ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เล่ห์ร้อยรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ตาลออกมานั่งฝันหวานถึงเงินสิบห้าล้านที่จะได้จากพิพัฒน์ ธาวินเดินตามมา แต่เห็นสาวเจ้านั่งเหม่อจึงเขามาลักหอมแก้ม ตาลสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ต่อว่าชายหนุ่มที่ชอบขโมยหอมอยู่เรื่อย

“ผมไม่ได้ขโมยนะ ก็ตาลเป็นเมียผม” ธาวินทำท่าจะหอมซ้ำ ตาลร้องห้ามบอกว่าเขาเป็นเกย์ไม่ได้ชอบผู้หญิง แต่ธาวินไม่ฟังจะหอมแก้มให้ได้ ตาลเบี่ยงตัวหลบอ้างว่าขอเวลาทำใจ

“โอเคจ้ะ ผมขอโทษ ตาลยังไม่บอกผมเลยว่าเหม่อคิดอะไรอยู่”

“อ๋อ ตาลคิดถึงแม่น่ะค่ะ แม่คงดีใจที่รู้ว่าตาลจะแต่งงาน”

“พอตาลได้เงินค่าสินสอดจากคุณปู่ไปใช้หนี้

คุณแม่ของตาลก็จะไม่ลำบากแล้ว สัญญากับผมนะถ้าตาลมีเรื่องอะไรเดือดร้อน ตาลต้องบอกให้ผมรู้เป็นคนแรก” ธาวินจับมือเธอขึ้นมาพลางสบตา “ก่อนหน้านี้ผมอาจเคยทำร้ายความรู้สึกตาล แต่ผมให้สัญญาว่า จากนี้ไป ผมจะรักและดูแลตาลให้ดีที่สุด”

ตาลฟังแล้วอึ้งเริ่มหวั่นไหวไปกับธาวิน ใกล้ๆกันนั้น บุญทันแอบมองทั้งคู่อยู่ เขาบอกกับตัวเองว่าต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับธาวิน

จังหวะนั้นเอง เมย์เดินออกมาเห็นบุญทันกำลังชะเง้อมองธาวินกับตาล จึงเข้าไปต่อว่า บุญทันลืมตัวดึงเมย์มาจูบเพื่อให้เธอหยุดพูด เมย์โกรธมากตบหน้าบุญทันฉาดใหญ่

“แกกล้าดีมากนะ ที่ทำแบบนี้กับฉัน ฉันจะบอกคุณปู่ให้ไล่แกออก” เมย์เดินออกไป

“เอ่อ เดี๋ยวครับคุณเมย์...ไม่น่าเลยเรา” บุญทันนึกโกรธตัวเอง

ooooooo

ปารมีเข้ามาอ้อนทำคะแนนกับพิพัฒน์บนตึกใหญ่ เธอบอกกับคุณปู่เรื่องอาการป่วยของแม่ หวังเรียกคะแนนสงสาร

แล้วเมย์เดินหน้าบึ้งเข้ามาฟ้องคุณปู่ให้ไล่บุญทันออก พิพัฒน์ถามถึงเหตุผล แต่เมย์อึกอักไม่กล้าบอกความจริง เธออ้างว่าไม่ชอบหน้าบุญทัน

“เฮอะ แกนี่ชักจะเอาแต่ใจใหญ่แล้วนะ ไม่ชอบหน้าใครก็จะให้ปู่ไล่ออก แกโตแล้วนะไม่ใช่เด็กๆ หัดเอาอย่าง ยัยปาเขาซิ เขาไม่เคยทำอะไรให้ปู่ต้องหนักใจหรือปวดหัวเหมือนแก” พิพัฒน์ส่ายหน้าระอา

เมย์หันมามองหน้าปารมี เห็นเธอส่งยิ้มหยันจึงว่าประชด “ก็ใช่สิคะ เมย์เลียแข้งเลียขาคนไม่เป็นนี่” แล้วแม่จอมเหวี่ยงก็เดินเชิดออกไป

พิพัฒน์ถอนใจเฮือกหันมาบอกปารมีว่าอย่าไปถือสาน้อง

“ไม่หรอกค่ะคุณปู ปารู้ตัวว่าปากับแม่เป็นแค่คนมาอาศัย ไม่เหมือนน้องเมย์ที่เขาเป็นญาติคุณปู่ เขาจะว่าปากับแม่ยังไงก็ได้”

“แกก็คิดมากเหมือนแม่แกอีกคนแล้วยายปา ปู่ไม่เคยคิดว่าแกกับแม่เป็นคนอื่นคนไกล ยังไงปู่ก็รักแกเหมือนลูกเหมือนหลาน”

“ขอบคุณนะคะคุณปู่ คุณปู่มีพระคุณกับปาและแม่มากค่ะ” ปารมีก้มลงกราบ

พิพัฒน์ถอนใจอีกรอบ แล้ววานให้ปารมีไปตามบุญทันมาพบ ครั้นออกมาถึงหน้าบ้าน ปารมีพบบุญทันกำลังเจรจาอยู่กับเมย์ แต่ดูท่าทางเมย์โกรธมาก เธอสะบัดหน้าเดินเชิดออกไป ปารมีชักสงสัยจึงเข้าไปบอกบุญทันว่า คุณปู่เรียกหาแล้วเอ่ยถามว่า เกิดอะไรขึ้น แต่บุญทันว่าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัว

“แต่ฉันว่าแกสองคนเหมือนมีอะไรกันนะ” ปารมี มองตาม

ooooooo

บุญทันเข้าไปพบพิพัฒน์ในห้องทำงาน ได้ยินท่านเอ่ยว่า ต้องขอโทษแทนเมย์ที่เอาแต่ใจจนเคยตัวบุญทันหน้าเสียรีบออกตัวว่า เป็นเพราะตนพูดไม่ดีกับเมย์ก่อน

พิพัฒน์ส่ายหน้าบ่นต่อ ตอนแรกท่านตั้งใจจะให้เมย์แต่งงานกับภูบดีหลานชาย เพราะถ้ามีครอบครัว เมย์อาจมีความคิดเป็นผู้ใหญ่กับเขาบ้าง แต่เสียดายที่หลานชายดันมีเมียแล้ว

บุญทันอมยิ้มแล้วแกล้งเปรยว่า ถ้าไม่ใช่ภูบดี คุณเมย์จะเหมาะสมกับใคร พิพัฒน์ตอบทันควันว่า ถ้าท่านไม่จับเมย์แต่งงานก็คงไม่มีใครกล้ามาขอเป็นเมียแน่

“เออ มัวแต่พูดเรื่องยายเมย์เกือบลืมเรื่องสำคัญ เดือนหน้าหลังจากที่ภูบดีแต่งงาน เขาจะเข้าไปทำงานที่บริษัท ฉันจะให้แกขับรถให้เขา ส่วนฉันเดี๋ยวให้ไอ้แย้มมัน หาคนมาใหม่ แล้วปืนที่ให้ไปยังอยู่ดีใช่ไหม” พิพัฒน์เข้าเรื่อง

บุญทันพยักหน้ารับ พิพัฒน์ย้ำให้เขาเอาปืนติดตัวไว้ เพราะไม่แน่ใจว่าการกลับมาของภูบดีจะทำให้ใครไม่พอใจบ้าง แล้วท่านก็รำพึงถึงภาคินลูกชายที่ตายอย่างไม่มีสาเหตุ แถมหลังภาคินตายไปแล้ว สมยศก็มาแจ้งกับพิพัฒน์ว่า ผลการชันสูตรศพพบว่ามียาเสพติดในเลือด ตำรวจจึงสันนิษฐานว่าภาคินคงใช้ยาเสพติดก่อนที่จะโดดตึกเพื่อฆ่าตัวตาย

“ฉันฝากให้แกดูแลภูบดีด้วยนะ” พิพัฒน์หันมากำชับ

“ครับท่าน”บุญทันรับคำหนักแน่น เขาแอบน้ำตาคลอตื้นตันในความรักที่ปู่มีให้ และให้สัญญากับตัวเองว่าจะต้องหาตัวฆาตกรที่ฆ่าลุงภาคินมาให้ได้

ooooooo

หลังจากให้ลูกน้องไปสืบเรื่องตาลได้ไม่นาน สมยศก็หาบ้านตาลพบ เขาตามไปสมทบกับลูกน้องที่บ้านของตาล และบุกเข้าค้นในบ้าน แต่ไม่พบใครจึงออกมาสอบถามชาวบ้านแถวนั้นก็พอได้เค้าว่า สองแม่ลูกหายไปสองอาทิตย์กว่าแล้ว และเป็นไปได้ว่าทั้งคู่จะเป็นนักต้มตุ๋น

สมยศนำข้อมูลที่ได้ไปบอกกับปารมีและขอเงินค่าเหนื่อยเพิ่มอีกสองหมื่น ปารมียอมจ่ายและเร่งให้สมยศรีบหาหลักฐานมาแฉตาล สมยศอ้อนจะชวนปารมีไปหาความสุขกันต่อ แต่เธออ้างว่าต้องรีบกลับเพราะแม่ไม่สบาย แล้วรีบขอตัว

จังหวะนั้นเอง เอเข้าไปซื้อกาแฟในร้าน เขาเหลือบเห็นปารมีคุยอยู่กับสมยศก็หึง จึงตามไปต่อว่า ปารมีตีหน้าซื่ออ้างว่า แวะมาซื้อกาแฟให้คุณปู่ แต่บังเอิญเจอสารวัตรสมยศเลยหยุดคุยด้วย

เอยอมเชื่อตามนั้น เขาชวนปารมีไปหาที่เงียบๆคุยกัน แต่ปารมีว่าต้องเอาเค้กกลับไปให้คุณปู่ทาน แล้วเดินเลี่ยงออกไป เอมองตามอย่างเสียดาย ส่วนปารมีทำหน้าชิงชังบอกกับตัวเอง

“ผู้ชายมีแต่พวกเอาแต่ได้ เอาไว้ให้ถึงวันที่ฉันได้ทุกอย่างก่อนเถอะ ฉันจะเอาคืนพวกแกให้สาสม”

ooooooo

เช้าวันใหม่พิพัฒน์บอกกับตาลและธาวินว่าให้ไปลองชุดแต่งงาน ปารมีช่วยติดต่อร้านเวดดิ้งไว้ให้แล้ว ธาวินรับคำ พิพัฒน์คุยถึงเรื่องฮันนีมูน ธาวินว่าที่ไหนก็ได้ แล้วหันมาถามตาล ว่าจะไปไหนดี

“ตาลไปไหนก็ได้ค่ะที่มีคุณภูไปด้วย” ตาลทำฉอเลาะใส่

“แหม แกนี่โชคดีนะเจ้าภูที่ได้เมียน่ารักอย่างหนูตาล” พิพัฒน์หัวเราะชอบใจ

ตาลนึกขึ้นได้แสร้งตีหน้าซื่อถามพิพัฒน์เรื่องเงินค่าสินสอดว่าจะได้เมื่อไหร่ เพราะเธอไม่ค่อยรู้เรื่องธรรม– เนียมไทยจึงศึกษาไว้

“ปกติตามธรรมเนียมก็ต้องให้วันแต่งน่ะแหละ แล้วหนูบอกแม่รึยังว่าจะเอาเงินไปใช้หนี้ให้”

“บอกแล้วค่ะคุณปู่ แม่ดีใจใหญ่เลย แม่ฝากกราบขอบพระคุณคุณปู่ด้วย”

“หวังว่าวันแต่งคงจะได้เจอแม่หนูนะ”

“ค่ะ แม่บอกว่าจะมาแน่ค่ะ คุณปู่เติมกาแฟหน่อยไหมคะ” ตาลส่งยิ้มใสซื่อ...พิพัฒน์อมยิ้มถูกใจหลานสะใภ้ยิ่งนัก

ในตอนสาย ธาวินกับตาลออกไปลองชุดแต่งงานตามคำสั่งของคุณปู่โดยมีบุญทันเป็นคนขับรถพาไป บุญทันแอบสังเกตอาการเพื่อนรักอยู่ห่างๆ แต่ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าอะไรทำให้เขาเปลี่ยนไป

สักพักปรารภก็ตามมา เขาสั่งให้บุญทันกลับไปก่อน เขาจะพาภูบดีไปหาหมอ แล้วพาไปส่งบ้านเอง บุญทันเอะใจอาสาขับรถไปให้ แต่ปรารภไม่ยอม ทำให้บุญทันยิ่งสงสัยจึงแอบตามไป

เวลาต่อมา ปรารภ ธาวิน และตาลมาพบหมอระบบประสาทตามนัด เพื่อหาวิธีฟื้นความทรงจำของธาวิน บุญทันเห็นป้ายที่หน้าห้องหมอก็สงสัยว่า ปรารภกับตาลจะร่วมมือกันล้างสมองธาวิน

ส่วนธาวินที่คุยอยู่กับหมอในห้อง เขาได้รับคำแนะนำว่า ให้ลองกระตุ้นความทรงจำด้วยการให้ตาลพาชายหนุ่มออกเดทอีกครั้ง เพื่อความประทับใจในอดีตจะทำให้ความจำของเขากลับคืนมา

ตาลอึกอักเพราะยังคิดไม่ออกว่าจะพาชายหนุ่มไปเดทที่ไหน

หลังจากทั้งสามออกจากห้องหมอมาแล้ว บุญทันก็สวมรอยเข้าไปคุยกับหมอ อยากรู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนรัก แต่หมอไม่ยอมบอกเพราะปรารภขอร้องไว้อย่าบอกใครเรื่องเจ้านายของเขาความจำเสื่อม บุญทันผิดหวัง แต่เขายังไม่ละความพยายาม

ooooooo

ในตอนค่ำ บุญทันแอบตามธาวินกับตาลไปเดทที่ร้านอาหารฝรั่งในโรงแรมหรู เขาได้ยินทั้งสองคุยกันเรื่องธาวินความจำเสื่อม

“ไอ้วินความจำเสื่อมงั้นหรือ” บุญทันอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน และต้องสะดุ้งเมื่อเห็นเมย์เดินเข้ามาทักทายตาลกับธาวิน เพราะเธอบังเอิญนัดเพื่อนมาทานที่ร้านนี้เหมือนกัน

ตาลชวนเมย์นั่งด้วยกัน แต่เมย์ไม่อยากเป็นก้างขวางคอจึงขอตัวไปนั่งรอเพื่อนที่โต๊ะ บุญทันรีบยกเมนูบังหน้า แล้วหาโอกาสหลบออกไป แต่บังเอิญเมย์หันไปเห็นพอดี เธอวิ่งตามมาเรียกบุญทัน แต่เขาหายไปในความมืดเสียแล้ว

ส่วนธาวินที่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขานั่งจิบไวน์อย่างอารมณ์ดีพลางมองตาลอย่างเคลิบเคลิ้ม ตาลชักเขินชวนให้ชายหนุ่มทานอาหาร

“แปลกนะทำไมผมจำได้แค่ภาพที่อยากจูบตาล ทำไมจำภาพอื่นๆ ไม่ได้เลย”

“ก็คุณภูเจ้าชู้นี่คะ เจอตาลครั้งแรกก็อยากจะปล้ำตาลซะแล้ว คุณน่ะผู้ชายชีกอ”

“ผมขอถามอะไรอย่างได้ไหม ถ้าผมจำอะไรในอดีตไม่ได้เลย ตาลจะยังรักผมอยู่ใช่ไหม”

“รักสิคะ ก็ตาลเป็นเมียคุณภูนะคะ ตาลจะไม่รักคุณภูได้ไง”

“ขอบคุณมากนะตาล ผมอยากให้ตาลรู้นะถึงผมจะจำไม่ได้ว่าผมรักตาลตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ผมจะรักตาลตลอดไป” ธาวินจับมือตาลขึ้นจูบ ตาลซาบซึ้งชักอินไปด้วย

ooooooo

บุญทันกลับห้องพักด้วยอาการคิดไม่ตก เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ธาวินถึงความจำเสื่อม แล้วผู้หญิงชื่อตาลเป็นใคร เธอมาเกี่ยวข้องอะไรด้วย

ส่วนตาลที่กลายเป็นผู้ต้องสงสัย เธอประคองธาวินที่เมาไวน์เข้ามาในห้อง ระหว่างนั้นได้ยินชายหนุ่มบอกรักไม่หยุด และทำท่าจะจูบ

“ไม่ได้ค่ะ” ตาลรีบผละออกมา

“ทำไมอ่ะ ตาลไม่รักผมหรือ ผมว่าผมไม่ได้เป็นเกย์แล้วล่ะนะ ให้ผมจุ๊บทีนึง” ธาวินทำปากจู๋

“ไม่ค่ะ ตาลจะไปอาบน้ำ” ตาลผลักธาวินล้มลงไปนอนบนเตียง แล้วหนีเข้าห้องน้ำไป

“ผมอยากให้คนทั้งโลกรู้ว่าผมรักตาล ผม...รัก...ตาล...” ธาวินพึมพำแล้วหลับไป

ตาลแอบยิ้มนึกถึงที่ธาวินพูด แล้วรีบเตือนตัวเอง “ไม่ได้นะ นี่มันเรื่องโกหก เราไม่ได้เป็นอะไรกับเขาห้ามอิน”

ครั้นอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ตาลก็เข้ามาปลุกให้ธาวินไปอาบน้ำบ้าง แต่เขากลับรวบตัวเธอลงไปนอน ตาลโวยวายพลางดิ้นหนี แต่ธาวินกลับยิ่งรัดแน่นไม่ยอมปล่อย

ตาลหมดปัญญาหยุดดิ้น ธาวินก็หยุดรัด แต่เมื่อเธอจะลุกหนี เขาก็ดึงกลับไปกอดใหม่

“โอ๊ย...อะไรกันเนี่ย ฉันไม่ใช่หมอนข้างนะ... ปล่อย...” ตาลจะเล่นงานธาวิน แต่เห็นเขายังหลับไม่รู้เรื่อง ก็ถอนใจจำนอนอยู่ในอ้อมกอด แล้วหลับไปในที่สุด

ooooooo

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา ธาวินลืมตาตื่นขึ้นเห็นตาลยังคงหลับอยู่ในอ้อมกอด เขาอมยิ้มแล้วก้มลงหอมแก้มเธอเบาๆ ตาลงัวเงียตื่นขึ้นมาเห็นธาวินส่งยิ้มให้ก็รีบผละออกมา แต่เขากลับดึงไว้ไม่ยอมปล่อย เธอจึงกัดแขนเขาเป็นการเอาคืน พลางต่อว่าที่หลอกกอดเธอทั้งคืน

“ถ้าผมไม่แกล้งก็ไม่ได้นอนกอดตาลสิ” ธาวินยื่นหน้าเข้ามาใกล้อย่างทะเล้น

“คุณเนี่ยเจ้าเล่ห์ที่สุดเลย” ตาลส่งค้อนให้ก่อนเดินหนีเข้าห้องน้ำไป...ธาวินหัวเราะไล่หลังอย่างอารมณ์ดี

เวลาเดียวกัน พิพัฒน์เรียกอเนกมาพบ และแจ้งว่าจะให้ภูบดีเข้าไปดูแลโครงการโรงแรมที่หัวหินในต้นปีหน้า และหลังจากเสร็จเรื่องแต่งงานแล้ว จะให้หลานชายเข้าไปทำงานที่บริษัทโดยเริ่มจากฝ่ายบริหารที่เอดูแลอยู่ แล้วให้เอย้ายไปอยู่ฝ่ายการตลาดแทน อเนกอึดอัดใจขยับจะค้าน แต่พิพัฒน์ชิงพูดขึ้นก่อน

“ฉันรู้ว่าแกจะพูดอะไร แต่วันหนึ่งข้างหน้าภูบดีจะต้องเป็นคนดูแลบริษัทในเครือของฉันทั้งหมดและฉันก็หวังว่าแกกับลูกชายจะเป็นที่ปรึกษาที่ดีให้กับเจ้าภู”

“ครับ” อเนกลอบถอนใจอย่างอึดอัด แล้วขอตัวกลับไปแจ้งข่าวกับลูกชาย

ooooooo

เอโวยลั่นไม่ยอมเป็นลูกน้องภูบดี แต่อเนกว่าไม่มีใครขัดคำสั่งคุณปู่ได้ เพราะท่านเป็นเจ้าของบริษัท เอค้านว่า เขากับพ่อมีส่วนในการสร้างให้มันเจริญมาถึงทุกวันนี้

“เรื่องนั้นพ่อรู้ แต่แกอย่าลืมว่าพ่อเป็นแค่ลูกบุญธรรมของคุณปู่ เปรียบไปแล้วก็เหมือนเป็นแค่ลูกจ้างคนหนึ่ง เราไม่มีสิทธิ์อะไรในบริษัทนี้”

“ไม่ ผมไม่ยอม ผมจะไปพูดกับคุณปู่เอง ผมไม่เชื่อหรอกว่าน้ำหน้าอย่างไอ้ภูบดีมันจะบริหารงานที่นี่ได้”

“เชื่อพ่อ ไม่มีประโยชน์หรอก คุณปู่รอทายาทคนนี้มานานถึงวันนี้ท่านไม่ฟังใครหรอก นอกจากภูบดี” อเนกเอาน้ำเย็นเข้าลูบ แต่เอไม่รับฟัง เขาเดินหัวเสียออกไป

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เอก็มานั่งปรับทุกข์อยู่กับปารมีในห้องพักของโรงแรม เพราะเขาไม่มีวันยอมให้ภูบดีมาชุบมือเปิบแน่ๆ ปารมีได้โอกาสรีบใส่ไฟหวังหลอกใช้เอกำจัดภูบดีกับตาล เอส่งยิ้มร้ายยอมทำตามคำแนะนำของปารมี

คืนต่อมา ปารมีทำพั้นช์มาให้ตาลที่นั่งเล่นอยู่ในสวนชิม เธออ้างว่าจะเตรียมไว้เลี้ยงแขกของคุณปู่และบังเอิญว่าเมย์นั่งคุยอยู่กับตาลด้วย ตาลจึงชวนให้ลองชิมด้วยกัน เมย์ชิมอย่างจำใจ แล้วติว่าไม่อร่อยก่อนจะขอตัวกลับบ้าน เพราะไม่ชอบหน้าปารมี

ปารมีทำจ๋อยหันมาขอความเห็นใจจากตาล

“คุณปาอย่าไปโกรธคุณเมย์เลยนะคะ สงสัยมันจะขมคุณเมย์คงไม่ชอบ”

“ไม่โกรธหรอกค่ะพี่ตาล น้องเมย์เขาก็เป็นแบบนี้แหละ อะไรที่ปาทำให้ เขาไม่เคยบอกว่าดีหรอกค่ะ ว่าแต่พี่ตาลเถอะเติมอีกหน่อยไหมคะ เดี๋ยวปาไปเติมให้”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว”

“แล้วพี่ภูล่ะคะ ปาอยากให้พี่ภูได้ชิมด้วย”

“คุณภูอยู่บนห้องค่ะ”

“งั้นพี่ตาลรอเดี๋ยวนะคะ ปาฝากไปให้พี่ภูช่วยชิมด้วย” ปารมีเดินออกไป

ตาลยกพั้นช์ดื่มจนหมดแก้ว สักพักรู้สึกง่วง เธอจะเดินกลับไปนอน แต่ไม่ทันได้ขยับขาก็ร่วงลงไปกองกับพื้น เช่นเดียวกับเมย์ที่หลับไม่รู้เรื่องอยู่ในห้องนอน

ooooooo

ด้านธาวินนั่งรอตาลอยู่ในห้อง แต่ไม่เห็นเธอกลับมาเสียทีจึงลงมาถามหากับต้นหอม แม่สาวใช้ว่าเธอเห็นคุณตาลเดินเล่นอยู่ในสวนเมื่อตอนหัวค่ำ ธาวินออกไปดูแต่ไม่พบจึงโทร.ตาม เขาได้ยินเสียงมือถือของตาลดังมาจากในสวนจึงมองหาต้นเสียง

ก็พบมันหล่นอยู่ที่พื้น

“ทำไมโทรศัพท์ตาลมาหล่นอยู่นี่” ธาวินหยิบมือถือขึ้นมารู้สึกใจคอไม่ดีนัก เขาเดินหาตาลต่อไป จนใกล้จะถึงบ้านพักบุญทันก็เห็นเงาของใครบางคนออกมาจากบ้านพัก แล้วเดินหายไปในความมืด

“ใคร” ธาวินพึมพำกับตัวเองแล้วเดินเข้าไปที่หน้าบ้าน เห็นประตูปิดไม่สนิทจึงเปิดเข้าไปก็ต้องตะลึง เพราะที่เห็นคือตาลกับบุญทันนอนหลับไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอยู่ในผ้าห่มเดียวกัน

ธาวินยืนอึ้งด้วยความเจ็บปวด เขาหันหลังจะเดินออก แต่แล้วก็ฉุกคิดได้จึงกลับเข้าไปเขย่าตัวเรียกตาลให้ตื่น แต่เธอกลับหลับไม่รู้เรื่อง ธาวินเปลี่ยนเป้าหมายไปเรียกบุญทัน แต่ก็หลับไม่รู้เรื่องเช่นกัน

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ธาวินมองซ้ายขวาแล้วหยิบเสื้อผ้ามาใส่ให้ตาลก่อนพากลับไปที่ตึกใหญ่

หลังจากธาวินพาตาลออกไป ใครบางคนก็พาเมย์ที่นอนหลับไม่รู้เรื่องเข้ามาแทนที่ตาล

ส่วนธาวิน ขณะอุ้มตาลเข้ามาในตึก ต้นหอมออกมาเห็นก็ตกใจร้องถามว่า คุณตาลเป็นอะไร ธาวินว่าแค่เป็นลมแล้วรีบพาเมียรักเข้าห้องไป ต้นหอมได้แต่มองตามอย่างเป็นห่วง

ธาวินอุ้มตาลเข้ามาวางบนเตียงพลางเขย่าตัวเรียก เธองึมงำอย่างไม่มีสติ ทำให้ชายหนุ่มงุนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ooooooo

เช้าวันใหม่ ต้นหอมเดินมาบอกป้านวลแม่ครัวประจำบ้านว่าให้เอาอาหารขึ้นไปเสิร์ฟได้เลยเพราะคุณท่านจะไปธุระแต่เช้า แล้วกวาดตามองหาบุญทัน ลุงแย้มรู้ทันไล่ให้ต้นหอมไปดูบุญทันที่บ้านพัก

“เอ็งไปดูซิ มันไม่สบายรึเปล่า ปกติป่านนี้มันต้องมาขอกาแฟกินแล้ว”

“จ้ะ” ต้นหอมเดินหน้าบานออกไป

ครั้นมาถึงบ้านพัก แม่สาวใช้ก็เคาะประตูเรียกบุญทัน แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เธอจึงเปิดประตูเข้าไปดูแล้วก็ตะลึง เพราะเห็นเมย์ไม่ได้ใส่เสื้อผ้านอนกอดก่ายอยู่กับบุญทัน จึงวิ่งหน้าตาตื่นไปตามป้านวลกับลุงแย้มมาดู สองผู้เฒ่าปรึกษากันแล้วลงมติว่าคงต้องเรียนให้คุณท่านทราบ

เวลาเดียวกันนั้น ธาวินลงมาทานอาหารกับคุณปู่ จึงได้รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นด้วย พิพัฒน์โกรธมาก ชวนธาวินไปที่บ้านพักบุญทันด้วยกัน

ปารมีแอบดูอยู่ลอบยิ้มสะใจ และสะกิดให้เอที่ซุ่มอยู่ข้างๆออกไปดูเหตุการณ์ ส่วนเธอจะทำเป็นไม่รู้เรื่องอยู่ในบ้าน เอพยักหน้าเดินตามพิพัฒน์ไป ปารมีแสยะยิ้มบอกว่าคราวนี้เมย์ได้มีผัวสมใจแน่

พิพัฒน์กับธาวินเดินตามเหล่าคนใช้เข้าไปในบ้านพักของบุญทัน พบเมย์นอนอยู่กับบุญทัน ท่านโกรธมากตวาดว่านี่มันเรื่องอะไรกัน

“ต้นหอมก็ไม่ทราบค่ะ พอดีต้นหอมมาเรียกพี่บุญทัน แต่แกไม่ตื่นต้นหอมก็เลยเปิดประตูเข้ามาก็เจอภาพอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ” สาวใช้รายงานเสียงสั่น

เมย์งัวเงียรู้สึกตัวตื่นอย่างมึนงง เธอเห็นพิพัฒน์ ธาวิน ต้นหอม ลุงแย้ม ป้านวลยืนอยู่ในห้องก็ร้องถามว่ามาทำอะไรกันในห้องเธอ แต่ทุกคนไม่มีคำตอบ แม่จอมวีนกะพริบตาอย่างงงมองไปรอบๆ

“นี่มันไม่ใช่ห้องเมย์นี่” เมย์ร้องเสียงหลง แล้วหันไปข้างตัวเห็นบุญทันนอนอยู่ด้วยก็ตกตะลึง

“ฉันไม่คิดเลยว่าแกจะกล้าทำแบบนี้” พิพัฒน์มองหลานรักด้วยความผิดหวัง

“ไม่ใช่นะคะคุณปู่ เมย์ไม่รู้เรื่อง”

“แกใส่เสื้อผ้าแล้วไปคุยกับฉันบนตึก ปลุกไอ้บุญทันด้วย” พิพัฒน์หันเดินออกมีลุงแย้ม ป้านวล ต้นหอมเดินตาม ขณะที่ธาวินมองทั้งสองอย่างงุนงงสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ooooooo

พิพัฒน์เดินออกมาหน้าบ้านก็เจอเอเดินเข้ามา เขาทำเหมือนไม่รู้เรื่องถามปู่ว่าเกิดอะไรขึ้น พิพัฒน์จึงไล่ให้เอเข้าไปคุยกับเมย์ข้างใน เอเป็นงงเดินเข้าไป เห็นเมย์อยู่ในห้องกับบุญทันไม่ใช่ตาลก็ตกใจ

“ยายเมย์...นี่แก...ไอ้บุญทันมึง” เอเข้าไปกระชากตัวบุญทันขึ้นมาแล้วต่อยโครมด้วยความโกรธ

“อย่าครับพี่เอ” ธาวินเข้ามาดึง

บุญทันลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงุนงง เขาร้องถามว่าเกิดอะไรขึ้น คุณเอมาต่อยเขาทำไม

“เรื่องอะไรงั้นหรือ” เอสะบัดหลุดต่อยโครมเข้าที่หน้าบุญทันอีกครั้ง แล้วตามไปซ้ำอีก แต่ธาวินดึงไว้ บุญทันเป็นงงมองไปรอบๆ ตัวเห็นเมย์นั่งอยู่ข้างๆ

“คุณเมย์ นี่มันอะไรกันครับ”

“ฉันสิต้องถามนายว่ามันเรื่องอะไรกัน”

“ยายเมย์ ฉัน ไม่คิดเลยนะว่าแกจะใฝ่ต่ำอย่างนี้”

“ไม่ใช่นะพี่เอ เมย์ไม่รู้เรื่องจริงๆ”

“ไม่รู้เรื่องงั้นหรือ ไม่รู้เรื่องแล้วแกมานอนแก้ผ้าอยู่กับผู้ชายได้ยังไง”

“ผมว่าต้องมีการเข้าใจผิดกันนะครับ”

“ใช่ค่ะ เมย์ว่าต้องมีการเข้าใจผิดกันแน่ๆ”

เออ้ำอึ้งรู้อยู่แก่ใจว่าบุญทันถูกมอมยา แต่ไม่เข้าใจว่าเมย์มานอนกับบุญทันได้ไง

“พี่ว่าเราอย่ามาพูดอะไรกันตรงนี้เลย เมย์กับบุญทันแต่งตัวซะแล้วไปคุยกับคุณปู่ ไปครับ พี่เอ” ธาวินจัดบท ดึงเอออกไปด้วยกัน

เมย์มองตามพี่ชายน้ำตาไหลทั้งเสียใจและอับอาย ก่อนหันมาตบหน้าบุญทันเพราะเข้าใจว่าเขาทำลายเธอ บุญทันนั่งงงร้องถามตัวเองว่า นี่มันเรื่องบ้าอะไร

ooooooo

อเนกถูกตามตัวมารับฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้น เขาแทบช็อกไม่เชื่อว่าลูกสาวจะใฝ่ต่ำลงไปนอนกับคนขับรถ แต่พิพัฒน์ยืนยันว่าเห็นมากับตาตัวเอง

ธาวินขอร้องให้คุณปู่ฟังความจริงจากเมย์และบุญทันก่อน เพราะดูท่าทั้งสองตกใจแล้วก็งงๆกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก

“มันต้องตกใจแล้วก็งงแน่ ที่อยู่ๆ มีคนไปเห็นมันสองคนทำเรื่องอัปรีย์” เอหันไปทางบุญทัน

“แต่ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้ทำอะไรคุณเมย์นะครับ”

“ถ้าแกไม่ทำอะไรลูกสาวฉัน แล้วลูกสาวฉันไปนอนอยู่ในห้องแกได้ยังไง”

“ผมก็ไม่ทราบครับ เมื่อคืนผมรู้สึกว่าตัวเองง่วงนอนผิดปกติก็เลยนอนแต่หัวค่ำ จากนั้นก็หลับสนิท มาตื่นอีกทีก็ตอนที่คุณเอต่อยผม”

“แต่ฉันไม่เชื่อว่าแกจะไม่ทำอะไรน้องชั้น”

“ผมก็ไม่รู้จะเอาหลักฐานอะไรมายืนยันให้ทุกคน

เชื่อ แต่ถ้าถามผม ผมสาบานได้ว่าผมไม่ได้ทำอะไรคุณเมย์จริงๆ”

“เมย์มั่นใจค่ะว่าเมย์กับนายบุญทันไม่ได้มีอะไรกัน” เมย์ช่วยยืนยัน

“ถ้าไม่มีอะไรกัน แล้วแกสองคนไปนอนอยู่ด้วยกันได้ยังไง” พิพัฒน์ตวาด

“เมย์ไม่รู้จริงๆนะคะ เมื่อคืนเมย์กลับเข้าบ้านเมย์ก็ขึ้นนอนเลย”

“นี่แกจะบอกว่ามีคนอุ้มแกไปหาไอ้บุญทันงั้นหรือ”

“ใช่ค่ะ เมย์ว่าต้องมีใครแกล้งเมย์”

“ใครจะแกล้งแก ฉันว่าแกน่ะแหละเป็นฝ่ายให้ท่ามัน”

“ทำไมพี่เอพูดแบบนี้”

“นั่นสิครับ ผมว่าคุณเอไม่ควรพูดดูถูกคุณเมย์แบบนี้นะครับ”

“แกเองก็เหมือนกัน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกอยากยกฐานะตัวเองขึ้นเป็นหลานเขยคุณปู่”

“เอาล่ะ เจ้าเอ ปู่ว่าพอได้แล้ว”

“ใช่ พ่อว่าพอได้แล้ว ตอนนี้เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว เราควรจะมาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะเอายังไงต่อไป”

“เอาอย่างนี้แล้วกันครับ ผมจะขอรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้น ผมจะแต่งงานกับคุณเมย์ เพื่อไม่ให้คนดูถูกหรือนินทาคุณเมย์เธอได้”

“นี่ บุญทัน ฉันว่าแกเข้าใจอะไรผิดแล้วนะ น้ำหน้าอย่างแกน่ะหรือ จะมีปัญญาเลี้ยงลูกสาวฉัน”

“ใช่ แกไปส่องกระจกดูเงาตัวเองซะก่อนว่าแกเป็นใครแล้วยายเมย์เป็นใคร”

“ถึงผมจะเป็นแค่คนขับรถ แต่ผมก็มีความรู้มีการศึกษาในระดับหนึ่ง ผมคิดว่าผมคงไม่ปล่อยให้คุณเมย์อดอยากหรอกครับ”

“แต่ฉันไม่แต่ง เพราะฉันกับนาย เราไม่มีอะไรกัน เพราะฉะนั้นนายไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ” เมย์เดินออกไป

เอเสนอว่าให้ส่งบุญทันกับตำรวจเพื่อเอาผิด พิพัฒน์ส่ายหน้าถามว่าแค่นี้ยังอายไม่พอหรือ

“ผมเห็นด้วยกับคุณปู่ เราไม่ควรแจ้งตำรวจหรอกครับ เกิดหนังสือพิมพ์เอาไปลงข่าว มันจะยุ่งนะครับ” ธาวินขู่

อเนกยอมคล้อยตาม แต่เอยืนกรานว่าบุญทันต้องรับผิดชอบ พิพัฒน์จึงหันมาถามบุญทัน

“ที่แกบอกว่าแกจะรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับยายเมย์ แกแน่ใจหรือว่าแกจะดูแลยายเมย์ได้ แต่ฉันบอกก่อนนะว่าแกอย่ามาหวังว่าฉันจะให้สมบัติยายเมย์ฉันจะไม่ให้เงินมันแม้แต่บาทเดียว”

“ผมก็ไม่ได้หวังอะไรจากคุณเมย์ครับ ผมแค่อยากรับผิดชอบเพื่อไม่ให้เธอเสียหายไปมากกว่านี้”

“ตกลง ฉันยกยายเมย์ให้แก” พิพัฒน์สรุป

“ขอบคุณครับท่าน” บุญทันก้มลงกราบท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน

ooooooo

เมื่อออกมาจากบ้านพิพัฒน์แล้ว เอก็เอ่ยถามพ่อว่าทำไมถึงไม่ค้านคุณปู่เรื่องบุญทัน เพราะรับไม่ได้ที่น้องสาวจะแต่งงานกับคนขับรถ อเนกถอนใจตอบกลับว่า ที่บุญทันมันยอมรับผิดชอบเมย์ก็ถือว่าโชคดีแล้ว เพราะเมย์เป็นคนเข้าไปหาถึงห้อง

“ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น มันไม่น่าจะเป็นยายเมย์” เอหลุดปากพูดออกมา แต่พอเห็นสายตาอเนกก็รีบกลับลำ “คือผมหมายถึงว่าผมไม่อยากเชื่อว่ายายเมย์มันจะกล้าทำเรื่องต่ำๆแบบนี้”

“อาจเป็นเพราะพ่อที่เลี้ยงลูกไม่ดี” อเนกเดินคอตกออกไป

“มันผิดแผนไปได้ยังไงวะ” เอบ่นพึมพำ

ส่วนธาวินเมื่อเสร็จเรื่องเมย์กับบุญทันแล้ว ก็รีบขึ้นไปดูตาลที่ยังนอนหลับสนิท เขาทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่ยังหาคำตอบไม่ได้

ตาลเริ่มรู้สึกตัว เธอเห็นธาวินยืนหน้าเครียดมองอยู่ก็ตกใจ

“ตื่นแล้วหรือ ดื่มน้ำซะหน่อย” ธาวินเทน้ำส่งให้

“ทำไมรู้คะว่าตาลคอแห้ง” ตาลดื่มน้ำอึกใหญ่ แล้วชะงัก นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน “เอ๊ะ แล้วตาลขึ้นมานอนบนห้องได้ยังไง ตาลจำได้ว่าเมื่อคืนตาลอยู่ในสวนแล้วก็ง่วงมาก อยู่ๆก็เหมือนหลับวูบไป คุณภูไปเจอตาลหลับอยู่ในสวนหรือคะ”

“ไม่ใช่ ผมเจอตาลนอนอยู่ในห้องบุญทัน ตาลหลับอยู่กับบุญทัน” ธาวินเน้น

“ตาลหลับอยู่กับบุญทัน คนขับรถคุณปู่น่ะหรือคะ แล้วทำไมตาลถึงไปหลับอยู่ที่นั่นล่ะคะ”

“ผมต่างหากที่ต้องถามตาลว่าทำไมตาลถึงไปนอนอยู่กับเขาโดยไม่ใส่อะไรเลย”

“อะไรนะคะ คุณภูบอกว่าตาลไม่ได้ใส่เสื้อผ้านอนอยู่กับเขา หมะ...หมาย...หมายความว่าตาลถูกข่มขืนหรือคะ” ตาลน้ำตาคลอ ตกใจสุดขีด

“นี่ตาลไม่รู้เลยหรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง”

“ไม่รู้ค่ะ ตาลจำได้แค่ว่าตาลง่วงแล้วตาลก็หลับไปในสวน...ไอ้บุญทัน ตาลจะไปฆ่ามัน” ตาลลุกจากเตียง แต่ธาวินรวบตัวกอดไว้

“ใจเย็นตาล...ผมคิดว่าบุญทันคงจะไม่ได้ทำอะไรตาลหรอก”

“แต่คุณภูบอกว่าตาลนอนอยู่กับมัน”

“นั้นคือภาพที่ผมเข้าไปเจอ แต่บุญทันก็หลับเป็นตายเหมือนกัน”

“แล้วสรุปมันคืออะไร ทำไมตาลไปนอนที่นั่นแถมไม่ใส่เสื้อผ้าด้วย”

“ผมว่าตาลค่อยๆคิดก่อนดีกว่า ว่าเมื่อคืนก่อนที่ตาลจะหลับไปเกิดอะไรขึ้น”

ตาลพยายามลำดับเหตุการณ์ แล้วร้องบอกกับธาวิน “หรือว่าจะเป็นน้ำพั้นช์ที่คุณปาให้ตาลดื่ม”

“พั้นช์อะไร”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"
21 ม.ค. 2563
08:20 น.