ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เรือนหอรอเฮี้ยน

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ระหว่าง​ที่​ภัท​รา​พา​หนู​ดี​ไป​ทาน​อาหาร​กลางวัน พูด​ปลอบ​ใจ​ให้​รอ​อีก​สัก​พัก​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​เธอ​ก็​จะ​ไม่​เหงา​อีก​แล้ว​นั้น บอย​ฮ่ะ​ที่​ภัท​รา​ใช้​ให้​ไป​สืบ​เรื่อง​ตะวัน​ฉาย​ก็​โทร.เข้า​มา​รายงาน​ว่า

“ผม​สะกด​รอย​ตาม​นาย​พิชญ์​หัว​ฟู​ตาม​ที่​คุณหญิง​สั่ง เลย​โป๊ะ​เ​ชะ​เจอ​ฮ่ะ”

คุณหญิง​ภัท​รา​ตา​ลุก บอก​หนู​ดี​ว่า​มี​ธุระ​ด่วน​ต้อง​ไป​จัดการ หนู​ดี​อยาก​ได้​อะไร​เรียก​ใช้​บอย​ฮ่ะ​ได้​ตาม​สบาย พูด​แล้ว​ขอตัว​ลุก​ไป แต่​พอ​ออก​ไป​ถึง​หน้า​ร้าน​ก็​เจอ​หาญ​กล้า​เข้า​อย่าง​จัง หาญ​กล้า​เจ็บใจ​ที่​ถูก​เอา​ปืน​ฉีด​น้ำ​มา​หยามน้ำหน้า​เลย​ตาม​มา​จะ​เอาเรื่อง ภัท​รา​สวน​ไป​ทันที​ว่า​ลูก​สาว​เขา​มา​ล่อลวง​ลูก​ชาย​ตน ทำ​แค่​นั้น​ยัง​น้อย​ไป​ด้วย​ซ้ำ

ทั้ง​คู่​โต้เถียง​กัน​อีก​ตามเคย ภัท​รา​โกรธ​จัด​ยกมือ​จะ​ตบ หาญ​กล้า​จับ​ไว้​ยื่น​หน้า​เข้า​มา​ถาม

“อย่า​นะ​คุณหญิง จำ​ไม่ได้​เหรอ ตอน​สาวๆเอ๊าะๆคุณหญิง​ตบ​ผม​ที​ไร​เป็น​ต้อง​โดน​ผม​จูบ​ทุกที”

ภัท​รา​ชะงัก​ไป​กับ​หน้า​เหี้ยมๆของ​หาญ​กล้า ​ถาม​เสียง​อ่อย​ว่า​แล้ว​จะ​เอา​ยัง​ไง​กับ​ตน

ooooooo

ที่​กอง​ถ่าย พริ้ง​ที่​เล่น​เป็น​นาง​ร้าย​ใน​ละคร​ที่​รัตติกาล​เล่น​เป็น​นางเอก เห่อเหิม​ทะเยอทะยาน​เล่น​แง่​กับ​ทีม​งาน​ไม่​ยอม​ใส่​ชุด​ที่​จัด​มา​ให้​เพราะ​สวย​สู้​รัตติกาล​ไม่ได้ แม​รี่​หมั่นไส้​พูด​เบาๆแต่​จงใจ​ให้​พริ้ง​ได้ยิน​ว่า “เพิ่ง​จะ​ดัง​ไม่​เท่า​ไหร่ ทำ​เป็น​ลั่น​ล้า​ดี๊ด๊า​อยาก​เทียบ​รัศมี​รติ”

พริ้ง​ได้ยิน​หัน​เอาเรื่อง​ทันที​เถียง​กัน​ไม่​กี่​คำ​พริ้ง​ก็​เล่น​บท​นาง​ร้าย​นอก​จอ​ตบ​จน​แม​รี่​หน้า​สะบัด​ถลา​ไป​ชน​เ​จิ​น​คู่หู​ของ​พริ้ง ถูก​เ​จิ​น​ผลัก​ไป​หา​พริ้ง​อีก เลย​ถูก​พริ้ง​ตบ​อีก​ฉาด​จน​หน้า​ชา​สมอง​มึน​ยืน​งง พริ้ง​เลย​ตบ​ทั้ง​สอง​ข้าง​พร้อม​กัน คราว​นี้​แม​รี่​หมุนคว้างไป​ทั้ง​ตัว จาก​นั้น​พริ้ง​ประกาศ

“ถ้า​วัน​นี้​พริ้ง​ไม่​สวย​กว่า​รติ พริ้ง​ไม่​ถ่าย” พูด​แล้ว​เดิน​เชิด​ออก​ไป​กับ​เ​จิ​น

พอ​แม​รี่​ได้สติ​ก็​แจ้น​ไป​ฟ้อง​รัตติกาล รัตติกาล​กำลัง​ปวด​หัวเรื่อง​ของ​ตัว​เอง​ไม่​ไป​เอาเรื่อง​กับ​พริ้ง​ตาม​คำ​ยุยง​ของ​แม​รี่ บอก​ว่า​ช่วง​นี้​ไม่​อยาก​สร้าง​ศัตรู ว่า​แล้ว​ขอ​ไป​เข้า​ฉาก แม​รี่​วิ่ง​ทะเล่อทะล่า​ตาม​ไป​ชน​ตัวประกอบ​สอง​คน​ที่​ยืน​รอ​อยู่ กลับ​ด่า​เขา​ว่า​มา​ยืน​เกะกะ เลย​ถูก​มอง​ตาขวาง

“ด่า​แล้ว​ยัง​มา​จ้อง​หน้า​อีก เดี๋ยว​แม่​ก็​บอก​ผู้​ช่วย​ให้​ไล่​ออก​จาก​กอง​ซะ​นี่ พวก​ตัวประกอบ” แม​รี่​ด่า​แล้ว​เดิน​เชิด​ตาม​รัตติกาล​ไป

ที่แท้​ตัวประกอบ​ทั้ง​สอง​คือ​อี​สี​ดวง​กับ​กระทง​นั่นเอง อี​สี​ดวง​บอก​ว่า​เดี๋ยว​จัดการ​รัตติกาล​เสร็จ​ค่อย​จัดการ​นัง​ดำ​นี่ พอดี​ทีม​งาน​มา​เรียก​ไป​แต่งหน้า ทั้ง​สอง​จึง​รีบ​ไป

พริ้ง​นั่ง​ให้​ช่าง​แต่งหน้า​อยู่​ก่อน​แล้ว​บอก​ช่าง​ว่า​วัน​นี้​ตน​ต้อง​สวย​กว่า​รัตติกาล ช่าง​รับคำ​อย่าง​เอาใจ

ระหว่าง​เข้าไป​ให้​ช่าง​แต่งหน้า​นั้น ทีม​งาน​คน​หนึ่ง​เอา​เครื่องประดับ​เข้า​มา พริ้ง​เห็น​ปิ่น​ปัก​ผม​หยิบ​ขึ้น​มา​ดู​ชม​ว่า​สวย​จัง ถาม​ว่า​ของ​เก่า​หรือ​ของ​ทำ​ใหม่ ทีม​งาน​บอก​ว่า​เป็น​ของ​เก่า​แท้ๆ เพิ่ง​ยืม​มา​จาก​ร้าน​ขาย​ของ​โบราณ

กระทง​หูผึ่ง​เหล่​มอง​ปิ่น​ปัก​ผม​แล้ว​ตะลึง​อึ้ง จำ​ได้​ว่า​เป็น​ปิ่น​ปัก​ผม​ของ​หม่อมเจ้า​มาลา เมื่อ​ทีม​งาน​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​เดิน​ผ่าน​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​ไป ทั้ง​สอง​ต่าง​ขนลุก​ซู่​ด้วย​ความ​หวาด​กลัว​ปิ่น​โบราณ​นั้น...

ooooooo

เพราะ​กลัว​ถูก​แม่​จับ​ได้​ว่า​กลับ​เมือง​ไทย​แล้ว ตะวัน​ฉาย​ตัดสินใจ​เท​กระเป๋า​ซื้อ​บ้าน​ต่อ​จาก​รุ่น​พี่​ที่​ไป​ตั้ง​หลัก​ปัก​ฐาน​ที่​เมืองนอก พา​พิชญ์​ไป​ดู พิชญ์แซว​ว่า​เตรียม​ไว้​เป็น​เรือนหอ​แหงๆ เพราะ​หมอดู​ยืนยัน​ว่า​เขา​กับ​รัตติกาล​เป็น​เนื้อคู่​กัน

สิ้น​เสียง​พิชญ์ ประตู​ก็​ปิด​กระแทก​เข้า​มา​อย่าง​แรง พิชญ์​กระโดด​ขี่​หลัง​ตะวัน​ฉาย​ถาม​เสียง​สั่น​ว่า​ทำไม​จู่ๆประตู​ถึง​ปิด​เอง​ได้ ก่อน​ซื้อ​ถาม​เจ้าของ​บ้าน​รึ​เปล่า​ว่า​บ้าน​หลัง​นี้​มี​ประวัติ​อะไร​ไหม

“ไม่​มี​เว้ย ไอ้​ตาขาว ไป​ได้​แล้ว ฉัน​ต้อง​รีบ​ไป​ทำ​งาน” ตะวัน​ฉาย​บอก​ให้​พิชญ์​ลง​จาก​หลัง​แล้ว​เดิน​ไป พิชญ์​เดิน​เหลียว​ซ้าย​แล​ขวา​หวาดๆแล้ว​เดิน​ตาม​ตะวัน​ฉาย​ไป

ที่​กระจกเงา​ใน​บ้าน กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ยืน​แสยะ​ยิ้ม​มอง​ตาม​สอง​หนุ่ม​ไป​อย่าง​สะใจ

เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​ขับ​รถ​กลับ​ก็​ถูก​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​นั่ง​รถ​ไป​ด้วย ทำให้​รถ​หนัก​จน​เร่ง​อย่างไร​ก็​ไม่​ขึ้น​ ซ้ำ​ยัง​โผล่​หน้า​ไป​หลอก​ตะวัน​ฉาย​จน​ตกใจ​หัก​พวงมาลัย​ออก​ข้าง​ทาง หัว​กระแทก​พวงมาลัย​แต่​ดี​ที่​แค่​มึนๆ

ลง​จาก​รถ​มา​ดู​ก็​ตกใจ​ที่​รถ​เกือบ​ชน​เสา​ไฟฟ้า แต่​พอ​จะ​กลับ​ขึ้น​รถ​ก็​ตกใจ​ยิ่ง​กว่า​เมื่อ​เห็น​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ใน​ชุด​ทหาร​โบราณ​ยืน​จ้อง​หน้า​เหี้ยม​อยู่ แต่​ทั้ง​สอง​เข้า​ใกล้​ตะวัน​ฉาย​ไม่ได้​เพราะ​พอ​ตะวัน​ฉาย​ยกมือ​ขึ้น​ปัด​ป้อง ตัว​เขา​ก็​เปล่ง​ประกาย​เรืองรอง​จน​มัน​ทั้ง​สอง​ปวดแสบปวดร้อน​ผงะ​ถอย​แล้ว​หาย​วับ​ไป

พอ​ลด​มือ​ลง ตะวัน​ฉาย​ก็​ไม่​เห็น​อะไร​อยู่​ตรง​นั้น​แล้ว งง​ไป​พัก​หนึ่ง​เลย​คิด​ว่า​ตัว​เอง​ตาฝาด

ooooooo

ส่วน​ที่​กอง​ถ่าย รัตติกาล​มอง​ปิ่น​ปัก​ผม​ตัว​เอง​ใน​กระจก​แล้ว​ก็​รู้สึก​แปลกๆกับ​ปิ่น​อัน​นี้ กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​จับตา​มอง​อยู่​ปรารภ​กัน​ว่า​ตอน​ที่​คุณ​หลวง​ทิ้ง​ปิ่น​ลง​น้ำ​คง​มี​ใคร​พบ​แล้ว​นำ​ออก​จาก​ป่า​จันทรา แต่​มัน​ไม่​ควร​ถูก​พบ​อีก​ครั้ง กระทง​เร่ง​อี​สี​ดวง​ให้​รีบ​จัดการ​กับ​รัตติกาล​ตาม​คำสั่ง​คุณ​หลวง​ดี​กว่า

“เดี๋ยว​เจ้า​ค่ะ​คุณ​กระทง ดู​คุณ​รัตติกาล​สิ​เจ้า​คะ เอาแต่​มอง​ปิ่น​อัน​นั้น​ตลอด​เวลา ดิฉัน​ว่า​บางที​ปิ่น​นั่น​อาจจะ​ทำให้​คุณ​รัตติกาล​ระลึก​ชาติ​ได้”

แต่​ไม่ทัน​ไร​แม​รี่​ก็เ​ข้า​มา​ถาม​รัตติกาล​ว่า​เรียบร้อย​หรือ​ยัง

“พี่​แมร์​ ช่วย​รติ​นึก​หน่อย​สิ ใส่​ชุด​นี้​แล้ว​รติ​คุ้นๆยัง​ไง​ไม่​รู้ ทรง​ผม​แบบ​นี้ แต่งหน้า​แบบ​นี้​ ชุด​แบบ​นี้ รติ​ต้อง​เคย​แต่งตัว​แบบ​นี้​มา​แล้ว​แน่ๆ”

“โธ่​เอ๊ย...น้อง​รติ​ขา ก็​ปี​ที่​แล้ว​งาน​โชว์​ตัว​สงกรานต์​ถนน​ข้าวสาร​ไง​คะ” แม​รี่​พูด​อย่าง​มั่นใจ​ รัตติกาล​จำ​ได้ แม​รี่​เลย​เร่ง​ให้​รีบ​ไป​กัน

กระทง​หัน​ขวับ​มอง​อี​สี​ดวง​อย่าง​ไม่​พอใจ​ที่​ทำให้​เสีย เวลา​พลาด​โอกาส อี​สี​ดวง​หน้าจ๋อย​แก้ตัว​ว่า

“ก็...ดิฉัน​นึก​ว่า​คุณ​รัตติกาล​จะ​ระลึก​ชาติ​ได้​เจ้า​ค่ะ”

ooooooo

กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​เปลี่ยน​แผน​ใหม่ โดย​อี​สี​ดวง​เข้า​สิง​เ​จิ​น และ​กระทง​เข้า​สิง​พริ้ง เมื่อ​เริ่ม​ถ่าย​พริ้ง​ที่​ถู​กกระทง​เข้า​สิง​ถาม​เ​จิ​น​ที่​ถูก​อี​สี​ดวง​เข้า​สิง​ว่า​ตอน​นี้​เล่น​เรื่อง​อะไร​อยู่ อี​สี​ดวง​เอา​บท​มา​ดู​บอก​ว่า​เล่น​เรื่อง​สาป​ภูษา เป็น​ฉาก​เด็ด​ด้วย​ตน​ดู​มา​หลาย​รอบ​จำได้​ขึ้นใจ​เลย

“ดี...ข้า​รู้​แล้ว​ว่า​จะ​จัดการ​ด้วย​วิธี​ไหน   ฉาก​นี้​แหละ ที่​รัตติกาล​จะ​ต้อง​พบ​กับ​ความ​ตาย” พริ้ง​หัน​มอง​หน้า​เ​จิ​น​ยิ้ม​เหี้ยม​ให้​กัน

ตะวัน​ฉาย​เพิ่ง​มา​ถึง สวัสดิการ​บอก​ว่า​เขา​จะ​ถ่าย​กันแล้ว​และ​เมื่อ​ครู่​นี้​รัตติกาล​ก็​ถาม​หา​เขา​ด้วย ​ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​ถามหา​ทำไม สวัสดิการ​ส่าย​หน้า​บอก​ว่า​ไม่​รู้​แล้ว​เดิน​ออก​ไป ตะวัน​ฉาย​นิ่ง​คิด​สงสัย

การ​ถ่ายทำ​เริ่ม​แล้ว พี่​ปิ๊ด​บอก​รัตติกาล​ว่า​ขอ​ฉาก​นี้​เท​ก​เดียว​เลย มี​พลัง​เท่าไร​ปล่อย​มา​ให้​หมด​ แล้ว​หัน​ไป​เรียก​พริ้ง​แต่​ไม่ทัน​พูด​อะไร พริ้ง​ก็​ตอบ​มา​พร้อม​สายตาน่ากลัว​ว่า“ข้ารู้ ไม่​ต้อง​สั่ง​ข้า...” ทำเอา​พี่​ปิ๊ด​สะดุ้ง​รีบ​บอก​โอ​เค แล้วสั่งแอ็กชั่น

ปรากฏ​ว่า​กระทง​ที่​สิง​พริ้ง​อยู่ และ​อี​สี​ดวง​ที่​สิง​เ​จิ​นอยู่ ต่าง​เล่น​นอก​บท​กัน​อย่าง​รุนแรง พริ้ง​พยายาม​จะ​ฆ่า​รัตติกาล​

ให้​ได้ จน​ทุก​คนใน​กอง​ถ่าย​ตกใจ​มอง​กัน​เห​วอ แต่​พี่​ปิ๊ด​กลับชอบใจ​สั่ง​ให้​เล่น​ต่อ​บอก​ว่า​มัน​ดี

กระทง​ใน​ร่าง​พริ้ง​บีบ​คอ​รัตติกาล​จน​หน้า​เขียว พี่​ปิ๊ด​ก็​ยัง​หัวเราะ​พอใจ จน​กระ​ทั่ง​ตะวัน​ฉายวิ่ง​เข้า​มา รัตติกาล​พยายาม​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​เข้าไป​ใน​ฉาก​ทันที

พริบตา​นั้น​ทั้ง​กระทง​และ​อีสี​ดวง​ใน​ร่าง​พริ้ง​กับ​เ​จิ​น​ต่าง​ร้อง​กัน​โหยหวน​เพราะ​แสง​ที่​เปล่ง​จาก​ตะวัน​ฉาย ทั้ง​กระทง​และ​อีสี​ดวง​ออก​จาก​ร่าง​พริ้ง​กับ​เ​จิ​น​ทันที   สอง​สาว​ล้มพับ​สลบเหมือด​กับ​ที่

ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ประคอง​รัตติกาล​ที่​ตกใจ​กลัว​จน​ตัวสั่น​กอด​เขา​ไว้​แน่น ตะวัน​ฉาย​เอง​ก็​กอด​เธอ​ไว้​อย่าง​เป็น​ห่วง

ooooooo

คุณหญิง​ภัท​รา​กับ​หาญ​กล้า​พา​กัน​ลุย​ไป​ที่​บ้าน​ของ​ตะวัน​ฉาย ​ร้อง​เรียก​ค้น​หา​ทั่ว​บ้าน​ก็​ไม่​เจอ​ตัว แต่​ไป​ทะเลาะ​ล้ม​ทับ​กัน​ที่​ห้อง​นอน​ของ​ตะวัน​ฉาย​ปากต่อปาก​จุ๊บ​กัน​ทำเอา​ถ่าน​ไฟ​เก่า​เกือบ​คุ พอ​รู้ตัว​ต่าง​ก็​ผละ​จาก​กัน หาญ​กล้า​ลูบ​รอย​ลิปสติก​ที่​ปาก​ตัว​เอง​ไป​ดมๆแล้ว​บ่น​อุบอิบ​ว่า

“ยัย​ขี้​เหนียว​เอ้​ย ยี่สิบ​กว่า​ปี​ไม่​เปลี่ยน​ลิปสติก​เลย กลิ่น​เดิม​รส​เดิม​เป๊ะ”

ทั้ง​ภัท​รา​และ​หาญ​กล้า​ต่าง​โทษ​ว่า​ลูก​ของ​อีก​ฝ่าย​มาจับ​ลูก​ของ​ตน เป็น​ตาย​อย่างไร​ก็​ไม่​ยอม​ให้​สอง​คน​นี้​คบ​กัน​เด็ดขาด ตาม​ลุย​ไป​ถึง​กอง​ถ่าย​หมาย​จะ​ดึง​ลูก​ของ​ตน​ออก​จาก​ลูก​ของ​อีก​ฝ่าย

ที่​กอง​ถ่าย​กำลัง​วุ่นกันกับ​เหตุการณ์​ที่​ไม่​มี​ใคร​รู้​ว่า​เกิด​จาก​อะไร รัตติกาล​ถูก​พริ้ง​บีบ​คอ​เกือบ​ตาย​ทั้งที่​ใน​บท​ไม่มี แล้ว​จู่ๆพริ้ง​กับ​เ​จิ​น​ก็​ล้ม​หงาย​ผลึ่ง​เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​เข้า​มา​ช่วย​รัตติกาล

แต่พอ​รู้สึก​ตัว​ขึ้น​มา พริ้ง​กับ​เ​จิ​น​ก็​เล่า​ขน​หัว​ลุก​ว่า​เมื่อกี้​ตน​เห็น​ผี แล้ว​ทั้ง​สอง​ก็​ร้องไห้​ฟูมฟาย​พร่ำ​ร้อง​แต่​ว่า“กลัวแล้ว...

กลัว​แล้ว​อย่า​เข้า​มา”ปาก​ร้อง​ตะโกน​ตัว​สั่น​เทิ้ม ทั้ง​ยัง​ไม่​ยอม​ให้​ใคร​เข้า​​ใกล้​ด้วย

ครั้น​พริ้ง​หัน​มา​เห็น​รัตติกาล​ก็​ปรี่​เข้า​มา​ขอโทษ ยืนยันว่า​ตน​ไม่ได้​ทำร้าย​เธอ​แต่ผี​มัน​สิง​มัน​สั่ง​ให้​ทำ มันสั่ง​ให้​ฆ่า​เธอ พูด​แล้ว​พริ้งก็​ตาเหลือก​เมื่อ​เห็น​กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​ยืน​จ้อง​อยู่​ข้างหลัง​รัตติกาล ทั้ง​พริ้ง​และ​เ​จิ​น​ร้อง​เหมือน​คน​บ้า ท่ามกลาง​ความ​แปลก​ใจ​ของ​ทุก​คน​เพราะ​ไม่​มี​ใคร​เห็น​อย่าง​สอง​คน​นี้​เห็น

กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​ตวัด​สายตา​มอง​รัตติกาล​กับ​ตะวันฉาย​อย่าง​ดุร้าย​อีก​ที​ก่อน​หาย​วับ​ไป

ooooooo

กระทง​กับ​อี​สี​ดวง​กลับ​ถึง​คฤหาสน์​จันทรา เจอ​หลวง​บวร​สงคราม​กำลัง​เกรี้ยวกราด​ใส่​บริวาร​อยู่​โดยเฉพาะ​กระทิง​กับ​ไอ้​ริ​ด​ที่​ไป​ทำ​งาน​ไม่​สำเร็จ​กลับมา

“กระผม​กับ​ไอ้​ริ​ด​พยายาม​จะ​จัดการ​กับ​มัน​แล้ว​ขอรับ​แต่​ดวง​มหา​อุ​ดของ​มัน​มี​อานุภาพ​จริงๆ”กระทิง​ชี้แจง​ปาก​คอสั่น

หลวง​บวร​สงคราม​กระชาก​ทั้ง​กระทิง​และ​ไอ้​ริ​ด​ไป​บีบคอ​อย่าง​โกรธ​จัด​จน​ทั้ง​สอง​ดิ้น​พราดๆ

“คุณ​หลวง ปล่อย​มัน​สอง​ตัว​เถอะ​เจ้า​ค่ะ ดิฉัน​มี​ของ​สำคัญ​นำ​กลับ​มา​ด้วย” กระทง​รายงาน​แล้ว​เอา​ปิ่น​ปัก​ผม​ของ​ท่านหญิง​มาลา​ชู​ให้​ดู แทนที่จะ​ดีใจ คุณ​หลวง​กลับ​ตกใจ​ถามว่า​ไป​เอา​มา​จาก​ไหน กระทง​บอก​ว่าที่​กอง​ถ่าย​ของ​ท่านหญิง​มาลา คง​มี​คน​เจอ​แล้ว​นำ​ออก​​จาก​ป่า​จันทรา​ตกทอด​หลาย​มือ​จน​มา​อยู่​ที่​ร้าน​ขาย​ของ​โบราณ

“ท่านหญิง​ทำลาย​ความ​รัก​ที่​ข้า​มี​ต่อ​ท่านหญิง​ด้วย​ปิ่น

อัน​นี้ ​เพราะฉะนั้น​มัน​คือ​ตัวแทน​ความ​จงเกลียดจงชัง​ที่​ท่านหญิง​มี​ต่อ​ข้า เอา​มัน​ไป​ให้​ไกลๆข้า”คุณ​หลวง​หวาด​กลัวลนลาน

สุดท้าย​กระทง​เสนอ​ให้​เอา​ไป​เก็บ​ใน​ที่​ปลอดภัย​เพื่อ​ไม่ให้​นำ​ภัย​มา​สู่​คุณ​หลวง​อีก

ooooooo

ที่​กอง​ถ่าย​ยัง​โกลาหล​กัน​ไม่​หยุด รัตติกาลใจคอ​ไม่​ดี​ยิ่ง​เมื่อ​คิดถึง​พริ้ง​ตอน​ที่​ถูก​กระทง​สิง​เงื้อ​ปิ่น​คำราม“ถึง​เวลา​ตาย​ของ​เธอ​แล้ว​รัตติกาล”ก็​ทำเอา​เธอ​ขวัญ​ผวา

พัดชา​ที่​ไป​ทำ​ข่าว​และ​เจอ​ศพ​ของ​อิง​ค์​ใน​โรงแรม​ที่​ถูก​ฆาตกรรม โทร.​มา​บอก​รัตติกาล​ว่า​อิง​ค์​ตาย​แล้ว ตาย​อย่าง​สยอง​มาก​ตา​ถลน​มือ​เกร็ง​หน้าซีด ไม่​มี​เลือด​เลย​สงสัย​ก่อนตาย​คง​เจอ​เรื่อง​สยอง​สุดๆ

“พอได้​แล้ว ไม่​ต้อง​สาธยาย” รัตติกาล​ร้อง​ห้าม​อย่าง​ทน​ฟัง​ไม่ได้

“รติ...ที่​หมอดู​ตา​ทิพย์​ว่า​แก​กำลัง​โดน​เจ้ากรรม​นายเวร​ตาม​เอาชีวิต​อยู่ ฉัน​ว่า​ของ​อย่าง​นี้​ไม่​เชื่อ​อย่า​ลบ​หลู่​แล้ว​ล่ะแก” พัดชา​เตือน​เพื่อน​เสียง​สั่น​มา​ตาม​สาย

ฟัง​พัดชา​แล้ว​รัตติกาล​หน้าซีด​เครียด​จัด​ขนลุก​ซู่​แต่ยัง​ปฏิเสธ​เสียง​สั่น​ว่า​ไม่​จริง เป็น​ไป​ไม่ได้​จน​ตะวัน​ฉาย​ต้อง​เข้าไป​ปลอบ​เธอ​จึง​ดี​ขึ้น บอก​เขา​ว่า​อิง​ค์​ตาย​แล้ว ตาย​เพราะ​ตน ใคร​อยู่​ใกล้​ตน​ต้อง​ตาย​พูด​แล้ว​ร้องไห้​ฮือๆ

ตะวัน​ฉาย​สงสาร​ดึง​เธอ​เข้าไป​กอด​ไว้​แน่น ปลอบ​ใจ​อย่าง​อ่อนโยน อบอุ่น​ว่า

“คุณ​ไม่​ต้อง​กลัว​อะไร​ทั้งนั้น อยู่​กับ​ผม​ไว้ รับรอง​ไม่​มี​ใคร​ทำ​อะไร​คุณ​ได้​หรอก”

รัตติกาล​สบตา​เขา​นิ่ง รู้สึก​อบอุ่น​และ​ปลอดภัย​อย่าง​ประหลาด​เมื่อ​อยู่​ใน​อ้อม​กอด​ของ​เขา

ooooooo

ภัท​รา​กับ​หาญ​กล้า​มา​ถึง​กอง​ถ่าย​เจอ​แม​รี่​ถามว่า​รัตติกาล​อยู่​ไหน  แม​รี่​พา​เดิน​ไป​หา​รัตติกาล​  ระหว่างทาง​ทั้ง​คู่​ก็​ยัง​จิก​กัด​กัน​ไม่​ยอม​หยุด จน​เมื่อ​มา​ถึง​ลาน​จอดรถ​เห็น​ตะวัน​ฉาย​เปิด​ประตู​รถ​ให้​รัตติกาล​ขึ้น​นั่ง​แล้ว​ขับออกไป​อย่าง​เร็ว หาญ​กล้า​บอก​ภัท​รา​ให้​โทร.​เรียก​ตะวัน​ฉาย​กลับ​มา​ไม่​อย่าง​นั้น​ตน​จะ​แจ้ง​ตำรวจ

“เสียใจ...ฉัน​ไม่​มี​เบอร์​ลูก​ฉัน แล้ว​ก็​อย่า​คิด​ว่า​ฉัน​จะ​ยอม​ให้​แก​เอา​ตำรวจ​เข้า​มา​ยุ่ง​ด้วย เพราะ​เห็นๆอยู่​ว่า​ลูกสาว​แก​ลัน​ล้า​ดี๊ด๊า​ตาม​ลูก​ชาย​ฉัน​ไป​เอง เชอะ!”ภัท​รา​สะบัด​หน้าใส่​หาญ​กล้า​แล้ว​เดิน​เชิด​ไป หาญ​กล้า​เถียง​ไม่​ออก​ยืน​มอง​ตามไป​อย่าง​เจ็บใจ

เมื่อ​ภัท​ราก​ลับ​ถึง​บ้าน​เจ​อบ​อย​ฮ่ะ ภั​ทราบ​อก​ว่า​เจ็บใจ​ที่​ตะวัน​ฉาย​ถูก​รัตติกาล​ปั่นหัว​เสีย​จน​บ้านช่อง​ไม่​ยอม​กลับ บอย​ฮ่ะ​อาสา​จะ​สาด​น้ำกรด​รัตติกาล​ให้​เอา​ไหม​เพราะ​ขืนปล่อย​ไว้​หนู​ดี​ระ​แคะระ​คาย​เข้า​คุณหญิง​จะ​แย่

“ฉัน​ไม่​มี​วัน​รับ​ลูก​สาว​ของ​ไอ้​เฒ่า​ปาก​เสีย​มา​เป็น​ลูกสะใภ้​ฉัน​แน่ แต่​ฉัน​จะ​ปล่อย​ให้​ลูก​ชาย​ฉันเริงร่า​ไป​กับ​นัง​นั่น​ก่อน ยัง​ไง​ฝ่าย​ฉัน​ก็​ผู้ชาย​ ไม่​มีเสียหาย​อะไร​อยู่​แล้ว แต่​ลูก​สาว​มัน​สิ​จะ​ต้อง​เสียหาย​มาก​กว่า ​หึๆๆๆ” ภัท​รา​ยิ้ม​ร้ายกาจ จน​บอย​ฮ่ะ​ยอม​รับ​ว่า​คุณหญิง​นี่​ร้าย​ตัว​แม่​จริงๆ

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​พา​รัตติกาล​มา​หา​พิชญ์​ขอ​ให้​เณร​เปี๊ยก​ให้​ช่วย​รัตติกาล​หน่อย​เพราะ​เธอ​ไม่ค่อย​สบายใจ พิชญ์​จึง​พา​ตะวัน​ฉาย​เข้าไป​ใน​โบสถ์​หา​เณร​เปี๊ยก​ที่​กำลัง​สวด​มนต์​อยู่ ส่วน​รัตติกาลรอ​อยู่​ข้าง​นอก​กับ​พัดชา​ที่มา​อยู่​เป็น​เพื่อน

ระหว่าง​นั้น  ​รัตติกาล​เล่า​ถึง​ความ​น่า​กลัว​ใน​สิ่ง​ที่​ตน​เห็น​ให้​พัดชา​ฟัง พัดชา​ถาม​ว่า​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​จะ​ช่วย​เธอ​ได้​จริง​หรือ รัตติกาล​บอก​ความรู้สึก​ว่า ทุก​ครั้ง​ที่​อยู่​ใกล้​เขา​ตน​รู้สึก​อบอุ่น​และ​ปลอดภัย

พอดี​ตะวัน​ฉาย​กับ​พิชญ์​ออก​มา​พา​สอง​สาว​เข้าไป​ใน​โบสถ์ เห็น​เณร​เปี๊ยก​กำลัง​จุด​ธูป​บูชา​พระ​พนม​มือ​สวด​มนต์​ดู​ขรึม ​ขลัง พัดชา​ถาม​พิชญ์​ว่า​เณร​ตัว​กะ​เปี๊ยก​นี่​จะ​ช่วย​ได้​จริง​หรือ พิชญ์​รับรอง​ว่า​เณร​เป็น​ศิษย์​ก้นกุฏิ​เบอร์​หนึ่ง​ของหลวง​ตา เรียน​วิชา​จาก​หลวง​ตา​มา​หลาย​ปี

ตะวัน​ฉาย​ตัดบท​ว่า​ให้​เณร​บอก​เรื่อง​ที่​ไป​ปรึกษา​หลวง​ตา​มา​ดี​กว่า เณร​เลย​เล่า​เป็น​ฉากๆว่า

“ก็​อย่าง​ที่​โยม​พี่​คน​สวย​กลัว​และ​กังวล​นั่นแหละ​จ้ะ เณร​เอา​ดวง​ชะตา​ของ​โยม​พี่​ให้​หลวง​ตา​ดู​ หลวง​ตา​บอก​ว่า​โยม​พี่​คน​สวย​จะ​ต้อง​แต่งงาน​กับ​โยม​พี่​ตะวัน​ฉาย เคราะห์​หาม​ยาม​ร้าย​ก็​จะ​พอ​บรรเทา​จาก​เจ้ากรรม​นายเวร​ได้​จ้ะ”

รัตติกาล​ขัด​ขึ้น​ทันที​ว่า​เณร​อย่า​ล้อ​เล่น เณร​ยืนยัน​ว่าที่​พูด​นี่​พูด​ตาม​หลวง​ตา​ทุก​คำ​เลย​นะ รัตติกาล​ไม่​เชื่อ​จะ​ไป​ถาม​หลวง​ตา​เอง ตะวัน​ฉาย​ถาม​ว่า​เป็น​ผู้หญิง​จะ​ไป​หา​หลวง​ตา​ถึง​เตียง​ได้​ยัง​ไง ยืนยัน​ว่า

“หลวง​ตา​พูด​มา​แบบ​นั้น​จริงๆ หมอดู​ตา​ทิพย์​ก็​ยืนยัน แล้ว​ที่​คุณ​ตาม​ผม​มา​ก็​เพราะ​คุณ​เอง​ก็​เจอ​มา​กับ​ตัว​ไม่​ใช่​หรือ”

รัตติกาล​เถียง​ไม่​ออก​ถาม​ว่า​ไม่​มี​ทาง​อื่น​เลย​หรือ​ จะ​ให้​สร้าง​โบสถ์ สร้าง​ห้อง​นํ้า สร้าง​ศาลา​ถวาย ตน​ยอม​ทำให้​หมด แต่​ถ้า​ให้​แต่งงาน​กับ​ตะวัน​ฉาย​นี่...ขอ​ผ่าน

“สร้าง​บุญ​สร้าง​กุศล​เป็น​เรื่อง​ดี​จ้ะ ถวาย​จักรยาน​ให้​เณร​ด้วย​กุศล​ยิ่ง​แรง แต่​กรรม​ที่​โยม​พี่​กำลัง​เจอ​เป็น​กรรม​เก่า​ที่​ต้อง​ชดใช้ ยัง​ไง​โยม​ก็​หนี​ไม่​พ้น​จ้ะ”

เมื่อ​ออก​จาก​โบสถ์​ตะวัน​ฉาย​บอก​พิชญ์​ว่า​ตน​ไม่​อยาก​ลงเอย​กับ​ผู้หญิง​ที่​อยู่​ใกล้​แล้ว​มี​แต่​เรื่อง​สยอง​แบบ​นี้ แต่​พิชญ์ ยํ้า​ว่า​ชั่วโมง​นี้​มี​แต่​รัตติกาล​เท่านั้น​ที่​เป็น​ทางออก​ทาง​เดียว​ของ​เรา

รัตติกาล​บอก​พัดชา​ว่า​ตน​ไม่​เอา​ด้วย​หรอก พัดชา​ก็​บ่น​ว่า​แบบ​นี้​มัดมือชก​กัน​ชัดๆ ดังนั้น เมื่อ​ตะวัน​ฉาย​เดิน​เข้า​มา​ถาม​ว่า​ตกลง​จะ​เอา​ยัง​ไง พัดชา​ตอบ​ไป​ทันที​ว่า

“ฉัน​กับ​เพื่อน​ตกลง​กัน​แล้ว​ว่า​จะ​หา​ทาง​จัดการ​ปัญหา​นี้​เอง”

ooooooo

เณร​เปี๊ยก​เจอ​ดี​จน​ได้ เมื่อ​ออก​ไป​เห็น​กระทง​ยืน​อยู่​ข้าง​รถ​ของ​รัตติกาล ขณะ​สอง​สาว​เดิน​ไป​ที่​รถ กระทง​ขู่​เณร​ว่า​เป็น​เด็ก​เป็น​เล็ก​อย่า​ยุ่ง​เรื่อง​ชาว​บ้าน เณร​กลืน​นํ้า​ลาย​เอื๊อก​รีบ​บอก​ว่า​ไม่​ยุ่ง​แล้ว​พลาง​ก็​

หัน​หลัง​วิ่ง​จีวร​ปลิว​กลับ​มา​หา​พิชญ์​กับ​ตะวัน​ฉาย​ที่​ยัง​คุย​กัน​อยู่ บอก​ว่า​ตน​ถูก​ผีหลอก ตอน​นี้​ผี​ตาม​รัตติกาล​ไป​แล้ว

ตะวัน​ฉาย​เป็น​ห่วง​รัตติกาล​ขึ้น​มา รีบ​ไป​โรงแรม​ที่​รัตติกาล​เป็น​พิธีกร​งาน​ปาร์ตี้​ทันที

หาญ​กล้า​กำลัง​หว่านล้อม​ลูก​สาว​ไม่​ให้​ยุ่ง​กับ​ตะวัน–

ฉาย เธอ​จึง​เล่า​ให้​ฟัง​ว่า อิง​ค์​ตาย​ไป​แล้ว​และ​หมอดู​ก็​ทำนาย​ว่า​ทุก​คน​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​ตน​ไม่​มี​ใคร​รอด​สัก​ราย ​แต่​หาญ​กล้า​ไม่​เชื่อ

“รติ​ก็​ไม่​อยาก​เชื่อ​เหมือน​กัน​ค่ะ​พ่อ แต่​รติ​เห็น​จริงๆ

ผู้หญิง​คน​นั้น​ต้องการ​ให้​รติ​ตาย”

แม​รี่​ติง​ว่า​ไป​กัน​ใหญ่​แล้ว​โทษ​ว่า​พริ้ง​ร่วมมือ​กับ​ตะวันฉาย​แต่ง​เรื่อง​หลอก​ให้​เธอ​หลง​เชื่อ​มาก​กว่า หาญ​กล้า​ผสมโรง​ด่า​ตะวัน​ฉาย​ว่า​เจ้าเล่ห์​นิสัย​ถอด​แบบ​แม่​มา​ไม่​มี​ผิด ยืนยัน​ว่า​โลก​นี้​ไม่​มี​ผี แม​รี่​ดู​นาฬิกา​แล้ว​เร่ง​ให้​รัตติกาล​รีบ​แต่งตัว​เพราะ​จวน​ได้​เวลา​เปิด​งาน​แล้ว รัตติกาล​จึง​ขอ​ให้​พ่อ​กับ​แม​รี่​ลง​ไป​ก่อน​ตน​ขอตัว​ทำ​งาน

หาญ​กล้า​ออก​จาก​ห้อง​พัก​เดิน​ไป​ที่​หน้า​ลิฟต์​เจอ​ตะวันฉาย​ออก​จาก​ลิฟต์​พอดี ปรี่​จะ​เข้า​เล่น​งาน​เดิน​ดุ่ยๆเข้าหา​ไม่​ฟังตะวัน​ฉาย​ที่​พยายาม​จะ​ชี้แจง ทาง​เดียว​ที่​จะ​รอดตัว​คือ​หนี ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​อ้าว​ไป หาญ​กล้า​วิ่ง​ตุ้บๆตั้บๆตาม​ไป แต่​ไม่ทัน ตะวัน​ฉาย​หาย​ไป​แล้ว

อึดใจ​เดียว​ก็​มี​พนักงาน​ของ​โรงแรม​เข็น​รถ​ผ่าน​มา หาญ​กล้า​เรียก​ไว้​ถาม​ว่า​เห็น​ผู้ชาย​สูงๆวิ่ง​ผ่าน​ทาง​นี้​บ้าง​รึ​เปล่า ชาย​คน​นั้น​ตอบ​ว่า​ไม่​เห็น หาญ​กล้า​ไม่​ติดใจ ขอบ​ใจ​แล้ว​ไล่​ให้​ไป​ได้​แล้ว

ที่แท้​เขา​คือ​ตะวัน​ฉาย พอ​พ้น​จาก​หาญ​กล้า​มา​ก็​แอบ​ถอน​ใจ​โล่ง​อก​ที่​มุม​ตึก อึดใจ​ก็​รีบ​วิ่ง​ไป​ที่​ห้อง​รัตติกาล

ooooooo

แม​รี่​เดิน​ร้องเพลง​หงิงๆ ออก​จาก​ห้อง​รัตติกาล จน​เกือบ​ถึง​ลิฟต์​ก็​เจอ​กระทง​ใน​ชุด​โบราณ​ยืน​หน้าซีด​จน​เขียว​อยู่ แม​รี่​ถูก​กระทง​แยกเขี้ยว​ใส่​ตกใจ​จน​หมด​สติ​อยู่​หน้า​ลิฟต์ ครู่​หนึ่ง​ก้อง​ที่​เป็น​ออร์​กะไนซ์​จะ​มา​ตาม​รัตติกาล เจอ​แม​รี่​นอน​หมด​สติ​อยู่​หน้า​ลิฟต์​ก็​ตกใจ พริบตาเดียว​ก้อง​ก็​ถูก​กระทง​แยกเขี้ยว​ใส่​จน​สลบ​ไป​อีก​คน กระทง​มอง​เหยื่อ​ทั้ง​สอง​ที่นอน​ก่าย​กัน​ที่​พื้น​อย่าง​สะใจ

ส่วน​รัตติกาล​อยู่​ใน​ห้อ​งกำ​ลัง​แต่งหน้า​อยู่ พอ​ลุก​จะ​เดิน​ออก​จาก​ห้อง​ก็​ตกใจ​ผงะ​เมื่อ​เห็น​หลวง​บวรฯ​ใน​ชุด​ทหาร​โบราณ​ยืน​จ้อง​อยู่ พอ​ถาม​ว่า​เป็น​ใคร เข้า​มา​ใน​ห้อง​นี้​ได้​ยัง​ไง ก็ได้​รับคำ​ตอบ​ที่​ชวน​ขน​หัว​ลุก​ว่า

“ท่านหญิง กระผม​จะ​มา​รับ​ตัว​ท่านหญิง”

รัตติกาล​ตกใจ​สุดขีด​ไล่​ให้​ออก​จาก​ห้อง​กลับ​ถูก​เดิน​เข้าหา เธอ​ถอย​ไป​จน​หยุด​ที่​กระ​จก​บาน​ใหญ่ พอ​เหลือบ​มอง​จึง​เห็น​ว่า​ไม่​มี​เงา​ของหลวง​บวรฯ​ใน​กระจกเงา เธอ​ยิ่ง​ตกใจ​ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ หู​แว่ว​เสียง​หลวง​บวรฯ​บอก​ก่อน​เธอ​จะ​หมด​สติ​ไป​ว่า

“ได้​เวลา​ที่​ท่านหญิง​จะ​ต้อง​กลับ​ไป​เรือนหอ​ของ​เรา​แล้ว​ขอรับ”

หลวง​บวรฯ​ประคอง​เธอ​ไป​วาง​ไว้​บน​เตียง เอ่ย​ขออภัย​ที่​ทำให้​ตกใจ พร่ำ​บอก​ว่า

“แต่​กระผม​จำเป็น​ต้อง​ทำ  ​เพราะ​ท่านหญิง​คือ​รัก​เดียว​ที่​กระผม​เฝ้า​รอ​มา​นาน​แสน​นาน และ​นี่​ถึง​เวลา​แล้ว​ที่​กระผม​จะ​ได้​ยุติ​ความ​ทรมาน​เสียที” พูด​พลาง​ยื่น​ข้อ​มือ​ที่​มี​เลือด​ของ​ตัว​เอง​ไป​จ่อ​ที่​ปาก​รัตติกาล​ให้​เธอ​ดื่ม เฝ้า​มอง​รัตติกาล​อย่าง​แสน​เสียดาย

เวลา​เดียวกัน​ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​มา​ถึง​หน้า​ลิฟต์​เจอ​แม​รี่​หมด​สติ​นอน​ก่าย​อยู่​กับ​ก้อง​ก็​ตกใจ​แต่​เป็น​ห่วงรัตติกาล​จึง​รีบ​วิ่ง​ขึ้น​ไป​ที่​ห้อง เจอ​เธอ​นอน​หมด​สติ​อยู่​บน​เตียง พอได้​สติ​เห็น​ตะวัน​ฉาย​เธอ​โผ​เข้า​กอด​อ้อนวอน

“ตะวัน​ฉาย...ช่วย​ฉัน​ด้วย...ฮือๆ” ตะวัน​ฉาย​กอด​เธอ​ไว้​บอก​ว่า​ไม่​ต้อง​กลัว​ตน​มา​ช่วย​แล้ว “อยู่​กับ​ฉันนะ อย่า​ให้​ฉัน​อยู่​คน​เดียว” รัตติกาล​ก​อด​เขา​ไว้​แน่น

ตะวัน​ฉาย​กอด​เธอ​ไว้​แน่น​บอก​ว่า “ผม​สัญญา” ต่าง​มอง​หน้า​กัน​ใน​อ้อม​กอด​ของ​กันและกัน​แล้ว​ตะวัน​ฉาย​ก็​ประคอง​เธอ​ออก​จาก​ห้อง พา​ไป​อยู่​ที่​บ้าน​ของ​เขา

แม้​รัตติกาล​จะ​ตะขิดตะขวง​ใจ​แต่​ความ​สุภาพ​ของ​ตะวัน​ฉาย​ทำให้​เธอ​คลาย​กังวล เขา​บอก​ให้​เธอ​ไป​อาบ​น้ำ​ก่อน ระหว่าง​นั้น​ภัท​รา​กับ​บอย​ฮ่ะ​มา​ซุ่ม​ดู เห็น​รัตติกาล​ใน​ชุด​เตรียม​ไป​อาบ​น้ำ​ก็​เชื่อ​ว่า ​สอง​คน​ต้อง​มี​อะไร​กัน​แน่ๆ ภัท​รา​คำราม​อย่าง​เจ็บใจ​ว่า

“นัง​รัตติกาล ฝัน​ไป​เถอะ​ว่า​แก​จะ​อ่อย​ลูก​ชาย​ฉัน​ได้ แม้แต่​ขาอ่อน​ลูก​ชาย​ฉัน​แก​ก็ไม่ได้​เห็น” แล้ว​สั่ง​บอย​ฮ่ะให้​ไป​บอก​สมชาย​กับ​นังคิตตี้​ให้​เตรียม​แผน​ปฏิบัติการ​จัด​ฉาก​ให้​พร้อม พอ​บอย​ฮ่ะ​ผละ​ไป ภัท​รา​พึมพำ​อย่าง​สะใจ​ว่า “ไอ้​แก่...คราว​นี้

ลูก​สาว​แก​เสร็จ​ฉัน​แน่!”

ooooooo

ตะวัน​ฉาย​รอจะ​อาบ​น้ำ​ต่อ​จาก​รัตติกาล แต่​เธอ​ก็​ไม่​ออก​มา​สัก​ที​ครั้น​ไป​ตะโกน​ถาม​ที่​หน้า​ห้องน้ำ​ก็​ไม่​มีเสียง​ตอบ   ​เพราะ​รัตติกาล​เปิด​ฝักบัว​เสียง​ดัง​นอน​แช่​ ใน​อ่าง​หลับตา​อย่าง​ผ่อนคลาย

บอย​ฮ่ะ​ไป​ตาม​สมชาย​กับ​คิตตี้​มา บอย​ฮ่ะ​สั่ง​การ​วาง​แผน​ให้​ทั้ง​สอง​ทำ​งาน​ตาม​คำสั่ง​ของ​ภัท​รา​ให้​คิตตี้​คอย​ดู​ต้นทาง สมชาย​เอา​ยา​นอน​หลับ​ให้​บอย​ฮ่ะ พอ​รับ​ยาบ​อย​ฮ่ะ​ก็​เท​ใส่​เหยือก​น้ำ​คนๆๆให้​ละลาย คิตตี้วิ่​งมาบ​อก​ว่า​ตะวัน​ฉาย​ลง​มา​แล้ว​ ทั้ง​สาม​รีบ​วิ่ง​หา​ที่​ซ่อน​ตัว

“ป่านนี้​ยัง​ไม่​เสร็จ​อีก หลับ​คา​ห้องน้ำ​เหรอ​ไง​เนี่ย” ตะวัน​ฉาย​บ่น​พลาง​เท​น้ำ​จาก​เหยือก​ใส่​แก้ว​ดื่ม​รวดเดียว​หมด จาก​นั้น​เดิน​กลับ​ขึ้น​ไป​  บอย​ฮ่ะ​โผล่​มา​ยิ้ม​อย่าง​สมใจ​ที่​แผน​สำเร็จ​ง้าย...​ง่าย

ตะวัน​ฉาย​ขึ้น​ไป​เร่ง​รัตติกาล​อีก เห็น​เงียบ​ผิด​ปกติ​เลย​ผลัก​ประตู​เข้าไป พอดี​รัตติกาล​กำลัง​จะ​ถอด​ชุด​คลุม​ออก เธอ​ร้อง​กรี๊ดๆๆแล้ว​พุ่ง​เข้า​เอา​สารพัด​อย่าง​ที่​ใกล้​มือ​ขว้าง​ปา​ใส่ ตะวัน​ฉาย​วิ่ง​หนี เธอ​ก็​ไล่​ตี​จนถึง​ห้อง​นอน

รัตติกาล​จับ​ตะวัน​ฉาย​ขึงพืด​บน​เตียง​ดึง​จมูก​ฉีก​ปาก​เขา​วุ่น​ไป​หมดจน​ตะวัน​ฉาย​ร้อง​ลั่น เสียง​คำราม​และ​เสียง​ร้อง​อย่าง​เจ็บปวด​ของ​ทั้ง​สองดัง​ไป​ถึง​หู​ภัท​รา สมชาย คิตตี้​ และ​บอย​ฮ่ะ ทุก​คน​ทำ​หน้า​สยอง​ ภัท​รา​ตา​ลุก​หา​ว่า​รัตติกาล​กำลัง​ปล้ำ​ลูก​ชาย​ตน

ครู่​หนึ่ง​เสียง​ก็​เงียบ​ไป สมชาย​ทำ​หน้า​เคลิ้ม​บอก​ว่า​รัตติกาล​คง​จะ​หมด​แรง​ไป​แล้ว

แต่​หา​รู้​ไม่​ว่า​ทั้ง​คู่​ยัง​โรมรัน​พันตู​กัน​อยู่ ครู่​หนึ่ง​ตะวัน–​ฉาย​ก็​หลับ​ผล็อย​ไป​ไม่​ไหวติง รัตติกาล​ขู่​ว่า ​ถ้า​ตน​นับ​หนึ่ง​ถึง​สาม​ไม่​ลุก​ขึ้น​มา​จะ​ตี​ซ้ำ​ให้​ตาย​เลย

หา​รู้​ไม่​ว่า​ ข้าง​หลัง​รัตติกาล​นั้น​บอย​ฮ่ะ​แอบ​ย่อง​เข้า​มา​ใน​มือ​ถือ​ผ้า​ชุบ​ยา​นอน​หลับ พอ​เธอ​นับ​ได้​แค่​สอง ก็​โดน​โปะ​ยาสลบ​ร่วง​ผล็อย​ไป​อีก​คน

จาก​นั้น การ​จัด​ฉาก​ดำเนิน​ไป​อย่าง​รวดเร็ว จับ​ตะวัน–​ฉาย​นอน​อยู่​กับ​รัตติกาล​บน​เตียง​มี​ผ้า​คลุม​เผย​ให้​เห็น​ไหล่​เปลือย​ทั้ง​คู่ ภัท​รา​จัด​ท่า​ให้​สอง​คน​นอน​กอด​กัน​แล้ว​ถ่ายรูป​เก็บ​ไว้​อย่าง​สะใจ

ooooooo

รุ่ง​ขึ้น ภัท​รา​พา​พวก​ของ​ตน​ไป​ที่​บ้าน​ตะวันฉาย พอ​เจอ​หาญ​กล้า​กับ​แม​รี่ ก็​ปรี่​เข้าไป​เอา​รูป​ยื่น​พรวด​ไป​ตรง​หน้า​ให้​ดู หาญ​กล้า​เถียง​ทันที​ว่า​ไม่​จริง​ต้องเป็น​รูป​ตัด​ต่อ​แน่ๆ ทั้ง​ยัง​ตะคอก​ภัท​รา อย่า​มา​ว่า​ลูก​สาวตน​เสียๆหายๆ ลูก​สาว​ตน​ไม่​มี​วัน​ทำ​เรื่อง​เสียหาย​แบบนี้​แน่นอน

“โ​ฮะๆๆสงสัย​แก​จะ​ไม่​รู้จัก​ลูก​สาว​ของ​ตัว​เอง​เสีย​แล้ว​ไอ้​เฒ่า เขา​เรียก​ว่า​กรรม​ตามทัน  ​ตอน​หนุ่มๆแก​อยาก​ทำร้าย​จิตใจ​ผู้หญิง​ดี​นัก ตอน​นี้​แก​เลย​ต้อง​มา​อกแตก​เพราะ​ลูก​สาวบ้าง” ภัท​รา​เยาะเย้ย​แต่​หาญ​กล้า​ก็​ยัง​ไม่​เชื่อ​อยู่ดี ภัท​รา​เลย​ท้า “ถ้า​เห็น​จาก​รูป​แล้ว​ยัง​ไม่​เชื่อ ก็​คง​ต้อง​ให้​ไป​ดู​ของจริง”

รัตติกาล​กับ​ตะวัน​ฉาย​ยัง​นอน​ก่าย​กอด​กัน​อยู่​บน​เตียง ทั้ง​สอง​ต่าง​ฝัน รัตติกาล​ฝัน​เรื่อง​เครื่องบิน​ตก ร้องขอ​ความ​ช่วยเหลือ จน​ตัว​เอง​สะดุ้ง​ตื่น ส่วน​ตะวัน​ฉาย​ละเมอ​จะ​จับ รัตติกาล​ไป​แก้เผ็ด​ที่​แกล้ง​ตน รัตติกาล​ตกใจ คว้า​หมอน​ฟาด​ใส่​ไม่​ยั้ง จน​ตะวัน​ฉาย​ตื่น ยกมือ​ปัด​ป้อง​ร้อง​ว่า นี่​มัน​เรื่อง​อะไร​กัน

แต่​พอ​ก้ม​ดู​ตัว​เอง​ที่​ใต้​ผ้า​ห่ม​เห็น​ล่อนจ้อน​ก็​ยิ่ง​ตกใจ แต่​กลับ​หา​ว่า​รัตติกาล​ปล้ำ​ตน

“ไอ้...ไอ้​เลว” รัตติกาล​ด่า​ลุก​พรวด​ขึ้น​จะ​ทำร้าย​ตะวัน​ฉาย แต่​ตัว​เอง​กลับ​สะดุด​ผ้า​ห่ม​ล้ม​ทับ​เขา​เต็มตัว ต่าง​มอง​กัน​ตะลึง​อึ้ง

วินาที​นั้น​เอง หาญ​กล้า ภัท​รา และ​พวก​ก็​โผล่​พรวด​เข้า​มา​เห็น​เต็มตา พอ​รัตติกาล​เห็น​พ่อ​ก็​โผ​เข้า​กอด​พ่อ​ขอ​ความ​ช่วยเหลือ แต่​พอ​หาญ​กล้า​จะ​เล่น​งาน​ตะวัน​ฉาย ภัท​รา​ก็​สะอึก​ออก​มา​ขวาง

“ถ้า​แก​แตะต้อง​ลูก​ชาย​ฉัน​แม้แต่​ปลาย​เล็บ​ละ​ก้​อ...แก​กับ​ฉัน​ได้​เห็นดี​กัน​แน่​ไอ้​เฒ่า”

หาญ​กล้า​ยัง​ฮึ่มๆจะ​เอาเรื่อง ตะวัน​ฉาย​ชี้แจง​ว่า​ทุก​คน​เข้าใจ​ผิด ภัท​รา​กลัว​เสีย​แผน​รีบ​ตวาด​ลูก​ชาย​ให้​หุบปาก​เสีย​แล้ว​หัน​ไป​รุกฆาต​หาญ​กล้า

“ถ้า​แก​กล้า​ทำให้​ลูก​ฉัน​เจ็บ แก​จะ​ต้อง​เจ็บปวด​กว่า​เป็น​ร้อย​เท่า รูป​ที่​ฉัน​มี​จะ​ถูก​ส่ง​ไป​ให้​นักข่าว  แล้ว​คน​ที่​เสียหาย​ที่สุด​คือ​ลูก​สาว​แก ไม่​ใช่​ลูก​ชาย​ฉัน”

หาญ​กล้า​เห็น​ทาง​หายนะ​อยู่​ตรง​หน้า​ก็​นิ่ง​งัน จ้อง​ภัท​รา​ราวกับ​จะ​กิน​เลือด​กิน​เนื้อ จน​รัตติกาล​บอก​พ่อ​ว่า​อยาก​กลับ​บ้าน หาญ​กล้า​ยัง​ชี้​หน้า​ภัท​รา​พูด​อาฆาต​ว่า จะ​ไม่​ยอม​ให้​เรื่อง​นี้​จบ​ลง​ง่ายๆแน่ ​แล้ว​โอบ​รัตติกาล​พา​ออก​ไป กระนั้น​รัตติกาล​ก็​ยัง​หัน​มอง​ตะวัน​ฉาย​ด้วย​แวว​ตา​เศร้า​จน​เขา​สงสาร

“ไป​ใส่​เสื้อ​ผ้า” ภัท​รา​ดึง​หู​ตะวัน​ฉาย​ลาก​ขึ้น​มา “แก​กับ​แม่​มี​เรื่อง​ต้อง​เคลียร์!”

ooooooo

พอก​ลับ​ถึง​บ้าน ตะวัน​ฉาย​ตัดพ้อ​แม่​ว่า นึก​ไม่​ถึง​ว่า​แม่​จะ​ทำ​เรื่อง​ขนาด​นี้​ได้ เพราะ​รัตติกาล​เป็น​ผู้หญิง​ไม่​สงสาร​เธอ​บ้าง​หรือ ภัท​รา​สวน​ไป​ทันที​อย่าง​เสียใจ เจ็บใจ​ว่า

“ไม่!! ฉัน​สงสาร​ตัว​เอง​มาก​กว่า ลูก​ชาย​คน​เดียว​ที่​ฉัน​ทะนุถนอม​เลี้ยง​มา ต้อง​มาก​ลาย​เป็น​ลูก​อกตัญญู​เพราะ​ผู้หญิง​คน​เดียว”

ตะวัน​ฉาย​เถียง​ว่า​ตน​ไม่​เคย​คิด​อกตัญญู​กับ​แม่ โดน​เอ็ด​กลับ​มา​ว่า​แล้ว​โกหก​แม่​หนี​กลับ​มา​ทำไม

ตะวัน​ฉาย​ชี้แจง​ว่า ตน​ไม่​อยาก​ถูก​แม่​บังคับ​ให้​แต่งงาน​กับ​หนู​ดี​และ​ไม่​อยาก​ทำ​งาน​ที่​ตน​ไม่​ชอบ

“ที่​แม่​ต้อง​บังคับ​เพราะ​แม่​รัก​แก...” ภัท​รา​เริ่ม​ร้องไห้​สะอื้น “แต่​แก​กลับ​มอง​ไม่​เห็น หัน​ไป​สนุกสนาน​ร่าเริง​ทำร้าย​เหยียบย่ำ​หัวใจ​แม่​ด้วย​การ​ไป​คบ​ลูก​สาว​ไอ้​คน​ที่​มัน​ชั่ว​มัน​เลว นี่แหละ​แก​กำลัง​อกตัญญู”

พูด​แล้ว​ก็​ร้องไห้​โฮๆ ตะวัน​ฉาย​มอง​แม่​อย่าง​หนักใจ พยายาม​เรียก​เพื่อ​จะ​ชี้แจง

“ไม่​ต้อง​มา​ยุ่ง​กับ​แม่...ใช่​สิ แก​ก็​ฟัง​แต่​พ่อ​แก​คน​เดียว หา​ว่า​แม่​เป็น​พวก​ชอบ​เผด็จการ บังคับ​พ่อ​แก​จน​ชิง​ตาย​ไป​ก่อน ฉัน​มัน​นัง​มาร​ร้าย ไม่​อยาก​รัก​ฉัน​ก็​ไม่​ต้อง​มา​รัก​ฉัน​อีก”

ภัท​รา​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​เหมือน​เด็ก​ถูก​ขัดใจ​แล้ว​วิ่ง​ออก​ไป ตะวัน​ฉาย​ได้​แต่​มอง​อย่าง​หนักใจ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

อุบัติร้ายอุบัติรัก EP.15 ธเรศ เข้าบริหารงานแทน ทิศผาติ ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย

อุบัติร้ายอุบัติรัก EP.15 ธเรศ เข้าบริหารงานแทน ทิศผาติ ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย
7 พ.ค. 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 7 พฤษภาคม 2564 เวลา 21:33 น.