นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เพราะงานเปิดตัวผู้บริหารคนใหม่ของห้างจัดขึ้นที่โรงแรม ทางห้างจึงต้องขนของในการจัดงานไปโรงแรมบื้อช่วยเพื่อนขับรถขนของไป

    ห่าน กำลังเดินเข้าโรงแรมอย่างกลัวๆ กล้าๆ  เจอบื้อเข้าอย่างจัง เธอรีบยกกระเป๋าขึ้นปิดหน้าเดินเลี่ยงๆ หลบๆไป แต่ดอกไม้ที่ติดผมตกไปดอกหนึ่ง บื้อเห็นจึงเก็บเดินตามไปให้ด้วยความปรารถนาดี ห่านตกใจรีบเดินหนี บื้อยิ่งไล่ตามห่านก็ยิ่งหนี บื้อตามทันคว้าเอวห่านบอกว่าทำดอกไม้หล่น

    เมื่อหนีไม่พ้นห่านเลยก้มหน้าก้มตารับดอกไม้ดัดเสียงขอบใจห้าวๆ  แล้วรีบจ้ำอ้าวไปทันที บื้อมองตามแต่ไม่ติดใจ

    ห่าน เดินหลบบื้อเข้าไปในงาน ได้ยินเสียงฮือฮากันว่า “มาแล้ว...มาแล้ว” มองไปเห็นคุณชายเดินหล่อเท่ เข้ามากับคุณหญิงรื่นฤดี ห่านกำลังมองเคลิ้มก็หลุดจากภวังค์เมื่อดาหลาเดินเข้าไปเคียงคู่คุณชาย ท่ามกลางเสียงชื่นชมของแขกที่มาในงานว่า หล่อ สวย สมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

    หลังจากคุณชายกล่าวขอบคุณแขกที่มาแสดงความยินดีแล้ว ดาหลาขึ้นไปมอบช่อดอกไม้ พิธีกรขอคุณชายให้เกียรติเปิดฟลอร์เต้นรำ คุณชายหันมาทาง

    ดา หลา เธอเขินบิดไปมาคิดว่าคุณชายจะขอเต้นรำด้วย แต่ที่แท้คุณชายส่งดอกไม้ที่เธอเอาไปมอบเมื่อครู่ให้เธอช่วยถือ แล้วเดินไปของรื่นฤดีเต้นรำกับตน

    ดาหลาเสียหน้าแทบจะกรี๊ดแต่ต้องรักษาภาพลักษณ์เลยต้องฝืนใจฉีกยิ้มโบกมือท่านางงามเดินออกมา

    ห่าน ยืนเด๋อด๋าเหมือนเศษธุลีอยู่ในงาน เลยเลี่ยงออกจากห้องจัดงานไปที่ระเบียงชมวิวกรุงเทพฯ แก้เซ็ง แต่จู่ๆคุณชายก็เดินมาทัก พอห่านหันมาเห็นคุณชายถึงกับมองตะลึง ทักทายกันเล็กน้อยแล้วคุณชายถามชื่อ ห่านเกือบพลั้งปากบอกชื่อห่านไปแล้ว แต่พอหลุดปากออกเสียง ห่...ก็เปลี่ยนฉับพลันว่า “ชื่อฮันนี่ค่ะ”

    เสียง เพลงเต้นรำดังขึ้น คุณชายจึงขอเต้นรำกันสักเพลง ห่านเต้นไม่เป็นแต่ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกจึงเต้นรำกับคุณชาย เหยียบเท้าบ้างผิดจังหวะบ้าง แต่คุณชายให้กำลังใจว่า “เราเต้นสบายๆ ไปตามจังหวะก็พอ”

    ระหว่างเต้นรำกันนั่นเอง นักข่าวมาเห็นถ่ายรูปแสงแฟลชสว่างวาบ ห่านตกใจเพราะถ้ารูปแพร่ออกไปทุกอย่างพังแน่คนในห้างฯต้องจำตนได้ เธอผละออกมาบอกคุณชายอย่างตื่นตระหนก “คุณชายคะ ฉันต้องไปแล้ว” ห่านผละจากคุณชายคว้ากระเป๋าที่วางบนโต๊ะวิ่งออกไป คุณชายจะตามเห็นมือถือของห่านตกอยู่ หยิบขึ้นดูอย่างมีความหวังว่า ฮันนี่จะติดต่อกลับมา

    ooooooo

    ห่านในชุดราตรีหรู ขึ้นรถเมล์กลับมาถึงปากซอยก็เริ่มเจ็บเท้าเพราะรองเท้ากัด เดินเขยกๆ มีมอเตอร์ไซค์รับจ้างวัยคะนองสองคนมาเกาะแกะกระทั่งจะลวนลาม ห่านร้องขอความช่วยเหลือ โชคดีที่บื้อมาเจอเลยช่วยเธอไว้

    แต่พอเห็น ว่าใครเป็นใคร ทั้งห่านและบื้อต่างเสียความรู้สึกไม่น้อย บื้อมองชุดที่ห่านใส่อยู่บอกว่าคุ้นๆ พอห่านหายตกใจจึงรู้ว่ารองเท้าหายไป เธอตกใจมาก รีบหารองเท้าวุ่นวายจนบื้อพูดขำๆว่า เดี้ยงขนาดนี้ยัง

    จะห่วงรองเท้าอีก ห่านกลัวถูกบื้อจับผิดได้เลยรีบกลับบ้าน

    จน รุ่งเช้า ห่านใส่รองเท้าแตะออกมา เจอบื้อเอารองเท้ามาให้ ถามว่ามันสำคัญขนาดไหน เมื่อคืนถึงตกอกตกใจมากที่หาไม่เจอ ห่านโยกโย้ตอบกวนไปกวนมา บื้อเลยขู่ว่าถ้าไม่บอกตนก็ไม่คืนรองเท้าให้ ห่านเลยจี้เอว บื้อบ้าจี้เลยปล่อยรองเท้าหลุดมือ ห่านคว้ารองเท้าได้ก็ปิดประตูปัง!

    “ยัยคอห่าน!! ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอทำอะไรอยู่!!” บื้อปาดเหงื่อที่ถูกจี้เอวหัวเราะจนเหนื่อย

    ooooooo

    รุ่งขึ้น ภาพคุณชายเต้นรำกับหญิงสาวปริศนาที่ระเบียงก็กลายเป็นเรื่องทอล์กออฟเดอะทาวน์

    พอ แหม่มกับเจ๊มะพร้าวรู้ว่าหญิงสาวปริศนานั้นคือห่านก็พากันตื่นเต้น รบเร้าให้เล่าว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น? ห่านได้ขอบคุณคุณชายแล้วหรือยัง??

    “ยัง...ห่าน ไม่มีโอกาสพูด มันตื่นเต้นไปหมด แค่เห็นสายตาคุณชายที่มองมา ห่านก็ทำอะไรไม่ถูก แถมคุณชายยังถามชื่อห่านอีก” แหม่มถามว่าแล้วบอกไปรึเปล่า “บอก...แต่บอกไปว่าชื่อฮันนี่” ทั้งเจ๊ทั้งแหม่มพากันทึ่งที่ห่านช่างคิดได้!

    ห่านจะคืนกระเป๋าที่ เจ๊ให้ยืมไปใช้เมื่อคืน จึงรู้ว่ามือถือหายไป เป็นเวลาที่คุณชายมองมือถือของห่าน รอใจจดจ่อว่าเมื่อไหร่ฮันนี่จะโทร.มา พลันก็ดีใจเมื่อมีโทร.เข้า ห่านถามว่าใครเก็บมือถือตนได้ พอรู้ว่าคุณชายเก็บได้ก็ตื่นเต้นดีใจ

    “คุณฮันนี่ทำหล่นไว้ที่งาน เลี้ยงเมื่อคืน เราออกมาเจอกันไหมครับ ผมจะได้เอามือถือคืนให้” ห่านถ่วงเวลาขอดูตารางการทำงานกับเลขาก่อน แล้วรีบปรึกษาเจ๊กับแหม่มว่าเอาไงดี ทั้งสองยุให้นัดเย็นนี้เลย

    “เย็นนี้ฮันนี่พอมีเวลาว่างค่ะ” ห่านตอบรับทันที

    “งั้นห้าโมงเย็นเจอกันที่ร้านกาแฟในโรงแรมนะครับ”

    “ตกลงค่ะ แล้วเจอกัน” ห่านตอบทันที พอวางสายสามสาวก็พากันกรี๊ดด้วยความดีใจ

    เจ๊ย้ำเตือนห่านว่า ถ้าคุณชายชวนไปทานอาหารเย็นต่อต้องปฏิเสธ อย่าใจง่ายรับปาก ไม่งั้นเราจะดูไม่มีคุณค่า

    แต่ หารู้ไม่ว่าบื้อเห็นภาพคุณชายเต้นรำกับสาวปริศนาในหน้าหนังสือพิมพ์ บื้อลำดับเหตุการณ์และชุดที่ห่านใส่แล้วก็พอเดาอะไรออก พึมพำกับตัวเองอย่างหมายมาด “เสร็จฉันแน่ยัยคอห่าน!!”

    บื้อผลุนผลันออกไป พอเห็นห่านขึ้นแท็กซี่ บื้อก็เรียกแท็กซี่ตามไปทันที

    เช่นเดียวกัน ดาหลาเห็นรูปก็สติแตก ถือหนังสือพิมพ์ไปฟ้องดารัณ บอกว่าถ้ารู้ว่านังนั่นเป็นใครจะตามไปตบเสียให้สะใจ ดารัณปลอบลูกว่า

    “เรื่องนี้ไม่ยาก ในเมื่อคุณชายไม่ได้เป็นฝ่ายเดินมาหาลูก ลูกก็ต้องเป็นฝ่ายรุก แต่รุกในที่นี้ต้องรุกอย่างมีมารยาท ไม่ใช่เดินเข้าไปโท่งๆ ว่าอยากได้เขาเสียเหลือเกิน”

    “ยังไงอ่ะแม่”

    “เดี๋ยวลุกขึ้นไปแต่งตัวให้สวยที่สุด แล้วก็ไปหาคุณชาย หาซื้ออะไรไปแสดงความยินดีกับเขาเรื่องที่ได้มารับตำแหน่งแค่นี้ก็พอ ค่อยๆคืบคลานเข้าไป อย่าให้ไก่ตื่น ใช้ความดีและความสวยที่มีให้เป็นประโยชน์ แม่เชื่อว่าลูกทำได้สบายมาก”

    ดาหลายิ้มอย่างมีความหวังเต็มเปี่ยม รีบหาของขวัญไปที่สยามมอลล์ทันที เจอคุณชายกำลังจะออกไปพอดี เห็นท่าทางรีบร้อนก็สงสัย ฉุกคิดว่า “หรือว่าคุณชายจะมีนัดกับนังผู้หญิงคนเมื่อคืน? ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าแกเป็นใครนังมารหัวใจ!”

    ดาหลาขึ้นรถขับตามไปทันที เช่นเดียวกับบื้อ นั่งแท็กซี่ตามห่านไปถึงโรงแรม ห่านเข้าห้องน้ำ บื้อมาหาไม่เจอก็ยืนงง

    “หายไปไหน?”

    ooooooo

    บื้อเห็นห่านเดินมาอีกทีก็ถึงกับอึ้ง เพราะเธอแปลงโฉมเป็นสาวสวยดูดี แต่ท่าทางลับๆล่อๆ ทำให้บื้อยิ่งสงสัย

    พนักงานเข้ามาถามบื้อว่าต้องการให้ช่วยอะไรไหม บื้อเลยจำต้องเดินเข้าไปในร้านกาแฟ แต่เลือกนั่งโต๊ะข้างหลังห่านเพื่อจับตาดูการเคลื่อนไหว พอพนักงานเอาเมนูมาให้ บื้อดูแล้วแทบลมจับ เพราะกาแฟแก้วละสองร้อย น้ำเปล่าแก้วละร้อยแปดสิบ เพราะเป็นน้ำแร่จากฝรั่งเศส

    “ผมเอาน้ำเฉยๆ ไม่ต้องแร่แล้วก็ไม่ต้องจากฝรั่งเศสก็ได้ครับ คือหมอห้ามกินของแพง ช่วงนี้ขอให้กินของฟรี...น้ำเปล่ามีไหมครับ” พนักงานยิ้มๆ บอกให้รอสักครู่ บื้อวางเมนูลงอย่างสยอง แล้วจับตาดูห่านตาแทบไม่กะพริบ

    ดาหลาตามมาถึงโรงแรม เธอมองหาคุณชาย แต่ถูกคณะทัวร์เข้ามาห้อมล้อมดีใจที่ได้เจอนางสาวไทยสยาม เธอเลยเพลินกับการชื่นชมของคณะทัวร์จนลืมคุณชายไปเลย
    คุณชายมาถึงก็เดินเข้าไปหาห่าน บื้อตาโตพึมพำ “ลูกชายเจ้าของห้าง!!!” ได้ยินคุณชายเรียกห่านว่า “ฮันนี่” ก็มึน เห็นห่านสั่งน้ำส้มก็ถึงกับเบ้หน้าอย่างหมั่นไส้ ยิ่งเมื่อได้ยินห่านคุยกับคุณชายถึงเรื่องราวที่เคยเรียนที่เมืองนอก บื้อก็ถึงกับสำลักน้ำเปล่าที่กำลังดื่ม

    หลังจากคืนโทรศัพท์ให้แล้ว คุณชายเอ่ยชวน

    “วันนี้อยู่ดินเนอร์กับผมก่อนนะครับ”

    ห่านนึกถึงคำเตือนของเจ๊ทันที ทำหน้าผิดหวังบอกว่า “วันนี้ฮันนี่ไปไม่ได้ค่ะ ต้องไปทำธุระกับคุณหญิงแม่ ต้องขอโทษด้วยนะคะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับความกรุณาที่เก็บมือถือฮันนี่ไว้” แล้วอ้างว่านัดกับคุณหญิงแม่ไว้ ขอตัวกลับทันที

    “เราคงมีโอกาสได้พบกันอีกนะครับ”

    “ค่ะ...แน่นอนค่ะ” ห่านรีบตอบ ยกมือไหว้คุณชายอย่างอ่อนช้อยแล้วลุกไปทันที คุณชายมองตามด้วยสีหน้าประทับใจมาก ส่วนบื้อทำเอี้ยวตัวไปทางอื่นขณะห่านเดินผ่าน แล้วรีบลุกเดินตามออกไปทันที

    ห่านออกไปมองซ้ายมองขวากลัวคุณชายเห็น รีบโบกแท็กซี่ขึ้นไป แล้วก็ต้องตกใจเมื่อบื้อเปิดประตูรถอีกข้างขึ้นนั่งหน้าตาเฉย ซ้ำสั่งให้ลุงคนขับให้ออกรถเลย ห่านโวยวายด่าบื้อว่าถือดียังไงมาขึ้นรถแท็กซี่ตน

    “พูดจาไม่น่ารักเลยนะคุณฮันนี่” บื้อทำหน้าตายปราม ห่านยิ่งตกใจที่บื้อเรียกชื่อนี้

    ooooooo

    ดาหลาทำตามแผนที่ดารัณผู้เป็นแม่สอน รีบหาของขวัญไปแสดงความยินดีกับคุณชายที่บ้าน พอคุณชายกลับมาก็พาดาหลามารับบอกว่า น้องมารอนานแล้ว

    ที่แท้ก่อนที่คุณชายจะเข้าบ้าน เจอกับชนะศึกผู้เป็นพ่อที่ดักอยู่กระซิบบอกเรื่องดาหลามารอพบ แนะให้คุณชายหลบไปเข้าด้านหลัง แต่ไม่ทันเพราะคุณหญิงรื่นฤดีพาดาหลาออกมารับเสียก่อน

    ดาหลาเจ๊าะแจ๊ะว่าตนเห็นคุณชายไปที่โรงแรม แต่ตามไปถึงก็หาคุณชายไม่เจอแล้ว รื่นฤดีตาลุกถามว่าลูกไปที่โรงแรมทำไม ชนะศึกออกตัวแก้ต่างให้ว่าตนใช้ลูกให้ไปพบเพื่อน คุณชายเลยรอดตัว หลังจากนั้นเขาถูกชนะศึกถามว่าไปหาใคร พอเห็นลูกชายทำท่าเขินก็ดักคอว่า

    “ท่าทางแบบนี้...แสดงว่าลูกชายของพ่อกำลังอินเลิฟ...ชัวร์...ชิมิๆ” ชนะศึกใช้ภาษาวัยรุ่นล้อลูกอารมณ์ดี

    พอคุณชายเข้าห้องนอน ก็โทรศัพท์คุยกับน้องนุชเพื่อนสนิทที่เรียนหนังสือด้วยกันตั้งแต่เด็กจนจบมหาวิทยาลัย ที่สวิตเซอร์แลนด์ เล่าให้เพื่อนรักฟังอย่างตื่นเต้นว่าตนเจอ “นางในฝัน” แล้ว น้องนุชดีใจกับเพื่อน แต่วันนี้คุยได้ไม่นานเพราะต้องรีบไปทำงานแล้ว วางสายจากน้องนุช แล้ว คุณชายยังยิ้มค้างเมื่อนึกถึงฮันนี่...นางในฝันของตน

    ooooooo

    บื้อกัดไม่ปล่อย ตามเค้นห่านเรื่องที่เธอเอาชุดจากห้างมาใส่ ถ้าเธอไม่ยอมรับจะฟ้องคุณพรเพ็ญ ขู่ว่าถ้าไม่อยากให้เรื่องถึงตำรวจก็ให้บอกความจริงมา

    ระหว่างทั้งคู่เดินทะเลาะกันมาถึงหน้าบ้านนั้น ลุงจ๊อดกับไอ้โจ๊กสองลุงหลานคู่หูมองอย่างสงสัย ยิ่งเมื่อเห็นห่านลากบื้อเข้าบ้านเพราะกลัวบื้อกระโตกกระตากไปจะยิ่งแย่ ลุงหลานจอมแสบมองหน้ากันตาโต ไอ้โจ๊กบอกให้ตามไปดูกันเร็ว

    ทั้งสองไปด้อมๆมองๆ หน้าบ้านไม่เห็นอะไร ลุงจ๊อดจึงเอาหูแนบประตูฟัง

    ห่านลากบื้อเข้าไปในบ้าน แล้วเล่าความจริงทุกอย่างให้ฟัง บื้อฟังแล้วร้องลั่นว่า ห่านปลอมตัวจับเจ้าของห้าง ห่านชี้แจงอย่างเหนื่อยใจว่าไม่ใช่ เพราะตนยังไม่มีโอกาสบอกความจริงว่าตนเป็นใครต่างหาก แต่เมื่อเล่าให้ฟังแล้วก็อย่ามายุ่งกับตนอีก

    “ฉันจะยุ่ง...ฉันต้องยุ่ง!!” บื้อจ้องหน้าประกาศศึก ห่านตกใจถอยกรูดกับความขึงขังของบื้อ

    ลุงจ๊อดกับไอ้โจ๊กแอบฟังอย่างตื่นเต้น โย่งมาเจอทำท่าขึงขังถามว่าทำอะไรกัน พอรู้เรื่องแทนที่จะห้ามกลับรวมหัวกันแอบฟังอีกคน

    บื้อได้ทีขี่แพะไล่ เห็นห่านกลัวมากเลยยื่นคำขาดแลกเปลี่ยนว่า ถ้าห่านไม่อยากให้ตนเผยความลับเรื่องคุณชาย ก็ต้องรับใช้ตนเป็นเวลาสองอาทิตย์ ห่านไม่ยอม ก็เพิ่มเป็นสามอาทิตย์ ห่านฮึดฮัด บื้อเพิ่มเป็นสี่อาทิตย์ ห่านเลยไม่กล้าพูดอะไรอีก แม้จะโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ทำได้แค่แผดเสียงกรี๊ดระบายความคับแค้นใจ

    ลุงจ๊อดหันบอกไอ้โจ๊กกับโย่งว่า เกิดเรื่องแน่ ผลักประตูผัวะเข้าไป ประตูกระแทกบื้อที่กำลังจะออกล้มทับห่านที่ไล่ตามมา ทั้งคู่ล้มลงปากประกบกันจึ๊ก! บรรดาสาระแนทั้งสาม มองกันตะลึงแบบ...ชัวร์ป้าบ!

    ทั้งบื้อและห่านต่างพยายามบอกทั้งสามว่า เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น แล้วบื้อก็ประกาศตัดบทกลบเกลื่อนว่า

    “หลังจากวันนี้ เราจะมีแม่บ้านมาทำงานบ้านให้เราเป็นเวลาหนึ่งเดือน!”

    ห่านคับแค้นใจจนบอกไม่ถูก แม้จะต้องไปทำงานบ้านตามคำขู่ แต่ก็คิดวางแผนเอาคืน พึมพำอย่างไม่ยอมแพ้ว่า

    “นึกว่าจะเหนือคนอย่างนังห่านได้หรอ! ฝันไปเหอะไอ้บื้อ!!!”

    ooooooo

    งานนี้ ลุงจ๊อดกับไอ้โจ๊กฉวยโอกาสทำเนียนเอาเสื้อผ้าของตัวเองมากองรวมกับของบื้อกับโย่ง แต่ก็ถูกห่านเขี่ยออกหมด เวลากินข้าวก็ถือจานมากินด้วยหน้าตาเฉย

    ห่านทำงานไปเจ็บใจไปมีคนโทร.เข้ามือถือก็กระชาก เสียงทัก ปรากฏว่าเป็นสายจากคุณชาย ห่านแทบช็อกรีบปรับเสียงถามว่าได้เบอร์ตนจากไหน คุณชายบอกว่าก่อนเอาโทรศัพท์มาคืน ตนเอาเครื่องของเธอโทร.เข้ามือถือตนเก็บไว้ก่อนแล้ว

    ระหว่างนั้นบื้อมาแอบฟัง ได้ยินห่านคุยกับปลายสายก็รู้ว่าคุยกับใครก็ยิ่งหมั่นไส้

    ได้ยินห่านคุยถึงการเรียนที่เมืองนอก ทำเสียงตกใจเมื่อเห็นแมลงสาบ ทำเป็นเรียกนมแจ่มให้ตามพ่อบ้านมาจับแมลงสาบ พอคุยเสร็จก็ทำเสียงแอ๊บแบ๊ว “บ๊ายยยยยยยค่ะ”

    พอห่านวางสาย บื้อก็เข้ามายั่วทำเสียงเลียนแบบห่าน ทำท่ากระแดะกลัวแมลงสาบ ล้อเสียจนห่านทั้งอายทั้งโมโห แต่พูดอะไรไม่ออกเพราะเป็นความจริงทั้งนั้น เลยแก้แค้นด้วยการเอาเสื้อผ้าของบื้อที่แช่อยู่ในกะละมังออกมาทั้งย่ำทั้งกระทืบ บื้อโมโหเข้าไปจับตัวห่านไว้ ห่านสั่งให้ปล่อย บื้อเลยปล่อย ห่านไม่ทันระวังตัวล้มก้นจ้ำเบ้าลงในกะละมังผ้า

    คราวนี้เลยเปิดศึกเอาฟองผงซักฟอกในกะละมังไล่ป้ายกันอุตลุด ห่านโมโหประกาศว่า ตนจะไม่ทำอะไรให้แล้ว

    “งั้น-ก็-ไม่-ต้อง-ทำ แต่เตรียมตัวถูกคุณพรเพ็ญไล่ออกจากห้างได้เลยเว้ย!!!” บื้อพูดอย่างเป็นต่อหันหลังจะเดินไป

    “ฉันทำแล้ว! ฉันทำแล้ว!!” ห่านตะโกนบอกหน้าหงิกงอ

    “ก็แค่เนี้ย!” บื้อหันมายักคิ้วแผล็บอย่างเป็นต่อ แล้วเดินผิวปากหวือเข้าบ้านสบายใจเฉิบ

    ooooooo

    ในโอกาสเอากระเช้าดอกไม้ไปขอบคุณหัวหน้ากองบรรณาธิการ “หนังสือพิมพ์ข่าวไท” ดาหลาได้ยินนักข่าวสองคนคุยกันถึงรูปที่คุณชายเต้นรำกับหญิงสาวปริศนา ว่าเป็นนักข่าวจากหนังสือพิมพ์ของเราฉบับเดียวที่ถ่ายไว้ได้

    ดาหลาไปหานักข่าวคนนั้นที่กำลังดูรูปงานวันนั้นในคอมพิวเตอร์อยู่ อ้อนขอภาพทั้งหมดในงานไปเป็นที่ระลึกนักข่าวคนนั้นจึงไลท์ให้ แต่พอกลับบ้านไปเปิดดูไม่มีรูปไหนที่เห็นหน้าสาวปริศนานั้นตรงๆ เลย

    “มันเป็นใครกันนะ ดาหลาต้องรู้ให้ได้”

    “วิธีเดียวที่จะทำให้ลูกรู้ว่านังนี่เป็นใคร ก็คือลูกต้องอยู่ใกล้คุณชาย เพื่อที่ลูกจะได้เห็นคนที่ไปมาหาสู่กับคุณชายได้ตลอดเวลา”

    ดาหลาทำหน้าอ่อนใจว่าจะอยู่ใกล้ได้อย่างไร เพราะทุกวันนี้ตนเข้าถึงคุณชายยากมาก ดารัณเลยวางแผนพาเธอไปขอให้รื่นฤดีฝากงานให้ดาหลา พอรู้ว่าเธอจบด้านการแสดงมา รื่นฤดีให้ไปทำงานพีอาร์ที่ห้าง ดาหลาดีใจมากที่จะได้อยู่ใกล้ชิดคุณชาย

    แต่พอคุณชายรู้ก็ไปคุยกับพรเพ็ญ มอบหมายให้พรเพ็ญแนะนำงานให้ดาหลา พอเธอรู้ก็ไม่พอใจจะขอพบคุณชายให้ได้ คุณชายเลยต้องหนีการตามล่าของเธอไปทางบันไดหนีไฟ เธอเห็นก็ไล่ตามไป โชคดีที่คุณชายเจอบื้อกำลังแบกลังออกมาพอดี บื้อช่วยให้เข้าไปหลบในห้องเก็บของ ดาหลาเลยวิ่งผ่านไป

    พอดาหลาวิ่งผ่านไปแล้ว บื้อเคาะประตูบอกคุณชายแล้วขอตัวไปทำงาน

    “เดี๋ยว...คุณชื่ออะไร อยู่แผนกไหน”

    “บื้อครับ อยู่แผนกชั้นในชายครับ ผมไปทำงานก่อนนะครับ” แล้วบื้อก็หยิบกล่องถือไป คุณชายมองตามบื้อที่ท่าทางซื่อๆอย่างถูกชะตา

    เมื่อดาหลากลับไป พรเพ็ญถามว่าเจอคุณชายไหม เธอบอกว่าไม่เจอ พรเพ็ญได้ทีอบรมเสียเลยว่า

    “พรเพ็ญเรียนคุณแล้วว่าคุณชายประชุม และคุณชายก็ได้มีคำสั่งให้พรเพ็ญพาคุณไปชมส่วนต่างๆ ของห้างฯเรา คำสั่งของคุณชายหวังว่าคงไม่มีใครกล้าปฏิเสธ...เชิญค่ะ”

    พรเพ็ญผายมือหน้าขรึมจนดาหลาไม่กล้างอแง เดินกระฟัดกระเฟียดตามไป

    พรเพ็ญพาดาหลาเดินดูและแนะนำแผนกต่างๆ จนไปถึงแผนกขายเครื่องสำอาง พอเจอหน้าเจ๊มะพร้าว ดาหลาก็จำได้ว่าเคยทะเลาะกันที่หน้าห้างฯเรื่องที่จอดรถ เจ๊เองก็ตกใจที่เจอคู่กรณีมาในฐานะที่อาจให้คุณให้โทษกับตัวเองได้ พยายามก้มหน้างุดกลัวดาหลาจำได้ แต่เธอจำได้แล้ว จ้องหน้าบอกว่า

    “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณ...” ดาหลามองที่ป้ายชื่อจิกเสียง “สมรศรี!”

    เจ๊มะพร้าวถึงกับกลืนนํ้าลายฝืดคอ

    พอแหม่มกับห่านรู้ว่าดาหลามาฝึกงานที่นี่ต่างหน้าเผือด เจ๊พูดเสียงอ่อยกับทั้งสองว่า

    “ถ้ายัยนั่นจำเจ๊ได้ มันต้องไปฟ้องคุณชายให้ไล่เจ๊ออกจากที่นี่แน่เลย...”

    เจ๊ทำหน้าแย่มากๆ แหม่มกับห่านเองก็หน้าเสีย แล้วห่านก็ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อพรเพ็ญพาดาหลามาแผนกขายรองเท้า แอปเปิ้ลดี๊ด๊าเข้าไปต้อนรับ พอดี

    พรเพ็ญได้รับโทรศัพท์ตามตัวไปเพราะฝ่ายสต๊อกมีปัญหา แอปเปิ้ลอาสาจะดูแลดาหลาให้เอง แล้วทั้งแอปเปิ้ลทั้งปีโป้ก็เอาใจเสนอโน่นเสนอนี่ เอารองเท้ามาประเคนให้ดู ดาหลาชี้คู่ที่ห่านถืออยู่ แอปเปิ้ลเข้าไปกระชากเอาไปให้ดาหลาดู

    “ฉันเอาทุกคู่ แต่ขอใหม่ทั้งหมด” ดาหลาสั่ง

    “ได้เลยค่ะ รอสักครู่นะคะ ปีโป้...ไปเอาของมา”

    ระหว่างนั้น คุณชายที่เรียกพรเพ็ญไปขอบคุณที่ช่วยตน พรเพ็ญถามว่าคุณชายจะหลบดาหลาได้ทุกวันหรือ คุณชายถามว่าตนจะทำอย่างไรดี พอพรเพ็ญแนะนำวิธีให้ คุณชายก็เดินมาที่แผนกรองเท้า ดูดาหลาแล้วนึกย้อนกลับไปถึงคำพูดของพรเพ็ญที่ว่า

    “จากการที่พรเพ็ญได้พบคุณดาหลา พรเพ็ญสามารถวิเคราะห์ได้ว่าคุณดาหลาเป็นคนหัวสูง แบ่งชนชั้น เห็นแก่ตัว เอาแต่ใจ ไม่มีนํ้าใจ” พูดเสียไม่มีดีแล้วพรเพ็ญทำเป็นตกใจขอโทษ ตำหนิตัวเองว่าพูดมากเกินไปแล้ว

    “ไม่เลยครับ ที่คุณพรเพ็ญพูดมาถูกทุกอย่าง แล้วผมควรทำยังไง”

    “คุณชายไม่ต้องทำอะไรเลยค่ะ แค่เป็นตัวของตัวเอง แล้วคุณดาหลาเธอก็จะไปจากคุณชายเอง”

    คิดคำแนะนำของพรเพ็ญแล้ว คุณชายเดินไปหาดาหลา พอเธอเห็นคุณชายเท่านั้นก็ดีใจจนลืมหมดทุกอย่าง

    “คุณดาหลาครับ นี่ก็เที่ยงแล้ว ผมจะมาชวนคุณดาหลาไปทานอาหารครับ”

    “ได้สิคะ...อาหารญี่ปุ่นหรืออาหารอิตาลีดีคะ” เธอดีใจมาก แต่คุณชายมองหน้าแล้วยิ้ม ไม่พูดอะไร

    ooooooo

    เจ๊มะพร้าวเซ็งที่ต้องทำงานกับคนเรื่องเยอะอย่างดาหลา ห่านเสนอให้ตัดปัญหาไม่ต้องยุ่งกับเขา เจอก็หลบๆเสีย

    บื้อกับโย่งเข้ามาในห้องอาหาร เจ๊เห็นที่เต็มแล้วเลยเรียกมานั่งด้วยกัน ห่านฮึดฮัดขัดใจ แต่ไม่ทันไรก็มีเรื่องให้ต้องตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นพรเพ็ญเดินนำคุณชายกับดาหลาเข้ามา พรเพ็ญพูดกับพนักงานที่กินอาหารกันอยู่ว่า ขออภัยที่ขัดจังหวะการทานอาหารมื้อเที่ยง แล้วยกโทรโข่งประกาศว่า วันนี้คุณชายได้ให้เกียรติมาทานอาหารร่วมกับพวกเราด้วย

    เจ๊ตกใจบอกห่านให้หาทางมุดออกไป ห่านถามว่าจะออกไปได้ไงเขายืนขวางประตูกันขนาดนั้น บื้อที่รู้เรื่องห่านมาก่อนแล้วบอกห่านให้เตรียมคำสารภาพบาปเอาไว้ได้เลย เจ๊ถามงงๆว่าบื้อรู้เรื่องนี้ด้วยหรือ

    คุณชายทักทายพนักงานในห้องอาหารอย่างไม่ถือตัว จนเจ๊เพ้อว่าทั้งหล่อทั้งดีอย่างนี้อยากเอาใส่ถุงกลับบ้านไปด้วยจังเลย

    พรเพ็ญถามคุณชายว่าจะรับอะไร คุณชายสั่งกะเพราไก่ไข่ดาว ถามดาหลาว่าจะเอาอะไร เธอถามว่า สปาเก็ตตี้คาโบนาร่ามีไหม พรเพ็ญจิกเนียนๆว่า

    “ไม่มี มีแต่เส้นเล็กแห้งจะรับไหม”

    ดาหลาไม่พอใจบอกคุณชายว่าตนไม่หิว แล้วจะกลับ นึกว่าคุณชายจะง้อเขากลับผายมือพูดอย่างสุภาพ “เชิญครับ...” ดาหลาเลยเดินลงส้นปึงปังออกไป คุณชายมองหาที่นั่ง เห็นบื้อเลยตรงมาทัก แล้วขอนั่งด้วย ทำเอาห่านแทบอยากกลั้นใจตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

    ห่านหายใจไม่ทั่วท้องนั่งหน้าซีดจนคุณชายถามว่าไม่สบายหรือเปล่า แหม่มรีบพูดแทนว่าเพื่อนไม่ค่อยสบาย บอกห่านว่าถ้าไม่ไหวก็รีบไปที่ห้องพยาบาลดีไหม ห่านรีบพยักหน้าแล้วลุกพรวดสะดุดขาโต๊ะคะมำจับกบตรงหน้าพรเพ็ญพอดี พอลุกได้ก็วิ่งออกไป คุณชายมองงงๆ บื้อยิ้มขำๆ ส่วนเจ๊กับแหม่มถอนใจโล่งอกที่ห่านรอดพ้นจากนาทีวิกฤติไปได้

    เมื่อไปเจอกันอีกที ห่านบอกว่าถ้าต้องตื่นเต้นแบบนี้ทุกวันตนต้องหัวใจวายตายแน่ๆ ตัดสินใจว่าต้องปลอมเป็นฮันนี่อีกครั้งเพื่อบอกความจริงกับคุณชาย แต่ไม่อยากให้เพื่อนเดือดร้อนเลยขอให้ช่วยเอารองเท้าสีทองคู่นั้นให้ก็พอ ส่วนชุดตนมีชุดก๊อปแบรนด์หรูพอถูไถไปได้

    “ถ้างั้น แกไปรอหลังห้างฯ ฉันจะเอารองเท้าไปให้แกเอง” แหม่มนัดแนะ สบตากับเจ๊เหมือนคิดอะไรบางอย่างได้ ทั้งสองรู้สึกผิดที่แอบเอาของห้างฯไปใช้ จึงรวมเงินกันซื้อรองเท้าให้ห่าน พอถูกแอปเปิ้ลกับปีโป้ค้นเจอเลยรอดตัวเพราะมีใบเสร็จมายืนยันว่าซื้อแล้ว ทั้งสองเลยแหยไป

    วางแผนกันแล้วห่านโทรศัพท์นัดคุณชายดินเนอร์กันคืนนี้เลย คุณชายรับสายด้วยความยินดียิ่ง

    ooooooo

    เมื่อกลับไปเจอกันอีกที ดาหลาตัดพ้อต่อว่าคุณชายว่าไม่ดูแลตนทั้งที่คุณหญิงแม่ฝากฝังไว้แล้ว ทำเหมือนรังเกียจตนแบบนี้ตนไม่พอใจ คุณชายถามว่าแล้วจะให้ทำอย่างไร เธออ้อนว่าต้องไปดินเนอร์กันเย็นนี้

    “วันนี้ผมมีนัดแล้วครับ” ดาหลาซักทันทีว่านัด กับใคร คุณชายไม่ทันตั้งตัวพลั้งปากไปว่า คุณฮัน...แล้วเฉไฉเปลี่ยนเป็น “คุณเฮนรี่ ลูกค้าของบริษัทน่ะครับ”

    ดาหลาขอไปด้วย พอคุณชายบอกว่าไม่เหมาะเกรงเธอจะเบื่อ เธอเลยจู่โจมจุ๊บแก้มคุณชายทีหนึ่งบอกว่างั้นคราวหน้าห้ามปฏิเสธตนอีก ยิ้มหวานให้คุณชายที่ยืนงงแล้วไปเลย คุณชายพึมพำอย่างไม่หายงง... “นี่หรือนางสาวไทยสยาม??!!”

    เพื่อจะจับคุณชายให้อยู่หมัด ดาหลาตีสนิทกับตุ๊กติ๊กเลขาส่วนตัวของคุณชาย ยัดเงินใส่มือให้บอกว่าให้คอยรายงานตนว่าคุณชายไปไหน ไปกับใครและทำอะไร เริ่มจากเย็นนี้หาคำตอบให้ได้ว่าคุณชายไปดินเนอร์กับใคร

    ตุ๊กติ๊กเก็บเงินรับคำ ตกเย็นเมื่อคุณชายจะออกไปจึงทำกระตือรือร้นไปส่งที่รถ พอคุณชายกดเครื่องจีพีเอส เพื่อล็อกเป้าหมายที่จะไป ตุ๊กติ๊กมองไม่เห็นเลยแกล้งจะเป็นลม คุณชายใจดีบอกให้เข้าไปนั่งพักในรถก่อนตุ๊กติ๊กเข้าไปนั่งแอบดูที่เครื่องจีพีเอส พอรู้ว่าคุณชายจะไปไหนก็หายเป็นปลิดทิ้ง จนคุณชายงงว่าหายเร็วจัง

    พอคุณชายขับรถออกไป ตุ๊กติ๊กก็โทร.รายงานดาหลาทันที “ดิฉันทราบแล้วค่ะว่าคุณชายไปที่ไหน”

    ooooooo

    เมื่อไปพบกันที่ร้านอาหารฝรั่งหรูใจกลางกรุงเทพฯ ที่สวยงามด้วยแสงสียามค่ำคืน คุณชายถามว่าฮันนี่จะทานอะไรดีร้านนี้อร่อยทุกเมนู ห่านมืดแปดด้านเลยเอาตัวรอดพูดอ้อนอ่อนหวานว่า คุณชายมีอะไรแนะนำบ้างไหม

    คุณชายหันไปทางพนักงานสั่ง “ของคุณผู้หญิง” เป็นภาษาฝรั่งยาวเหยียด...ห่านเหวอเพราะฟังไม่ออกสักคำ แล้วคุณชายก็สั่งของตัวเอง เสร็จแล้วถามห่านว่า “คุณฮันนี่ดื่มไวน์ไหมครับ”

    ห่านตอบมั่วๆไปว่าดื่ม ตนดื่มเป็นประจำ แต่พอคุณชายให้เลือกก็บอกว่า “อะไรก็ได้ค่ะ ฮันนี่ดื่มได้หมด”

    สั่งอาหารและเครื่องดื่มแล้ว คุณชายมองฮันนี่ จู่ๆก็เอ่ยขึ้นว่า “สวยจังเลยนะครับ” ห่านสะดุ้งโมเมว่าวิวสวยดี “ผมหมายถึงผู้หญิงที่นั่งตรงหน้าผมต่างหากล่ะครับ”

    ห่านแทบจะกรี๊ดออกมา หน้าแดงซ่านทำอะไรไม่ถูกเลย

    ระหว่างคุณชายกับห่านทานอาหารกันนั่นเอง ดาหลาก็โผล่มา กวาดตามองหา พอเห็นคุณชายก็มองขวับไปที่หญิงสาวที่นั่งด้วย เพียงเห็นแผ่นหลังขาวๆ ดาหลาก็จำได้ทันทีว่าคือหญิงสาวปริศนาที่เต้นรำกับคุณชายนั่นเอง!

    “จะได้รู้กันเสียทีว่าแกเป็นใคร!” ดาหลาหรี่ตาร้ายกาจ เดินกรีดกรายเข้าไปทักคุณชาย ทำเป็นตื่นเต้นบอกว่าบังเอิญตนนัดเพื่อนที่ร้านนี้เหมือนกัน แล้วมองจิกไปทางห่านถามว่า “นี่เหรอคะ ‘คุณเฮนรี่’ ที่คุณชายบอก ตอนฟังชื่อนึกว่าผู้ชาย”

    “คุณฮันนี่ นี่คุณดาหลา คุณดาหลานี่คุณฮันนี่ครับ” คุณชายทำไม่รู้ไม่ชี้ตีหน้าตายแนะนำให้รู้จักกัน

    ห่านตัดสินใจเป็นไงเป็นกัน แต่โชคดีที่ดาหลาจำเธอไม่ได้ เพื่อให้ดูแนบเนียน ดาหลาทำทีเดินไปโทรศัพท์คุยกับเพื่อนแล้วกลับมาบอกว่าเพื่อนติดธุระด่วนมาไม่ได้ บ่นว่าสงสัยต้องทานคนเดียวเสียแล้ว ไม่ทันมีใครเชิญก็เอ่ยปากเองว่า

    “ขอทานด้วยคนนะคะ”

    ถูกหักคอเอาเสียขนาดนี้ ทั้งคุณชายและห่านได้แต่อึ้ง

    ooooooo

    ระหว่างนั่งทานอาหารด้วยกัน ดาหลาพยายามจับผิดห่าน พอดีคุณชายได้รับโทรศัพท์จากรื่นฤดีจึงขอตัวลุกไปคุยกับแม่ ที่โต๊ะจึงเหลือดาหลากับห่าน พอคุณชายลุกไปต่างก็เผยตัวตนออกมาจิกกัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

    แต่พอคุณชายกลับมา ทั้งสองก็ใส่หน้ากากเข้าหากัน ยิ้มแย้มแจ่มใสกระทั่งชวนชนแก้วเหมือนรักกันปานจะกลืนกิน ครู่ใหญ่ห่านขอตัวกลับอ้างว่า เกรงคุณหญิงแม่จะเป็นห่วง คุณชายถามว่ารถอยู่ไหน ห่านวางมาดบอกว่าตนโทร.ตามแล้วกำลังมา คุณชายเลยยืนเป็นเพื่อน ดาหลาตามมากันท่าด้วย

    ห่านปดจนหมดมุกทั้งสองก็ยังยืนยันเป็นเพื่อนไม่ยอมกลับเข้าไป ห่านเลยแอบโทร.ขอความช่วยเหลือจากบื้อ ไม่นานบื้อก็ใส่สูทขับรถหรูมารับ พอขึ้นรถห่านถามว่าไปเอารถมาจากไหน

    “ฉันซี้กับเฮียเจ้าของร้านจักรยาน เขาเลยให้ฉันยืมรถเขา”

    ส่วนคุณชาย พอส่งห่านก็เอ่ยลาดาหลาแล้วขึ้นรถตัวเองกลับไปเลย ดาหลาแทบกรี๊ดที่ถูกทิ้งอีกแล้ว!

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว
    23 ต.ค. 2564

    11:15 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 12:32 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์