ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    หางเครื่อง

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    มวยคู่เอกเริ่มแล้ว! กรรมการประกาศบนเวทีว่า

    “และ บัดนี้...ถึงเวลาที่ท่านรอคอยมานานแล้วกับมวยคู่เอกของเรา...มุมน้ำเงิน เจ้าของค่ายมวย พ.พิมุก และเป็นประธานการจัดงานในครั้งนี้ เจ้าของฉายา มังกร แข้งพิฆาต ขอเชิญพบกับ พิมุก เมืองสยามมมมม...ส่วนอีกด้านไม่แพ้กัน มุมแดง...เจ้าของฉายา หลับสนิท ศิษย์หามลงงงงงงง”

    รวิที่กำลังเต้นฟุต เวิร์กอยู่อย่างฮึกเหิมถึงกับแหยบ่นท่ามกลางเสียงโห่ฮาของแฟนมวยว่า “ใครเป็นคนตั้งฉายานั่นวะ” ขำทำไม่รู้ไม่ชี้ยกมือเกาหัวพูดอุบอิบว่า เห็นมันน่ารักดี

    กรรมการประกาศต่อว่า “และบัดนี้ ขอเชิญท่านพบกับ รวิ ศ.ศิลป์งาม” รวิก้าวขึ้นเวทีท่ามกลางเสียงปรบมือ เสียงโห่ร้องและบ้างก็ยังขำกับฉายาเขาอยู่

    คนพากย์มวยวัยดึกที่แม้แต่แรงจะพูดก็ยังลำบาก พากย์เสียงยานยืด จนขำทนไม่ไหวไปพากย์แทน

    ปรากฏ ว่าก่อนหมดยกนี้พิมุกถูกรวิเตะเสยคาง จนทรุดไปกองกับพื้น รวิหันมายิ้มอวดเดือน พอดีระฆังหมดยก แต่พิมุกก็ยังพุ่งเข้าต่อยรวิคว่ำไป ขำพากย์อย่างมีอารมณ์ว่า

    “ระฆังหมดยกไปแล้วนะครับ แต่พิมุกยังเข้าใส่แบบนี้ ขี้โกงกันเห็นๆเลยนะครับ”

    ส่วนพิมุกพอเข้ามุมก็คำราม “ไอ้รวิ ประมาทไปหน่อย เดี๋ยวพ่อจะเอาให้พิการเลย คอยดู!!”

    พอระฆังยกที่สองดังขึ้น ขำก็พากย์ไปด่าไปว่า “หลังจากที่ยกแรกมีการขี้โกงออกแนวพ่อแม่ไม่สั่งสอน ตอนนี้ทั้งคู่เดินเข้าหากันแล้วครับ”

    ปรากฏ ว่ายกนี้รวิโดนหมัดขวาของพิมุกเข้าไปจนถูกนับ อึดใจเดียวก็ลุกขึ้นมา แต่ถูกพิมุกเข้าคลุกวงในตีเข่าต่อยตัดลำตัวจนรวิยืนตัวงอมือกุมซี่โครงปาก แตก

    ยกนี้รวิเดินโซเซเข้ามุมตัวเอง ตาลายจนเห็นพี่เลี้ยง เป็นเดือน รวิยังปากกล้าใจสู้ แต่กุมซี่โครงคราง...อูย...จนเดือนบอกว่าถ้าไม่ไหวก็...ถูกรวิตัดบททันทีว่า

    “ถ้า เรายอมแพ้อะไรง่ายๆ เราก็จะไม่รู้ค่าของความสำเร็จหรอกนะเดือน เดือนเองเป็นคนพิสูจน์ให้พี่เห็นแล้วนี่ ถึงคราวพี่ต้องพิสูจน์บ้างแล้วล่ะ”

    เดือนพยักหน้ายิ้มให้กำลังใจ ก็พอดีเสียงขำพูดขึ้นว่า

    “เอ้ า...ในระหว่างพักยกเรามาส่งกำลังใจให้นักมวยกันทั้งสองฝ่ายดีกว่านะจ๊ะพี่ น้อง เอ้า...รวิสู้ๆ รวิสู้ตาย รวิไว้ลายสู้กับควายก้นหมึก”

    เสียงแฟนมวยเฮฮาหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง

    ooooooo

    พอ จะเริ่มยก 3 พิมุกก็เล่นสกปรก สั่งบ่างที่มาบีบนวดที่มุมให้เอายาทาที่นวม พอระฆังยกสามลั่น พิมุกก็รัวหมัดซ้ำ แถวซ่ีโครงที่บาดเจ็บของรวิ พอมี ช่องโหว่ก็ซัดหมัดใส่เบ้าตาเต็มๆ!

    เกิดผลทันที รวิแสบตาจนน้ำตาไหล ถูกพิมุกเยาะเย้ยว่าแค่นี้ก็ถึงกับน้ำตาไหลแล้วหรือ

    “ไอ้พิมุก! ไอ้ขี้โกง!!” รวิด่า

    “อะไรๆ อย่ามากล่าวหา พี่พิไม่ชอบ เอาไหม เดี๋ยวจะช่วยบอกให้มันโยนผ้าให้ เอ๊ะหรือจะให้น้องเดือน โยนดี แหม...แต่ให้ผู้หญิงออกหน้าแบบนี้ หน้าตัวเมียชัดๆ” พิมุกเยาะเย้ยจนรวิโมโหจะพุ่งเข้าซัดพิมุกแต่น้ำตาไหลจนมองพล่าเลือน เดือนสงสารจนน้ำตาไหล บอกป้อมว่ารวิไม่ไหวแล้ว เดือนคว้าผ้าขนหนูสีขาวที่พาดคอป้อม ถูกรวิตะโกนลั่นว่า

    “อย่านะเดือน! พี่รู้นะว่าเดือนจะทำอะไร พี่ไม่ยอมให้เดือนโยนผ้ายอมแพ้เด็ดขาด! พี่บอกแล้วไง ยังไม่ถึงที่สุดซะหน่อย”

    พอระฆังหมดยกสามดังขึ้น ขำพากย์เสียงอ่อย “หมดยกที่ 3 ครับ ดูท่ารวิจะแย่นะครับ...เฮ้อ...”

    รวิแสบตาจนลืมไม่ขึ้น ป้อมเอาน้ำมาล้างตาให้ เดือนเครียดตัดสินใจเดินไปหาพิมุก พูดขึงขังว่า

    “ฉันขอล่ะนะพี่ ทำอะไรช่วยให้อยู่ในกติกาหน่อยเถอะ” พิมุกทำหน้าตายถามว่าเดือนหมายถึงอะไรหรือ

    “ฉันรู้นะว่าพี่ทำอะไรน่ะ”

    “พี่ก็แค่หยอกเล่นนิดๆหน่อยๆเอง แต่ถ้าเดือนไม่ชอบ พี่ไม่ทำก็ได้ แต่มันก็น่าจะมีอะไรแลกเปลี่ยนนิดนึง เป็นกำลังใจให้พี่พอกรุบกริบ”

    “พี่จะให้ฉันทำอะไร”

    “ตอนนี้พี่อยากได้พี่เลี้ยงดูแลพี่หน่อย ไอ้สองตัวนี้มือมันหนักไม่ไหวเลย”

    เดือนนิ่งไปนิดหนึ่ง ตัดสินใจเอาผ้าขนหนูแอบป้ายยาหม่อง แล้วเข้าไปทำทีเช็ดหน้าให้พิมุก เอาคืนอย่างสะใจ!

    ooooooo

    ที่เวทีดนตรี ศิริพรร้องเพลงอยู่ ส่วนโรจน์ใส่แว่นปิดๆหน้า ตะโกนป่วนขึ้นว่า

    “อ้าวไหนล่ะ แขกรับเชิญพิเศษ เดือน งามพร้อม ไม่เห็นโผล่มาเลย แหกตากันนี่หว่า เอ้าพวกเราดูสิไอ้ วงนี้มันหลอกพวกเรา ไหนบอกว่าเดือนจะขึ้นมาร้องเพลงด้วย...”

    พอชาวบ้านเริ่มบ่นกันพึม โรจน์ก็ป่วนต่อซ้ำยังด่าเดือนด้วยว่า

    “เอ๊ะ หรือนักร้องเดือนอะไรนั่น จะไม่ยอมมาร้อง ใช่สิ...นี่มันบ้านนอกนี่ คงดูถูกพวกเราเลยไม่ยอมมาเล่น...โธ่เอ๊ยดังแล้วลืมตัว”

    โรจน์ปลุกปั่นเสียจนชาวบ้านไม่พอใจ พากันโห่ไล่วงเทพ โรจน์ยิ้มสะใจที่ตัวเองปั่นชาวบ้านให้ลุกขึ้นป่วนได้

    ก้องใจไม่ดี ถามเทพว่าเอาไงดี เลยถูกเทพด่าซ้ำว่าบอกแล้วว่าอย่าเพิ่งรีบประกาศ แล้วเป็นไงล่ะทีนี้

    “เดี๋ยวมวยชกเสร็จก็คงมามั้ง จะไปเร่งตอนนี้ก็คงไม่เหมาะ” นภาเอ่ย

    ศิริพรร้องเพลงจบพอดี เดินสะบัดสะโพกมาพูดแทรกขึ้นว่า

    “ของอย่างนี้ มันอยู่ที่น้ำใจคนด้วยล่ะค่ะคุณเทพ แต่ก็นะ...ถ้าเขามาไม่ได้จริงๆ ฉันก็ร้องแทนได้นะคะเพลงนั้นน่ะ”

    “หึ...แต่เสียงจะสู้เขาได้หรือเปล่าล่ะ” นภาเยาะเย้ย ศิริพรเดินมาจ้องหน้านภา พูดประชดยิ้มๆว่า ก็ให้นภาช่วยไง

    “เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมไปตามเดือนก่อนแล้วกัน” ก้องอาสาแล้วลงจากเวทีแหวกผู้คนไปอย่างเร่งรีบ

    ooooooo

    ที่เวทีมวย...ป้อมเอาน้ำลูบตาให้รวิจนรู้สึกดีขึ้น รวิบอกเดือนให้ซับหน้าให้หน่อย จึงรู้ว่าเดือนไม่อยู่ ก้องที่มาตามเดือนไปร้องเพลงโบ้ยให้รวิดูว่าเดือนกำลังเช็ดหน้าให้พิมุกอยู่

    “ตกลงเดือนเขาเชียร์ใคร คบใครกันอยู่เนี่ย” ก้องถามงงๆ รวิโมโหตอบประชดว่า เดือนคงรำคาญตนที่อ่อนแอไง!

    ระฆังยกที่ 4 ดังขึ้น รวิเด้งออกจากมุม เช็ดเลือดที่มุมปากจ้องไปทางพิมุกหน้าตาดุดันโกรธจัด

    พิมุกเริ่มแสบตา ถามเดือนว่าเอาผ้าอะไรมาเช็ดหน้าให้ เดือนตอบยิ้มๆว่า “เดือนไม่ได้โง่นะ”

    พิมุกเช็ดๆที่ตาตัวเองแล้วเดินออกจากมุม ส่วนเดือนเดินกลับมาที่มุมรวิ เจอก้องยืนรออยู่ ถามว่ามีอะไรหรือ ก้องบอกว่าเดือนรับปากว่าจะไปร้องเพลงให้วงเทพไง เดือนบอกว่าตกลงกันแล้วว่าจะไปร้องตอนรวิชกเสร็จแล้ว

    “แต่ตอนนี้คนดูโวยวายกันใหญ่แล้วนะ”

    “ก็ให้นังงิ้วกับยัยป้านั่นร้องไปก่อนสิ อะไร...นักร้องมีตั้งสองคน” ป้อมสะบัดเสียงใส่

    “นะ...เดือน พี่ขอร้อง” ก้องมองหน้าเว้าวอน เดือนทำท่าลังเล ก้องเลยดึงผ้าขนหนูที่ใช้สำหรับเช็ดหน้าให้รวิพาดบ่าป้อมแทนแล้วคว้ามือเดือนเดินออกไปอย่างเร็ว ป้อมได้แต่มองตาปริบๆ พอดีเสียงขำพากย์มวยดังขึ้น...

    “ยกที่ 4 แล้วนะครับตอนนี้ มาดูกันว่ารวิจะเอาคืนบ้างไหม โอ๊ะๆๆ แต่ดูจากสีหน้าและแววตาแล้ว...ยกนี้อาจมีลุ้นนะครับ งานนี้เจ้ามืออาจมีหนาวนะครับ...”

    ปรากฏว่ายกนี้รวิรุกหนักด้วยแรงแค้น จนพิมุกทรุดลงไปกองให้กรรมการนับ ขำได้ทีพากย์และนับแทนกรรมการอย่างเร็ว จนกรรมการเหล่ใส่เคืองๆ พิมุกพยายามลุกขึ้นจนได้ ขำบ่นอย่างหงุดหงิด

    “ปัดโธ่...น่าเสียดายจริงๆ นับช้าไปนะกรรมการ...”

    เตี้ยกับบ่างเห็นท่าพิมุกจะแย่ จึงดำเนินแผนสำรอง บ่างถามว่าทำยังไง แล้วคิดออกล้วงเอายาขวดเล็กๆออกมา ถามว่า เอามันไปทำอะไรล่ะ

    “แกนี่มันโง่แก้ไม่หายจริงๆเลยนะ เอามานี่ ลูกพี่เขาบอกว่ามันใช้ดมใช้ทาในขวดเดียวกัน ก็ต้องเอาไปให้มันดมสิวะ แบบนี้ไง...ฮึ้ดดดด” เตี้ยที่ด่าบ่างว่าโง่แต่ตัวเองง่าวกว่า เปิดขวดสูดเป็นตัวอย่างให้บ่างดูจนสลบไปจริงๆ

    “จั๊ดง่าวแท้...งานนี้ข้าต้องทำคนเดียวแล้วสิ” บ่างด่าคืนแล้วถือขวดแอบไปแถวที่ป้อมยืนเชียร์รวิอยู่ ป้อมเชียร์มวยมันจนผ้าขนหนูที่พาดบ่าตกไม่รู้ตัว บ่างย่องไปเก็บเทยาใส่แล้วเอาไปวางไว้ที่มุมของรวิก่อนรีบหลบไป

    ooooooo

    ที่เวทีดนตรี โรจน์ยังยืนป่วนอยู่หน้าเวที แกล้งตะโกนยั่วยุให้ชาวบ้านไม่พอใจว่า

    “ตกลงจะเอายังไง...จะให้รอนานแค่ไหน...เห็นคนดูโง่รึไงวะ!”

    ชาวบ้านถูกปั่นก็ของขึ้น พากันโห่ร้องโวยวายไม่พอใจ ศิริพรทำทีปรารถนาดี เดินมาเสนอเทพว่า

    “เอายังไงดีคะคุณเทพ  เดือนเขาคงไม่มาร้องให้เราแล้วล่ะ” เทพร้อนใจบ่นว่าก้องที่ไปตามก็หายไปด้วย นภาเสนอขึ้นว่าเราคงต้องบอกคนดูไปตามจริงแล้ว ศิริพรได้ทีใส่ไฟเดือน “แหม...เดือนนะเดือน รับปากแล้วไม่คิดจะรักษาสัญญาเลย”

    เทพตัดสินใจเดินมาหน้าเวที หยิบไมค์ประกาศ

    “ทุกคนครับ...ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับ ตอนนี้คุณเดือนติดภารกิจเร่งด่วน เลยมาร้องให้ไม่ได้... แต่ยังไงวงของเราก็ยังเล่นให้ทุกคนอย่างเต็มที่นะครับ”

    “แหกตากันนี่หว่า! ไม่เอา!! วงก็ขี้โม้ นักร้องก็หยิ่ง ไม่เอาโว้ย!!” คนดูพากันโห่ฮา

    แต่เทพไม่ย่อท้อ หันหลังกลับพยักหน้าให้ดนตรีเตรียมขึ้นเพลง ศิริพรยิ้มสมใจ เดินเชิดหน้าขึ้นเวที ในขณะที่นภาก็ถอนใจแล้วหยิบไมค์มาเตรียมเช่นกัน
    นภาถือไมค์เดินออกไปร้องเพลงอย่างมืออาชีพ ทำให้เสียงโห่ฮาขับไล่ซาลง ต่างฟังอย่างอินไปกับเพลงที่นภาร้อง

    โรจน์เห็นท่าแฟนเพลงจะพอใจ ก็ตะโกนป่วนขึ้นอีกว่า

    “ดูๆเห็นไหม เอานักร้องแก่ๆที่ไหนมาร้องก็ไม่รู้ ไม่ได้เรื่องเลย อ้าวๆจะไปฟังทำไมละนั่น”

    แต่เสียงโรจน์ไม่ขลังเสียแล้ว เพราะแฟนเพลงต่างชื่นชอบและอินกับบทเพลงและการร้องอย่างมืออาชีพของนภาเดินผ่านโรจน์ที่โวยวายเหมือนคนบ้า ไปฟังเพลงที่หน้าเวทีราวกับต้องมนต์...

    ooooooo

    เทพเห็นอารมณ์แฟนเพลงเปลี่ยนไปก็ยิ้มออก

    ขณะดนตรีโซโล่นั้น ศิริพรหน้าเชิดคอแข็งเตรียมก้าวออกไป แต่ถูกเดือนแซงขึ้นไปยืนโดดเด่นอยู่กลางเวทีร้องรับกับนภาอย่างเพราะพริ้ง ทั้งสองยิ้มให้กันและร้องเพลงไปด้วยกันอย่างกลมกลืน คนดูปรบมือกันอย่างพอใจ

    ศิริพรยืนกำไมโครโฟนแน่น ทั้งโกรธทั้งเจ็บใจส่วนโรจน์เมื่อป่วนต่อไปไม่สำเร็จก็ถอดแว่นเดินฮึดฮัดออกไป

    เมื่อร้องเพลงจบ แฟนเพลงปรบมือกึกก้องยาวนาน และพากันมามอบพวงมาลัยชมกันเซ็งแซ่ว่าเดือนทั้งเก่งทั้งสวย เดือนหันไปพานภาออกมารับพวงมาลัยด้วยกัน เมื่อแฟนเพลงวัยรุ่นถามว่าคนที่ร้องด้วยกันเมื่อครู่เป็นใคร เดือนแนะนำอย่างภูมิใจให้เกียรติว่าพี่สาวตนเอง ส่วนแฟนเพลงรุ่นคุณป้าจำได้ เล่าว่า

    “อ๋อ...ป้าจำได้ เมื่อก่อนก็เป็นนักร้องดังเหมือนกันนี่ เออ...เสียงยังไม่ตกเลยแฮะ”

    เดือนพานภาถอยไปยืนกลางเวที เอ่ยขอบคุณแฟนเพลงและให้สัญญาว่าถ้ามีเวลาก็จะมาจัดคอนเสิร์ตเต็มรูปแบบให้ทุกคนได้ชมกัน

    เมื่อเดินไปหลังเวที เทพปราดเข้ามาขอบคุณเดือนที่มาช่วย

    “ไม่เป็นไรค่ะ คุณเทพเองก็เคยให้โอกาสเดือนมาก่อน เดือนไม่ลืมหรอกค่ะ” เดือนตอบยิ้มแย้มยินดี แต่พอไปเจอศิริพร เดือนถูกพูดประชดว่าโผล่มาได้จังหวะตลอดเลยนะ เดือนตอบด้วยอารมณ์ที่ต่างกับตอบเทพเมื่อครู่นี้ว่า “อืมม...เซ้นส์ฉันดีน่ะ เอ่อ...ฉันขอบใจแล้วก็ขอโทษด้วยนะ ที่ทำให้เธอดับตั้งแต่ยังไม่เกิด” พูดแล้วเดินเชิดไป

    “ผยองไปให้พอก่อนเหอะ แล้วแกจะรู้ว่าฉันทำอะไรได้มากกว่าที่แกคิด!” ศิริพรจิกตามอย่างแค้นใจ

    แต่พอเสร็จหน้าที่ เดือนคิดเป็นห่วงรวิขึ้นมา ถอดรองเท้ายกกระโปรงวิ่งไปที่เวทีมวยสุดฝีเท้า...

    ooooooo

    ปรากฏว่ารวิถูกพิมุกน็อกในยกสี่ ล้มเลือดกบปากหมดสติที่กลางเวทีจะต้องหามลงมาในห้องพักนักมวย

    เดือนถลาเข้าหาด้วยความเป็นห่วง พิมุกเข้ามายิ้มเยาะโดยมีบ่างประคองเตี้ยที่ยังมึนๆอยู่เข้ามาด้วย

    ขำแกล้งถามบ่างว่าเตี้ยไปโดนอะไรมา บ่างเกือบพลั้งปากไป พิมุกเลยไล่ให้ไปรอข้างนอก พูดเยาะเย้ยรวิแล้วถามเดือนว่าจะให้ช่วยอะไรไหม เปรยๆว่าหายแล้วจะเป็นปกติหรือเปล่าก็ไม่รู้ บอกเดือนก่อนออกไปว่า

    “อ้อ...เดี๋ยวว่างๆพี่จะไปหาน้องเดือนนะจ๊ะ...ห้าๆๆ สะใจโว้ย!”

    แม้เดือนจะแค้นใจ แต่ความเป็นห่วงรวิมากกว่า บอกป้อมว่ารีบพารวิไปโรงพยาบาลกันก่อน แต่พอจะเข้าประคองรวิก็กลับพรวดขึ้นเองจับมือเดือนบอกให้พากลับบ้านดีกว่า ทีแรกเดือนก็ตกใจ แต่พอตั้งสติได้ก็หมั่นไส้ทำหน้าง้ำบ่น

    “กวนประสาทแบบนี้นี่แสดงว่าไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม”

    รวิพยายามลืมตาที่ถูกต่อยจนปิดมองทุกคน บอกให้พากลับบ้านเพราะตนไม่ชอบอยู่โรงพยาบาล เดือนถามขำกับป้อมว่าเอาไงดี ขำบอกไม่นอนโรงพยาบาลก็ได้แต่ต้องไปให้หมอตรวจ

    ระหว่างขำกับป้อมไปเก็บของนั่นเอง รวิต่อว่าเดือนว่า ตนแพ้เพราะน้อยใจเดือนที่ไปเช็ดหน้าให้พิมุก แต่พอเดือนชี้แจงว่า ตนเอายาหม่องไปป้ายตาพิมุกล้างแค้นแทนเขาต่างหาก รวิจึงยิ้มออก แต่ก็ขอร้องเดือนว่าต่อไปอย่าทำแบบนี้อีก ตนจะไม่ยอมให้เดือนต้องมาเสี่ยงเพื่อตัวเองเด็ดขาด

    พอดีป้อมกับขำเก็บของเสร็จจึงพากันออกไป

    ooooooo

    หลังจากแก้วจับเสี่ยวาทินได้สำเร็จจนไต่เต้าขึ้นเป็นนักร้อง ได้ทั้งแหวนและสร้อยทองใส่อร่าม ก็วางมาด “เด็กของเสี่ย” กรีดกรายมองข้ามหัวใครๆที่เคยคบหา

    “รู้งี้จับเสี่ยตั้งนานแล้ว ไม่น่าโง่ไปกับไอ้พี่เกียรติเล้ย” แก้วสำลักความสุขที่ได้รับ พลันก็หงุดหงิดเมื่อกิมโทร.มา ขอเงินบ่นว่าใช้เปลืองเพิ่งให้ไป 500 บาทหมดแล้วหรือ

    แล้วก็แปลกใจเมื่อรู้จากกิมว่าเดือนกลับไปดูรวิชกมวยและขึ้นเวทีร้องเพลงด้วย โดยที่ชูเกียรติไม่ได้ไปด้วย แก้วแปลกใจว่าแล้วใครเป็นคนให้เดือนขึ้นร้องเพลง ฉุกคิดอะไรได้ลุกไปคว้าเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำทันที

    ส่วนเดือนพอเสร็จงานเช้าวันรุ่งขึ้นก็ขึ้นรถทัวร์กลับ แต่พอมาถึงคอนโดเจอชูเกียรติมาตีหน้ายักษ์รออยู่แล้ว

    “ตกลงจะบอกได้หรือยังว่าทำไมถึงแอบหนีไปก่อนไม่รอพี่”

    “ที่จริงเดือนก็พยายามปลุกพี่เกียรติแล้วนะคะ แต่ปลุกเท่าไหร่พี่เกียรติก็ไม่ตื่น” เดือนอำหน้าซื่อๆ จึงรู้ว่าที่แท้ชูเกียรติไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อคืนตัวเองนอนกับใคร ชูเกียรติตัดบทถามว่าตกลงเมื่อคืนรวิน็อกยกไหน เดือนบอกว่ารวิโดนน็อก “งั้นเหรอ...แต่ยังไงก็คงแพ้ ช่างเหอะ เดือนเลิกสนใจมันได้แล้ว อย่าลืมสิตอนนี้เดือนเป็นอะไรกับพี่แล้ว”

    เดือนกับป้อมแอบมองกันต่างกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ รีบขึ้นรถไปกับชูเกียรติ

    ooooooo

    ไปถึงค่ายเพลง ชูเกียรติเร่งเดือนกับป้อมให้รีบเข้าไปเพราะเดี๋ยวจะมีประชุม MV ของเดือนและยังมีเรื่องคอนเสิร์ตอีก

    ทันใดนั้นเอง รถของเสี่ยวาทินเลี้ยวเข้ามาจอด คนขับรถรีบเดินอ้อมมาเปิดประตูหลัง แก้วก้าวลงจากรถอย่างเชิดหยิ่ง พวกเดือนมองหน้ากันงงๆ แก้วทักชูเกียรติแล้วใส่จริตพูดกับเดือนว่า

    “ฉันล่ะดีใจ๊...ดีใจจัง ทุกทีได้เป็นแค่หางเครื่องกระจอกๆ เต้นกระย๊องกระแย๊งดูเธอเด่นมานาน คราวนี้ถึงทีฉันมั่งแล้วนะจ๊ะ”

    “ไม่ผิดหรอกนะที่เธออยากจะเด่นอยากจะดังขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่ควรไปดูถูกหางเครื่องว่ากระจอกนะ ในวงน่ะทุกคนสำคัญเท่ากันหมด”

    แก้วเดินเชิดเข้าหาเยาะเดือนว่านางเอกจัง แต่อย่าลืมว่าตนมาแล้วเธอเตรียมเป็นเดือนดับได้เลย ชูเกียรติเข้ามาขวางพูดอย่างรำคาญหมั่นไส้ว่าเรื่องอื่นไว้คุยกันทีหลังดีกว่า แก้วเองก็ควรรีบเข้าไปคุยกับโปรดิวเซอร์เสีย

    “ไม่ต้องบอกหรอกค่ะ แก้วรู้หน้าที่ดี พี่เกียรติห่วงตัวเองดีกว่า เร็วๆนี้คงมีเรื่องสนุกแน่” แก้วเหยียดยิ้มแล้วเชิดไป

    แก้วไปซ้อมเพลงในห้องซ้อม แต่ร้องผิดๆถูกๆ เสียงเพี้ยนผิดคีย์จนทั้งโปรดิวเซอร์และผู้ช่วยปวดหัว แต่พอบอกแก้วก็อวดดี ทำฮึดฮัดขอพักเอาดื้อๆจนโปรดิวเซอร์บ่นกับผู้ช่วยว่า

    “แบบนี้อีกกี่ชาติงานมันจะเสร็จวะเนี่ย”

    “ทำไงได้ ตอนนี้นางเลื่อนขั้นไปเป็นเด็กเสี่ยแล้วนี่” ผู้ช่วยส่ายหน้าอย่างหมดปัญญา

    แก้วเดินเชิดผ่านห้องประชุมค่ายเพลงได้ยินเสียงชูเกียรติกำลังคุยงานกันอยู่ แก้วเอาหูแนบแอบฟัง...

    ชูเกียรติคิดว่าคืนนั้นตนนอนกับเดือน เขาจึงแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ วันนี้ก็บอกเดือนว่าอาทิตย์หน้าจะไปถ่ายซีนนี้ที่สวนกันที่เหลือค่อยมาถ่ายที่สตู แต่ห้ามใครบอกนักข่าว อ้างว่าไม่อยากให้วุ่นวาย

    ประชุมเสร็จแก้วลุกขึ้นจะออกไป ชูเกียรติจับมือไว้เตือนว่า พระเอก MV คนนี้เจ้าชู้ให้ระวังตัวด้วย

    “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ร้ายกว่านี้เดือนก็เจอมาแล้ว”

    “พี่ก็ห่วงเฉยๆ ยังไงตอนนี้เดือนกับพี่ก็เป็น...”

    เดือนตัดบททันทีว่าตนขอไปเตรียมตัวก่อนดีกว่าแล้วชวนป้อมออกไปเลย

    แก้วเอามือปิดปากอย่างตื่นเต้นเมื่อจับเค้าได้ว่าเดือนเสร็จชูเกียรติไปแล้ว

    ooooooo

    ศิริพรไปทำผมที่ร้าน ได้ยินพวกช่างคุยกันถึงแฟนคลับของเดือนก็คิดวางแผนทำลายเดือน ออกจากร้านทำผมก็ไปหาเด็กหนุ่มในร้านเกมที่เคยปล่อยคลิปทำลายชื่อเสียงเดือนมาแล้ว

    เด็กหนุ่มถามศิริพรว่าแค้นอะไรนักร้องคนนี้นักหนาถึงได้ทำทั้งเฟซ ทั้งทวิต ทั้งไอจี ศิริพรไม่บอกจ่ายเงินแล้วสั่งก่อนออกไปว่า

    “อย่าลืมนะ หุบปากให้สนิท เดี๋ยวถ้ามีอะไรฉันจะเรียกใช้แกเอง”

    จากนั้น ศิริพรโทร.หาแก้วให้อัพเดตความเคลื่อนไหวของเดือนให้ ส่วนแก้วก็ขอเบอร์ของรวิเป็นการแลกเปลี่ยน

    ฝ่ายชูเกียรติแอบรับงานให้เดือนจนเดือนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน แต่พอเดือนถามว่าเขารับงานส่วนตัวหรือ ชูเกียรติบอกว่าเดี๋ยวจะแจ้งบริษัทเอง ให้เดือนคิดเสียว่าเป็นการโปรโมตซิงเกิลของตัวเองด้วยก็แล้วกัน

    ทั้งที่ชูเกียรติย้ำกับทีมงานแล้วว่าไม่ให้บอกนักข่าวว่าจะไปถ่าย MV ที่สวนสาธารณะเพราะไม่อยากให้วุ่นวาย แต่ปรากฏว่ามีแฟนคลับของเดือนไปรอรับกันมากมาย ทักทายกรี๊ดกร๊าดขอถ่ายรูป ขอลายเซ็นกันจนเจี๊ยวจ๊าวไปหมด

    “พี่เดือนมีคิวที่ไหนอีก ยังไงก็ช่วยอัพบอกพวกเราเหมือนวันนี้ด้วยนะคะ” แฟนคลับคนหนึ่งบอก อีกคนหยิบมือถือขึ้นมาบอกว่า “เดี๋ยวหนูอัพรูปที่ถ่ายคู่กับพี่เดือนขึ้นเฟซดีกว่า”

    ป้อมที่สงสัยอยู่นานเดินเข้าไปขอดู จึงเห็นโพสต์ที่ว่า “คิวถ่าย MV พรุ่งนี้ที่...” เดือนกับป้อมมองหน้ากันงงๆส่งโทรศัพท์คืนให้แฟนคลับแล้วขอตัวไปเตรียมทำงาน

    เสร็จจากงานที่สวนสาธารณะแล้ว ป้อมสะกิดให้เดือนดูแก้วที่กำลังคุยและแลกเปลี่ยนเบอร์โทร.กับพระเอก MV อยู่ เดือนติงว่าเขาอาจจะคุยกันเฉยๆ ก็ได้ ถามป้อมว่าพวกทวิตเตอร์ที่เห็นนั่นใครเป็นคนทำ ป้อมสงสัยว่าบริษัททำให้ แต่เดือนเชื่อว่าไม่ใช่ เพราะถ้าบริษัททำเขาก็ต้องบอกเรา

    “เฮ้อ...จะยังไงก็ช่าง ขออย่าให้เอามาใช้แกล้งเราก็แล้วกัน” ป้อมไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตัวเองขอก็คือสิ่งที่พวกนั้นทำอยู่!

    ooooooo

    เพราะเมื่อสองวันก่อน รวิไปหาศิริพรเพราะเธอไม่ได้ไปซ้อมเพลงหลายวันแล้ว เจอเธอกำลังนั่งดูอัพเดตของเดือนในเฟซ ในทวิตอยู่ ถามรวิว่าไม่ได้ตามข่าวของเดือนหรือ

    รวิบอกว่าตนไม่ค่อยถนัดเรื่องพวกนี้ ศิริพรจะสอนให้ ถูกขำดักคอว่าอยากใกล้ผู้ชายละไม่ว่า เธอเลยงอนไม่สอนให้ พอรวิเดินออกมาเขาบ่นขำว่า ทำให้ศิริพรงอนเลยไม่สอนให้ตน ขำบอกว่าเรื่องแค่นี้เดี๋ยวให้เด็กแถวบ้านเราสอนให้ก็ได้

    วันนี้รวิถือโทรศัพท์ใหม่ยิ้มหน้าบานมา ถูกขำแซวว่า

    “ลงทุนนะเนี่ย ถึงขนาดเปลี่ยนเครื่อง เปลี่ยนโปรฯ สมัครนู่นนี่นั่นเพื่อผู้หญิงคนนึง”

    “อย่าแซวน่า ไว้อีกหน่อยแกมีแฟนแล้วแกจะรู้” รวิตอบอารมณ์ดี

    เวลาเดียวกัน แก้วที่ตามไปสวนสาธารณะด้วย จนใครๆจะพากันกลับแล้ว แก้วก็ยังแอบพิมพ์อะไรบางอย่างลงในโทรศัพท์ ดูข้อความที่พิมพ์แล้วยิ้มสะใจ รีบตามพวกชูเกียรติกลับไป

    รวิถือโทรศัพท์เดินเข้าไปสั่งนมชมพูแก้วหนึ่ง ขำสั่งเอาสองเลยจะได้กินเป็นเพื่อนคนอินเลิฟ แล้วขอดูว่าเขาเขียนสเตตัสอะไรบ้าง

    รวิกดดูโทรศัพท์ ทีแรกก็ยิ้มแย้มดีใจที่จะได้ติดตามข่าวของเดือน แต่ดูไป...ดูไป...หน้าก็เครียดขึ้นทุกที จนขำชะโงกมาถามว่า

    “มีอะไรรวิ ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

    รวิไม่ตอบ แต่ส่งโทรศัพท์ให้ขำอ่านเอาเอง ขำอ่านเสียงดังๆ

    “ถ่าย MV กับพระเอกรูปหล่อ...ทำไมรู้สึกใจเต้นแรงจัง...” / “บางครั้งความรักมันก็เกิดขึ้นแบบไม่รู้ตัว” / “แล้วนี่ใครมาเมนต์ต่อเยอะแยะเนี่ย” / “แอร๊ย...พี่ทำหนูจิ้น” / “แน่ะๆ พี่เดือนคิดอะไร รู้น้า...” / “พระเอกหล่อกับนักร้องสวยเหมาะสมกันฝุดๆ”...

    ขำทำท่าจะอ่านต่อ รวิทนฟังไม่ได้ร้องห้าม

    “ไม่ต้องอ่านต่อแล้ว ถ้ารู้ว่าจะต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ ฉันยอมไม่เห็นไม่รับรู้ดีกว่า”

    “เฮ้ย...ใจเย็นๆ เดือนเขาคงเขียนเล่นๆมั้ง” ขำตบบ่าปลอบใจ

    “เล่นอะไร หวานซะขนาดนั้น” รวินั่งฮึดฮัดจนขำปลอบไม่เป็น ได้แต่นั่งมองอย่างเห็นใจ

    ooooooo

    กลับมาถึงค่ายเพลง ชูเกียรติบอกเดือนว่าวันนี้ตนมีธุระ ให้เดือนกลับแท็กซี่เองก็แล้วกัน

    เดือนบอกป้อมว่าตนขอเข้าห้องน้ำก่อน ป้อมก็จะไปเก็บของเหมือนกัน จึงแยกกันไป แก้วแอบเดินตามเดือนเข้าห้องน้ำ กดโทร.ออกที่ชื่อรวิ แล้วชวนเดือนคุย ในขณะที่รวิรับสายแล้วได้ยินเสียงโต้ตอบกันของแก้วกับเดือน

    แก้วถามว่าพระเอก MV วันนี้หล่อดีไหม เดือนตอบอย่างไม่อยากเสวนาด้วยว่า “ไม่รู้ฉันดูไม่เป็น”

    “แหม...นั่นน่ะสิ ฉันก็ลืมไปว่าหน้าอย่างเธอคงมีปัญญาคงได้แต่พวกลิเกจนๆ”

    “จนแล้วไง ยังไงพวกเราก็เคยจนกันมาก่อน”

    แก้วพยายามยั่วเดือนให้โมโหและให้โต้เถียงกันเรื่องผู้ชาย จนเดือนถามว่า ไม่รู้ว่าแก้วมีอะไรมากหรือเปล่าถึงมาคอยแขวะตน พูดอย่างไม่แยแสและรู้ทันว่า

    “แต่รู้ไว้นะ ว่าฉันก็มีดีไม่ได้น้อยไปกว่าเธอ ถ้าคิดจะหาจริงๆ คงได้มากกว่าพระเอกลิเกจนๆที่เธอว่า” แก้วถามว่าอย่างชูเกียรติหรือ อย่าบอกนะว่าเธอกับเขามีอะไรกันแล้ว “ถ้าใช่แล้วไง ทำไม เธอเสียดายเขางั้นเหรอ แต่เธอก็ไปหาเสี่ยแล้วนี่” แก้วแกล้งยั่วว่าเดือนคงไม่คิดมาหาเสี่ยด้วยใช่ไหม

    “ก็ไม่แน่หรอกนะ เพราะดูท่าเสี่ยเขาให้อะไรๆ ฉันได้มากอยู่ เธอเองก็ระวังไว้แล้วกัน ถ้าฉันตัดสินใจเมื่อไหร่ เธอก็เตรียมตกกระป๋องไปได้เลย” เดือนสะบัดออกไปอย่างไม่พอใจ

    แก้วยิ้มสะใจ ยกมือถือดูเห็นรวิยังฟังอยู่ก็กดตัดสายทิ้งแล้วจึงหัวเราะสะใจ

    รวิได้ยินการโต้เถียงกันทุกถ้อยคำ รวิพึมพำอย่างปวดร้าวใจ “ความจริงมันเป็นอย่างนี้สินะ...เดือน...ไอ้รวิ ไอ้โง่...ไอ้โง่เอ๊ย...” รวิชกต้นไม้แถวนั้นจนหลังมือแตกเลือดออก ซบหน้าร้องไห้กับต้นแขนตัวเอง สะอื้นจนตัวโยน...

    แก้วโทร.บอกศิริพรว่าตนทำงานเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของเธอ ขอให้เอาแบบดับวูบไปเลยไม่ต้องให้มาเสนอหน้าแข่งกับตนอีก ย้ำว่าอย่าลืมไปปลอบใจผู้ชายของเธอด้วย

    ศิริพรไปหารวิ เจอเขาเก็บตัวเงียบในห้องมืดๆ เมื่อเธอเห็นหลังมือที่แตกจนเลือดออกก็ถามอย่างห่วงใยว่ามือไปโดนอะไรมาและเอายามาทำแผลให้ ในยามที่หัวใจสลายเพราะความรัก เมื่อมีอีกคนมาดูแลทำให้รวิคว้ามือศิริพรไปกุม

    “มีแต่เธอสินะ ที่คอยห่วงใยฉันตลอด มีแต่เธอที่ไม่เคยสนว่าฉันจะจนหรือจะรวยหรือจะเป็นแค่ลิเกจนๆกระจอกๆ”

    “พอได้แล้วรวิ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอเป็นอะไร แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าใครจะดูถูกเธอแค่ไหน แต่สำหรับฉัน...

    เธอคือคนที่สำคัญที่สุดนะ” ปลอบแล้วทำเนียนกอดรวิดึงเขามาซบไหล่ตน

    รวิซบไหล่ศิริพรน้ำตาคลอ ในขณะที่ศิริพรเชิดหน้าแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน
    25 ก.ย. 2563

    08:03 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันศุกร์ที่ 25 กันยายน 2563 เวลา 17:55 น.