงินผ่อนหนี้ให้ แววนิลจะให้ทำอะไรเธอยอมทำทุกอย่าง ทีแรกแววนิลปฏิเสธไม่ยอมรับเข้าทำงาน แต่พอนึกได้ว่าตัวเองต้องอยู่คนเดียว กลัวประชาจะย่องเข้าหาเหมือนครั้งก่อน จึงเปลี่ยนใจ...
นับเป็นโชคดีของแววนิลที่รับจรรยาเข้าทำงาน ตกดึกคืนนั้น ประชาเมาได้ทีย่องเข้าหาเธออีก แต่โดนจรรยาที่นอนอยู่ในห้องกับแววนิล ถีบกระเด็นตกเตียง เขาแปลกใจ จรรยามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
“คุณนิลรับฉันเข้าทำงานเป็นแม่บ้านของที่นี่ค่ะ”
“ใครอนุญาตให้รับคนที่โดนไล่ออกไปแล้วมาทำงาน”
แววนิลสวนทันที “เงินของฉันฉันจะจ้างใครก็ได้ อีกอย่างคุณนมก็ไม่เห็นกลับมาสักที ฉันไม่มีคนคอยช่วยเกิดโรคเก่ากำเริบ ใครจะช่วยพาฉันส่งโรงพยาบาลได้ทัน คุณหรือ”
ประชามองหน้าแววนิลแล้วฮึดฮัดผลักประตูห้องออกไป จรรยาตามมาเรียกไว้ กระซิบกระซาบขอโทษที่เมื่อครู่นี้ล่วงเกินเขาไป เธอกำลังจนตรอกจริงๆ ไม่อยากเป็นศัตรูกับใคร หรือคิดเคืองแค้นอะไรใครทั้งนั้น
แค่อยากหาเงินไปใช้หนี้ ถ้าเขาต้องการจะจ้างให้ทำอะไร เธอรับทำทุกอย่าง ประชาชักสนใจ มีงานชิ้นแรกจะให้ทำ จรรยาขอเบิกเงินล่วงหน้าเพราะต้องเอาไปใช้หนี้ เขายินดีจ่ายให้ แล้วกระซิบบอกแผนการให้ฟัง...
เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่ชานนท์วางไว้ให้ จรรยาหามุมปลอดคนโทร.รายงานเขาทันที
ooooooo
เขมิกาโกรธมากเมื่อรู้ว่าเฮียเม้งเที่ยวปล่อยข่าวลวงว่าแพปลาของจุมพลกำลังจะเจ๊ง ไม่สามารถส่งอาหารทะเลสดตามกำหนดได้ ทำให้ลูกค้ารายใหญ่ๆ ทั้งที่โคราช โรงแรมในตัวเมือง รวมทั้งลูกค้ารายย่อยพากันยกเลิกคำสั่งซื้อกันหมด แล้วหันไปติดต่อค้าขายกับเฮียเม้งแทน
ขณะหญิงสาวเตรียมจะออกจากบ้านไปลุยศัตรูให้รู้ดำรู้แดง ลอยกับเพื่อนๆชาวประมงแวะมาหาเสียก่อนพร้อมกับนำปลาสดๆเต็มรถกระบะ 3 คันมาด้วย เขมิกาฉีกยิ้มเกือบถึงรูหูที่เขากับพวกยอมขายปลาให้
“น้าเต็มใจจะส่งให้ทุกวันจนกว่าเรือของหนูเข็มจะออกทะเลได้ ไม่ใช่แค่นี้นะเดี๋ยวจะมีมาอีกหลายคันรถ”
“ฉันขอบคุณน้าลอยกับพี่ๆทุกคนมากนะฮะ ฉันจะไม่ลืมบุญคุณในครั้งนี้เลย”
“ตอนแรกพวกน้าก็รับปากขายให้พวกเฮียเม้งไปแล้วแหละ แต่เป็นเพราะมีคนคนหนึ่งมาขอร้องไว้ น้าก็เลยรู้ว่าพวกเฮียเม้งมันร้ายกาจแค่ไหน” คนที่ลอยพูดถึงก็คือชานนท์นั่นเอง...
ขณะที่แพปลาของจุมพลมีปลามากมายหลายคันรถมาส่งให้ ที่แพปลาของเฮียเม้งกลับว่างเปล่า เฮียตัวแสบโวยลั่นถามหาปลาที่จะเอาไปส่งให้ลูกค้าที่ฉกมาจากเขมิกา สมุนรายงานว่าปลาของเราส่งให้ลูกค้าขาประจำไปหมดแล้ว แต่ปลาที่รับซื้อจากชาวประมงรายย่อย ยังไม่มีใครเอามาส่งเลย
“เฮ้ยได้ไง วันนี้เรานัดกับโรงงานตั้งหลายแห่ง ผิดสัญญาไม่ได้นะโว้ย ไอ้สอนหายหัวไปไหน”
สอนวิ่งหน้าตื่นนำปิ้งเข้ามา “เฮีย...เราถูกหลอกแล้ว พวกไอ้ลอยมันพาพวกชาวประมงไปขายปลาให้แพปลาเถ้าแก่จุมพลหมดแล้ว มันต้องเป็นฝีมือไอ้เข็มแน่”
“ปล่อยให้มันเหยียบหน้าได้ไง ไปเอาคืนมาจากมันให้ได้” เฮียเม้งกับพวกจะไปลุยเขมิกา แต่ต้องชะงักเมื่อชานนท์ขับรถเข้ามาขวางหน้าไว้ ลงมาประจันหน้ากับพวกนั้นอย่างไม่เกรงกลัว เตือนให้รอรับหมายฟ้องจากโรงงาน รวมทั้งร้านอาหารอีกหลายแห่งที่เขาผิดสัญญาส่งปลาได้เลย งานนี้รับรองเสียเงินหลายล้านบาทแน่นอน
“พวกแกเป็นคนทำให้ไอ้พวกชาวประมงมันเปลี่ยนใจใช่ไหม”
ชานนท์ยิ้มเย้ย เฮียเม้งใช้วิธีไหนเล่นงานเขมิกา เขาก็ใช้วิธีเดียวกันเล่นงานกลับ เฮียตัวแสบแปลกใจ เขาล่วงรู้แผนการนี้ได้อย่างไร แล้วหันมองปิ้งที่เดินยียวนไปยืนข้างชานนท์ ก็ถึงบางอ้อทันทีว่าถูกซ้อนแผน สั่งให้สอนกับสมุนฆ่าทั้งคู่ทิ้ง ชานนท์กับปิ้งหันหลังชนกัน เตรียมรับมือศัตรู
ขณะชานนท์กับปิ้งกำลังเพลี่ยงพล้ำให้กับพวกเฮียเม้ง เขมิกาตามมาช่วยไว้ทัน ชานนท์แย่งปืนเฮียเม้งมาได้ ยิงขู่ขวัญเฉียดไปเส้นยาแดงผ่าแปด เขาถึงกับร้องลั่นเป็นหมูถูกเชือด
“นัดนี้แค่ขู่ แต่ต่อไปถ้ามารังแกลูกพี่ฉันอีก ตายหมู่ทั้งหมด” ชานนท์ยิงกราดไปทั่ว สอนกับสมุนหนีตายกันจ้าละหวั่น แล้วเอากระสุนออกจากรังเพลิง ก่อนจะโยนปืนคืนให้ จากนั้นก็พากันกลับ...
ทันทีที่ถึงแพปลา เขมิกาเดินเข้าหาปิ้งอย่างเอาเรื่อง ที่ไม่ยอมบอกแผนย้อนเกล็ดเฮียเม้งให้ตนเองรับรู้
“ฉันไม่รู้เรื่องด้วยนะ ไอ้คุณนนท์บังคับฉัน”
“เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่เล่ามาให้หมด”
จากนั้น ความจริงทั้งหมดก็พรั่งพรูออกจากปากปิ้ง เริ่มตั้งแต่เฮียเม้งคิดจะซื้อตัวเขาไปอยู่ด้วย พอชา–นนท์รู้เข้าก็วางแผนดัดหลังส่งปิ้งเข้าไปเป็นไส้ศึกแทน นอกจากนี้ เขายังช่วยกล่อมให้ลอยและชาวประมงรายย่อยอื่นๆ หันมาช่วยเขมิกาแทนที่จะไปช่วยเหลือนักเลงหัวไม้อย่างเฮียเม้ง หญิงสาวชี้หน้าปิ้ง
“แกหลอกฉันทั้งหมดเลยหรือไอ้ปิ้ง ไอ้ตูดหมึก” พูดจบไล่เตะเขาไปรอบตัวชานนท์
“จ้า...ว้าย ฉันไม่ได้อยากทำเลยนะ ไอ้คุณนนท์ช่วยกันหน่อยสิโว้ย...เรื่องอะไรมาเตะฉันคนเดียวล่ะลูกพี่ ไอ้คุณนนท์มันก็หลอกลูกพี่ด้วยเหมือนกัน” ปิ้งร้องโวยวาย ขณะที่ชานนท์หัวเราะชอบใจ...
ทางด้านเฮียเม้งแค้นใจไม่หาย บ่นอุบทำไมตนเองถึงไม่มีลูกน้องเก่งๆอย่างเขมิกาบ้าง สอนนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบบอกว่าหมอนั่นอาจไม่ใช่ลูกจ้างธรรมดาก็ได้
“ผู้จัดการที่โรงแรมเคยบอกผมว่ามันเป็นเจ้าของสปา ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อ แต่คิดไปคิดมามันก็น่าสงสัยเหมือนกัน หรือมันกำลังหลบหนีใครอยู่”
“แกไปสืบดู งานนี้ต้องมีเอาคืนแบบจัดเต็ม”
เฮียเม้งสั่งเสียงกร้าว
ooooooo
ด้วยความช่วยเหลือของจรรยา ทำให้แววนิลล่วงรู้แผนชั่วของประชา ว่าต้องการวางยาให้เธอสะลึมสะลือ เมื่อเข้าพิธีแต่งงานจะได้ง่ายต่อการควบคุม เวลาจดทะเบียนสมรสจะได้ไม่มีปัญหา จรรยาหามุมสงบจะโทร.แจ้งข่าวนี้ให้ชานนท์ทราบ รู้สึกเหมือนมีคนแอบมองที่ประตู รีบผลักออกไปดู เห็นโย่งกำลังเดินหนีตามไปคว้าตัวไว้
“มาทำอะไรลับๆล่อๆแถวนี้”
โย่งอ้างว่าเราสองคนเป็นพวกเดียวกัน เป็นคนของประชาเหมือนกัน จรรยารีบเออออไปด้วย ถ้าเขาเป็นพวกเดียวกับประชาก็ต้องรู้ว่ามณฑาอยู่ไหน โย่งเผลอหลุดปากว่ากำลังตามหาอยู่เหมือนกัน แล้วนึกขึ้นได้
“อุ๊บ...อยู่ไหนจะไปรู้ได้อย่างไร อยากรู้ก็ไปถามคุณประชาเองสิ” พูดจบ เขารีบเดินหนี...
ที่โรงเก็บของร้างท้ายสวนบ้านเลิศวิริยะ ประชาเปลี่ยนใจไม่ฆ่าสองแม่ลูก แต่เอาตัวไปขังไว้แทน เม่นไข้ขึ้นเนื่องจากแผลถูกขวานฟันที่ไหล่อักเสบ เพ้อลั่น
“อย่านะ อย่าทำแม่...แม่ๆ แม่อย่าเป็นอะไรนะ”
มณฑาเริ่มใจอ่อนเอื้อมมือไปลูบหน้าลูก แต่ต้องรีบชักมือกลับเมื่อประตูบ้านเปิดออก ประชาโยนถุงข้าวกล่องกับน้ำดื่มให้ มณฑาเป็นห่วงเม่นจึงขอยาแก้ไข้จากเขา
“คนไม่มีค่าอย่างมัน ตายไปก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้อง อยู่อย่างทุกข์ทรมาน คุณนมก็ต้องการอย่างนั้นไม่ใช่หรือ”
มณฑาถูกจี้ใจดำ ตะคอกถามว่าจับตนไว้ทำไม ต้องการอะไรกันแน่ ประชาแค่จะมาบอกว่าอาทิตย์หน้าเขากับแววนิลจะแต่งงานกัน ก็เลยมาแจ้งข่าวดีให้เธอรับรู้ แล้วขยับจะไป มณฑาคว้าขาเขาไว้ขอสู้ตาย จะไม่ยอมให้เขาทำลายชีวิตคุณหนูเด็ดขาด ประชาดีดเธอกระเด็น เม่นที่เพิ่งรู้สึกตัว รีบคลานไปคร่อมร่างแม่ไว้กันไม่ให้เขาทำร้าย ประชาหมั่นไส้เตะเม่นซ้ำๆไม่ยั้ง ก่อนจะกลับออกไป มณฑาสงสารลูกจับใจ แต่แกล้งโวยวาย
“แกมาบังฉันไว้ทำไม คิดว่าเก่งนักหรือ อยากตายหรือไง”
“เม่นไม่อยากให้แม่ตาย” เม่นล้มตัวนอนลงกับพื้นเจ็บไปทั้งตัว มณฑาทนใจแข็งต่อไปไม่ไหวเอาผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ เขาหลับตายิ้มมีความสุข เธอถึงกับร้องไห้ออกมา แต่กลั้นเสียงไว้ไม่ให้เขาได้ยิน...
ครู่ต่อมา ประชามาที่ห้องทำงานของชานนท์ อึ่งที่นั่งรออยู่พร้อมกับโน้ตบุ๊กของเขมิกา รายงานว่าช่างคอมพิวเตอร์ถอดรหัสไฟล์ชื่อสลาตันได้แล้ว เขารีบเปิดไฟล์นั้นดูปรากฏภาพของเขมิกาอัดคลิปตัวเองเอาไว้เมื่อวันแรกที่มาถึงบ้านเลิศวิริยะ
“ฉัน...เขมิกา เข้ามาในบ้านเลิศวิริยะเพื่อค้นหาการหายสาบสูญของขวัญตา พี่สาวฝาแฝดของฉัน ถ้าฉันโชคร้ายเกิดมีอันเป็นไป หลักฐานจากคลิปนี้ จะเป็นข้อมูลช่วยยืนยันได้ว่า มีคนในบ้านปองร้ายฉัน”
ทั้งประชาและอึ่งตกตะลึงเมื่อรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ขวัญตา แต่เป็นฝาแฝดผู้น้องแฝงตัวเข้ามา เขา
ถึงกับลุกพรวด ประกาศกร้าวว่าจะต้องฆ่าเขมิกาด้วยมือตัวเอง จังหวะนั้นจรรยาเปิดประตูผลัวะเข้ามา ประชารีบพับจอโน้ตบุ๊กลง เอ็ดลั่นทำไมไม่รู้จักเคาะประตูก่อน
“ขอโทษค่ะ ฉันแค่จะมาบอกว่าวิตามินที่คุณให้คุณนิลกินแทนยากดภูมิหมดแล้วนะคะ”
ประชาพยักหน้ารับรู้ อึ่งไม่ชอบขี้หน้าจรรยาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วหาเรื่องด่าว่า เธอด่ากลับอย่างไม่ไว้หน้าอึ่งถึงกับฟิวส์ขาดเงื้อมือจะตบ ประชาสั่งให้พอได้แล้วเป็นพวกเดียวกันจะทะเลาะกันไปทำไม ทั้งคู่ถึงสงบปากสงบคำกันได้
ooooooo
ในที่สุดเรือจุมพลเจ้าสมุทร 1 ก็ซ่อมเสร็จออกหาปลาได้ตามเดิม ส่วนเรืออีกลำที่อับปาง โยธินช่วยเดินเรื่องจนบริษัทประกันยอมจ่ายเงินให้และให้ไปรับเงินได้ในวันพรุ่งนี้ เขมิกาดีใจมากโดดกอดคอเขา ขอบใจสำหรับความช่วยเหลือทุกอย่าง ชานนท์ทนดูไม่ได้ เดินเลี่ยงไปช่วยงานคนงานอีกมุมหนึ่ง เธอนึกอะไรขึ้นได้
“เดี๋ยวก่อนเฮีย ปู่ยังไม่รู้เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นใช่ไหม”
“เฮียรับประกันว่าไม่มีทางรู้แน่ เฮียปิดปากป๋าคิดไว้เรียบร้อย”
เขมิกาโล่งใจ ชวนโยธินเข้าไปช่วยชานนท์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาดึงตะกร้าที่ซ้อนๆกันอยู่ออกมาเรียงโดยไม่ล่วงรู้เลยว่าจุมพลทราบเรื่องทั้งหมดแล้ว และกำลังนั่งดูทั้งสามคนอยู่ในรถกับปิ้งซึ่งจอดไม่ไกลกันนัก ปิ้งหันมาขอร้องเถ้าแก่ว่าอย่าบอกเขมิกาว่ารู้เรื่องนี้จากเขา เพราะเขายังไม่อยากทุพพลภาพตั้งแต่ยังหนุ่ม
“นายชานนท์มันแน่มาก เอาเรื่องดีเหมือนกัน”
“เถ้าแก่เพิ่งรู้หรือ เขาช่วยแก้ปัญหาให้ลูกพี่มาหลายครั้งแล้ว คราวที่ส่งปลาให้โรงงานที่โคราชได้ทันเวลาก็ฝีมือไอ้คุณนนท์เหมือนกัน”
จุมพลถึงกับอึ้ง เมื่อรู้ความจริง ปิ้งเห็นใจลูกพี่มาก อดถามไม่ได้ว่าเถ้าแก่จะบังคับให้เธอแต่งงานกับโยธินจริงๆหรือ เขาพอจะมองออกว่าหลานสาวมีใจให้ชานนท์ แต่ถ้าเกิดขวัญตายังไม่ตายแล้วกลับมา ก็เท่ากับเขมิกาจะมีสามีคนเดียวกับพี่สาวตัวเอง ดังนั้นเขาจึงต้องตัดไฟแต่ต้นลม แล้วสั่งให้ปิ้งพากลับโรงพยาบาล
ooooooo
ประชาเลวได้ใจมาก ทันทีที่รู้ข่าวจากทนายความว่าศาลชั้นต้นตัดสินลงโทษจำคุกนายชิ้นเป็นเวลา 30 ปี ฐานฆ่าอู๋ รีบเรียกเยาว์มาพบที่ห้องทำงาน คิดจะใช้เธอเป็นเครื่องมือเพื่อเข้าถึงตัวชานนท์จึงต่อรองว่า
“ถ้าคุณนนท์ส่งข่าวมาหาคุณเยาว์ คุณต้องรายงาน ให้ผมรู้ทุกอย่าง แล้วผมจะช่วยอุทธรณ์ให้นายชิ้น ไม่ใช่ แค่นั้น แต่จะรับผิดชอบเลี้ยงดูลูกสาวคุณเยาว์อย่างดีอีกด้วย”
“คุณชานนท์ยังไม่ตายหรือคะ” เยาว์ร้องเอะอะ
“ผมก็ไม่รู้ แค่บอกไว้ล่วงหน้าเพราะยังไม่มีใครพบศพคุณชานนท์ แต่ถ้ายังไม่ตายผมจะดีใจมาก”...
เยาว์อยากช่วยลูกช่วยผัวจึงตกลงทำตามที่ประชาต้องการ ดังนั้นเมื่อจรรยามาบอกว่าชานนท์ยังไม่ตายอีกไม่นานจะกลับมาทวงสปาคืนจากประชา และขอให้เธอช่วยจับตาดูเขาไว้ทุกฝีก้าว ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลที่เอาผิดเขาได้ ต้องรีบแจ้งจรรยาทันที เยาว์จึงรีบรายงานเรื่องนี้ให้ประชารับทราบ...
ขณะที่เยาว์ทรยศต่อความไว้วางใจของชานนท์ เขมิกาไปหาชานนท์ที่บ้านพักริมน้ำ พร้อมกับนำมือถือเครื่องใหม่ไปให้ เขาไม่รับอ้างว่ายืมของปรียาใช้อยู่ เธอคะยั้นคะยอให้รับไว้
“แล้วฉันจะคืนเงินให้ทีหลัง”
“อย่าลืมบวกดอกเบี้ยมาด้วยล่ะ...มาเถอะ ออกไปข้างนอกกัน คือฉันซื้อของมากินเลี้ยงฉลอง ปูเสื่อใต้แสงจันทร์สนหรือเปล่า ถ้าสนก็ตามมา” เขมิกาว่าแล้วเดินนำชานนท์ออกมาที่ลานหน้าบ้านพัก ช่วยปูเสื่อแล้วดึงปิ่นโตออกจากเถามา เธอทำหอยชักตีน ปลาหมึกผัดกับข้าวผัดปูมาให้ เขาไม่รู้จักหอยชักตีนมาก่อน เธอจึงสอนวิธีแกะให้ โดยใช้ไม้จิ้มฟันแงะตัวหอยออก
ชานนท์ทำไม่เป็นหอยกระเด็นเข้าหน้าตัวเอง เขมิกาหัวเราะชอบใจ เขาโกรธเลิกกินดื้อๆ เธอจึงแกะหอยป้อนให้ เขาแกล้งทำเป็นหอยติดคอ ชักตาเหลือก หญิงสาวใจคอไม่ดี เข้าไปทุบหลังให้คายหอยออก เขากลับนอนแน่นิ่ง เธอคิดว่าเขาไม่หายใจ รีบปั๊มหัวใจแล้วผายปอดให้ ทันทีที่ปากกับปากประกบกัน ชานนท์ขโมยจูบเธอฟอดใหญ่ เขมิกาตกใจถึงกับตาเบิกกว้าง
โยธินกับปรียาเดินเลี้ยวมุมมา เห็นเขมิกาจูบกับชานนท์ก็ร้องเอะอะ หญิงสาวได้สติรีบถอยห่าง ทั้งคู่พยายามช่วยกันอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ดูเหมือนยิ่งอธิบายก็ยิ่งเข้าตัว โยธินไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกจึงกลบเกลื่อนด้วยการยื่นการ์ดแต่งงานให้เขมิกาดู
“เฮียเพิ่งพิมพ์การ์ดแต่งงานของเราเสร็จสดๆ ร้อนๆ เลยเอามาให้เข็มดู...ผมถือโอกาสเชิญคุณนนท์ด้วยนะครับ ส่วนอันนี้ของคุณปรียา” โยธินยื่นการ์ดให้ทั้งคู่ ปรียาเข้าไปคล้องแขนชานนท์ไว้แสดงตัวเป็นเจ้าของ
“ของฉันไม่ต้องหรอกค่ะ เปลืองการ์ดเปล่าๆ เชิญพี่นนท์ก็เหมือนเชิญฉันอยู่แล้วค่ะ”
ชานนท์กระอักกระอ่วนใจมาก ค่อยๆดึงแขนปรียาออกอย่างสุภาพ ขอตัวไปเก็บผ้าที่ตากไว้ก่อนแล้วเดินหนีไปหน้าตาเฉย...
จากนั้นไม่นาน ขณะที่ชานนท์นั่งครุ่นคิดถึงเรื่องที่หญิงคนรักกำลังจะแต่งงานกับชายอื่น เขมิกาเดินเข้ามาต่อว่า ว่าทำผิดแล้วคิดจะหลบหน้าหลบตาหรือ ชานนท์ทำเฉไฉไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร
“ก็ฉันผายปอดให้คุณ แล้วคุณก็...ก็จุ๊บจิ๊บฉันไง” เขมิกาจะพูดว่าจูบแต่เขินไม่กล้าพูด ชานนท์แกล้งไม่รู้
เรื่อง เธอโกรธจับแขนเขาบิด “เห็นฉันเป็นผู้หญิงง่ายๆ คิดอยากจะเล่นอะไรด้วยก็ได้หรือไง”
ชานนท์บิดแขนกลับ ดึงเธอเข้ามาใกล้ใบหน้าแทบจะชนกัน บอกว่าไม่ได้เล่นๆ สิ่งที่ทำไปทั้งหมดเพราะอยากแสดงความรู้สึกบางอย่างให้เธอรู้ แต่ยังไม่ทันจะเผยความในใจออกไป จรรยาโทร.เข้ามือถือของเขาเสียก่อน ชานนท์ไม่อยากให้เขมิกาต้องมาเดือดร้อนเรื่องของตนเอง ขอตัวไปคุยธุระ แล้วเดินเลี่ยงออกไป...
จรรยาโทร.มารายงานชานนท์ว่าประชากำหนดงานแต่งงานกับแววนิลอย่างเร่งด่วนในวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ เชิญแขกสำคัญแค่ไม่กี่คนเท่านั้น เธอสงสัยจะต้องมีอะไรลับลมคมในแน่ๆให้เขารีบพานายยมมาแฉความผิดของประชาในวันงานให้ได้ ชานนท์ยังไม่เจอตัวพยานปากเอก แต่คงรอต่อไปไม่ไหวจะรีบเข้ากรุงเทพฯทันที
“งั้นฉันจะพยายามหาคุณนมให้พบก่อนที่คุณจะมาถึง ถ้าคุณนมโดนมันทำร้ายจริง เราจะได้แจ้งตำรวจจับมัน”
ooooooo
เมื่อจรรยามั่นใจว่าโย่งและแป้นไม่ได้แปรพักตร์ไปเข้าข้างประชาอย่างที่เสแสร้ง จึงขอให้ช่วยกันตามหามณฑากับเม่น โย่งตั้งข้อสังเกตว่าสองแม่ลูกอาจถูกประชาจับตัวไปขังไว้ที่โกดังร้างท้ายสวนบ้านเลิศวิริยะ เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด ทั้งคู่ถูกขังไว้ที่นั่น โดยที่เม่นยังคงสลบไม่ได้สติ ที่ไหล่บวมมีเลือดกรัง
“โย่ง นายต้องรีบพาเม่นออกไปจากที่นี่ก่อนที่ประชาจะกลับมา คุณมณฑาคุณต้องไปแจ้งความเอาประชาเข้าคุกให้ได้” สิ้นเสียงจรรยาสั่งการ โย่งกับแป้นช่วยกันประคองเม่นให้ลุกขึ้น มณฑาจะขอไปช่วยคุณหนูก่อนแล้วขยับจะไป จรรยาดึงตัวไว้
“ฉันจะพาคุณนิลหนีเอง ถ้าเราไม่แยกกัน จะหนีไม่รอดทั้งหมดนะ เชื่อฉันสิ”
มณฑาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจทำตามที่จรรยาว่า ทั้งหมดหนีออกจากโกดังร้างได้ไม่กี่ก้าว ฉลามกับสมุนอีก 2 คนดักหน้าไว้ โย่งบอกให้แป้นพาเม่นหนีไปก่อน ทางนี้ตนจะรับมือเอง แล้วตรงเข้าต่อสู้กับสมุนของฉลาม แต่สู้ไม่ได้ถูกอัดล้มคว่ำ สมุนทั้งสองคนตามไปจับตัวแป้นไว้ได้ ด้านฉลามจะจับตัวจรรยากับมณฑาแต่จรรยาฮึดสู้ คว้าไม้ใกล้มือฟาดเขาไม่ยั้ง แล้วหันไปทางมณฑา
“หนีไปก่อน ไปแจ้งตำรวจมาจับมันให้ได้ ไปเร็วๆ... ไม่อย่างนั้นจะช่วยแววนิลไม่ได้นะ”
ฉลามแย่งไม้จากมือจรรยามาได้ ชกท้องจนเธอจุกตัวงอ พอเขาจะวิ่งตามมณฑา เธอโดดกอดเอวไว้แน่นมณฑาหนีรอดเงื้อมมือฉลามมาถึงหน้าตึกใหญ่จะตรงไปที่ประตูรั้ว แต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงแววนิลร้องเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก หันขวับไปมองเห็นประชาจับเธอไว้
“ถ้าคุณนมกล้าออกจากบ้านหลังนี้ ก็จะไม่ได้เห็นหน้าคุณหนูสุดรักสุดบูชาของคุณนมอีก เลือกเอาว่าจะทำตามที่ผมสั่งหรือเชื่อไอ้พวกขี้ข้าหน้าโง่พวกนั้น”
แววนิลตกใจที่ประชารู้เรื่องจรรยาที่วางแผนดัดหลัง...
ในเวลาต่อมา ทั้งโย่ง จรรยา แป้นและมณฑาถูกจับมัดมือไพล่หลังนำตัวกลับมาที่โกดังร้าง มีเม่นเท่านั้นที่ไม่ถูกมัด แต่ยังนอนสลบไสลไม่ได้สติ ประชาพูดใส่หน้าจรรยาว่า
“รายต่อไปจะไม่ใช่ปลาซิวปลาสร้อยอย่างพวกแก แต่จะเป็นไอ้ชานนท์ที่ส่งแกมาหลอกฉัน คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือว่าเธอหลอกฉันเพราะต้องการช่วยเหลือเจ้านายเก่า”
จรรยาแก้ตัวว่าประชาเข้าใจผิด ชานนท์ตายไปแล้ว แต่พอฉลามพาเยาว์เข้ามาเท่านั้น เธอรู้ทันทีว่าแผนแตกถึงกับพูดอะไรไม่ออก ประชาสั่งให้ฉลามพาตัวจรรยาออกไป หญิงสาวโวยวายลั่นจะเอาเธอไปไหน
“เธอให้ไอ้ชานนท์มาช่วยน้องสาวมันที่ไหนล่ะ ที่นั่นแหละที่ฝังศพมัน แล้วมันจะได้เห็นว่าคนที่ล่อมันมาตายก็คือลูกน้องที่ภักดีกับมันนี่เอง สะใจเป็นบ้า”
“แกไม่ได้แต่งงานที่นั่นหรือ แกหลอกฉัน ไอ้ชั่ว” จรรยาจะเอาเรื่องประชา แต่ฉลามลากตัวออกไปเสียก่อน
ooooooo
สนามบ้านจุมพลถูกตกแต่งอย่างสวยงามเตรียมจัดงานแต่งงานระหว่างเขมิกาและโยธินในวันรุ่งขึ้น ว่าที่เจ้าบ่าว ปิ้งกับพวกคนงานกำลังช่วยกันจัดโต๊ะจีน โดยมีจุมพลกับสมคิดยืนคุมงานอยู่ใกล้ๆ เขมิกาไม่เห็นชานนท์มาช่วยงาน แอบถามเผือกว่าเขาหายไปไหน ได้ความว่าลางานกลับกรุงเทพฯ
เธอพยายามข่มใจไม่ให้เป็นห่วงเป็นใยเขา เพราะตัวเองกำลังจะแต่งงานในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น นายยมโผล่มาที่บ้านของจุมพล โยธินพยายามกันท่าไม่ให้เขมิกาเจอ แต่สุดท้ายเธอก็เจอนายยมจนได้ รีบพาไปหลบมุมคุยกัน...
ระหว่างที่เขมิกาหนีงานแต่งงานของตัวเองพานายยมไปหาชานนท์ที่กรุงเทพฯ ประชาย่องเข้าหาแววนิลอีกครั้ง เห็นเธอกำลังจะปีนหน้าต่างหนี กระชากตัวลงมา
“จะหนีเจ้าบ่าวไปไหนล่ะจ๊ะ พรุ่งนี้ก็จะถึงวันแต่งงานของเราแล้วนะ”
“เอาสิ ถ้าแกบังคับฉัน ฉันจะแฉกลางงานว่าแกจับทุกคนไปขังไว้ แล้วบีบให้ฉันแต่งงานด้วยเพื่อหวังสมบัติ”
“ขนาดคุณร่วมมือกับจรรยาตบตาผมว่าป่วย ผมยังรู้ทัน กับอีแค่ทำให้คุณเป็นเจ้าสาวเชื่องๆ ไม่ใช่เรื่องยากอยู่แล้ว คุณอยากเจอพี่ชายนักไม่ใช่หรือ ผมจะให้มันเจอคุณในสภาพที่มันคาดไม่ถึง มันจะต้องชดใช้ที่มันทำลายความรักของผมจนพังพินาศ” ประชาผลักแววนิลล้มลงบนเตียง ก่อนจะโถมตัวตาม...
ในขณะเดียวกัน ที่โกดังร้างท้ายสวน แป้นกับโย่งที่ถูกมัดมือไพล่หลังพยายามช่วยกันแกะเชือกท่ีมัดอีกฝ่ายหนึ่งออกแต่ไม่สำเร็จ เม่นที่เพิ่งฟื้นจากพิษไข้ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก อาสาจะช่วยทุกคนเอง มณฑาตวาดลั่น
“แกจะตายมิตายแหล่อยู่แล้วจะช่วยใครได้ยังไง”
เม่นชูสองมือให้ดูว่าไม่ได้โดนมัด โย่งยิ้มดีใจรีบกระเถิบเข้าไปหาให้เขาช่วยแก้มัดให้...
ทางด้านชานนท์อดแปลกใจไม่ได้เมื่อมาถึงหน้าโรงแรมรัตนาพาลัยกลับพบว่าเป็นโรงแรมร้าง รีบโทร.หาจรรยาเพื่อจะต่อว่าที่บอกสถานที่จัดงานแต่งงานของแววนิลผิด แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ ขณะเขาหันรีหันขวางอยู่นั้นมีเสียงปืนดังขึ้น พร้อมกับเสียงผู้หญิงกรีดร้อง ถึงกับหน้าตาตื่นเป็นห่วงน้องสาวรีบวิ่งเข้าไปดู เจอจรรยาถูกมัดติดกับเก้าอี้อยู่กลางโถงห้อง เธอบอกให้เขาหนีไปก่อน นี่เป็นกับดัก
แต่ไม่ทันกาล ฉลามโผล่มาด้านหลังเล็งปืนใส่ จรรยาร้องเตือนให้ระวัง ชานนท์กลิ้งตัวหลบกระสุนได้อย่างเฉียดฉิว ฉลามจะตามไปยิงซ้ำ โย่งโผล่มาจากไหนไม่รู้ใช้ไม้ฟาดใส่ถึงกับล้มตึง
ooooooo
