นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ดาหลาดื่มไวน์อย่างขาดสติ สั่งพนักงานที่มารินว่าให้เอามาทั้งขวดเลย พนักงานให้ไม่ได้ก็โวยวายว่าตนมีเงินจ่ายพลางจะแย่ง

    พรเพ็ญเห็นเหตุการณ์จึงเข้าไปแย่งขวดไวน์ ถูกดาหลาตวาด “เอาไวน์ฉันไปไหน” พรเพ็ญบอกว่าเธอเมามากแล้วก็ถูกตะเพิด “อย่างมายุ่ง!!”

    “ไม่ ยุ่งไม่ได้ค่ะ คุณเป็นพนักงานของห้างฯ บีเคเคพลาซ่า ถ้าคุณทำอะไรที่เสื่อมเสียก็จะทำให้ภาพลักษณ์ของห้างฯ เสียหายไปด้วย” พรเพ็ญอบรม ดาหลาโวยวายว่าพูดมากน่ารำคาญ ขู่ว่าถ้าตนแต่งงานกับคุณชายเมื่อไรจะไล่ออกให้ดู

    ขณะดาหลาลุกขึ้นจะเดินก็เซล้มลง กลับพาลพรเพ็ญว่าทำไมไม่ช่วยตน พรเพ็ญย้อนเอาว่าก็เธอบอกว่าไม่เมาก็กรุณาลุกขึ้นเดินไปเอง แล้วพรเพ็ญก็เดินส่ายหน้าออกไปเอือมๆ

    เวลา เดียวกัน ที่หน้าห้องพักของห่าน แอปเปิ้ลกำลังเร่งให้แม่บ้านเปิดประตูห้อง บื้อที่เอะใจวิ่งมาทัน ถามว่าจะทำอะไร แอปเปิ้ลอ้างว่าแหม่มบอกว่าห่านไม่สบายตนเป็นห่วงจึงจะมาดู

    “ขอบคุณนะ ครับ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง” บื้อตัดบท ดึงประตูจะปิด แอปเปิ้ลไม่ยอมให้ปิดอ้างว่าเป็นห่วงห่าน บื้อบอกว่าไม่ต้องห่วงเพราะห่านลงไปข้างล่างแล้ว ทำทีชวนแอปเปิ้ลลงไปข้างล่างกัน แอปเปิ้ลถามว่าแล้วเขาขึ้นมาทำไมบื้อนึกไม่ทัน อึกอักจนเป็นพิรุธแล้วจึงปดว่า

    “อะ...อ๋อ...ฉันขึ้นมาเอาของในห้อง เกือบลืม...งั้นเธอลงไปก่อนนะ” ว่าแล้วบื้อรีบเดินไปที่หน้าห้องตัวเอง พอหันมาเห็นแอปเปิ้ลเดินลงไปก็ตกใจฉุกคิดได้อุทาน “ยัยห่าน!!!” แล้วรีบหยิบมือถือกดโทร.ออกทันที

    ห่านยังนั่งทานอาหารอยู่กับคุณชายและ น้องนุช ดาหลาเดินมาเมาๆ เอาจานและขวดไวน์กระแทกลงตรงหน้าห่านแล้วลากเก้าอี้มาแทรกระหว่างห่านกับ คุณชาย พูดเมาๆ “นั่งด้วยคนนะคะ...” พอนั่งก็เอนหัวซบไหล่คุณชายคล้องแขนคุณชายแสดงความเป็นเจ้าของเต็มที่

    คุณชายพยายามหลบแต่ยิ่งหลบดาหลาก็ยิ่งกระแซะ อ้างว่าตนเป็นว่าที่คู่หมั้นทำไมจะทำไม่ได้

    ระหว่าง นั้นมือถือห่านดังขึ้น พอเห็นเป็นบื้อโทร.มาห่านปิดเครื่องแล้วขอตัวไปเอาอาหาร บื้อบ่นอย่างร้อนใจ “ทำไมปิดเครื่องเนี่ย?” ไม่รู้จะทำอย่างไรจึงโทร.บอกโย่งให้วานแหม่มรีบไปบอกห่านเรื่องแอปเปิ้ลขึ้น ไปหาเธอที่ห้อง

    ไม่นานแหม่มก็เจอห่านที่มุมอาหาร แหม่มเรียกห่านเบาๆ บอกว่าไม่ต้องหันมาคุยเดี๋ยวจะผิดสังเกต แล้วต่างก็ทำทีตักอาหารแต่แอบคุยกัน

    แหม่ม บอกห่านว่าแอปเปิ้ลขึ้นไปหาเธอที่ห้อง แต่บื้อเอะใจขึ้นไปห้ามได้ทัน บื้อบอกแอปเปิ้ลว่าเธอลงมาที่งานแล้ว แหม่มเร่งห่านว่า “ตอนนี้แกต้องรีบลาคุณชายแล้วกลับมาเป็นนังซินตามเดิมได้แล้ว”

    แม้จะ พยายามไม่ให้มีพิรุธ แต่ปีโป้กับจีจี้ก็เห็นจนได้ว่าฮันนี่กับแหม่มคุยกัน ทั้งสองมองอย่างสงสัยว่า แหม่มรู้จักกับฮันนี่ด้วยหรือ? ท่าทางเหมือนซี้กันมากด้วย!

    แอปเปิ้ลมาเจอปีโป้กับจีจี้ก็ถามทันทีว่า เห็นห่านไหม พอทั้งสองบอกว่าไม่เห็นก็ถามหาแหม่ม ปีโป้บอกว่าเห็นคุยกับฮันนี่อยู่ดูสนิทสนมกันมากด้วย

    ฟังแล้วแอปเปิ้ล คิดถึงวันที่แหม่มจับโกหกตนเรื่องแหวนเพชรว่า ไม่ใช่ของแม่เธอแต่เป็นของห่าน ทำให้แอปเปิ้ลเชื่อว่า ห่านกับฮันนี่คือคนคนเดียวกัน!

    ooooooo

    ฟังแหม่มแล้ว ห่านจะรีบกลับห้อง เธอโทร.บอกคุณชายว่าต้องรีบกลับบ้านแล้ว คุณชายนึกว่าห่านโกรธตนเรื่องดาหลา

    “ฮัน นี่ไม่ได้โกรธคุณชายค่ะ คุณแม่ฮันนี่โทร.มาตามน่ะค่ะ ฮันนี่ต้องไปแล้วจริงๆ ไว้ฮันนี่โทร.มาหานะคะ” พอวางสายห่านก็รีบเดินออกไป ส่วนคุณชายวางสายแล้วนั่งเซ็งเพราะคิดว่าห่านโกรธ

    ห่านรีบเดินจะกลับไป ลอกคราบฮันนี่ ถูกดาหลาเดินมาดักบอกว่าเรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน ห่านพยายามหลีกเลี่ยงไม่ปะทะ แต่ดาหลาไม่ยอมให้ไป จ้องหน้ายิ้มร้ายพูดอย่างเป็นต่อว่า

    “ตอนนี้แม่ของฉันกำลังสืบเรื่องของ เธออยู่ และฉันกับแม่ก็รู้ว่าบ้านที่เธอพาคุณหญิงแม่ไป ไม่ใช่บ้านของเธอ” ห่านตกใจหน้าเสียทำให้ยิ่งมีพิรุธ แต่ยังโต้ว่าอย่ามาใส่ร้ายกันแบบนี้ “ฉันไม่ได้ใส่ร้าย ฉันพูดความจริง ถ้าคุณแม่ฉันรวบรวมหลักฐานครบเมื่อไหร่ เธอ-ตาย-แน่ ฮ่าๆๆ”

    ห่านพยายามไม่ให้มีปัญหาบอกว่าเธอเมามากแล้วกลับไป พักดีกว่า ดาหลาไม่ยอมย้ำถามว่า ตกลงเธอจะยอม ทำตามที่ตนเสนอรึเปล่า พอห่านบอกว่าไม่ทำ เพราะตนไม่ได้เป็นอย่างนั้น ดาหลาก็เงื้อมือจะตบสั่งสอน พริบตานั้น บื้อโผล่พรวดมาขวาง ตัวเองเลยถูกตบหน้าหัน ส่วนดาหลาแรงเหวี่ยงและความเมาทำให้ตัวเองหมุนคว้างล้มโครม!

    ห่านเป็น ห่วงบื้อรีบเข้าไปถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง บื้อบอกว่าไม่เป็นไรเรารีบไปกันดีกว่า แล้วพากันเดินหนีไป ดาหลาตั้งหลักได้หันมองไม่เห็นใครแล้ว ได้แต่ตะโกนท้าทั้งที่ยังลุกไม่ขึ้น...

    “หายไปไหนหมดวะ...แน่จริงอย่าหนีสิเว้ย...เอิ๊กกก....”

    หลังจากนั้นไม่นาน พนักงานโรงแรมก็มาถามที่โต๊ะคุณชายว่า ดาหลามากับพวกคุณชายใช่ไหม คุณชายตกใจถามว่าเกิดอะไรขึ้นหรือ

    พนักงานคนนั้นพาคุณชายและน้องนุชไปหาดาหลาที่นอนหมดสภาพอยู่กับพื้น น้องนุชหันไปบอกพนักงานว่า

    “ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวพวกเราจัดการเองค่ะ”

    พอพนักงานคนนั้นเดินกลับไป คุณชายจึงอุ้มดาหลากลับไปกับน้องนุช...

    ooooooo

    แอปเปิ้ล สะกดรอยตามบื้อกับห่านที่หนีดาหลามา เห็นห่านดูรอยตบที่หน้าบื้ออย่างเป็นห่วงหน้าใกล้กันมากจนเหมือนกำลังจะจูบ กัน แอปเปิ้ลรีบถ่ายรูปไว้ ยิ้มสะใจ ร้ายกาจ!

    บื้อกับห่านต่างตกอยู่ในภวังค์แวบหนึ่ง พอรู้ตัวต่างก็ถอยออก บื้อบอกห่านให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบลงมา

    พอห่านเดินไปเท่านั้น แอปเปิ้ลก็ออกมาเผชิญหน้าบื้อ ทำเอาบื้อหน้าถอดสี แอปเปิ้ลเดินเข้าหาพูดอย่างเป็นต่อ

    “ช็อก ไปเลยเหรอจ๊ะบื้อจ๋า...ที่แท้ นังห่านกับคุณฮันนี่ก็เป็นคนเดียวกัน ความลับมันไม่มีในโลกหรอกจริงไหม...” บื้ออึ้งพูดไม่ออก เลยถูกแอปเปิ้ลรุก “เงียบแบบนี้แสดงว่าจริง!”

    เมื่อถูกจับได้อย่างไม่มีทางเลี่ยงเช่นนี้ บื้อขอร้องแอปเปิ้ลอย่าบอกเรื่องนี้กับใคร แอปเปิ้ลรับปากทันทีแต่มีข้อแม้ว่า บื้อต้องมาเป็นแฟนตนตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป แต่ยังให้เวลาไปคิดหนึ่งคืน พรุ่งนี้เช้าตรู่ค่อยให้คำตอบก็ได้

    แอปเปิ้ลยิ้มหยันแล้วเดินผละไป ทิ้งบื้อยืนเครียดขาแข็งตรงนั้น...

    บื้ อกลับไปบริเวณริมหาดหน้าโรงแรมที่พรเพ็ญกำลังชวนทุกคนให้ออกไปแดนซ์กัน แหม่มชวนห่านออกไปเต้น ห่านหันไปชวนโย่งกับบื้อ บื้อนั่งซึมไม่ไปเต้น สมองและสองหูของเขายังแว่วเสียงขู่ของแอปเปิ้ลที่จะแฉเรื่องห่านถ้าบื้อไม่ ยอมเป็นแฟน บื้อนั่งเครียดอยู่นาน มองไปเห็นห่านกำลังเต้นอย่างสนุกสนาน เขาถอนใจเฮือกใหญ่อย่างตัดสินใจได้แล้ว

    ooooooo

    เช้าวันรุ่งขึ้น แอปเปิ้ลเปิดประตูห้องออกมาเจอบื้อยืนรออยู่แล้ว แอปเปิ้ลยิ้มอย่างรู้คำตอบ ครู่เดียวแอปเปิ้ลก็ควงบื้อไปที่ห้องอาหารที่ทุกคนกำลังนั่งกินกันอยู่

    ห่าน แหม่ม และโย่ง ต่างผงะเมื่อเห็นแอปเปิ้ลควงบื้อเข้ามา แม้แต่น้องนุชกับคุณชายที่นั่งอยู่อีกโต๊ะก็แปลกใจว่าทำไมบื้อมากับแอปเปิ้ล พรเพ็ญคาดว่า บื้อคงเลิกกับห่านแล้ว

    แอปเปิ้ลควงบื้อไปนั่ง บอกให้รอตรงนี้เดี๋ยวตนจะเอาอะไรมาให้กิน ปีโป้และจีจี้งงกระซิบถามแอปเปิ้ลว่า บื้อยอมเป็นแฟนเธอแล้วหรือ? สายฟ้าแลบมากเลยนะ? แอปเปิ้ลยิ้มอย่างผู้ชนะแต่ไม่ตอบ

    ห่านลุกพรวดจะไปถามบื้อให้รู้เรื่อง แต่พอไปถามกลับถูกบื้อไล่ไม่ให้มายุ่ง พอดีแอปเปิ้ลกลับมา ตรงเข้าผลักห่านกระเด็นตวาดลั่นห้อง “อย่ายุ่งกับแฟนฉัน”

    ทุกคนมองหน้ากันอึ้ง ห่านถามบื้อว่า ไม่จริงใช่ไหม? บื้อทำหน้าลำบากใจแต่จำต้องพูดว่า

    “ใช่...ฉันกับแอปเปิ้ลเป็นแฟนกัน” ไม่พูดเปล่ายังโอบไหล่โชว์ด้วย

    ห่านยืนอึ้งน้ำตาเอ่อ พรเพ็ญเห็นท่าไม่ดีรีบมาขวาง บอกว่ามีอะไรให้ไปคุยกันที่กรุงเทพฯย้ำทั้งสามว่าอย่าทำเสียชื่อห้าง ทั้งสามจึงเงียบ บื้อชวนแอปเปิ้ลไปนั่งที่อื่นกันดีกว่า

    ห่านยืนคว้างอยู่ครู่เดียวก็เซจะเป็นลม คุณชายรีบเข้ามาประคองไว้ ห่านตกใจผงะ พอดีโย่งกับแหม่มเข้ามา รับห่านจากมือคุณชาย “พวกเราดูแลต่อเองค่ะขอบคุณนะคะ” แหม่มเอ่ยแล้วรีบพาห่านออกไปยืนที่อีกมุมหนึ่ง แหม่มโมโหบอกห่านว่า “ฉันจะไปถามไอ้บ้าบื้อว่ากำลังทำอะไร”

    “ไม่ต้องไปถามอะไรทั้งนั้น...ขอฉันอยู่คนเดียว” ห่านห้ามไว้

    เมื่อเพื่อนทั้งสองไปแล้ว ห่านยืนทอดสายตาไปข้างหน้าอย่างไร้เป้าหมาย หัวใจปวดร้าว สับสน พลันก็สะดุ้งเมื่อคุณชายมายื่นผ้าเช็ดหน้าให้นึกว่าเธอร้องไห้ ห่านพยายามก้มหน้าหลบบอกว่าตนไม่ได้ร้อง ถามว่าคุณชายมาหาตนทำไมหรือ

    “ผมเห็นสีหน้าคุณตอนรู้ว่าบื้อเป็นแฟนกับพนักงานหญิงคนนั้น ผมเป็นห่วงก็เลยมาดู...คุณเป็นอะไรหรือเปล่า”

    “เปล่า...ฉันเลิกกับบื้อแล้ว จะรู้สึกอะไรได้ยังไง” ห่านยังพยายามหลบหน้า แต่คุณชายเหมือนยิ่งพยายามมองหน้าห่านถามอย่างกลัวคุณชายจะจำได้ว่า “คุณมองอะไรฉันคะ”

    “ไม่รู้ทำไม ผมถึงรู้สึกคุ้นเคยกับคุณ...แปลกนะครับ ทั้งๆที่เราเจอกันนับครั้งได้ และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ผมได้คุยกับคุณ”

    ห่านใจหายเมินหน้าไปทางอื่นรีบขอตัว คุณชายยังมองตามพึมพำ “ทำไมรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”

    ส่วนแหม่มกับโย่งแยกมาแล้วก็ยังอดคิดเรื่องห่านไม่ได้ จู่ๆโย่งก็โพล่งออกมาอย่างตื่นเต้นว่าตนรู้แล้วว่าห่านรักบื้อ พอเห็นบื้อไปควงกับแอปเปิ้ลห่านเลยเป็นแบบนี้ แหม่มบอกว่าตนรู้ตั้งนานแล้ว แต่ไม่แน่ใจเลยไม่ได้บอกใคร

    โย่งหาว่าห่านจับปลาสองมือชอบทั้งบื้อและคุณชาย แหม่มแก้ต่างให้เพื่อนว่า ห่านยังไม่รู้ใจตัวเองมากกว่าว่าชอบบื้อ แหม่มพูดเหมือนเข้าใจความคิดของเพื่อนดีว่า

    “ห่านมันคิดแต่ว่าคุณชายเป็นผู้ชายในฝันของมัน มันก็เลยเข้าใจว่าตัวเองชอบเขาและคู่ควรกับเขาเท่านั้น แต่ชายในฝันก็อยู่แค่ในฝันเท่านั้นแหละ...ห่านน่าสงสารที่ไม่รู้ใจตัวเอง...” พูดแล้วถอนใจ โย่งพลอยถอนใจไปด้วย

    เพราะดาหลาเมาหลับไม่ได้สติ เมื่อถึงเวลากลับ คุณชายจึงนำคณะกลับก่อน เขียนจดหมายบอกไว้ว่า เห็นเธอหลับเลยไม่ได้ปลุก ถ้าจะกลับให้บอกที่เคาน์เตอร์ได้ เลย เตรียมรถไว้ให้แล้ว ดาหลาจึงกลับมาด้วยความแค้น แต่พอดารัณบอกว่าหาหลักฐานเกี่ยวกับบ้านของฮันนี่ ได้แล้ว เธอก็ยิ้มสะใจ

    ooooooo

    กลับถึงบ้าน ห่านแกล้งซักผ้าเอาไปตาก ตามองไปทางบ้านบื้อหมายจะได้เจอกัน จนแหม่มมาทักว่าทำไมตากผ้ากลางคืนแทนที่จะซักและตากพรุ่งนี้เช้า

    ห่านบอกว่าไม่มีอะไรทำเลยซักผ้า ถูกแหม่มดักคอว่าไม่มีอะไรทำหรือมาแอบดูใครกันแน่ พอเพื่อนจับได้ไล่ทันห่านก็ทำขึงขังถามว่าพูดอะไร ไม่เข้าใจ แล้วก็นึกอะไรได้บอกว่า “ฉันไปบ้านบื้อก่อนนะ”

    ห่านไปบ้านบื้อ อ้างว่าจะมาเอาผ้าไปซักตามสัญญาที่ต้องรับใช้บ้านนี้ บื้อมาเจอคว้าตะกร้าผ้าซักไม่ให้ห่านเอาไปทั้งยังสั่งห้ามห่านมาบ้านนี้อีก

    “ไม่อยากเจอหน้าฉันขนาดนั้นเลยเหรอ...” ห่านเสียใจ บื้อฝืนใจทำเสียงแข็งใส่ว่า

    “ใช่! ฉันไม่อยากเจอเธอ ไม่อยากให้แอปเปิ้ลโกรธ ออกไปได้แล้ว”

    ห่านเสียใจหันหลังเดินกลับไป โย่งมองบื้อพูดอย่างไม่พอใจ “ไอ้บื้อ!! แกทำอะไรวะ แกบ้าไปแล้วเหรอวะเนี่ย”

    ทุกคนพากันออกจากบ้านไปหมด เหลือบื้ออยู่คนเดียว เขาทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรงที่ต้องทำในสิ่งที่ฝืนใจอย่างที่สุด

    แหม่มตามกลับมาปลอบใจห่านว่า “แกอย่าไปสนใจ ที่บื้อพูดนะห่าน ไม่ต้องไปเสียใจให้กับไอ้บ้านั่น”

    “ฉันไม่เสียใจ ไม่ต้องเจอกันอีกก็ดี” ห่านเสียงเครือ พูดแล้วรีบหันหลังเดินไปไม่ให้แหม่มเห็นน้ำตา...

    ooooooo

    คืนเดียวกัน ดารัณกับดาหลาเอาหลักฐานไปให้ รื่นฤดีดู ดาหลาบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นสิบแปดมงกุฎจริงๆ

    รื่นฤดีสะใจมากที่คุณชายจะได้ตาสว่างเสียที เมื่อคุณชายกลับมาจึงรีบเอาเอกสารให้ดู ดาหลาเห็นคุณชายงงๆ เธอบอกว่านี่คือสำเนาทะเบียนบ้านของฮันนี่ แล้วทั้งดาหลา ดารัณและรื่นฤดีก็ช่วยกันพูดว่าฮันนี่เป็นพวกสิบแปดมงกุฎ เจ้าของบ้านหลังนั้นไม่ได้ชื่อคุณสมชายกับคุณหญิงกุหลาบ

    ฟังทั้งสามรุมกันกรอกหูแล้ว คุณชายนึกถึงคำเตือนของชนะศึกที่ว่า “ต่อไปนี้ถ้าแม่เขาพูดอะไรลูกห้ามเชื่อ เด็ดขาดถึงจะมีหลักฐาน ลูกก็ห้ามเชื่อ เพราะหลักฐานทำปลอมกันขึ้นมาได้” คุณชายจึงถามรื่นฤดีว่า

    “คุณแม่เกลียดคุณฮันนี่มากขนาดต้องทำหลักฐานปลอมขึ้นมาเลยเหรอครับ” เป็นคำถามที่ทำเอาทั้งสามอึ้ง คุณชายย้ำหนักแน่นว่า “ผมขอบอกทุกคนตรงนี้เลยนะครับ ว่าผมรักคุณฮันนี่ คุณฮันนี่เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมจะแต่งงานด้วย ผมเชื่อใจเธอและมั่นใจว่าเธอไม่ได้ หลอกผม ผมขอให้ทุกคนหยุดเท่านี้เถอะนะครับ ไม่ว่ายังไง ผมก็ไม่มีวันเลิกรักคุณฮันนี่”

    พูดแล้วคุณชายเดินออกไปเลย ปล่อยผู้หญิงสามคนมองหน้ากันเหวอ รื่นฤดีถึงกับจะเป็นลมจนดารัณกับดาหลาต้องเข้าประคอง รื่นฤดีพูดอะไรไม่ออก นั่งงันน้ำตาคลอ...

    “คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ดาหลาจะแยกคุณชายออกจากนังผู้หญิงคนนั้นให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม” ดาหลาฮึดขึ้นมา รื่นฤดีหันมองพูดเสียงแผ่วอย่างหมดแรงว่า...

    “แม่ฝากตาชายด้วยนะลูก...”

    ooooooo

    แอปเปิ้ลควงบื้อยั่วห่านและอวดใครต่อใครจนเว่อร์ บื้อจำต้องเออออไปตามน้ำอย่างฝืดๆฝืนๆ แม้แอปเปิ้ลจะตบตาหลายคนได้แต่สำหรับเจ๊มะพร้าวที่ผ่านร้อนผ่านหนาวจัดจ้านกับสังคมมาโชกโชนมองออกว่า มีปัญหา

    “เจ๊ว่าท่าทางน้องบื้อดูแปลกๆ สายตาที่น้องบื้อ มองนังแอ๊บ หรือน้ำเสียงเวลาพูด มันไม่เหมือนคนที่รักกัน”

    ฟังเจ๊แล้วแหม่มเห็นด้วยถามห่านว่าคิดเหมือนพวกตนไหม ทำให้ห่านตัดสินใจที่จะเค้นเอาความจริงจากบื้อ

    เมื่อบื้อไปเข้าห้องน้ำ ห่านตามเข้าไปในห้องน้ำชาย เข้าประจันหน้าถาม

    “บอกฉันมาว่าจู่ๆ นายเป็นแฟนกับยัยแอปเปิ้ลนั่นได้ยังไง! และเพราะ อะไร!!

    ขณะห่านกำลังคาดคั้นบื้อนั้น แอปเปิ้ลโทร.เข้ามือถือบื้อเพื่อเร่งให้กลับบ้านพร้อมกัน ห่านแย่งมือถือไป บอกบื้อถ้าไม่ยอมบอกความจริงก็ไม่คืนมือถือให้ เมืี่อบื้อยังเฉย ห่านเลยรับสายแอปเปิ้ลพูดไปทันที

    “แอปเปิ้ล นี่ฉันห่านนะ บื้อเขาไม่ว่างคุยด้วย ไม่ต้องโทร.มาอีก แค่นี้นะ”

    หายนะเกิดทันที! บื้อแย่งมือถือคืนแล้ววิ่งออกไปมองหาแอปเปิ้ลปรากฏว่าหายไปแล้ว เพราะเธอเดินอ้าวไปบอกดาหลาว่า ห่านกับฮันนี่เป็นคนเดียวกัน!

    ส่วนห่าน เดินกลับมาอย่างเจ็บใจที่คาดคั้นเอาความจริงจากบื้อไม่ได้ พลันก็ดีใจสุดๆเมื่อคุณชายโทร.มา และนัดไปทานข้าวด้วยกันเย็นนี้ ห่านนิ่งไปนิดหนึ่งแล้วตัดสินใจรับคำ

    ตกเย็นห่านในคราบฮันนี่ เดินออกจากบ้านผ่านบื้อต่างมองเหมือนคนไม่รู้จักกันจนโจ๊กสงสัย พอบื้อเข้าบ้านก็ถาม  

    “เฮียกับพี่ห่านโกรธกันหรือ” บื้อตอบห้วนๆว่าเปล่า “อย่าโกหก ผมเห็นเฮียกับพี่ห่านเดินผ่านกันไปเหมือนคนแปลกหน้า” เลยถูกบื้อเอ็ดว่าไม่ใช่เรื่องของเด็ก แล้วเดินเลี่ยงไปนั่ง โจ๊กเดินไปนั่งด้วย พูดอย่างใจเย็น “คนมีความรักไม่เด็กแล้วนะครับ ผมบอกคุณหนูจ๋าไปแล้วว่าผมรู้สึกยังไง”

    “ก็ดีแล้ว”

    “คุณหนูจ๋าเธอไม่ได้ชอบผม แต่ผมดีใจที่ได้พูดออกไป และที่ผมทำได้ก็เพราะเฮีย เฮียบอกผมว่าการที่เราจะเจอใครสักคนที่ถูกใจไม่ใช่เรื่องง่าย ในเมื่อมีโอกาส ก็ควรคว้าโอกาสนี้ไว้ แล้วทำไมเฮียถึงไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ล่ะครับ”

    โจ๊กเห็นบื้อเงียบ เลยทำเนียนหยิบน้ำอัดลมของบื้อไปดื่มอั้กๆแล้วลุกไป ทิ้งให้บื้อจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

    ooooooo

    หลังจากดาหลาได้ข้อมูลจากแอปเปิ้ลแล้ว ก็โทร.ไปหาครูสมพรที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทอตะวัน เมื่อได้ข้อมูลแน่นอนแล้ว สองแม่ลูกไปหารื่นฤดี วางแผนที่จะ “จัดการ” ฮันนี่ให้กลายเป็นห่านทันที

    เรื่องนี้ ดาหลาขอให้เป็นหน้าที่ของตน แต่ขอความร่วมมือจากรื่นฤดี มอบให้คุณชายเป็นตัวแทนไปมอบเงินช่วยเหลือเด็กกำพร้าและให้ตนไปด้วย เชื่อว่าเมื่อตนไปคุณชายก็ต้องพาฮันนี่ไปด้วยแน่ๆ บอกรื่นฤดีว่า

    “ดาหลาจะกระชากหน้ากากนังนั่นออกมาให้ คุณแม่เอง!”

    เป็นไปตามคาดจริงๆ เพราะคุณชายนัดห่านไปด้วยกันแต่ไม่ได้บอกว่าไปไหน เมื่่อพาไปถึงบ้านเด็กกำพร้าทอตะวันห่านแทบช็อก แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วห่านตัดสินใจ เป็นไงเป็นกัน

    ห่านใจระทึกกับทุกย่างก้าวที่เข้ามาในบ้านทอตะวัน ยิ่งเมื่อดาหลาบอกว่าครูสมพรรออยู่ ห่านก็แทบจะหมดแรงตรงนั้น เมื่อเข้าไปเจอครูสมพร ห่านพยายามเบี่ยงหน้าหลบๆ ไม่กล้าสบตาครูสมพร

    ระหว่างเลี้ยงอาหารเด็ก มีเด็กร้องไห้ฟ้องว่าถูกเพื่อนแย่งไข่พะโล้ไป ห่านเห็นสภาพเด็กกำพร้าแล้วนึกถึงชีวิตตัวเองจนร้องไห้ต้องหลบออกไปนอกห้อง

    ครูสมพรสังเกตอยู่ ตามไปถามว่าห่านใช่ไหม ห่านปฏิเสธว่าไม่ใช่ครูจำผิด พูดแล้วรีบขอตัว ครูสมพรมองตามอย่างไม่เข้าใจ

    ดาหลาแอบให้เจ้าหน้าที่ในนั้นหาประวัติของห่านมาให้  รับแฟ้มประวัติแล้วพลิกดูก่อนยื่นเงินให้เจ้าหน้าท่ีคนนั้น

    เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ดาหลาเริ่มแผนฆ่าห่านทันที เชิญนักข่าวมารวมกันเพื่อตนจะกล่าวอะไรเล็กน้อย พอนักข่าวมารวมกัน เธอเรียกห่านออกไปยืนข้างหน้า ห่านเดินออกมางงๆ ดาหลาหันไปมองคุณชายที่ยังงงๆ มองครูสมพรที่นั่งสงบนิ่ง แล้วเอ่ย...

    “ทุกคนคงแปลกใจว่าดิฉันเชิญคุณฮันนี่ออกมาทำไม นั่นก็เพราะว่าคุณฮันนี่เคยอยู่ที่นี่มาก่อนค่ะ”

    ห่านตัวชาวาบเข่าอ่อนแทบทรุดอยู่ตรงนั้น บรรดา นักข่าวพากันฮือฮาหันมาถ่ายรูปห่าน คุณชายยังงงๆ ส่วนครูสมพรนั่งนิ่งอย่างสงบ

    ดาหลาเปิดแฟ้ม เล่าประวัติของห่านว่า ชื่อจริงอะไร หมายเลขประจำตัวเท่าไร  เข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ปีไหนตอนอายุได้เพียงสามเดือน และปัจจุบันทำงานที่ห้าง บีเคเคพลาซ่า ในตำแหน่งพนักงานขายแผนกรองเท้าสตรี พูดเรียกเสียงฮือฮาและความสนใจได้แล้ว ดาหลาเรียกแอปเปิ้ลออกมายืนยันอีกคน

    ทันทีที่แอปเปิ้ลออกมายืนข้างห่าน ก็เอาแว่นตาสวมหมับเข้าที่หน้าห่านอย่างไม่ให้ทันตั้งตัว พอห่านใส่แว่น คุณชายก็จำได้ รู้ทันทีว่าห่านกับฮันนี่เป็นคนคนเดียวกัน!

    “แค่นี้อาจจะยังทำให้ทุกคนไม่เชื่อ” ดาหลาเดิน แผนต่อ “งั้นเราให้ครูสมพรช่วยยืนยันอีกคน ครูสมพรคะ ผู้หญิงคนนี้ คือนางสาวหฤทัย เด็กกำพร้าที่ครูเอามาเลี้ยงใช่ไหมคะ”

    ครูสมพรมองห่านนิ่ง ห่านสบตาครูสมพรแววตาเหมือนลูกไก่ในกำมือ ครูสมพรตัดสินใจตอบไปทันทีว่า

    “ไม่ใช่ค่ะ เขาไม่ใช่...”

    เมื่อผิดคาดเช่นนี้ ทั้งแอปเปิ้ลและดาหลารุมกันด่าว่าครูสมพรว่าโกหกพกลม ครูแบบนี้ถึงได้สอนลูกศิษย์ออกมาเป็นแบบนี้ อีกทั้งบรรดานักข่าวก็รุมกันซักไซ้ ดาหลายุว่า ไม่ต้องไปฟัง ให้พี่ๆนักข่าวเขียนไปเลยและ ให้ถ่ายรูปครูสมพรไปชัดๆด้วย

    “พอได้แล้ว!! อย่าทำอะไรครูสมพร!!” ห่านโพล่ง ออกไป ยอมรับทั้งน้ำตาว่า “ที่คุณดาหลาพูด มันเป็น ความจริง ฉันชื่อห่าน เป็นพนักงานขายรองเท้าที่ห้างของคุณชาย ฉัน...ขอโทษที่หลอกคุณชาย...”

    คุณชายกำมือแน่นหันหลังเดินออกไปทันที ห่าน จะตามไป ถูกบื้อที่รู้จากน้องนุชว่าห่านมาที่บ้านทอตะวันจึงรีบตามมา บื้อพรวดเข้ามาจับแขนห่านพาวิ่งออกไป ท่ามกลางบรรดานักข่าวที่ร้องถามกันเซ็งแซ่และกรูกัน ตามไป

    บื้อพาห่านวิ่งออกไป ส้นรองเท้าที่คุณชายซื้อให้ เกิดหัก ห่านตกใจมากก้มลงเก็บ บื้อเห็นนักข่าวกรูกันออกมาก็เร่งให้รีบไป ส้นรองเท้าหลุดจากมือห่าน พอดีน้องนุชโฉบรถเข้ามารับทั้งสองขับพุ่งออกไป ทำให้พวกนักข่าวตามไม่ทัน

    ระหว่างนั่งมาในรถ บื้อถามน้องนุชว่ามาได้ยังไง น้องนุชบอกว่าเห็นเขารีบร้อนเลยตามมาดู แล้วถามห่าน

    “ตกลงว่าคุณฮันนี่กับคุณคือคนเดียวกันใช่ไหมคะ”

    “ฉันขอโทษนะคะคุณน้องนุช ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณชาย ฉันเคยพยายามจะบอกความจริง แต่ฉันไม่กล้าเพราะฉันกลัวคุณชายโกรธ”

    น้องนุชจึงจอดรถบอกให้ลงมาคุยกันหน่อย บื้อจับมือห่านบีบให้กำลังใจแล้วพากันลงจากรถ

    พากันไปนั่งที่ร่มไม้ น้องนุชถามห่านว่า “คุณทำแบบนี้ทำไม?” ห่านบอกว่าเพราะตนรักคุณชาย น้องนุชถามอีกว่า “คุณรักคุณชายจริงๆหรือคะ? ขอโทษที่ต้องถามตรงๆ เพราะวิธีการของคุณมันไม่ค่อยถูกต้องเท่าไหร่”

    “ดีแล้วที่คุณถามตรงๆ ฉันไม่เคยอยากได้เงินของคุณชาย ที่ฉันทำทุกอย่างเพราะฉันรู้สึกต่ำต้อย ไม่คู่ควรกับคุณชาย ฉันถึงต้องโกหก อุปโลกน์ตัวเองเป็นคนมีฐานะ เพื่อให้คุณชายหันมามอง แต่คุณน้องนุชไม่ต้องห่วง หลังจากวันนี้ฉันจะไม่มาให้คุณชายเห็นหน้าอีก ฝากบอกคุณชายด้วยนะคะว่าฉันขอโทษ และขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง”

    พูดจบห่านก็ลุกเดินเขยกๆไปเพราะรองเท้าข้างหนึ่งส้นหัก บื้อมองน้องนุชแล้วหันเดินตามห่านไป

    น้องนุชมองทั้งสองแล้วถอนใจเฮือกใหญ่...

    ooooooo

    ดาหลากลับมาที่บ้านคุณชาย บอกรื่นฤดีว่าความลับของฮันนี่แตกแล้ว รื่นฤดีดีใจที่คุณชายจะได้ตาสว่างเสียที เธอบอกว่าคุณชายโมโหมากรีบขับรถออกจากที่นั่น ตนขับตามออกมา แต่ไม่เจอ ไม่รู้ว่าคุณชายไปไหน

    รื่นฤดีเชื่อว่าคุณชายต้องไปหาน้องนุชแน่ๆ

    จริงอย่างที่รื่นฤดีคาด คุณชายไปอยู่ที่บ้านน้องนุช เอาแต่นั่งเศร้าทอดถอนใจ น้องนุชเอาน้ำมาให้ก็กินไม่ลง เธอจึงจะถอยไปให้เขาอยู่กับตัวเอง แต่คุณชายกลับคว้ามือไว้ขอร้องให้อยู่กับตนก่อน น้องนุชจึงนั่งลงข้างๆ  คุณชายเอนหัวซบไหล่น้องนุชเหมือนหาที่พึ่งทางใจ น้องนุชตบบ่าคุณชายเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

    เวลาเดียวกัน ห่านเดินกะเผลกๆมากับบื้อ บื้อเห็นเท้าห่านบวมมากจะพาไปหาหมอก็ไม่ไป บอกให้ถอดรองเท้าเดินดีกว่าเพราะรองเท้าพังแล้วก็ไม่ยอม เพราะว่าเป็นรองเท้าที่คุณชายซื้อให้ ถึงพังก็จะใส่

    “ใส่รองเท้าพังๆมันจะยิ่งทำให้เท้าเธอเจ็บ ทิ้งมันไปเถอะนะห่าน มันพังแล้ว” ห่านยังนิ่ง บื้อเลยตะโกนเหมือนจะปลุกให้ตื่นจากความฝัน “ได้ยินไหมว่ามันพังแล้ว!!”

    ห่านไม่ตอบแต่ร้องไห้โฮออกมา คร่ำครวญ... “คุณชายต้องเกลียดฉันแล้วแน่ๆ” บื้อมองอย่างสงสารพอจับ ไหล่หมายปลอบ ห่านก็โผเข้ากอดแน่นร้องไห้โฮๆ บื้อจึง กอดตอบอย่างให้กำลังใจ...

    ในภาวะที่เหมือนชีวิตพังทลายแล้วนี้ บื้ออยู่เคียงข้างห่านตลอดเวลา เมื่อไม่รู้จะไปไหน บื้อจึงพาห่านไปที่ชลบุรี น้าตุ้มกับน้าเต๊ะต้อนรับอย่างอบอุ่น ยิ่งเมื่อรู้ว่าห่านอกหักมา น้าเต๊ะบอกบื้อให้ดูแลห่านให้ดี น้าตุ้มก็บอกบื้อว่า

    “บอกหนูห่านว่าให้พักที่นี่ได้ตามสบาย คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเอง”

    เมื่อผ่อนคลายลงแล้ว บื้อเอายามาทาเท้าให้ห่าน พูดติดตลกให้ห่านหายเครียดว่า

    “ยาของน้าฉัน เป็นยาโบราณ ทาปุ๊บหายบวมปั๊บ”

    “ขอบใจมากนะบื้อ ถ้าไม่มีนาย ฉันคงไม่รู้จะทำ ยังไง” ห่านมองหน้าบื้อเต็มตา บื้อเงยมองหน้าห่านพูดยิ้มๆว่าเพื่อนกัน คิดอะไรมาก “ถ้าแอปเปิ้ลรู้ว่านายพาฉันมานี่ เขาคงโกรธนายน่าดู”

    บื้อไม่สนใจเพราะแอปเปิ้ลเป็นคนผิดสัญญา  ตนก็ไม่ต้องรักษาสัญญาต่อไปแล้ว ห่านถามบื้อว่าทำไมถึงดีกับตนอย่างนี้ บื้ออยากจะบอกว่าเพราะรักเธอ แต่ก็พูดไม่ออก จนกระทั่งมือถือของบื้อดังขึ้นเลยหันมากดรับสาย

    เป็นสายจากโย่งโทร.มาถามว่าอยู่ที่ไหน อยู่กับห่านหรือเปล่า เพราะแหม่มโทร.หาห่านไม่ได้เลย บื้อบอกว่าห่านอยู่กับตน แต่ไม่ได้เล่าว่าเกิดอะไรขึ้น ห่านบอกว่าดีแล้ว ตนไม่อยากให้พวกเขาเป็นห่วง

    ห่านกับบื้ออยู่บ้านน้าตุ้มน้าเต๊ะอย่างสบายใจ เหมือนอยู่บ้านตัวเอง ห่านไม่นิ่งดูดาย อาสาทำอาหาร เช้าให้ทุกคนกิน จนน้าตุ้มน้าเต๊ะลุ้นให้บื้อจีบห่าน แต่จนแล้วจนรอดบื้อก็ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากบอกรัก

    สายวันนี้ เมื่อน้าทั้งสองออกไปเปิดร้านแล้ว บื้อจึงชวนห่านออกไปหาซื้อเสื้อผ้าที่ตลาด

    ooooooo

    ที่ห้างฯ เช้านี้ขณะเจ๊มะพร้าวกำลังติดขนตาปลอมอยู่ แหม่มถือหนังสือพิมพ์เดินจ้ำอ้าวหน้าตาตื่นเข้ามาตบหลังเจ๊อย่างแรงบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว พลางยื่นหนังสือพิมพ์ให้ดู

    “ความลับของไฮโซสาวแตกโพละ!! ฮันนี่แฟนคุณคุณชาย เจ้าของห้างฯ บีเคเคพลาซ่า ความจริงแล้วเป็นพนักงานขายรองเท้าสตรี ชื่อจริงคือ หฤทัย หรือห่าน เป็น เด็กกำพร้าบ้านเด็กกำพร้าทอตะวัน...”
    เจ๊อ่านอย่างเร็วแล้วทำท่าจะเป็นลมถามแหม่มว่าแล้วตอนนี้ห่านอยู่ไหน

    “อยู่กับบื้อที่ชลบุรี เราจะทำยังไงกันดีล่ะเจ๊ คนอื่นจะรู้ไหมว่าเราสมรู้ร่วมคิดกับห่าน” แหม่มกังวล

    “คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่ฉัน ปีโป้และจีจี้รู้!!!”แอปเปิ้ลพูด สอดขึ้นพลางเดินเข้ามา ปีโป้กับจีจี้ตามมาพูดใส่หน้าว่าเจ๊กับแหม่มมีความผิดเท่ากับห่าน สองคนมีหวังติดคุกหัวโตแน่ เจ๊โต้ว่าพวกตนจะติดคุกได้ยังไงในเมื่อไม่ได้ทำอะไรผิด

    “ถึงไม่ติดคุก แต่ก็ต้องโดนไล่ออกอยู่ดี ฮ่าๆๆ” แอปเปิ้ลยื่นหน้าไปเยาะเย้ย ปีโป้กับจีจี้หัวเราะประสานเสียงอย่างสอพลอ “อีกไม่นาน คุณผู้จัดการก็ต้องรู้ คุณหญิงรื่นฤดีก็ต้องรู้ คุณชายก็ต้องรู้ เตรียมตัวตกงานกันได้เลย”

    สามสาวแสบลอยหน้าเดินออกไปอย่างสะใจ เจ๊มะพร้าวกับแหม่มต่างหน้าเสีย กลัวอย่างที่ไม่เคยกลัวมาก่อน...

    ooooooo

    เวลาเดียวกัน ห่านกับบื้อไปหาซื้อของที่ตลาด บื้อแอบเอารองเท้าส้นสูงของห่านที่ส้นหักไปให้ช่างที่ตลาดซ่อมด้วย ระหว่างนั้นบื้อเหลือบเห็นหนังสือพิมพ์ที่ลงข่าวห่าน เขาชะงักแต่คิดว่าห่านคงเห็นแล้ว จึงรีบเดินตามห่านที่ไปซื้อขนมครกกิน ห่านแกล้งเอาขนมครกร้อนๆป้อนบื้อ พอถูกบื้อเอาคืนเลยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานร่าเริง

    ฝ่ายรื่นฤดีชมดาหลาว่าแผนเธอสุดยอดมาก ต่อไปเมื่อคุณชายหายเศร้าก็ต้องหันมาเห็นความดีของเธอแน่นอน

    แต่ผิดคาด! คุณชายคิดมากจนนอนฝันว่าตัวเองตามหาห่าน ไปเจอเธอยืนอยู่ริมทะเล คุณชายวิ่งเข้าไปกอดไว้แน่น ห่านหันมาถามว่าคุณชายไม่โกรธตนหรือ

    “ผมจะโกรธคุณทำไม ในเมื่อผมรักคุณที่เป็นคุณ”

    “หมายความว่าคุณชายรักพนักงานขายรองเท้าอย่างฉัน”

    “ครับ ผมรักคุณห่าน...รักคนเดียว” ทั้งสองโผเข้ากอดกันแน่น

    คุณชายถูกน้องนุชเข้ามาปลุก ถามว่าเป็นอย่างไร บ้าง คุณชายลุกขึ้นนั่ง พอรู้ตัวว่าฝันไปก็บอกน้องนุชว่า

    “ฉันรู้แล้ว...ความจริงฉันรักคุณห่าน...ฉันรักที่เขาเป็นแบบนั้น ฉันไม่ได้รักที่เขาเป็นคุณฮันนี่ ฉันไม่ได้รักภาพภายนอกที่เขาเป็น...แต่ฉันรักข้างในนี้
    ของเขา” คุณชายเอานิ้วจิ้มที่หัวใจตัวเอง

    “เมื่อวานฉันเจอกับคุณห่าน เขาบอกฉันว่า เขาไม่ได้มีเจตนาจะหลอกแก แต่ที่ทำไปทั้งหมด เพราะเขารักแก”

    “จริงเหรอ??!!...แล้วทำไมแกเพิ่งบอกฉัน”

    “สภาพแกเป็นแบบนั้น ใครจะกล้าพูดล่ะ มัวแต่ยิ้มอยู่นั่นแหละ รีบไปตามหาหัวใจของแกได้แล้ว”

    คุณชายพยักหน้าแล้วรีบออกไป น้องนุชมองตามแล้วยิ้มออกมาอย่างยินดีกับเพื่อนด้วย

    ooooooo

    วันนี้ทั้งเจ๊มะพร้าวและแหม่มทำงานอย่างไม่มีความสุขเลย ต่างหนาวๆร้อนๆกลัวถูกไล่ออก แล้วทั้งสองก็ตกใจเมื่อเห็นโย่งเดินจ้ำอ้าวมาหน้าตาตื่น พอเห็นเจ๊มองมาก็ชี้ไปข้างหลังตัวเอง

    เจ๊มะพร้าวแทบเข่าอ่อนเมื่อเห็นคุณชายกำลังเดินมาอย่างเร่งรีบ แล้วทั้งแหม่มทั้งเจ๊และโย่งก็วิ่งหนีกันแบบตัวใครตัวมัน

    “เดี๋ยวก่อน...จะไปไหน...” คุณชายร้องเรียกแต่ไม่มีใครยอมหยุด พรเพ็ญเดินมาถามว่ามีอะไร จะให้ช่วยไหม

    เจ๊มะพร้าว ห่านและโย่งวิ่งไปหลบที่มุมลับตา พลันก็แทบหัวใจวายเมื่อได้ยินเสียงพรเพ็ญประกาศเรียก...

    “ประกาศ...ประกาศ...พนักงานที่มีรายชื่อต่อไปนี้ กรุณามาที่ชั้น 18 ด่วน ย้ำ...ด่วน! นางสาวปิยะพร นางสาวสมรศรีและนายยิ่งยง ถ้าไม่มาภายในสิบนาที จะถูกไล่ออก!!!”

    แหม่ม เจ๊มะพร้าวและโย่งมองหน้ากันตาเหลือก ถามกันว่าเอาไงดี โย่งบอกว่าไปหรือไม่ไปก็ต้องโดนไล่ออกอยู่ดี

    “น้องโย่งพูดถูก...ถ้าอย่างนั้น...” เจ๊ทำหน้าฮึดขึ้นมาแบบ เป็นไงเป็นกัน!!

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “พีค” เจ้าสาวสวยเลือกได้ลุ้นแต่ง “โต๋” หรือ “ฌอห์ณ” ใน “หว่อ อ้าย หนี่ เธอที่รัก”

    “พีค” เจ้าสาวสวยเลือกได้ลุ้นแต่ง “โต๋” หรือ “ฌอห์ณ” ใน “หว่อ อ้าย หนี่ เธอที่รัก”
    26 ต.ค. 2564

    02:01 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอังคารที่ 26 ตุลาคม 2564 เวลา 06:01 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์