ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    หางเครื่อง

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เช้านี้ขณะเดือนหิ้วถุงอาหารจะกลับบ้าน รวิเดินตามไปเงียบๆ เดือนรู้ตัวแต่ทำเฉยเพราะยังงอนอยู่ พอทนไม่ไหวก็หันมอง รวิหยุดทำไม่รู้ไม่ชี้ เป็นอยู่อย่างนี้สองสามครั้ง

    “นี่พี่จะเดินตามฉันทำไม เป็นพวกโรคจิตรึไง” เดือนทนไม่ไหวหันไปถามเสียงเขียว แต่รวิก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ มองโน่นมองนี่ จนเดือนหงุดหงิดหันเดินต่อ แต่แกล้งเดินเร็วๆ จนหูรองเท้าแตะขาดสะดุดล้ม รวิตกใจรีบเข้าไปประคอง เดือนทั้งโกรธทั้งอาย บ่นว่าจะกวนประสาทกันแต่เช้าเลยใช่ไหม

    เดือนลุกขึ้นมองรองเท้าที่หูขาดข้างหนึ่ง ปัดเสื้อผ้าหยิบรองเท้าข้างนั้นโขยกเขยกไป

    รวิรีบวิ่งตามถามว่าจะเดินแบบนี้ไปถึงบ้านเลยรึไง ถูกสวนมางอนๆว่าไม่ต้องมายุ่ง แต่พอรวิบอกว่าตามใจก็กลับบ่นว่าจะไม่ช่วยกันเลยใช่ไหม ด่าว่าใจดำแล้งนํ้าใจ จนรวิถอดรองเท้าตัวเองให้ใส่ พูดขำๆให้เดือนยอมใส่ว่า

    “ใส่ไปก่อน ดีกว่าเดินเป๋นะ เดี๋ยวใครมาเห็นว่าที่นักร้องชื่อดังเดินแบบนี้เขาได้เอาไปเม้าท์กันแน่ ไป...ไป...”

    พากันเดินไปจนถึงหน้าบ้าน พอเดือนจะขึ้นบ้านรวิเรียกไว้ขอคุยกันหน่อย เดือนจุ๊ปากไม่ให้เสียงดังเพราะแม่ยังนอนอยู่ รวิถามว่าป้าช้อยไม่ได้ไปขายของหรือ

    “พักนี้แม่ไม่สบายบ่อยน่ะพี่รวิ เดือนรู้สึกใจคอไม่ดีเลย” รวิอยากปลอบใจจับมือเดือนไปกุม เดือนดึงมือออกหาว่าเขาแต๊ะอั๋งลวนลาม รวิบ่นว่าเดือนจะทำอะไรไม่ปรึกษากันเลย เดือนโทษว่ารวิเป็นคนทำให้ตนต้องลาออกจากวงเพราะเห็นดีอกดีใจกับนักร้องใหม่ ทำให้ทุกคนคิดว่าตนทิ้งวง

    “คิดเอาเองทั้งนั้น เดือนรู้ไหมว่าเวลาเดือนไปกับไอ้คนนั้น พี่เป็นห่วงเดือนแค่ไหน”

    เดือนเลยนึกได้บอกรวิว่าตนจะไปอยู่กรุงเทพฯ รวิอึ้ง คิดไม่ตกเป็นห่วงเดือนมาก พอกลับถึงบ้าน ขำกับป้อมเอาปลอกหมอนข้างใส่กรวดทรายมาทำเป็นกระสอบทรายไปแขวนให้รวิซ้อมเตรียมขึ้นชก รวิกำลังหงุดหงิดบ่นให้ทั้งสองฟังว่า เดือนจะไปอยู่กรุงเทพฯ ป้อมถามว่าจะไปอยู่กับไอ้โมเดลลิ่งนั่นหรือเปล่า

    “ฉันไม่ยอมหรอก! โธ่!!” รวิหงุดหงิด เดินไปเตะกระสอบทรายที่ข้างในมีแต่กรวดทรายเจ็บจนหน้าแดง ป้อมกับขำจะร้องบอกแต่ไม่ทัน มองรวิทำหน้าสยอง

    ooooooo

    สายวันเดียวกัน ศิริพรเดินมากับแก้ว พากันมาหยุดที่หน้าร้านเกมแห่งหนึ่งมีคนเล่นอยู่ 2-3 คน

    เด็กหนุ่มที่ดูแลร้านเดินออกมา ศิริพรเปิดกระเป๋าหยิบซองใส่เมมโมรี่การ์ดยื่นให้

    “อ่ะ...นี่ ที่ฉันเคยบอกไว้ ทั้งภาพนิ่ง ทั้งคลิป ช่วยจัดการกระจายให้ทั่วๆด้วย” เด็กหนุ่มถามว่าจะให้โพสต์ยังไงดี “เอาเป็น ‘หลุดสยิว ว่าที่นักร้องค่ายยักษ์ใหญ่’ ก็แล้วกัน”

    “จัดให้เจ๊” พูดแล้วทำท่านับเงิน ศิริพรหยิบเงินส่งให้แล้วเดินกลับ แก้วทวงบ้างว่าตนเองก็เหนื่อยและเสี่ยงกว่าจะถ่ายมาได้ ไม่คิดจะมีอะไรนิดๆหน่อยๆให้บ้างหรือ ศิริพรจำต้องหยิบเงินส่งให้ สั่งอย่างดูถูกว่า “แล้วถ้าฉลาดหน่อย พอมีโอกาสก็ช่วยกระจายๆให้พวกสื่อรู้ด้วยก็ดีนะ”

    ooooooo

    โรจน์ไม่พอใจที่เดือนไม่มาซ้อมหลายวันแล้ว และยิ่งหงุดหงิดไม่พอใจเมื่อประทีปเอาใบปลิวงานชกมวยของพิมุกมาให้ดู บอกว่างานนี้มีวงดนตรีด้วย แต่เขาไม่เรียกวงเรา

    “ฉันได้ข่าวว่าไอ้พิมุกมันจ้างวงเทพ ฟ้าประทาน ไปเล่น” ประทีปบอก

    “ได้ยังไง! แบบนี้เห็นทีจะต้องลุยไปถามมันให้ รู้เรื่อง... ไอ้นี่ เดี๋ยวเจอ!” โรจน์เดินออกไปอย่างเอาเรื่องทันที

    อึดใจใหญ่โรจน์ก็ไปถึงบ้านพิมุก ถามว่าทำไม ไม่เอาวงของตนไปเล่นในศึกมวย ทำไมถึงไปจ้างวงของเทพ ฟ้าประทานแทนที่จะเป็นวงของตน

    “เดี๋ยวนี้ฉันจะทำอะไรต้องรายงานแกงั้นเหรอ” พิมุกถามทั้งที่มือยังกดรีโมตเปลี่ยนช่องทีวีอยู่ โรจน์รีบปฏิเสธว่า

    “ปะ...เปล่าจ้ะก็แค่อยากรู้ ที่วงทั้งเครื่องเสียง ทั้งแดนเซอร์ก็ใหญ่กว่าดีกว่าวงโน้นตั้งเยอะ”

    “แต่วงแกไม่มีนักร้องเหลือแล้วนี่” พิมุกพูดไม่ มองหน้า โรจน์บอกว่าตนกำลังจะให้แก้วขึ้นมาเป็นนักร้องแล้ว พิมุกมองหน้าโรจน์ยิ้มหยันๆ ถามว่า “นี่แกไม่รู้จริงๆเหรอว่าแก้วน่ะ มันจะไปเป็นนักร้องกับไอ้เกียรติญาติฉันแล้ว มันไม่มาอยู่กับวงกระจอกๆอย่างแกหรอก”

    พูดแล้วพิมุกจะเดินเข้าข้างใน นึกอะไรได้หันมา พูดอีกว่า “อ้อ...จะบอกเหตุผลอีกข้อนะ ที่ฉันไม่จ้าง วงแกเพราะแกไม่มีปัญญาเก็บน้องเดือนไว้ให้ฉันได้ แค่เหตุผลข้อนี้ แกก็หมดประโยชน์แล้วสำหรับฉัน”

    โรจน์ที่ทำกร่างจะมาต่อว่าพิมุกที่ไม่จ้างวงของตน กลับถูกด่าเสียจนนั่งเหวอ...

    ooooooo

    เพราะเป็นห่วงกลัวเดือนต้องไปอยู่กับชูเกียรติ รวิ ขำ และป้อมจึงรวบรวมเงินเอาไปให้เดือน เพื่อให้เดือนไปเช่าห้องอยู่ต่างหาก

    เดือนไม่กล้ารับ รวิชี้แจงว่าถ้าไม่มีเงินแล้วเดือนจะอยู่ได้อย่างไรไหนจะค่าเช่าค่ามัดจำ ขำก็ขอให้เดือนไป เช่าที่อยู่ต่างหากจะปลอดภัยกว่า

    “เดือนก็ไม่ได้บอกว่าจะไปอยู่กับพี่ชูเกียรติ แล้วเขาก็ไม่ได้ชวนให้เดือนไปอยู่กับเขาสักหน่อย แค่บอกให้เดือนหาที่อยู่ใกล้ๆบริษัทแค่นั้นเอง”

    “หึ เชื่อพี่เหอะร้อยทั้งร้อย เดี๋ยวก็ต้องอ้างนู่นอ้างนี่ หาเรื่องให้เดือนไปอยู่กับมัน” รวิชี้ให้เห็นถึงอุบายของชูเกียรติ แต่เดือนกลับหาว่าพวกรวิคิดมากไปเอง

    ระหว่างนั้นเอง เดือนได้รับโทรศัพท์จากชูเกียรติ เธอรับสายต่อหน้ารวิ ขำ และป้อม...

    “ฮัลโหล...ค่ะ พี่ชูเกียรติ ว่ายังไงคะ...เดือนยังไม่ได้คิดเลย...อะไรนะคะ คอนโดของพี่...เอ่อ...ไม่ดีกว่าค่ะ คะ พี่ดูไว้ให้อีกที่หนึ่ง จะออกค่าเช่าให้เดือน เอ่อ...เดี๋ยวขอเวลาเดือนคิดอีกสักนิดนะคะ ค่ะ แล้วเดือนจะรีบบอก ค่ะ...ขอบคุณค่ะ”

    พอวางสายมองไป เห็นสามหนุ่มจ้องหน้าเขม็งอยู่ รวิย้ำกับเดือนว่า “เดือน ทำอย่างที่พี่บอกเถอะ”

    “ขอเดือนคิดก่อนนะ อีกอย่าง  เดือนไม่ค่อยอยากไปเลย เดือนเป็นห่วงแม่”

    “เอ็งไปเถอะเดือน ไม่ต้องห่วงข้าหรอก” ช้อยพูดขณะเดินลงมาหาเดือน มือถือผ้าเช็ดหน้าปิดปากไว้ แต่พอลงมาก็รีบเอาผ้าเช็ดหน้าซ่อน บอกเดือนว่า “ข้าไม่ได้เป็นอะไร เอ็งไปเถอะ ไปตามความฝันของเอ็ง แม่น่ะห้ามเอ็งมาตลอด แต่เอ็งก็หาทางจะเป็นนักร้องมาตลอด จนวันนี้ โอกาสมันมาถึงเอ็งแล้ว อย่าปล่อยให้มันหลุดลอยไปเลยนะเดือน”

    เดือนน้ำตาคลอดีใจที่แม่เข้าใจ รวิก็รับปากจะดูแลช้อยให้ ป้อมกับขำก็อาสาจะมาอยู่เป็นเพื่อน

    “โอ๊ย...ไม่ต้องหรอก เอ็งสองคนน่ะกินจุจะตาย ข้าเลี้ยงไม่ไหวหรอก ถ้าจะอยู่ก็ไปอยู่เป็นเพื่อนเดือนมันโน่น”

    เดือนโผกอดแม่หัวเราะขำๆ รวิมองเดือนยิ้มๆ แต่ใจกังวลไม่อยากห่างเดือนเลย...

    ooooooo

    เมื่อเดือนไปพบชูเกียรติที่ร้านอาหาร จึงรู้ว่าเขานัดเธอมาคนเดียว เขาถามเดือนเรื่องที่อยู่ เดือนบอกว่า ตนบอกแม่ไว้ว่าจะไปดูประมาณอาทิตย์หน้า

    เดือนจึงรู้ว่าชูเกียรติจะให้เธอไปอยู่คอนโดของเขา เดือนบอกว่าตนจะหาเช่าอยู่เอง แต่ถ้าเขาจะกรุณาก็รบกวนแนะนำที่ให้ก็พอ เรื่องค่าเช่าตนจะออกเอง ชูเกียรติชักสีหน้าพูดประชดว่า “ไม่ยักรู้ว่าเดือนมีเงินขนาดนั้น”

    “พี่รวิค่ะ พี่รวิเขาให้เดือนยืมมา”

    “รวิ? คนพิเศษของเดือนเหรอ” ชูเกียรติถาม ทำเอาเดือนเขิน แต่พอดีมีสายเข้ามือถือ เขาจึงขอตัวออกไปรับสาย

    เป็นสายจากเสี่ยวาทินเจ้าของค่าย ชูเกียรติคุยอย่างนอบน้อม...

    “สวัสดีครับเสี่ย...ครับ ใช่ครับ เดือนเป็นเด็กใหม่ผมเอง...ครับเป็นนักร้องครับ...อะไรนะครับ คลิปหลุด? ยัง...ยังไม่เห็นเลยครับ...ไม่นะครับ ก็เห็นเรียบร้อยดี” ชูเกียรติหันมองเดือนเห็นนั่งดูเมนูอยู่ “ครับๆ เดี๋ยวผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ” แล้วเขาก็เดินกลับไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บอกเดือนว่ามีธุระด่วนต้องไปก่อนให้เดือนสั่งอะไรทานแล้วกลับบ้านเอง แล้วเอาเงินค่าอาหารและค่ารถให้

    เดือนถามว่ามีอะไรหรือเปล่า ชูเกียรติอึกอักบอกว่า ไม่มีอะไร แล้วขอตัวไปอย่างเร่งรีบ เดือนมองอย่างสงสัย

    ชูเกียรติกลับไปเปิดคอมฯดูคลิป มีพนักงานหลายคนมาออดูด้วย เขาดูแล้วบอกว่าก็แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าธรรมดา ไม่ได้โป๊อะไรมากมายเลย หลายคนวิพากษ์วิจารณ์ว่านักร้องของเขาเยี่ยมมาก ดังตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นนักร้อง อีกคนบอกว่านี่มันห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของเรา เพราะโลโก้เด่นเสียขนาดนั้น แสดงว่าถ่ายที่นี่จริงๆ

    นี่เอง ทำให้ชูเกียรติสงสัยว่าภาพมาได้ยังไง เพราะวันนั้นมีแค่เดือนกับแก้วเท่านั้น แล้วเขาก็สบถอย่างฉุนเฉียว

    “แก้ว! โธ่เอ๋ย...ยัยนี่เอง...ร้ายไม่ใช่เล่น” พอดีมีพนักงานเดินมาบอกเขาว่า เสี่ยบอกว่าดูคลิปแล้วให้โทร.กลับ เขาพยักหน้าถอนใจคิดหาทางแก้ตัว พลางเดินกลับไป

    แต่การณ์กลับกลายเป็นว่า เสี่ยสั่งให้กระจายไปให้ทั่ว จะได้ช่วยทำให้นักร้องคนใหม่ของเราดังเร็วยิ่งขึ้น ถ้าถึงสื่อได้ยิ่งดี จะได้โปรโมตนักร้องโดยไม่ต้องลงทุนไม่ดีรึไง ชูเกียรติพยักหน้า แต่พอวางสายแล้วเขาพึมพำก่อนเดินออกไปว่า

    “เจ้าเล่ห์นักนะไอ้แก่!”

    ooooooo

    ศิริพรหยิบมือถือขึ้นมายิ้มอย่างสะใจ ยืนตั้งหลักอึดใจเดียวก็ตีหน้าตื่นตระหนกเข้าไปในห้องซ้อมดนตรีบอกทุกคนว่า

    “นี่ทุกคนคะ แย่แล้วค่ะ” พอเรียกความสนใจจากทุกคนแล้ว ศิริพรทำเป็นลังเลว่าจะเปิดคลิปให้ดูดีหรือเปล่าทำให้ทุกคนยิ่งอยากดู เลยทำเป็นจำต้องเปิดให้ดู รวิมาเห็นเพื่อนๆมุงดูอะไรอยู่เข้าไปดูบ้าง เขาหน้าเผือดพึมพำ...

    “ไม่ใช่ใช่ไหม...นี่ไม่ใช่เดือนหรอก คนหน้าเหมือนมากกว่า” รวิเดินออกไปทันที นภามองรวิอย่างสงสัย ส่วนศิริพรที่จับตาดูอยู่ ยิ้มอย่างสะใจ

    เช้าวันใหม่ ขำ ป้อมและเดือนไปซื้อกาแฟ ที่ร้านกาแฟเปิดทีวีอยู่ เป็นคลิปเดือนนั่นเอง! พิธีกรบรรยายว่าเป็นคลิปที่กำลังมีการแชร์กันอย่างมาก ระบุว่าหญิงสาวที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นนักร้องลูกทุ่งของค่ายยักษ์ใหญ่ค่ายหนึ่ง สงสัยกันว่าเป็นการหลุดโดยบังเอิญหรือเจ้าตัวเป็นคนปล่อยกันแน่

    ป้อมด่าว่าผู้หญิงสมัยนี้กล้าจริงๆ สงสัยอยากดังมาก ในขณะที่เดือนดูทีวีแล้วหน้าซีดลง...ซีดลง...รวิมาจากไหนไม่รู้ มาถึงก็คว้ามือเดือนบอกให้ไปกับตน แล้วจูงไปอย่างเร็ว ป้อมกับขำเห็นดังนั้นรีบวิ่งตามไป

    ooooooo

    รวิพาเดือนไปที่บ้านตัวเอง ถามเดือนที่นั่งน้ำตาอาบแก้มอยู่ว่าเรื่องมันเกิดขึ้นได้อย่างไร

    เดือนบอกว่าตนไม่รู้เหมือนกันเพราะตนก็แค่เปลี่ยน

    ชุดตามที่ช่างบอกเท่านั้น ขำลุกพรวดถามว่าวันนั้นมีใครอยู่ในห้องบ้าง พอเดือนบอกว่าตนอยู่กับแก้วสองคนเท่านั้น ขำตั้งข้อสังเกตว่าถ้าอยู่กันสองคนทำไมจึงมี

    คลิปเดือนคนเดียว เว้นเสียแต่ว่า “อีกคนเป็นคนถ่าย”

    “ตอนนี้เดือนต้องเข้มแข็งนะ ตั้งสติให้ดี ภาพที่ออกมามันก็ยังไม่ถึงกับน่าเกลียดนัก” รวิเตือน

    เดือนหวาดวิตก กลัวคนอื่นรู้ว่าเป็นตน แม้ในทีวีจะเซ็นเซอร์หน้าแต่ถ้าออกมาตามคลิปในเน็ตหรือตามหนังสือพิมพ์หน้าบันเทิง คนอื่นก็ต้องรู้แน่ว่าเป็นตน... ถามเสียงสะอื้นว่า

    “ฉันจะทำยังไงดี” เดือนโผเข้ากอดรวิร้องไห้สะอึกสะอื้น

    “ไม่เป็นไรนะเดือน เข้มแข็งไว้...ใครจะเข้าใจยังไง แต่พี่รู้ดีว่าเดือนเป็นคนยังไง” รวิกอดเดือนไว้แน่น

    เดือนจะกลับบ้าน รวิมายืนส่งที่หน้าบ้าน ถามว่าแน่ใจนะว่าไม่ต้องไปส่ง เดือนบอกว่าอยากเดินคิดอะไรไปเรื่อยๆ

    “อย่าคิดมากนะเรื่องมันอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด อีกอย่าง...เดือนก็ยังมีพวกพี่อยู่นะ”

    เดือนยิ้มให้แล้วเดินกลับไปช้าๆ ขำกับป้อมก็ขอกลับเหมือนกัน รวิยืนส่งทั้งสามสีหน้ากังวลเป็นห่วงเดือน

    ooooooo

    ที่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยว ศิริพรได้ยินชาวบ้านคุยกันถึงเรื่องคลิปว่าเจ้าตัวคงอยากดัง บ้างก็ว่าดีที่ยังมีเซ็นเซอร์หน้าไม่อย่างนั้นคนเป็นพ่อแม่เห็นเข้าคงอายมากที่มีลูกสาวแบบนี้
    ฟังชาวบ้านแล้วศิริพรฉุกคิดว่า “ถ้าพ่อแม่มา

    เห็นงั้นเหรอ...” คิดแล้วเก็บของลุกเดินออกไปแววตาร้าย... ระหว่างนั้นก็เอารูปเดือนไปขยายใหญ่ พึมพำ “ฉันรู้จ้ะว่าป้าน่ะแก่แล้ว ตาไม่ค่อยดี แบบนี้คงเห็นชัดดีนะ”

    ศิริพรไปหาช้อยที่บ้านทำทีเยี่ยมเยียน พูดถึงเดือนที่จะไปเป็นนักร้องค่ายเพลงดังบอกช้อยเตือนเดือนให้ระวังตัวด้วย แล้วเล่าข่าวคลิปเมื่อเช้าให้ฟัง คุยแล้วแกล้งลืมซองรูปทิ้งไว้ เมื่อช้อยมาเห็นถึงกับช็อก นึกถึงคำพูดของศิริพรเมื่อครู่ที่ว่า

    “เห็นเขาว่านักร้องคนนี้น่ะอยากดัง เลยแกล้งทำคลิปตัวเองตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าหลุด คนจะได้เห็นแล้วก็รู้จักเยอะๆ...สมัยนี้ คนเรายอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อความดัง... สงสารก็แต่พ่อแม่ล่ะจ้ะ”

    ช้อยถือรูป มือสั่นระริก น้ำตาไหลอาบหน้า...

    เดือนเดินกลับบ้าน ทันเห็นหลังศิริพรเดินไปไวๆก็นึกสงสัยว่าศิริพรมาทำอะไรที่บ้าน? เดือนรีบเดินไปหน้าบ้านเห็นช้อยกำลังเดินโซซัดโซเซมาที่ประตู สายตาพร่ามัว มือสั่น บ้านหมุน แต่พยายามเกาะขอบประตูมองลงมาข้างล่าง พลันสายตาก็ดับมืดไป เป็นนาทีที่เดือนมาถึงหน้าบ้านเงยหน้ามองเห็นช้อยกำลังตกจากเรือนพอดี!

    “แม่!!!” เดือนร้องสุดเสียง

    ooooooo

    ช้อยถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล รวิ ขำ และป้อมเป็นทุกข์เป็นร้อนพากันมาเยี่ยมและให้กำลังใจเดือน

    ทุกคนร้องไห้น้ำตาไหลพราก เมื่อร่างช้อยถูกคลุมด้วยผ้าปิดหมดบนเตียงเข็น เดือนโผกอดรวิร้องไห้โฮ...

    รวิกอดเดือนไว้แน่นปลอบให้กำลังใจ ถามว่าทำไมป้าช้อยถึง...

    “เพราะเดือน...พี่รวิ เดือนเอง เดือนทำให้แม่ต้องตาย...เดือนเอง...”

    “อย่าโทษตัวเองสิเดือน มันไม่ใช่ความผิดของเดือนเลยนะ อีนังแก้วตะหากที่มันถ่ายรูปเดือน...แล้วนี่ก็คงเป็นฝีมือมันที่เอามาให้ป้าช้อยดู ปล่อยมันไว้ไม่ได้แล้ว” ป้อมแค้นมาก

    เดือนบอกว่าไม่ใช่แก้วที่เอารูปมาให้แม่ดู แต่พอรวิถามว่าเดือนรู้หรือว่าใคร  เดือนนิ่งไปทบทวนเหตุการณ์เมื่อตอนสายที่เห็นศิริพรเดินออกไปจากทางเข้าบ้าน...แต่ก็ไม่พูดบอกรวิว่าช่างเถอะ ตนไม่มีหลักฐานอะไร

    รวิบอกเดือนว่าตนจะจัดการเรื่องงานป้าช้อยก่อน บอกป้อมให้อยู่เป็นเพื่อนเดือนด้วย

    เดือนเดินไปซบหน้ากับร่างแม่ใต้ผ้าคลุม คร่ำครวญสะอึกสะอื้นกับร่างของแม่...

    “แม่จ๋า...ทำไมแม่ไม่รอเดือนล่ะจ๊ะ อีกนิดเดียวเอง อีกนิดเดียวเดือนก็จะดัง จะมีเงินเลี้ยงแม่...ไม่ต้องให้แม่ลำบากอีก...ทำไมแม่ไม่รอเดือนล่ะจ๊ะ...แม่จ๋า...” เดือนซบหน้าร้องไห้กับร่างแม่ เห็นแต่หลังที่สะเทือนเพราะแรงสะอื้น

    ooooooo

    ศิริพรไปหารวิที่บ้านชวนไปซ้อมพร้อมกัน รวิบอกว่าวันนี้ตนลาเพราะต้องไปงานศพของป้าช้อย ตนโทร.ลาเทพแล้วพรุ่งนี้คงมาได้

    พอศิริพรรู้ว่าช้อยตายก็หน้าเสีย แต่รีบเก็บอาการแล้วขอตัวไปซ้อมก่อน พอพ้นหน้ารวิก็พึมพำ

    “ถึงกับตายเลยเหรอ ไม่นะ...ไม่เกี่ยวกับฉัน ยัยแก่นั่นมันพลาดไปเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน”

    ส่วนแก้วรู้จากกิมว่าช้อยตายก็สะใจว่า ต่อไปนี้เดือน ไม่เพียงเหลือตัวคนเดียวแต่ยังมีเรื่องคลิปหลุดอีกด้วย บอกกิมว่าพรุ่งนี้เห็นทีต้องไปแสดงความเสียใจสักหน่อย

    วันต่อมา แก้วไปนั่งในร้านกาแฟกับศิริพร ลอยหน้าคุยโทรศัพท์กับชูเกียรติ

    “ก็อย่างที่บอกล่ะค่ะพี่เกียรติ เดือนเขาคงไม่ว่างอีกพักใหญ่ เขาคงวุ่นเรื่องงานศพแม่เขาน่ะค่ะ ไหนจะต้องสวด ต้องเผา แถมต้องเอาไปลอย อะไรอีกสารพัด เดือนเขาคงไปออกสื่อไม่ค่อยได้หรอกค่ะ ถ้าไงให้แก้ว...”

    “อยู่วัดไหน เดี๋ยวพี่จะไปร่วมงาน” ชูเกียรติตัดบท แก้วหน้าเสียอึกอัก ชูเกียรติฝากความว่า “โอเค บอกเดือนด้วยนะ เดี๋ยวเย็นนี้พี่จะไป แค่นี้นะแก้ว”

    พอแก้ววางสาย ศิริพรก็ยิ้มในหน้าถามว่า ชูเกียรติไม่ช่วยดันเธอแทนเดือนหรือ ยิ้มเจ้าเล่ห์แนะว่า

    “ถ้าอยากให้เขาช่วยดัน ก็ต้องยอมให้เขาดัน”

    ทั้งคู่คุยกันอย่างต่างข่มและอวดดีใส่กัน ศิริพรตัดบทสรุปว่า

    “เราต้องกัดนังเดือนไม่ปล่อย เอาให้มันดิ้นไม่หลุดจริงๆ” ทั้งสองตกลงเล่นงานเดือนแต่ต่างคนต่างทำ

    เดือนเองยังโศกเศร้าเสียใจ ยิ่งเมื่อได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่เคยทำเคยนุ่งเคยห่มเคยใช้ก็ยิ่งเศร้า ขณะลงเรือนเพื่อไปงานศพแม่ที่วัด คำเตือนของแม่ยังแว่วในสำนึกว่า...

    “ไปเถอะเดือน...ไปตามความฝันของเอ็ง แต่เอ็งจะต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าปล่อยให้ชื่อเสียงเงินทองมานำพาเอ็งไปในทางที่ผิดนะ...”

    ooooooo

    ที่ค่ายเพลง วันนี้มีนักข่าวมารอสัมภาษณ์เดือนกันมากมาย ชูเกียรติให้เด็กไปบอกให้รอก่อนเดี๋ยวตนจะลงไป กำชับเด็กให้หาน้ำท่าให้กินด้วย

    “เป็นอย่างที่เสี่ยมันบอกจริงๆ...คราวนี้ล่ะ ดังไม่รู้เรื่องแน่...เดือน” ชูเกียรติยิ้มเต็มหน้าสมใจนัก

    เมื่อออกไปพบนักข่าว ชูเกียรติถูกรุมถามเรื่องคลิปหลุดของเดือนว่าจริงไหม และที่หลุดนั้นหลุดจริงหรือจงใจเป็นแผนโปรโมต

    “ใจเย็นก่อนครับ เดี๋ยวผมจะตอบให้ทุกคำถามเลย เอาเรื่องแรกก่อนเลยละกัน ผู้หญิงที่อยู่ในคลิปเนี่ย... ใช่ครับเธอเป็นนักร้องใหม่ของค่ายเราเอง แต่สำหรับเรื่องเป็นการปล่อยเองเพื่อโปรโมตน่ะ ทางเราขอยืนยันว่าเราไม่มีนโยบายแบบนั้นนะครับ เราสร้างนักร้องฝีมือคุณภาพจริงๆ ถึงไม่โปรโมตก็ดังได้ครับ”

    เมื่อนักข่าวขอสัมภาษณ์ ชูเกียรติบอกว่าเวลานี้เดือนไม่ได้อยู่ที่นี่ นักข่าวถามว่าน้องคนนั้นชื่อเดือนหรือ เขาตอบยิ้มในหน้าอย่างมีเลศนัยว่า “ครับ...เธอชื่อเดือน งามพร้อม”

    ooooooo

    ที่ศาลาวัด...เทพไปงานสวด เขาแสดงความเสียใจกับเดือน บอกว่าถ้ามีอะไรพอช่วยได้ก็ให้บอกไม่ต้องเกรงใจ

    ในงานศพ มีคนมาไม่กี่คน เป็นคนในวงเทพทั้งหมด ขำพึมพำว่าคนหายไปไหนหมด ไม่คิดจะมาร่วมไว้อาลัยป้าช้อยกันหน่อยรึไง ส่วนนภามานั่งหน้าปึ่งในงาน เห็นเดือนร้องไห้จึงเอาทิชชูให้ซับน้ำตาด้วยท่าทีเย็นชาห่างเหิน แทนที่จะแสดงความเห็นใจปลอบใจกลับพูดให้เจ็บใจว่า

    “ไม่ใช่แม่เธอคนเดียวนะที่ตาย แม่คนอื่นเขาก็เคยตายกันทั้งนั้น” เดือนเงยมองบอกว่าอย่าเพิ่งอะไรกันตอนนี้ได้ไหม นภาถามว่า “โกรธเหรอ ดี เปลี่ยนมันเป็นพลังนะ ฉันไม่อยากสู้กับคนหมดแรงจะบอกให้”

    รวิมาถึงพอดี เขาตรงมาปลอบเดือนว่าอย่าคิดมาก ป้าช้อยไปดีแล้ว ถามเดือนว่าจะสวดกี่วัน เดือนบอกว่าสวด 3 วันพอ ตนไม่มีเงินมากมาย แต่สวดเสร็จแล้วจะเก็บไว้ก่อน รวิกับป้อมถามว่า หมายความว่าไง...

    “เดือนจะเก็บแม่ไว้ก่อน รอวันไหนที่เดือนโด่งดังแล้ว เดือนจะกลับมาจัดงานแม่ให้ยิ่งใหญ่เลย พี่ดูตอนนี้สิ แทบไม่มีใครมาเลย เพราะแม่เป็นแม่ค้าจนๆ ไม่มีใครสนใจ ถ้าเดือนโด่งดังเมื่อไหร่ จะต้องมีคนมาร่วมงานแม่จนนับไม่ถ้วนแน่...เดือนอยากทำให้แม่ไม่ถูกมองข้ามจากใครๆ ถึงจะเป็นอย่างสุดท้ายที่เดือนทำได้ก็เถอะ”

    ขณะนั้นเอง คนที่นั่งอยู่ในศาลาต่างมองไปเป็นตาเดียวเมื่อเห็นพิมุกเดินเข้ามามีบ่างกับเตี้ยเดินกร่างตามมาด้วย พิมุกตรงมาตีหน้าเศร้าแสดงความเสียใจกับเดือนว่า

    “โถ...น้องเดือนของพี่ ตอนนี้ก็มีเหลือตัวคนเดียวแล้วสิ ถ้ายังไงมาอยู่กับพี่ดีกว่านะจ๊ะ”

    เดือนโกรธแต่รักษากิริยา พาพิมุกไปจุดธูปไหว้ เดือนจุดธูปส่งให้ ขำแทรกเข้ามารับแทนแกล้งทำธูปหล่นใส่พิมุก โดนพิมุกจ้องคำราม “ไอ้นี่ มึง!” เดือนขอร้องว่าถ้าจะมามีเรื่องก็เชิญที่อื่นเถิด นี่เป็นงานแม่ตน พิมุกจึงลุกไปนั่งแต่จ้องจิกพวกรวิเรียงตัว

    “เฮ้อ...จะมีตัวซวยแบบนี้มาอีกไหมเนี่ย” ป้อมพึมพำเบาๆ

    มีมาจริงๆ! เพราะที่นอกศาลา แก้วเดินเกาะแขนชูเกียรติเข้ามา เจอศิริพรยืนลังเลอยู่นอกศาลาก็ถามเหน็บว่าทำไมไม่เข้าไป มายืนอ่อยเหยื่ออยู่ได้ ศิริพรเลยแกล้งยิ้มทิ้งสายตาให้ชูเกียรติ ทำให้แก้วโมโหหึงดึงชูเกียรติเข้าไปในศาลา

    ศิริพรมองแก้วกับชูเกียรติอึดใจแล้วจึงเดินตามเข้าไปอย่างมีแผน

    ขำเห็นชูเกียรติกับแก้วมาก็เดินมาบอกป้อมว่า “เฮี้ยนจริงๆพี่ ทักปุ๊บมากันปั๊บเลย” ป้อมบอกว่าดีแล้ว กำลังหาทางเอาคืนให้เดือนอยู่ คนเลวๆมันต้องเจอกับมือแรงๆ

    แก้วเกาะแขนชูเกียรติเข้ามา พอเหลือบเห็นพิมุกก็รีบปล่อยเขยิบออกห่างชูเกียรติทันที พิมุกหางตามองอย่างดูถูก

    เดือนเข้ามาไหว้ชูเกียรติ เขาแสดงความเสียใจกับ เดือน บอกว่าเดี๋ยวมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยหน่อย เดือนถามว่าเรื่องคลิปใช่ไหม เดือนถามชูเกียรติแต่ตาจ้องไปทางแก้ว

    “เดือนรู้แล้วเหรอ... ยังไงก็คงต้องระวังหน่อยนะ เดี๋ยวไว้เสร็จงานแม่เดือนก่อน เราคงต้องมาประชุมกันอีกที นี่สวดกี่คืนล่ะ” เดือนบอกว่า 3 คืน “อืม...มีอะไรขาดเหลือก็บอกพี่นะ” พูดแล้วฉวยโอกาสจับไหล่เดือน รวิเห็นแกล้งเดินปรี่เข้ามา ชูเกียรติรีบปล่อยมือจากไหล่เดือน เดินไปนั่งข้างๆพิมุก ตีหน้าตายชวนคุย เห็นแก้วลังเลจึงเรียกให้มานั่งด้วยกัน แก้วตีหน้าไม่ถูกขอตัวออกไปข้างนอกสักครู่อ้างว่าอากาศในนี้ไม่ถ่ายเท

    แก้วแอบมองพิมุก เห็นท่าทีเขาไม่สนใจตนก็นึกน้อยใจเลยเดินออกไป พิมุกเอียงตัวเข้าหาชูเกียรติพูดโดยไม่มองหน้าว่า “เดี๋ยวเราคงต้องคุยกันยาวหน่อยนะ นายกับฉัน”

    “เรื่องอะไรเหรอ ถ้าเป็นเรื่องฉันกับเดือน...”

    “ไม่ใช่เรื่องนั้น!”

    เสียงเข้มของพิมุกทำให้ชูเกียรติไม่กล้าถามต่อ ส่วนขำกับป้อมเห็นแก้วเดินออกไปนอกศาลาก็สะกิดกันตามไป

    ooooooo

    ป้อมกับขำตามไปช่วยกันยกแก้วไปห้องนํ้าคาดคั้นเรื่องคลิป ศิริพรแอบดูยิ้มสมนํ้าหน้าด่าแก้ว “นังหน้าโง่”

    แก้วทำเป็นไม่รู้เรื่องคลิปของเดือน จนถูกป้อมกับขำจับเอานํ้าราดส้วมกรอกปากก็ยังปากแข็ง จนขำกับป้อมจับหัวจะกดจุ่มอ่างนํ้าราดส้วม ดีแต่เดือนตามมาห้ามทัน

    “อย่าพี่ป้อม! ปล่อยไปเถอะจ้ะคนแบบนี้ วันนี้ฉันอยากทำแต่บุญ จะได้อุทิศให้แม่ ถือซะว่าแผ่เมตตาให้สัมภเวสีก็แล้วกัน” แก้วกรี๊ดที่ถูกด่าสะบัดจะเล่นงานเดือน ถูกป้อมกับขำขวางไว้ทำให้ชะงักเพราะยังแหยงอยู่ เดือนปรามว่า “จำไว้นะแก้ว สิ่งที่เธอทำไว้กับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า มันทำลายความรู้สึกดีๆของคำว่าเพื่อนไปหมดแล้ว ต่อจากนี้มันจะเป็นการตอบโต้ ฉันจะไม่ยอมให้เธอหรือใครมาทำร้ายฉันอยู่ฝ่ายเดียวอีกต่อไปแล้ว”

    ป้อมกับขำมองหน้าเดือนปรบมือดีใจมากที่วันนี้เดือนเปลี่ยนไปแล้ว ช่วยกันไล่แก้วไปให้พ้น แก้ววิ่งหนีไปไม่เป็นท่า ในขณะที่เดือนวันนี้ยืนมั่นหนักแน่นเข้มแข็งพร้อมที่จะเผชิญทุกปัญหาที่ถาโถมเข้ามา

    ooooooo

    เช้านี้หลังจากเดือนใส่บาตรแล้ว เห็นรวิเดินมา เดือนทักว่ามาแต่เช้าเลย รวิบอกว่าเป็นห่วงเดือนจนเมื่อคืนนอนไม่หลับ

    “ขอบคุณพี่มากเลยนะ ตอนนี้นอกจากพี่ป้อมกับขำแล้ว ก็มีพี่รวินี่แหละที่จริงใจกับฉันตลอดมา” เดือนชวนรวิกรวดนํ้าด้วยกัน เสร็จแล้วเดือนพูดอย่างสะเทือนใจว่า “เหมือนที่เขาบอกกันไว้ เวลาพ่อแม่ยังอยู่ให้ดูแลอาหารให้ท่านเต็มที่ เพราะถ้าท่านจากไปแล้วใส่บาตรกับข้าวดีแค่ไหนก็ไม่รู้ท่านจะได้กินหรือเปล่า”

    เดือนพูดถึงแม่อย่างรู้สึกผิดว่า “เดือนเองยังไม่มีโอกาสพาแม่ไปกินอะไรดีๆเลย ยังไม่มีโอกาสพาแม่ไปเที่ยวไหน เดือนนี่เป็นลูกที่แย่จังนะพี่รวิ”

    “อย่าคิดอย่างนั้นสิเดือน ตอนที่ป้าช้อยยังอยู่เดือนก็ทำอย่างเต็มที่แล้ว อย่าเก็บมาคิดอีกเลย ตอนนี้ถ้าอยากเป็นลูกที่ดีก็เอาคำที่ป้าช้อยเคยสอนมาใช้ก็พอ”

    เดือนพูดอย่างซึ้งใจว่า นึกไม่ออกว่าถ้าตอนนี้ไม่มีเขาอีกคนตนจะเป็นอย่างไร รวิหัวเราะขยี้หัวเบาๆ บอกเดือนว่า

    “พี่ไม่มีวันทิ้งเดือนไปไหนหรอก ถ้าพี่จะไปจากเดือนมีอยู่สองสาเหตุเท่านั้นแหละ เดือนทิ้งพี่ไปกับพี่ตาย”

    “เดือนไม่ยอมให้พี่เป็นอะไรไปอีกคนหรอก” เดือนทุบรวิอย่างไม่อยากได้ยิน

    “ถ้าจะเป็นอะไรพี่จะขออนุญาตเดือนก่อนครับ” รวิทำหน้าล้อขำๆ จนเดือนหัวเราะออกมา

    ooooooo

    เพราะพิมุกบอกว่ามีเรื่องต้องคุยกัน ชูเกียรติจึงไปหาที่บ้าน พิมุกถามเรื่องคลิป ชูเกียรติตัดบทว่าเรื่องที่น่าสนใจมากกว่าตอนนี้คืออีกไม่นานเดือนต้องไปอยู่ที่ค่ายเพลงแล้ว และรวิก็จะไปเช่าคอนโดอยู่ด้วยกัน

    ได้ผล! พิมุกเดือดดาลขึ้นมาทันทีถามว่าจะจัดการกับรวิอย่างไรดี ชูเกียรติเสนอให้เขาเล่นงานรวิบนเวทีที่ท้าชกมวยกัน เพราะถ้ามีการตายหรือพิการเกิดขึ้น เขาไม่ถือว่าผิดกัน พิมุกยิ้มร้ายกับแผนเหี้ยมของชูเกียรติ

    เวลาเดียวกัน ชูเกียรติก็ให้สัมภาษณ์นักข่าวว่าจะเปิดตัวนักร้องในคลิปนั้นเร็วๆนี้ เพราะกระแสสังคมเรียกร้องมาก

    ศิริพรติดตามข่าวนี้อย่างใกล้ชิด รู้สึกผิดหวังที่คลิปนั้นกลับทำให้เดือนยิ่งโดดเด่น จึงคิดจะเล่นให้หนักกว่าเดิม

    แก้วเอาตัวเข้าแลกเพื่อชิงชูเกียรติให้ได้ หมายกันเดือนไม่ให้ได้เกิดในวงการ หลังจากพากันเข้าม่านรูดแล้ว แก้วอ้อนขอไปอยู่คอนโดกับเขา

    ชูเกียรติปฏิเสธ อ้างว่าเดี๋ยวใครรู้เข้าจะไม่ดี แก้วงอนถามว่าไม่ใช่จะเก็บไว้ให้เดือนหรือ ตัดพ้อทวงถามว่า

    “พี่เคยสัญญาว่าจะดันให้แก้วเป็นนักร้อง ก็ยังไม่ทำสักที แล้วนี่แก้วขอไปอยู่ด้วยก็ยังไม่ได้อีก พี่เกียรติเห็นแก้วเป็นของเล่นเหรอคะ”

    ชูเกียรติหาทางออกด้วยการจะเช่าอพาร์ตเมนต์ให้อยู่ บอกว่าตนให้ได้แค่นี้แหละ แก้วจำต้องยอมเพราะดีกว่าไม่ได้อะไรเลย แต่ก็ย้ำว่า อย่าลืมที่สัญญาไว้กับตนก็แล้วกัน ชูเกียรติลุกขึ้นไปอาบน้ำเพราะเดี๋ยวมีธุระต้องรีบไป

    แก้วฉวยโอกาสที่ชูเกียรติเข้าห้องน้ำหยิบกระเป๋าสตางค์เขามาดู ปรากฏว่ามีเงินอยู่ไม่มากมีแต่ตั๋วม้ากับลอตเตอรี่เต็มกระเป๋า แก้วเห็นนามบัตรนักข่าวใบหนึ่งจึงจิ๊กไว้ แล้วรีบกลับไปนอนที่เตียงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

    ooooooo

    เดือนทำตามที่บอกรวิไว้ หลังสวด 3 คืนแล้วก็เก็บศพไว้ โดยมีรวิคอยช่วยเป็นธุระให้ตลอดเวลา เดือนบอกกล่าวแม่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนออกจากวัดว่า
    “แม่จ๋า...สิ่งไหนที่แม่เคยสอนเดือนไว้ เดือนสัญญา เดือนจะทำตามคำสอนของแม่จ้ะ”

    ส่วนรวิ เสร็จงานช้อยแล้วก็ลงมือซ้อมมวยจริงจัง หมายชกให้ชนะพิมุกให้ได้

    ชูเกียรติดำเนินแผนของตนต่ออย่างแนบเนียน หลังจากชี้ช่องกำจัดรวิอย่างไม่มีความผิดให้พิมุกแล้ว เขาก็หันมาดำเนินแผนกับเดือนต่อ พยายามจะให้เดือนไปอยู่ที่คอนโดของตน เมื่อเดือนปฏิเสธ ก็ถามวัดใจเดือนว่า รู้ใช่ไหมว่าตนคิดอย่างไรด้วย พอเดือนอึกอักลำบากใจ เขาตัดบทว่า

    “อืม...โอเค...แล้วถ้าพี่จะขอให้เดือนเปิดโอกาสให้พี่แลกกับความปลอดภัยของคนสำคัญของเดือนล่ะ”

    พูดให้เดือนสนใจแล้ว ชูเกียรติถามว่าเดือนรู้ใช่ไหมว่าพิมุกจะจัดงานชกมวยและพิมุกจะขึ้นชกเอง จากนั้นทั้งขู่ทั้งยุแหย่ว่า

    “เดือนก็น่าจะรู้นิสัยพิมุกดีนี่ ใช้ทุกวิธีเพื่อให้ตัวเองชนะ พี่ว่านะ งานนี้สงสัยพิมุกคงจัดเต็ม คู่ชกไม่ตายก็คงพิการ แล้วรู้ไหมคู่ชกคราวนี้คือใคร...รวิไง!” พอเห็นเดือนตกใจ ชูเกียรติขู่ต่อว่า

    “พี่ก็ไม่รู้หรอกนะ พิมุกมันจะใช้วิธีไหน แต่ที่แน่ๆ มันคงจัดเต็ม ยิ่งเป็นนายรวิอะไรนั่นด้วยแล้ว หึๆ ไม่รอด!” เดือนตกใจถามว่าจะเล่นสกปรกกันหรือ “พิมุกมันสนซะที่ไหนล่ะ แล้วที่สำคัญ ถ้าเกิดนายรวิเขาเป็นอะไรไป ก็คงไม่มีใครทำอะไรได้หรอกนะ เพราะมันเป็นการชกมวยที่เขาสมัครใจเอง”

    เดือนบอกว่าจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้เด็ดขาด ตนจะไปห้ามรวิเอง ชูเกียรติเตือนว่าเรื่องแบบนี้ผู้ชายเขาไม่ยอมกันหรอก หลอกล่อเดือนว่า

    “เชื่อพี่สิ ทำตามที่พี่บอกเถอะ ให้โอกาสพี่บ้าง... แล้วพี่จะคุยกับพิมุกมันเอง”

    เดือนกลับมาด้วยความหวาดหวั่นฟุ้งซ่านกลัวรวิจะได้รับอันตราย ยิ่งคิดถึงที่รวิบอกว่าจะไม่ทิ้งเดือนไปไหนนอกจากเดือนทิ้งตนหรือความตายเท่านั้น เดือนพึมพำอย่างตัดสินใจเด็ดเดี่ยวว่า

    “ฉันจะไม่มีวันยอมให้พี่เป็นอะไรอย่างเด็ดขาด”

    ooooooo

    รุ่งขึ้น เดือนไปหารวิที่บ้านแต่เช้า มองหน้าถามเคืองๆว่า นึกยังไงถึงจะไปชกมวย  เป็นนักดนตรีดีๆไม่ชอบรึไง

    รวิบอกว่าพิมุกท้าตน เดือนเตือนว่าก็รู้ๆ อยู่ว่า

    พิมุกเป็นคนยังไง รวิยืนยันว่ามันเป็นเรื่องของลูกผู้ชาย เดือนขอร้องให้ยกเลิกเสียเถิด เพราะพิมุกต้องเล่นตุกติกแน่ อย่าเสี่ยงเลย

    เมื่อทั้งขอร้องและหว่านล้อมแล้ว รวิยังยืนยันที่จะขึ้นชกทั้งยังรับรองว่าตนไม่แพ้พิมุกแน่ เดือนเคืองตัดบทว่า งั้นก็ช่วยไม่ได้ แล้วขี่รถกลับเลย

    ด้วยความเป็นห่วงรวิ เดือนตัดสินใจโทรศัพท์บอกชูเกียรติว่าจะไปอยู่คอนโดตามที่เขาเสนอเพื่อแลกกับการให้ชูเกียรติคุยกับพิมุกให้ล้มมวย เพื่อไม่ให้รวิได้รับอันตรายถึงพิการหรือตายในการชกครั้งนี้

    ชูเกียรติอยู่ที่บ้านพิมุก เขารับโทรศัพท์ของเดือนอย่างตื่นเต้น พอวางสายเห็นพิมุกมองอยู่ เขาทำเป็นเล่าว่า

    “พอดีที่บริษัทโทร.มาน่ะ ให้ช่วยดูแลนักร้องใหม่หน่อยเพราะท่าทางจะรุ่ง” พิมุกถามว่าใช่เดือนหรือเปล่า “ใช่...เอ๊ยไม่ใช่ คนนี้เพิ่งมาเมื่อวาน”

    “หึๆ คนนี้ก็คงเสร็จนายอีกตามเคยล่ะสิ จะกับใครยังไงก็เรื่องของนายนะแต่อย่ามายุ่งกับ...!”

    “เฮ้ย...คิดมากอีกแล้ว บอกแล้วไงว่าไม่ๆ เดี๋ยวฉันไปธุระก่อนดีกว่า” ว่าแล้วรีบเดินเลี่ยงไป

    ooooooo

    แก้วโทร.ไปหานักข่าวที่ตนขโมยนามบัตรมาแต่ติดต่อไม่ได้ ต่อมานักข่าวคนนั้นโทร.กลับ แก้วเดินไปหาที่สงบคุยกันที่หน้าร้านขายข้าวแกง แต่บังเอิญไปยืนคุยข้างๆนภาที่ยืนซื้อของอยู่

    นภาได้ยินแก้วกำลังเล่าให้นักข่าวฟังว่าแม่เดือนตายแล้ว กำลังจะใส่ไฟเดือนต่อ นภาเลยแกล้งเดินชนจนมือถือหล่นลงหม้อแกง แก้วฉุนขาดเพราะนอกจากไม่ได้คุยกับนักข่าว โทรศัพท์ตกหม้อแกงแล้วยังต้องชดใช้ค่าแกงทั้งหม้อให้แม่ค้าด้วย

    ส่วนเดือนไปนั่งกินส้มตำกับขำและป้อม เดือนเล่าว่าตนจะไปอยู่คอนโดที่ชูเกียรติจัดให้ เพื่อแลกกับการที่ชูเกียรติจะพูดกับพิมุกให้ยอมล้มมวย

    ป้อมกับขำไม่เชื่อว่าพิมุกจะยอม ถามว่ารวิรู้เรื่องนี้หรือยัง เดือนบอกว่าไม่รู้เพราะถ้ารู้รวิจะต้องไม่ยอมให้ตนไปแน่

    ด้วยความเป็นห่วงว่าเดือนต้องถูกชูเกียรติเข้าหาแน่ ทั้งสองคิดอุบาย พากันไปบอกพิมุก พิมุกแค้นใจมาก เรียกชูเกียรติมาบอกว่าตนจะส่งป้อมไปดูแลเดือนที่

    คอนโด ชูเกียรติถามอย่างไม่พอใจว่า

    “ให้อีกะเทยควายนั่นน่ะนะ แล้วทำไมจะต้องมีคนดูแล ฉันเป็นผู้จัดการอยู่แล้ว ฉันจัดการเองได้ เรื่องงานบ้านอะไรก็จ้างเขาเอา”

    “นายเคยบอกฉันว่าเดือนจะไปอยู่กับไอ้รวิไม่ใช่เหรอ แล้วนายยังบอกฉันอีกว่าเด็กที่จะมาอยู่ที่

    คอนโดนายนั่นเป็นเด็กใหม่ไม่ใช่เดือน”

    ถูกจับโกหกได้เช่นนี้ ชูเกียรติอ้างว่ามีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย เพราะทางบริษัทอยากให้ตนดูแลเดือนให้ใกล้ชิดกว่าเดิม พิมุกถามดักคอว่า ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เห็นเป็นอะไรตนก็แค่ให้คนไปอยู่เป็นเพื่อนเดือนอีกคน ค่าใช้จ่ายตนออกให้ได้ พิมุกตบบ่าชูเกียรติบีบเบาๆ ชูเกียรติยังพยายามจะชี้แจง

    “แต่ว่า...”

    “นายไม่ได้คิดอะไรกับเดือนไม่ใช่เหรอ ไม่น่ามีปัญหานะ เอ๊ะ หรือว่า...คิด!”

    พิมุกทั้งล่อทั้งชนทำเอาชูเกียรติไปไม่เป็น ปฏิเสธ อึกอักติดอ่าง พูดอย่างตกกระไดพลอยโจนว่า...

    “ปะ...เปล่านี่...จะว่าไปแล้วก็ดีเหมือนกันนะ ดีๆจะได้มีคนช่วย” พิมุกยิ้มเหี้ยมปล่อยมือจากบ่า

    ชูเกียรติเดินออกไป

    ชูเกียรติโกรธจนหน้าเครียด พอพิมุกเดินไปแล้ว เขากำหมัดชกมือตัวเองอย่างเจ็บใจ!

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน
    25 ก.ย. 2563

    08:03 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันศุกร์ที่ 25 กันยายน 2563 เวลา 17:26 น.