ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เล่ห์ร้อยรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ตาลถามหาเจ๊อ้อยกับต้นหอม ได้ความว่าไปทำงานที่บ้านนภา สาวใช้บ่นเรื่องเจ๊อ้อยทำงานไม่เรียบร้อย ชอบอู้แถมกลางคืนยังชวนพวกคนงานตั้งวงเล่นไพ่อีก เห็นทีเธอจะต้องบอกให้นภาจัดการ

ขาดคำนภาก็เดินเข้ามาถามหาเจ๊อ้อยอีกคน ต้นหอมเป็นงง ถามกลับไป “อ้าว น้าอ้อยไม่ได้ทำงานอยู่ที่บ้านคุณนภาหรือคะ”

“ไม่รู้มันหายหัวไปไหน ฉันเดินหาทั่วบ้านก็ไม่เจอ สงสัยต้องให้มันออกจริงๆแล้ว นางนี่ขี้เกียจตัวเป็นขน”

“แกอาจจะไปเข้าห้องน้ำหรือไปทานข้าวรึเปล่าคะ” ตาลออกรับแทน แต่พอเห็นสายตานภาคล้ายจะบอกว่า เธอไม่เกี่ยวก็หน้าเจื่อน

“ต้นหอม ถ้าแกเจอมันบอกให้มันเก็บเสื้อผ้า แล้วไปเลยนะ ฉันไม่จ้างมันแล้ว เงินเดือนที่เหลือฉันก็ไม่ให้” สั่งการเสร็จนภาก็เดินออกไป ทิ้งให้ตาลมองตามอย่างรู้สึกผิดแทนแม่

สาวตาลเดินออกมาโทร.หาแม่หวังจะเตือนให้รู้ตัว แต่ติดต่อไม่ได้

ooooooo

เวลานั้นเองในห้องนภา เจ๊อ้อยปิดมือถือเปิดเจรจาเรื่องค่าปิดปากอยู่กับปารมี เจ๊อ้อยยื่นข้อเสนอขอแบ่งเงินสามล้านบาท ปารมียอมจ่ายให้ แล้วฉวยโอกาสตอนเจ๊อ้อยเพลินอยู่กับการนับเงิน หยิบเข็มขัดมารัดคอทางด้านหลัง

เจ๊อ้อยดิ้นพราดๆพยายามดึงเข็มขัดออก แต่สู้แรงปารมีไม่ไหว จึงขาดใจตาย

“คนอย่างแกไม่สมควรมีชีวิตอยู่หรอก” ปารมียืนหอบ มองร่างไร้วิญญาณของเจ๊อ้อย

“ยายปา” นภาเปิดประตูเข้ามาเห็นปารมียืนอยู่ข้างศพเจ๊อ้อยและกระเป๋าใส่เงิน นางตกใจถามลูกว่าเกิดอะไรขึ้น

“นางอ้อยมันอยากได้เงินที่แม่ซ่อนไว้ หนูก็เลยจัดการฆ่ามันซะ เพราะมันจะไปบอกใครๆว่าแม่ซ่อนเงินไว้ในห้องนี้”

“แต่แม่ว่าลูกไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย”

“ทำไมแม่พูดแบบนี้ ที่หนูทำก็เพื่อปกป้องแม่นะคะ หรือแม่อยากให้คุณปู่รู้ว่า แม่ขโมยเงินคุณปู่มาตลอดหลายปี แม่คิดว่าหนูไม่รู้ใช่ไหมว่าดึกๆ แม่ลุกไปทำอะไรที่ตึกใหญ่”

“แต่ถึงยังไงมันน่าจะมีวิธีอื่นนะลูก ไม่เห็นจำเป็นต้องฆ่ามันถ้าใครรู้เข้าเราจะเดือดร้อนนะ”

“เราเดือดร้อนตั้งแต่ครั้งแรกที่แม่ไปขโมยเงินคุณปู่แล้วล่ะค่ะ ถ้าแม่ไม่ขโมยเงินมาหนูก็ไม่ต้องฆ่ามันหนูว่าแม่อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย มาช่วยหนูจัดการกับศพนังอ้อยก่อนดีกว่า แม่มัดมือมัดเท้ามันนะ เดี๋ยวหนูจะไปหากระเป๋าใบใหญ่ๆมาใส่ศพมัน” ปารมีเดินออกไปทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นภายืนนิ่ง ไม่อยากเชื่อว่าลูกจะโหดเหี้ยมขนาดนี้

ooooooo

บ่ายมากแล้ว ตาลยังติดต่อไม่ได้ เธอเข้าไปถามหากับคนงานในครัว ได้ความว่า แม่บอกกับพวกคนใช้ว่าจะไปทำงานที่บ้านนภา แล้วก็หายเงียบตั้งแต่เช้า ข้าวเที่ยงก็ไม่กลับมากิน

ตาลสังหรณ์ใจกลัวจะเกิดเรื่องกับแม่ จึงจะไปดูที่บ้านนภา แต่ธาวินโทร.มาตามให้ไปงานศพ เธอจึงต้องพักเรื่องแม่ไว้ แล้วรีบขึ้นไปแต่งตัวออกไป

เวลาเดียวกัน นภายืนมองปารมีอย่างคนจิตตก เมื่อเห็นลูกจัดการกับศพเจ๊อ้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอเอ่ยถามปารมีอีกครั้งว่า ไม่ได้ตั้งใจฆ่าเจ๊อ้อยใช่หรือไม่

“เปล่าค่ะ ปาตั้งใจ แล้วปาก็จะไม่โกหกแม่อีกต่อไปแล้ว ปาจะบอกให้แม่รู้ว่าปาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเรา ปาจะฆ่าทุกคนที่มันคิดจะขวางทางเรา”

“ไม่ ไม่จริง ลูกของฉันไม่ใช่คนร้าย ลูกของฉันเป็นคนดี แกไม่ใช่ลูกฉัน” นภาหวีดร้อง ทึ้งผมตัวเอง เพราะอาการประสาทกำเริบ

ปารมีเข้าไปยื้อยุด บอกให้แม่สงบสติอารมณ์

ต้นหอมที่จะมาทำงานแทนเจ๊อ้อยได้ยินเสียงนภาก็ตกใจ วิ่งขึ้นไปเคาะประตูเรียก ปารมีออกมาบอกว่า นภาไม่ค่อยสบายเพราะลืมกินยา พลางไล่ต้นหอมกลับไปที่ตึกใหญ่

ต้นหอมรับคำแล้วเดินลงไป ปารมีรีบปิดประตู หันเข้าจัดการเอาศพเจ๊อ้อยใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เตรียมเอาไปทิ้งในตอนค่ำ ในขณะที่นภาได้แต่ร้องไห้ฟูมฟาย ไม่เชื่อว่าลูกสาวจะโหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้

ooooooo

ค่ำคืนนั้น ตาลนั่งคิดหนักเรื่องแม่อยู่ในศาลาสวดศพกับธาวินและแขกคนอื่นๆ เธอถอนใจเฮือกเพราะคิดไม่ออก ว่าแม่หายไปไหน

ธาวินเหลือบเห็น จึงเอ่ยถามที่มาของอาการ สาวเจ้าฝืนยิ้มบอกไม่มีอะไร ก่อนขอตัวไปห้องน้ำ ธาวินจะไปเป็นเพื่อน แต่เธอไม่ยอมชิงลุกออกไป

ครั้นมาถึงห้องน้ำ ตาลโทร.หาแม่อีกรอบ แต่ติดต่อไม่ได้อีกตามเคย ขณะหันหลังจะเดินกลับ ถูกชายฉกรรจ์สองคนเอาผ้าโปะยาสลบปิดจมูก ตาลพยายามดิ้น แต่ในที่สุดหมดสติลง สองคนร้ายพยุงเธอไปใส่รถ แล้วกลับมารอจัดการกับเมย์

ไม่นานนัก เมย์ก็รับอาสาธาวินมาดูตาลที่ห้องน้ำให้ เพราะได้ยินชายหนุ่มบ่นว่าตาลหายไปนาน แต่เมื่อมาถึงเธอก็ถูกคนร้ายใช้ปืนจี้บังคับให้ไปขึ้นรถแล้วโปะยาสลบเช่นเดียวกับตาล

ธาวินกับบุญทันเห็นเมย์หายเงียบไปอีกคนก็ชักผิดสังเกต จึงแยกกันตามหา คนร้ายสบโอกาสเข้าไปจับตัวธาวิน แต่เขาฮึดสู้ แล้ววิ่งหนีออกมา คนร้ายยกปืนขึ้นยิง ธาวินโดดหลบทัน

บุญทันได้ยินเสียงปืน เขารีบมาช่วยธาวิน เช่นเดียวกับตำรวจที่อยู่ใกล้เคียง คนร้ายเห็นท่าไม่ดีรีบแผ่นขึ้นรถหนีไป

เมื่อแผนการไม่เป็นตามคาด สมยศรีบโทร.หาปารมี บอกว่าได้ตัวตาลกับเมย์มาแล้ว แต่ภูบดีรอดไปได้

“ไม่เป็นไร ไอ้ภูบดีไว้จัดการทีหลังได้ นางผู้หญิงสองคนนั่น ฉันยกให้คุณ หลังจากได้เงินค่าไถ่แล้วฆ่ามันทิ้งซะ” ปารมีปิดโทรศัพท์ พลางยิ้มกระหยิ่ม แต่เมื่อหันกลับมาก็พบนภายืนฟังอยู่

นางถามลูกว่า ผู้หญิงสองคนนั้นคือใคร และปารมีคิดจะฆ่าใครอีก

“ก็ได้ค่ะ ถ้าแม่อยากรู้ หนูสั่งให้คนไปฆ่านางตาลกับนางเมย์ แล้วหนูก็จะฆ่าไอ้ภูบดีด้วย”

“นี่แกบ้าใหญ่แล้ว แกรู้ตัวรึเปล่าว่าแกพูดอะไร” นภาตบหน้าลูก

“หนูไม่ได้บ้าหรอกค่ะแม่ แม่บอกหนูเองไม่ใช่หรือคะว่า สมบัติทุกอย่างของคุณปู่มันควรจะเป็นของเรา ถ้าไม่มีไอ้ภูบดีซะคน หนูก็จะได้ครอบครองบ้าน

วริทธิวรนันท์ แม่พูดกรอกหูหนูทุกวันตั้งแต่หนูยังเด็ก จนหนูจำได้ขึ้นใจว่าบ้านวริทธิวรนันท์จะต้องเป็นของเรา สมบัติทุกชิ้นจะต้องเป็นของหนู แม่จำไม่ได้หรือคะ”

“แม่ไม่ได้ตั้งใจ แม่ขอโทษ ที่แม่พูดไปก็เพราะน้อยใจชีวิตตัวเอง ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ลูกผูกใจเจ็บใคร อย่าทำแบบนี้เลยนะลูก ยุติทุกอย่างซะ แม่ขอร้อง อย่าถลำลึกไปกว่านี้เลย ถ้าตำรวจจับได้ลูกจะต้องติดคุกไปจนวันตายนะ”

“ไม่ค่ะ ตำรวจไม่มีทางจับหนูได้หรอก ถ้าแม่ไม่บอก ที่หนูทำทุกอย่างก็เพื่อเราสองคนนะคะแม่ หนูเบื่อเต็มทีแล้วที่ต้องก้มหัวทำตัวลีบต่อหน้าทุกคน ต้องเจียมเนื้อเจียมตัวเพราะเราเป็นแค่ผู้อาศัย ถ้าไม่มีไอ้ภูบดีกับเมียมันแล้วก็นังเมย์ บ้านวริทธิวรนันท์ก็จะเป็นของเรามันจะเป็นของเรานะแม่”

“ไม่นะปา แม่จะไม่ยอมให้ลูกทำผิดอีกแล้ว แค่ลูกฆ่านางอ้อย หัวใจแม่ก็แทบแตกสลาย อย่าทำเรื่องเลวร้ายอีกเลยนะลูก แม่ขอร้อง นะลูกนะ หยุดทุกอย่างแค่นี้ แล้วเราไปบอกคุณปู่ว่าเราทำอะไรลงไป”

“นี่แม่พูดอะไรของแม่ หนูฆ่านังอ้อยก็เพื่อแม่ หนูทำทุกอย่างเพื่อชดเชยชีวิตที่ขาดไปของแม่ หนูกำลังทำความฝันของแม่ให้เป็นความจริง”

“แต่แม่ไม่ต้องการ แม่ไม่อยากได้มันแล้ว แม่อยากได้ลูกของแม่คืนมา แม่อยากได้ลูกที่น่ารัก ลูกสาวที่เป็นคนดีของแม่คืนมา” นภาสะอื้นปานจะขาดใจ

“แม่คะ แม่ต้องตื่นได้แล้วล่ะค่ะ เพราะลูกสาวคนนั้นไม่เคยมีอยู่จริง” ปารมีเดินจากไปแล้วรำพึงว่า ไม่มี ใครมาหยุดยั้งเธอได้ เพราะทุกอย่างต้องเป็นของเธอ

ooooooo

รุ่งขึ้น ธาวิน บุญทัน และปรารภเข้ามาเรียนพิพัฒน์เรื่องตาลกับเมย์หายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืน คุณปู่ทั้งโกรธทั้งตกใจที่ทั้งสามเพิ่งจะมาบอก จึงประชดธาวินกับบุญทันว่า ยังมีอะไรปิดบังปู่อีก?

บุญทันกับธาวินชะงักมองหน้ากัน เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น ธาวินลุกไปรับสายได้ยินเสียงชายคนหนึ่งสั่งให้ไปบอกพิพัฒน์ว่าให้เตรียมเงินยี่สิบล้านไว้เป็นค่าไถ่ตาลกับเมย์

“แล้วฉันจะติดต่อกลับมาอีกที จำไว้นะถ้าเรื่องถึงตำรวจนางสองคนนี่ตายแน่” สายถูกตัดไป

ธาวินยืนอึ้งก่อนหันมาเรียนคุณปู่ “มันบอกว่ามันจับตัวตาลกับน้องเมย์ไป ให้เราเตรียมเงินให้มันยี่สิบล้าน”

ooooooo

ในตอนสาย เมย์กับตาลที่ถูกมัดติดกันเริ่มได้สติ วายร้ายคนหนึ่งโผล่หน้ามาขู่ว่าอย่าคิดหนี เพราะมีแต่ตาย กับตาย จากนั้นก็โทร.รายงานสมยศว่า ทั้งคู่ฟื้นแล้ว

สมยศนั่งสั่งการอยู่ในร้านอาหารกับปารมี เขากำชับให้ลูกน้องเฝ้าสองสาวให้ดี ทันทีที่ได้เงินค่าไถ่แล้วให้ฆ่าพวกเธอทันที ลูกน้องรับคำ แล้วชักชวนเพื่อนพ้องกันเข้าหาความสุขกับสองสาวก่อนฆ่าทิ้ง

ตาลใช้มารยาหญิงหลอกล่อให้คนร้ายแก้มัดให้ แล้วเล่นงานมันจนสลบเหมือด เธอวิ่งออกมาเจอเมย์ที่หน้าห้อง สาวเมย์เองก็เพิ่งเตะเข้ากลางเป้าของวายร้ายอีกคนลงไปนอนกอง สองสาวพากันหนี

เวลาเดียวกัน สมยศที่นั่งฝันหวานอยู่กับปารมีโทร.ไปสั่งธาวินให้นำเงินค่าไถ่มาให้ที่จุดนัด เพราะส่งแป๊ะลูกน้องอีกคนไปรอรับแล้ว

ธาวินรีบออกเดินทาง โดยมีตำรวจนอกเครื่องแบบที่ปรารภช่วยประสานงานให้ตามไปห่างๆ

ไม่นานนัก ชายหนุ่มก็มาถึงลานจอดรถซึ่งเป็นจุดนับพบ แป๊ะกะพริบไฟรถให้สัญญาณ ธาวินหิ้วกระเป๋าเงินลงไปที่รถพลางถามหาตาลกับเมย์ แต่กลับถูกลูกน้องสมยศซุ่มอยู่ข้างนอก เข้าชาร์จเพื่อแย่งกระเป๋า แป๊ะตามมาเหนี่ยวไกยิงใส่ธาวิน

ร่างของเขากระเด็นลงไปนอนแน่นิ่ง แป๊ะมั่นใจว่าตายแน่ จึงโทร.รายงานสมยศพร้อมกับเดินเข้าไปดูศพ ใกล้ๆ ธาวินที่สวมเสื้อเกราะพลิกตัวกลับแล้วชักปืนยิงสวนออกไป แป๊ะผงะหงายขาดใจตาย

สมยศได้ยินเสียงปืนในโทรศัพท์ตามด้วยเสียงตำรวจที่เข้ามาแสดงตัวจับลูกน้องที่เหลือ เขาตกใจหันมาบอกปารมีว่าตำรวจ แล้วรีบโทร.สั่งลูกน้องอีกกลุ่มให้จัดการ กับเมย์และตาล แต่ได้ยินคำตอบว่า สองสาวหนีไปแล้ว

“ไอ้ระยำเอ๊ย นี่พวกมึงทำอะไรกันวะ” สมยศปิดโทรศัพท์ แล้วบอกกับปารมี “ผู้หญิงหนีไปได้ ผมว่าเราแยกกันก่อน ผมจะไปจัดการกับลูกน้อง” แล้วสมยศก็ลุกออกไป

“ไอ้บ้าเอ๊ย...ทุกอย่างกำลังจะจบอยู่แล้ว” ปารมีมองตามอย่างโกรธจัด

ooooooo

ตาลกับเมย์วิ่งหนีคนร้ายมาถึงริมถนนสายเปลี่ยว เมย์ทรุดตัวลงนั่งหมดแรง เธอบอกตาลว่าไปต่อไม่ไหวแล้ว

“ต้องไหวสิน้องเมย์ เราหยุดไม่ได้นะ มันจะฆ่าเรา ไป” ตาลเข้าพยุงเมย์วิ่งต่อไป

จู่ๆก็มีรถคันหนึ่งแล่นเข้ามา สองสาวรีบโบกมือขอความช่วยเหลือ รถเข้ามาจอดตรงหน้า ตาลเปิดประตูข้างคนขับ พลันชะงักเมื่อเห็นเป็นสมยศ เขาเอ่ยทักว่ามาทำอะไรแถวนี้ ตาลตกใจบอกว่ามีคนกำลังตามล่าอยู่

สารวัตรเร่งให้สองสาวขึ้นรถ แล้วขับออกไปพร้อมกับพูดเป็นนัยๆว่า เขาโชคดีที่ได้เจอพวกเธอ

หลังจากนั่งรถมาได้สักครู่ ตาลก็เริ่มผิดสังเกต เพราะสารวัตรสมยศกำลังจะพาเธอออกนอกเมือง จึงร้องถาม ขณะที่เมย์ก็เริ่มระแวง เธอขอยืมมือถือสมยศโทร.หาบุญทัน แต่เขาไหวทัน รีบจอด แล้วชักปืนออกมาบังคับให้สองสาวเดินเข้าไปในป่าข้างทาง หวังจัดการให้สิ้นซาก

สองสาวอ้อนวอนขอชีวิตพลางต่อรองสารพัด แต่สารวัตรสมยศไม่ฟัง เขาให้พวกเธอนั่งคุกเข่าเอามือวางไว้ บนหัวแล้วเตรียมเหนี่ยวไก สองสาวหลับตาด้วยหวาดกลัว

“ลาก่อน” นิ้วสารวัตรสมยศแตะไกปืน

พลันเสียงปืนดังสนั่น ไหล่สารวัตรสะบัด ปืนกระเด็นหลุดจากมือ

“หยุดนะ นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ” ตำรวจนอกเครื่องแบบสามนายวิ่งเข้ามาล้อมสมยศ

ตาลกับเมย์ดีใจที่รอดตายได้อย่างหวุดหวิด ทั้งสองรีบเข้าไปหลบหลังตำรวจคนหนึ่ง ส่วนพวกที่เหลือเข้าไปล็อกตัวสารวัตรสมยศ

เวลาเดียวกัน ปรารภเข้ารายงานกับพิพัฒน์ ธาวินและบุญทันว่า ตำรวจจับคนร้ายได้คนหนึ่งและมันซัดทอดว่า คนจ้างคือสารวัตรสมยศ ทำเอาคุณปู่นั่งอึ้ง

ธาวินซักว่า คนร้ายได้บอกหรือเปล่าว่า พาตาลกับเมย์ไปไว้ที่ไหน

“บอกครับ มันเอาตัวไปขังไว้ที่บึงกุ่ม ตอนนี้ตำรวจกำลังนำเจ้าหน้าที่ไปช่วยอยู่ครับ”

ธาวินหันมองบุญทัน พลางเปรยว่า “ทำไมสารวัตรสมยศต้องฆ่าผมด้วย”

“นั่นสิ ตอนแรกผมก็คิดว่าคนร้ายต้องการแค่เงินค่าไถ่ แต่ถ้ามันต้องการฆ่าคุณภูด้วยแสดงว่ามันต้องมีจุดประสงค์อื่น”

“จุดประสงค์อะไร” พิพัฒน์มองหน้าบุญทัน

ธาวินชิงพูดขึ้นก่อน “แกจะบอกว่าสารวัตรสมยศอยู่เบื้องหลังการตายของลุงภาคินงั้นหรือ”

บุญทันพยักหน้าพลางเหลือบมองพิพัฒน์กับปรารภ เห็นทั้งสองจ้องหน้าอย่างจับผิด ก็แสร้งส่งยิ้มให้แล้วจะขอตัว แต่พิพัฒน์เรียกไว้บอกให้หลานชายยอมเปิดเผยตัวเสียที

“คุณภูครับ คุณปู่รู้ความจริงหมดแล้วว่าคุณสองคนสลับตัวกัน” ปรารภเฉลย

สองหนุ่มนั่งอึ้งจำใจต้องสารภาพความจริง แล้วทางตำรวจก็โทร.มาแจ้งว่า ช่วยตาลกับเมย์ได้แล้ว สองสาวปลอดภัย ตอนนี้ให้ปากคำอยู่ที่โรงพัก

ทุกคนโล่งอก ธาวินกับบุญทันได้ช่องขอตัวไปหาคนรัก ปรารภขอตามไปด้วย เพราะต้องไปคุยเรื่องคดีกับผู้กำกับ

ooooooo

ครั้นสามหนุ่มมาถึงหน้าโรงพัก บุญทันขอร้องปรารภว่าอย่าเพิ่งบอกใครเรื่องเขากับธาวินสลับตัวกัน เพราะอยากให้แน่ใจก่อนว่าสารวัตรสมยศอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดเพียงคนเดียวหรือไม่

“ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมจะเรียนให้คุณท่านทราบ” ปรารภเดินแยกไป

ธาวินกับบุญทันชวนกันไปหาคนรักในห้องสอบสวน ตาลกับเมย์ที่เพิ่งให้ปากคำเสร็จหันมาเห็นสองหนุ่มเดินเข้ามาก็ดีใจรีบโผเข้ากอดคนรัก เพราะคิดว่าจะไม่มีโอกาส ได้เห็นหน้ากันอีกแล้ว

“ทำไมสารวัตรสมยศจึงต้องการฆ่าเราสองคน” ตาลผละออกมาพร้อมคำถาม

เมย์รีบเสริม “ใช่ค่ะ เขาอำมหิตมากเลย เอาปืนจ่อหัวพวกเราด้วย ดีนะที่ตำรวจมาทัน ไม่งั้นเราคงตายไปแล้ว”

“ตอนนี้ตำรวจกำลังสอบปากคำเขาอยู่ เดี๋ยวเราคงรู้ว่าเขาทำไปเพราะอะไร” ธาวินกับบุญทันดึงสองสาวมากอดปลอบใจอีกครั้ง

ด้านปรารภ เขาเข้าไปคุยกับผู้กำกับถึงเรื่องคดีของสมยศ ผู้กำกับว่าสมยศไม่ยอมให้การอะไร ยืนยันจะให้การในชั้นศาลเท่านั้น

“แต่คุณปรารภไม่ต้องห่วง พยานหลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ ยังไงก็ดิ้นไม่หลุดแน่ และถ้ามีใครอยู่เบื้องหลังจริงอย่างที่คุณสงสัย ผมคิดว่าคนๆ นั้นก็ต้องหาทางติดต่อสมยศแน่ครับ”

“ขอบคุณมากครับ งั้นผมลานะครับ” ปรารภยกมือไหว้ผู้กำกับแล้วลุกออกไป

เมื่อออกมาจากห้องผู้กำกับแล้ว ปรารภก็มาสมทบกับธาวิน บุญทัน ตาล และเมย์ที่หน้าโรงพัก เป็นเวลาเดียวกับที่ปารมีมาถึงพอดี เธอรีบหาที่หลบแล้วมองไปบนโรงพักอย่างลังเล

“เอาไงดี ถ้าเราขึ้นไปเยี่ยม ตำรวจก็จะสงสัยเรา แต่ถ้าไม่ขึ้นไปจะรู้ได้ยังไงว่าไอ้สมยศมันจะไม่หักหลังเรา” แม่จอมวางแผนถอนใจเฮือก

ส่วนสมยศที่อยู่ในห้องขัง เขากำลังคิดหนักว่าควรจะรับสารภาพเพียงคนเดียวหรือจะซักทอดถึงปารมีด้วยดี เพราะใจหนึ่งก็รักเธอแต่อีกใจก็รักตัวเอง

ooooooo

ตาลกลับมาถึงบ้านในตอนค่ำ เธอเรียกให้ต้นหอมไปตามเจ๊อ้อยมาพบ แต่ต้นหอมว่าเจ๊หนีหายไปตั้งแต่วานแล้ว เสื้อผ้าก็ไม่เอาไป และไม่รู้ว่าขโมยของไปด้วยหรือเปล่า

สาวตาลถึงกับอึ้งเป็นห่วงแม่จับใจ แต่ต้องอดทนไว้ เพราะต้องขึ้นไปพบพิพัฒน์ที่รออยู่ก่อน และเมื่อตาลกับต้นหอมเดินออกไปแล้ว นภาที่ซุ่มดูอยู่ก็ออกมา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นว่า จะมีคนรู้เรื่องปารมีฆ่าเจ๊อ้อย

สักพัก ตาล เมย์ ธาวิน และบุญทันก็เข้ามาพบพิพัฒน์ในห้องรับแขก คุณปู่โล่งใจที่สองสาวกลับมาอย่างปลอดภัย ท่านกำชับว่าต่อไปนี้ห้ามทั้งสองไปไหนคนเดียวอีกเด็ดขาด

“ค่ะ” ตาลกับเมย์รับคำพร้อมกัน

ธาวินกับบุญทันอมยิ้มขำจึงโดนคุณปู่สั่งเสียงเข้ม “แกกับบุญทันก็เหมือนกันนะ ปู่จะจ้างตำรวจมาคอยคุ้มกัน”

บุญทันขยับจะค้าน แต่คุณปู่ไม่ยอมทำท่าจะเฉลยความจริงว่าเขาคือใคร ธาวินจึงรีบตัดบทว่า บุญทันเป็นหลานเขยของคุณปู่ก็ถือเป็นคนสำคัญเหมือนกัน แล้วหันมาไล่ให้เมย์กับตาลที่นั่งงงให้กลับไปพัก

สองสาวลุกออกไป ธาวินกับบุญทันรีบหันมาย้ำกับคุณปู่ว่าให้ระวังคำพูด เพราะบางทีคนร้ายอาจจะอยู่รอบๆตัวก็เป็นได้

“แกหมายความว่าสมยศไม่ใช่คนร้ายตัวจริงงั้นหรือ เอาเถอะฉันจะพยายามไม่ลืมว่าแกลืม ไอ้บุญทันคนขับรถ”

“และผมคือภูบดีหลานชายนะครับ” ธาวินยิ้มทะเล้น

“เออ” ปู่มองค้อนสองหนุ่มอย่างหมั่นไส้

ooooooo

ปารมีกลับถึงบ้าน  พบนภายืนรออยู่ด้วยความเป็นห่วง นางรีบถามเรื่องสมยศเพราะกลัวลูกจะมี

ส่วนเกี่ยวข้องด้วย

“ใช่ค่ะแม่  หนูเป็นคนสั่งสมยศให้มันไปฆ่าไอ้อีพวกนั้น  แล้วไงคะ แม่รู้คำตอบแล้ว แม่ยังต้องการอะไรอีก” ปารมีย้อนถามเหมือนไม่มีอะไรเสียหาย แล้วเดินหนีขึ้นห้อง

“แล้วแกจะต้องติดคุก เขาจะต้องเอาตำรวจมาจับแก ได้ยินไหม ตำรวจเขาจะมาจับแก นี่ฉันทำเวรกรรมอะไรไว้ ทำไมลูกถึงมีจิตใจโหดเหี้ยมแบบนี้ทำไม  ทำไม ฮือ ฮือ” นภาตะโกนไล่หลังพลางสะอื้น

ปารมีเปิดประตูเข้ามาในห้อง  แต่เสียงของนภายังก้องอยู่ในหู เธอหยุดมองตัวเองหน้ากระจกแล้วตั้งคำถาม “ถ้าสมยศหักหลังแล้วบอกตำรวจว่าเราเป็นคนบงการล่ะ ไม่น่ะ สมยศต้องไม่ทำแบบนั้น แต่ถ้ามันทำล่ะ...นี่ฉันจะทำยังไงดีนี่” สาวเจ้ากระแทกตัวลงนั่งอย่างคิดไม่ออก

ooooooo

เวลาไล่เลี่ยกัน ตาลบอกกับธาวินว่า แม่หายตัวไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ทำให้เป็นห่วงมากเพราะไม่รู้ว่าแม่ไปไหน ธาวินเข้ามาปลอบใจและรับปากว่าพรุ่งนี้จะช่วยตาลตามหาแม่เอง แล้วชวนเธอเข้านอน  เพราะดึกมากแล้ว

สาวตาลน้ำตาคลอเรียกให้ธาวินมาเป็นเพื่อนและขอให้กอดเธอไว้ “ตาลกลัวจังเลย ไม่อยากนอนคนเดียว ตาลกลัวว่าตาลตื่นขึ้นมาแล้วจะไม่เจอใคร”

“หลับเถอะ ผมสัญญา ผมจะไม่ไปไหน” ธาวิน

กอดตาลไว้ในอ้อมแขน

กลางดึกคืนนั้น เมย์นั่งเหงาอยู่ในห้องเพราะ

ทั้งบ้านเหลือเพียงเธอคนเดียว สาวเจ้าหยิบมือถือขึ้นมากดหาบุญทัน บอกว่านอนไม่หลับ แล้วขอให้เขาเล่าเรื่องราวของตัวเองให้ฟัง จนในที่สุดเธอก็หลับคาโทรศัพท์พร้อมกับความรู้สึกดีๆที่มีต่อบุญทัน

ooooooo

เช้าวันใหม่ นภามาที่ตึกใหญ่ เธอแอบได้ยินปรารภคุยกับพิพัฒน์ว่าสมยศยังไม่ยอมรับสารภาพและสงสัยว่าจะมีคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ด้วย พิพัฒน์จึงให้ปรารภไปสืบมาว่าคน คนนั้นเป็นใคร

นภายืนอึ้งเป็นห่วงปารมี เธอรีบกลับไปขอร้องลูกให้มาสารภาพกับคุณปู่ก่อนที่จะสายเกินไป

“ไม่มีทางหรอกค่ะ มันจะไม่มีโอกาสไปบอกตำรวจแน่ เพราะปาจะไปจัดการไอ้สมยศให้มันหมดโอกาสพูด” ปารมีเดินลงบันไดไป

นภาตามมาคว้าแขนพลางอ้อนวอนให้ปารมี

ได้สำนึก เพราะไม่อยากเห็นลูกฆ่าใครอีก ปารมีไม่ฟังเธอสะบัดแขนอย่างแรงทำให้นภาเสียหลักล้มกลิ้ง

ตกบันไดลงมานอนแน่นิ่ง

“แม่ แม่คะ...แม่...” ปารมีตกใจรีบพาแม่ส่งโรงพยาบาล

นภาถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน ปารมียืนชะเง้อมองหน้าห้องด้วยความเป็นห่วง แล้วจู่ๆ เรื่องสมยศก็แวบเข้ามา

“ใช่  เราต้องกำจัดมันก่อนที่มันจะทำให้เราเดือดร้อน” แม่จอมวางแผนตัดสินใจเดินออกไป

ไม่นานนักปารมีก็มาถึงหน้าโรงพัก เธอหยิบแว่นดำมาสวมและใช้ผ้าคลุมหัวเพื่อพลางหน้าตา ก่อนเข้าไปว่าจ้างให้เด็กขายพวงมาลัยนำอาหารกับน้ำไปให้สมยศ พร้อมกับฝากข้อความว่า วันนี้มาเยี่ยมไม่ได้ แต่พรุ่งนี้จะมา

สมยศมั่นใจว่า ปารมีต้องมาช่วยแน่ เขารีบรับอาหารกับน้ำมาเปิดกิน ครู่เดียวก็ลงไปนอนชักดิ้นชักงอ น้ำลายฟูมปากขาดใจตาย

ตำรวจรีบไปพาตัวเด็กขายพวงมาลัยมาสอบถาม

แต่ก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"มิ้นต์" ตะลึง "เต้ย" เรตอาร์ เขินจนเดินสะดุดล้ม

"มิ้นต์" ตะลึง "เต้ย" เรตอาร์ เขินจนเดินสะดุดล้ม
22 ม.ค. 2563
07:01 น.