นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ร้องไห้จนหนําใจแล้ว ห่านกับบื้อเดินกลับเข้าไปในห้างฯ บื้อถามว่ารู้สึกดีขึ้นรึยัง

    “ยัง! สิ่งเดียวที่จะทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น ก็คือรองเท้า เวลาฉันมีเรื่องไม่สบายใจ ฉันต้องซื้อรองเท้า ไม่งั้นฉันบ้าตายแน่” พูดแล้วดูนาฬิกา “ว้าย...แต่เช้าอย่างนี้ตลาดนัดหลังห้างฯ ก็ยังไม่เปิด จะทำไงดี?” แล้วห่านก็ร้องอย่างดีใจว่า “นึกออกแล้ว...นายช่วยฉันทีนะ”

    “อีกแล้วเหรอ??!!” บื้อทำหน้าสยอง เห็นห่านพยักหน้าก็ได้แต่ถอนใจพึมพำ “อะไรวะ?!!”

    ห่าน บอกว่าเหลือเวลาอีก 15 นาทีห้างฯ จะเปิดตนขอเสพความสุขให้เต็มที่ก่อน เข้าไปในห้องเก็บสต๊อกรองเท้าแล้วให้บื้อช่วยเฝ้าต้นทางให้ บอกบื้อว่า ตนไม่อยากให้แอปเปิ้ลกับปีโป้เห็น บื้อถามว่าจะขโมยรองเท้าหรือ?!

    ห่าน บอกว่าไม่ได้ขโมยแต่อยากใส่รองเท้าทุกคู่ที่อยากได้เท่านั้น  เผื่อมันจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น บื้อบอกว่าเธอบ้าไปแล้ว ห่านยืนยันว่าตนไม่ได้บ้า ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนบื้อใจสั่น ชี้แจงว่า

    “สำหรับฉัน...การได้ใส่รองเท้าสวยๆก็เหมือนการได้ยืนอยู่ยอดเขาที่งดงาม รองเท้าคือชีวิตจิตใจของฉัน รีบออกไปดูต้นทางได้แล้ว”

    ห่าน เข้าไปลองรองเท้าอยู่นานมากจนบื้อเห็นแอปเปิ้ลกับปีโป้เดินมา พยายามเรียกห่านออกมาแต่เธอก็ไม่ออกมาทั้งยังต่อรองว่าจะรับใช้บื้อเพิ่มอีก 5 วัน บื้อเลยยอม ทำเป็นเข้าไปทักสองสาวยอมเปลืองตัวจับมือถือแขนชวนไปดูหนังกัน พอแอปเปิ้ลบอกว่ารอบนี้เลยนะ บื้อกลับบอกว่า “หลังเลิกงาน วันพรุ่งนี้ดีกว่า”

    บื้อหลอกล่อสองสาวถ่วงเวลาให้ห่านหลบออกไปได้ อย่างปลอดภัย พอห่านออกไปแล้ว บื้อก็ขอไปทำงานทันที ทำเอาสองสาวบ่นงงๆ “อะไรของเขาวะ?!” ตะโกนตามหลัง “อย่าลืมนะ!! พรุ่งนี้เลิกงานดูหนังนะ!!”

    ooooooo

    ฝ่าย คุณชายหลังจากโทร.หาฮันนี่แล้วเธอไม่รับสาย ก็โทร.ไปปรับทุกข์กับน้องนุช คุยกันจนต่างหลับไปทั้งคู่ รุ่งขึ้นเจอบื้อเลยขอบทเรียนการง้อคนรัก ถามบื้อว่า อย่างฮันนี่บื้อพอดูออกไหมว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไรตนจะได้ง้อได้ถูก

    บื้อนึกถึงที่ห่านบอกว่ารองเท้าคือชีวิตจิตใจของเธอ บอกคุณชายไปว่า

    “รองเท้าครับ...ผมว่าผู้หญิงอย่างคุณฮันนี่น่าจะชอบรองเท้า”

    คุณชายบอกว่าตนไม่รู้ว่าฮันนี่ใส่รองเท้าเบอร์อะไร บื้อบอกว่าน่าจะเป็นเบอร์ 36

    คุณชายดีใจมาก รีบจัดการและโทร.นัดพบฮัน–นี่ที่เดิม บอกว่าจะรออยู่ที่นั่นจนกว่าเธอจะมา

    ห่านตกใจ ปรึกษาเจ๊กับแหม่ม ทั้งสองบอกว่าห่านต้องไปเพราะนั่นแสดงว่าคุณชายแคร์เธอมาก

    “ตอน นี้บ่ายโมง แกไปหาคุณชายหลังเลิกงานคือตอนเย็น ถ้าแกไปถึงและเขายังรอแกอยู่ก็แสดงว่าเขาจริงใจกับแก” ห่านถามว่าแล้วถ้าเขาไม่รอล่ะ “แกก็จะได้รู้ว่าผู้ชายอย่างคุณชายไม่ได้คิดจริงจังกับแก เพราะถ้าเขาคิดจะจีบแกจริง...เขาต้องรอ!!”

    พอเลิกงาน ห่านมาตามนัด เจอคุณชายยังรออยู่ ห่านดีใจมาก คุยกันครู่หนึ่งเธอถามว่าคุณชายไม่ได้เป็นอะไรกับดาหลาหรือ

    “ครับ...นัก ข่าวเขานั่งเทียนเขียน ไม่เป็นความจริงสักนิด คุณฮันนี่เชื่อผมนะครับ” ห่านตอบทันทีว่าตนเชื่อ คุณชายพึมพำอึ้งๆว่า “คุณฮันนี่เชื่อเร็วมากครับ เอ่อ...คือผมนึกว่าผมต้องอธิบายมากกว่านี้”

    “ก็ฮันนี่เห็นความจริงใจของคุณชายแล้วนี่คะ ที่บอกว่าจะนั่งรอจนกว่าฮันนี่จะมา”

    คุณชาย ยิ้มปลื้ม นึกได้บอกว่ามีของบางอย่างให้เธอ หยิบถุงรองเท้าบนพื้นให้บอกให้เปิดดู ห่านใจเต้นไม่เป็นส่ำ หยิบกล่องออกมา พอเปิดดูเห็นเป็นรองเท้าแก้ว เธอตะลึงนิ่งงันไป คุณชายถามว่าไม่ชอบหรือ

    “ชอบ สิคะ...ชอบมากที่สุด ฮันนี่ฝันอยากมีรองเท้าสวยๆแบบนี้มานานแล้ว คุณชายรู้ใจฮันนี่จริงๆ ต๊าย แถมยังรู้ไซส์รองเท้าฮันนี่ด้วย” เธอตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ ขอใส่เลยได้ไหม

    “ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ ในเมื่อรองเท้าคู่นี้เป็นของคุณฮันนี่แล้ว”

    ห่าน หยิบรองเท้าจะวางที่พื้นแล้วชะงักเอากระดาษบนโต๊ะมาปูก่อนตามความเคยชินขณะ ขายรองเท้า แล้วจึงวางรองเท้าแก้วบนกระดาษ ถอดรองเท้าตัวเองค่อยๆสอดเท้าเข้าไป แต่ปรากฏว่าแน่นไปหน่อยใส่เข้ายาก

    พลัน คุณชายก็ทำให้ท่านปลื้มปีติจนจิตฟุ้งซ่าน เมื่อคุณชายย่อตัวช่วยใส่รองเท้าให้ นาทีนั้น ห่านนึกในใจ เหมือนตกอยู่ในความฝัน “ซินเดอเรลล่าชัดๆ....ฉันรู้สึกตัวเองเป็นซินเดอเรลล่าที่มีเจ้าชายมาสวม รองเท้าแก้วให้เลยอ่ะ...” ปลื้มปีติจนน้ำตาจะไหล คุณชายใส่รองเท้าให้เสร็จเห็นน้ำตาห่านก็ตกใจถามว่า ตนทำให้เจ็บหรือ “ไม่ใช่ค่ะ...ฝุ่นมันเข้าตาน่ะค่ะ...”

    ห่านยิ้มให้คุณชายตาเป็นประกายแล้ว ก้มมองรองเท้าแก้วที่ใส่อยู่อย่างตื้นตันใจเป็นที่สุด...

    หลังจากนั้น คุณชายยังเชิญเธอในฐานะคนพิเศษไปร่วมงานเลี้ยงฉลองครบรอบ 50 ปีของห้างฯ เป็นงานภายในห่านยิ่งปลื้มตอบรับทันที

    “ค่ะ...ได้ค่ะ...ฮันนี่จะไปค่ะ!”

    ooooooo

    เพ ราะบื้อรับปากกับแอปเปิ้ลกับปีโป้ว่าเย็นวันนี้จะพาไปดูหนัง พอเจอกันแอปเปิ้ลก็ทวงและเตือนว่าเย็นนี้อย่าลืมที่นัดกันไว้ ห่านได้ยินถามว่านัดอะไรกัน?

    “ถ้าไม่ใช่เพราะฉันช่วยเธอเมื่อวานก็คงไม่ต้องซวยไปดูหนังกับยัยสองคนนั่น ฉันจะเสียตัวไหมเนี่ย” บื้อครวญ

    “นายเองก็ช่วยฉันหลายครั้งแล้ว เพราะฉะนั้นครั้งนี้ฉันจะช่วยนาย” ห่านนึกถึงความดีของบื้อรับปากจะช่วย

    นับ วันรื่นฤดีกับดารัณก็สนิทชิดเชื้อและวางแผนจะดองกันให้เร็วที่สุด วันนี้ไปทานอาหารกันที่ร้าน โดยที่ชนะศึกร่วมโต๊ะด้วย คุยกันถึงงานฉลอง 50 ปี ของห้างฯ รื่นฤดีเชิญสองแม่ลูกไปด้วย นัดไปพร้อมกันเลย หันไปบอกดาหลาว่า

    “ป้าอยากให้หนูดาหลาเข้างานพร้อมกับชาย เพราะไหนๆอีกไม่นาน หนูกับคุณชายก็ต้องหมั้นกัน”

    ดารัณอุทานอย่างคาดไม่ถึง รื่นฤดีถามว่า หรือดาหลายังไม่พร้อม เธอรีบตอบว่า “พร้อมค่ะ...พร้อม...”

    “ถ้า อย่างนั้นก็ดี ป้าจะรีบหาฤกษ์ที่เร็วที่สุด หมั้นกันไว้ก่อน ใครๆจะได้รู้ว่าชายมีเจ้าของแล้ว อ้อ...อีกอย่างต่อไปนี้หนูดาหลาเรียกป้าว่าแม่ได้เลยนะจ๊ะ” พอดาหลารับคำว่า ค่ะคุณแม่ รื่นฤดีดี๊ด๊าใจหันไปถามชนะศึกว่า “คุณชนะศึกไม่พูดอะไรบ้างเหรอ เรามีลูกสาวเพิ่มมาอีกคนหนึ่งแล้วนะ”

    “มันดีใจจนจุก...พูดไม่ออกน่ะจ้ะ” ชนะศึกเหน็บนิ่มๆ

    รื่นฤดีค้อนที่โดนเหน็บ แล้วหันไปดี้ด๊ากับดารัณและดาหลา ส่วนชนะศึกหน้าเครียดเป็นห่วงคุณชายขึ้นมา

    ตก เย็นชนะศึกแอบไปบอกคุณชายที่ห้างฯ คุณชายตกใจบอกว่า ตนไม่ได้รักดาหลา ชนะศึกบอกว่ารู้ ถึงได้แอบมาบอก แต่แม่เขานั้นลองได้ตั้งใจจะทำอะไรแล้วไม่มีทางเปลี่ยนใจง่ายๆ

    “แต่ครั้งนี้ ผมจะไม่มีวันทำตามที่คุณแม่บอกเด็ดขาด เพราะผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้วครับพ่อ...และผมจะพาเขามาพบคุณแม่”

    คุณชายบอกชนะศึกด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

    ooooooo

    เพราะ คุณชายปรึกษากับพรเพ็ญไว้แล้วว่างานฉลอง 50 ปีของห้างฯ อยากให้พนักงานคิดการแสดงเพื่อโชว์ในงาน โดยตั้งรางวัลสำหรับทีมที่ทำการแสดงได้สนุกที่สุดเป็นเงินสด 50,000 บาท วันนี้พรเพ็ญจึงนำประกาศไปติดที่บอร์ด

    พนักงานกลุ้มรุมกันมาดูอย่าง ตื่นเต้น พรเพ็ญประกาศหมดเขตการสมัครภายในวันพรุ่งนี้ เจ๊มะพร้าวสนใจถามว่าจำกัดจำนวนคนไหม พรเพ็ญบอกว่าไม่จำกัด จะมาเดี่ยว มาคู่ หรือมาหมู่ก็ได้

    โย่งตาโตเพราะรางวัลตั้งห้าหมื่น แต่บื้อพูดอย่างไม่สนใจว่า “ไม่เอาอ่ะ...บ้าบอ!!”

    เมื่อเจ๊มาชวนห่านกับแหม่ม ห่านบอกทันทีว่าตนไม่เอาเพราะวันนั้นตนต้องเป็นฮันนี่ แล้วถามเจ๊ว่า

    “เย็นนี้เจ๊ว่างรึเปล่า ไอ้แหม่มด้วย”

    “ทำไมวะ” ทั้งสองถามพร้อมกัน

    พอ เลิกงาน แอปเปิ้ลกับปีโป้ก็แต่งตัวกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ประโคมทั้งเครื่องสำอางและเสื้อผ้าเต็มที่  พอเจอบื้อที่หน้าโรงหนังก็ตรงเข้าคล้องแขน แอปเปิ้ลชวนไปซื้อตั๋วกัน บื้อบอกว่า “มีคนซื้อตั๋วให้เราแล้ว”

    แอปเปิ้ลกับปีโป้แปลกใจ มองไปที่หน้าห้องขายตั๋ว เห็นห่าน แหม่ม และเจ๊มะพร้าวเดินเรียงแถวหน้ากระดานมาโดยมีโย่งถือป๊อปคอร์นสองถังกับน้ำดื่มสามแก้วตามหลังมา

    แอปเปิ้ลปรี๊ดแตกทันที ถามบื้อว่า “นี่บื้อชวนยัยคอห่านมาด้วยเหรอ”

    ห่านถลาเข้ามาจับมือบื้อ ทำเอาบื้องง ห่านเชิดหน้าใส่แอปเปิ้ล พูดเต็มปากเต็มคำว่า

    “คนเป็นแฟนกัน มันก็ต้องมาด้วยกัน จริงไหมจ๊ะที่รัก” ไม่พูดเปล่ายังเอนหัวซบไหล่บื้อที่เอาแต่ยิ้มไปยิ้มมา แล้วห่านก็หยิบตั๋วหนังออกมายื่นไปตรงหน้าแอปเปิ้ล “นี่ของเธอสองคน เอาตังค์มาด้วย...เอามา 240 บาท”

    แอปเปิ้ลโวยว่าบื้อเป็นคนชวนตนสองคนมาดูหนัง ห่านสวนไปทันทีว่า ชวนมาดูหนังเฉยๆ ไม่ได้บอกว่าจะเลี้ยงหนัง แล้วหันทำเสียงอ่อนหวานถามบื้อ “จริงไหมจ๊ะที่รัก” แล้วแว้ดใส่แอปเปิ้ล “240!!”

    เจอไม้นี้เข้า ทั้งสองก็จำต้องยอม แต่ปีโป้มีเงินแค่ 50 บาท ที่ขาดให้แอปเปิ้ลช่วยออกไปก่อน แอปเปิ้ลหัวเสียหนักขึ้นไปอีก ด่าปีโป้ “นึกว่าไม่มีดั้งอย่างเดียวตังค์ก็ไม่มีด้วยนะนังปีโป้”

    “โห...แรงนะเนี่ย” ปีโป้บ่นอุบอิบ  แต่ไม่กล้าโกรธ หมดอารมณ์ที่จะดูหนัง ถามว่าไม่ดูได้ไหม

    “จ่ายตังค์ไปตั้ง 240 ยังไงก็ต้องดู!”

    ระหว่างดูหนัง ห่านยังแกล้งออเซาะบื้อกวนประสาทแอปเปิ้ล พอดูหนังจบก็ต่างคนต่างกลับ ห่านกับพวกชวนกันไปกินข้าวต้มต่อ

    ห่านกินอย่างไม่ห่วงสวย พุ้ยข้าวต้มคำโตๆ เคี้ยวหมุบหมับๆ บื้อเห็นตัวตนที่แท้จริงเป็นธรรมชาติของห่านแล้วก็ยิ้มอย่างเอ็นดูโดยไม่รู้ตัว

    ooooooo

    เพราะลุงจ๊อดบ้าหวยเทกระเป๋าแทงเลขเด็ดหมด ถูกหวยกินเรียบเลยไม่มีเงินจ่ายค่าน้ำประปา โจ๊ะอาบน้ำได้ครึ่งๆกลางๆ น้ำถูกตัด ลุงจ๊อดเลยไล่ให้ไปอาบต่อที่บ้านบื้อ

    คุณหนูจ๋ามาที่บ้านบื้อแต่เช้าเพื่อเรียนกีตาร์ตามที่นัดกันไว้ เจอโจ๊กทะเล่อทะล่านุ่งผ้าขาวม้าเปียกแนบตัวมาก็ตกใจร้องกรี๊ด ลุงจ๊อดวิ่งมาดู โจ๊กซวยตามเคยถูกลุงจ๊อดด่าว่าทำให้คุณหนูจ๋าตกใจ บังคับให้ขอโทษ แม้คุณหนูจ๋าจะบอกว่าโจ๊กไม่ได้ทำอะไรตนก็ตาม

    พอเคลียร์กันจบลุงจ๊อดออกไป บื้อลงมาพอดีชวนคุณหนูจ๋าเริ่มเรียนกันเลย บอกโจ๊กให้อยู่ช่วยกันสอนคุณหนูจ๋าด้วยกัน โจ๊กดีใจหน้าบานเป็นจานเชิง บื้อสอนคุณหนูจ๋าอย่างใกล้ชิดจนเธอหวั่นไหวแทบไม่มีสมาธิจำตามที่ครูบื้อสอน

    บ่ายวันนี้ ห่าน เจ๊มะพร้าว และแหม่มกลับจากกินข้าวเที่ยง ได้ยินเสียงวี้ดว้ายแสบแก้วหู เดินไปดู เห็นแอปเปิ้ล ปีโป้ และจีจี้กำลังซ้อมเต้นกันอยู่อย่างซ่าสุดๆ

    จีจี้เต้นโชว์เป็นตัวเองให้เพื่อนดู คุยโวว่า งานนี้เราชนะที่หนึ่งได้ห้าหมื่นชัวร์ แต่พอเห็นพวกเจ๊มะพร้าวมา จีจี้ก็ถอยไปอิงพวก เจ๊แขวะประสาคนไม่กินเส้นกัน แถมคุยข่มว่าอย่าเพิ่งมั่นใจกันนักถ้าได้เห็นตนกับแหม่มเต้นแล้วจะหนาว

    ห่านเห็นการเต้นของกลุ่มแอปเปิ้ลแล้วตัดสินใจร่วมแสดงกับเจ๊และแหม่ม ทั้งสองดีใจมาก เจ๊ฉุกคิดได้ถามว่าวันนั้นห่านต้องแปลงโฉมเป็นฮันนี่ไม่ใช่หรือ

    “เรื่องนี้ห่านคิดหาทางแก้เอาไว้แล้ว เจ๊ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เรามาช่วยกันคิดดีกว่าจะเราจะแสดงอะไรที่แซ่บเว่อร์ไม่เหมือนใคร ที่สำคัญต้องชนะนังแอ๊บแบ๊วกะนังปลากะโห้นั่นได้”

    ทั้งสามมองหน้ากันคิดหนักว่าทำยังไงถึงจะชนะพวกนั้นได้

    คืนนี้ ขณะที่ห่านกำลังรีดเสื้อให้บื้ออยู่ แหม่มเดินเข้ามาดูถามว่าคิดออกหรือยังว่าจะแสดงอะไรให้ชนะนังตัวแสบสองคนนั้นได้ ห่านได้ยินเสียงกีตาร์บาดหูแว่วมา ก็ตาโตบอกแหม่มว่า “ฉันนึกออกแล้ว!!!”

    ooooooo

    เสียงกีตาร์แสบแก้วหูนั้นเป็นฝีมือของบื้อที่เล่นระบายความกลัดกลุ้มนั่นเอง

    เหตุเพราะโย่งไปกดเอทีเอ็ม จะมาเสียค่าเช่าบ้านแล้วถูกคนร้ายจี้เอาเงินไปหมด ขอยืมลุงจ๊อดได้มา 40 บาท โจ๊กให้มา 60 บาท โย่งเหลือ 100 บื้อเองก็มีแค่ร้อยเดียว รวมกันได้แค่ 400 บื้อมืดแปดด้านเลยไปเล่นกีตาร์ระบายความกลัดกลุ้ม

    ห่านคิดแผนออกก็ไปยืนปลุกเร้าใจบื้อว่า

    “ฉันเห็นว่านายมีความสามารถ ก็เลยอยากให้นายช่วย ฉันมั่นใจว่าเราต้องคว้าชัยชนะมาได้แน่” บื้อถามให้แน่ใจว่า ถ้าได้เงินรางวัลแล้วเราเอามาแบ่งกันใช่ไหม “ถูก...สี่คน ฉัน แหม่ม เจ๊มะพร้าวแล้วก็นาย” โย่งยื่นหน้าเข้ามาขอแจมด้วย ห่านโอเครวมเป็นห้าคนได้คนละหนึ่งหมื่นพอดี

    ก่อนมาถึงวันงาน ทุกคนฝึกซ้อมกันอย่างจริงจัง จากไม่มีอะไรในหัวเลยก็คิดออก จากเต้นไม่เป็นก็เต้นกันได้อย่างเข้าขา บื้อเองก็ตั้งหน้าตั้งตาฝึกซ้อมกีตาร์และท่าเต้นหุ่นยนต์เรียกเสียงฮือฮาจากเพื่อนๆ ครึกครื้น ทุกคนสนุกสนานอบอุ่น พร้อมที่จะประชันเพื่อชิงรางวัลที่หนึ่ง เงินห้าหมื่นบาทให้ได้

    คืนนี้ห่านคุยกับทีมแสดง บอกทุกคนว่า

    “พรุ่งนี้ไปเจอกันที่งานเลยนะตอนหกโมงเย็น” ยํ้ากับบื้อว่า “แต่งตัวหล่อๆล่ะ บอกเพื่อนนายด้วย”

    คุณชายโทร.เข้ามาพอดีห่านรีบรับสาย ทำปากบอกบื้อว่า “ฉันไปนะ” บื้อพยักหน้าเจื่อนๆรู้สึกใจแป้วพิกล

    ห่านเดินไปคุยโทรศัพท์กับคุณชายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข คุณชายถามว่าไม่ลืมใช่ไหมว่าเรามีนัดกันพรุ่งนี้ ถามว่าจะให้มารับที่คอนโดฯไหม ห่านชะงักตั้งหลักนิดหนึ่งก่อนปดไปว่า

    “เออ...พรุ่งนี้ฮันนี่จะไม่ได้อยู่คอนโดฯตอนช่วงเวลานั้นพอดีค่ะ ฮันนี่ต้องไปทำธุระกับคุณหญิงแม่ตั้งแต่เช้า เสร็จแล้วว่าจะเลยไปงานเลี้ยงของคุณชายเลยค่ะ”

    “ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เราเจอกันนะครับ”

    ต่างกู๊ดไนท์กันอย่างอ่อนหวานแล้ววางสาย ห่านกรี๊ดออกมาเบาๆอย่างมีความสุข

    คุณชายสไกป์คุยกับน้องนุช ให้ช่วยแนะนำชุดที่จะแต่งไปงาน น้องนุชให้คุณชายเอาชุดมาทาบกับตัวให้ดูทีละชุด แล้วบอกว่าชุดแรกดูดีที่สุด เพราะแต่งแล้วดูสบายๆ

    “แกไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังเลยจริงๆ ถ้าขาดแกไปสักคนจะทำไงวะเนี่ย” คุณชายกับน้องนุชต่างยิ้มให้กัน

    ส่วนห่านกลับถึงบ้านเช่าก็เอาเก้าอี้มาปีนหยิบรองเท้าแก้วที่วางไว้บนหลังตู้และชุดที่มีอยู่มาทาบกับตัว พอเลือกได้ก็เอาใส่กระเป๋าใบโตที่เตรียมไว้ ไม่ลืมเอาคอนแทกเลนส์ไปด้วย จัดของเสร็จก็ยิ้มอย่างมีความสุขกับเรื่องดีๆที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้

    ooooooo

    งานเริ่มแล้ว...ฉากบนเวทีเขียนว่า “งานฉลองครบรอบ 50 ปี ห้างสรรพสินค้า Siam Mall”

    พรเพ็ญในชุดราตรีสวยหรูเดินเข้ามาในงาน เจอเจ๊มะพร้าว เจ๊ทักตื่นเต้นว่าวันนี้ผู้จัดการแจ่มมาก พรเพ็ญ ถามว่ายอกันหรือเปล่า เจ๊บอกว่าไม่เชื่อถามทุกคนดูได้เลย ห่าน บื้อ โย่ง และแหม่มพยักหน้าพร้อมกันทำเอาพรเพ็ญยิ้มปลื้ม

    “ตาถึงกันจริงๆ พวกเธอ อ้อ พวกที่ต้องขึ้นแสดงให้มาสแตนด์บายด้านหลังเวทีตอนสองทุ่มนะ”

    สั่งงานเสร็จ พรเพ็ญเดินออกไป ห่านรีบกระซิบเจ๊ ว่าตนต้องไปแล้ว นัดสองทุ่มเจอกันหลังเวทีแล้วกัน ว่าแล้วรีบไปเลยจนบื้อที่จับตาดูอยู่บ่นงึมงำ “จะรีบไปไหนของเขา?”

    ฝ่ายคุณชายถูกดาหลาควงเข้ามาในโรงแรม พอใกล้ถึงห้องจัดงานคุณชายขอตัวกับรื่นฤดีไปเข้าห้องน้ำก่อน แล้วจะตามเข้าไป

    ห่านในคราบฮันนี่สาวสวยไฮโซ รีบเอากระเป๋าใบใหญ่ไปฝากพนักงาน บอกว่าประมาณเกือบๆสองทุ่มจะมาเอา แล้วรีบออกไป เดินไปไม่กี่ก้าวเห็นคุณชายยืนหันหลังอยู่ก็ยิ้มหวานกรีดกรายเข้าไปทัก

    “มารอฮันนี่นานหรือยังคะ”

    “ไม่นานครับ...คืนนี้คุณฮันนี่สวยมาก...” คุณชายชมแล้วตั้งวงแขนให้ควง “เชิญครับ”

    ห่านยิ้มให้คุณชายแล้วจึงเดินควงกันเข้าไปในงานอย่างสง่างาม

    บรรดานักข่าวและช่างภาพกำลังสัมภาษณ์คุณหญิงรื่นฤดี คนหนึ่งเอ่ยเหมือนแสดงความยินดีว่า

    “เรียกได้ว่า ปีนี้เป็นปีทองของคุณหญิงรื่นฤดีเลยนะคะ เพราะนอกจากธุรกิจจะเจริญก้าวหน้า ก็ยังมีข่าวดีของคุณคุณชายอีก” อีกคนถามว่า “ไม่ทราบว่าคุณคุณชายกับคุณดาหลาจะแต่งงานกันเมื่อไหร่คะ”

    ดาหลาทำเขินอายบอกว่าตนกับคุณชายเพิ่งเริ่มต้นคบกันได้ไม่นาน เรื่องแต่งงานยังอีกยาวไกล แต่รื่นฤดีกับดารัณพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า อยากอุ้มหลานเร็วๆ

    ระหว่างนั้น คุณชายควงฮันนี่เข้ามา ชนะศึกที่ระแวงอยู่แล้วเหลือบเห็นถึงกับพึมพำ

    “เวรแล้วไง!”

    ทันใดนั้น ทุกคนมองไปที่คุณชายกับฮันนี่เป็นตาเดียวกัน!

    ห่านแอบสบตายักคิ้วให้เจ๊กับแหม่ม ทั้งสองดี๊ด๊าดีใจที่เห็นห่านสวยและแปลงร่างได้เนียนเนี้ยบ แอปเปิ้ล จ้องจิกพึมพำกับปีโป้ว่า “คุณชายพายัยฮันนี่มาด้วย... แล้วคุณดาหลาล่ะ...ท่าทางงานนี้จะสนุกแล้วล่ะ”

    ส่วนบรรดานักข่าวหันกรูกันมาทางคุณชายกับฮันนี่ แล้วระดมถ่ายรูปคุณชายกับสาวแปลกหน้าที่ไม่เคยเห็น ดาหลาตาแทบลุกเป็นไฟ กระซิบบอกดารัณว่า “นี่แหละค่ะนังฮันนี่ ที่ดาหลาเคยเล่าให้แม่ฟัง”

    คุณชายควงฮันนี่ตรงมาแนะนำแก่รื่นฤดีและชนะศึกที่นั่งทำหน้าไม่ถูกอยู่ ฮันนี่ยกมือไหว้อย่างอ่อนช้อยสวยงาม คุณชายแนะนำฮันนี่แก่รื่นฤดีกับชนะศึกว่า

    “คุณพ่อคุณแม่ นี่คุณฮันนี่ คนพิเศษของผมครับ”

    ห่านอึ้งที่คุณชายใช้คำนี้กับตน ดาหลากับดารัณช็อก ส่วนบรรดานักข่าวที่ตามมากันเป็นพรวนก็เริ่มสัมภาษณ์อย่างกระหาย คนหนึ่งยิงคำถามแทงใจดำว่า “แล้วคุณดาหลาไม่ใช่คนพิเศษของคุณชายเหรอคะ”

    “ผมกับคุณดาหลา เราเป็นแค่เพื่อนกันครับ”

    บรรยากาศที่กรุ่นอยู่ระอุขึ้นทันที ดาหลาทำท่าจะอาละวาด ถูกดารัณจับแขนไว้ให้สงบ รื่นฤดีตีหน้าไม่ถูก ชนะศึกที่รู้ตื้นลึกหนาบางดี รีบแก้บรรยากาศเสนอให้ไปนั่งกันดีกว่า บอกห่านให้ไปนั่งด้วยกัน แล้วเดินไปเรียกคุณชายอีกคน

    นักข่าวตามไปถ่ายรูปคุณชายและฮันนี่กันวุ่นวาย รื่นฤดี ดารัณ และดาหลา ต่างยืนหน้าบอกบุญไม่รับ รื่นฤดีปลอบใจสองแม่ลูกว่า รอหลังจากจบงานนี้แล้วจะถามคุณชายให้เอง ตอนนี้ให้ใจเย็นๆก่อน พอดีมีนักข่าวสองสามคนเดินมาถามดาหลาว่า “ไหนว่าจะแต่งงานกับคุณชายไงคะ แล้วนี่ตกลงมันยังไงกัน”

    “เอิ่มมมม...” ดาหลาทำแอ๊บแบ๊ว “มันคงจะเป็นเรื่องราวอะไรที่เข้าใจผิดกันนิดหน่อยอ่ะค่ะ”

    “ใช่ค่ะ...ใช่” รื่นฤดีรีบช่วยพูด “ดิฉันคิดว่าจะต้องมีอะไรเข้าใจผิดพลาด ถ้ายังไงเราจะแถลงข่าววันหลังนะคะ”

    ooooooo

    เมื่อพากันมานั่งที่โต๊ะแล้ว คุณชายแนะนำฮันนี่ให้รู้จักกับพรเพ็ญว่านี่คือผู้จัดการของห้างฯ

    “สวัสดีค่ะคุณผู้จัดการ” ห่านเรียกอย่างคุ้นปาก พรเพ็ญชะงักทักว่าเรียกเหมือนพนักงานในห้างฯเรียกตนเลย ห่านสะดุ้ง ทำหน้าแปลกใจ “เหรอคะ...บังเอิญจัง” ครั้นพรเพ็ญทักว่าดูหน้าเธอคุ้นๆ ห่านตอบอย่างมีประสบการณ์มาแล้วว่า

    “ขอโทษค่ะ ฮันนี่ว่าเราคงไม่เคยเจอกันหรอกค่ะ เพราะฮันนี่อยู่เมืองนอกตลอด เพิ่งกลับมาเมืองไทยไม่นาน”

    รื่นฤดีทนฟังไม่ได้ ซักถามว่าที่ว่าอยู่เมืองนอกนั้นเมืองอะไร ไปทำอะไรที่นั่น ห่านบอกว่าอยู่อเมริกา ไปเรียนหนังสือ ถูกซักลึกลงไปอีกว่า “เรียนอย่างเดียวหรือ”

    “ค่ะ คุณพ่อคุณแม่อยากให้ฮันนี่ทำอะไรเป็นอย่างๆ ไม่อยากให้ทำพร้อมกันน่ะค่ะ”

    “พ่อแม่เธอชื่ออะไร ขอโทษนะที่ต้องถาม เพราะถ้าอยู่ใน ‘สังคมเดียวกัน’ ฉันน่าจะรู้จัก”

    ห่านเกือบจนแต้มอยู่แล้ว แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดสูง เลยตอบไปว่าแม่ชื่อกุหลาบ ส่วนพ่อคือ เคเค.

    คุณหญิงบอกว่าไม่คุ้น ถามดารัณว่าชื่อคุ้นไหม ฝ่ายนั้นทำเบ้หน้าบอกว่าไม่คุ้น ชนะศึกพูดแทรกขึ้นว่าตนคุ้น

    “เหรอคะ...แล้วนามสกุลอะไร” รื่นฤดีรุกต่อ

    คราวนี้ห่านอึ้ง พอดีนาฬิกาปลุกจากมือถือดังขึ้น เธอหยิบมาดูแล้วขอตัวไปเข้าห้องนํ้า ดาหลาขอไปด้วย แต่เดินตามกันไปยังไม่ถึงห้องนํ้า ดาหลาก็เปิดฉากเล่นงาน บอกห่านว่า “ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

    ooooooo

    เจ๊มะพร้าวกับทีมแสดงต่างร้อนใจที่ใกล้เวลาแล้วแต่ห่านยังไม่มา บื้อจึงอาสาไปตามให้

    ดาหลาเปิดเกมอย่างดุเดือดทันที บอกห่านว่าอย่ามายุ่งกับคุณชายของตน ห่านย้อนถามว่าคุณชายเป็นของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ดาหลาตะคอก “ตั้งแต่ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ และเวลานี้!”

    “คุณนี่ขี้ตู่จัง เห็นๆอยู่ว่าคุณชายไม่ได้สนใจคุณ คุณไม่ได้ยินที่คุณชายพูดกับนักข่าวเหรอคะว่าฉันเป็น ‘คนพิเศษ’ ของคุณชาย คุณก็เป็นได้แค่เพื่อน ยํ้าอีกครั้งนะคะ ‘เพื่อน’ ฟังอีกครั้งไหมคะ ‘เพื่อน’ ค่ะ”

    ดาหลาโผนเข้าตบหน้าห่านจนล้มแล้วตามคร่อมจะตบอีก พอดีบื้อมาเห็นแต่ต้องรีบหลบเมื่อเห็นคุณชายกำลังเดินมา แต่ข้างหลังบื้อยังมีแอปเปิ้ลที่ตามมาแอบดูอีกคน คุณชายเห็นดาหลาคร่อมจะตบห่านอีก รีบวิ่งเข้ามาร้องห้าม

    “คุณดาหลา! หยุดนะครับ!!”

    ดาหลาตกใจรีบลุกยืน คุณชายผวาเข้าประคองห่านถามว่าเป็นยังไงบ้าง ห่านดราม่าบีบนํ้าตาพูดน่าสงสาร

    “ฮันนี่ไม่เป็นไรค่ะ ฮันนี่ขอโทษนะคะ ขอโทษที่ไม่รู้ว่าคุณชายเป็นของคุณดาหลา” คุณชายถามว่าใครเป็นของใคร ตนงงไปหมดแล้ว “ก็คุณดาหลามาบอกฮันนี่ว่าเธอเป็นเจ้าของคุณชาย แล้วก็ห้ามฮันนี่มายุ่ง แถมยังไล่ฮันนี่กลับด้วย บอกว่าถ้าไม่กลับ เธอจะตบจนกว่าฮันนี่จะกลับค่ะ”

    “ตอแหล!! ประโยคหลังฉันไม่ได้พูด” ดาหลาปรี๊ดแตก คุณชายถามว่าแสดงว่าประโยคแรกเธอพูดใช่ไหม ดาหลาเหวอที่หลุดปากไป เสียงอ่อนลงว่า “คุณชายคะ...ดาหลาอธิบายได้นะคะ”

    “ผมไม่ใช่ของของใครทั้งนั้น ไปกันเถอะครับคุณฮันนี่” คุณชายประคองฮันนี่ไป ดาหลาแทบจะคลั่งแต่ไม่กล้ากรี๊ด กระทืบเท้าเดินปึงปังไป

    “สร้างเรื่องเก่งจริงๆ ยัยคอห่าน”  บื้อที่แอบดูแอบฟังตลอดเวลา พึมพำอย่างเหลือเชื่อแล้วเดินตามห่านกับคุณชายไป ส่วนแอปเปิ้ลเดินตามทั้งสามไปห่างๆ

    ooooooo

    ห่านให้คุณชายกลับเข้าไปก่อนเดี๋ยวตนจะตามไป แล้วก็รีบบอกบื้อให้ไปเอากระเป๋าที่ตนฝากพนักงานไว้

    แอปเปิ้ลเห็นฮันนี่กับบื้อคุยกันก็สงสัยว่าสองคนนี้รู้จักกันด้วยหรือ แต่พอเจอฮันนี่ถามว่ารู้จักกับผู้ชายแผนกขายชุดชั้นในชายด้วยหรือ ห่านทำไขสือบอกว่าเขามาถามทางเท่านั้น

    พอห่านได้กระเป๋าก็รีบเปลี่ยนเครื่องแต่งกายไปแสดงได้ทันเวลา แต่ทีมของแอปเปิ้ลถูกตัดสิทธิ์เพราะมาไม่ทันตามคิวและผลการประกวดปรากฏว่าทีมของห่านชนะเลิศได้เงินรางวัลไปห้าหมื่นบาท แอปเปิ้ลหัวเสียเพราะเดิมพันกันว่าถ้าใครแพ้ต้องรับใช้อีกฝ่ายหนึ่งวัน แต่พอทีมห่านชนะ ห่านบอกว่าไม่ต้องมารับใช้พวกตน เพราะไม่อยากได้ชื่อว่าซ้ำเติมคนแพ้ แล้วชวนพรรคพวกไปฉลองกันดีกว่า ทั้งห้าเฮกันไปอย่างดีอกดีใจสุดๆ

    “ทำแบบนี้คิดว่าฉันจะซึ้งงั้นเหรอยัยคอห่าน”

    แอปเปิ้ลจิกตามองอย่างเจ็บใจ

    ห่านดีใจจนลืมคุณชายไปเลย จนคุณชายโทร.ตาม เธอเพิ่งนึกได้ แต่ก็ปดได้ไวไร้พิรุธ ว่าต้องขอโทษด้วยที่ตนรู้สึกไม่ค่อยสบายเลยกลับมาพักผ่อนโดยไม่ได้บอกคุณชาย อ่อยเอาใจเอาไว้คราวหน้าเราค่อยทานข้าวด้วยกันอีก

    พวกห่านชวนกันกลับมาฉลองชัยชนะที่บ้าน โดยต้มบะหมี่สำเร็จรูปหม้อใหญ่แล้วรุมกันกินบะหมี่รอบหม้อคนละหนุบคนละหนับอย่างสนุกสนาน

    ooooooo

    เช้านี้ ขณะคุณชายจะออกไปทำงานถูกรื่นฤดีเรียกไปถามเรื่องฮันนี่ ยื่นคำขาดว่าผู้หญิงของเขาจะต้องเป็นดาหลาเท่านั้น คุณชายแข็งข้อกับแม่ยืนยันว่าตนชอบฮันนี่และจะไม่มีวันเลิกยุ่งกับฮันนี่ แล้วขอตัวไปทำงานทำให้รื่นฤดีเสียใจมาก

    ไปถึงที่ทำงาน คุณชายไม่สบายใจที่ขัดใจแม่ พอดีน้องนุชโทร.มาหา คุณชายปรึกษาเพื่อนว่าการที่ตนขัดใจแม่ เรื่องฮันนี่จะเป็นการอกตัญญูหรือเปล่า บ่นอยากเจอน้องนุชมาก น้องนุชเลยชวนไปสวิสเพราะตนก็อยากคุยเรื่องจัดอีเว้นท์โปรโมตสถาบันธุรกิจและการโรงแรมที่เมืองไทยเหมือนกัน เพื่อให้คุณชายใจอ่อน น้องนุชหว่านล้อมว่า

    “สวิสเป็นเมืองโรแมนติก ถ้าแกสารภาพรักคุณฮันนี่ที่นี่ ฉันรับรองว่าเขาไม่มีทางปฏิเสธแกแน่”

    คุณชายฟังแล้วยิ้มคล้อยตาม...แล้วคุณชายก็ชวนห่านไปสวิสด้วยกัน ห่านดีใจเหมือนเจอฝันที่เป็นจริง รับปากทันทีแต่พูดให้ดูดีว่า

    “ฮันนี่จะพยายามหว่านล้อมขอคุณหญิงแม่เต็มที่ งั้นแค่นี้นะคะ”

    พอห่านมาปรึกษาเจ๊กับแหม่ม ทั้งสองเห็นด้วยทั้งยังจะช่วยหาซื้อเสื้อและเครื่องกันหนาวให้ด้วย

    ooooooo

    แล้วจู่ๆ ก็มีเหตุการณ์ที่เป็นการทดสอบจิตใจความรับผิดชอบต่องาน ต่อห้างฯของพนักงาน เมื่อมีกรุ๊ปทัวร์เข้ามากะทันหัน พรเพ็ญต้องประกาศด่วนให้พนักงานทุกภาคส่วนสนธิกำลังดูแลลูกค้า

    ระหว่างที่พนักงานทำงานกันนั้น ทั้งพรเพ็ญและคุณ ชายเดินตรวจดูการทำงานของพนักงานแผนกต่างๆ จนมาถึงแผนกขายรองเท้า เห็นลูกค้ามุงกันเต็มร้านจึงหยุดดู

    ลูกค้าเข้ามาในแผนกขายรองเท้าจนห่านรับมือไม่ทัน บอกแอปเปิ้ลกับปีโป้ให้ช่วยหยิบรองเท้ามาให้ลูกค้าดู ทั้งสองปฏิเสธด้วยเหตุผลว่าถ้าหยิบมาแล้วขายได้ ผลงานก็เป็นของห่าน เลยถูกห่านอบรมว่า

    “นี่ไม่ใช่เวลาจะมาคิดถึงผลประโยชน์ของตัวเองนะ ลูกค้าต่างชาติเขามาซะขนาดนี้ เราควรจะทำให้พวกเขาประทับใจในบริการของห้างฯเราก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง” แต่ทั้งแอปเปิ้ลและปีโป้ก็ปฏิเสธ จนห่านต้องลงมือทำเองทั้งหมด วิ่งวุ่นบริการจนลูกค้าพอใจ

    คุณชายชื่นชมและพอใจความรับผิดชอบต่อการทำงานของห่านมาก

    ส่วนบื้อก็สร้างชื่อเสียงให้กับห้างฯ  อย่างมาก  เมื่อเก็บกระเป๋าเงินของลูกค้าที่มีเงินถึงหนึ่งล้านกว่าบาทแล้วเอาไปให้ทางห้างฯประกาศหาเจ้าของ เจ้าของเงินดีใจมากให้รางวัลตอบแทนความดีของบื้อหนึ่งแสนบาท รุ่งขึ้นหนังสือพิมพ์ลงข่าวครึกโครม สร้างชื่อเสียงให้กับห้างฯ และประเทศไทยมาก

    คืนนี้ ฮันนี่ไปทานอาหารกับคุณชาย คุณชายยินดีที่ห่านจะไปสวิสด้วย ถามห่านว่าจะขัดข้องไหมถ้าตนจะพาใครไปด้วยอีกสักคน ห่านถามหน้าเจื่อนๆว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย พอคุณชายบอกว่าผู้ชาย ห่านโล่งอกตอบด้วยความยินดีว่า

    “สบายมากค่ะ เชิญคุณชายตามสบาย ฮันนี่เป็นคนสบายๆ กันเอง ไม่มีเรื่องมากอยู่แล้วค่ะ ชิว”

    “ขอบคุณมากครับ คนที่ผมจะพาไปด้วยเขาเป็นคนดีมาก รับรองว่าคุณฮันนี่จะต้องชอบเขามากเลยครับ”

    “แน่นอนค่ะ แฮปปี้ค่ะ” ห่านทำเท่ ยกแก้วขึ้น คุณชายชูขึ้น ชนแก้วกันอย่างแฮปปี้มากๆ

    ooooooo

    ทีแรกที่ลุงจ๊อดรู้ว่าบื้อเก็บเงินได้เป็นล้านแต่เอาไปคืนเจ้าของก็บ่นว่าสารพัด แต่พอบื้อได้รางวัลมาหนึ่งแสนบาทแกก็พลิกลิ้นทันทีว่า เห็นไหมทำดีย่อมได้ดี บื้อมองอย่างรู้ทันว่าแกหวังตอดเงินจากตนไปจ่ายค่าเช่าบ้านเดือนนี้นั่นเอง

    จนจะดึกแล้ว บื้อบ่นว่าทำไมป่านนี้ห่านยังไม่กลับ ไม่ทันไรห่านก็กลับมาพร้อมกับกล่องอาหารมาฝาก คุยว่าเป็นเป็ดจากร้านอาหารหรูระดับห้าดาวเชียวนะ บื้อถามดักคอว่าไปเอามาจากไหน

    “เอาน่า...กินเหลือก็อุตส่าห์ห่อมาฝาก”

    บื้อทนไม่ไหวลุกล็อกคอห่านลากไปคุยกันข้างนอก ดุเสียงเข้มว่า

    “ลืมบอกไป ระวังตัวหน่อยนะ วันก่อนคุณดาหลามาลุยฉันเพราะยัยแอปเปิ้ลไปฟ้องว่าเห็นเธอ...คือ...ฮันนี่น่ะ คุยกับฉันในงานฉลองห้างฯ”

    “หา!” ห่านตาเหลือก

    “ใจเย็น...ยังไม่มีอะไร” บื้อเสียงอ่อนลง

    “ถ้างั้น!! ระวังเลยนะ ต่อไปนี้เวลาที่ฉันเป็นฮันนี่ นายห้ามเจอกับฉันเด็ดขาด ขอเชิญไปอยู่ให้ไกลๆคนละซีกโลกได้ก็จะดีมาก ไม่งั้นความแตกแน่” ห่านยื่นคำขาด

    “เชอะ!! ยังกะอยากอยู่ด้วยตายล่ะ คุณฮันนี่!! รับรองชาตินี้อย่าหวังว่าจะได้เจอกันเลย”

    “เออ!! ดี!!!” ห่านกระแทกเสียงอย่างท้าทาย

    ทั้งสองต่างเบ้หน้าเชิดใส่กัน แบบชาตินี้อย่าได้มาเจอกันอีกเลย!!

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว
    23 ต.ค. 2564

    11:15 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 12:36 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์