ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เล่ห์ร้อยรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

บุญทันพาเมย์ไปทานอาหารนอกบ้านเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ แต่ก็ไม่ช่วยให้เธอดีขึ้นเลย เขาคะยั้นคะยอชวนไปดูหนังต่อ แต่ถูกปฏิเสธ ชายหนุ่มจนปัญญาจึงจะพากลับบ้าน สาวเมย์รีบส่ายหน้าขอให้พาไปไหนก็ได้ แต่ไม่กลับบ้าน

บุญทันพาเมย์มานั่งชมจันทร์ในสวนสาธารณะ พยายามตะล่อมถามความในใจ สาวเจ้าน้ำตาร่วงบอกว่าเธอบอกใครไม่ได้ เพราะเป็นเรื่องไม่ดี

“เรื่องไม่ดีอะไร บอกผมเถอะนะให้ผมได้รู้ อย่างน้อยผมจะได้ช่วยแบ่งเบาความรู้สึกจากคุณบ้าง”

“ฉันบอกใครไม่ได้จริงๆ ฉันบอกใครไม่ได้” เมย์สะอื้นโผเข้ากอด

ชายหนุ่มนั่งอึ้งเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว และเดาว่าน่าจะเกี่ยวกับเอ เขาค่อยๆปลอบโยนจนเธอหยุดร้องไห้ แล้วพาไปนอนพักในรถ เขาโทร.ปรึกษาธาวินเรื่องเมย์ไม่ยอมกลับบ้าน แต่ก็ไม่ยอมไปหาธาวินกับตาลที่หัวหิน อ้างว่าละอายใจเกินกว่าจะพบได้

ธาวินบอกให้บุญทันพาเมย์มาที่หัวหินก่อน ส่วนจะยอมพบเขาหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

“เออ ก็ได้” บุญทันปิดโทรศัพท์ หันมามองเมย์ที่หลับอยู่บนเบาะข้างอย่างเห็นใจ

ooooooo

วันรุ่งขึ้น เมย์ขยับตัวลืมตา เห็นบุญทันหลับอยู่ในรถก็ส่งยิ้มอย่างซึ้งใจ เธอเปิดรถลงไป เมื่อบุญทันตื่น เขาไม่เห็นเมย์ก็ตกใจรีบลงไปตามหา ครั้นหยิบโทรศัพท์มากดโทร.ตาม ก็ต้องชะงัก เพราะเมย์เดินเข้ามาพร้อมถุงของกิน

“ฉันหิว ก็เลยเดินไปดูแถวนี้ว่ามีอะไรขายบ้าง

พอดีเห็นนายหลับสนิทเลยไม่อยากกวน” เมย์ส่งแซนด์วิชกับกาแฟให้ แล้วไปเดินเล่นชายหาด

บุญทันมองตามรู้สึกโล่งอกที่เธอสงบขึ้น

ในตอนสาย เอถามหาเมย์กับมะยมสาวใช้ว่า เธอออกไปกับบุญทันตั้งแต่เมื่อคืน และบุญทันโทร.มาบอกว่าจะไปหาภูบดีที่หัวหิน

“แกว่าอะไรนะ ยายเมย์ไปหาภูบดีงั้นหรือ” เอระแวง รีบเดินเลี่ยงออกไป โทร.หาปารมีนัดให้ออกมาคุย แต่ปารมีว่าไม่ว่างนัดเพื่อนไว้แล้วปิดเครื่องหนี

“เพื่อนหรือ” เอระแวง เขาตัดสินใจเดินไปที่รถแล้วขับตามรถปารมีออกไป

ด้านปารมี เธอมาพบสมยศที่ร้านกาแฟเพื่อฟังแผนการของเขา เรื่องจะจับภูบดีไปเรียกค่าไถ่สักห้าสิบล้านเพื่อเป็นโบนัสให้ลูกน้อง จากนั้นค่อยฆ่าทิ้งตามที่ปารมีต้องการ

“ถ้าคุณกับทีมงานจะเรียกค่าไถ่ ฉันก็ไม่ต้องจ่ายค่าจ้างสิ”

“นั่นมันคนละส่วนกัน ส่วนของคุณคือส่วนว่าจ้าง ส่วนเรียกค่าไถ่ถือว่าเป็นของแถม”

“คุณนี่มันเคี่ยวจริงๆนะ แต่เอาเถอะ ไม่ต้องพูดมาก ทำให้สำเร็จก็แล้วกัน” ปารมีเสียงกร้าว และไม่ทันเห็นเอที่เดินเข้ามา

“ที่แท้ก็นัดกับไอ้ตำรวจนี่เองหรือ” เอมองสมยศกับปารมีด้วยสายตาเอาเรื่อง แล้วกลับไปซุ่มรอที่รถ

เพียงครู่สมยศกับปารมีก็เดินควงกันออกมา เพื่อไปหาความสุขกันต่อ เอโทร.ถามปารมีว่าอยู่ไหน เธอว่านั่งคุยอยู่กับเพื่อนแถวสยาม และนัดให้เอไปเจอตอนห้าโมงเย็น

“นี่เธอคิดสวมเขาให้ฉันหรือปารมี” เอโกรธจัดบึ่งรถตามปารมีไป

ไม่นานนัก เอก็ตามทั้งสองมาถึงคอนโดฯของสมยศ ชายหนุ่มอารมณ์ร้อนหยิบปืนในช่องเก็บของหน้ารถออกมา แล้ววิ่งตามทั้งคู่ไป

ด้านสมยศ เขาพาปารมีเข้ามาในห้องและเริ่มซุกไซ้สาวเจ้าเบี่ยงตัวหนีบอกว่าจะอาบนํ้าก่อน แล้วลุกเดินเข้าห้องนํ้า

เสียงเคาะประตูดังขึ้น สมยศออกไปเปิด เห็นเอยืนถือปืนอยู่หน้าห้องพลางเรียกหาปารมี และเมื่อเห็นหญิงคนรักเดินออกมาจากห้องนํ้าในสภาพเสื้อคลุมตัวเดียวก็โกรธจนขาดสติ

เอตวัดปลายปืนไปที่สมยศแล้วเหนี่ยวไก แต่สมยศ ไวกว่าตบปืนในมือเอร่วงลงพื้น แล้วพุ่งเข้าไปหยิบปืนตัวเองมายิงใส่เอสามนัดซ้อน เอผงะหงายขาดใจตาย ขณะที่ปารมียืนตะลึงทำอะไรไม่ถูก

ooooooo

บ่ายวันนั้น ธาวินรู้ข่าวเอถูกสารวัตรสมยศยิงตายจากปรารภ  เขาหันมาบอกตาลให้เก็บข้าวของเตรียมกลับกรุงเทพฯ แล้วเดินแยกออกไปโทร.หาบุญทัน

บุญทันตกใจกับข่าวร้าย เขารีบซักรายละเอียด แต่ธาวินว่ายังไม่รู้อะไรมากนัก พลางเร่งให้บุญทันพาเมย์ กลับกรุงเทพฯ และให้แวะมารับตนกับตาลที่โรงแรมด้วย

ชายหนุ่มรับคำ เขาปิดโทรศัพท์เดินเข้ามาแจ้งกับเมย์ที่นั่งใจลอยทานอาหารว่า เอตายแล้ว เมย์ร้องไห้โฮ ไม่เชื่อว่าเป็นความจริง

“ผมเสียใจด้วย” บุญทันเข้ามากอดหญิงสาวด้วยความสงสารจับใจ

เวลาไล่เลี่ยกัน นภาพาปารมีเข้ามากราบขอโทษพิพัฒน์ที่นั่งคุยเรื่องคดีของเออยู่กับปรารภ แม่จอมมารยาแต่งเรื่องหลอกคุณปู่ว่า เพื่อนของเธอที่เป็นแฟนกับสารวัตรสมยศฝากเธอเอาของไปให้สารวัตรที่ห้องพัก แต่เอแอบตามไปและเกิดหึงหวงจึงเกิดเรื่อง

“นายเอต้องเข้าใจผิด คิดว่ายายปามีอะไรกับสารวัตรสมยศแน่ๆใช่ไหมลูก” นภาช่วยเสริม

“ปาก็ไม่รู้ค่ะแม่ ก่อนหน้านี้พี่เอพยายามตื๊อขอเป็นแฟนปา แต่ปาบอกเขาแล้วว่าปาไม่ได้ชอบเขา”

“นี่คงจะหึงหวงปาจนขาดสติ ถึงได้เอาปืนขึ้นไปเพื่อจะยิงยายปาโชคดีนะคะคุณลุง ที่ยายปาไม่เป็นอะไร”

“แล้วตำรวจเขาว่ายังไง ปรารภ”

“เขาก็สรุปอย่างที่คุณปารมีบอกครับว่าเป็นเหตุหึงหวง เพราะในเบื้องต้นตำรวจสืบประวัติดู ไม่พบว่าคุณเอกับสารวัตรสมยศเคยมีเรื่องอะไรบาดหมางกันมาก่อนครับ”

“ไม่น่าเลย เจ้าเอนะเจ้าเอ ทำไมมันถึงใจร้อนวู่วามจนต้องพบจุดจบแบบนี้” พิพัฒน์ถอนใจ

นภาเหลือบมองลูกสาวรู้สึกเหมือนเธอมีเรื่องปิดบังอยู่

ครั้นกลับมาถึงบ้าน นภาเปิดฉากสอบสวนปารมี แต่เธอยืนยันหนักแน่นว่าไม่มีอะไรกับสารวัตรสมยศ

จริงๆ และไม่มีส่วนรู้เห็นกับการตายของเอด้วย นภายอมเชื่อ พลางไล่ให้ลูกไปพักแล้วรำพึงกับตัวเองว่า เอมีนิสัยเอาแต่ใจตัวเองไม่ต่างไปจากน้องสาว

ส่วนปารมี เมื่ออยู่ตามลำพัง เธอรีบโทร.หา

สมยศเพื่อถามเรื่องคดี ได้ยินเขาบอกว่า ทุกอย่างเรียบร้อยดีไม่มีปัญหา เพราะงานนี้เอเป็นฝ่ายบุกขึ้นมายิงเขาถึงในห้อง

“ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ฉันหมายถึงว่า คุณแน่ใจนะว่าไม่มีใครรู้เรื่องของเรา”

“อ๋อ เรื่องนั้นคุณไม่ต้องห่วง ถ้าผมไม่พูดไม่มีใครรู้แน่”

“งั้นแค่นี้ก่อนนะ” ปารมีปิดโทรศัพท์แล้วสบถออกมา “ตายซะได้ก็ดี โง่ดีนัก ทำอะไรไม่สำเร็จ”

ooooooo

บุญทัน ธาวิน ตาล และเมย์กลับมาถึงในตอนค่ำ ทั้งสี่เข้าไปพบพิพัฒน์ในห้อง คุณปู่แสดงความเสียใจกับเมย์ที่ต้องสูญเสียทั้งพ่อและพี่ชายในเวลาไล่เลี่ยกัน แต่เธอกลับนั่งนิ่ง  มีเพียงแววตาที่บ่งบอกว่าเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น

ธาวินกับตาลหันมาคุยกัน ไม่คิดว่าคนเราจะฆ่ากันตายด้วยเรื่องผู้หญิงคนเดียว พิพัฒน์อ้างถึงข้อมูลที่ได้จากปารมีว่า เป็นเพราะเอโกรธที่ตามตื๊ออยู่นานแต่เธอไม่เล่นด้วย

“ไม่จริงหรอกค่ะ ปารมีโกหก ปารมีเขาเป็นแฟนพี่เอ แล้วพี่เอก็รักเขาถึงขั้นจะแต่งงานด้วย พี่เอเคยบอกเมย์ แล้วเมย์ก็เคยเห็นเขาสองคนแอบนัดเจอกันตอนกลางคืน  ไม่เชื่อถามบุญทันดูก็ได้ค่ะ” เมย์โพล่งออกมา

พิพัฒน์หันมาถามบุญทัน ชายหนุ่มว่าเขากับเมย์เคยเห็นทั้งคู่นัดเจอกันที่สวนครั้งหนึ่ง ธาวินกับตาลเป็นงงถามว่า ทำไมปารมีต้องโกหก

“บางทีคุณนภาอาจจะไม่ชอบคุณเอก็ได้ครับ” บุญทันออกความเห็น

ธาวินพยักหน้ารับ เพราะพอดูออกว่านภาไม่ปลื้มเอ พิพัฒน์เหนื่อยใจบ่นว่า บ้านนี้มีแต่เรื่องไม่หยุด และ

ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องร้ายๆอะไรตามมาอีก

ธาวินหันมาสบตากับบุญทันอย่างหนักใจ และไม่ทันเห็นตาลที่เหลือบมองทั้งสองอย่างจับผิด

หลังออกมาจากห้องคุณปู่แล้ว บุญทันเดินมาส่งเมย์ที่หน้าบ้าน และจะไปตามต้นหอมกับมะยมมาอยู่เป็นเพื่อน แต่เมย์ว่าเธออยู่ได้ แล้วสารภาพเรื่องเอเป็นคนตัดสายเบรกรถของภูบดีเพราะอยากได้มรดก

“ฉันขอโทษนะบุญทัน ที่ไม่บอกความจริงกับนาย ฉันไม่รู้จะทำยังไง ฉันกลัวตำรวจจับพี่เอ แล้วพี่เอต้องมีจุดจบเหมือนกับพ่อ”

“ช่างมันเถอะครับ ตอนนี้คุณเอก็ชดใช้กรรมไปแล้ว”

“นายสัญญาได้ไหมว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับคุณปู่ ฉันไม่อยากให้คุณปู่ต้องเสียใจและผิดหวังในตัวพี่เอเหมือนที่พ่อทำ”

“ครับ ผมสัญญาผมจะไม่บอกคุณท่าน  แต่คุณเมย์ต้องสัญญากับผมเหมือนกันว่าคุณจะไม่คิดสั้นและทำร้ายตัวเองอีก” บุญทันจับมือหญิงสาวขึ้นมา “นะครับ สัญญากับผมว่าเราจะเดินไปด้วยกัน”

“ฉันสัญญา” เมย์ตอบรับทั้งน้ำตา ชายหนุ่มเคลื่อนหน้าเข้ามาจูบเธออย่างแผ่วเบา พลางกระซิบบอกให้เข้าบ้าน

สาวเมย์หันหลังจะเดินเข้าบ้าน แต่ก็เปลี่ยนใจหันกลับมา “ฉันรักนายนะบุญทัน”

พ่อหนุ่มยืนตะลึงแล้วยิ้มออกมาอย่างสุขใจ เขายืนรอจนเมย์เข้าบ้านเรียบร้อยแล้ว จึงโทร.บอกธาวินว่า เอเป็นคนตัดสายเบรกรถเพราะต้องการฮุบมรดกทั้งหมด

ธาวินอึ้งไปนิดก่อนสรุปว่า เอคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมด บุญทันเห็นด้วยและภาวนาขอให้เรื่องร้ายๆจบลงเสียที

“งั้นแค่นี้นะ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน” ธาวินกดวางสายเมื่อเห็นตาลเดินเข้ามา

ตาลถามสามีกำมะลอว่าคุยอยู่กับใคร ชายหนุ่มว่าคุยกับบุญทันเรื่องงานศพพรุ่งนี้ แล้วชวนเข้านอนเพื่อเปลี่ยนประเด็น ตาลหน้านิ่วเพราะแอบฟังสองหนุ่มคุยกันอยู่ในห้องน้ำนานแล้ว

ooooooo

เช้าวันใหม่ ตาลแอบตามธาวินที่ลงมาวิ่งจ๊อกกิ้ง ในสวน แต่เมื่อเห็นว่าปลอดคนเขาก็แวบเข้าไปคุยกับบุญทันในห้อง ตาลข้องใจตามไปแอบฟัง เธอได้ยินสองหนุ่มคุยกันเรื่องเอเป็นคนตัดสายเบรกรถ และธาวินเร่งให้บุญทันบอกความจริงกับคุณปู่

“ความจริง...ความจริงอะไร” ตาลอดใจไม่ไหวเคาะประตูเรียกบุญทันเพื่อสอบถามเรื่องราว

สองหนุ่มสะดุ้ง และเข้าใจว่าเมย์มาตาม ธาวินรู้หน้าที่เข้าไปซ่อนในห้องน้ำ ส่วนบุญทันเดินไปเปิดประตู แล้วต้องอึ้งเมื่อเห็นตาลยืนรออยู่

แม่ตาลเชื่อมทำเนียนถามหาสามี บุญทันจำใจโกหกว่า ยังไม่เจอกันเลยตั้งแต่เช้า

“อ้าว หรือ ฉันนึกว่าคุณภูมาหานายซะอีก งั้นคงอยู่บนตึกใหญ่ ขอบใจนะ” ตาลเดินอมยิ้มออกไป

บุญทันโล่งอกรีบดึงประตูปิด จึงไม่ทันเห็นตาล

หันกลับมา เธอพยักหน้าอย่างคอนเฟิร์มกับตัวเองว่าสองหนุ่มมีอะไรปกปิดชัวร์ แล้วหาที่ซ่อนรอจับผิดสามีกำมะลอ

บุญทันเข้ามาบอกธาวินว่า เมียมาตามให้รีบกลับไปเสนอหน้าก่อนที่เธอจะสงสัย แล้วเดินออกไปดูลาดเลาก่อนพยักหน้าส่งสัญญาณให้เพื่อนรักออกไป

ธาวินเดินดุ่มๆจะกลับตึกใหญ่ ตาลที่ซ่อนอยู่

โผล่ออกมาทักว่าไปทำอะไรที่ห้องบุญทัน ธาวินสะดุ้งอ้างว่าปวดท้องกะทันหัน จึงแวะเข้าห้องน้ำ

ตาลตีหน้าขรึมสั่งให้ธาวินสารภาพว่ามีอะไรปิดบังอยู่ เธอแอบตามมาตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ถ้ายังไม่ยอมพูดความจริง เธอกับเขาก็จบกัน

“เดี๋ยวสิตาล ฟังผมก่อน”

“ตาลไม่ฟัง ในเมื่อคุณภูไม่จริงใจกับตาล เราก็ไม่มีอะไรต้องพูดกัน”

“เอาล่ะๆ ผมบอกก็ได้ ผมมาคุยธุระกับบุญทันเรื่องงานที่คุณปู่จะให้มันมาเป็นเลขาผม”

“ตาลผิดหวังในตัวคุณภูจริงๆ” ตาลสะบัดหน้าเดินขึ้นห้องแล้วดึงกระเป๋าคู่ใจออกมาเก็บเสื้อผ้า

ธาวินใจคอไม่ดีรีบตามงอนง้อและยอมเปิดเผยความจริงเกือบทั้งหมดให้เธอรู้ ยกเว้นเรื่องที่เขาสลับตัวกับบุญทัน

ตาลตาโตคิดไม่ถึง เธอซักว่าใครคือคนร้ายที่ฆ่าคุณลุง ธาวินว่าน่าจะเป็นเอ เพราะบุญทันเล่าว่าเอเป็นคนตัดสายเบรกรถ

“ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้”

“คราวนี้เข้าใจผมแล้วใช่ไหมว่าทำไมผมถึงบอกความจริงตาลไม่ได้ มาให้ผมหอมแก้มทีหนึ่งเป็นการปลอบใจ” ธาวินยื่นหน้าเข้ามาจะหอม

ตาลเอามือดันไว้ ต่อรองว่ายังมีอะไรที่เขาปิดบังเธออีกบ้าง ธาวินชะงักไปนิดแล้วรีบปฏิเสธ แต่ตาลยังข้องใจซักต่อ “แล้วที่ตาลได้ยินคุณบอกบุญทันว่าต้องบอกความจริงคุณปู่ ความจริงเรื่องอะไรคะ”

ธาวินลังเลว่าจะบอกความจริงดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็ตอบออกไป “ก็เรื่องที่พี่เอเป็นคนตัดสายเบรกรถไง ไม่มีอะไรหรอก หรือว่าจะให้ผมถอดเสื้อผ้าพิสูจน์ก็ได้นะ”

“ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง ตาลเชื่อแล้ว” ตาลจะเดินหนี

ธาวินรีบคว้าตัวไว้พลางทวงสัญญาเรื่องหอมแก้ม สาวตาลเอียงอาย ก่อนยอมเอียงแก้มให้

ooooooo

เมื่อปรับความเข้าใจกันได้แล้ว ตาลก็พาธาวินลงมาบอกกับเจ๊อ้อยในครัวว่าทั้งสองจะแต่งงานกัน เพราะตอนนี้ชายหนุ่มจำเรื่องราวทุกอย่างได้หมดแล้ว

“คุณรักลูกสาวฉันจริงหรือ แล้วญาติพี่น้องคุณเขาจะไม่รังเกียจตาลมันหรือ ถ้ารู้ว่าตาลเป็นพวกสิบแปด

มงกุฎ” เจ๊อ้อยมองหน้าธาวินนิ่ง

“ไม่หรอกครับ ทุกอย่างอยู่ที่ผม ถ้าผมจะรักตาลก็ไม่มีใครห้ามผมได้” ธาวินหันมาจับมือตาล

“แม่ดีใจกับเอ็งด้วยนะ ในที่สุดเอ็งก็สมหวังซะที  เอ๊ะ อย่างนี้แม่ก็เปิดเผยตัวได้แล้วสิว่าเป็นใคร”

“อย่าเพิ่งเลยครับ ผมขอเวลาเคลียร์อะไรซักนิด เอาไว้ให้ทุกอย่างพร้อม แล้วผมจะบอกทุกคนเอง”

“หมายความว่าไง เคลียร์ทุกอย่างให้พร้อม อย่าบอกนะว่าคุณมีเมียอยู่ก่อนแล้ว”

“ไม่ใช่แม่ คุณภูหมายถึงว่าเขาต้องเคลียร์เรื่องในครอบครัวบอกคุณปู่เขาน่ะ”

“งั้นก็แล้วไป แต่ฉันบอกคุณก่อนนะ ห้ามคุณทำให้ลูกสาวฉันเสียใจ ถ้าไอ้ตาลต้องเสียน้ำตาเพราะคุณล่ะก็ ฉันจะฆ่าคุณ”

“ไม่มีวันหรอกครับคุณแม่ ผมสัญญาผมจะไม่มีวันทำให้ตาลต้องเสียใจเพราะผม” ธาวินให้คำมั่นแล้ว

รีบปรับเปลี่ยนท่าที เพราะเห็นปารมีเดินเข้ามา เธอถามตาลกับธาวินว่าจะไปวัดหรือยัง เพราะจะขอติดรถไปด้วย

“ไปสิ แต่พี่กับตาลขอไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ” ธาวินเดินโอบเอวตาลออกไป

ปารมีมองตามแล้วหันมาซักเจ๊อ้อยว่า ภูบดีกับตาลเข้ามาคุยอะไร

“อ๋อ คุณตาลเขามาถามว่าคนแพ้ท้องอาการเป็นยังไงค่ะ อ้อยขอตัวไปทำงานต่อนะคะ” เจ๊อ้อยเดินอมยิ้มออกไป

ปารมีตาวาวพึมพำว่า ต้องบอกให้สมยศรีบจัดการ

ooooooo

ในตอนค่ำ ปารมีตีหน้าเศร้ามาร่วมงานศพเอพร้อมกับธาวินและตาล เมย์ที่นั่งอยู่หน้าศพกับบุญทัน หันมาเห็นจึงลุกมาต่อว่า และประกาศให้ทุกคนรู้ว่าปารมีคือฆาตกรที่ฆ่าพี่ชายเธอ

“น้องเมย์พูดอะไร มันไม่ได้เกี่ยวกับปานะคะ” ปารมียังตีหน้าซื่อ

“เธออย่ามาโกหก ฉันรู้ว่าเธอกับพี่เอมีอะไรกัน แล้วเธอก็หลอกเขาใช่ไหม” เมย์ตวาดใส่

“น้องเมย์ พี่ว่าอย่ามาทะเลาะอะไรกันตรงนี้เลย บุญทันแกพาน้องเมย์ออกไปข้างนอกก่อนไป” ธาวินเข้าไกล่เกลี่ย

บุญทันจะพาเมย์ออกไป แต่เธอหันมาย้ำว่า สักวันทุกคนจะต้องรู้ว่าปารมีไม่ใช่คนดีอย่างที่ใครคิด ตาลมองปารมีอย่างสังเกต เห็นเธอมีสีหน้าเรียบเฉยแต่กำมือแน่นด้วยความโกรธ และเมื่อรู้ตัวว่าตาลจ้องมองอยู่ เธอก็ฝืนยิ้มให้แล้วสวมบทนางเอกผู้น่าสงสารเรียกคะแนนต่อไป

ครั้นสบโอกาสไม่มีใครสนใจ แม่จอมวางแผนก็เดินเลี่ยงออกมาหน้าศาลา โทร.สั่งสารวัตรสมยศให้จัดการเมย์ไปพร้อมกับภูบดีและตาลด้วยเพราะเกลียดเข้าไส้ สมยศรับคำแต่มีเงื่อนไขว่าต้องจ่ายเพิ่ม

“ไม่มีปัญหา แต่อย่าให้รอดไปแม้แต่คนเดียวนะ”

“รับรอง พรุ่งนี้ผมจะลงมือจัดการรวบทีเดียวสามคนเลย” สมยศปิดโทรศัพท์

เมื่อปารมีเห็นเมย์นั่งอยู่กับตาล ภูบดี และบุญทันเธอแสยะยิ้มมองทั้งหมดอย่างเกลียดชัง

ครั้นกลับมาถึงบ้าน ตาลก็เปรยกับธาวินเรื่องปารมี เพราะเริ่มเห็นมุมร้ายๆของเธอบ้างแล้ว

“ผมว่าตาลคิดมากน่ะ ปารมีเขาไม่มีอะไรหรอก”

“แต่ตาลจำได้ว่าตอนที่ตาลเข้ามาอยู่ที่นี่กับคุณภู คุณปู่บอกว่าถ้าไม่ใช่คุณเมย์ก็ต้องเป็นคุณปาที่จะได้แต่งงานกับคุณ ไม่รู้ว่าคุณปาเขาจะโกรธตาลบ้างรึเปล่า เพราะถ้าโกรธเขาอาจคิดกำจัดตาลก็ได้”

“ผมว่าตาลคิดเลอะเทอะไปใหญ่แล้ว นี่ มาตอบคำถามผมดีกว่า ว่าเมื่อไหร่จะใจอ่อนยอมให้ผมขึ้นมานอนบนเตียงซะที” ธาวินเปลี่ยนเรื่องเอาดื้อๆ

ตาลส่ายหน้าบอกว่ารอให้ถึงวันแต่งงานก่อน ธาวิน

ยอมรับเงื่อนไขบอกว่าจะรอ แล้วหลุดปากว่าถ้าไม่สลับตัวกันก็คงไม่มีโอกาสเจอตาล แต่พอเห็นสาวตาลจ้องเหมือนรอคำอธิบายก็รีบเฉไฉ

“คือผมก็แค่จะบอกว่าผมดีใจที่ได้เจอตาล ได้รักตาล แล้วก็จะได้อยู่กับตาลไปตลอดชีวิต”

ตาลเป็นปลื้มตอบกลับว่า เธอก็ดีใจที่ได้รักเขาและจะได้อยู่ดูแลเขาไปตลอดชีวิต แล้วแอบภาวนาขออย่าให้มีอะไรมาทำให้เธอกับภูบดีต้องเลิกกัน

ooooooo

เช้าวันใหม่ ปรารภนำภาพถ่ายของธาวินกับบุญทันมาให้พิพัฒน์ดู และยอมรับว่าทั้งคู่สลับตัวกันจริงอย่างที่พิพัฒน์สงสัย เพราะลูกน้องของเขาที่อยู่อเมริกายืนยันมาแล้วว่า ธาวินเป็นเพื่อนรักกับบุญทันหรือภูบดี และทั้งคู่เป็นหุ้นส่วนร้านอาหารกัน

“ฉันนึกแล้วไม่มีผิดว่าไอ้สองคนนี้มันต้องมีอะไรปกปิดเรา เพราะเคยเห็นมันสองคนคุยอะไรกันท่าทางเหมือนสนิทกันผิดปกติ แถมเวลาที่ฉันคุยกับไอ้บุญทัน ก็รู้สึกเหมือนมันมีอะไรบางอย่างที่ฉันคุ้นเคยกับมันโดย

เฉพาะรอยยิ้ม เหมือนพ่อมันมาก”

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ตอนแรกผมเช็กไม่ละเอียด เห็นแค่แหวนต้นตระกูลก็เข้าใจว่าเป็นคุณภูบดี”

“ฉันไม่โทษคุณหรอก เราต่างก็ไม่เคยเห็นหน้าเจ้าภูบดี มีภาคินคนเดียวเท่านั้นที่เคยคุยกับเขา ใครจะ

ไปคิดว่ามันจะอุตริสลับตัวกัน”

“ครับ แต่ผมไม่เข้าใจว่าคุณภูบดีแกจะทำแบบนี้เพื่ออะไร แล้วท่านจะเอายังไงครับ  จะบอกให้คุณภูรู้ไหมว่าท่านรู้ความจริงแล้ว”

“ยัง ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันคิดจะทำอะไรกัน แล้วจะปกปิดเรื่องนี้ไปอีกนานแค่ไหน” พิพัฒน์อมยิ้มแล้วก้มมองรูปธาวินกับบุญทันในมืออีกครั้ง

ooooooo

สายวันเดียวกัน เจ๊อ้อยนั่งกระดิกเท้ากินข้าวพลางอ่านนิยายไปพลาง ป้านวลกับลุงแย้มทนไม่ไหวต้องช่วย กันเร่งให้รีบๆกินแล้วไปทำงานก่อนที่จะโดนไล่ออก แต่เจ๊อ้อยกลับคุยโว อีกไม่นานทั้งคู่จะรู้ว่าเธอเป็นใครและทำไมต้องมาทำงานแม่บ้าน แต่ไม่ทันขาดคำ ต้นหอมก็เข้ามาตามให้เจ๊อ้อยรีบไปทำความสะอาดบ้านคุณนภา

“ก็กำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ ขอกินน้ำก่อน” เจ๊อ้อยหยิบน้ำมาดื่มแล้วเดินเชิดออกไป

เวลาเดียวกันนั้น ปารมีเดินมาบอกนภาที่นั่งรอสั่งงานเจ๊อ้อยอยู่ในบ้านว่า จะออกไปธนาคาร นภาวานให้ลูกซื้อน้ำผลไม้ติดมือกลับมาด้วย สาวเจ้ารับคำแล้วเดินไปขึ้นรถ นภามองตามอย่างเป็นห่วง และเมื่อหันกลับมาก็พบเจ๊อ้อยกำลังหยิบแก้วคริสตัลราคาแพงที่ตั้งโชว์บนชั้นมาดูอย่างประเมินราคา

นภาเข้าไปต่อว่า แล้วไล่ให้เจ๊เข้าไปทำความสะอาดห้องน้ำใหม่อีกรอบเพราะยังไม่ถูกใจ

“เดี๋ยวฉันจะไปตึกใหญ่ แล้วถ้าฉันกลับมาเธอยังทำงานไม่เรียบร้อยตามที่บอก เธอเตรียมตัวออกจากงานได้เลย”

“ค่ะ” เจ๊อ้อยฝืนยิ้ม พลางมองตามนภาที่เดินออกไป แล้วรีบขึ้นไปชั้นบน ใช้กุญแจผีไขเข้าไปในห้องนภา ด้วยอยากรู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ไม่นานนักเจ๊อ้อยก็พบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ข้างในมีเงินเป็นปึกวางเรียงเต็มกระเป๋า เจ๊อ้อยยืนตะลึงทำอะไรไม่ถูก แล้วเสียงนภาก็ดังขึ้น”

“อ้อย...ยายอ้อย...”

“ซวยแล้ว” เจ๊อ้อยมองซ้ายขวาหาที่หลบ

ขณะที่นภาก็เริ่มระแวงรีบขึ้นมาดูบนห้อง แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติจึงเดินออกไปถามหาเจ๊อ้อยกับต้นหอมที่ตึกใหญ่อีกครั้ง

ด้านเจ๊อ้อย เมื่อเห็นว่าปลอดภัยแน่แล้ว จึงออกมาจากที่ซ่อนและค่อยๆแง้มประตูห้อง  นางต้องตะลึงเพราะปารมียืนรออยู่ สาวเจ้าตะคอกถามว่าเข้าไปทำอะไรในห้อง เจ๊อ้อยอึกอักคิดคำตอบไม่ทัน ปารมีขู่ว่าจะแจ้งตำรวจมาจับข้อหาขโมย

“เปล่านะคะ อ้อยไม่ได้ขโมย อ้อยแค่สงสัยว่าทำไมคุณนภาถึงไม่ให้เข้าห้อง”

“แกอย่ามาโกหก บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่าแกเข้าไปขโมยอะไร ไม่งั้นฉันจะโทร.ให้ตำรวจมาจับ”

“ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณปารมีจะเอาตำรวจจับอ้อย อ้อยจะได้บอกให้ทุกคนรู้ว่าคุณแม่คุณมีเงินสดซ่อนอยู่ในบ้านเต็มกระเป๋า” เจ๊อ้อยงัดไม้ตาย

ปารมีชะงักถามว่าเงินอะไร เจ๊อ้อยว่าคุณนภา

แอบซ่อนเงินสดเป็นล้านๆไว้ในห้อง ปารมีเสียงสั่นกล่าวหาว่าเจ๊อ้อยพูดให้ร้ายแม่

“อ้อยไม่ได้ให้ร้ายค่ะ แต่อ้อยว่ามันต้องเป็นเงินไม่ดีแน่ ไม่งั้นคุณแม่คุณต้องเอาไปฝากธนาคารแล้ว เงินเกือบสิบล้านใครจะเก็บไว้ในบ้าน แต่ถ้าคุณปารมีไม่เชื่อเราเข้าไปดูด้วยกันในห้องก็ได้ค่ะ” เจ๊อ้อยท้า

ปารมีมองหน้าเจ๊อ้อยนิ่ง พลางครุ่นคิดแผนการ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“น้ำผึ้ง” ปลุกหลอนคืนชีพ “ปอบผีเจ้า”

“น้ำผึ้ง” ปลุกหลอนคืนชีพ “ปอบผีเจ้า”
29 ก.พ. 2563
06:45 น.