ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    หางเครื่อง

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    แม้ว่าเดือนจะเสียใจที่ถูกรวิต่อว่าและตัดความสัมพันธ์ แต่เดือนก็ยังเป็นห่วงและพยายามหาทางช่วยรวิ ด้วยการรับงานจากชูเกียรติ

    ป้อมถามว่าเดือนจะรับงานจากชูเกียรติอีกทำไม เดือนบอกว่าเราต้องใช้เงิน ต้องทำเพื่อหาเงินจนกว่าเรื่องของรวิจะเรียบร้อย

    “แค่ค่าทนายเราก็หักจากค่าเล่นหนังไปแล้วนี่ เดือนจะเอาเงินไปทำอะไรอีก”

    “ร้านไงพี่ป้อม เดือนต้องทำให้ร้านพี่รวิกลับมาเปิดใหม่ให้ได้” เดือนมองไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่นทั้งที่อ่อนล้ามาก

    แต่เดือนหารู้ไม่ว่ารวิกำลังถูกพิมุกคุกคามกลั่นแกล้งซ้ำเติมหมายให้ย่อยยับไปกับตา

    เมื่อรวิกลับมาที่ร้าน ปรากฏว่าเจอพิมุกพาเตี้ยกับบ่างมารื้อโต๊ะเก้าอี้ล้มระเนนระนาดข้าวของในร้านพังเสียหาย

    “แกมาพังร้านฉันทำไม!” รวิชี้หน้าพิมุกอย่างโกรธจัด

    “ฉันน่ะมันเป็นคนดี ได้ข่าวมาว่าที่นี่เป็นซ่อง ก็เลย คิดว่าน่าจะช่วยเจ้าหน้าที่เขากำจัดซะ” พิมุกยียวนแล้วถามเย้ยว่า “ว่าแต่แกเหอะ เล่นดนตรีอย่างเดียวไม่พอเลยต้องผันตัวมาเป็นพ่อเล้าสินะ ได้เยอะไหมล่ะ ฮ่าๆๆ”

    พิมุกทั้งเหยียดหยามเยาะเย้ยแล้วพากันเดินออกไป

    รวิกำหมัดแน่นโกรธจนตัวสั่น ค่อยๆทรุดตัวลงนั่งอย่างเจ็บใจ

    ขณะรวิกำลังเก็บข้าวของที่ถูกพิมุกกับลูกน้องมารื้อพังนั้น ขำตามมาเห็น ตกใจ ถามว่าทำไมเป็นแบบนี้ เกิดอะไรขึ้น

    “ฝีมือไอ้พิมุกน่ะ”

    “หา! มันอีกแล้วเหรอ หน็อยไอ้นี่ ปล่อยไม่ได้แล้ว” ขำเดินอาดๆจะออกไป รวิรีบตะโกนเรียกบอกว่าอย่าเพิ่งเพิ่มคดีอีกเลย ขำโต้ฉุนๆว่า “แต่มันทำกับเรานะเว้ย”

    “ช่างเหอะ ยังไงร้านมันก็ต้องปิดอยู่แล้ว”

    “พูดอะไรอย่างนั้น เดี๋ยวพอเรื่องจบ เราก็เปิดใหม่ได้นี่”

    “คงไม่มีใครกล้ามาแล้วล่ะ อีกอย่าง ฉันก็ไม่มีเงินแล้วด้วย” รวิพูดอย่างหมดหวัง พอขำเอ่ยถึงเดือน รวิตัดบททันทีว่า “อย่าไปยุ่งกับเดือนอีกเป็นอันขาด”

    “มีอะไรหรือเปล่า เมื่อวานแกไปหาเดือนมาใช่ไหม”

    รวิเดินเก็บของไปพูดไปอย่างไม่สนใจว่า “ต่างคนต่างอยู่เถอะขำ อย่าดึงเขามาเดือดร้อนกับเราเลย”

    ขำมองหน้ารวิที่ก้มหน้าก้มตาเก็บของ ถอนหายใจ พยักหน้า พูดอย่างไม่อยากทำร้ายจิตใจเพื่อนว่า

    “เข้าใจล่ะ” แล้วลงมือช่วยรวิเก็บของที่เพพังเกลื่อนกระจายไปทั้งร้าน

    ooooooo

    ที่ค่ายเพลง...

    แก้วนั่งหงุดหงิดกระฟัดกระเฟียดระเบิดอารมณ์ “โอ๊ย...เจ็บใจๆๆ!”

    ศิริพรเดินมาเหล่อย่างสมเพช พูดขึ้นลอยๆ แต่กระแทกใจแก้วอย่างจังว่า

    “ก็อย่างนี้ละนะ... ที่ไหนที่นังเดือนอยู่ เธอก็อย่าหวังจะมีโอกาสได้เกิดเลย” แก้วด่าว่าชูเกียรติเห็นแก่เงิน ศิริพรยุแหย่ทันทีว่า “ฉันว่านังเดือนจงใจตัดราคา เพราะมันอยากแกล้งเธอ”

    “แล้วเมื่อไหร่หล่อนจะเริ่มกำจัดนังเดือนสักที เห็นดีแต่จิกแต่กัดไม่เห็นจะทำอะไรจริงจังสักที หรือว่าดีแต่ปาก” ศิริพรบอกว่าใกล้แล้ว แก้วจิกตาพึมพำ “คอยดูนะ ถ้ามันมาแย่งอะไรของฉันอีก คราวนี้ฉันจะฆ่ามันด้วยมือของฉันเองเลย!”

    ศิริพรพูดยั่วยุว่า น้ำหน้าอย่างเธอหรือจะกล้า แก้วหันขวับถามว่าทำไมตนจะไม่กล้า คอยดูก็แล้วกัน ศิริพรทำเป็นหว่านล้อมว่าแค่เรื่องงานเองไม่ต้องถึงกับฆ่าแกงกันหรอก

    “มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน ทุกอย่างเลย โดยเฉพาะ...”

    “เรื่องพิมุกสินะ” ศิริพรดักคอ

    “ใช่...พี่พิมุก ถ้ามันยังมายุ่งกับพี่พิมุกของฉันอีก ฉันไม่ปล่อยมันแน่!”

    “เยอะนะ คนของแกเนี่ย” ศิริพรลุกจะเดินออกไป แอบปรายตามองแก้ว ยิ้มอย่างมีเลศนัย

    ooooooo

    เดือนรับงานจนเวลาพักผ่อนไม่พอ แต่ก็ฝืนทำ แม้จะถูกกดค่าตัวเดือนก็อดทน ป้อมได้แต่เฝ้ามองอย่างสงสารและเห็นใจ

    วันนี้เดือนมาถ่ายหนัง พอพักก็ทิ้งตัวลงนั่งกุมหน้าผากอย่างอ่อนเพลีย ป้อมเอายาและน้ำมาให้ บ่นว่าดื้อจริงๆ บอกให้หยุดก็ไม่หยุด

    “ไม่ได้หรอก จะให้ทั้งกองมาเสียงานเพราะเดือนไม่ได้หรอก”

    ป้อมบ่นว่าจะรับงานอะไรนักหนารับมาแล้วก็ใช่ว่าจะได้เงินเยอะสักเท่าไหร่ โดนอมเรียบ เดือนไม่ตอบโต้แต่เปิดกระเป๋าออกมาหยิบเช็คส่งให้ป้อม

    “พี่ป้อมช่วยจัดการให้หน่อย โอนผ่านคุณเทพเหมือนเดิมนะ” ป้อมถามว่ารวิจะรู้ไหมว่าเดือนทำเพื่อเขาถึงขนาดนี้ “ที่พี่รวิทำเพื่อฉัน มันมากกว่านี้อีกจ้ะ”

    “พี่ว่าเดือนกับรวิต้องคุยกันให้รู้เรื่องนะ”

    “อย่าเลยจ้ะ ฉันทำให้พี่เขาเดือดร้อนมามากพอแล้ว พี่ป้อมรับไปเถอะจ้ะ เดี๋ยวไม่ทันต้องเป็นพรุ่งนี้อีก อ้อ...เสร็จแล้วเดี๋ยวไปเจอกันที่บ้านเลยก็ได้นะ วันนี้ฉันมีถ่ายถึงบ่ายแค่นั้น”

    “เอางั้นก็ได้” ป้อมลุกขึ้นสะพายกระเป๋าออกไป เดือนมองตามแล้วนั่งพิงพนักเก้าอี้เอามือกุมหัวเหมือนเดิม

    ooooooo

    ที่ค่ายเพลง... ศิริพรทำทียืนคุยโทรศัพท์จงใจให้แก้วได้ยิน...

    “ตกลงตามนั้นนะ...ได้...ตอนนี้ฉันออกมาอยู่ของฉันเองแล้ว เธอไปหาแก้วได้ตามสบายเลย เป็นกำลังใจให้เขาก่อนขึ้นคอนเสิร์ตไง”

    ศิริพรพูดพลางปรายตาไปข้างหลังเห็นแก้วชะเง้อฟังอยู่อย่างสนใจ เลยแกล้งสรุปว่า

    “ตกลงตามนั้นนะ...ได้...ตอนนี้ฉันออกมาอยู่ของฉันเองแล้ว เธอไปหาแก้วได้ตามสบายเลย เป็นกำลังใจให้เขาก่อนขึ้นคอนเสิร์ตไง” แกล้งพูดโทรศัพท์และแอบปรายตาไปทางแก้วเห็นเงี่ยหูฟังอย่างสนใจ ก็อ่อยต่อ “ก็ตามนั้นนะ ตามเวลาที่บอกได้... เดี๋ยวจะบอกแก้วให้”

    ศิริพรหยุดหันมาพยักหน้ากับแก้วที่ยิ้มดีใจ แล้วหันคุยโทรศัพท์ต่อ

    แต่ที่แท้ หน้าจอมือถือของศิริพรไม่ได้มีการโทร.ออกอะไรเลย แต่หล่อนก็ยังทำทีสรุปแล้ววางสาย แก้วถามอย่างตื่นเต้นว่าเรียบร้อยไหม ศิริพรตีหน้าตายบอกว่า “ก็ได้ยินแล้วนี่”

    “หึ...พี่พิมุก ทีแรกทำเป็นไม่สนใจ เป็นไงล่ะ ทีนี้รู้แล้วสิว่า ใครกันแน่ที่คู่ควร” พูดแล้วเอะใจถามว่า “แล้วทำไมเขาไม่คุยกับฉันเองล่ะ”

    ศิริพรไม่ทันตั้งตัว ตอบอึกอักว่าเขาคงเขินที่ทีแรกทำเป็นไม่สนใจเธอ ทำให้แก้วพูดอย่างหลงตัวเองว่า

    “ก็คงจะอย่างนั้นแหละ”

    ฟังแล้วศิริพรแอบหัวเราะแก้วอย่างสมเพช

    ooooooo

    เย็นนี้ เทพเอาซองเงินมาให้รวิ รวิพูดอย่างเกรงใจว่าอีกแล้วหรือ บอกเทพกับนภาและขำที่นั่งอยู่ข้างๆ ว่า

    “ผมรับไม่ได้หรอกครับ นี่มันมากเกินไปแล้ว ตั้งแต่เกิดเรื่อง ผมรับเงินมาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แล้ว”

    “รับๆ ไปซะ ไม่งั้นคนให้เขาจะเสียใจนะ” รวิทำหน้าแปลกใจย้ำถามว่า คนให้? เทพชะงักไปนิดหนึ่งแล้วตอบเลี่ยงไปว่าคือนภา เขาก็ให้มาด้วยเดี๋ยวจะเสียใจ แล้วหันไปถามเสียงหวาน “ใช่ไหมจ๊ะนภา” ทำเอานภาอึกอักแต่ก็ตอบรับเพื่อให้รวิสบายใจ

    ณ สถานที่ถ่ายหนัง สายสมรมาเร่งทวีศักดิ์ไปงานเลี้ยงหุ้นส่วนกัน

    “คุณไปก็แล้วกัน ผมอยากดูถ่ายฉากนี้ก่อน”

    “ไม่ได้ งานนี้หุ้นส่วนทุกคนไปกันหมด คุณจะมาเบี้ยวอยู่คนเดียวได้ยังไง” สายสมรบีบคั้นจนทวีศักดิ์ต้องจำใจลุกขึ้นเดินไปบอกเดือนที่กำลังเตรียมเข้าฉากว่า

    “เดี๋ยววันนี้ผมกลับก่อนนะเดือน พอดีมีงานเลี้ยงน่ะ” เดือนยกมือไหว้ ทวีศักดิ์รับไหว้ยิ้มพอใจแล้วหันไปสั่งผู้กำกับ “ฉากนี้อันตราย คุณดูแลให้ดีด้วยนะ”

    ผู้กำกับพยักหน้า ทวีศักดิ์ยิ้มให้เดือนแล้วเดินไป ส่วนสายสมรหันจ้องหน้าเดือนแล้วมองเลยไปที่ตัวแสดงเป็นนางร้ายพยักหน้าให้กันนิดๆอย่างรู้กันแล้วจึงเดินตามทวีศักดิ์ไป

    ผู้กำกับสั่งให้ลองซ้อมกันก่อน ย้ำว่าอย่าลืมให้ตรงเส้นอย่าให้เลย นางร้ายขึ้นไปขับรถ เดือนยืนประจำที่ ผู้กำกับตรวจแล้วสั่ง “โอเค เดือนเดินมาหยุดตรงตำแหน่ง ทำหน้าตกใจด้วยนะ”

    นางร้ายขับรถมาด้วยความเร็ว ผู้กำกับตกใจสั่งให้หยุดอย่าให้เลยเส้น เดือนตกใจยืนตะลึงงัน เสียงเบรกรถดังสนั่นพร้อมกับเสียงกรี๊ดลั่นขึ้น

    “เดือน!” ทวีศักดิ์หันขวับแล้ววิ่งกลับไปทันที ส่วนสายสมรหันมองแล้วยิ้มอย่างสะใจ

    ooooooo

    รวิกำลังมองหางานหมายตาจะไปสมัครเล่นลิเก ถามขำว่าเห็นเป็นอย่างไร ขำถามว่าทนได้หรือคนเคยเป็นพระเอกเคยเป็นเจ้าของคณะมาก่อนน่ะ

    “ไม่มีอะไรที่คนเราทนไม่ได้หรอกขำ” รวิตอบหนักแน่นมั่นใจ ขำไม่เชื่อ พอดีทีวีประกาศข่าวด่วน...

    “ค่ะ...ช่วงข่าวบันเทิงวันนี้ มีรายงานด่วนแจ้งเข้ามานะคะว่าเกิดการผิดคิวในกองถ่ายภาพยนตร์เรื่องหนึ่งที่มีดาราสาวหน้าใหม่เป็นนางเอกค่ะ”

    รวิชะงักลุกขึ้นไปดูใกล้ๆ เห็นเดือนนอนอยู่บนเตียง ผู้สื่อข่าวเดินตามพลางรายงาน...

    “เกิดการผิดคิวในกองถ่าย ทำให้น้องเดือน งามพร้อม อดีตนักร้องที่ผันตัวไปเป็นนักแสดงได้รับบาดเจ็บ... ผู้สื่อข่าวของเรารายงานว่าในฉากที่น้องเดือนต้องโดนรถชน ทางด้านนักแสดงอีกคนเกิดพลาด ขับรถไปเฉี่ยวน้องเดือนเข้าจริงๆ ซึ่งอาการเป็นยังไงเราจะรายงานให้ทราบกันอีกทีค่ะ”

    รวิหน้าเสีย ขำลุกพรวดวิ่งไปคว้ากระเป๋าชวนรวิรีบไปเร็วๆ รวิยังมึนๆ ขำหันมาเร่ง รวิจึงเดินตามไป

    ooooooo

    ที่โรงพยาบาล ป้อมถลาเข้ามาที่เตียงเดือนอย่างตกอกตกใจ เดือนบอกว่าตนไม่ได้เป็นอะไรแค่เจ็บแขนและช้ำนิดหน่อยเท่านั้นเอง

    ป้อมถามว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เดือนบอกว่าผิดคิวนิดหน่อยเอง

    “ไม่ต้องห่วงนะ ผมสั่งเปลี่ยนตัวแสดงแล้ว แล้วก็เตือนผู้กำกับไปแล้วด้วย” ทวีศักดิ์บอกเดือน

    “อย่านะคะ พี่คนนั้นเขาอุตส่าห์ถ่ายมาตั้งหลายฉากแล้ว ให้เขาถ่ายต่อเถอะค่ะ” เดือนท้วงติง ทวีศักดิ์บอกว่าดูเหมือนเขาตั้งใจแกล้งเดือน ป้อมบ่นอย่างรับไม่ได้ว่าเปลี่ยนนักแสดงหรือ เปลี่ยนเมียดีกว่าไหม ชี้ว่า ที่โดนๆกันมานี่มีเบื้องหลังหรือเปล่าก็ไม่รู้

    ทวีศักดิ์หน้าเสีย เลยขอกลับก่อนอ้างว่าเดือนจะได้พักผ่อน พอทวีศักดิ์ออกไป ป้อมก็จะโทร.บอกรวิกับขำ ถูกเดือนจับมือ ส่ายหน้าห้าม ป้อมเลยจำต้องเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเดินสะบัดไปนั่งหน้าง้ำ เดือนยกแขนที่บาดเจ็บขึ้นดูแล้วถอนใจ

    พิมุกได้ข่าวเดือนประสบอุบัติเหตุขณะถ่ายหนัง บอกเตี้ยกับบ่างว่าจะไปเยี่ยมเดือน บ่างทักว่าไว้ไปพรุ่งนี้ดีกว่าเพราะวันนี้ตนสังหรณ์ใจพิกล พิมุกด่าว่าบ้าใหญ่แล้ว พลางเดินเร็วๆ ออกไปสั่งทั้งสองให้ดูแลบ้านให้ดีด้วย

    บ่างกับเตี้ยมองตามพิมุกไปอย่างเป็นห่วง

    ส่วนเทพเพิ่งไปเอารถที่ซ่อมเสร็จจากอู่มารับนภา ขำ และรวิที่บ้าน แต่รวิกลับลังเลบอกนภาว่าตนไม่ไปดีกว่า เทพถามว่ามีอะไรหรือเปล่า รวิบอกว่ารู้สึกไม่ค่อยสบาย แต่นภาไม่ยอมเปิดประตูรถ ดันรวิให้ขึ้นรถ แล้วจึงอ้อมมานั่งข้างเทพที่เป็นคนขับสั่งทันที

    “ออกรถ มีอะไรเดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลัง ฉันไม่รู้เธอมีปัญหาอะไรกับเดือนหรอกนะ แต่จำไว้นะรวิ อย่าคิดเอาเองแล้วก็อย่าคิดแทนคนอื่น”

    รวิฟังแล้วอึ้ง นั่งไปเงียบๆ

    ooooooo

    เดือนตื่นขึ้นมาก็เจอเทพกับนภายืนอยู่ข้างเตียง ขำถลาเข้ามาทักว่าตื่นแล้วหรือ เดือนกวาดตามองแล้วถาม

    “แล้ว...เอ่อ...” นภารู้ใจบอกเดือนว่า รวิยุ่งๆอยู่เดี๋ยวคงตามมา เทพรีบเปลี่ยนเรื่องถามเดือนว่าเป็นอย่างไรบ้าง “ไม่เท่าไหร่ค่ะคุณเทพ มีแต่แผลเล็กๆ น้อยๆ เอ่อ...คุณเทพคะ เดือนมีอีกเรื่องจะรบกวน”

    เดินหันไปขอกระเป๋าของตนกับป้อม เมื่อป้อมไปหยิบให้เดือนรับไปค้นครู่หนึ่งจึงหยิบนามบัตรใบหนึ่งส่งให้เทพ

    “นี่นามบัตรของทนายค่ะ เดือนคุยคร่าวๆ ไว้แล้ว ถ้าไงให้พี่รวิเขาลองไปคุยอีกทีนะจ๊ะ”

    นภาพูดขึ้นลอยๆ ว่ากับคนที่รักนี่ เดือนทำได้ทุกอย่างจริงๆเลย ขำปากเปราะแซวขึ้นว่า ก็เหมือนลุงกับป้านั่นแหละ ที่คอยเป็นห่วงเป็นใยเทพอย่างโน้นนภาอย่างนี้ ทำเอานภาปรามเขินๆ “พูดอะไรของแกไอ้ขำ” แต่เป็นโอกาสให้เทพทวงถามคำตอบจากนภาว่าคิดอย่างไรกับตน นภาค้อนถามว่า มาถามอะไรตอนนี้ เทพเร่งขอคำตอบเลยถูกนภาตีแขนเพียะแก้เขิน

    ฝ่ายแก้วที่ถูกศิริพรหลอกให้เชื่อว่าพิมุกยังมีใจและคิดถึงตน พอวันนี้เจอกันก็แจ๋เข้าหา ถูกพิมุกปรายตามองแล้วผลักออกอย่างรังเกียจถามว่า “ศิริพรอยู่ไหน”

    แก้วไม่พอใจถามว่าจะหาศิริพรทำไม พอดีศิริพรถือชุดเดินมา พอเห็นพิมุกก็ทำเชิดถามว่ามาได้ยังไงเนี่ย พิมุกถามหน้าตึงว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นฝีมือเธอด้วยหรือ” ศิริพรถามว่าหมายถึงเรื่องอะไร

    “อย่ามาตีเนียน เธอมีส่วนด้วยใช่ไหมเรื่องที่เดือนต้องเข้าโรงพยาบาล” ศิริพรย้อนถามว่าถ้าตนบอกว่าไม่รู้เรื่องล่ะ

    “ฉันไม่เชื่อ! เธอทำเกินไปแล้วนะ ไอ้ที่เราตกลงกันไว้น่ะ แค่ให้กำจัดไอ้รวิ ไม่ใช่เดือน!”

    “ตกลงเรื่องอะไรกัน” แก้วสอดเข้ามาแทรก ถูกพิมุกด่าว่าชอบสอดเรื่องของคนอื่นแต่ก็บอกประชดว่า “อยากรู้มากใช่ไหม ฉันก็แค่ช่วยกันกำจัดไอ้รวิ แล้วหลังจากนั้น ฉันก็จะแต่งงานกับเดือน รับเดือนมาเป็นเมียอย่างเปิดเผย พอใจยัง!”

    แก้วตาค้างอ้าปากค้าง พิมุกไม่สนใจหันไปชี้หน้าศิริพร

    “เดี๋ยวฉันจะไปเยี่ยมเดือน ถ้าเกิดเดือนเป็นอะไรมาก เธอกับฉันเจอกันแน่ ศิริพร!!”

    พูดจบพิมุกหันจะเดินไป ถูกแก้วเข้ามากอดแขนถามอ้อนว่าเขาพูดเล่นใช่ไหม เขาจะแต่งงานกับเดือนหรือ พร่ำบอกว่า “ฉันรักพี่นะ ฉันไม่ยอมเสียพี่ให้กับนังเดือนหรอก นังเดือนมันเลว มันคอยจะแย่งพี่ไปจากฉัน...นังร่าน!!”

    ผลคือถูกพิมุกตบหน้าหันปรามว่าถ้ายังกล้าด่าเดือนอีกจะไม่โดนแค่นี้! หันไปจ้องจิกศิริพรอีกทีก่อนเดินออกไป แก้วลุกโวยวายใส่ศิริพรทั้งที่ปากแตกว่าไหนบอกว่าพิมุกหันมาชอบตนแล้วไง

    “ไม่ใช่เวลาจะมาว่าฉันนะ ต้องโทษนังเดือนโน่น นี่มันคงรู้ว่าพิมุกจะกลับมาหาเธอ ก็เลยวางแผนจะแย่งคืน” แล้วเดินเข้าหาแก้วยุว่า “จะปล่อยไปแบบนี้เหรอ อย่างน้อยก็น่าจะทำให้มันรู้ว่าเธอเอาจริง!”

    ได้ผล! แก้วถูกปั่นจนหน้ามืด คว้ากระเป๋าจ้ำอ้าวตามพิมุกไปเอาเป็นเอาตาย ศิริพรหัวเราะสะใจแล้วเดินตามไป

    ooooooo

    ไปถึงโรงพยาบาล รวิไม่เข้าไปเยี่ยมเดือน แต่คอยอยู่ที่ลานจอดรถอย่างกระวนกระวายใจ จนเมื่อพวกเทพ นภา ป้อมและขำออกมา เขารีบเข้าไปถามป้อมว่าเดือนเป็นอย่างไรบ้าง

    ป้อมถามว่าทำไมถึงไม่ขึ้นไปเยี่ยมเดือน รวิหลบสายตา ถูกป้อมบ่นว่าอะไรกันนักหนา รู้ไหมว่าเดือนคิดถึง ขำปกป้องรวิว่า อย่าไปว่ารวิเลย เขาต้องมีเหตุผลของตัวเอง

    ส่วนเทพเดินถ่วงเพื่อทวงคำตอบจากนภาว่าตอนนี้รู้สึกกับตนแบบไหน

    ป้อม รวิกับขำช่วยกันยุ ช่วยกันลุ้นให้นภาตอบรับ นภาเขินแต่ก็แอบมองเทพ เทพเลยจับมืออาสาขอเป็นคนดูแลชีวิตเธอ บรรดาที่อยู่รอบๆ ต่างพากันมองไปทางอื่นเปิดโอกาสให้หนุ่มสาวรุ่นใหญ่อย่างเต็มที่

    แต่บรรยากาศยังลุ้นไม่ทันขึ้น มือถือของขำก็ดังขึ้น เป็นสายจากเดือนบอกว่านภาลืมโทรศัพท์ไว้ นภาเลยได้โอกาสขอกลับไปเอาโทรศัพท์ก่อน บอกเทพที่มองตาละห้อยว่า

    “เดี๋ยวฉันลงมาแล้วจะให้คำตอบ...รอได้ไหม”

    “ได้สิ...นานแค่ไหนก็จะรอ” เทพหวานประสาหนุ่มใหญ่ใจมั่นคง

    ooooooo

    เดือนลุกไปจะหยิบโทรศัพท์เตรียมไว้ให้นภา พิมุกผลักประตูเข้ามาจนเดือนตกใจถอยหนี

    พิมุกถามเดือนอย่างห่วงใยว่าเป็นอย่างไรบ้าง เดือนรีบตอบหน้าซีดปากสั่นว่าตนไม่เป็นอะไรแล้ว ถามว่าเขามีธุระอะไร พิมุกบอกว่าตนเป็นห่วงพอเห็นข่าวก็รีบมาเลย พลางเดินเข้าจับมือ เดือนตกใจสะบัดอย่างแรงเลยพลาดล้มลง พิมุกถลาเข้าประคองกอดไว้ เป็นจังหวะที่แก้วผลักประตูเข้ามาพอดี

    “นังเดือน!” แก้วโกรธจัด ตรงเข้าผลักเดือนเซไปกระแทกเตียงล้มลง แก้วพุ่งเข้าบีบคอทันที “สำออยนักใช่ไหม เห็นว่าพี่มุกเขาจะกลับมาหาฉันแกก็เลยวางแผนยั่วสินะ”

    พิมุกพยายามเข้ามาดึงแก้วออก แต่แก้วยังบีบคอแน่นจนเดือนทำท่าจะแย่

    “คิดจะแย่งทุกอย่างของฉันงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ! ตายไปซะนังเดือน!” แก้วคำรามอย่างคลุ้มคลั่ง พิมุกเข้าไปจิกผมแก้วกระชากออกมา แต่แก้วก็ยังบีบคอเดือนแน่นไม่ปล่อยหมายให้ตายคามือ

    พิมุกตัดสินใจตบแก้วอย่างแรง ด่า “นังบ้า! บ้านักมันต้องเจอแบบนี้” พิมุกตบแล้วเหวี่ยงแก้วกระเด็น

    ไปกองกับพื้น เห็นเดือนเอามือกุมคอไอแค่กๆ มีพิมุกประคองอยู่

    แก้วเห็นภาพบาดตานั้นยิ่งคลั่งแค้น เอาปืนในกระเป๋าถือออกมาเล็งไปที่เดือน สั่งพิมุกให้ถอยออกจากเดือน พิมุกตกใจ แก้วย้ำให้ถอยออกมา เดือนเป็นฝ่ายถอยออกจากพิมุก

    “ต่อไปนี้แกต้องเลิกยุ่งกับพี่พิมุกอย่างเด็ดขาด ได้ยินไหมนังเดือน!”

    เดือนกุมคอที่ถูกบีบและยังเจ็บอยู่พยายามจะพูด ก็พอดีนภาเปิดประตูผลัวะเข้ามา เห็นแก้วถือปืนเล็งใส่เดือนอยู่ก็ตกใจ แก้วเห็นนภาจึงเบนกระบอกปืนใส่

    “แกจะทำอะไรของแก” นภาถาม

    “ไม่ต้องสะเออะ! ไปบอกน้องสาวแกโน่น ให้เลิกยุ่งกับผู้ชายของฉัน!”

    นภารีบเข้าประคองเดือน ส่วนพิมุกพุ่งเข้าไปแย่งปืนจากแก้ว นภาฉวยจังหวะนั้นจะพาเดือนออกไป แต่พอเดินถึงประตูเท่านั้น เสียงปืนก็กัมปนาทขึ้น นภามองหน้าเดือนก่อนเอามือกุมท้องตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือด ร่างนภาค่อยๆ ทรุดลงแก้วยิงแล้วก็ตกใจยืนตัวสั่น

    ooooooo

    เทพยิ้มน้อยยิ้มใหญ่รอนภาที่จะกลับมาให้คำตอบ ขำมองไปที่หน้าโรงพยาบาลเห็นพยาบาลวิ่งกันวุ่นเหมือนมีเหตุด่วนเหตุร้าย ป้อมขี้สงสัยเดินไปถามว่ามีอะไรหรือเปล่า

    “เห็นเขาบอกชั้นบนมีเรื่องกัน มีเสียงปืนด้วยนะ ห้องของนักร้องที่ชื่อเดือนอะไรนั่นน่ะ”

    ทั้งรวิ เทพ และป้อมกับขำ ต่างวิ่งขึ้นไปไม่มีใครรอใคร รวิวิ่งไปถึงหน้าห้องเจอพิมุกวิ่งหน้าตื่นออกมาพอดี เจอรวิพิมุกถึงกับผวาเฮือกตัดสินใจชนรวิและทุกคนวิ่งหนีไป รวิขยับจะตามแต่เป็นห่วงเดือนจึงวิ่งเข้าห้องไป

    รวิวิ่งเข้าไปเจอนภาเลือดท่วมท้อง แก้วยังถือปืนส่ายไปมาตะโกนให้ทุกคนถอยไป ป้อมตะโกนถามแก้วว่าทำอะไร แก้วร้องอย่างตระหนกว่าตนไม่ได้ตั้งใจ โทษว่าเดือนทำให้เกิดเรื่อง แผดเสียงกรี๊ดๆ แล้ววิ่งสวนออกจากห้องไป

    เทพพุ่งเข้าประคองนภา พร่ำเรียก ภาวนาขออย่าเป็นอะไร ขำก็ตะโกนเรียกหมอ พลางปลอบใจนภาให้เข้มแข็งไว้เดี๋ยวหมอก็มาแล้ว

    “อดทนหน่อยนะครับพี่นภา” รวิปลอบ นภาฝืนยิ้มให้ทุกคน เดือนโทษตัวเองว่าเพราะตนทำให้นภาต้องเป็นอย่างนี้

    “มะ...ไม่...ใช่ความผิดของเดือน...” นภาพยายามบอก “เดือน...ฟังพี่นะ ยะ...อย่าทิ้งความฝันของตัวเองนะ” แล้วหันมองเทพ “พี่...เทพ...ฉันน่าจะ...บอกพี่เร็วกว่านี้...”

    นภาพยายามจะพูดอะไรอีก แต่ไม่มีเสียง เทพก้มเอาหูแนบฟัง น้ำตาไหลก่อนถอยออกมาร้องไห้สะอื้น นภาพยายามยิ้มกับเทพก่อนเปลือกตาปิดและแน่นิ่งไปในที่สุด

    “นภา...ฟื้นสินภา....นภา!” เทพตะโกนสุดเสียง กอดร่างนภาร้องไห้อย่างไม่อายใคร ทุกคนร้องไห้สะอึกสะอื้น...

    พิมุกตกใจจนสติแตก ขับรถออกจากโรงพยาบาล ระแวงทุกคนที่อยู่รอบข้าง โดยเฉพาะเมื่อเห็นตำรวจก็ระแวงว่าจะมาจับ จนขับรถฝ่าไฟแดง เลยถูกตำรวจขี่รถไล่ตาม ทำให้พิมุกยิ่งสติแตกเร่งรถหนีเอาเป็นเอาตายจนประสานงากับรถสิบล้อที่วิ่งสวนมา รถชนกันสนั่น พร้อมกับทุกอย่างดับมืดลง

    ooooooo

    ที่สถานีตำรวจ พวกรวิเดินออกจากโรงพัก ทุกคนยังมีคราบน้ำตาบนใบหน้า โดยเฉพาะเทพ เวลานี้เหมือนคนไร้ชีวิตจิตใจ ตาบวมแดงก่ำ เสื้อผ้ามีแต่เลือดของนภา...

    ขณะนั้นเอง ทวีศักดิ์วิ่งตรงมาหาเดือนบอกว่าให้ออกด้านหลังเพราะด้านหน้ามีแต่นักข่าวเต็มไปหมด ทุกคนมองลังเลว่าจะเอาอย่างไรดี ทวีศักดิ์ยิ่งเร่งรัด...

    “เร็วเข้าเถอะเดือน ตอนนี้โอกาสเหมาะเลย เขายังสัมภาษณ์เพื่อนคุณอยู่” เดือนถามว่าใคร “ก็ศิริพรที่เป็นนักร้องไง” บอกแล้วเห็นทุกคนเบ้หน้าถอนใจ ทวีศักดิ์ถามว่ามีอะไรกันหรือเปล่า

    “เอาไว้ทีหลังเถอะค่ะ งั้นตอนนี้เราออกด้านหลังอย่างที่คุณแนะนำก่อนดีกว่า”

    ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ทวีศักดิ์รีบเข้าขนาบรวิแอบพูดว่า

    “นายกับพวกนี่พาแต่ความเดือดร้อนมาให้เดือนจริงๆเลยนะ เขาอยู่ของเขาดีๆแท้ๆ” รวิมองหน้าถามว่าหมายความว่าไง? “นายควรจะอยู่ห่างๆเดือนนะ แค่นี้เขาก็เดือดร้อนเสียหายหมดแล้ว พูดแค่นี้หวังว่าคงเข้าใจนะ”

    พูดแล้วทวีศักดิ์รีบเดินไปประกบเดือน รวิได้แต่เศร้า เครียดและเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

    ooooooo

    นาทีนี้ศิริพรเล่นละครเต็มที่ เธอตีหน้าเศร้าให้สัมภาษณ์นักข่าวซับน้ำตาเป็นระยะ

    “อย่างที่พรบอกไปค่ะ สองคนนี้เขามีปัญหาเรื่องผู้ชายกันมาตลอด แต่ไม่คิดว่าแก้วเขาจะกล้าทำถึงขนาดนี้”

    นักข่าวซักถามว่ากรณีนี้แก้วเป็นคนลงมือจริงๆ ใช่ไหม แล้วนายพิมุกที่เสียชีวิตเล่า? ยังมีแฟนของเดือนที่มีข่าวหลุดมาว่าเป็นเอเย่นต์ส่งผู้หญิงนั่นอีก สรุปแล้วมีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร

    “3 คนนั้นเขา...พรไม่ขอพูดดีกว่าค่ะ จริงๆแล้ว พรเตือนเขามาตลอด ตั้งแต่แอบเห็นว่าแก้วพกปืนไว้ในกระเป๋าแล้วค่ะ...พรไม่รู้ว่าเขาเอาปืนมาจากไหนไม่กล้าถาม พรกลัวมากเลย”

    พวกนักข่าวพากันซุบซิบๆ ศิริพรดึงไมค์ของนักข่าวเข้าใกล้ตัวกว่าเดิมแล้วพูด

    “พรขอฝากอะไรถึงแก้วหน่อยนะคะ แก้ว...ออกมามอบตัวเถอะนะ คนเรามันพลาดกันได้ ยังไงฉันก็เป็นห่วงเธอนะ” นักข่าวถามว่าจะฝากอะไรถึงเดือนบ้าง “หยุดเถอะนะเดือน...พอได้แล้ว เธอเห็นไหมว่าตอนนี้มีคนต้องสูญเสีย เพราะความไม่รู้จักพอของเธอ!”

    ศิริพรบีบน้ำตาจนนักข่าวพากันเห็นใจและให้กำลังใจ พลันนักข่าวก็บอกกันอย่างตื่นเต้นว่าเดือนออกทางด้านหลัง แล้วทุกคนก็พากันทิ้งศิริพรวิ่งกรูกันไปทางด้านหลังเพื่อสัมภาษณ์เดือน

    ศิริพรมองตามแสยะยิ้ม เชิดหน้าอย่างผู้ชนะ

    ooooooo

    เมื่อรวิพา เทพ และขำ กลับถึงบ้านตนแล้ว เทพยังซึมเศร้าจนขำต้องขอร้องให้กินข้าว เทพกินไม่ลง แยกไปนั่งเศร้าจนรวิต้องตามไปนั่งเป็นเพื่อน

    “ฉันเพิ่งรู้...เวลาที่คนที่เรารักต้องหายไปนี่มันทรมานมากเลยนะ”

    “ครับ...ทรมาน...ไม่ได้เห็น ไม่ได้สัมผัส...หรือแม้แต่ได้ยินเสียง”

    “ถ้าเราตายตามไป มันคงไม่ทรมานแบบนี้”

    “อย่างนั้นเราก็จะไม่เหลืออะไรเลยสิครับ...อย่างน้อยตอนนี้เราก็ยังมีเขาอยู่ในนี้” รวิชี้ที่หัวใจตัวเอง “แต่ถ้าเราเลือกที่จะตายตามเขาไป เราก็จะไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่ความทรงจำ...”

    เทพมองหน้ารวิพยายามฝืนยิ้ม พยักหน้าเข้าใจ รวิเอื้อมมือจับไหล่เทพบีบเบาๆ

    “อยู่ต่อไปนะครับ ใช้ชีวิตในส่วนของคนที่เรารัก แทนเขาด้วย...”

    เทพพยักหน้าสะอื้นเบาๆ แล้วต่างก็นั่งนิ่งอยู่ในความเงียบ...เศร้า...

    ooooooo


    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน
    25 ก.ย. 2563

    08:03 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันศุกร์ที่ 25 กันยายน 2563 เวลา 17:58 น.