ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ลูกไม้หลากสี

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

หลังทำใจอยู่พักใหญ่ สุรัมภาจึงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้สุตาภัญ และชนกชนม์ฟัง เริ่มตั้งแต่เธอวิ่งหนีชนกชนม์เพราะถูกปฏิเสธความรัก มาเจอเพทายกับพวกฉุดขึ้นรถพาเข้าโรงแรม และจบที่ชยางกูรทำทีมาช่วย แต่กลับหลอกเธอไปข่มขืนเพื่อแก้แค้นที่สุตาภัญเล่นตัวไม่ยอมตกเป็นเมียเขา

“เพราะพี่เป็นต้นเหตุ ภา...พี่ขอโทษ” สุตาภัญดึงสุรัมภามากอด ร้องไห้เสียใจที่มีส่วนทำให้น้องต้องเจอเรื่องเลวร้าย ชนกชนม์แค้นใจมาก ประกาศลั่นเรื่องนี้ชยางกูรต้องรับผิดชอบ...

ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์ของณวัตร กัณฐิกาโกรธจัดเมื่อรู้ว่ากฤติยาไปเปิดแผงขายขนมที่ตลาดนัด สั่งให้เลิกขาย ทำตัวจนๆแบบนี้เดี๋ยวใครก็จับได้ว่าเราสองคนมาจากสลัม

“มาจากสลัมมันผิดตรงไหนคะแม่ การขายของก็เป็นอาชีพที่สุจริต ยายสอนให้แอนภูมิใจและรักในการทำงาน แม้ว่างานนั้นจะได้เงินน้อย ก็ไม่มีใครมีสิทธิ์มาดูถูกคุณค่าตัวเราจากงาน หรือแม่ต้องการให้แอนไปขายตัวอย่างแม่” กฤติยายอกย้อนอย่างเจ็บแสบ กัณฐิกาฉุนขาด ตบหน้าลูกฉาดใหญ่

“ไม่ต้องมาย้อนฉัน แกไปเคลียร์กับไอ้แว้นสุรเดชยังไง มันถึงบุกมาที่นี่...มันมาเปิดโปงว่าแกเป็นลูกฉัน ดีนะที่ฉันกล่อมคุณณวัตรไว้ได้ ทุกอย่างเกือบพังลงเพราะแก”

กฤติยาเตือนว่าสักวันความจริงต้องเปิดเผย แม่ควรเป็นฝ่ายบอกณวัตรเองจะดีกว่า ถ้าเขารักแม่จริงต้องยอมรับได้ กัณฐิการู้ว่าณวัตรรักเธอ แต่ไม่เท่ากับที่เขารักลูกของเขา กฤติยานิ่วหน้าสงสัย เธอจึงอธิบายเพิ่มเติม

“แม่ใหม่ของนิกกี้ไม่ใช่แค่ดี แต่ต้องดีที่สุด เขาคาดหวังผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบให้ลูกเขา ไม่ใช่อดีตผู้หญิงหากินอย่างฉัน” กัณฐิกาพูดไปร้องไห้ไป กฤติยาสงสารแม่จับใจ เข้าไปเช็ดนํ้าตาให้ แล้วแนะว่าถ้าณวัตรยอมรับอดีตของแม่ไม่ได้ แม่ควรกลับไปตั้งต้นใหม่กับคนที่ยอมรับตัวตนของแม่ได้ แบบนั้นน่าจะมีความสุขมากกว่า

“ไม่...ฉันเหนื่อยมามากพอแล้ว ฉันจะไม่ยอมถอย มันเป็นหน้าที่ของแกที่ต้องปกปิดความลับทั้งหมด ไอ้สุรเดชกล้ามาแฉเพราะแกพลาดท่าเสียตัวให้มัน...มันถึงไม่แคร์ไม่ฟังแก”

“แม่เห็นแอนเป็นผู้หญิงใจง่ายหรือ” กฤติยาตัดพ้อ

“หรือให้ฉันคิดว่าแกรักนวลสงวนตัว ออกซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ตั้งแต่นมยังไม่แตกพาน ชีวิตพวกแกมันจะมีอะไร นอกจากรักสนุกไปวันๆ”

กฤติยาเสียใจที่ถูกแม่ตัวเองดูถูก ประชดว่าจะเป็นอย่างที่แม่ว่าให้ดู แล้ววิ่งหนีออกจากห้อง กัณฐิกาตะโกนด่าไล่หลัง จะไปสำส่อนที่ไหนก็เชิญ แต่อย่าทำให้เธอเดือดร้อน แล้วหันไปพูดกับภาพถ่ายยายแก้วที่วางอยู่ โยนความผิดให้คนตายที่ไม่รู้จักสั่งสอนหลานทำให้กฤติยาใฝ่ตํ่าเสียคน

ooooooo

ในเวลาต่อมา ชนกชนม์พาสุตาภัญกับสุรัมภามาพบชลนิภาที่บ้าน เพื่อให้ชำระความในสิ่งที่ชยางกูรก่อไว้ เธอกลับไม่เชื่อว่าลูกชายสุดสวาทจะทำเรื่องเสื่อมเสียพรรค์นั้น ชยางกูรกลับมาพอดี ต่อว่าชนกชนม์ว่ามาใส่ร้ายอะไรตนให้แม่ฟังอีก สุตาภัญไม่รอช้าปรี่เข้าไปหา

“นายมาก็ดีแล้ว บอกความจริงกับแม่นายว่านายทำอะไรน้องฉัน”

ชยางกูรทำเป็นไม่รู้เรื่อง แสร้งถามสุรัมภาว่าตนไปทำอะไรให้ เธอทั้งกลัวทั้งอับอายไม่กล้าพูด เขาได้ทีรุกไล่ ถ้าสุรัมภาไม่พูดออกมาก็แปลว่ากำลังโกหกแม่ของเขา เธอยิ่งกลัวหนัก หนีไปหลบหลังพี่สาว

“ฉันรู้ว่าพวกเธออยู่ข้างพี่ชนกชนม์เห็นฉันเป็นศัตรู แต่ฉันไม่เคยทำร้ายเธอ ทำไมต้องมาใส่ความกันด้วย”

“ชยางกูร...นายไม่ต้องมาตีหน้าซื่อ ยอมรับความจริงได้แล้วว่านายข่มขืนภาจนท้อง” สุตาภัญตะคอกใส่อย่างเอาเรื่อง ชยางกูรปากแข็งไม่ยอมรับ หนําซํ้ายังกล่าวหาว่าชนกชนม์กับพวกใส่ร้ายหวังจะทำลายอนาคตเขา รู้ทั้งรู้ว่าสุรัมภาใจแตก ไปกับผู้ชายไม่เลือกหน้า กลับมาโยนให้เขารับบาป สุตาภัญโกรธที่ชยางกูรปฏิเสธหน้าด้านๆ จะเข้าไปตบสั่งสอน แต่เขาคว้ามือไว้ ก่อนจะผลักเธอออก แล้วหันไปชี้หน้าสุรัมภา

“ฉันยอมรับว่าเธอน่ารัก แต่ฉันไม่เคยสนใจเธอเลย เพราะฉันรู้ว่าเธอผ่านผู้ชายมานับไม่ถ้วน”

สุรัมภาอับอายมาก ขอร้องสุตาภัญให้พากลับบ้าน ชนกชนม์ทนฟังไม่ไหวสั่งให้ชยางกูรหยุดพูดจาดูหมิ่นดูแคลนได้แล้ว และขอร้องให้ชลนิภาตัดสินเรื่องนี้

ชลนิภานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทางชนกชนม์

“ถ้าลูกกูรทำผิดจริง ทำไมไม่เรียกร้องในวันเกิดเหตุ มาเรียกร้องอะไรป่านนี้”

“สุตาภัญจะเอาเรื่องตั้งแต่วันนั้น ผมขอร้องไว้ ผมไม่อยากให้น้องเสียอนาคต หวังว่าน้องจะกลับตัวกลับใจ แล้วที่สำคัญ ผมไม่รู้ว่ากูรขืนใจภา” ชนกชนม์หวังจะได้รับความยุติธรรมจากแม่ แต่เธอกลับเข้าข้างชยางกูรเช่นเคย กล่าวหาว่าเขาสวมรอยเป็นพยานให้สองศรีพี่น้องเพื่อจะเล่นงานลูกชายสุดที่รักของตน แล้วตบตีเขาไม่ยั้ง ชยางกูรสบช่องรีบสวมบทพ่อพระ เข้าไปห้ามแม่ไม่ให้ทำร้ายชนกชนม์

ยิ่งทำให้ชลนิภาเชื่อสนิทใจว่าลูกกูรของเธอเป็นคนดี ไล่ชนกชนม์กับพวกกลับ สุตาภัญไม่ยอมไปไหนทั้งสิ้นจนกว่าชยางกูรจะยอมรับผิด ชลนิภาท้าให้ไปฟ้องตำรวจ จะได้เรียกนักข่าวให้มาทำข่าวประจานให้รู้กันทั่วว่าสุรัมภาใจแตก ท้องไม่มีพ่อ แล้วยังมาหมิ่นประมาทลูกของเธอ สุรัมภาทนฟังต่อไปไม่ไหว วิ่งร้องไห้ออกไป

“เรามาเจรจาด้วยเพราะไม่อยากทำลายชื่อเสียงคุณอา แต่ในเมื่อคุณอาต้องการอย่างนั้น ตาคงต้องใช้กฎหมายเรียกร้องความเป็นธรรม” สุตาภัญพูดจบ รีบตามน้องออกไป ชนกชนม์ไหว้ลาชลนิภา

“ผมลาล่ะครับคุณแม่”

“ฉันบอกแล้วไงไม่ต้องเรียกฉันว่าแม่ แล้วไม่ต้องมาเหยียบบ้านนี้อีก ฉันเกลียดแกได้ยินไหม ฉันเกลียดแก” ชลนิภาตะคอกเสร็จ สะบัดหน้าเดินออกไป

“เชื่อหรือยังว่าไม่มีใครรักแก...ไอ้หมาขี้เรื้อน” ชยางกูรหัวเราะใส่หน้าชนกชนม์ แล้วเดินตามแม่ขึ้นบ้าน ชนกชนม์เสียใจและผิดหวังมาก ตั้งใจจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกต่อไปเพื่อความสบายใจของแม่

ooooooo

สุตาภัญตามมาปลอบสุรัมภาที่กำลังขวัญเสียให้คลายกังวล ชนกชนม์เข้ามาช่วยปลอบอีกแรงหนึ่งว่าไม่ต้องเสียใจ เขาเต็มใจจะเป็นพยานให้เธอเอาผิดชยางกูรแล้วชวนไปแจ้งความ สุรัมภาไม่ยอมไป ถ้าขืนพ่อรู้เรื่องนี้ต้องฆ่าเธอตายแน่ ชนกชนม์อาสาจะช่วยพูดกับพ่อของเธอให้ รับรองว่าท่านต้องเข้าใจและเห็นใจเธอ

“ทำตามที่ภาบอก...นายยังไม่รู้จักพ่อฉันดีพอ ผลร้ายจะตกที่น้องฉัน” สุตาภัญเสียงเครียด

สุรัมภาได้ฟัง ยิ่งไม่สบายใจ ร้องไห้วิ่งหนี ชนกชนม์เป็นห่วงจะวิ่งตาม แต่สุตาภัญดึงแขนไว้ ขอร้องเขาให้เลิกยุ่งกับเราสองพี่น้อง ชนกชนม์ไม่สนใจ ขยับจะไป สุตาภัญตวาดลั่นว่าไม่ต้องยุ่ง ออกไปจากชีวิตเธอกับน้องได้แล้ว เขาไม่เข้าใจ ทำไมเธอต้องโกรธขนาดนี้ สุตาภัญโทษชนกชนม์เป็นต้นเหตุทำให้น้องของเธอต้องเจอเรื่องเลวร้าย และผู้ชายที่ย่ำยีสุรัมภาก็เป็นน้องชายของเขาเอง แถมเขายังปกป้อง ขอร้องไม่ให้เธอเอาเรื่องชยางกูร

“เห็นไหมว่านายเป็นคนทำให้ทุกอย่างเลวร้าย นายเป็นตัวซวยอย่างที่แม่นายพูดไว้”

“ใช่...ผมมันเป็นตัวซวย แล้วคุณล่ะ คุณเป็นตัวอะไร ตัวนำโชค...นางฟ้าผู้แสนดีงั้นหรือ” ชนกชนม์แดกดัน ทั้งคู่มีปากเสียงกันรุนแรง สุตาภัญโกรธจัดตบหน้าเขาฉาดใหญ่

ชนกชนม์ฟิวส์ขาดเผลอผลักสุตาภัญจนเซ พอได้สติจะเข้าไปช่วยพยุง เธอปัดมือเขาออก สั่งไม่ให้มาแตะต้อง แค่นี้ชีวิตเธอก็แย่พอแล้วอย่าเอาความซวยมาให้อีก แล้วไล่เขาออกไปจากชีวิต ก่อนจะวิ่งหนี ชนกชนม์เสียใจมาก ตะโกนไล่หลังทั้งน้ำตาว่าเธอไม่ใช่นางฟ้าประจำตัวของเขาอีกต่อไปแล้ว...

ขณะที่ชนกชนม์กับสุตาภัญถูกปัญหาชีวิตกดดันจนทำให้ทะเลาะกัน กฤติยาแวะมาหาสุรเดชบนดาดฟ้าตึกร้าง เห็นเขากับเพื่อนร่วมแก๊งลูกเทวดากำลังมีปาร์ตี้กันสนุกสนาน เธอชวนสุรเดชหลบมาหามุมสงบคุยกันเขาย่ามใจคิดว่าเธอยอมมอบตัวมอบใจให้ ดึงเธอเข้ามากอดด้วยความรักหมดหัวใจ

“แอนมีเวลาให้พี่กอดห้านาที เป็นการตอบแทนความดีที่พี่เคยดีกับแอน หลังจากนั้น แอนจะถือว่าเราไม่เคยรู้จักกัน เพราะพี่เกือบทำให้ชีวิตแม่แอนพังทั้งๆที่พี่รับปากแอนแล้ว”

“ถ้าแอนรักพี่...พี่จะทำตามใจแอนทุกอย่าง อย่าทิ้งพี่ไป แอนก็รู้พี่กำพร้าไม่มีพ่อแม่ พี่มีแอนคนเดียว”

กฤติยาไม่สนใจ ผลักเขาพ้นทางแล้วเดินจากไป สุรเดชตะโกนไล่หลังไม่มีวันยอมปล่อยเธอไปเด็ดขาด...

ในเวลาต่อมา สุตาภัญพาสุรัมภามาที่ห้องเช่าของเธอ น้องยังคงร้องไห้ไม่หยุด ยืนยันว่าจะไม่ยอม

ไปแจ้งความเด็ดขาด สุตาภัญยอมทำตามที่น้องร้องขอ บอกให้นอนพักก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที สุรัมภากำลังขวัญเสียขอร้องพี่สาวอย่าทิ้งเธอไปไหน สุตาภัญจับมือน้องไว้

“เราเป็นพี่น้องกัน เราจะไม่ทิ้งกัน พรุ่งนี้เช้าพี่จะไปส่งภาที่บ้าน” สุตาภัญลูบหัวน้องด้วยความสงสาร...

ฝ่ายชนกชนม์กลับถึงบ้านเช่าของสุรเดชด้วยหัวใจบอบช้ำ คว้ายาเสพติดไปจากมือสุรเดช เสพมันเพื่อให้ลืมเรื่องทุกข์ใจที่เกิดขึ้น ยิ่งคิดถึงคำพูดที่ทำร้ายจิตใจของสุตาภัญ ชยางกูร และแม่ ชนกชนม์ยิ่งเสพยาหนักขึ้น

ooooooo

เช้าวันต่อมา ขณะที่ธีรดนย์กำลังทยอยเก็บข้าวของลงกล่องเตรียมย้ายออกจากบ้าน ชนิกานต์พรวดพราดเข้ามาในห้องเห็นกล่องที่วางกองอยู่ อยากรู้ว่าเป็นอะไรจะเข้าไปรื้อดู ธีรดนย์ขวางไว้ ไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาเตรียมย้ายบ้าน ชนิกานต์สงสัยว่าเขาปิดบังอะไรอยู่ ธีรดนย์รีบปฏิเสธว่าเปล่า

“ไม่มีก็แล้วไป” ชนิกานต์ทำเป็นเชื่อคำพูดของเขา หันหลังจะไป แต่พอธีรดนย์เผลอ เธอกลับพุ่งไปที่กล่องเขาคว้าตัวเธอไว้ แล้วลากออกจากห้องเพื่อตัดปัญหา...

ทางด้านสุตาภัญตื่นขึ้นในตอนเช้า ไม่พบสุรัมภาอยู่ในห้อง เรียกหาก็ไม่มีเสียงขานตอบ เหลือบไปเห็นกระดาษโน๊ตวางอยู่บนเตียง หยิบขึ้นมาอ่าน

“ภาขอโทษนะคะที่ไปไม่ได้บอกพี่ตา ภารีบกลับบ้าน กลัวคุณพ่อคุณแม่เป็นห่วง ขอบคุณคะพี่ตา”

สุตาภัญกังวลใจ เป็นห่วงน้องมากไม่รู้จะทำอย่างไรดี...

ฝ่ายชนิกานต์ไม่ยอมแพ้สะบัดมือหลุด จะวิ่งกลับเข้าห้อง ธีรดนย์ยืนขวางไว้ จังหวะนั้น สุตาภัญจะโทร.มาปรึกษาธีรดนย์เรื่องสุรัมภา เขาเห็นเบอร์โชว์หน้าจอดีใจจะกดรับ ชนิกานต์แย่งไปกดวางสายเสียก่อน แล้ววิ่งหนีไปทางสระว่ายน้ำ ธีรดนย์วิ่งตามมาขอมือถือคืน แต่เธอไม่ให้ มีสายเรียกเข้าดังขึ้นอีกครั้ง ธีรดนย์ยิ่งร้อนใจจะแย่งมือถือคืนให้ได้ ชนิกานต์ขู่ถ้าเข้ามาอีกก้าวจะโยนทิ้งน้ำ เขาชะงัก อ้อนวอนขอให้คืนมือถือ

“บอกเหตุผลมาห้าข้อ ทำไมฉันต้องคืนมือถือให้นาย”

“หนึ่ง...มันเป็นมือถือของฉัน สอง...ตาโทร.หาฉัน สาม...ฉันเป็นแฟนตา สี่...ตาเป็นแฟนฉัน ข้อห้า เรื่องของตาสำคัญกับฉันเสมอ” ธีรดนย์ตอกย้ำให้รู้ว่าชนิกานต์ไม่ได้อยู่ในสายตา เธอเสียใจมากโยนมือถือลงสระ เขาโกรธจัด ผลักเธอตกน้ำ ก่อนจะโดดตามไปเก็บมือถือแล้วขึ้นจากสระทิ้งชนิกานต์ให้ยืนน้อยใจอยู่ตรงนั้น...

ด้านชลนิภายังแค้นใจไม่หายที่สุตาภัญกับสุรัมภามาใส่ความลูกชายสุดที่รักของตน ตามไปเล่นงานทั้งคู่ถึงที่บ้าน โวยวายใส่สุทินว่าเมื่อคืนสุรัมภาไปร้องห่มร้องไห้ใส่ร้ายว่าชยางกูรขืนใจจนตั้งท้อง

“เป็นไปไม่ได้ คุณเอาอะไรมาพูด ลูกสาวผมไม่มีวันทำอย่างนั้น”

“นั่นไง ฉันว่าแล้วเชียว ลูกสาวคุณเป็นเด็กใจแตก หนีเที่ยวโดยที่พ่อแม่ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำ อย่าหาว่าสอนเลยนะคะ คุณต้องใส่ใจลูกสาวตัวเองให้มาก อย่าปล่อยไปสร้างเรื่องให้คนอื่น”

“หยุดใส่ร้ายลูกสาวผม” สุทินพยายามข่มอารมณ์เต็มที่

“ฉันพูดความจริง ไม่งั้นก็ลากตัวลูกสาวคุณมาถามสิ อ้อ...ลืมไป ยังไม่กลับบ้าน พอลูกชายฉันปฏิเสธก็ต้องตะลอนหาพ่อเด็ก หาเหยื่อรายต่อไป หรือว่านี่เป็นวิธีเรียกร้องเงิน คงเป็นธุรกิจครอบครัว ใช้ลูกสาวล่าเหยื่อหวังรวยทางลัด” ชลนิภาด่าฉอดๆ สุทินโกรธควันแทบออกหู ทนฟังต่อไปไม่ไหว ไล่ตะเพิดเธอออกจากบ้าน

ooooooo

ผ่านไปไม่นาน ขณะที่สุรัมภากำลังเข้าบ้านพ่อ สุตาภัญตามมาทันพอดี ถามว่าพร้อมแล้วหรือที่จะพูดเรื่องนั้นกับพ่อแม่ สุรัมภาไม่คิดจะบอกให้พวกท่านรู้ แต่เตรียมเรื่องแก้ตัวไว้แล้วไม่ต้องเป็นห่วง

“พี่เป็นกำลังใจให้นะภา” สุตาภัญไม่เข้าไปด้วย เอาใจช่วยน้องอยู่หน้าบ้าน โดยไม่ล่วงรู้เลยว่าสุทินรู้เรื่องราวทั้งหมดจากชลนิภาแล้ว จนกระทั่งได้ยินเสียงพ่ออาละวาดเรื่องที่สุรัมภาท้องไม่มีพ่อ สุตาภัญทนอยู่เฉยไม่ไหวรีบเข้าไปขอร้องให้พ่อหยุดต่อว่าน้อง เพราะน้องโดนทำร้ายมามากพอแล้ว สุทินกลับโทษสุตาภัญว่าเป็นคนพาน้องไปเสียคน ตัวเองเลวคนเดียวไม่พอยุให้น้องเลวตามไปด้วย สุตาภัญถึงกับน้ำตาซึม

“ก่อนจะโทษคนอื่น คุณพ่อเคยโทษตัวเองบ้างไหมคะ คุณพ่อฟังตา ฟังพวกเราบ้างสิคะ คุณพ่อน่าจะถามความรู้สึกของคุณแม่และน้องบ้างนะคะ คุณแม่รู้สึกอย่างไร น้องคิดอะไร มันน่าจะช่วยให้เราอยู่ด้วยกันอย่างเข้าอกเข้าใจกัน ตาเชื่อว่ามันน่าจะทำให้ครอบครัวเราไม่เกิดปัญหา...” สุตาภัญพูดยังไม่ทันจบ สุทินทนฟังต่อไปไม่ไหว เข้าไปตบตีเธออุตลุด แล้วไล่ออกจากบ้าน สุตาภัญทรุดตัวลงกราบแทบเท้าพ่อ

“ตาขอค่ะคุณพ่อ คุณพ่อจะโกรธจะเกลียดตา หาว่าตาก้าวร้าวตาก็ยอม แต่ตาขอให้คุณพ่อรู้ว่าน้องรักดี ขอให้คุณพ่อดูแลน้อง รักน้องให้มากๆ...”

“ฉันไม่เลี้ยงลูกไม่รักดี ใครที่ทำให้ฉันเสื่อมเสียเกียรติ มันไม่ใช่ลูกฉันอีกต่อไป” สุทินประกาศกร้าว

“ไม่ได้นะคะ คุณไล่ลูกภาไปไม่ได้ ฉันทนมานานแล้ว ฉันไม่ยอมให้คุณทำร้ายจิตใจลูกอีก”

สุทินไม่พอใจมากที่เสาวนิตย์กล้าหือ ตบเปรี้ยงเดียวกระเด็น แล้วตามเข้าไปซ้ำ สุรัมภากับสุตาภัญทนดูไม่ได้ เข้าไปปกป้องแม่ สุรัมภากราบขอร้องพ่อหยุดทำร้ายแม่ได้แล้ว เธอไปจากที่นี่ตามที่พ่อต้องการ แล้ววิ่งร้องไห้ออกจากบ้าน สุตาภัญเป็นห่วงน้องรีบวิ่งตาม เสาวนิตย์ขยับจะไปด้วยแต่สุทินขู่ ถ้าออกไปพ้นจากบ้านนี้เพียงก้าวเดียว ไม่ต้องกลับมาอีก เธอทนรับแรงกดดันไม่ไหวเป็นลมหมดสติ...

ฝ่ายสุรัมภาเสียใจที่สุทินตัดลูกตัดพ่อ วิ่งร้องไห้ไปกลางถนนหวังจะให้รถชนตาย โชคดีที่รถคันนั้นเบรกทัน เธอเครียดจัดเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น สุตาภัญเข้าไปประคองน้องไว้ ด้วยความสงสารจับใจ

ooooooo

หลังจากเสพยามาทั้งวันเพื่อให้ลืมความทุกข์ใจ ตกค่ำชนกชนม์อยากยาขึ้นมาอีกค้นหายาเสพติดให้ควั่ก สุรเดชตั้งข้อแม้ถ้าอยากได้ยาต้องช่วยขี่รถมอเตอร์ไซค์พาตนไปส่งยาให้ลูกค้าก่อน

“ฉันไม่ไป ฉันไม่ขายยาเด็ดขาด”

“แกไม่ได้ขาย แค่ขับรถไปส่งฉัน...ไม่ไปก็อดได้ยา” สุรเดชเห็นชนกชนม์ลังเล ทำท่าจะไปเอง ชนกชนม์ไม่มีทางเลือกจำต้องทำตามที่เขาต้องการ...

ขณะที่ชนกชนม์ถลำลึกเข้าสู่วังวนของยาเสพติดจนถอนตัวไม่ขึ้น สุรัมภาค่อยๆฟื้นคืนสติขึ้นมา พบว่าตัวเองอยู่ในห้องพักของสุตาภัญ ต่อว่าพี่สาวเป็นการใหญ่ว่าช่วยเธอทำไม เธออยากตาย แล้วจะหนีออกจากห้อง สุตาภัญขวางไว้ ขอร้องไม่ให้คิดสั้น ให้รักตัวเองให้มากๆ ตอนนี้เธอไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้ว ยังมีอีกหนึ่งชีวิตในท้อง สุรัมภาชะงัก เอามือลูบท้องน้อยตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต

“พี่ตา...ภาอยากทำแท้ง ภาจะเอาเด็กออก”

สุตาภัญร้องห้ามเสียงหลง สุรัมภาอ้างว่าถ้าไม่ทำแท้งจะไปเรียนหนังสือได้อย่างไร ไหนจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีก สุตาภัญอาสาจะไปช่วยทำเรื่องให้เธอหยุดเรียนชั่วคราวก่อน พอเด็กคลอดแล้ว เธอค่อยกลับไปเรียนหนังสืออีกครั้ง สุรัมภาไม่ยอม ยืนยันจะทำแท้งให้ได้ ไม่ต้องการเก็บเด็กไว้เพราะเป็นเลือดเนื้อของคนที่เธอเกลียดชัง แล้วทุบท้องตัวเองไปร้องไห้ไป สุตาภัญเข้าไปกอดน้องไว้จะได้ไม่ทำร้ายตัวเอง

“เขาเกิดมาแล้ว เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย เขาไม่ได้ผิดนะภา” สุตาภัญพยายามเกลี้ยกล่อมจนน้องเริ่มใจอ่อน ยอมรับสภาพที่เกิดขึ้น ร้องไห้ในอ้อมกอดพี่สาวจนหลับไปทั้งอย่างนั้น...

ไม่นานนัก สุรเดชเข้าไปในซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่งเพื่อส่งยาเสพติดให้นายโจ๊กกับนายชัยตามนัด โดยที่ชนกชนม์จอดมอเตอร์ไซค์รออยู่หน้าปากซอยเพราะไม่อยากมีเอี่ยวด้วย แทนที่นายโจ๊กกับนายชัยจะจ่ายเงินค่ายาให้ตามที่ตกลงกันไว้ กลับโดดถีบสุรเดชกระเด็นแล้วฉกห่อยาวิ่งหนีไปทางหน้าปากซอย สุรเดชตะโกนบอกชนกชนม์ให้จับสองคนนั่นไว้ มันขโมยของไป เขารีบดักหน้าทั้งคู่ไว้

“ไม่มีเงินค่ายาก็เอาของคืนมา”

นายโจ๊กคืนกำปั้นให้แทน ชนกชนม์หลบทัน สวนกลับถูกเข้าเต็มหน้าถึงกับผงะ นายชัยเข้ามาช่วยเพื่อนเล่นงานชนกชนม์ นายโจ๊กตั้งหลักได้ชักมีดขึ้นมาจะแทง สุรเดชปราดเข้ามาเอาไม้ฟาดมีดร่วงตกพื้น ก่อนจะตามเข้าไปซ้ำจนนายโจ๊กหน้าคะมำ แล้วเข้าไปช่วยเพื่อนจัดการนายชัย แค่อึดใจเดียว ชนกชนม์กับสุรเดชก็เล่นงานหัวขโมยทั้งสองอยู่หมัด แล้วแย่งห่อยาคืนมาได้

ooooooo

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ขณะณวัตรนั่งดื่มเหล้าอยู่เพียงลำพัง อดคิดถึงคำพูดของสุรเดชวันที่ว่ากัณฐิกาเป็นแม่แท้ๆของกฤติยาไม่ได้ เขาเริ่มหวั่นใจอาจจะเป็นเรื่องจริง ยกแก้วเหล้าจะดื่มดับอารมณ์ กฤติยาเข้ามาคว้ามือไว้ขอร้องให้พอได้แล้ว เหล้าไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา ด้วยฤทธิ์เหล้าทำให้ณวัตรเห็นเป็นกัณฐิกาดึงตัวมากอดไว้

“แอนค่ะคุณอา” กฤติยาพยายามดันตัวเขาออก ณวัตรได้สติรีบปล่อยมือ

“อาเมาอีกแล้วใช่ไหม เห็นหน้าหนูแอนเป็นคุณกัณทุกครั้ง ถ้าอาไม่รู้ว่าหนูเป็นญาติคุณกัณ อาต้องคิดว่าหนูเป็นลูกสาวของคุณกัณ” ณวัตรหยั่งเชิง กฤติยาเห็นท่าไม่ดีรีบเปลี่ยนเรื่องพูด

“คุณอาเมามากแล้ว ไปพักเถอะค่ะ แอนช่วยเก็บของให้ค่ะ”

ณวัตรพยักหน้ารับรู้ ขยับจะลุก กลับเซเสียหลัก กฤติยาเข้าไปช่วยประคองพาขึ้นไปที่ห้องนอนของเขา จากนั้นเอาผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ ณวัตรเคลิ้มไปกับสัมผัสของเธอห้ามใจไม่ไหว รวบตัวมากอด กฤติยาขอร้องเขาอย่าทำแบบนี้ สะบัดมือหลุดจะเดินหนี เขาคว้าตัวไว้ดึงจนล้มลงบนเตียง

“อย่าค่ะ มันไม่ดี คุณอาปล่อยแอนเถอะค่ะ”

เสียงของกฤติยาดังไปถึงหูธีรดนย์ที่อยู่ห้องโถงชั้นล่าง มองไปยังต้นเสียงก่อนจะเดินขึ้นไปดู พอธีรดนย์คล้อยหลัง ชนิกานต์ตามเข้ามาเรียกหาเขาเป็นการใหญ่ กัณฐิกาเพิ่งกลับจากช็อปปิ้งได้ยินพอดี แขวะทันที

“คนใช้มีอะไรดีนะคุณหนูขี้วีนถึงได้เรียกหาทุกวันหรือว่าชาติที่แล้วเป็นชะนี ติดนิสัยเรียกร้องหา...”

“หุบปากเน่าๆของแกซะ วันนี้ถลุงเงินพ่อฉันไปกี่หมื่นกี่แสนล่ะ ระวังนะ มัวแต่ช็อปปิ้งไม่ทำหน้าที่บำเรอคุณพ่อฉัน คุณพ่ออาจหาของใหม่สดกิน”

“ไม่มีทาง คุณณวัตรรักฉันคนเดียว ไม่งั้นคงไม่ให้บัตรไปรูดเป็นแสนๆหรอกย่ะ”

“ที่พ่อฉันให้เพราะเบื่อต่างหาก มันเป็นวิธีกำจัดให้แกอยู่ห่างๆ แกมันเหนียงยานเป็นไก่แก่เนื้อเหนียว ผีเคี้ยวยังต้องคาย...” ชนิกานต์ด่ายังไม่ทันจบ กัณฐิกาตบสวนหน้าหัน เธอไม่พอใจตบกลับสองทีซ้อน ก่อนจะเดินเชิดออกไป กัณฐิกาไม่ยอมเสียเปรียบ ตามไปตบคืน ทั้งคู่เปิดฉากตบตีกันอุตลุด...

ด้านกฤติยาถูกณวัตรรุกไล่ปลุกปล้ำ อ้าปากจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่เขาปิดปากไว้ แล้วซุกไซ้ซอกคอเธอซึ่งพยายามดิ้นหนีสุดฤทธิ์ มือปัดถูกของแถวนั้นตกพื้น ธีรดนย์อยู่ตรงทางเดินชั้นบนได้ยินเสียงดังมาจากห้องณวัตร รีบวิ่งไปเคาะประตูเรียก

“คุณท่านครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ”

ณวัตรชะงัก หญิงสาวสบช่องดิ้นหลุดจะร้องเรียกธีรดนย์ เฒ่าตัณหากลับรีบตะปบปากเธอไว้ ตะโกนบอกธีรดนย์ว่าไม่มีอะไร แค่ของตกพื้น แล้วไล่เขาไปนอน ธีรดนย์ขยับจะไป แต่เหลือบเห็นรองเท้าของกฤติยาวางอยู่หน้าห้อง เอะใจเปิดประตูผลัวะเข้าไป เห็นคุณท่านกำลังลวนลามกฤติยา ณวัตรตกใจรีบปล่อยมือ

“ธีรดนย์...ช่วยฉันด้วย” กฤติยาร้องลั่น ดิ้นจนเป็นอิสระรีบวิ่งไปหลบหลังธีรดนย์ ณวัตรรู้ตัวว่าทำผิดจะเข้าไปขอโทษ เธอกลัวลนลานวิ่งหนีออกจากห้อง ธีรดนย์เป็นห่วงรีบวิ่งตาม...

ขณะที่ชนิกานต์กับกัณฐิกากำลังตบตีกัน ต้องเงื้อมือค้างเมื่อได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของกฤติยา ชนิกานต์สังหรณ์ใจต้องเกิดเรื่องไม่ดีวิ่งหน้าตั้งขึ้นข้างบนบ้านทันที...

ทางฝ่ายธีรดนย์ตามกฤติยาเข้าไปในห้องของเธอเห็นกำลังเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าจะไปจากที่นี่ เขาแก้ตัวแทนคุณท่านว่าคงเมามากไปหน่อย ไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดเรื่อง กฤติยาไม่สนจะตั้งใจหรือไม่ แต่มันเผยธาตุแท้ในตัวเขา แล้วคว้ากระเป๋าจะไป ธีรดนย์รวบตัวเธอไว้ ขอร้องให้ใจเย็นๆ อย่าเอาแต่อารมณ์

อ้อมกอดอบอุ่นของเขาทำให้กฤติยาถึงกับปล่อยโฮด้วยความอัดอั้น ชนิกานต์เข้ามาเห็นภาพบาดตาไม่พอใจมาก คิดว่ากฤติยาหักหลังจะแย่งธีรดนย์ไปจากตน ชี้หน้าด่าว่าไม่ยั้ง แล้วจะเข้าไปตบล้างแค้น ธีรดนย์คว้ามือไว้ ต่อว่าว่าก่อนจะเล่นงานใครควรถามคนนั้นเสียก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น

“แอนถูกรังแก คนที่จะอธิบายเรื่องราวได้ดีคือพ่อของเธอ มันก็เหมือนเรื่องราวเดิมๆที่เคยเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้” คำพูดของธีรดนย์ทำให้ชนิกานต์ชะงัก หันหลังกลับออกไปทันที เจอแม่เลี้ยงตัวแสบที่โถงทางเดิน ตวาดใส่หน้าว่านี่คงเป็นแผนชั่วของกัณฐิกา กลัวพ่อของเธอจะเบื่อก็เลยเอาหลานตัวเองสังเวยให้ กัณฐิกางง ไม่เข้าใจว่าพูดเรื่องอะไร ชนิกานต์ไม่อยู่อธิบายให้เมื่อยปาก เดินกระแทกไหล่เธอตรงไปที่ห้องของพ่อ...

ขณะที่ชนิกานต์ตามไปเอาเรื่องพ่อ กฤติยาไม่อยากให้ชนิกานต์เข้าใจผิด บอกธีรดนย์ให้ออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว เขาขอร้องเธออย่าไปจากที่นี่ รับปากจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้กับเธออีก และสัญญาจะดูแลเธอเอง

“ฉันบอกแล้วไง อย่าดีกับฉัน อย่าทำให้ฉันเจ็บมากไปกว่านี้” กฤติยามองธีรดนย์ด้วยสายตาอ้อนวอนกัณฐิกาเข้ามาในห้องเห็นพฤติกรรมของทั้งคู่แล้วอดสงสัยไม่ได้ ธีรดนย์ไม่อยากมีปัญหา รีบออกจากห้อง...

ด้านชนิกานต์เข้าไปต่อว่าพ่อว่าเมื่อไหร่จะหยุดทำแบบนี้สักที ยุ่งกับคนใช้จนลาออกไม่เว้นแต่ละปี กฤติยาเป็นหลานเมียพ่อแท้ๆยังจะไปยุ่งกับเธออีก

ณวัตรอ้างว่าไม่ได้ตั้งใจ ทำไปเพราะความเมา แล้วรับปากลูกจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก

ooooooo

กัณฐิกายังคาใจไม่หาย ทำไมธีรดนย์ถึงเข้ามาอยู่ในห้องลูกสาว ซักเป็นการใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้น กฤติยาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังว่าณวัตรจะขืนใจ แทนที่กัณฐิ-กาจะสงสารกลับตบหน้าเธอฉาดใหญ่ หาว่าคิดจะแย่งผัวแม่ตัวเอง ถึงได้ตามไปให้ท่าเขาถึงห้องนอน กฤติยาอธิบายว่าเข้าไปช่วยดูแลเพราะณวัตรเมา แต่แม่ไม่ฟัง

“แกเลวเพราะยาย...ยายแกสั่งสอนให้มาแก้แค้นที่ฉันเคยทำกับแกใช่ไหม”

“แม่หยุดว่ายายได้แล้ว ตั้งแต่แอนลืมตาดูโลกยายพร่ำสอนแต่สิ่งดีๆไม่เคยที่จะสอนให้แอนใฝ่ต่ำทำชั่ว”

“แกจะบอกว่าความเลวที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพราะฉันงั้นหรือ”

กฤติยาตำหนิว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาแม่เคยสอนอะไรเธอบ้าง นอกจากใช้เงินตบหัว กัณฐิกาไม่พอใจมากที่ลูกต่อปากต่อคำ สั่งห้ามเธอเข้าใกล้ณวัตรอีก และอย่าเอานิสัยเลวๆในสลัมมาใช้ที่นี่

“คำก็เลวสองคำก็ชั่ว ได้จ้ะแม่...แม่ห้ามไม่ให้แอนใช้ในบ้านหลังนี้ แอนสามารถใช้ความเลวข้างนอกได้ใช่ไหมแม่...จะว่าไปไอ้นิสัยแย่งของคนอื่น แอนไม่เคยเรียนนะแม่ แปลกจังแอนได้มาจากไหน” กฤติยาแดกดัน กัณฐิกาโกรธที่โดนว่ากระทบตบหน้าลูกฉาดใหญ่

“แม่จะตบหน้าแอนอีกกี่ร้อยครั้ง แอนคงไม่ดีขึ้นหรอก นิสัยแย่ๆมันถ่ายทอดทางพันธุกรรมมาจากแม่”

กัณฐิกาฉุนขาด ผลักกฤติยาล้มก้นกระแทก แล้วเดินสะบัดออกจากห้อง

กฤติยาหันไปหยิบรูปภาพยายแก้วขึ้นมารำพันทั้งน้ำตา “ยายจ๋า...หนูอยากเป็นลูกที่ดี อยากกตัญญูอย่างที่ยายสอน แต่แม่ไม่ให้โอกาสหนูเลย ในเมื่อแม่อยากให้หนูเป็นอะไร หนูก็จะเป็นอย่างนั้น”...

ในขณะที่กฤติยามีปากเสียงกับแม่อย่างรุนแรง ชยางกูรถูกสมุนของเฮียปรัชญารุมอัดสั่งสอนที่ใช้หนี้ไม่ตรงเวลานัด เพทายทำทีเข้ามาขอร้องให้พอได้แล้ว เฮียปรัชญายกมือห้ามสมุน แล้วเข้าไปกระชากสร้อยทองกับนาฬิกาข้อมือหรูของชยางกูรมาเป็นของตัว เขาโวยวายลั่นให้เอามาคืนนั่นเป็นของขวัญที่แม่ของเขาให้

“อยู่กับเฮียมันก็เป็นของเฮีย...นี่เป็นแค่ดอกเบี้ย รีบหาเงินมาคืนซะ” เฮียปรัชญากำชับเสร็จเดินจากไปชยางกูรไม่พอใจจะตามไปเอาเรื่อง เพทายรีบดึงตัวเขาออกจากบ่อนไปส่งที่รถ แล้วถามว่าจะเอาเงินที่ไหนมาใช้หนี้ ชยางกูรคิดจะเบี้ยวไม่จ่าย เพทายเตือนว่าอย่าคิดจะเล่นกับเฮียปรัชญาถ้าไม่อยากเจ็บตัวมากกว่านี้

“มันทำผิดกฎหมายยืมเงินไม่มีหลักฐาน มันจะทำอะไรฉันได้” ชยางกูรยักไหล่ไม่ยี่หระแล้วเดินไปขึ้นรถ...

อีกมุมหนึ่งไม่ห่างกันนัก สุตาภัญเข้าไปในผับของเฮียปรัชญาเพื่อสมัครงาน ผู้จัดการร้านไม่รับ ไล่ให้ไปสมัครงานที่อื่น เฮียปรัชญาเดินเข้ามาบอกสุตาภัญว่ายังมีตำแหน่งว่าง แล้วพาไปเขียนใบสมัครงาน สุตาภัญดีใจมากไหว้ขอบคุณเขาหลายรอบ จนเฮียปรัชญาต้องบอกให้พอได้แล้ว

“จะไหว้ฉันให้ครบร้อยหรือไง ฉันชอบคนขยันรู้จักทำมาหากิน...พรุ่งนี้มาเริ่มงานได้เลย”

สุตาภัญยกมือไหว้ขอบคุณเขาอีกครั้ง ก่อนจะกลับไป เฮียปรัชญามองตามพอใจ เพทายเข้ามาประจบสอพลอ ถ้าเฮียชอบผู้หญิงคนนี้ตนจะจัดการให้

“ไม่ต้อง...เฮียไม่ชอบกินจานด่วน ของดีต้องทะนุถนอม” เฮียปรัชญายิ้มเจ้าเล่ห์คิดจะกินรวบสุตาภัญ

ooooooo

หลังจากคะยั้นคะยอให้สุรัมภากินอาหารเช้าฝีมือตัวเองจนหมด สุตาภัญขอตัวไปเรียนก่อน ตอนเที่ยงจะซื้ออาหารมาให้ สุรัมภาขอโทษพี่สาวที่ทำให้ต้องลำบาก สุตาภัญห้ามเธอคิดแบบนั้นเด็ดขาด การดูแลน้องไม่ได้เป็นภาระของเธอแม้แต่น้อย

“อย่าคิดทำร้ายตัวเองอีก ตอนนี้ภาได้เป็นนกน้อยมีชีวิตเป็นของตัวเองแล้ว รักชีวิตให้มากนะเจ้านกน้อย” สุตาภัญหอมแก้มน้อง ก่อนจะออกจากห้อง สุรัมภามองตามในใจคิดจะทำอะไรบางอย่าง...

ธีรดนย์ร้อนใจเรื่องชนิกานต์มาก แวะมาหาชนกชนม์ถึงบ้านเช่าเพื่อขอร้องให้เขาช่วยกลับไปเป็นแฟนชนิกานต์อีกครั้ง ชนกชนม์สงสัยว่ามีเรื่องอะไรกันแน่ คาดคั้นให้บอกความจริงมา ธีรดนย์จำต้องเปิดเผยความสัมพันธ์กับชนิกานต์ ชนกชนม์ไม่พอใจที่เขามีอะไรกับชนิกานต์แล้วยังมีหน้ามาขอร้องให้ตนกลับไปคบหากับเธอเขาต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองกระทำ

“แต่ฉันไม่ได้รักนิกกี้ ฉันรักตา”

“นายไม่ได้ห่วงความรู้สึกของนิกกี้เลย นายมันเห็นแก่ตัว”

ธีรดนย์ยอมรับว่าเป็นอย่างที่เพื่อนว่า เขารักสุตาภัญไม่ต้องการสูญเสียเธอไป ชนิกานต์ตามตื๊อและตามหึงหวงตลอดเวลา เขากลัวเธอจะไปบอกสุตาภัญ ชนกชนม์เชื่อว่าสุตาภัญยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้แน่ๆ

“นั่นแหละปัญหา ฉันถึงอยากให้นิกกี้มีใครสักคน นิกกี้จะได้เลิกรังควานฉัน”

ชนกชนม์ไม่รับปาก แต่จะพยายามหาทางช่วย ธีรดนย์ค่อยคลายความกังวลลงไปได้บ้าง...

ที่หน้าอาคารเรียนภายในมหาวิทยาลัย สุตาภัญกำลังจะเดินขึ้นตึก ชนิกานต์โผล่มาจากไหนไม่รู้เข้ามาสวมกอด บอกว่ารู้เรื่องของสุรัมภาแล้วและจะอยู่เคียงข้างคอยเป็นกำลังใจให้เพื่อนเสมอ สุตาภัญซึ้งใจน้ำตาซึม ชนิกานต์รีบยกมือห้าม ขืนสุตาภัญร้องไห้จะพลอยทำให้เธอร้องไปด้วย แล้วนึกขึ้นได้ หยิบของขวัญสำหรับเด็กอ่อนฝากไปให้สุรัมภา สุตาภัญร้องเอะอะ น้องของเธอแค่ตั้งท้องยังไม่ได้คลอด

“เอ้า...ก็ฉันไม่รู้ว่าต้องทำไงนี่ ไม่เคยมีลูก”

สุตาภัญอยากรู้ว่าถ้าชนิกานต์เกิดท้องขึ้นมาจะทำอย่างไรกับเด็กในท้อง เธอจะเก็บเด็กไว้ถ้าท้องกับคนที่ตัวเองรัก แล้วเตือนสุตาภัญอย่าลืมที่เธอขอไว้ให้เลิกเป็นแฟนกับธีรดนย์ แล้วกลับไปคบกับชนกชนม์ สุตาภัญลำบากใจมากไม่รู้จะทำอย่างไรดี...

ด้านธีรดนย์พยายามเอาอกเอาใจสุตาภัญ เห็นเธอต้องมาลำบากขายเครื่องประดับเลี้ยงชีพ อาสาจะดูแลเธอกับน้องเอง พ่อของชนิกานต์ให้บ้านพร้อมเงินสดเขาจำนวนหนึ่ง มากพอจะทำให้เธอกับน้องมีความสุข สุตาภัญขอบใจในความมีน้ำใจของเขา แต่เธอดูแลตัวเองได้ ธีรดนย์พยายามตื๊อจะให้ความช่วยเหลือเธอให้ได้

“ถ้าธีอยากช่วยตา ฝากขายของสักชั่วโมงนะ ตา จะแวะซื้ออาหารไปให้น้อง” สุตาภัญพูดจบ ออกไปทันที

ชนิกานต์แอบฟังอยู่นาน เดินเข้ามาหาธีรดนย์ “ยัยตาไม่มีวันพึ่งนายหรอก ตารับปากฉันแล้ว”

“เธอพูดอะไรกับตา...เธอบอกอะไรตา”

ชนิกานต์แค่บอกสุตาภัญว่ารักธีรดนย์และขอให้เธอเลิกคบเขา ดังนั้นเขาไม่ต้องแปลกใจที่สุตาภัญพยายามตีตัวออกห่างจากเขา แล้วเรียกร้องให้เขารับผิดชอบต่อสิ่งที่ทำกับเธอ ธีรดนย์กลับไม่สนใจ ชนิกานต์แกล้งถามว่าถ้าเธอเกิดท้องขึ้นมา เขาจะยังปฏิเสธความรับผิดชอบอีกหรือเปล่า ธีรดนย์ตกใจเข้าไปกระชากแขนเธอเข้ามาใกล้ ตะคอกถามว่าไม่ได้กินยาคุมที่ให้ไว้หรือ ชนิกานต์แค่สมมติว่าถ้าเกิดพลาดขึ้นมาเท่านั้น

“มันจะไม่มีวันพลาด แล้วก็จะไม่เกิดขึ้น ยังไงฉันก็ต้องไปจากชีวิตเธอ” ธีรดนย์พูดจบผละจากไป

“นายไม่มีวันไปจากชีวิตฉัน” ชนิกานต์ตะโกนไล่หลัง...

ฝ่ายสุตาภัญแปลกใจที่เห็นชนกชนม์มาที่อพาร์ตเมนต์ที่พักของตน ถามเสียงเขียวว่ามาทำไม เธอสั่งแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ต้องมาเจอกันอีก เขาไม่ได้มาหาเธอ แต่มาหาสุรัมภาต่างหาก แล้วบอกให้สุตาภัญรีบไขกุญแจห้องเสียที เขาซื้ออาหารกลางวันมาฝากสุรัมภาเดี๋ยวจะเย็นชืดหมด พอเปิดประตูห้องเข้าไปกลับไม่พบใครชนกชนม์เห็นคอมพิวเตอร์เปิดทิ้งไว้ รีบเดินไปดู ต้องตกใจเห็นเว็บไซต์เกี่ยวกับคลินิกทำแท้ง

“ภาไปทำแท้ง” สุตาภัญร้องเอะอะ ตกใจไม่แพ้ชนกชนม์

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”
16 มิ.ย 2564

05:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 10:47 น.