คิวบิก
ตอนที่ 5
นาคพาหลินที่บาดเจ็บสาหัสขึ้นแท็กซี่ไปหาหมอ
ความเป็นห่วง ร้อนใจทำให้เธอเอาปืนจ่อแท็กซี่ให้ขับเร็วๆ จนแท็กซี่บอกว่าตนไม่ปล่อยให้คนตายหรอก แต่ตอนนี้เธอดูคนเจ็บดีกว่าเพราะเขาหลับไปแล้ว นาคตกใจหันมอง เห็นหลินคอพับหมดสติ เขย่าก็ไม่รู้สึกตัว
“หลินหลานเซ่อ! หลินหลานเซ่อ!! หลินหลานเซ่อ!!! ไม่นะ...นายต้องไม่ตายนะ ตื่นสิ หลินหลานเซ่อ...ตื่นนนน”
นาค ใจเสีย เขย่าเรียกอยู่นานจนหลินปรือตาขึ้นเรียก “ฤทัยนาค...” นาครีบให้เขาสัญญาว่าจะไม่หลับอีก เราจะถึงโรงพยาบาลแล้ว อดทนอีกนิดเดียว หลินพยายามพยักหน้า นาคถึงกับยิ้มทั้งน้ำตา “นายต้องไม่ตายนะ...เข้าใจไหม...”
ส่ง หลินถึงโรงพยาบาลเข้าห้องฉุกเฉินแล้ว นาคหยิบมือถือของหลินขึ้นดูพึมพำ “หรือเราควรโทร.บอกจงซิน...” แต่แล้วก็เปลี่ยนใจเมื่อนึกถึงที่หลินสั่งว่า
“จำ ไว้นะ อย่าโทร.หาจงซิน รอจนกว่าเขาจะโทร.มาหาเธอเอง ให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน เพราะมีคนต้องการโค่นอำนาจฉัน” คิดแล้วก็สงสัยว่าใครที่ต้องการโค่นอำนาจหลิน??
หลินถูกนำตัวมาพักในห้อง พิเศษในเวลาใกล้มืดแล้ว หมอบอกว่าหลินปลอดภัยแล้ว ถามนาคว่าจะให้เรียกตำรวจมาอารักขาไหม นาคบอกว่าไม่ต้อง หมอบอกก่อนออกไปว่าถ้าต้องการอะไรก็ให้บอกพยาบาล
“ขอบคุณนะคะหมอ” นาคส่งหมอแล้วหันมองหลินที่หลับอยู่บนเตียงมีทั้งสายน้ำเกลือและเลือด นาคพึมพำอย่างโล่งใจ “โชคดีนะที่นายไม่ตาย”
ooooooo
เวลาเดียวกัน ที่ห้องหนึ่งในบ้านซานกุ้ยหย่งเหวินโทรศัพท์คุยกับฉินฝูที่รักษาตัวอยู่ในคลินิกหมอเถื่อน
หย่งเหวินไม่พอใจมากด่าว่าแค่นี้ก็ทำพลาด ฉินฝูขอแก้ตัวอีกครั้ง โดยจะตามไปฆ่าหลินด้วยมือตัวเองที่โรงพยาบาล
“งั้น ก็รีบเลย ถ้าไม่สำเร็จแกรู้นะว่าแกไม่ควรมีชีวิตอยู่ต่อไปเหมือนกัน” พอวางสายจากฉินฝู หย่งเหวินสบถ “บัดซบ! กะอีแค่คนคนเดียวยังฆ่าไม่ได้”
ใน ห้องประชุมฉายหงกรุ๊ป บรรดาผู้ถือหุ้นยังประชุมกันอยู่ เพ่ยอิงถามว่าหลินหายไปไหนตั้งหลายชั่วโมง หรือว่าเกิดเรื่องอะไร ซานกุ้ยเชื่อว่าไม่มีอะไรเพราะถ้ามีหลินต้องโทร.มาบอกจงซินแล้ว
“เอาล่ะครับ เราอย่าเถียงกันเลย คุณหลินหลานเซ่อยังไม่เป็นอะไร เอาเป็นว่าวันนี้ผมขอปิดการประชุมแค่นี้นะครับ”
พอทุกคนออกไปแล้ว จงซินโทร.หานาคทันที จึงรู้ว่าหลินถูกยิงตอนนี้อยู่โรงพยาบาลและปลอดภัยแล้ว จงซินกำชับนาคว่า
“เอาล่ะ เธอฟังให้ดีนะ เธออยู่กับคุณหลินห้ามใครเข้าออกห้องคุณหลินเด็ดขาด อีกไม่เกินสิบห้านาทีฉันจะไป”
“ได้ รีบมาหน่อยแล้วกัน” นาคใจชื้นขึ้นหันมองหลินที่ยังไม่ฟื้นจับมือสัญญาว่าจะไม่ให้ใครเข้ามา ทำร้ายเขา แต่แล้วก็ฉุกคิดว่าถ้ามือปืนมันตามมาฆ่าเขาที่โรงพยาบาล จะทำยังไง เราคนเดียวจะช่วยเขายังไง นาคคิดหนัก
และแล้วนาคก็คิดออกว่าต้องบอกพยาบาลให้ย้ายห้อง คิดได้ก็วิ่งตื๋อออกไปเลย
หา รู้ไม่ว่าฉินฝูมาถึงโรงพยาบาลและถามห้องพักของหลินหลานเซ่อจากเคาน์เตอร์ อ้างว่าเป็นพี่ชายหลิน พอรู้ก็รีบมารอขึ้นลิฟต์ทันที พอลิฟต์มาปรากฏว่านาคลงมากับลิฟต์ตัวนั้น ทั้งสองมองกันอย่างสังเกตจนนาคก้าวออกจากลิฟต์ก็ฉุกคิดได้ว่าฉินฝูอาจเป็น มือปืนตัดสินใจวิ่งขึ้นบันไดไปทันที
ooooooo
ลิฟต์ขึ้นถึงชั้นสองมีบุรุษพยาบาลเข็นเตียงคนไข้เข้ามา แล้วยังมีพยาบาลวิ่งมาขอไปด้วยอีกคน ทำให้ต้องรอ
เป็น โอกาสดีที่ทำให้นาควิ่งขึ้นไปถึงชั้นสามได้ก่อนลิฟต์ นาควิ่งไปที่ห้อง เข็นเตียงหลินออกไปหลบเข้าห้องอื่นที่ยังว่างอยู่ปิดประตูทันที เมื่อฉินฝูไปถึงห้องพักของหลินพบว่าหลินหายไปแล้ว จึงเดินออกไปหาตามห้องต่างๆ นาคแอบดูอยู่อย่างใจหายใจคว่ำ แล้วมันก็มาถึงห้องที่หลินหลบอยู่จริงๆ!
ฉินฝูเปิดประตูไม่ได้ก็ถีบจนประตูเปิด เจอนาคยืนขวางเตียงหลินประกาศกร้าว
“อย่านะ!! ถ้าแกฆ่าหลินหลานเซ่อ แกต้องข้ามศพฉันไปก่อน”
ฉิน ฝูจ่อปืนใส่นาค เป็นนาทีที่จงซินวิ่งมาเห็น เขายิงฉินฝูฝ่ายนั้นหลบทันกระสุนจึงเฉียดไป ฉินฝูหันยิงใส่หลินถูกนาคเข็นเตียงพุ่งเข้าใส่จนเสียหลัก จงซินยิงใส่ฉินฝูมันกระโดดลงระเบียงหนีรอดไปได้
“คุณหลินปลอดภัยรึเปล่าฤทัยนาค” จงซินถามนาคทันทีที่วิ่งกลับมา นาคบอกว่าปลอดภัย แล้วตัวเองก็เป็นลม ดีที่จงซินรับไว้ทัน
ooooooo
หย่งเหวินดื่มและขว้างแก้วจนไป่หลิงตกใจถามว่าเป็นอะไร ถูกหย่งเหวินไล่จะไปไหนก็ไปตนอยากอยู่คนเดียว
ซา นกุ้ยได้ยินเสียงเอะอะเดินมาถามว่าเสียงอะไร หย่งเหวินโกหกว่าตนทำแก้วชาตก ซานกุ้ยถามหย่งเหวินว่ารู้หรือยังว่าหลินถูกลอบยิง เขาทำไขสือถามว่าหลินปลอดภัยไหม รู้ไหมว่าเป็นฝีมือใคร ซานกุ้ยบอกว่ายังไม่รู้ให้เขาช่วยหาข่าวด้วย บอกว่าเดี๋ยวตนจะไปเยี่ยมหลินที่โรงพยาบาล หย่งเหวินจึงขอไปด้วย
จงซิน ย้ายหลินไปอยู่โรงพยาบาลใหม่ เขาอยู่ดูแลหลินและคุยกันถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่าสงสัยใคร หลินเชื่อว่าต้องเป็นคนใกล้ตัว จงซินถามว่าสงสัยเพ่ยอิงกับซานกุ้ยหรือ หลินเชื่อว่าเป็นสองคนนี้เพราะถ้าตนเป็นอะไรไป คนใดคนหนึ่งในสองคนนี้ต้องขึ้นมาแทนตนและหุ้นส่วนจากสามส่วนก็จะเหลือสอง ส่วน เมื่อคุยถึงตัวบุคคล หลินสงสัยซานกุ้ย ส่วนจงซินสงสัยเพ่ยอิง
พอดีซานกุ้ยกับหย่งเหวินมาเยี่ยม ครู่เดียวเพ่ยอิงก็มา ตรงมามอบกระเช้าให้ พูดกับหลินว่า
“นาย นี่กระดูกเหล็กจริงๆนะหลินหลานเซ่อ มือปืนยี่สิบคนรุม แต่นายโดนยิงแค่นัดเดียว นับถือ” หลินถามว่ารู้ได้ไงว่ามือปืนยี่สิบคน? “ระดับนายถูกยิงข่าวมันปิดไม่มิดหรอก แล้วนายรู้ตัวรึยังว่ามันผู้ใดที่ต้องการเก็บนาย”
เมื่อหลินบอกว่ายัง เพ่ยอิงโพล่งไปว่าคนที่อยากให้เขาตายอยู่ในห้องนี้ ซานกุ้ยด่าว่าทำไมพูดหมาๆแบบนี้ เพ่ยอิงพล่ามถึงผลประโยชน์ที่จะได้รับ บอกว่าถ้าซานกุ้ยไม่ได้ยิงก็ต้องเป็นตน แต่ตนไม่ได้ยิงก็ต้องเป็นจงซิน จงซินโต้ว่าตนคงไม่ทำอย่างนั้น เพ่ยอิงหันไปทางหย่งเหวินทันทีว่า
“ต้องเป็นนายแน่หย่งเหวิน!”
ทั้ง สามโต้เถียงกันอย่างหน้าดำคร่ำเครียด เพ่ยอิงตัดบทว่า คนอย่างตนถ้าจะฆ่าหลินหลานเซ่อก็ต้องฆ่าด้วยมือตัวเอง อวยพรให้หลินหายไวๆแล้วขอตัวกลับ
ซานกุ้ยพูดกับหลินว่าเขาคงเข้าใจตนดีเพราะเป็นเพื่อนกับพ่อเขาคงไม่ทำเรื่องเลวๆแบบนั้นแน่ ส่วนหย่งเหวินบอกหลินว่าไม่ต้องห่วงตนจะช่วยหาข่าวให้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ แล้วทั้งสองก็ลากลับ
“ผมว่าจากนี้ไปคุณต้องระวังตัวมากขึ้นอีกสองเท่า” จงซินเสนอ หลินถามถึงนาค จงซินบอกว่า “หลังจากย้ายคุณมาที่นี่ ผมก็ให้คนไปส่งเธอแล้วครับ”
“ถ้าไม่ได้ฤทัยนาค ป่านนี้ฉันอาจจะไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้แล้ว”
“ไม่น่าเชื่อนะครับ ว่าเด็กนั่นจะพาคุณหนีรอดมาได้”
“ใช่...” หลินถอนใจยาวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เวลานั้น
ooooooo
รุ่งขึ้น เมื่อนาคไปโรงเรียน เพื่อนนักเรียนบ้างฝากดอกไม้ บ้างฝากคุกกี้ไปเยี่ยมหลิน นาครับไว้แต่ไม่แน่ใจว่าเขาจะให้ตนไปเยี่ยมหรือเปล่า
แดนนี่เรียกนาคไปด่าว่าทำไมโง่อย่างนี้ ถ้าเธอ ปล่อยให้หลินหลานเซ่อตายก็เท่ากับล้างหนี้ให้พ่อเธอไปด้วย พอนาคสนใจแดนนี่อาสาจะหาปืนให้
แต่พอนึกได้ นาคบอกว่าตนทำไม่ได้หรอก เพราะตนฆ่าคนไม่เป็น และที่สำคัญคือ...
“ตอนเกิดเรื่อง เราสองคนหนีไปเจอทางตัน เขาบอกกับฉันว่าให้ทิ้งเขาแล้วหนีไปเสีย เขาอุตส่าห์เป็นห่วงฉัน ฉันฆ่าเขาไม่ลงหรอก” แดนนี่ยุว่าหลินพูดไปอย่างนั้นเองไม่ได้จริงใจอะไรหรอก “แต่ตอนนั้นเขาพูดจริงนะแดน เขายังตะคอกไล่ฉันเลยว่าให้ไปเสีย เขาบอก หนีไปซะฤทัยนาคทิ้งฉันไว้ที่นี่”
แดนนี่ถามว่าเธอมีใจให้หลินไปแล้วใช่ไหม ถ้าเป็นตนอาจจะจับหลินส่งให้พวกที่ตามฆ่าเสียด้วยซ้ำ
“นายนี่มันโหดจริงๆ เอ่อนี่เดี๋ยวเรียนแล้วไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนหน่อยสิ” แดนนี่ถามว่าทำไมต้องเป็นตนด้วย “ก็นายมีรถแต่ฉันไม่มี เอาน่า...หลังจากเยี่ยมเสร็จฉันจะเลี้ยงข้าวนาย นะ...แดนนี่คนดี” นาคลูบแก้มแดนนี่เบาๆอย่างเอาใจ
“เอาล่ะ เลิกคุยกันได้แล้ว” ครูเข้ามาสั่ง นาคเดินไปนั่งที่โต๊ะแล้วหันมองแดนนี่ เห็นเขาส่ายหน้า
ooooooo
เหม่ยจิงได้ข่าวหลินถูกยิง เธอยกเลิกงานทุกอย่างมาเยี่ยมหลิน แต่พอเธอเข้าไปในห้องกลับเจอสีหน้าเย็นชาของหลิน
หลินบอกให้เธอกลับไปทำงานเสียตนไม่เป็นอะไรแล้ว เหม่ยจิงถามอะไรเขาก็ตอบสั้นๆอย่างขอไปที เธอถามว่า ตอนเกิดเหตุไม่มีใครช่วยเขาเลยหรือ เขาตอบสั้นๆว่า “ไม่มี”
แล้วหลินก็บอกให้เธอกลับไปเสียตนปวดหัวอยากนอนพัก เรียกอาฉีให้ไปส่งเธอ พอดีจงซินมาถึงจึงเปลี่ยนใจให้จงซินพาเธอไปส่ง ก่อนจงซินจะพาเธอไป หลินถามว่าเห็นฤทัยนาคมาบ้างหรือเปล่า จงซินบอกว่ายังไม่เห็นเลย
เหม่ยจิงเดินหน้าง้ำออกไป ถามจงซินว่าทำไมหลินถึงถามถึงเด็กคนนั้น จงซินบอกว่านาคเป็นคนขับรถให้หลิน
“ฉันอุตส่าห์มาเยี่ยมไม่สนใจ กลับไปถามหาเด็กขับรถ” เหม่ยจิงบ่นอย่างน้อยใจ
พอดีนาคหอบของฝากจากเพื่อนๆมาเยี่ยมหลิน พยาบาลไม่ให้แดนนี่เข้าเยี่ยม นาคจึงให้รอแล้วค่อยกลับพร้อมกัน
เหม่ยจิงมาเจอนาค ถามอย่างไม่พอใจว่าเธอมาเยี่ยมหลินหรือ นาคบอกเปล่าตนเอาของฝากจากเพื่อนๆ มาให้เท่านั้น แต่พอนาคผลักประตูเข้าไป หลินพูดทันทีว่า บอกแล้วไงว่าอยากอยู่คนเดียว นาคเลยเดินออกไปแล้วเคาะประตู หลินหันมอง พอเห็นเป็นนาคก็เงียบ
“ขอโทษ ฉันแค่จะเอาของฝากจากเพื่อนๆที่โรงเรียนมาให้นาย” แล้วเอาให้ทีละอย่างจากเพื่อนทีละคน เสร็จแล้วบอก “ก็แค่นี้แหละค่ะขอโทษนะที่มารบกวนนาย” หลินถามว่าจะไปไหน “ก็กลับไปทำงานสิคะ ฉันมีงานรอบดึก”
หลินตัดสินใจถามว่า จงซินบอกว่าเธอตบหน้าตน นาคตกใจบอกว่าทำไปเพราะไม่รู้จะทำอย่างไรให้เขาฟื้น หลินถามว่าตบไปกี่ที นาคบอกว่าจำไม่ได้รู้แต่ว่าตบไปหลายผัวะเพราะกลัวเขาตาย แต่ตนไม่ลืมสัญญาหรอกหลินถามว่าสัญญาอะไร?
“ก็ตอนนั้นฉันบอกกับนายว่าถ้านายฟื้นขึ้นมาฉันจะให้นายตบหน้าคืน แต่ฉันให้ตบวันละครั้งได้ไหม เพราะฉันกลัวหน้าบวม แต่ฉันจะมาให้นายตบทุกวันหลังจากเลิกเรียน”
หลินย้ำถามว่าจริงนะ นาคยืนยันแต่ต้องตบแค่วันละครั้งเดียวและสลับข้างด้วยไม่อย่างนั้นแก้มจะบวมไม่เท่ากัน ขอให้เขาเริ่มวันนี้เลย ฉุกคิดได้บอกว่าให้ตบข้างขวาก่อน แล้วเอียงแก้มขวาให้ตบแต่กลัวเจ็บเกร็งหน้าจนกล้ามแก้มกระตุก
พอหลินยกมือขึ้นจะตบนาคก็หลับตาปี๋ เขาไม่ตบแต่กลับเอามือแนบแก้มแทน นาคลืมตาถามว่าทำไมไม่ตบ?
“ฉันคงตบหน้าคนที่ช่วยชีวิตฉันไว้ไม่ได้หรอก”
นาคจับมือเขาออกจากแก้มถามว่ามีอะไรหรือ เขาบอกว่าตนมีงานเอกสารต้องสะสาง เธอต้องมาอ่าน
ให้ฟังทุกวัน นาคถามว่าทำไมไม่ให้จงซินหรือเลขาของเขาทำเพราะเขาย่อมรู้งานดีกว่าตน
“ในสถานการณ์อย่างนี้เธอว่าฉันจะไว้ใจใครได้อีกหรือ แล้วเธอเองก็รับปากฉันแล้วว่าจะมาที่นี่ทุกวัน” นาคจึงรับปาก หลินกุมมือนาคไว้เอ่ยอย่างอ่อนโยน “ขอบใจนะที่เธอไม่ทิ้งฉัน”
“แต่ฉันขอเปลี่ยนเป็นเงินได้ไหม เพราะฉันเป็นหนี้นายอีกเยอะเลย”
หลินมองนาคเปลี่ยนเป็นตีหน้าขรึมเข้มและ...ส่ายหน้า
นาคกลับลงมาเจอแดนนี่ทำหน้าตึงบ่นว่าไปนานจนตนเกือบจะกลับอยู่แล้ว พอรู้ว่าหลินคุยอะไรกับเธอ แดนนี่ด่า
“ไอ้หลินหลานเซ่อนี่มันมุกเยอะนะ” นาคถามว่ามุกอะไร “มุกหมาแก่ไง รู้จักเปล่า?” นาคก็ยังไม่เข้าใจอีก แดนนี่ถอนใจเซ็งๆ ชวนไปกินข้าวกันดีกว่าถามว่าเธอจะเลี้ยงใช่ไหม นาคบอกว่าใช่ ตบบ่าแดนนี่แล้วพากันเดินลงบันไดไป
ooooooo
จงซินไปส่งเหม่ยจิงที่อพาร์ตเมนต์ ให้คนขับรถรอแล้วตัวเองขึ้นไปส่งเธอถึงห้อง เหม่ยจิงชวนเข้าห้องอ่อยจนถึงห้องนอน สุดท้ายถามว่าในสายตาเขาเห็นว่าตนสวยไหม
“สวย...เอาละครับผมขอตัว” จงซินเดินลิ่วออกไปเลย เหม่ยจิงมองตามพึมพำขำๆ
“แค่ลองใจอยากจะรู้ว่ากล้าตีท้ายครัวหลินหลานเซ่อรึเปล่า ที่แท้ก็ซื่อสัตย์ยิ่งกว่าหมาจู”
ส่วนจงซินพอออกมาได้ก็เตือนตัวเองใจเต้นตึ้กตั้กว่า “เราต้องพยายามไม่อยู่ใกล้เธอ”
ที่บ้านซานกุ้ย ไป่หลิงตกใจที่ถูกหย่งเหวินตวาดไล่วันนั้น แต่ก็ยังดูแลเขาเยี่ยงภรรยาที่ดี จนวันนี้เธอตกใจเมื่อบังเอิญได้ยินหย่งเหวินพูดโทรศัพท์อยู่ในห้องว่า
“ตามหาตัวไอ้ฉินฝูให้เจอ แล้วเก็บมันเสีย”
เธอเข้าไปถามว่าโทร.หาใครแต่เช้า หย่งเหวิน
บอกว่าตนจองโต๊ะอาหารค่ำสำหรับเราสองคน เลี้ยงขอโทษที่วันก่อนพูดจาไม่ดีกับเธอ ทั้งยังชวนบ่ายนี้ไปซื้อเพชรกัน ตนอยากซื้อให้เป็นของขวัญเธอ ไป่หลิงขอบคุณแต่ใจระแวง ดังนั้น เมื่อเอาชาร้อนไปให้ซานกุ้ยเธอจึงถามว่า รู้จักคนชื่อฉินฝูไหม ปรากฏว่าซานกุ้ยไม่รู้จัก ทำให้เธอยิ่งสงสัย
เวลาเดียวกันนั้น ฉินฝูที่กำลังจะไปเก็บหลินแก้มือตามที่ขอไว้กับหย่งเหวิน เขาเห็นชาย 3 คนที่ชั้นล่าง ในสายตานักฆ่าด้วยกันดูออกว่าพวกนั้นมาทำไม เขารู้ตัวทันทีว่า ถูกหย่งเหวินส่งคนมาเก็บตนแล้ว จึงหาทางหนีเอาชีวิตรอด
ฝ่ายหลินกับจงซินกำลังปรึกษากันที่จะตามหามือปืนที่รอดไปได้ในวันนั้น จงซินบอกว่าถ้าเราหาตัวมือปืนได้ก็จะรู้ว่าใครเป็นคนบงการฆ่าหลิน
“ฉันกลัวว่ากว่าเราจะตามตัวเจอ มันอาจจะเป็นศพไปแล้วก็ได้ เพราะตอนนี้ไอ้คนที่ว่าจ้างมันคงตามฆ่าปิดปากอยู่เหมือนกัน”
พอดีนาคมาถึง จงซินถามว่าวันนั้นเธอเห็นหน้ามือปืนที่มาตามฆ่าคุณหลินที่โรงพยาบาลใช่ไหม หน้าตามันเป็นยังไงอายุเท่าไหร่
“หน้าตามันดีเหมือนกันนะ...อายุสักสามสิบกว่าๆ แล้วก็...สูงกว่าฉันหน่อย” จงซินถามว่าถ้าเจออีกครั้งจำได้ไหม นาคบอกว่าจำได้ ถามว่าจับมันได้แล้วหรือ พอรู้ว่ายังก็ผิดหวัง จงซินหันไปขอตัวกับหลิน บอกว่าพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่
เมื่อจงซินไปแล้ว นาคถามถึงงานที่จะให้ตนทำ หลินให้หยิบรายงานบนโต๊ะมาอ่านให้ฟัง พอหยิบมาปรากฏว่าเป็นภาษาจีน หลินเพิ่งนึกได้ จึงเอาบัญชีไปแนะนำให้ดูชี้ให้ดูว่าตรงนี้เป็นรายรับ ตรงนี้เป็นรายจ่ายและตรงนั้นเป็นผลรวม
นาคทำงานอย่างตั้งใจ ทั้งยังดูแลหลินอย่างดี ป้อนน้ำป้อนข้าวป้อนยาให้เขาราวกับพยาบาลมืออาชีพ ตัวเองกินข้าวแล้วก็ทำงานต่อจนหลับไปคาเก้าอี้ทั้งที่เอกสารยังอยู่ในมือ
ooooooo
ขณะที่มีนาถูกเพ่ยอิงสั่งขังไว้เป็นตัวประกันนั้น ลูกน้องเพ่ยอิงก็รายงานว่า สายรายงานจากสนามบินว่าวิษณุขึ้นเครื่องหนีกลับเมืองไทยไปแล้ว
“ระยำ!” เพ่ยอิงสบถ แต่ก็ไม่ให้ลูกน้องไปตามเพราะตนมีมีนาเป็นตัวประกันอยู่ ลูกน้องถามว่าจะคุ้มหรือเงินยี่สิบล้านกับผู้หญิงคนหนึ่ง เลยถูกเพ่ยอิงตวาดให้หุบปาก
เพ่ยอิงเข้าไปหามีนาบอกว่าพ่อเธอหนีไปแล้ว ฉะนั้นเธอจะต้องใช้หนี้แทนพ่อ มีนาที่แอบกำส้อมไว้ในมือขู่ไม่ให้เพ่ยอิงเข้าใกล้ เพ่ยอิงหน้ามืดพุ่งเข้ากอดเลยถูกมีนาเอาส้อมจิ้มหลัง แล้วเอาส้อมจ่อคอตัวเองขู่ว่าถ้าเขายังจะเข้ามาตนจะแทงคอตัวเอง เพ่ยอิงจึงปล่อยไปก่อน
เพ่ยอิงสั่งป้าเหมยที่ดูแลมีนาอยู่ว่าต่อไปนี้ห้ามให้ช้อนส้อมมีนา แต่ให้เธอกินข้าวกับมือแทน!
มีนาหาทางหนีไปจากที่นี่ เพราะถ้าอยู่ต่อไปต้องถูกเพ่ยอิงบังคับขืนใจแน่ ดังนั้นเมื่อเพ่ยอิงเข้าหาเธอในวันต่อมา เธอหลอกล่อขอไปอาบน้ำแล้วโผล่มาบอกเพ่ยอิงเอาเสื้อผ้าให้ที เธอใช้ไม้ดูดส้วมฟาดต้นคอจนเพ่ยอิงเซ แล้ววิ่งหนีออกไป
แต่ในที่สุดมีนาก็ถูกเพ่ยอิงส่งลูกน้องตามจับตัวกลับมาได้ คราวนี้เขาสั่งขังเธอไว้ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่มีเพียงเตียงเท่านั้น สั่งลูกน้อง “เฝ้าเธอไว้ให้ดี ถ้าเธอหนีไปได้อีกละก็ เอ็งหัวขาด!”
ooooooo
เพื่อเลียบเคียงและหยั่งเชิงหลินว่ารู้เบาะแสมือปืนที่จะฆ่าเขาหรือยัง หย่งเหวินให้ไป่หลิงทำซุปร้อนๆ ไปให้หลินที่โรงพยาบาล
หย่งเหวินบอกหลินว่าตนให้คนออกตามหามือปืนที่หนีรอดไปได้แล้วอีกไม่นานคงได้ตัว แล้วถามว่าหลินรู้ไหมว่าใครเป็นคนบงการ หลินบอกว่าตนไม่แน่ใจเพราะมีหลายคนและหลายกลุ่มที่อยากให้ตนตาย
“แล้วคนใกล้ตัวล่ะครับ คุณหลินสงสัยใครบ้างไหมครับ...อย่างเช่น เพ่ยอิง เพราะเท่าที่ผมเห็น คุณเพ่ยอิงอยากขึ้นมาเป็นหัวหน้าของฉายหงกรุ๊ปนะครับ”
“ไม่ใช่แค่เพ่ยอิงคนเดียว ท่านซานก็ต้องอยากขึ้นมาเหมือนกันจริงไหม” หลินถาม ไป่หลิงแก้ต่างให้
ซานกุ้ยว่า เขาไม่มีวันทำเรื่องเลวทรามอย่างนั้น หย่งเหวินถามอีกว่าวันนั้นที่หลินรอดมาได้เพราะมีคนช่วยใช่ไหม
“ไม่มี” หลินตอบห้วนๆ หย่งเหวินบอกว่ามีคนเขาพูดกัน “ใครพูดให้นายฟัง เพราะวันนั้นไม่มีใครมีชีวิตรอด นอกจากไอ้มือปืนที่เรากำลังตามตัวมันอยู่”
เลียบเคียงหยั่งเชิงได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว หย่งเหวินชวนไป่หลิงกลับอ้างว่าไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของหลิน
“ใครกันนะ ที่บงการเรื่องนี้??” หลินพึมพำกับตัวเองอย่างครุ่นคิด
ส่วนไป่หลิงออกมาแล้วก็ติติงหย่งเหวินว่าถ้าไม่มีหลักฐานก็ไม่ควรพาดพิงเพ่ยอิงอย่างนั้น ถูกหย่งเหวินตัดบทว่า
“พี่ว่าเธออย่ารู้ดีเลย ในวงการนี้เราไว้ใจใครไม่ได้หรอก”
ไป่หลิงเงิียบไปแต่ใจยังไม่หยุด เธอเหลือบมองหย่งเหวินอย่างไม่สบายใจ
ooooooo
ระหว่างหย่งเหวินกับไป่หลิงออกจากห้องหลินมานั้น เจอนาคกำลังเดินไปที่ห้องหลิน ทั้งหย่งเหวินและนาคต่างมองกันด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน
“ใคร...มาจ้องหน้าเราแปลกๆ” นาคพึมพำ แต่ไม่ติดใจ เดินเข้าห้องพักหลินก็ลงมือทำงานอย่างคร่ำเคร่ง จดๆกดๆเครื่องคิดเลขแล้วดีดนิ้วอย่างลิงโลดใจ จนหลินถามว่าเป็นอะไรดีดดิ้นอย่างกับมดโดนไฟ
“ฉันคิดออกแล้วว่าจะช่วยบริษัทนายประหยัดค่าไฟได้ยังไง” แล้วนาคก็บรรยายให้ฟังถึงวิธีการประหยัดไฟและมูลค่าจากการประหยัดเดือนละเท่าไหร่ ประหยัดได้ปีละถึงแสนสองหมื่นเหรียญทีเดียว สาธยายแล้วถามหลินว่าจะซื้อไอเดียตนไหม พอหลินบอกว่าก็ดีเหมือนกัน นาคเสนอทันที
“ฉันขายนายหมื่นนึง” พอถูกเขาหาว่าหายใจเข้าออกเป็นเงินหมด ก็หักคอเอาว่า “ก็ฉันเป็นหนี้นายตั้งเยอะนี่ สรุปว่าตัดหนี้ไปหนึ่งหมื่นเลยนะ จะได้เหลือสิบแปดล้านเก้าแสนสองหมื่น”
หลินอมยิ้ม นาคตั้งหน้าตั้งตาเขียน พอเงยหน้าเห็นเขามองอยู่ ถามว่าจ้องหน้าตนทำไม หลินให้เธอเอาแฟ้มพวกนั้นไปหัดแปลพรุ่งนี้เอามาส่ง นาคโวยวายว่าพรุ่งนี้วันสิ้นปี ตนมีของขวัญต้องไปส่งให้ลูกค้าเยอะแยะเลื่อนไปอีกสองวันได้ไหม
“ไม่ได้ พรุ่งนี้ฉันจะออกจากโรงพยาบาล เธอต้องไปพบฉันที่บริษัทตอนทุ่มตรง” นาคพยายามจะต่อรอง ถูกตัดบทว่า “ไม่มีแต่ ฉันต้องการพบเธอพรุ่งนี้” พอนาคจะไปก็ถูกเรียกไว้ พลางลุกเดินมาหา นาคมองอย่างประหม่าเขายิ่งจ้องหน้านาคก็ยิ่งประหม่า หลินเอื้อมมือมาเช็ดที่แก้มให้บอกว่าหน้าเธอเลอะหมึก แล้วย้ำ “อย่าลืม พรุ่งนี้ฉันต้องเจอเธอนะ”
ออกมาเจอจงซินพอดี นาคบ่นว่าเจ้านายของเขาใช้ให้ตนไปแปลเอกสารจะเอาพรุ่งนี้ซึ่งเป็นวันสิ้นปี ทั้งที่พรุ่งนี้ตนมีงานมากมาย บ่นแล้วบอกว่าต้องรีบไปทำงาน จงซินแทบไม่มีโอกาสพูด มองนาคขำความขึงขังขันแข็งของเธอ
ooooooo
เมื่อเข้าไปในห้อง จงซินแปลกใจที่เจอหลินเปิดโทรศัพท์ฟังเพลงอยู่ จงซินรายงานว่า เมื่อบ่ายนี้อาเหว่ยโทร.มาบอกว่ายังตามหานันทกาไม่เจอ
หลินฟังอย่างไม่สนใจนักจนจงซินแปลกใจ หลินชี้แจงว่าคงเพราะตนมีหลายเรื่องต้องคิด เลยลืมๆไปและอีกอย่าง เวลานี้เรามีน้องสาวเธอเป็นตัวประกันอยู่แล้ว จงซินบอกว่าตนกำลังจะพูดเรื่องฤทัยนาคอยู่พอดี หลินถามว่ามีอะไรหรือ
“เธอเป็นคนช่วยชีวิตคุณ ถ้าไม่ได้เธอป่านนี้คุณคงถูกไอ้พวกนั่นฆ่าตายไปแล้ว ผมว่า...คุณควรจะยกหนี้ทั้งหมดให้กับเธอ แล้วปล่อยเธอกลับไปเมืองไทยได้แล้ว เพราะชีวิตคุณมีค่ามากกว่าหนี้ที่พ่อเธอติดเราไม่รู้กี่พันเท่า” พูดแล้วเห็นหลินนิ่ง จงซินถาม “คุณหลินคิดว่ายังไงครับ”
“เรื่องนี้ฉันจะตัดสินใจอีกที” หลินตอบขรึมจนจงซินต้องบอกว่างั้นก็ได้ แต่พอจงซินออกไป หลินพึมพำจริงจัง “ไม่...ฉันจะไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น” ส่วนจงซิน
ก็พึมพำกับตัวเอง “อย่าบอกนะว่าคุณแอบรักเด็กคนนี้แล้ว”
เช้านี้นาคยังต้องเร่งส่งของขวัญไปตามบ้านต่างๆ
ปั่นจักรยานจนน่องโปน ในขณะที่หลินโทร.บอกซุ่นลี่เลขาของเขา ค่ำนี้ให้สั่งอาหารขึ้นไปที่ห้องพักตนสองที่ ย้ำว่า “ขอลอบสเตอร์ตัวใหญ่ด้วยนะ” สั่งเลขาแล้วหลินนั่งยิ้ม
ซุ่นลี่เห็นช่อดอกไม้และของขวัญที่หลินส่งให้เหม่ยจิงยังวางอยู่บนโต๊ะ พอถามผู้ช่วยบอกว่า แมสเซนเจอร์ยังไม่กลับ เป็นจังหวะที่นาคเอาของมาส่งพอดี ซุ่นลี่เลยให้นาคไปส่งแทน เห็นนาคลังเลซุ่นลี่จ้าง 500 ขอร้องให้ช่วยทีเพราะถ้าหลินรู้ว่ายังไม่ส่งให้แฟนเขามีหวังโกรธแน่ อย่าให้หลินต้องเสียใจเลยนะ นาคจำต้องรับทำให้ ซุ่นลี่ถอนใจโล่งอกที่รอดตายหวุดหวิด
เย็นแล้ว หลินนั่งรถกลับ เขายิ้มอย่างมีความสุขเมื่อคิดถึงบรรยากาศที่กำลังจะเกิดขึ้น...
ส่วนนาคยังปั่นจักรยานที่หน้ารถมีช่อดอกไม้ของหลินวางอยู่ พุ่งลงจากเนินอย่างเร็วเพื่อเอาไปมอบให้เหม่ยจิง
ooooooo
