ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เล่ห์ร้อยรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ธาวินเล่าเรื่องอเนกให้ตาลฟัง สาวเจ้าตกใจมาก พลางโพล่งออกมา

“ตาลได้ยินคุณอเนกพูดโทรศัพท์กับใครก็ไม่รู้ บอกว่าให้อุ้มคุณภูหายไปจากเมืองไทย ตอนนั้นตาลก็แอบสงสัยว่า เขาคิดจะทำอะไรคุณภู”

“แล้วทำไมตาลไม่บอกผม”

“ตาลไม่แน่ใจน่ะค่ะ กะว่าจะเล่าให้คุณภูฟังอยู่เหมือนกัน แต่มาเกิดเรื่องซะก่อน”

“ทีหลังได้ยินหรือเห็นอะไรผิดสังเกต ต้องรีบบอกผมนะ อย่าเก็บไว้คนเดียว”

“ค่ะ ตาลขอโทษ ตาลเกือบทำให้คุณภูรับเคราะห์เสียแล้ว”

“ไม่ใช่ผม ตาลต่างหากที่รับเคราะห์แทน ถามจริงๆ คิดยังไงถึงเอาตัวเข้าไปรับกระสุนแทนผม”

“ก็ตอนนั้นตาลตกใจ นึกแต่ว่าห่วงคุณ กลัวเขาจะยิงคุณ”

“รู้ไหมว่า ผมปลื้มมากเลยนะที่รู้ว่าตาลรักผมมากขนาดนี้”

“แล้วถ้าเป็นคุณภูล่ะคะ คุณภูจะเอาตัวรับกระสุนให้ตาลบ้างรึเปล่า”

“แน่นอน อย่าว่าแต่ตัวเลย ผมจะเอาหัวใจรับกระสุนแทนตาล”

“อื้อหือม์ ลิเกที่สุดเลยคุณภู”

“แล้วชอบรึเปล่าล่ะ ให้ผมจุ๊บทีได้ไหม” ธาวินชี้แก้ม

แม่ตาลเชื่อมยิ้มอายๆ แต่ก็ยอมเอียงแก้มให้อย่างน่ารัก หนุ่มสาวสบตากันหวานซึ้ง แต่บุญทันเข้ามาขัดจังหวะ อ้างว่าพิพัฒน์ให้เอาเป๋าฮื้อตุ๋นมาให้ตาล พลางส่งสัญญาณให้ธาวินออกไปคุยข้างนอก

หนุ่มผิวเข้มรับรู้แต่ไม่ยอมทำตาม หมายจะป้อนเป๋าฮื้อให้ตาลก่อน บุญทันต้องเข้ามาตามอีกรอบ ธาวินทำฮึดฮัด เดินตามออกไป ตาลมองตาม หวาดระแวงบุญทันจะเป็นเกย์

เมื่อธาวินเปิดประตูออกมา บุญทันก็เข้าต่อว่า เพราะห่วงที่เพื่อนคิดจริงจังกับสาวสิบแปดมงกุฎ

“ต่อให้เขามีร้อยมงกุฎฉันก็รักเขา ในเมื่อเขายอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยฉัน ถ้าเขาจะปอกลอกจนฉันตัวเปื่อยฉันก็ไม่ว่า”

“นี่ ถ้าแกไม่สมองเสื่อมอีกครั้ง ฉันว่าแกต้องบ้าไปแล้วจริงๆ”

“ใช่ ฉันบ้า ฉันบ้ารักตาล แล้วต่อไปนี้ห้ามแกว่าอะไรเขาให้ฉันได้ยินอีก เข้าใจรึเปล่า” ธาวินเสียงเข้มท่าทางเอาจริง บุญทันรับปาก

ชายหนุ่มพอใจเดินกลับเข้าห้อง ปล่อยให้บุญทันมองตามหลังอย่างไม่เข้าใจ

ooooooo

ในตอนเย็น บุญทันกับธาวินมาร่วมงานศพอเนก เอเข้ามาต่อว่าธาวินที่เป็นต้นเหตุทำให้พ่อต้องฆ่าตัวตาย เมย์ปรามพี่ชาย แล้วพาออกไปสงบสติอารมณ์ ส่วนธาวินกับบุญทันเดินแยกไปไหว้ศพเพื่อขออโหสิกรรม

หลังจากไหว้ศพแล้วบุญทันก็เดินตามไปดูเมย์ ปารมีที่ซุ่มดูอยู่สบโอกาสเข้ามาทักธาวินแบบถึงเนื้อถึงตัว หวังหว่านเสน่ห์ บังเอิญเอมองมาพอดี เขาหึงคนรักจึงให้สาวใช้ไปเรียกเธอมาพบ

แม่จอมมารยาจำใจเดินออก เอต่อว่าที่ทำตัวสนิทสนมกับภูบดีศัตรูตัวฉกาจ ปารมีลอบยิ้มใส่ไฟว่าไปคุยเรื่องงาน แต่ได้ยินภูบดีบอกจะปรับโครงสร้างบริษัทใหม่ ไม่มีอเนกแล้วเออาจจะโดนปลดออก

“มันบอกอย่างงั้นจริงหรือ”

“จริงสิคะ ปาจะโกหกทำไม เขายังบอกปาด้วยว่าอย่าบอกพี่เอ”

“ไอ้ภูบดี แล้วมึงกับกูจะได้เห็นดีกัน” เอมองไปที่ธาวินด้วยสายตาโกรธแค้น ขณะที่ปารมีแอบยิ้มสะใจ

กลางดึกคืนนั้น สาวตาลสบโอกาสโทรศัพท์หาแม่แต่ติดต่อไม่ได้ เธอนึกห่วงกลัวจะเกิดเรื่องอีก แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ตาลเห็นเบอร์ธาวินจึงกดรับ

ชายหนุ่มโทร.มากูดไนท์คนรัก บอกอยู่ช่วยงานจนดึกจึงไม่ได้แวะมาหา

“หลับฝันดีนะ ขอให้มีผมอยู่ในความฝันด้วย ผมรักคุณนะ”

“ค่ะ ตาลก็รักคุณ” ตาลกดวางสายแล้วรำพึงกับตัวเอง “ถ้าเขาความจำเสื่อมไปตลอดชีวิตก็คงดี จะได้รักเราตลอดไป”

ธาวินเมื่อวางสายจากตาล ปารมีก็สวมบทดาวยั่ว ยกกระเพาะปลาบังหน้าเข้ามาทำท่าจะนัวเนียด้วย ชายหนุ่มรีบโดดหนี พลางสั่งเสียงเข้ม

“อย่าทำแบบนี้ พี่ไม่ชอบ”

ปารมีชะงักแสร้งตีหน้าเศร้า “ปาขอโทษค่ะ ปาแค่อยากให้พี่ภูรู้ว่าปารักพี่ภูจริง ๆ พี่ภูไม่โกรธปานะคะ”

“เอาล่ะ พี่ไม่โกรธ ปากลับไปได้แล้ว”

“ขอบคุณค่ะ” ปารมีหอมแก้มธาวินแล้วเดินยิ้มออกไป

ธาวินมองตามอย่างงุนงง เขาบอกกับตัวเองว่า คงต้องอยู่ห่างๆผู้หญิงคนนี้ไว้

ขณะที่ปารมีก็บอกกับตัวเองอย่างมั่นใจ “ให้มันรู้ไปว่าจะทำใจแข็งกับเราได้นานแค่ไหน”

ooooooo

เช้าวันใหม่ บุญทันออกมาเห็นพิพัฒน์ยืนเหม่ออยู่ในสวน จึงเข้าไปคุยด้วย คุณปู่ถอนใจ เอ่ยถามบุญทันเรื่องเมย์ คนขับรถหนุ่มว่า ล่าสุดเธอตกลงแต่งงานกับเขาแล้ว แต่ไม่รู้จะเปลี่ยนใจอีกหรือไม่ พิพัฒน์พยักหน้าซักต่อว่า บุญทันรักเมย์จริงหรือเปล่า

“จริงครับ”

“งั้นฉันก็ฝากแกดูแลมันด้วย ถึงยายเมย์มันจะไม่ใช่หลานแท้ๆ แต่ฉันก็รักมันไม่น้อยไปกว่าเจ้าภู”

“ครับ ผมจะรักและดูแลเธอให้สมกับที่ท่านไว้ใจในตัวผม”

“ขอบใจแกมากบุญทัน”พิพัฒน์มองหน้าบุญทัน แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มยิ้มให้ก็ชะงักไป เพราะรอยยิ้มนั้นเหมือนภูวดลมาก

บุญทันรีบก้มหน้าหลบสายตา เพราะคุณปู่จะสงสัย พิพัฒน์เปรย ถ้าตอนนี้ลูกชายยังไม่ตายก็คงได้อยู่กันพร้อมหน้าแล้ว

“แต่ตอนนี้อย่างน้อยท่านก็มีคุณภูมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วนะครับ”

“ยังไงก็ฝากเจ้าภูกับแกอีกคนนะ เฮ้อ คิดแล้วก็ขำ แกเป็นคนขับรถแท้ๆ แต่ฉันกลับฝากหลานสองคนกับแก หวังว่าวันหนึ่งแกจะไม่หักหลังฉันเหมือนอเนกล่ะ”

“ผมไม่มีวันทำอย่างงั้นหรอกครับท่าน”

พิพัฒน์ยิ้มพอใจ ชวนบุญทันไปเดินเล่นเป็นเพื่อน เพราะรู้สึกสบายใจที่ได้คุยด้วย

ooooooo

ในตอนบ่าย ธาวินนัดให้บุญทันออกมาพบที่ร้านอาหาร เขาอยากให้เพื่อนเปิดเผยความจริงกับคุณปู่ว่า เขาคือภูบดีทายาทตัวจริง แต่บุญทันขอเวลาอีกนิด อ้างว่ายังหาโอกาสไม่ได้

“อย่านานนะโว้ย เดี๋ยวน้องตาลของฉันเกิดจับได้ก่อนว่าฉันหายสมองเสื่อมจะยิ่งยุ่ง”

บุญทันรับปาก แล้วสองเพื่อนซี้ก็แยกย้ายกันไปทำภารกิจต่อ

เวลาต่อมา ปรารภเข้าเยี่ยมตาลที่โรงพยาบาล บังเอิญได้พบคุณหมอที่รักษาอาการความจำเสื่อมของธาวิน คุณหมอแจ้งข่าวดีกับคุณทนายว่า คนไข้จดจำทุกอย่างได้หมดแล้ว ปรารภดีใจมากรีบกลับขึ้นไปหาตาลที่ห้องพักเพื่อจะบอกข่าวดี แต่ธาวินอยู่ด้วย เขาแกล้งปวดท้องแล้วเรียกให้ปรารภไปหาหมอเป็นเพื่อน

ปรารภประคองธาวินออกจากห้อง เมื่อพ้นสายตาตาลแล้ว พ่อหนุ่มผิวเข้มก็สารภาพว่า เขาหายจากสมองเสื่อมแล้ว แต่ขอร้องคุณทนายว่าอย่าบอกกับตาล อยากจะอำเธอเล่นไปพลางๆ ก่อน

“จะเอาอย่างงั้นก็ได้ครับ ตามใจ ผมก็แค่อยากดีใจกับคุณภูเท่านั้นเอง”  ขาดคำ ตาลก็เปิดประตูห้องออกมา เธอเห็นธาวินยืนคุยกับปรารภก็แปลกใจ ทวงถามเรื่องไปหาหมอ ธาวินรีบทำตัวงอเรียกให้ปรารภช่วยประคอง

เวลาเดียวกัน ทางด้านบุญทัน เขาแวะมาหาเมย์ที่บ้าน สาวใช้ฟ้องว่า เธอเก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่ยอมลงมากินข้าวปลา แล้วเดินขึ้นไปตามเมย์ให้ เมื่อเคาะประตูเรียกอยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับ จึงเปิดเข้าไป พบเมย์นอนจมกองเลือดอยู่ในห้องน้ำ สาวใช้หวีดลั่น

บุญทันได้ยินเสียง เขารีบขึ้นไปดู แล้วพาเมย์ส่งโรงพยาบาล

ooooooo

บุญทันเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน สักครู่หมอก็เดินออกมาแจ้งว่า เมย์ปลอดภัยแล้ว เธอเสียเลือดมากต้องนอนพักโรงพยาบาลก่อน ชายหนุ่มถอนใจโล่งอก รีบเข้าไปดูแลหญิงสาว

เวลาเดียวกัน พิพัฒน์นั่งคุยอยู่กับปรารภเรื่องอเนกเพราะหลักฐานที่พบระบุชัดเจนว่า อเนกยักยอกเงินบริษัทไปถึงห้าสิบล้านบาท พิพัฒน์หนักใจเปรยกับปรารภ เกรงเอมีส่วนรู้เห็นด้วย

“ผมกำลังให้คนตรวจสอบอยู่ครับ”

“ฉันภาวนาขอให้มันไม่รู้เห็นกับพ่อมันนะ” พิพัฒน์ถอนใจ แล้วหันไปเรียกปารมีที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

แม่จอมวางแผนตีหน้าเศร้ารายงานคุณปู่ว่า เมย์สร้างเรื่องแล้วกรีดข้อมือตัวเอง แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้วเพราะบุญทันพาไปส่งโรงพยาบาลได้ทัน

“เฮ้อ นี่ฉันควรจะตายวันละกี่รอบนี่ ทำไมบ้านนี้มันถึงมีแต่เรื่อง จบเรื่องนั้นมาเรื่องนี้จบเรื่องนี้ไปเรื่องนู้น”

“ผมว่าท่านอย่าเครียดเลยครับ เดี๋ยวความดันขึ้น เดี๋ยวผมจะไปดูคุณเมย์ให้เองครับ” ปรารภอาสาแล้วออกไป

ปารมีรีบเข้ามาประจบคุณปู่ พลางตัดพ้อ เรื่องเมย์ที่ถือว่าเป็นหลานคนโปรด ไม่ว่าจะทำอะไรคุณปู่ก็ไม่เคยโกรธ

“ใครบอกแกว่าปู่ไม่โกรธ ปู่โกรธจนพูดไม่ออกต่าง หาก” พิพัฒน์ถอนใจอีกรอบ ขณะที่ปารมียิ้มสะใจ

ด้านเมย์ เธอนอนร้องไห้อยู่บนเตียง บุญทันเข้ามาแตะมือด้วยความห่วงใย หญิงสาวส่ายหน้าบ่นว่าอยากตาย เหมือนอยู่คนเดียว พ่อก็ไม่อยู่ คุณปู่ก็เกลียด

“ไม่หรอกครับ คุณปู่ยังรักคุณเมย์นะครับ แล้วคุณเมย์ก็ยังมีคุณเอ มีผมนะครับ” บุญทันดึงเมย์เข้ามากอดปลอบ

เอเปิดประตูเข้ามาเห็นพอดี เขาปราดเข้าไปกระชากบุญทันออกมา เมย์รีบอธิบายกับพี่ชาย แต่กลับโดนต่อว่า

“แกนี่มันช่างหาเรื่องไม่หยุดไม่หย่อนนะ ยังไม่ทันเผาศพพ่อก็สร้างเรื่องเรียกร้องความสนใจอีกแล้ว ทำไม อยากตายนักหรือไง นู่น ถ้าอยากตายไปโดดให้รถทับ จะได้ตายสมใจ ฉันจะบอกให้แกรู้นะ ทุกวันนี้ไม่มีใครสนใจแกแล้ว คุณปู่เขาก็ไม่เห็นหัวแกแล้วรู้รึเปล่า”

“คุณเอครับผมว่า...” บุญทันเข้ามาปราม แต่กลับโดนเอไล่ส่ง ก่อนจะหันมาพูดทำร้ายจิตใจเมย์ต่อ

บุญทันโมโห เข้ามาปกป้องเมย์ พร้อมประกาศว่าเมย์เป็นภรรยาของเขา และเขาจะไม่ยอมให้ใครมาว่าเธอได้อีก

“นี่แกกล้าพูดอย่างนี้กับฉันหรือ หึ สมใจแกแล้วใช่ไหม ที่ได้ผัวเป็นคนขับรถ” เอหันมาเย้ย

บุญทันสุดทนต่อยโครมเข้าที่หน้าเอ เอจะเข้ามาเอาคืน แต่พอเห็นคนขับรถเงื้อหมัดรอก็ชะงัก

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง... แกนี่มันใฝ่ต่ำจริง ๆ” เอเดินออกไป

เมย์สะอื้นฮัก ๆ บุญทันดึงเธอมากอด พลางปลอบด้วยเสียงนุ่มนวล

ooooooo

เอเดินหัวเสียออกมาจากห้อง สวนกับธาวินที่จะเข้ามาเยี่ยมเมย์ ธาวินเอ่ยทักทายชายหนุ่ม แต่กลับโดนตวาด

“แกก็อีกคนไอ้ภูบดี อย่าคิดนะว่าฉันจะยอมให้พ่อตายฟรี” แล้วหนุ่มเจ้าอารมณ์ก็เดินจากไป

ธาวินเป็นงง หันไปเปิดประตูห้องเพื่อเข้าไปเยี่ยมเมย์ เห็นบุญทันกำลังห่มผ้าให้คนรัก จึงเอ่ยถามอาการของเมย์ บุญทันบอกปลอดภัยแล้ว พลางหันมาบอกเมย์ว่าภูบดีมาเยี่ยม แต่สาวเจ้ากลับนอนนิ่ง

บุญทันส่งสัญญาณให้เพื่อนออกไปก่อน แล้วตามมาคุยด้วย ธาวินเล่าเรื่องที่เขาพบเอให้ฟัง ด้วยสงสัยว่าไปกินรังแตนที่ไหนมา บุญทันว่า เอคงโกรธที่โดนชก แล้วเปลี่ยนเรื่องถามเพื่อนเรื่องเวลาไปทำงาน

“ยังไม่ไป ฉันจะแวะไปหาตาลก่อน”

“งั้นเดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน” บุญทันเดินกลับเข้าไปดูเมย์ ส่วนธาวินเดินแยกไปหาตาล

ธาวินเข้ามาคุยเรื่องเมย์ให้ตาลฟัง หญิงสาวเห็นใจและสงสารเมย์จึงจะออกไปเยี่ยม แต่ธาวินว่า ตอนนี้เธอคงไม่อยากพูดกับใคร ควรปล่อยให้บุญทันจัดการ เพราะเป็นคนเดียวที่เมย์ยอมพูดด้วย

“จริงหรือคะ แหม บุญทันนี่มันมีเสน่ห์กับทั้งผู้หญิงผู้ชายเลยนะ แม้แต่คุณเองยังเรียกหามันทั้งวัน ตาลบอกให้หาคนขับรถใหม่ก็ไม่ยอม ติดใจบุญทันอยู่คนเดียว”

“ไม่ได้ติดใจ ก็คุณปู่ให้มันมาขับรถให้ผม ผมจะปฏิเสธมันก็ไม่ดีใช่ไหม”

“ค่ะ ตาลจะเชื่อ”

“ผมไปทำงานก่อนนะ เดี๋ยวตอนเย็นจะแวะมาหาใหม่”ธาวินหอมแก้มตาล แล้วเดินอมยิ้มออกไป

แม่ตาลเชื่อมมองตาม แล้วเสียงมือถือก็ดังขึ้น เธอเห็นเบอร์แม่โชว์อยู่หน้าจอ

“ฮัลโหลแม่ นี่แม่อยู่ไหนเนี่ย หนูโทร.หาแม่ตั้ง

หลายวันทำไมไม่รับ แล้วนี่แม่อยู่ไหน กลับไปเชียงใหม่รึยัง” ตาลใส่เป็นชุด เสียงเจ๊อ้อยตอบกลับมาว่า ยังไม่กลับเชียงใหม่แต่กำลังหางานทำอยู่ เป็นงานแม่บ้านในกรุงเทพฯ แล้วถามลูกสาวกลับว่า ยังอยู่บ้านภูบดีหรือเปล่า

“ถามได้ หนูก็อยู่บ้านคุณภูน่ะสิ”

“เออ งั้นแค่นี้ก่อนนะ แล้วเจอกัน” เจ๊อ้อยวางสาย

ตาลนั่งงงพึมพำกับตัวเอง “แล้วเจอกัน จะไปเจอกันที่ไหน”

ooooooo

เจ๊อ้อยมาสมัครงานที่บ้านพิพัฒน์ในตำแหน่งแม่บ้าน ต้นหอมพาเธอไปพบนภาผู้มีอำนาจตัดสินใจ นภามองเจ๊ตั้งแต่หัวจดเท้าแล้วบ่นว่า อยากจะได้เด็กสาวๆมากกว่า

“อุ๊ย อ้อยก็ไม่แก่เท่าไหร่นะคะ จะว่าไปแล้วอ้อยว่า อ้อยสาวกว่าคุณนภาหลายปีนะคะ”

นภาตีหน้าขรึมไม่ชอบใจ ต้นหอมรีบสะกิดเตือน เจ๊อ้อยปรับเปลี่ยนท่าที รับปากว่าเธอทำงานได้ทุกอย่างไม่แพ้เด็กสาวๆ นภาจึงตกลงจ้างเจ๊อ้อยไว้ แต่มีเงื่อนไขว่าต้องทดลองงานก่อนหนึ่งเดือน

“งั้นหนูให้น้าอ้อยแกทำประจำที่บ้านคุณนภา

ดีไหมคะ เพราะตอนนี้หนูกับมะยมก็สลับกันไปทำอยู่” ต้นหอมเสนอ

“ก็ได้ แต่ช่วงแรกแกต้องคอยควบคุมกำกับเขานะ แล้วก็เริ่มงานวันนี้ได้เลย”

เจ๊อ้อยอึกอักต่อรองขอกลับไปเอาเสื้อผ้าก่อน นภาอนุญาตอย่างไม่เต็มใจนัก เพราะคิดว่าเจ๊อ้อยออกลายขี้เกียจ

เมื่อตกลงเรื่องงานกันได้แล้ว ต้นหอมก็พาเจ๊อ้อยมาดูห้องพัก เจ๊ชวนคุยเรื่องคนในบ้านเพื่อหาข้อมูลและถามถึงตาลด้วยความเป็นห่วง แต่พอได้ยินต้นหอมบอกว่า ตาลถูกยิงก็ตกใจร้องเสียงหลง

หา...ถูกยิง”

“น้าอ้อยไม่ต้องตกใจขนาดนั้นหรอก คุณตาลเขาปลอดภัยแล้ว พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้ เอาล่ะ เดี๋ยวหนูจะพาน้าอ้อยไปดูที่พักก่อนนะ” ต้นหอมเดินนำเข้าห้อง ทิ้งให้เจ๊อ้อยยืนบ่นพึมพำ เรื่องลูกไม่บอกว่าถูกยิง

ooooooo

ปารมีบุกเข้าหาธาวินที่บริษัทวรารมย์ อ้างมาขอโทษ เรื่องพฤติกรรมไม่ดีเมื่อคืน ด้วยความอึดอัดใจ ชายหนุ่มรีบบอกไม่ถือโกรธ แล้วเร่งให้กลับไป แต่แม่จอมมารยาตื๊อไม่เลิก บอกขอเป็นแค่น้องสาว แล้วโผเข้ากอดชายหนุ่ม แถมอ้อนขอไปเยี่ยมตาลด้วย ธาวินจำต้องยอม

เมื่อทั้งสองเดินออกมาจากห้อง เอเห็นเข้าพอดี เขากลัวคนรักจะนอกใจ จึงโทร.ถาม ปารมีหันมาโกหกธาวินว่าแม่โทร.มา แล้วกดรับสายบอกกับเอว่า จะไปเยี่ยมตาลที่โรงพยาบาล

“เดี๋ยวปาเสร็จธุระแล้วจะโทร.หานะคะ” ปารมีปิดโทรศัพท์ทันที ไม่สนเอที่มองตามอย่างโกรธแค้น

เวลาต่อมา ปารมีเข้ามาเยี่ยมตาลในห้องพัก ส่วน ธาวินขอแวะไปเยี่ยมเมย์ก่อน จอมมารยาสบโอกาสแกล้งเปรยเรื่องเธอกับธาวินมาด้วยกัน หวังให้ตาลระแวงแต่ตาลไม่ใช่คนคิดมากจึงไม่ใส่ใจ แล้วธาวินก็ตามเข้ามาเขาจุ๊บหน้าผากตาลด้วยความรัก หญิงสาวหน้าแดงเพราะอายปารมี

“ไม่ต้องอายหรอก ปาเขาก็รู้ว่าผมรักตาล ใช่ไหม ปา” ธาวินหันมา ปารมีฝืนยิ้มให้ ชายหนุ่มรีบบอกข่าวดีกับตาลว่า พรุ่งนี้สายๆ ก็กลับบ้านได้แล้ว สาวเจ้าดีใจมากๆ

“แต่ถึงกลับบ้านตาลก็ต้องนอนเฉยๆก่อนนะ

ห้ามเดินไปไหนมาไหน รู้ไหม เดี๋ยวแผลจะอักเสบ”

“แต่ตาลไม่เป็นอะไรแล้วนะคะ”

“จ้า คนเก่ง ตาลเนี่ยเก่งตลอด” ธาวินดึงจมูกตาลเป็นเชิงล้อ

ปารมีมองทั้งสองอย่างอิจฉา เธอขอตัวออกไปข้างนอก รีบโทร.หาสารวัตรสมยศ เพื่อเร่งให้จัดการตาลที่โรงพยาบาล แต่สมยศว่า เสี่ยงเกินไป ให้ใจเย็น ๆ ไว้ก่อน เรื่องฆ่าคนไม่ใช่เรื่องยาก แต่ต้องทำอย่างรอบคอบ

“ก็ได้ อย่าให้มันช้านัก ฉันไม่อยากจะรอแล้ว” ปารมีตวาดใส่ แล้วหันกลับก็เห็นบุญทันยืนมองอยู่ เธอร้อนตัวถามคนขับรถว่ามานานหรือยัง

“ผมเพิ่งมาครับ คุณภูให้มาบอกคุณปาว่าจะกลับแล้วครับ”

“อืมม์” ปารมีเดินออกไป บุญทันมองตามสงสัยว่า ปารมีคุยกับใคร

ooooooo

ในตอนค่ำ บุญทันยืนคุยกับธาวินเรื่องปารมีอยู่หน้าบ้าน คิดว่าเพื่อนยังไม่เลิกเจ้าชู้ ธาวินยืนยันเสียงแข็งว่า รักตาลคนเดียว

“ก็ขอให้เป็นอย่างงั้นเถอะ เออ คืนนี้ฉันจะไม่อยู่นะ จะไปดูน้องเมย์ ไม่อยากให้เขาอยู่คนเดียว”

“นี่ แกชอบน้องเมย์เขาจริงๆใช่ไหม”

“ใช่ ฉันรักเขา” บุญทันบอกเสียงเรียบๆ แล้วเดินไปขึ้นรถขับออกไป

“ไอ้นี่ เห็นทำขรึม ที่แท้ก็ร้ายไม่เบา” ธาวินหัวเราะกับตัวเอง ไม่ทันเห็นพิพัฒน์ที่ยืนมองอยู่ ด้วยรู้สึกแปลกใจในความสนิทสนมของธาวินกับบุญทัน

เวลาเดียวกัน ปารมีกลับเข้ามาในบ้าน เธอย่อง ไปดูที่ห้องนภาเห็นแม่หลับไปแล้วก็เบาใจจึงเดินเข้าห้องตัวเอง พลันต้องสะดุ้งเมื่อเห็นเอยืนรออยู่

“นี่พี่เอเข้ามาทำไม เดี๋ยวแม่ปามาเห็นเข้า จะเป็นเรื่องนะคะ”

“เธอไปไหนมา”

“ก็บอกแล้วไงคะว่าไปเยี่ยมเมียพี่ภู”

“ฉันถามจริงๆ เธอคิดจะทำอะไรถึงเอาตัวเข้าไปใกล้ชิดไอ้ภูบดี”

“จะทำอะไรคะ ก็ปาเคยบอกแล้วไงว่าปาทำทุกอย่างเพื่อพี่เอที่ปาไปใกล้ชิดเขาก็เพื่อให้เขาตายใจ”

“เธอไม่ได้คิดหักหลังฉันนะ”

“ทำไมพูดอย่างนี้ล่ะคะ ปาเสียใจนะ พี่เอก็รู้ว่าปารักพี่เอแค่ไหน” ปารมีโผเข้ากอดพลางออดอ้อนให้เอเชื่อ แต่เขายังยืนนิ่ง เธอจึงผละไปคว้าคัตเตอร์บนโต๊ะมาทำท่าจะกรีดข้อมือตัวเองเพื่อพิสูจน์ความจริงใจ

“เอาล่ะ พี่เชื่อแล้ว พี่ขอโทษ เป็นเพราะพี่รักปา พี่ถึงไม่อยากให้ปาไปใกล้ชิดใคร” เอดึงคัตเตอร์จากมือปารมี

“ปาเข้าใจค่ะ แต่ที่ปาทำก็เพื่ออนาคตของเรานะคะ” ปารมีมองหน้าเอนิ่ง ชายหนุ่มเคลื่อนหน้าเข้ามาจะจูบ แต่เธอบ่ายเบี่ยงอ้างว่าเดี๋ยวแม่มาเห็น

“แม่ปาหลับไปแล้ว ไม่ตื่นมาหรอก มา ให้พี่ชื่นใจหน่อย” เอดึงปารมีมาที่เตียง

ooooooo

ดึกคืนนั้น นภาฝันถึงเรื่องในอดีต เธอสะดุ้งตื่นด้วยความกลัว แล้วนึกห่วงลูกขึ้นมาจึงลุกออกไปดู

ขณะที่ปารมีกำลังหลอกล่อให้เอช่วยกำจัดภูบดีเพื่อฮุบมรดก นภาเดินเข้าไปได้ยินเสียงลูกคุยกับผู้ชายในห้อง เธอรีบเคาะประตูเรียก ปารมีสะดุ้งสั่งให้เอไปหลบในห้องน้ำ แล้วคว้าเสื้อคลุมสวม ถลันออกไปเปิดประตู

นภาถามลูกว่าคุยอยู่กับใคร ปารมีตีหน้าซื่อบอกว่าคุยโทรศัพท์กับเพื่อนแล้วซักแม่ว่า ตื่นมาทำไมกลางดึก

“แม่ฝันร้ายน่ะ เลยตกใจตื่น”

“อ้าว นี่แม่ไม่ได้กินยานอนหลับของหมอหรือคะ”

“แม่เห็นลูกยังไม่กลับก็เลยเป็นห่วง เลยไม่อยากกินยา เดี๋ยวหลับแล้วไม่รู้เรื่อง”

“ก็ปาโทร.มาบอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องห่วง ไปค่ะ เดี๋ยวปาเอายาให้”

นภาเดินนำออกไปอย่างว่าง่าย ปารมีหันมาพยักหน้าให้เอรีบกลับ แล้วเดินตามแม่ไป

ooooooo

คืนนั้น เมย์ไม่อาจข่มตาหลับได้ เธอพลิกตัวหันมามองบุญทันที่นอนหลับอยู่บนโซฟา แล้วหวนนึกถึงสิ่งดีๆ ที่ชายหนุ่มเคยทำให้

บุญทันขยับตัวทำให้ผ้าห่มหลุดไปที่ปลายเท้า เมย์ลุกขึ้นมาหยิบผ้าห่มห่มให้ ชายหนุ่มรู้สึกตัวตื่น เขามองหน้าหญิงสาวนิ่ง สาวเจ้าให้บุญทันกลับไปนอนที่บ้าน เธออยู่คนเดียวได้

“ไม่เป็นไรครับ ผมอยากอยู่เป็นเพื่อนคุณ ผมไม่อยากให้คุณเมย์คิดมาก ถึงแม้วันนี้คุณเมย์อาจจะคิดว่าตัวเองไม่มีใคร แต่ผมอยากให้รู้ว่าคุณยังมีผมอยู่ตรงนี้”

“ทำไมนายถึงดีกับฉัน ทั้งๆที่ฉันไม่เคยดีกับนายเลย” เมย์น้ำตาซึม

“ผมบอกแล้วไงครับว่าผมรักคุณ”

“ทั้งๆที่ฉันเคยด่านาย ร้ายกาจกับนายนี่หรือ”

“ครับ ผมรักคุณเมย์ที่คุณเมย์เป็นแบบนี้”

เมย์น้ำตารินมองหน้าบุญทันด้วยความตื้นตัน ชายหนุ่มยิ้มให้แล้วดึงเธอเข้ามากอด

ooooooo

สายวันใหม่ ธาวินเข็นวีลแชร์พาตาลเข้ามาในบ้าน พิพัฒน์ลงมาเห็นก็ทักถามอาการ

“เดินได้แล้วค่ะ แต่คุณภูไม่ยอมให้ตาลเดิน” ตาลตอบพร้อมส่งค้อนให้ธาวิน

“ก็ผมกลัวว่าตาลจะหกล้มนี่นา”

“เอาน่า คนเขาหวังดีก็อย่าไปปฏิเสธเขาเลย ไปเจ้าภูพาเมียขึ้นไปพักผ่อนก่อน” พิพัฒน์โบกมือไล่

ตาลหันมาบอกธาวินว่าจะขึ้นบันไดเอง ธาวินไม่ยอม เข้าอุ้มตาลเชื่อมเดินขึ้นบันไดไปหน้าตาเฉย ต้นหอมเดินสวนลงมา ทำท่าจะทักทาย แต่ช้ากว่าเจ้านายหนุ่ม เขาสั่งให้ไปชงน้ำขิงร้อนๆมาให้คนรักดื่ม

“ค่ะ แหม คุณภูนี่โรแมนติกจัง” ต้นหอมยิ้มทำตาฝันหวาน

ธาวินพาตาลเข้ามาในห้องแล้วค่อยๆ วางบนเตียง สาวเจ้าเอียงอายเอ่ยคำขอบคุณ ชายหนุ่มส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ขอเปลี่ยนจากขอบคุณเป็นอย่างอื่นแล้วชี้ไปที่แก้มตัวเอง

ตาลหอมแก้มหนึ่งฟอด เจ้าของแก้มมองเธอนิ่งพลางเอ่ยถาม

“ตาลรู้ไหมว่าผมรักตาลมากแค่ไหน”

“ไม่รู้ค่ะ เท่าฟ้ามั้ง ถ้าไม่ใช่เท่าฟ้า ตาลไม่ยอมนะคะ เพราะท้องฟ้าใหญ่ที่สุดแล้ว”

“ผมรักตาลเท่าชีวิตผม รู้ไหมตอนที่ตาลถูกยิง ผมกลัวมากเลย กลัวว่าตาลจะจากผมไป โดยที่ผมยังไม่ได้บอกให้ตาลรู้ว่าผมรักตาลมากแค่ไหน” ธาวินทำซึ้งค่อยๆ เคลื่อนหน้าเข้าหาตาล แต่แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“อย่าบอกนะว่าต้นหอม” ธาวินลุกไปเปิดประตูอย่างหัวเสีย แล้วพลันชะงักเมื่อเห็นเจ๊อ้อยยืนยิ้มให้

“สวัสดีค่ะคุณภูบดี อ้อยเป็นแม่บ้านใหม่ค่ะ น้ำขิงค่ะ”

“ใครหรือคะคุณภู” ตาลร้องถาม

ธาวินจำต้องเล่นตามน้ำ แสร้งจำเจ๊อ้อยไม่ได้ เขาพาเธอเข้ามาหาตาลในห้อง ตาลเห็นแม่ก็ตกใจจะร้องเรียก แต่เจ๊อ้อยชิงพูดขึ้นก่อน “สวัสดีค่ะคุณตาล อ้อยเป็นแม่บ้านใหม่ค่ะ นี่ค่ะน้ำขิง” แล้วเจ๊ก็หลิ่วตาให้ลูกสาวก่อนเดินออก

สาวตาลนั่งตะลึง แล้วรีบตั้งสติหันมาถามธาวินว่า เธอไม่อยู่แค่หกเจ็ดวัน มีแม่บ้านใหม่ด้วยหรือ

“อืมม์ นั่นสิ ผมก็เพิ่งเคยเห็นหน้า เมื่อกี้เขาว่าชื่ออะไรนะ”

“เอ...ไม่รู้สิคะ ตาลไม่ทันฟัง ตาลอยากเข้าห้องน้ำ” ตาลเปลี่ยนเรื่อง

ธาวินทำท่าจะเข้าประคอง แต่ตาลไม่ยอมลุกเดินไปเอง หนุ่มผิวเข้มมองตามไม่เข้าใจว่าตาลคิดจะทำอะไรถึงพาแม่มาอยู่ด้วย ส่วนตาลเมื่อเข้ามาในห้องน้ำ ก็รีบโทร. ถามแม่ว่าคิดจะทำอะไร ถึงเข้ามาอยู่ในบ้านเดียวกัน แต่ เจ๊อ้อยไม่ยอมบอก ทำให้เธอร้อนใจกลัวแม่จะก่อเรื่องอีก

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"น้ำหวาน" เครียดดราม่าหนัก บท พนักงานเคลมประกัน ทำพิษ

"น้ำหวาน" เครียดดราม่าหนัก บท พนักงานเคลมประกัน ทำพิษ
27 ม.ค. 2563
17:20 น.