ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เล่ห์ร้อยรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

พิพัฒน์ ธาวิน และบุญทันทราบข่าวสารวัตรสมยศตายจากปรารภ ต่างพากันตกใจพยายามช่วยกันคิดหาตัวฆาตกร แต่ก็ยังมืดแปดด้าน

ส่วนปารมี เธอกระวนกระวายใจอยู่หน้าห้องผ่าตัด ครู่ใหญ่หมอเปิดประตูออกมา “คุณแม่คุณได้รับการรักษาช้าไป กว่าเราจะได้ผ่าตัดเลือดก็ซึมออกในสมองจนทั่ว ทำให้สมองส่วนที่ควบคุมร่างกายไม่ทำงาน คุณแม่คุณมีสิทธิ์เป็นอัมพาตตั้งแต่แขนลงไปจนถึงขา”

“อะไรนะคะ เป็นอัมพาต”

“ใช่ครับ เราเองก็ทำจนสุดความสามารถแล้ว ถ้าเมื่อเช้าคุณไม่หายไปในช่วงที่เราต้องการการตัดสินใจจากคุณเพื่อผ่าตัด คนไข้จะไม่เป็นแบบนี้ เอาล่ะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ” หมอเดินออกไปทิ้งให้ปารมีทรุดกายลงนั่งร้องไห้ ด้วยความเสียใจ

นภาเข้ามาพักฟื้นในห้องคนไข้ ลูกสาวเข้าจับมือแม่พลางฟูมฟายขอโทษ แม่ยังหลับใหลไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ

เวลาเดียวกัน ตาลพยายามโทร.หาคนรู้จักรวมทั้งเฮียเสกเพื่อถามข่าวเจ๊อ้อย แต่ไม่มีใครรู้ แล้วจู่ๆก็มีเบอร์แปลกตาโทร.เข้ามา ตาลกดรับสายได้ยินเสียงตำรวจแจ้งว่าพบศพผู้หญิงคนหนึ่งถูกฆ่าทิ้งในแม่น้ำ โทรศัพท์คนตายมีเบอร์ตาลอยู่ จึงอยากให้ไปดู

ตาลตอบรับ แล้วหันไปชวนธาวิน “ตำรวจโทร.มาว่า เจอศพผู้หญิง ตาลสงสัยว่าจะเป็นแม่ไปดูด้วยกันนะคะ”

“ไปสิ” ธาวินจูงมือตาลออกไป

ทั้งสองมาถึงแผนกนิติเวชโรงพยาบาลตำรวจ ตรงเข้าไปดูศพในห้อง ตาลยกมือท่วมหัวขอให้ศพที่คลุมผ้าอยู่ตรงหน้าไม่ใช่แม่ แต่เมื่อตำรวจเปิดผ้าคลุมออกก็แทบช็อก

“แม่...แม่...ใครทำแม่ ใครฆ่าแม่ ใครฆ่าแม่” ตาลเขย่าตัวเรียก

ธาวินรวบตัวคนรักมากอดไว้ ปลอบให้ใจเย็นๆขณะที่ตำรวจถามย้ำอีกครั้ง เพื่อความแน่ใจด้วยเกรงจะผิดฝาผิดตัว

“แม่ฉันค่ะ ทำไมฉันจะจำแม่ไม่ได้”

“งั้นผมคงต้องขอสอบปากคำคุณผู้หญิงด้วยนะครับ เชิญข้างนอกเลยครับ” ตำรวจคลุมผ้าปิดศพแล้วเดินนำตาลกับธาวินออกไป

ตาลร้องไห้โฮ รำพึงรำพันกับธาวินเรื่องการจากไปของแม่ ชายหนุ่มปลอบใจแล้วประคองคนรักตามตำรวจเข้าไปในห้องสอบปากคำ

“แม่ของคุณถูกฆาตกรรม เพราะตอนที่พบศพถูกมัดอยู่ในกระเป๋าเดินทาง คาดว่าน่าจะเสียชีวิตมาแล้วไม่เกินสามวัน” ตำรวจให้รายละเอียด

“คุณตำรวจจะสืบรู้ใช่ไหมคะ ว่าใครฆ่าแม่ฉัน”

“ครับ แต่ผมคงต้องขอรายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับผู้ตายจากคุณก่อน”

ตาลตอบทุกคำถามอย่างละเอียด เพราะอยากให้ตำรวจเอาตัวคนร้ายมาลงโทษ ขณะที่ธาวินนั่งครุ่นคิดถึงสาเหตุการตายของเจ๊อ้อย

หลังจากให้ปากคำเสร็จ ตำรวจแจ้งกับตาลและธาวินว่า พรุ่งนี้จะไปสอบปากคำคนที่อยู่ในบ้านทุกคน และอย่าเพิ่งบอกใครเพราะไม่อยากให้คนร้ายไหวตัว ทั้งสองรับปากแล้วขอตัว

เมื่อมาถึงบ้าน ตาลก็เอาแต่ร้องไห้โทษตัวเอง ที่ไม่ยอมหนีไปกับแม่ ทำให้แม่เป็นห่วงต้องตามมาอยู่ด้วย จนถูกฆ่าตาย ธาวินเห็นใจคนรัก เขาดึงเธอมากอดปลอบใจ และให้ความเชื่อมั่นว่าตำรวจจะต้องหาตัวคนร้ายได้แน่ ตาลพยักหน้ารับ แต่ยังสะอื้นอยู่ในอ้อมกอด

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ธาวินเข้ามาเรียนพิพัฒน์ที่นั่งคุยอยู่กับบุญทันและปรารภว่าเจ๊อ้อยเป็นแม่ของตาลถูกฆ่าตาย วันนี้ตำรวจจะเข้ามาสอบปากคำคนในบ้าน

“หมายความว่า บ้านเรามีฆาตกรงั้นหรือ” พิพัฒน์ตกใจ แล้วรีบเก็บอาการ เมื่อเห็นปารมีเดินเข้ามา ท่านถามอาการนภากับหลานสาว

“ปากำลังจะมาเรียนให้คุณปู่ทราบว่า...แม่เส้นเลือดในสมองแตก หมอบอกว่าแม่จะเป็นอัมพาตไปทั้งตัว”

“อะไร ร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือ”

“หมอบอกว่าแม่อาจจะไม่สามารถเดินหรือขยับตัวได้อีกต่อไปค่ะ” ปารมีน้ำตาร่วง

ธาวินแปลกใจซักว่า ทำไมนภาถึงตกบันได ปารมีตีหน้าซื่อหลอกว่าแม่เป็นลมเลยหน้ามืดล้มลง พิพัฒน์เห็นใจรับปากจะดูแลเรื่องค่ารักษาให้นภาเอง ปารมีก้มลงกราบคุณปู่ แล้วขอตัว

ครั้นปารมีเดินพ้นไปแล้ว พิพัฒน์ก็เปรยว่าอยากทำบุญบ้านครั้งใหญ่ เพราะมีแต่เรื่องไม่หยุด ขาดคำเสียงมือถือปรารภก็ดังขึ้น คุณทนายกดรับแล้วหันมาเรียนพิพัฒน์ว่า ตำรวจสอบปากคำเด็กคนที่นำอาหารไปให้

สารวัตรสมยศแล้ว ได้ความว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งจ้างให้ทำ

“ผู้หญิงหรือครับ” ธาวินกับบุญทันมองหน้ากันอย่างครุ่นคิด

ในตอนสาย ตำรวจสอบปากคำทุกคนในบ้าน เพื่อหาตัวฆาตกร ส่วนฆาตกรตัวจริงกำลังเดินเข้ามาหานภาในห้องพักคนไข้ พบหมอกำลังตรวจอาการแม่อยู่

“สวัสดีค่ะคุณหมอ คุณแม่เป็นยังไงบ้างคะ”

“รู้สึกตัวแล้วครับ แต่ว่าแขนขาขยับอะไรไม่ได้ ร่างกายทั้งหมด ตั้งแต่คอลงมาไม่ตอบสนองความรู้สึกอะไรเลย”

“แล้วแม่จะมีโอกาสหายเป็นปกติไหมคะ”

“มีเปอร์เซ็นต์น้อยมากครับ แต่นับว่าแกโชคดีมากนะครับที่ยังฟื้นขึ้นมาได้”

“ฝากคุณแม่ด้วยนะคะคุณหมอ ถ้ามีอะไรที่จะทำให้คุณแม่หายขอให้บอกนะคะ”

“ครับ ผมขอตัวก่อนนะ” หมอเดินออกไป

ปารมีหันมองแม่ แล้วเข้ากราบตรงอก “แม่ แม่เป็นไงบ้างคะ ปาขอโทษนะคะแม่ ปาเป็นคนทำให้แม่ต้องเป็นแบบนี้ แม่ยกโทษให้ปานะคะ”

นภาน้ำตาคลอมองลูกสาวพลางพยักหน้าอย่างอ่อนแรง

“จริงนะคะแม่ แม่ไม่โกรธปาจริงๆนะ” ปารมีโผกอดแม่ร้องไห้ “ขอบคุณนะคะแม่ ปารักแม่นะ ปาอยากให้แม่รู้ว่าปารักแม่”

นภาน้ำตาไหลรินมองลูกสาวด้วยความรัก

ooooooo

หลังจากสอบปากคำทุกคนในบ้านแล้ว ตำรวจก็แจ้งกับตาลและธาวินว่า เหลือเพียงนภากับปารมีที่ยังไม่ได้สอบปากคำ แต่จะรีบโทร.นัดทั้งคู่อีกที ตาลซักว่า คนที่สอบปากคำไปแล้วมีใครน่าสงสัยบ้าง ตำรวจส่ายหน้าเพราะเจ๊อ๊อยไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร ยกเว้นติดเงินพวกคนงานด้วยกันเล็กๆน้อยๆ

“หรือว่าคนร้ายจะไม่ได้อยู่ที่นี่คะ”

“ผมก็ยังตอบไม่ได้ แต่ที่แน่ๆ ทุกคนพูดตรงกันว่า วันที่คุณแม่คุณหายตัวไป เธอไม่ได้ออกไปไหน เอาล่ะครับผมขอตัวกลับก่อน ถ้ามีอะไรคืบหน้าผมจะแจ้งให้ทราบ” ตำรวจกลับออกไปแล้วโทร.ติดต่อปารมีเพื่อขอสอบปากคำ

ปารมีตอบยินดีให้ความร่วมมือ เธอปิดโทรศัพท์แล้วก้มลงกระซิบกับนภา “ตำรวจค่ะเขาเจอศพนางอ้อยแล้ว แม่ไม่ต้องกลัวค่ะ ตำรวจมันไม่มีทางรู้หรอกว่าเป็นเรา”

นภาส่ายหน้าด้วยความกลัว แต่ปารมีส่งยิ้มมั่นใจ “เชื่อหนูสิคะ ตำรวจไม่มีวันรู้”

ooooooo

ในตอนบ่าย บุญทันกับเมย์เดินคุยกันอยู่ในสวน ถึงเรื่องตาลที่ต้องเสียแม่ไปอย่างกะทันหัน

“ถ้าตอนที่พ่อกับพี่เอตายฉันไม่มีนายอยู่ด้วยก็คงไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน ขอบคุณนะบุญทันที่อยู่เคียงข้างฉันตลอดมา” เมย์ส่งสายตาซึ้งแล้วเคลื่อนหน้าเข้ามาจุ๊บแก้มชายหนุ่ม

บุญทันชะงัก เมย์เขินรีบเปลี่ยนเรื่องบอกว่า จะรีบกลับไปเรียนให้จบแล้วกลับมาช่วยงานคุณปู่ ส่วนบุญทันเองก็ควรจะเรียนภาษาเพิ่มด้วย แล้วแม่จอมวีนก็อาสาเป็นคุณครูติวเข้มวิชาภาษาอังกฤษให้

“ครับ” บุญทันรับปาก

“ดีมาก” เมย์ดึงจมูกบุญทันเป็นเชิงล้อ

พิพัฒน์กับปรารภยืนมองหนุ่มสาวอยู่ริมระเบียง คุณทนายยิ้มน้อยๆพลางเปรยขึ้น “ไม่น่าเชื่อนะครับว่า ในที่สุดคุณเมย์กับคุณภูก็จะได้แต่งงานกันสมความปรารถนาของท่าน”

“ถ้าเจ้าภูไม่ปลอมตัวมา บางทียายเมย์อาจจะไม่รักก็ได้”

“อย่างน้อยในเรื่องร้ายๆยังมีเรื่องดีๆซักเรื่องนะครับ” ปรารภกับพิพัฒน์ยิ้มให้กัน

ooooooo

บ่ายวันต่อมา ตำรวจมาสอบปากคำปารมีที่บ้านสาวเจ้าตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จจนตำรวจเริ่มคล้อยตามว่าเธอไม่มีส่วนรู้เห็นกับการตายของเจ๊อ้อยและจะขอกลับมาสอบปากคำอีกครั้งเมื่อนภามีอาการดีขึ้น

“ยินดีค่ะ ปาต้องขอโทษอีกครั้งนะคะ ที่คุณแม่ให้ปากคำไม่ได้”

“ไม่เป็นไรครับ ผมลาล่ะครับ” ตำรวจลุกเดินออก ปารมีมองตามไปแววตาเยือกเย็น

หลังจากตำรวจกลับไปแล้ว ปารมีก็เข้าไปคุยกับตาลบนตึกใหญ่ เธอนึกอยากจะฆ่าตาลให้ตายตามแม่ แต่ไม่สบโอกาสเพราะเมย์อยู่ด้วย จึงแสร้งทำเป็นนางเอกแสนดีเข้าไปกอดปลอบ

สาวตาลซาบซึ้งชมว่า ปารมีดีกับเธอมากจริงๆ และขอโทษที่ไม่ได้ไปเยี่ยมนภา

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ปาเข้าใจ เรื่องของพี่ตาลก็หนักพออยู่แล้ว แล้วปาจะบอกคุณแม่ให้ว่าพี่ตาลเป็นห่วง ปาอยากให้พี่ตาลรู้ว่าปาเป็นห่วงพี่ตาลนะคะ”

ตาลน้ำตาไหลด้วยความตื้นตัน แต่ปารมีกลับลอบมองเธออย่างเกลียดชัง

เวลาเดียวกัน ธาวิน บุญทัน และปรารภไปคุยกับผู้กำกับบนโรงพักเรื่องคดีสมยศจากข้อมูลที่ได้ระบุว่า สมยศมีผู้หญิงมาติดพันหลายคน และหนึ่งในนั้นคือ

ปารมี สามหนุ่มถึงกับอึ้ง

บุญทันดึงธาวินออกมาคุยข้างนอก “ถ้าปารมีอยู่เบื้องหลังการตายของสมยศจริงก็แสดงว่าเธอต้องเลือดเย็นมาก ถึงไม่มีท่าทีสะทกสะท้านอะไรเลย”

ธาวินถอนใจภาวนาขออย่าให้เป็นปารมี เพราะถ้าพิพัฒน์รู้อาจช็อกได้ แล้วพึมพำว่าทำไมครอบครัวบุญทันถึงได้วุ่นวายนัก

“อย่าบ่น แกเป็นคนเสนอตัวเข้ามาช่วยฉันเอง ยังไงก็ต้องสานต่อให้จบ” บุญทันเสียงเข้ม พลางหันไปมองปรารภ

คุณทนายเดินเข้ามาบอกกับสองหนุ่มว่า ผู้กำกับขอให้เก็บเรื่องปารมีกับสมยศไว้เป็นความลับเพราะถ้าปารมีอยู่เบื้องหลังการตายของสมยศจริง ตำรวจจะต้องหาพยานหลักฐานให้แน่นหนามามัดตัวเธอไม่ให้หลุด

ธาวินกับบุญทันพยักหน้ารับรู้ แล้วชวนกันกลับบ้าน

ในตอนเย็น ปารมีมาบอกกับนภาเรื่องเจ๊อ้อยเป็นแม่ของตาล สวมรอยเข้ามาเป็นคนใช้ เพื่อจะได้อยู่ใกล้ชิดกับลูกสาว พลางยํ้ากับแม่ว่าไม่มีใครสงสัยเรื่องเธอเป็นฆาตกร

นภานิ่งฟังลูก ใจคอไม่ดีนัก เพราะหวั่นในความผิด

ooooooo

สายวันต่อมา ตำรวจเข้าสอบปากคำนภาในห้องพักคนไข้ เรื่องคดีสมยศถูกวางยา

นภาตระหนักรู้ว่า ต้องเป็นปารมีแน่ ยังไม่รู้จะคิดอ่านปานใด ปารมีก็มาถึงพอดี เธอรีบพาตำรวจไปนั่งคุยในร้านกาแฟ แล้วบีบนํ้าตาแต่งเรื่องหลอกว่า เธอกับสมยศรักกันมานานแล้ว แต่นภาไม่ชอบจึงต้องปกปิดไว้

ตำรวจถามต่อเรื่องสมยศลักพาตัวเมย์กับตาลไปเรียกค่าไถ่

“ปาไม่ทราบเลยค่ะ มีแค่ก่อนที่เขาจะถูกจับ เขาบอกปาว่าเขาจะหาเงินซักก้อนมาขอปา เพื่อไม่ให้คุณแม่ปาดูถูก แต่ปาไม่คิดเลยว่าเขาจะหาทางออกด้วยการจับพี่ตาลกับน้องเมย์ไปเรียกค่าไถ่ ตอนที่ปารู้ปาทั้งตกใจแล้วก็เสียใจ ใจหนึ่งก็อยากไปเยี่ยมเขา แต่อีกใจก็กลัวคุณแม่จะโกรธ จนรู้ข่าวจากหนังสือพิมพ์ว่าเขาตายแล้วปาได้แต่ร้องไห้เสียใจที่ตัวเองทอดทิ้งเขา” ปารมีทำสะอื้น

ตำรวจดึงทิชชูส่งให้อย่างเห็นใจ และเชื่อว่าเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยจึงขอตัว ปารมีมองตามพลาง

แสยะยิ้มทั้งนํ้าตา

ด้านนภา เธอนอนชะเง้อมองไปที่ประตูด้วยความเป็นห่วง สักพักปารมีก็เดินยิ้มเข้ามาบอกว่า ตำรวจไม่มีทางจับเธอได้แน่ นภาส่ายหน้าอยากจะบอกให้ลูกได้สำนึก แต่ปารมีกลับยืนยันอย่างมั่นใจว่า ไม่มีใครทำอะไรเธอได้ แล้วเดินไปเข้าห้องนํ้า

นภามองตาม รู้สึกใจหายที่ลูกไม่มีความหวาดกลัว หรือละอายต่อการฆ่าคนเลย

ooooooo

วันรุ่งขึ้น  ต้นหอมมาทำความสะอาดบ้านนภา

ปารมีเดินลงมาสั่งสาวใช้เข้าไปทำความสะอาดห้องนภา หวังอาทิตย์หน้าหมออาจจะให้แม่กลับบ้านได้ เธอเดินไปหยิบกุญแจมาไขห้อง พลางกำชับ “ทำให้สะอาดนะ เสร็จแล้วก็ล็อกด้วย” แล้วแม่จอมวางแผนก็เดินออกไป

ต้นหอมรีบเข้าไปทำความสะอาดห้อง เธอพบต่างหูข้างหนึ่งตกอยู่ จึงหยิบขึ้นมาดู และจำได้ว่าเป็นของเจ๊อ้อย เพราะเธอเคยขอเจ๊ แต่เจ๊ว่าให้ไม่ได้ เพราะลูกซื้อให้ แม่สาวใช้ไม่รอช้า รีบเอาไปให้ตาลดู และบังเอิญว่าเธอนั่งคุยอยู่กับธาวิน บุญทัน และเมย์

ทั้งสี่ช่วยกันวิเคราะห์เหตุการณ์ เพราะเป็นไปได้ว่านภาอาจฆ่าเจ๊อ้อย แต่เพื่อความมั่นใจ บุญทันจึงแนะตาลว่าควรให้ตำรวจจัดการ

ไม่นานนักตำรวจก็เข้ามาขอสอบปากคำนภาที่โรงพยาบาล ปารมีพยายามจะค้าน แต่ไม่สำเร็จ

“หนูอยู่ข้างนอกนะคะแม่” ปารมีมองแม่อย่างหวาดๆ ก่อนเดินออกไป

นภามองตามลูกอย่างสุดรักแล้วเริ่มตอบคำถามตำรวจด้วยการพยักหน้า ปารมีมองเข้าไปในห้องเห็นตำรวจกำลังพูดกับแม่ พลันภาพตอนเธอตวัดเข็มขัดรัดคอ

เจ๊อ้อยก็แวบเข้ามา สาวเจ้าสะดุ้งเผลอพึมพำกับตัวเอง

“ทำยังไงดี แม่ต้องบอกตำรวจแน่ ว่าเราเป็นคนฆ่านางอ้อย”

เวลาผ่านไป ตำรวจสอบปากคำเสร็จ เขาลุกแตะมือนภา พร้อมกล่าวคำขอบคุณในความร่วมมือแล้วเดินจากไป นภาได้แต่นอนนํ้าตาริน ยอมรับสภาพกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

ปารมีเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องเพราะหมดหนทางหนี เมื่อเห็นตำรวจเปิดประตูออกมา เธอจึงเข้าไปหาอย่างยอมจำนนพลางเอ่ยถามว่า แม่บอกหมดแล้วใช่ไหม

“ครับ คุณนภายอมรับสารภาพว่าเธอเป็นคนฆ่าคุณอ้อย และเป็นคนจ้างเด็กไปวางยาคุณสมยศ”

“อะไรนะ แม่บอกคุณอย่างงั้นหรือคะ”

“ใช่ครับ เดี๋ยวผมจะขอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจมาเฝ้าเธอที่นี่ไว้ก่อน ผมขอตัวนะครับ” ตำรวจเดินออกไป

ปารมีตะลึง รีบเข้าไปสอบถามนภา “แม่...ทำไมแม่บอกตำรวจแบบนั้นล่ะคะ”

นภาหันมองลูกสาวแล้วยิ้มให้ด้วยความรัก ปารมีนํ้าตารื้นถามว่าแม่ทำเพื่อเธอหรือ ผู้เป็นแม่พยักหน้าช้าๆ

“แม่...” ปารมีร้องไห้โฮโผเข้ากอดนภา

ooooooo

เวลาเดียวกัน ปรารภเข้ามาเรียนสมาชิกในบ้านวริทธิวรนันท์ว่า นภาคือคนฆ่าเจ๊อ้อยแม่ของตาลและสารวัตรสมยศ พิพัฒน์แทบทรุดและไม่อยากเชื่อ แต่ปรารภยืนยันว่า เธอเป็นคนสารภาพทุกอย่างเอง

“ตอนแรกตำรวจถามแค่เรื่องแม่คุณตาล แต่บังเอิญพูดพาดพิงไปเรื่องสมยศ คุณนภาก็เลยสารภาพมาทั้งหมด”

เมย์แย้งว่า ทำไมนภายอมรับผิดง่ายๆ บุญทันเห็นด้วย เพราะเขาเองก็ไม่อยากเชื่อว่านภาจะยอมสารภาพง่ายแบบนี้

“แกอาจจะเห็นว่าตำรวจมีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ถ้าไม่สารภาพก็คงไม่รอดอยู่ดี” ธาวินสรุป พลางหันมามองตาลที่นั่งนํ้าตาริน

“ทำไมเขาใจร้ายอย่างนี้...ทำไมเขาต้องฆ่าแม่ตาลด้วย” ตาลลุกขึ้น

“เดี๋ยวตาล ตาลจะไปไหน” ธาวินคว้าตัวไว้

“ตาลจะไปถามเขาว่าทำไมถึงอำมหิตโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้ แม่ตาลไปทำอะไรให้ ทำไมต้องฆ่าแม่ด้วย”

“อย่าไปเลย ไม่มีประโยชน์หรอก ตอนนี้ป้านภาเขาก็ไม่สบายมาก ถึงตาลไปมันก็ไม่ช่วยให้แม่ตาลฟื้นขึ้นมาได้”

“ใช่ อย่าไปเลยลูก ปู่รู้ว่าหนูเสียใจ แต่ปู่ขอ

เถอะนะ อย่ามีเวรมีกรรมต่อกันเลย อโหสิกรรมให้เขาเถอะ เพราะตอนนี้เขาก็เหมือนตายทั้งเป็นไปแล้ว เห็นแก่ปู่เถอะนะ อโหสิกรรมให้เขา” พิพัฒน์พยักหน้าให้ตาลเป็นเชิงขอร้อง

สาวตาลทรุดลงนั่งนํ้าตาร่วง ธาวินดึงเธอเข้ามา กอดปลอบใจ

หลังจากพิพัฒน์กับปรารภลุกออกไป เมย์ก็หันมาเปรยกับธาวิน

“เมย์ว่า เรื่องป้านภามันดูแปลกๆนะคะพี่ภู เมย์ว่ามันไม่ค่อยเมกเซนส์ ที่ป้านภายอมรับว่าฆ่าแม่พี่ตาล เมย์ก็พอจะเข้าใจได้ว่าตำรวจมีหลักฐาน แต่เรื่องสารวัตรสมยศนี่สิทำไมแกต้องสารภาพ ในเมื่อตำรวจเขาไม่ได้สงสัยแกซะหน่อย”

“นั่นสิ ถ้าไม่สารภาพก็ไม่มีใครรู้” บุญทันเสริมคนรัก

“พี่ว่าแกอาจจะสำนึกผิดก็ได้ เพราะตอนนี้แกก็เจ็บหนัก บางทีแกอาจจะไม่อยากให้ความผิดติดตัวไปจนตาย” ธาวินยังคงมองโลกในแง่ดี

เมย์กับบุญทันมองหน้ากันยอมเชื่อ จู่ๆตาลก็โพล่งออกมาว่าจะไปเยี่ยมนภา ธาวินลังเลกลัวคนรักจะไปคิดบัญชี ครั้นเธอยืนยันหนักแน่นเรื่องจะไม่จองเวรจองกรรมก็ยอม

“งั้นก็ได้ ไปด้วยกันไหมเมย์”

“ไม่ดีกว่าค่ะ แกยิ่งไม่ชอบหน้าเมย์อยู่ เดี๋ยวแกเห็นหน้าเมย์แกจะยิ่งทรุด”

ธาวินพยักหน้าเข้าใจ เขาพาตาลลุกออกไป สาวเมย์มองตามแล้วรำพึงว่า เรื่องร้ายๆคงจะจบซะที แต่บุญทันกลับนั่งหน้าเครียดเพราะยังไม่มั่นใจนัก

ooooooo

ธาวินพาตาลมาเยี่ยมนภาในห้องพักคนไข้ สาวเจ้าเอ่ยถามนภาทั้งนํ้าตา

“บอกหนูได้ไหมคะว่าทำไมต้องฆ่าแม่หนูด้วย แม่หนูทำอะไรให้คุณโกรธหรือเกลียดคะ  คุณถึงต้องฆ่าเขา”

นภานํ้าตารินอยากขอโทษตาลแทนลูก ธาวินเห็นใจเข้ามาแตะแขนตาลพลางส่ายหน้าบอกว่า พูดอะไรไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ แล้วหันมาบอกกับนภา

“ที่ตาลเขามาวันนี้ก็เพราะจะมาอโหสิกรรมให้คุณป้าครับ”

นภาอึ้งมองไปที่ตาล “ขอให้คุณกับแม่หมดเวรต่อกันแค่นี้เถอะนะคะ อย่าได้มีเวรมีกรรมต่อกันอีกเลย แค่นี้แหละค่ะที่หนูอยากจะบอกคุณ” ตาลเดินออกไป

นภานํ้าตาไหลริน ธาวินมองเธออย่างสลดใจ ก่อนเดินตามตาลไป

ขณะตาลกับธาวินเดินเลี้ยวออกมาจากมุมห้อง ก็สวนเข้ากับปารมี แม่จอมมารยาชะงักมองทั้งคู่แล้วแสร้งตีหน้าเศร้าโผเข้ากอดตาล

“พี่ตาล ปาขอโทษนะคะ ปาไม่รู้จริงๆว่าคุณแม่ฆ่าแม่พี่ตาล พี่ตาลยกโทษให้ปานะคะ อย่าโกรธหรือเกลียดปานะคะ ปาขอโทษแทนคุณแม่”

“ไม่หรอกค่ะ ตาลไม่โกรธคุณปาหรอก มันไม่เกี่ยวกับคุณปา”

“จริงนะคะพี่ตาล ขอบคุณนะคะพี่ตาล แม่ปาไม่น่าทำร้ายแม่พี่ตาลเลย”

ธาวินสงสารบอกว่า ตาลมาอโหสิกรรมให้นภา ปารมีทำตื้นตันชื่นชมว่าตาลเป็นคนดีจริงๆ และต้องขอบคุณอีกครั้งที่ไม่โกรธเกลียดเธอ

ครั้นแยกกับธาวินและตาลแล้ว ปารมีก็เดินแสยะยิ้มเข้ามาบอกกับนภา “นางตาลนี่มันโง่จริงๆนะแม่ แค่หนูบอกมันว่าหนูเสียใจที่แม่ฆ่าแม่มัน มันก็เชื่อหนูแล้ว”

นภาจ้องมองลูกอย่างผิดหวัง นางยอมรับผิดแทนก็หวังจะให้ลูกมีโอกาสกลับตัวกลับใจ แต่ลูกกลับไม่สำนึกเลยสักนิด ในคืนนั้นเอง นภาก็จากไปด้วยอาการหัวใจวาย

พยาบาลมาพบร่างไร้วิญญาณในตอนเช้า จึงโทร.แจ้งปารมี

“คุณนภาเสียชีวิตแล้วค่ะ” สิ้นเสียง ปารมีก็ปล่อยโทรศัพท์ร่วงจากมือ แล้วทรุดลงนั่งร้องไห้โฮ

ในตอนสาย ปรารภนำข่าวนภาแจ้งกับทุกคน พิพัฒน์ถอนใจเปรยว่า สมัยนี้กรรมมันติดจรวดจริงๆ ส่วนตาลรีบถามหาปารมีด้วยความเป็นห่วง ปรารภว่าเธอคงเสียใจมากที่ต้องมาเสียแม่ไปอย่างกะทันหัน

“แล้วคุณปรารภได้คุยกับตำรวจไหมครับว่าทำไมคุณนภาถึงฆ่าแม่ตาลกับสมยศ” ธาวินซัก

“ตำรวจบอกว่าได้คุยกับคุณปารมี คุณปารมีบอกว่าคุณนภาแกฆ่าแม่คุณตาล เพราะกลัวว่าจะไปขโมยของ”

“อะไรคะ แค่ขโมยของนี่หรือคะ ถึงกับต้องฆ่ากัน” เมย์ไม่อยากเชื่อ

“แล้วสารวัตรสมยศล่ะครับ” บุญทันเอ่ยถาม แต่ปรารภไม่ทันได้ตอบ ธาวินก็ชิงพูดขึ้นก่อน

“อย่าบอกนะครับว่าป้านภาอยู่เบื้องหลังสมยศที่จับตาลกับเมย์ไปเรียกค่าไถ่”

“ไม่ใช่ครับ คุณปารมีให้การกับตำรวจว่าเธอกับสมยศแอบคบกัน แต่คุณนภาไม่ชอบสมยศก็เลยจ้างให้คนเอายาพิษใส่ในอาหารไปให้”

พิพัฒน์ส่ายหน้าบ่น เหมือนตนเลี้ยงฆาตกรไว้ในบ้านโดยไม่รู้ตัว

“นี่ถ้าความจริงไม่เปิดเผยขึ้นมา บางทีแกอาจจะฆ่าพวกเราก็ได้นะคะคุณปู่” เมย์เอ่ย

“สงสารคุณปารมีนะคะ ถ้าตาลเป็นเธอ ตาลคงเสียใจมากที่แม่เป็นแบบนี้” ตาลตบท้าย

ooooooo

เมื่อจัดการเรื่องพิธีศพของนภาเรียบร้อยแล้ว ปารมีเดินถือรูปถ่ายของแม่เข้ามาในบ้าน ต้นหอมกำลังทำความสะอาดบ้าน เห็นเข้าก็สะดุ้ง รีบเข้ามาขอโทษปารมีเรื่องเอาต่างหูเจ๊อ้อยให้ตำรวจ

“แกทำถูกแล้ว ในเมื่อแม่ฉันทำผิดก็ต้องรับผิด” ปารมีเอ่ยอย่างเมตตาแล้วไล่ต้นหอมไปทำงาน

“ขอบคุณนะคะที่คุณปาไม่โกรธ” สาวใช้ซาบซึ้งเดินกลับเข้าไปทำความสะอาดในห้องต่อ

ปารมีหันมามองรูปนภาแล้วยิ้มอย่างอำมหิต “ขอบคุณนะคะแม่ สำหรับความรักและความเสียสละที่แม่มีให้หนู”

ในตอนบ่าย ปารมีบีบน้ำตาเข้ามากราบขอโทษพิพัฒน์แทนแม่ และออกตัวว่าเธอไม่เคยรู้เลยว่าแม่จะโหดร้ายถึงเพียงนี้

“อย่าไปโกรธแม่เขาเลย อย่างน้อยเขาก็เป็นคนให้กำเนิดเรา”

“คุณปู่ไม่เกลียดปานะคะ”

“ปู่จะไปเกลียดแกได้ยังไง แกไม่ได้เป็นคนทำนี่ อย่าคิดมาก ปู่ไม่อยากเห็นแกเป็นอะไรไปอีกคน”

“ขอบคุณนะคะคุณปู่” ปารมีแสร้งสะอื้นแล้วก้มลงกราบพิพัฒน์อีกครั้ง

ครั้นใช้มารยาหลอกให้พิพัฒน์เชื่อใจได้แล้ว ปารมีก็เดินออกมาห้องรับแขก เห็นตาลกับเมย์นั่งคุยกันอยู่ เธอมองสองสาวด้วยสายตาเกลียดชัง

“อ้าว ปารมี” ธาวินเดินนำบุญทันเขามาทัก

ปารมีสะดุ้งรีบปรับเปลี่ยนอาการ ธาวินชวนเธอเข้าไปคุยกับเมย์และตาลด้วย แต่สาวเจ้าปฏิเสธ

“ไม่ล่ะคะ ปาไม่กล้าสู้หน้าพี่ตาล เชิญพี่ภูเถอะ ปาขอตัว” ปารมีทำยิ้มเศร้าใส่ แล้วเดินออกไป

บุญทันมองตามแล้วหันมาเปรยกับธาวิน “นี่ดีนะที่คุณนภายอมรับสารภาพว่าเป็นคนฆ่าสมยศ ไม่งั้นล่ะก็ฉันคงต้องสงสัยปารมี เพราะฉันเห็นเธอมองตาลกับเมย์ด้วยสายตาแปลกๆ”

“อืมม์ เห็นอยู่เหมือนกันว่าเธอตาขวางๆ ยังนึกอยู่เลยว่าโกรธใคร”

“ฉันว่าเธออาจจะจิตไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ อาจจะเป็นพวกอารมณ์รุนแรงแต่เก็บกด คนแบบนี้อันตรายนะ”

“แต่ยังไงเราก็เบาใจได้ว่าเธอไม่ใช่ฆาตกร”

“ใช่ ฉันถึงบอกไงว่า โชคดีที่คุณนภายอมรับสารภาพก่อน” บุญทันสรุป แล้วชวนเพื่อนรักเข้าไปหาสองสาว

ooooooo

บ่ายวันหนึ่ง ธาวินไปเป็นเพื่อนตาลลอยอังคาร เจ๊อ้อย

สาวเจ้ายกห่อเถ้ากระดูกของแม่ขึ้นอธิษฐาน “แม่ ขอให้วิญญาณแม่ไปสู่สุคตินะ เกิดชาติหน้าก็ขอให้หนู ได้เป็นลูกของแม่อีก แม่รู้ใช่ไหมว่าหนูรักแม่แค่ไหน หลับให้สบายนะแม่...หนูรักแม่นะ” ตาลน้ำตาริน หยิบเถ้ากระดูกในห่อผ้าโปรยลงน้ำ ธาวินน้ำตารื้นมองคนรักด้วยความสงสาร

เวลาเดียวกัน เมย์ตามบุญทันมาติวเข้มภาษาอังกฤษ เธอแปลกใจที่เขาเรียนรู้ได้เร็วมาก บุญทันอ้างว่าเป็นเพราะได้ครูดี แล้วชวนเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะกลัวสาวเจ้าจะสงสัย

วันรุ่งขึ้น พิพัฒน์ให้ต้นหอมไปตามเมย์กับบุญทันและตาลกับธาวินมาพบในห้องรับรอง สองคู่ชู้ชื่นพากันแปลกใจไม่รู้ว่าคุณปู่มีเรื่องอะไร ต่างพากันเดินเข้ามาในห้อง

“มากันครบแล้วนะ” พิพัฒน์นั่งคุยอยู่กับปรารภหันมาทัก

“มีอะไรหรือคะคุณปู่ อย่าบอกนะคะว่าจะแจกมรดก” เมย์อมยิ้ม

“ปู่มีเรื่องจะคุยกับพวกแก”

“เรื่องอะไรครับ ทำไมดูเป็นพิธีการจังเลย”

“ปู่จะบอกว่าสิ้นเดือนนี้แกกับเจ้าภูควรจะแต่งงานได้แล้วนะ” พิพัฒน์มองมาที่บุญทัน

ตาลกับเมย์ชะงักมองแล้วเอ่ยถาม คุณปู่พูดถึงใคร ธาวินกับบุญทันสบตากันแล้วทำเนียนจะชี้แจง เพราะไม่อยากให้สองสาวรู้ความจริงตอนนี้ แต่ปรารภชิงพูดขึ้นก่อน

“คืออย่างนี้ครับคุณภู คุณวิน คุณปู่คิดว่าถึงเวลาที่คุณสองคนควรจะบอกความจริงคุณเมย์กับคุณตาลได้แล้ว”

“ความจริงอะไรคะ” สองสาวร้องพร้อมกัน

“ก็ความจริงที่ว่าบุญทันคือภูบดี” พิพัฒน์เฉลย

เมย์มองหน้าบุญทัน ส่วนตาลหันไปชี้ธาวินคล้ายจะถามว่าเขาคือใคร ปรารภอมยิ้มช่วยตอบแทน

“นั่นคือคุณธาวินครับ”

“คือธาวินกับภูบดีสลับตัวกัน” พิพัฒน์ช่วยเสริม

ตาลกับเมย์นั่งมึน คุณปู่จึงให้สองหนุ่มอธิบายกับคนรักเอาเอง ธาวินกับบุญทันอึกอักเกี่ยงกันพูด

“ไม่ต้องเกี่ยงกันค่ะ คุณน่ะแหละเล่ามาให้หมด” ตาลสั่งธาวินเสียงเครียด

ธาวินฝืนยิ้มแล้วยอมเฉลยเรื่องราวอย่างละเอียด

ooooooo

ตาลกับเมย์โกรธมากเมื่อรู้ว่าถูกสองหนุ่มหลอก พวกเธอบอกลาคุณปู่กับปรารภแล้วลุกเดินออกไป ธาวินกับบุญทันหน้าสลด หันมาตัดพ้อพิพัฒน์

“คุณปู่นะคุณปู่ ผมบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งเฉลย” แล้วสองหนุ่มก็ลุกออกไปง้องอนคนรัก

พิพัฒน์มองตามพลางบ่นกับปรารภว่า ตนทำไปเพราะหวังดี ไม่อยากให้ต้องปกปิดอะไรกันอีก

“ผมบอกแล้วไงครับว่าให้เขาบอกกันเอง”

“ก็ใครจะไปรู้ล่ะ ไม่เห็นมันบอกซะที ก็เลยช่วยเฉลยให้” พิพัฒน์ส่ายหน้า

ตาลกลับเข้ามาในห้อง ตรงไปเปิดตู้หยิบกระเป๋าเสื้อผ้าออกมา ธาวินตามเข้ามาดึงไว้ ขอร้องให้ฟังเขาอธิบายก่อน

“เราไม่มีอะไรต้องพูดกันแล้ว ตาลเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าโกหกตาล” ตาลพูดพลางเก็บเสื้อผ้าไปพลาง

“ก็ผมบอกแล้วไงว่ามันจำเป็น”

“ใช่สิคะ มันจำเป็นสำหรับคุณ คุณก็เลยไม่เห็นความสำคัญของตาล เพราะถ้าคุณเห็นตาลสำคัญ คุณคงไม่ทำแบบนี้กับตาล ถอยไป” ตาลปิดกระเป๋าแล้วหิ้วไปที่ประตู

“ไม่ ผมไม่ให้ตาลไปไหนทั้งนั้น” ธาวินตามมาดึงกระเป๋าไว้

“คุณยังรู้จักตาลน้อยไป” ตาลเดินออกไปโดยไม่มีกระเป๋าเสื้อผ้า

“เดี๋ยวสิตาล ได้โปรดเถอะ ฟังผมก่อนได้มั้ย ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะปิดบังหรือโกหกตาล แต่ผม...”

“คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เพราะตาลไม่อยากฟัง ตาลคิดว่าที่เราอยู่ด้วยกันก็เพราะว่าเรารักกัน แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ คุณไม่ได้รักตาล คุณถึงโกหกหลอกลวงตาล เพราะแม้แต่ชื่อคุณคุณยังปิดบัง แสดงว่าทุกเรื่องที่คุณพูดกับตาลมันเป็นเรื่องโกหก”

“ไม่นะตาล”

“ถ้างั้นคุณลองบอกมาสิว่ามีเรื่องอะไรที่คุณพูดกับตาลแล้วเป็นเรื่องจริง บอกมาสิคะว่ามีเรื่องไหนบ้าง”

ธาวินอึ้งนึกคำพูดไม่ทัน ตาลมองชายหนุ่มอย่างผิดหวัง เธอผลักให้เขาพ้นทาง แล้วเดินร้องไห้ออกไป

“ตาล อย่าไปเลยนะ ผมขอร้อง” ธาวินเข้าคว้าแขน

“ปล่อยตาลค่ะ”

“ไม่ ผมไม่ยอมให้ตาลไปไหนทั้งนั้น”

“ก็ได้” ตาลต่อยหน้าธาวินโครม

ชายหนุ่มเซออกมา เมื่อตั้งหลักได้ก็จะเข้าไปรั้งเธอไว้อีก

“อย่ามายุ่งกับฉัน เพราะเราไม่รู้จักกัน และถ้าคุณเข้ามาคราวนี้หัวแบะแน่” ตาลคว้าไม้ขึ้นมาขู่ พลางตัดพ้อ “คุณมันก็ไม่ต่างอะไรกับสิบแปดมงกุฎหรอก ไอ้คนหลอกลวง” สาวตาลเดินจากไป ทิ้งให้ธาวินยืนอึ้ง

ooooooo

บุญทันตามมางอนง้อเมย์หน้าห้อง แต่สาวเจ้าใจแข็งไม่ยอมเปิดประตูออกมาคุยด้วย ชายหนุ่มขู่ว่าจะนั่งรออยู่หน้าประตู จะไม่ไปไหน

“ก็ตามใจ อยากนั่งก็นั่งไปสิ” เมย์ตวาดใส่ แล้วเดินเข้าห้องนํ้าปิดประตู

บุญทันถอนใจ นึกไม่ออกว่าจะทำอย่างไรให้คนรักหายโกรธ

ส่วนคนงานเมื่อรู้ว่า บุญทันคือภูบดีก็พากันจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ ต่างเกรงว่าจะโดนไล่ออกด้วยเคยแกล้งใช้งานบุญทันสารพัด

ปารมีเหมือนมีจมูกมด เธอโทร.ตามต้นหอมให้ไปพบ เพราะอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่ตึกใหญ่ ครู่ต่อมา ได้รับรายงานว่า ภูบดีปลอมตัวเป็นคนสวนชื่อบุญทัน แล้วให้เพื่อนคือธาวินปลอมตัวมาเป็นภูบดีแทน

“จริงหรือ แล้วเขาปลอมตัวมาเพื่ออะไร”

“ต้นหอมก็ไม่ทราบค่ะ รู้แต่ว่าตอนนี้คุณตาลกับคุณเมย์โกรธมาก สงสัยเพิ่งจะรู้ความจริง”

“อืมม์ ขอบใจ” ปารมีโบกมือไล่ต้นหอมออกไป แล้วรำพึงกับตัวเอง “นี่หมายความว่า ที่ผ่านมาเราลงทุนไปสูญเปล่างั้นหรือ”

ooooooo

บ่ายวันนั้น บุญทันกับธาวินเข้ามานั่งปรับทุกข์กับคุณปู่และปรารภ เรื่องสองสาวไม่ยอมยกโทษให้

“ปู่ขอโทษ ปู่ไม่คิดว่าหนูตาลกับยายเมย์เขาจะโกรธแกสองคนขนาดนี้”

“ผมว่าให้เวลาคุณตาลกับคุณเมย์แกหน่อยเถอะครับ แกคงช็อก” ปรารภแนะนำแล้วหันไปมองปารมีที่ทำสงบเสงี่ยมเดินเข้ามา

แม่จอมมารยายกมือไหว้บุญทันอย่างนอบน้อมและเรียกพี่ภู อย่างไม่เคอะเขิน ก่อนจะหันไปยกมือไหว้ธาวินอย่างเสียไม่ได้

“พี่ภูนึกสนุกอะไรคะ ถึงได้ปลอมตัวมาเป็นคนขับรถ” ปารมีเข้าประเด็น

“ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่จะเซอร์ไพรส์คุณปู่”

“เซอร์ไพรส์มากเลยค่ะ ปาก็นึกอยู่แล้วว่าพี่ภูไม่เหมือนคนรถคนสวนทั่วไป”

“ยายปามาก็ดีแล้ว เป็นที่ปรึกษาให้สองหนุ่มนี่หน่อย เพราะหนูตาลกับยายเมย์โกรธที่เจ้าสองคนนี่โกหก”

“เรื่องแบบนี้ปาไม่รู้หรอกค่ะคุณปู่ ต้องให้พี่ภูกับคุณธาวินเคลียร์กันเอง จริงไหมคะพี่ภู” ปารมีส่งยิ้มหวาน

บุญทันยิ้มตอบในฐานะพี่ชาย ส่วนธาวินรู้สึกแปลกๆ ในท่าทีของปารมีที่เปลี่ยนไป

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"น้ำหวาน" เครียดดราม่าหนัก บท พนักงานเคลมประกัน ทำพิษ

"น้ำหวาน" เครียดดราม่าหนัก บท พนักงานเคลมประกัน ทำพิษ
27 ม.ค. 2563
17:20 น.