วิมานมะพร้าว
ตอนที่ 16
สมุนของหมอผีปีเตอร์หยิบอาวุธขึ้นมากวัดแกว่ง ผีเถ้าแก่ใจเสีย ทรุดตัวลงคุกเข่าเงยหน้ามองสวรรค์
“ท่านเง็กเซียนฮ่องเต้ เมตตาอั๊วด้วย หลานอั๊วกำลังแย่ ขอให้อั๊วใช้อิทธิฤทธิ์ของความเป็นผีได้มากกว่ายืนดูเฉยๆได้ไหม” ผีเถ้าแก่เงี่ยหูฟังเสียงจากเบื้องบน “ไม่ได้...ไอ้หยา ใครก็ได้ช่วยหลานอั๊วที”
ทันใดนั้น แสบกับชาวแก๊งและยามจ่อยกรูกันเข้ามาพร้อมอาวุธเท่าที่จะหาได้ ผีเถ้าแก่ดีใจ ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตา แล้วหันไปเชียร์พวกแสบที่ต่อสู้กับคนร้าย ฝ่ายของสืบสายเริ่มได้เปรียบ ทรงเดชเห็นท่าไม่ดีร้องบอกให้หมอผีปีเตอร์ทำอะไรสักอย่าง หมอชั่วล้วงเข้าไปในกระเป๋าหยิบปืนขึ้นยิงเปรี้ยงๆๆ ทุกคนหยุดกึก พวกคนร้ายฉวยโอกาสพากันวิ่งหนี โดยมีหมอผีปีเตอร์วิ่งปิดท้ายคอยยิงขู่ไม่ให้ใครตาม
สืบสายสังเกตเห็นเลือดไหลซึมออกมาจากเสื้อของจุลลาบริเวณสีข้าง รีบเข้าไปประคอง เจ้าตัวเองก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าถูกยิง แม้จะโดนแค่เฉียด แต่เลือดไหลมาก จุลลาก้มดูแผลตัวเองก่อนจะทรุดลงหมดสติ
ooooooo
ผ่านมาหลายวันแล้วตั้งแต่จุลลาโดนยิง สืบสายยังไม่เคยโผล่มาเยี่ยม วันนี้ก็เช่นกัน คนที่มาเยี่ยมกลับเป็นโย้ เธอพาลหงุดหงิดใส่ แล้วเดินหนีออกไปนั่งหน้าร้าน จำรัสขอร้องเขาอย่าไปถือสา
“ไม่ถือหรอกครับ ผมเข้าใจและรู้ดีว่าที่จูนเป็นอย่างนี้เพราะอะไร”
“เราช่วยอะไรลูกจูนไม่ได้เลยหรือพ่อโย้” ดารามองตามลูกด้วยความสงสาร
“ก็มันเลือกจะเก็บความรู้สึกของมันแบบนี้ ใครจะไปช่วยอะไรได้”
โย้เห็นด้วยกับจำรัส ถ้าคู่กรณีไม่เคลียร์กันเอง กองเชียร์อย่างพวกเราก็คงทำอะไรไม่ได้ ทุกคนพากันถอนใจ เหนื่อยใจกับเรื่องระหว่างจุลลาและสืบสาย...
ครรชิตเองก็ลุ้นตัวโก่งอยากให้บอสแวะไปเยี่ยมจุลลาบ้าง พยายามช่วยสับหลีกเวลาให้ แต่เขากลับไม่สนใจ อ้างว่าเธอมีคนคอยดูแลอยู่แล้ว ครรชิตทักท้วงว่าไม่เหมือนกัน พ่อแม่ดูแลหรือจะสู้คนในหัวใจดูแลได้
“หมายถึงนายโย้ รุ่นพี่ของเธอน่ะหรือ”
ผีเถ้าแก่ปรากฏตัวขึ้น ด่าหลานชายตัวเองว่าปัญญาอ่อน เป็นห่วงจุลลาแล้วทำไมถึงไม่ไปหา ไปดูแลไปถามไถ่อาการ มาฝืนใจตัวเองอยู่ทำไม จังหวะนั้น น้ำหวานเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาถามว่าไปกันได้หรือยัง สืบสายลุกออกไปกับเธอทันที ผีเถ้าแก่มองตามหงุดหงิด
“ลื้อสองคนกำลังจะทำอะไรกันอยู่กันแน่วะ...มันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ”...
ทางด้านจุลลานั่งบ่นอยู่คนเดียวด้วยความน้อยใจว่า ตั้งแต่ฟื้นยันจะหายเจ็บ สืบสายไม่เคยมาให้เห็นหน้า นี่หรือคนที่รู้สึกดีๆด้วย เพื่อนไม่ทำกับเพื่อนด้วยกันแบบนี้ ผีเถ้าแก่โผล่พรวดมายืนตรงหน้า บ่นเป็นหมีกินผึ้ง โดยไม่สนใจว่าคนฟังอยู่ในอารมณ์แบบไหน
“อาตี๋กับอาหนูน้ำหวานมันแปลกๆ ลื้อนอนเจ็บก็ไม่มาเยี่ยม พากันสวีตหวานไปทั่วโรงงาน แถมยังแอบไปคุยกันสองต่อสอง แบบมีลับลมคมในกันบ่อยๆ”
จุลลาไม่อยากได้ยินเรื่องของทั้งคู่ เดินหนี ผีเถ้าแก่ เดินตามมาพูดใส่หูอีกว่า พ่อแม่ของทั้งคู่คุยกันแล้วถ้าเคลียร์เรื่องเครื่องจักรที่เสียและเริ่มเดินหน้าผลิตสินค้าได้ใหม่ กับจับตัวทรงเดชกับหมอผีนรกนั่นได้เมื่อไหร่จะไปหาฤกษ์แต่งงานทันที จุลลาไม่อยากฟังเอี้ยวตัวหนีแรงไปหน่อยกระเทือนถึงแผลถูกยิงถึงกับร้องโอ๊ยลั่น
“ไอ้หยา น่าสงสารจริงๆ เสียดแทงสีข้างยังไม่พอ ยังมาเจอเรื่องเสียดแทงใจอีก เจ็บไหม”
“เจ็บจนชาแล้ว”
ผีเถ้าแก่โทษจุลลาที่ทำตัวเองจนเป็นแบบนี้ เธอไม่พอใจ ไล่เขากลับไปเฝ้าฮวงซุ้ย เผื่อทรงเดชยกพวกมาอีกจะได้รู้ เขาไม่จำเป็นต้องไปเฝ้าเพราะสืบสายสั่ง ยามจ่อยไปดูแลให้แล้ว จุลลาจึงไล่ให้เขาไปเกิดใหม่ ในเมื่อไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว เรื่องโรงงาน สืบสายก็เข้ามาจัดการเรียบร้อย ส่วนเรื่องทรงเดชก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ ผีเถ้าแก่ยังมีห่วงเรื่องระหว่างจุลลากับสืบสาย
“หนูกับคุณสืบสายต่างก็มีเส้นทางชีวิตของตัวเองที่ต้องจัดการกันเอง เถ้าแก่ต้องปลงให้เป็น วางให้ได้ ไม่อย่างนั้น เถ้าแก่ก็จะไม่มีทางพบความสงบสุข”
“จริงสินะ อั๊วไม่ควรไปต่อรองกับเง็กเซียนฮ่องเต้อีก อั๊วควรจะไปเกิดใหม่” ผีเถ้าแก่เดินคอตกจากไป
ooooooo
ขณะที่แสบกำลังซ่อมเครื่องจักรอยู่อย่างคร่ำเคร่ง เหลือบไปเห็นชาวแก๊งชี้ชวนกันดูอะไรบางอย่าง เอ็ดลั่นว่าเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเรื่องของชาวบ้านเอาไว้เป็นขนมหวานล้างปากหลังกินข้าวไม่ใช่ตอนทำงาน
“เฮ้ย พวกเราไปทำงานเว้ย เรื่องบอสกับน้ำหวานจู๋จี๋ออกสื่อไว้เม้าท์กันตอนกินข้าว”
“อีกแล้วหรือวะ ไอ้หยิก” แสบหันมองตามสายตาชาวแก๊ง เห็นสืบสายกับน้ำหวานเดินคุยกันกะหนุงกะหนิง ผ่านหน้าไป เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป วางมือจากงานที่ทำ พุ่งไปหาคู่กรณี ชาวแก๊งรีบตามไปดู เกรงลูกพี่จะทำอะไรบ้าๆ เข้าอีหรอบเดิมอีกครั้ง แสบทำท่าขึงขังจะเอาเรื่อง แต่พอเผชิญหน้ากัน เขากลับเสียงอ่อย
“ผมจะมาบอกบอสว่าไม่เกินเย็นนี้ จะทดลองเดินเครื่องทั้งหมดอีกที”
ชาวแก๊งที่ตามมาดูโวยลั่น “ไอ้เราก็นึกว่าจะมาไฟต์”
สืบสายได้ยิน ถามว่าแสบมีปัญหาอะไรกับตนหรือ เขาไม่มีปัญหากับบอส แต่มีกับน้ำหวาน แล้วคว้าแขนเธอออกไปทันที ชาวแก๊งจะตาม แต่สืบสายห้ามไว้
“ไม่ต้องตาม ให้ทั้งสองคนคุยกันส่วนตัวเถอะ จะไป ทำอะไรก็ไปทำไป” สืบสายไล่เสร็จ มองตามทิศทางที่แสบพาน้ำหวานไป ภาวนาขอให้ทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันได้...
ทางฝ่ายแสบพาน้ำหวานมาถึงมุมปลอดคน กลับเอาแต่ยืนจ้องหน้าไม่กล้าพูด เธอขู่ถ้าไม่พูดจะกัดหู เขารีบสารภาพว่ารักเธอ รักมานานแล้ว ตอนนี้ก็ยังรักอยู่ รักมากจนเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเธอสวีตกับบอส
“แล้วไง จะมาพูดอะไรตอนนี้ เพื่ออะไร”
“เพื่อที่จะได้พูดสิ่งที่ยังค้างคาใจ เพื่อที่จะได้นอนตายตาหลับ พี่รู้ว่าที่ผ่านมาพี่ทำร้ายจิตใจน้ำหวาน พี่ไม่ได้ตั้งใจ แต่มันจำเป็น พี่จะไม่ยอมให้คนที่พี่รักต้องถูกดึงให้ลงต่ำ ถูกดูถูกที่มารักช่างกระจอกกะโหลกกะลา โชคดีนะ ขอให้ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง” แสบพูดจบ ผละจากไป สบายใจขึ้นที่ได้ระบายความในใจ ขณะที่น้ำหวานมองตามเขาด้วยความซาบซึ้งใจ...
ณ บ้านเช่าซอมซ่อแห่งหนึ่ง หมอผีปีเตอร์เดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายใจ ที่ถูกตำรวจอายัดเงินในบัญชีธนาคารทั้งหมด คิดไม่ตกจะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงดูเหล่าสมุน ถ้าไม่มีเงินใครจะยอมมาเป็นแขนเป็นขาให้ ทรงเดชไม่พูดอะไร ลุกขึ้นจะไป หมอผีปีเตอร์ขวางไว้
“เฮ้ย คิดจะเอาตัวรอดหรือไง ถ้าผมไม่ได้เงินของผม...ผมไม่ปล่อยคุณแน่”
“ก็จะไปหาเงินอยู่นี่ไง หาทางกำจัดไอ้ผีเถ้าแก่นั่นให้ได้ก่อนเถอะ ถ้ายังมีมัน เราไม่มีทางทำงานสำเร็จ” ทรงเดชพูดจบ ผละจากไป ทิ้งให้หมอผีปีเตอร์แค้นใจผีเถ้าแก่อยู่เพียงลำพัง
ooooooo
ในที่สุด เครื่องจักรเจ้าปัญหาก็ซ่อมเสร็จ สามารถเดินสายการผลิตได้เหมือนใหม่ เพราะเปลี่ยนอะไหล่ทุกชิ้นใหม่หมด สืบสายชมทุกคนว่าเก่งมาก ขอบใจที่ร่วมมือร่วมใจกันทำงานจนสำเร็จ เพื่อเป็นการตอบแทนความตั้งใจของทุกคน เขาจะพิจารณาขึ้นเงินเดือนให้ แสบกับชาวแก๊ง เจ๊พุ่มและครรชิตต่างดีใจส่งเสียงเฮลั่น
“อย่างนี้ต้องฉลอง” ครรชิตเสนอ ทุกคนเกี่ยงกัน ใครเป็นคนออกเงิน สืบสายขอเป็นเจ้ามือเอง
“จริงหรือครับบอส พวกเรากินจุนะ ขอบอก”
“เท่าไหร่ฉันก็จ่ายให้ ตอบแทนที่ทุกคนเหนื่อยกันมามาก อยากจะกินอะไรที่ไหนเมื่อไหร่ บอกครรชิตเลย”
ทุกคนอยากไปกินที่ร้านสบายท้องของจุลลา แล้วให้ครรชิตโทร.บอกเจ้าของร้านด้วย แสบรอจนทุกคนไปกันหมด จึงหันไปบอกบอสว่าจะขอลาออก แม้เขาจะบอกความในใจกับน้ำหวานไปแล้ว แต่ก็ทนเห็นหน้าเธอต่อไปไม่ได้ ขอร้องอย่ารั้งเขาไว้เลย สืบสายไม่คิดจะรั้งใครไว้ถ้าคนนั้นไม่มีใจให้ แล้วถามแสบว่าวางอนาคตตัวเองไว้อย่างไรบ้าง
“ยังไม่ได้มองเลยครับ ตอนนี้คิดแค่ปัจจุบันก็พอ”
สืบสายอาสาจะมองให้เอง แล้วชวนแสบไปคุยรายละเอียดกันต่อที่ห้องทำงานของเขา...
หลังจากคุยโทรศัพท์กับครรชิตเรียบร้อย จุลลาหันมาบอกพ่อกับแม่ว่าลูกน้องเก่าจะมาเลี้ยงฉลองที่ซ่อมเครื่องจักรเสร็จที่นี่ ขอแบบจัดเต็มเพราะมีเจ้ามือ ดาราอดชมแสบไม่ได้ ขนาดไม่มีจุลลาอยู่ช่วย ยังทำงานต่อจนสำเร็จ จุลลาคุยทันทีว่าเป็นเพราะเขาได้อะไรจากเธอไปเยอะ...
ในขณะที่จุลลากับครอบครัวกำลังชื่นชมในความสามารถของแสบ ทรงเดชนัดเดือนพิไลให้ออกมาเจอกันแถวมุมลับตาคน เพื่อสอบถามเรื่องเงินแบล็กเมล์ แต่กลับไม่ได้ความคืบหน้าอะไรเพราะทางนั้นยังไม่ติดต่อกลับมา เขาสั่งให้เธอเป็นฝ่ายโทร.ไปเร่งรัดให้เสี่ยตงเอาเงินมาให้โดยเร็ว เดือนพิไลโวยลั่นจะมายุ่งอะไรกับเงินของเธอ ทรงเดชจำเป็นต้องใช้เงิน ดังนั้นเงินจำนวนนั้นเป็นของเราร่วมกัน
“ถ้าแกไม่ทำตามที่ฉันสั่ง อย่าลืมว่าคลิปของแกกับฉันยังอยู่”
เดือนพิไลต่อรองให้ทำลายคลิปนั้นก่อน ถึงจะทำตามที่เขาสั่ง ทรงเดชห้ามต่อรองเด็ดขาด เธอยืนกรานเสียงแข็งท่าทางเอาจริง เขาจำต้องรับปาก แล้วยื่นมือถือของเดือนพิไลคืนให้ สั่งให้โทร.หาเสี่ยตง
“แกก็โทร.หาคนของแกให้ทำลายคลิปอุบาทว์นั่นเสีย” เดือนพิไลพูดจบ โทร.นัดเสี่ยตงตามที่ทรงเดชต้องการ ส่วนเขาเองก็โทร.หาคนของตัวเองสั่งให้กำจัดคลิปนั่น...
ในเวลาต่อมา สืบสายแวะไปหาผีเถ้าแก่ที่ฮวงซุ้ยเพื่อจะเล่าเหตุการณ์ต่างๆให้ฟังเหมือนที่เคยทำ สั่งให้ยามจ่อยที่ยืนเฝ้าระวังอยู่แถวนั้นออกไปก่อน เขาถือโอกาสขออนุญาตไปร่วมงานเลี้ยงของพวกช่างแสบ สืบสายไม่ขัดข้อง เพราะเขาก็เป็นหนึ่งในคนที่ต้องได้รับคำขอบคุณและขึ้นเงินเดือนด้วยเหมือนกัน
ยามจ่อยขอบคุณเขาเช่นกัน แล้วเดินออกไปอย่างเบิกบาน ผีเถ้าแก่ดีใจที่หลานรักมีแนวคิดเหมือนตนเองที่ให้ความสำคัญกับลูกน้องเสมือนคนในครอบครัว และให้จำไว้เสมอจะเป็นนายคนต้องมีพระเดชและพระคุณ
“ผมจะจำเรื่องราวที่ผ่านมาไว้เป็นบทเรียนครับอาก๋ง...อ้อ อาก๋งไม่ต้องห่วงอะไรแล้วนะครับ ป๊ากับหม่าม้าเข้าใจกันดีแล้ว และป๊าก็วางมือเกษียณตัวเองให้ผมบริหารอย่างเต็มตัว ป๊าจะพาหม่าม้าไปเที่ยวพักผ่อนทุกที่ที่หม่าม้าอยากไป” สิ้นเสียงสืบสาย ผีเถ้าแก่มองขึ้นไปบนสวรรค์ เห็นแสงสว่างค่อยๆส่องลงมาทาบร่างตัวเอง
“ประตูสวรรค์กำลังเปิด ใกล้เวลาแล้วสินะ”
ooooooo
ระหว่างที่ทุกคนในร้านสบายท้อง รวมทั้งโย้ด้วย กำลังเตรียมข้าวปลาอาหารและตกแต่งร้านเพื่องานเลี้ยงฉลองของแสบกับพรรคพวก น้ำหวานเข้ามาขอคุยกับจุลลาเป็นการส่วนตัว แล้วพากันไปยังมุมสงบหน้าร้าน เธอมาเพื่อขอโทษที่เคยพูดไม่ดีกับจุลลา และขอร้องไม่ให้ไปเรียนต่อเมืองนอก
“ให้พี่ไปเถอะน้ำหวาน พี่เองก็ไม่ได้ต่างจากไอ้แสบเลย”
“ต่าง พี่แสบไม่เหมือนพี่จูน”
การสนทนาถูกขัดจังหวะ เนื่องจากแสบและชาวคณะมาถึงร้านก่อนเวลานัด น้ำหวานเห็นคนมาเต็มร้านรีบขอตัวกลับก่อน จุลลาพยายามชวนให้อยู่เลี้ยงฉลองด้วยกัน แต่เธอปฏิเสธ
“ไม่อยู่น่ะดีแล้ว นี่มันงานเลี้ยงของคนงานกระจอกๆ ไฮโซเซเลบอย่าอยู่เลย ไม่เหมาะหรอก” แสบแดกดัน
“พูดไปๆเดี๋ยวจะพูดไม่ออก ทุกคนคะ น้ำหวานลานะคะ” น้ำหวานยกมือไหว้แล้วออกไป แสบทำเป็นไม่สนใจ เรียกทุกคนไปช่วยงานในครัวกันคนละไม้ละมือ จะได้เสร็จเร็วๆ จุลลาถอนใจ สงสารทั้งแสบและตัวเอง...
ด้านเสี่ยตงมาพบเดือนพิไลตามนัด แต่จะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อของเธอเด็ดขาด ถ้าอยากจะแฉคลิปฉาวนั่นก็เชิญเธอทำตามสบาย เพราะเขาจะไม่โกหกลูกเมียอีกต่อไป
“อั๊วจะพูดความจริง ครอบครัวอั๊วจะเข้าใจอั๊ว ส่วนลื้อ ถ้าไม่อยากถูกอั๊วฟ้องข้อหาคุกคามข่มขู่ก็เอาเลย” เสี่ยตงพูดจบ ผละจากไป ทรงเดชที่แอบฟังอยู่ตลอด
ออกจากที่ซ่อน เปิดกระเป๋าเดือนพิไลเอามือถือของเธอขึ้นมา หญิงสาวจะแย่งคืน เขาชักปืนขู่ให้อยู่เฉยๆ แล้วส่งคลิปฉาวในมือถือของเธอไปให้คุณนายเง็ก...
ในขณะคุณนายเง็กได้รับคลิปที่ทรงเดชส่งมาให้ ผีเถ้าแก่ในชุดเต็มยศออกมารอหน้าฮวงซุ้ยเพื่อจะเตรียมไปเกิดใหม่ มองไปรอบๆไม่เห็นมีใครมาส่งสักคน น้ำตาซึมด้วยความน้อยใจ เจ้าที่ปรากฏตัวขึ้น ผีเฒ่ายิ้มแฉ่งที่อย่างน้อยก็ยังมีคนมาส่ง เจ้าที่ไม่ได้มาส่ง แต่จะมาชวนไปเลี้ยงฉลองที่บ้านของเขา เจ้าของบ้านทำบุญชุดใหญ่อุทิศส่วนกุศลมาให้ ผีเถ้าแก่ยังงอนจุลลาไม่หาย ไม่อยากไปที่นั่นให้เธอไล่กลับมาอีก
“อย่าจากกันด้วยความรู้สึกไม่ดีเลยเถ้าแก่ จุลลายังไม่รู้นี่ว่าเถ้าแก่กำลังจะไปแล้วจริงๆ”
“ไม่มีใครรู้ทั้งนั้นแหละ นอกจากลื้อ”
ไม่ว่าเจ้าที่จะพยายามชวนไปกินเลี้ยงด้วยกัน แค่ไหน ผีเถ้าแก่ยืนยันจะไม่กลับไปที่นั่นเด็ดขาด...
ที่ร้านสบายท้อง ขณะทุกคนกำลังช่วยเตรียมงานฉลองกันอย่างสนุกสนาน ครรชิตแอบมากระซิบจุลลาว่าบอสกำลังเดินทางมา เผื่อเธอจะได้เตรียมตัว หญิงสาวงงจะเตรียมตัวทำไม
“เวลาที่ผู้หญิงรู้ว่าคนที่เรารักกำลังจะมา เขาต้องทำอย่างไร ก็อย่างนั้นล่ะครับ”
จุลลาขู่ถ้าพูดอีกมีต่อย ครรชิตรีบชิ่งหนีทันที เธออดตื่นเต้นดีใจไม่ได้ที่สืบสายจะมา ไม่ล่วงรู้เลยว่าเขามายืนอยู่หน้าร้านแล้วโดยที่ไม่มีใครเห็น แต่เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง ขณะสืบสายจะก้าวเข้ามาในร้าน ป้าเมี่ยงโทร.มาแจ้งเสียก่อนว่าเกิดเรื่องขึ้นที่บ้าน เขามองเข้าไปข้างในเห็นจุลลากำลังยิ้มแย้มสนุกสนาน ตัดใจหันหลังจากไปจุลลาเหลือบเห็นหลังใครบางคนไวๆ ไม่แน่ใจว่าใช่สืบสายหรือเปล่า รีบวิ่งออกมาดู แต่ไม่เจอใคร...
ในเมื่อผีเถ้าแก่ไม่ยอมไปที่ร้านสบายท้อง เจ้าที่จึงหอบอาหารชุดใหญ่มาจัดเตรียมไว้ให้ที่ฮวงซุ้ย เจ้าของสถานที่ถึงกับร้องโอ้โฮ สมราคาที่คุยไว้จริงๆ เจ้าที่อยากให้เขาอิ่มท้องก่อนต้องเดินทางไกล
“ก็ได้ ไม่อยากให้เสียศรัทธาลื้อ ฉลองก็ฉลอง” ผีเถ้าแก่นั่งลงชนถ้วยน้ำชากับเจ้าที่ ด้วยสีหน้าร่าเริง
ooooooo
ในเวลาเดียวกัน งานเลี้ยงฉลองที่ร้านสบายท้องก็เริ่มต้นขึ้น ทุกคนดื่มกินกันอย่างมีความสุข หยิกแจ้งข่าวดีให้จุลลารับรู้ว่า บอสพิจารณาขึ้นเงินเดือนให้พวกเราทุกคนที่นี่ มีเสียงเฮขานรับดังสนั่น จากนั้นแสบลุกขึ้นประกาศว่ามีข่าวดีจะมาแจ้งเช่นกัน เขาลาออกจากงานแล้วและบอสก็ไม่รั้งไว้ ทุกคนตกใจไปตามๆกัน
“ได้ไงวะ คุณสืบสายสมองกลับหรืออย่างไร ถึงไม่รั้งแกเอาไว้” จุลลาโวย
“บอสให้แสบออกจากงาน แต่จะส่งแสบไปเรียนต่อและฝึกงานเป็นวิศวกรที่ญี่ปุ่น” ขาดคำ มีเสียงเฮดังขึ้นอีก ทุกคนดีใจไปกับเขาด้วย คราวนี้แสบเป็นฝ่ายถามบ้างว่า ใครมีข่าวดีอะไรอีก จุลลายกมือ บอกว่าหาที่เรียนต่อได้แล้ว เงียบกริบไม่มีใครเฮด้วย เพราะไม่มีใครอยากให้เธอไป...
ครู่ต่อมา จุลลาหลบมานั่งทำใจนอกร้าน โดยมีแสบตามมานั่งเป็นเพื่อน เธออยากรู้ว่าน้ำหวานรู้เรื่องที่เขาจะไปเรียนต่อหรือยัง แสบส่ายหน้า อยากมาบอกจุลลาเป็นคนแรก เพราะเธอให้โอกาสเขาแสดงฝีมือให้บอสเห็นเขาถึงได้มีโอกาสดีๆแบบนี้ ต้องขอบคุณเธอจากใจจริง จุลลาไม่คิดว่าการให้โอกาสของเธอสำคัญเท่าผลงานและความเป็นคนดีของแสบเอง สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่พิสูจน์ทุกอย่าง
“ฉันก็ต้องขอบใจแกเหมือนกัน แกไม่ได้เป็นลูกน้องฉันแล้วนะ แต่แกเป็นน้อง เป็นเพื่อนแท้ของฉัน เราจะไม่ลืมกัน ตกลงไหม” ทั้งสองคนกอดกันด้วยมิตรภาพที่ดี แล้วชวนกลับไปฉลองกันต่อ จังหวะนั้น ครรชิตเข้ามาแจ้งด้วยสีหน้าผิดหวังว่าสืบสายมาไม่ได้ เนื่องจากมีปัญหาทางบ้านเล็กน้อย จุลลานึกเป็นห่วงเขาขึ้นมาทันที...
ปัญหาทางบ้านสืบสายไม่ได้เล็กน้อยอย่างที่ครรชิตว่า แต่เป็นปัญหาใหญ่ระดับบ้านบึ้ม คุณนายเง็กอาละวาดขว้างปาข้าวของใส่เสี่ยตง แถมไล่ไปให้พ้นหน้า เขาขอร้องให้ฟังคำอธิบายก่อน แต่เธอไม่ฟัง
“ภาพหนึ่งภาพมันอธิบายได้เป็นพันๆคำ โดยที่ลื้อไม่ต้องพูดอะไรเลย ไอ้ตง” คุณนายเง็กพูดจบ เข้าไปผลักไสเสี่ยตงให้ออกจากบ้าน สืบสายวิ่งหน้าเครียดเข้ามาถามป้าเมี่ยงว่าเกิดอะไรขึ้น เธอไม่ตอบ แต่ยื่นมือถือให้เขาดูคลิปหวิวของเสี่ยตงกับเดือนพิไล สืบสายถึงกับอึ้ง ก่อนจะวิ่งไปห้ามหม่าม้า
“อย่ามาห้ามอั๊ว ถ้ามันไม่ไป อั๊วจะฆ่ามัน” คุณนายเง็กฟาดมือใส่เสี่ยตง แต่พลาดไปโดนหน้าลูกชายเต็มๆ เธอหยุดกึก ขอโทษลูกเป็นการใหญ่ เขายอมถูกตบถ้ามันจะทำให้ท่านมีสติ คุณนายเง็กทรุดตัวลงร้องไห้โฮ ขณะที่สืบสายมองป๊าด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถาม...
ทางฝ่ายเจ้าที่กำลังร้องคาราโอเกะอยู่ในฮวงซุ้ยกลางสวนมะพร้าวอย่างสนุกสนาน เหลือบเห็นผีเถ้าแก่นั่งซึม หันมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่สนุกหรือ เขาได้ยินเสียงลูกชายกับลูกสะใภ้ตัวเองทะเลาะกันเพราะมือที่สาม อยากจะไปดู อยากจะไปช่วยใจแทบขาด แต่คงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกนั้นจัดการกันเอง เจ้าที่สงสารเพื่อนซี้ต่างวัยมาก หยิบเอียปลั๊กจากกระเป๋าส่งให้อุดหู จะได้ไม่ต้องได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้น...
ที่มุมหนึ่งของบ้าน เสี่ยตงกำลังเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ลูกชายฟังว่า เดือนพิไลเป็นคนบอกกับตนเองว่าเราสองคนไม่ได้มีอะไรกัน เธอตั้งใจจัดฉากเพื่อจะขู่เอาเงินจากเขาห้าสิบล้านบาท ไม่อย่างนั้นจะส่งคลิปมาให้คุณนายเง็ก เขาไม่ยอมตกลงด้วย และตั้งใจจะมาสารภาพอยู่แล้ว แต่เดือนพิไลส่งคลิปนั่นมาเสียก่อน
“ผมว่ามันง่ายเกินไป จบเร็วเกินไป โดยที่ยังไม่ได้อะไรเลย”
“อีคงแค้นที่ไม่ได้เงิน ก็เลยโยนระเบิดทำลายครอบครัวเราเพื่อความสะใจ”
“ผมว่าไม่ครับ...ผมมั่นใจว่าทรงเดชอยู่เบื้องหลัง มันต้องหวังผลอะไรอีกแน่” สืบสายอดหวั่นใจไม่ได้...
เป็นอย่างที่สืบสายหวั่นใจไม่มีผิด ทรงเดชเดินงุ่นง่านรอให้เสี่ยตงโทร.กลับมาหาเดือนพิไล แต่ยังเงียบเชียบ เขารอต่อไปไม่ไหว สั่งให้เธอเป็นฝ่ายโทร.ไปหา และให้บอกว่าจะไปยืนยันกับเมียของเสี่ยตงว่าเขาไม่ได้มีอะไรกับเธอ ถ้ายอมเอาเงินห้าสิบล้านบาทมาให้เดือนพิไลไม่กล้าไปเสนอหน้า กลัวเมียของเสี่ยตงมาฉีกอก
“ก็นัดมันในที่ที่คนเยอะๆสิ มันไม่กล้าทำอะไรแกหรอก”
เดือนพิไลแช่งให้ทรงเดชไม่ตายดี เขาต้องชดใช้กรรมกับสิ่งที่ทำกับเธอและทำกับทุกคน เขาไม่สนคำสาปแช่งขอแค่ได้เงินเป็นพอ แล้วสั่งให้เธอโทร.ไปหาเสี่ยตง...
ทันทีที่รู้ความต้องการของเดือนพิไลจากป๊า สืบสายบอกให้ท่านโทร.กลับไปแจ้งเธอว่ายินดีจะจ่ายเงินให้เขาอยากจะลองดูอีกสักครั้ง ถ้าเดือนพิไลร่วมมือกับทรงเดชจริงๆ เขาจะทำให้เธอเปลี่ยนใจมาช่วยพวกเรา แม้จะไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดของลูกนัก แต่เสี่ยตงไม่มีทางเลือก...
หลังจากโทร.เช็กกับจุลลาแล้วว่าทุกคนกลับไปกันหมดในสภาพเมาปลิ้น โดยเฉพาะแสบดูจะหนักกว่าใครเพื่อน น้ำหวานรีบเดินตามแผน ไปซุ่มอยู่แถวหน้าห้องพักคนงาน รอจนชาวแก๊งพาแสบที่เมาไม่ได้สติเข้าไปนอนในห้องพัก และพากันกลับไปหมด เธอแอบตามเข้าไปในห้องของแสบ ก่อนจะปิดประตูล็อก...
ดึกแล้ว จุลลายังนอนไม่หลับเดินไปเดินมาใช้ความคิดอยู่หน้าบ้านตัวเองจนหมดแรง ทรุดตัวลงนั่งเงยมองดูดาวบนท้องฟ้าอดคิดถึงสืบสายไม่ได้
“ก่อนฉันจะไป ฉันควรจะบอกคุณ จะได้ไม่มีอะไรติดค้างคาใจ” จุลลาเหมือนตัดสินใจได้ โดยไม่รู้ว่าสืบสายเองก็กำลังนั่งมองดาวและคิดถึงเธอเช่นเดียวกัน
“จุลลา...ฉันจะต้องบอกเธอว่า ฉันรู้สึกอย่างไรกับเธอ ก่อนอะไรๆจะสายเกินไป”
ooooooo
