เดือนประดับดาว

แพงรับมาเห็นมีตุ๊กตากัปตันด้วยก็ถาม นี่ใช่เขาไหม กันลองตอบว่าใช่ แถมให้เป็นของขวัญวันเกิดพร้อมคำอวยพร แพงท้วงวันเกิดทั้งทีให้แค่นี้ กันลองยื่นหน้ามาใกล้กระเซ้าว่าแถมตัวจริงให้ด้วย แพงผลักเขาออกอย่างหมั่นไส้

“ทีอย่างนี้มาทำเป็นพูดดีเชียวนะคะ ไม่อยู่สามปีติดต่อมานับครั้งได้ นึกว่ามีแหม่มสาวๆในครอบครองจนลืมน้องแล้วซะอีก”

“พะลองเร่งเรียนให้จบ ไม่อยากคิดฟุ้งซ่านถึงคนที่นี่ต่างหากล่ะ” กันลองแก้ตัว

“พะลองเสียดายไหมที่ไม่ได้เป็นนักออกแบบเครื่องบินตามที่ฝันไว้ แต่ต้องมาดูแลกิจการต่อจากที่บ้านแทน”

กันลองบอกนั่นก็เป็นความฝันของตนเหมือนกัน แพงแปลกใจที่เขาฝันอยากขายยาสตรี

“การทำให้แม่มีความสุขก็เป็นความฝันของพะลองนี่คะ แล้วยังทำให้ฝันของผู้หญิงอีกค่อนประเทศเป็นจริงด้วย ผู้หญิงทุกคนก็อยากจะสวยในราคาเบาๆกันทั้งนั้นจริงไหม แค่ 30 กว่าบาทช่วยให้เลือดลมดี ผิวผ่อง แถมยังเพิ่มให้อะไรๆมันเต่งตึงขึ้นด้วย แพงก็เคยพิสูจน์มาแล้วนี่”

แพงตีต้นแขนเขาเพียะ “ไม่เอาด้วยหรอกค่ะ โดนหลอกให้ลองทานทีนึง เข็ดไปจนตาย”

ทั้งสองคิดถึงอดีตตอนแพงอายุ 13 กันลองอายุ 19 โรยบุญเอายาไก่ฟ้าให้แพงกินเพราะเห็นหน้าเริ่มมีสิว แต่แพงกินแล้วเมาฟุบลง โรยบุญตกใจรีบคลายเสื้อผ้าเธอให้หลวมๆแล้วไปหาผ้าชุบน้ำจะมาเช็ดตัว รื่นจิตมาเห็นแพงนอนหนุนตักกันลอง กระดุมเสื้อถูกปลดก็ตกใจ ปากุญแจรถใส่หัวกันลองแตกเลือดซิบ

ชลลดาออกมาเห็นลูกชายโดนทำร้ายก็ต่อว่า

สองแม่จึงผิดใจกันตั้งแต่วันนั้น โรยบุญวิ่งมาจะอธิบายแต่ไม่มีโอกาสแทรกจนรื่นจิตพาแพงกลับบ้านอย่างโกรธๆ

ด้วยเหตุนี้ทำให้กันลองต้องแอบปีนรั้วมาหาแพงไม่ให้รื่นจิตเห็น...กันลองเหล่มองทรวดทรงแพงที่เสื้อผ้าเปียกแนบเนื้อ แล้วเย้าว่าแอบซื้อยาไก่ฟ้ามากินหรือเปล่า แพงหน้าแดงตีเขาอีกป้าบ ดึงผ้าขนหนูคลุมตัวมิดชิด กันลองโอดโอย

“เอ้า...ชมก็โกรธ โตเป็นสาวแล้วยังไม่หายขี้งอนอีก...จากนี้ไปพะลองจะอยู่ให้แพงงอนจนเบื่อเลยค่ะ”

“ไม่ไปไหนไกลๆแล้วนะคะ...”

กันลองลูบแก้มเปล่งปลั่งของแพงพร้อมบอก ถ้าจะไปก็จะพาเธอไปด้วย เธอก็รู้ว่าตนไม่ชอบผิดคำสัญญา...แพงสบตาชายหนุ่ม รู้สึกอบอุ่นใจที่เขากลับมาอยู่ข้างๆกัน

ooooooo

เช้าวันใหม่ แพงแสดงละครได้ผ่านฉลุยถูกใจผู้กำกับอย่างมาก ในขณะที่โฮปออดิชั่นรายการอาหาร พยายามข่มอาการประหม่า กรรมการมีสีหน้าพอใจ แต่สุดท้ายตอนถือเค้กมาให้กรรมการชิม เกิดสะดุดขาตัวเองเค้กหล่นลงพื้น เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

ฝ่ายกันลอง ชลลดาพามาแนะนำให้ทุกคนในบริษัทรู้จัก ส่วนใหญ่เป็นคนรุ่นลุงป้า เขาจึงต้องไหว้ทุกคน ก่อนจะมองแม่ขึ้นนั่งเก้าอี้ประจำตำแหน่งที่ดูเหมือนอาสนะพระสงฆ์เวลาเทศน์ พนักเป็นสีแดงแรงฤทธิ์ประกบรูปไก่ฟ้า...ชลลดาบอกทุกคนว่ายังไม่มอบตำแหน่งใดให้กันลองจนกว่าเขาจะทำหน้าที่ได้ดีทุกแผนก ให้ทุกคนช่วยจับตามอง มีอะไรผิดพลาดรายงานตรงที่ภูดิศ

ภูดิศเป็นเลขาคนสนิทของชลลดา กันลองทำความสนิทสนมกับทุกคนด้วยการวาดรูปไก่ฟ้าบนกระดาน แล้วถามทุกคนว่าทำไมแบรนด์ของเราเป็นโลโก้ไก่ฟ้า ทุกคนช่วยกันตอบว่า เป็นสัตว์สีสันสวยงาม บ้างก็ว่าดูเพรียวปราดเปรียว บ้างก็ว่าเป็นไก่พันธุ์ชั้นยอด

กันลองเขียนทุกคำลงบนกระดานก่อนจะพูดว่า “ไม่มีใครตอบผิดเลยครับ แต่เหนือสิ่งอื่นใด...แม่ผมชื่อกุ๊กไก่ครับ” ทุกคนหัวเราะครืน “โอเคครับ ต่อไปนี้เรามาช่วยพัฒนายาสตรีไก่ฟ้าพญาลอให้ได้ตามคุณสมบัติเหล่านี้นะครับ...ผมกันลอง ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ”

เสียงปรบมือชื่นชม ชลลดาพยักหน้ายิ้มอย่างภูมิใจแกมหมั่นไส้ลูกชายไปในตัว

ที่กองถ่าย วรัชช์เที่ยวก้อร่อก้อติกไปทั่ว ไม่เว้นแม้แต่ช่างผมกะเทยยักษ์และจ๋อมผู้ช่วยผู้กำกับซึ่งเป็นทอม พอเห็นแพงเดินมาก็ปรี่เข้าหา เธอทำท่าจะเลี่ยงหนี เขาจึงชูสร้อยข้อมือตรงหน้า แพงดีใจจะคว้าสร้อยแต่เขารวบไว้ บอกไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ ขอแลกกับเบอร์โทร.ของเธอ และยังขอเป็นคนใส่สร้อยข้อมือให้อีก แพงข่มความไม่พอใจยื่นมือออกไป นักข่าวจับภาพไว้ได้

ไม่ทันข้ามวัน ภาพพระเอกชื่อดังใส่สร้อยข้อมือให้นางเอกดาวรุ่งแพร่สะพัด เฟยหลันซึ่งอยู่ไกลถึงออสเตรเลียเห็นร้องกรี๊ดๆ แต่แล้วต้องชะงักเมื่อพินิจพิจารณาว่าดาราสาวนั้นหน้าตาเหมือนโฮปเพื่อนรัก ก็รีบโทร.หาแต่เพื่อนไม่รับสาย จึงแชร์ลิงก์ภาพข่าวไปให้ทางเฟซบุ๊ก

เย็นวันนั้น เจ๊ทวิตตี้ส่งแพงที่หน้าบ้าน กันลองเดินออกมารับเห็นแพงหน้าตาบูดบึ้งก็ถามเป็นอะไร แพงบ่นเรื่องวรัชช์ที่ตามตื๊อจนน่าเบื่อ กันลองคิดว่าเป็นการสร้างกระแสเท่านั้น

“ก็คงอย่างนั้นแหละค่ะ จริงๆก็เห็นเขาหว่านไปทั่วกองเลย...พะลองมีอะไรหรือเปล่าคะ ทำหน้าจริงจังเชียว”

“พอดีพะลองคิดคำถามในแบบสอบถามสำหรับผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัทอยู่น่ะ...”

กันลองอยากให้แพงช่วยฟังคำถามที่เขาต้องการให้สาววัย 18-29 ตอบ ว่าข้อไหนควรตัดทิ้งบ้าง แพงแปลกใจทำไมถึงเอาแค่อายุ 29 เขาเย้าว่าเพราะ 30 ยังแจ๋ว แพงตอกกลับถึงว่าผิวเขาเริ่มเหี่ยว กันลองโอดโอยความเหี่ยวไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต แล้วเริ่มคำถามแรก

“คุณมีเพศสัมพันธ์บ่อยแค่ไหน?” แพงอึ้งตอบไม่ถูก

รื่นจิตเดินหน้าตึงเข้ามา กันลองยกมือไหว้แล้วยื่นถุงยาสูตรใหม่ให้ บอกว่าสำหรับวัยกลางคน เธอปัดว่าไม่สนใจของพรรค์นี้ แล้วเรียกแพงเข้าบ้าน สองหนุ่มสาวสบตากันจ๋อย

ooooooo

วรัชช์เข้ามาในบูติกโฮเต็ลของเขา เจอนนท์หุ้นส่วนก็ถามว่ามีสาวๆถามถึงตนบ้างไหม นนท์บอกมีแต่ป้าเขาที่โทร.ถามทุกวันว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง นอนที่ไหน นนท์รู้สึกสงสารป้าถามเพื่อนว่าเมื่อไหร่จะกลับบ้านบ้าง วรัชช์ทำหน้าเซ็งก่อนจะเปิดรูปในมือถือให้ดู

เป็นรูปจิตจีรังแต่งหน้าเลอะเทอะเข้าฉากละคร นนท์กลับเห็นว่าน่ารักให้ส่งรูปเข้ามาในเครื่องตน วรัชช์แปลกใจทำไมนนท์ถึงชอบเธอ เพื่อนหนุ่มยิ้มมุมปากแต่ไม่ตอบ...นนท์แอบมาเปิดดูรูปสมัยเรียนที่มีตัวเขา วรัชช์และจิตจีรังกอดคอกัน เขาชอบเธอตั้งแต่ตอนเรียนหนังสือ

วรัชช์เข้าห้องพักยิ้มกริ่มกดโทรศัพท์หาแพงตามเบอร์ที่เธอให้ไว้ แต่ปรากฏว่าเป็นเบอร์โรงพยาบาลจิตเวช เขาทึ่งในความมีไหวพริบของแพงอาภรณ์

คืนเดียวกันทางเพิร์ธ ซาร่านั่งเล่นมือถือของโฮป เปิดไฟล์ที่เฟยหลันส่งมาแล้วแปลกใจ รีบปลุกพี่สาวให้ลุกขึ้นมาดู โฮปหงุดหงิดเพราะเสียใจจากการออดิชั่นไม่ผ่าน พาลไล่น้องให้ออกไป ซาร่าเสียใจโวยว่าพี่ซุ่มซ่ามเองจนไม่ผ่านการออดิชั่น อย่ามาลงที่ตน แล้วโยนมือถือใส่ก่อนจะเดินโกรธออกไป...

โฮปเสียใจแต่ทำเป็นไม่สน

รุ่งเช้า รื่นจิตพูดเรื่องเมื่อเย็นวาน หาว่ากันลองไปเรียนเมืองนอกแค่สามปีกลับมาทำตัวเจ้าชู้หลุกหลิก แพงแก้ตัวแทนว่าที่แม่ได้ยินเมื่อวานเป็นแค่คำถามในแบบสอบถาม แม่ไม่เชื่อ พอดีมีเมสเสจเข้ามา รื่นจิตรีบร้อนหยิบมือถือพลาดจะล้ม แพงถลาเข้าไปรับ ทำให้มือกระแทกขอบประตู แม่กลับตำหนิว่าดูแลตัวเองให้ได้เสียก่อน แล้วกดโทรศัพท์หาลูกน้องคุยงาน

ด้านโฮปงัวเงียตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ดัง รับไม่ทัน เห็นมิสคอลเป็นสิบจึงกดเข้าไปดูและเปิดไฟล์ที่เฟยหลันส่งมาให้ ต้องตกตะลึงกับภาพดาราสาวแพงที่หน้าตาเหมือนตนอย่างกับแกะ รีบยันตัวจะลุกแล้วร้องโอ๊ย...เจ็บที่ข้อมือ เธอทำหน้าแปลกใจว่าตัวเองไปโดนอะไรอีกแล้ว

อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ โฮปเดินลงมาทานอาหารเช้า ซาร่าถามว่าดูคลิปหรือยัง ผู้หญิงคนนั้นหน้าเหมือนพี่มาก โฮปปัดว่าไม่ใช่ตนแล้วขอตัวออกไปข้างนอก ซาร่าบ่นเรื่องที่หาตุ๊กตาไม่เจอ โฮปแอบยิ้มสะใจก่อนจะเดินออกไป มัมเอะใจเรื่องที่ซาร่าพูดแต่ปล่อยผ่านไป

โฮปออกมาเจอกับเฟยหลันคุยกันเรื่องแพง-อาภรณ์ เฟยหลันว่าคนเราหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้มีแต่ฝาแฝด คำพูดของเพื่อนสะกิดใจโฮปไม่น้อย...กลับถึงบ้าน โฮปไม่ทานข้าวเย็น แต่กลางดึกลงมานั่งกินโยเกิร์ตรสกีวี่ที่ชื่นชอบ เปิดดูรายการสัมภาษณ์แพงทางไอแพด แพงพูดเรื่องที่ชอบกินมะขามมาก กินได้เป็นกิโลเพราะรู้สึกว่าทำให้ผ่อนคลาย จำบทได้ดีขึ้น

มัมลงมาเจอบ่นว่าทำไมไม่ทานข้าวเย็น แล้วมาหิวตอนนี้ โฮปไม่ตอบแต่ถามกลับว่ามัมลงมาทำไม เธอบอกว่าจะทำแซนด์วิชไว้ให้ซาร่าไปทานพรุ่งนี้ โฮปเดินตามไปช่วย มัมเปรย

“จริงๆโฮปรู้ใจน้องกว่าแม่อีก อะไรที่หนูทำ น้องกินหมดเกลี้ยงทุกที”

“หนูเนี่ยนะ เฮอะ รายนั้นเอาแต่แว้ดใส่จนขี้หูหนูออกมาเต้นทุกวัน” โฮปบ่นแต่ก็ทำแทนมัมจนเสร็จ แล้วเลียบเคียงถาม “ตอนมัมไปรับหนูมาจากสถานเลี้ยงเด็ก หนูมีแฝดหรือเปล่าคะ”

มัมสะดุ้งเล็กน้อย ลูบหัวโฮปอย่างอ่อนโยน “มีแค่หนูคนเดียวนั่นแหละ ตั้งแต่เห็นหนูครั้งแรก ได้ยินหนูเข้ามากอด มาเรียกว่าแม่ แม่ก็อยากดูแลหนู อยากให้หนูเป็นลูกสาวแม่”

โฮปคิดจะโทร.ไปถามสถานเลี้ยงเด็ก มัมดึงเธอกอด ถามจะสนใจทำไม ตอนนี้มีมัมมีแด๊ดและซาร่าแล้ว แววตา โฮปยังสงสัยใคร่รู้ จะมีคนที่หน้าเหมือนกันแต่ไม่ใช่แฝดด้วยหรือ...คืนนั้นโฮปนอนกอดจิงเจอร์ ตุ๊กตาวูดูตัวโปรด ฝันถึงเอ็ดเวิร์ดพระเอกแวมไพร์ที่เธอชื่นชอบ

ooooooo

เช้าวันใหม่ รถของแพงเสีย เจ๊ทวิตตี้พาแม่ไปโรงพยาบาล จึงให้กันลองไปส่งที่กองถ่าย เขาแปลกใจเห็นเธออารมณ์ดีเป็นพิเศษ แพงเล่าว่าเมื่อคืนฝันถึงหนุ่มในฝัน เอ็ดเวิร์ดพระเอกแวมไพร์ กันลองจึงเย้าว่าตนก็ชอบกินเลือดเหมือนกัน ทั้งสองหัวเราะมีความสุข

ทางเพิร์ธ โฮปกับเฟยหลันช่วยกันหาเฟซบุ๊กส่วนตัวของแพง มีชื่อแพงมากมาย เฟยหลันฟันธงว่าของจริงน่าจะใช้ชื่อพะแพงเพราะเป็นเพื่อนกับวรัชช์พระเอกของตน...โฮปส่งข้อความหา User พะแพงเป็นภาษาไทย พิมพ์ผิดๆถูกๆอยู่นานจึงเปลี่ยนเป็นพิมพ์ภาษาอังกฤษแทน