นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ซินเดอเรลล่ารองเท้าแตะ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ห่านเงียบหายไปจนทุกคนเป็นห่วง ขณะพักเที่ยงไปกินข้าวกันที่ห้องอาหาร ทั้งบื้อ แหม่มและโย่งต่างกินไม่ลง

    โย่ง ท่าทางตื่นตูมกว่าเพื่อนถามว่าหรือห่านจะโดนจับได้แล้ว บื้อพลอยกังวลไปด้วย เพราะห่านยิ่งลนลานง่ายอยู่ด้วยและคุณหญิงรื่นฤดีก็ไม่ใช่คนโง่ เกิดจับผิดห่านขึ้นมาได้...

    “บอกได้คำเดียวว่าซวย!!” โย่งโพล่งออกมา

    บื้อเป็นห่วงห่าน จนไปไหว้ศาลพระภูมิบนบานหน้าเครียด

    “สิ่ง ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย...ผมรู้ว่าสิ่งที่ห่านทำมันไม่ถูก แต่ผมเป็นห่วงห่านมาก ผมขอให้ท่านคุ้มครองห่าน ให้รอดปลอดภัย อย่าได้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น ถ้าห่านรอดกลับมา ผมจะ...จะ...จะมาร้องเพลงให้ท่านฟังนะครับ”
    บื้อปักธูปลงในกระถางด้วยสีหน้าเป็นห่วงห่านมาก

    ooooooo

    ที่ บ้านคุณหนูจ๋า...ห่านต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าตลอดเวลา นอกจากต้องตอบคำถามรื่นฤดีที่จ้องจับผิดแล้ว จู่ๆ โจ๊กที่เฝ้าต้นทางก็ย่องมาส่งสัญญาณให้ห่านออกไปพบ

    ห่านอาศัยจังหวะที่ ลุงจ๊อดกำลังโม้อวดความร่ำรวย ย่องออกไปหาโจ๊ก พอโจ๊กบอกว่าเพื่อนผู้หญิงของคุณชายมาหา ห่านใจหายวาบคิดว่าเป็นดาหลา แต่แล้วก็โล่งใจเมื่อน้องนุชเดินเข้ามาทัก

    “คุณฮันนี่คะ”

    ห่านทำท่าดีใจตื่นเต้นรีบพาน้องนุชเข้าไปสบทบกับพวกคุณชายในบ้าน แนะนำแก่ลุงจ๊อดและเจ๊มะพร้าวพ่อแม่กำมะลอของตนว่า

    “นี่คุณน้องนุช เป็นเพื่อนสนิทของคุณชายค่ะคุณพ่อคุณแม่”

    ลุงจ๊อดผงะ จำได้ว่าน้องนุชคือหญิงสาวที่บื้อให้พานั่งตุ๊กๆ ชมเมืองเมื่อคืนก่อน รีบดึงวิกมาปิดหน้าท่าทางลุกลี้ลุกลน จนห่านถามว่าเป็นอะไร ลุงจ๊อดพูดเสียงแหบแห้งว่า

    “พะ...พ่อ พ่อรู้สึกไม่ค่อยฉะบายยยย ขอไปนอนพักก่อนได้ไหม”

    ห่านมองทุกคนยิ้มแหยๆ ให้ ส่วนน้องนุชมองตามลุงจ๊อดไปอย่างสงสัย คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นที่ไหน

    พอลุงจ๊อดแอบเล่าให้เจ๊มะพร้าวกับห่านฟัง เจ๊ตกใจอุทาน...

    “พระเจ้า!! ถ้าเกิดคุณน้องนุชจำลุงได้ขึ้นมาล่ะ”

    “บรรลัยล่ะงานนี้!!”

    ooooooo

    ความ บรรลัยกำลังจะเกิดขึ้นจริงๆ เมื่อป้าน้อยที่กำลังเสริมสวยอยู่ที่ห้างเพิ่งแต่งหน้าได้ครึ่งเดียว ก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณผู้หญิงแจ้งว่าจะมีคนเอาของไปให้ที่บ้านในอีกครึ่ง ชั่วโมงนี้ให้รอรับด้วย

    ป้าน้อยบอกช่างให้พอก่อนแล้วรีบกลับบ้านทันที เจอโจ๊กยืนดูต้นทางอยู่ถามว่ามายืนทำอะไรอยู่หน้าบ้าน โจ๊กตกใจบอกว่ามาหาคุณหนูจ๋า ป้าน้อยเหล่ใส่บอกว่าคุณหนูจ๋าไม่อยู่มีอะไรหรือเปล่า โจ๊กบอกว่าไม่มีอะไร แล้วก็ตาลีตาเหลือกรีบโทร.บอกห่านเมื่อป้าน้อยเดินลิ่วเข้าบ้านไป

    ห่านไม่ทันตั้งตัว ป้าน้อยก็เข้าไปมองหน้าทุกคนตวาดถาม

    “พวกแกเป็นใคร!! เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง!!!”

    “แล้วคุณเป็นใคร มาขึ้นเสียงกับแขกของเจ้าของบ้านได้ยังไง”  รื่นฤดีลุกยืนถามอย่างเอาเรื่อง ป้าน้อยชักงง

    “คุณสมชายกับคุณหญิงกุหลาบเชิญพวกเรามา” ชนะศึกลุกขึ้นพูดอย่างเยือกเย็น ป้าน้อยก็ยิ่งงง พึมพำถามตัวเอง

    “คุณสมชาย...คุณหญิงกุหลาบ...ใครวะ?”

    “คุณพ่อคุณแม่คุณฮันนี่ไงครับ” คุณชายลุกขึ้นชี้แจงอีกคน

    “คุณ ฮันนี่!! ใครอีกวะ??”  ป้าน้อยงงหนักเข้าไปอีก แต่เห็นไม่เข้าทีเสียงดังใส่ทุกคน “พูดจาไม่รู้เรื่อง ที่นี่ไม่มีคุณสมชาย ไม่มีคุณกุหลาบ ไม่มีฮันน่งฮันนี่อะไรทั้งนั้น” ชี้หน้าทุกคนสั่ง “ออกไปให้หมดเลยนะ ไม่งั้น ฉันจะแจ้งความ!!”

    ลุงจ๊อดโดดเข้าปิดปากป้า น้อยลากออกไปท่ามกลางความงุนงงของพวกคุณชาย เจ๊มะพร้าวเห็นท่าไม่ดีรีบตามลุงจ๊อดไปอีกคน ห่านหันมายิ้มเจื่อน ชี้แจงกับทุกคนว่า

    “ต้องขอโทษด้วยนะคะ นี่เป็นป้าของฮันนี่เองค่ะ คุณป้าของฮันนี่สติไม่ดีน่ะค่ะ อย่าถือสาเลยนะคะ ฮันนี่ต้องกราบขอโทษคุณพ่อคุณแม่...คุณชาย แล้วก็คุณน้องนุชจริงๆ วันนี้คงไม่สะดวกแล้ว คือ...คือคุณป้าอาการกำเริบแบบนี้ ฮันนี่ต้องรีบพาไปโรงพยาบาลแล้วล่ะค่ะ”

    ระหว่างเดินไปส่งพวกคุณชายที่รถ ห่านไหว้ขอโทษรื่นฤดีกับชนะศึกที่เกิดเรื่องไม่เหมาะไม่งาม คุณชายรีบบอกว่าไม่เป็นไรเพราะเป็นเรื่องสุดวิสัย น้องนุชก็ให้กำลังใจว่าอย่าคิดมาก เพื่อให้ห่านสบายใจคุณชายเอ่ยชวนว่า ถ้าพรุ่งนี้คุณพ่อคุณแม่มาให้นัดทานข้าวที่บ้านตนดีไหม ห่านหน้าถอดสี แต่พริบตาเดียวก็ปรับสีหน้าเอาตัวรอดได้ว่า...

    “เอ่อ...ไม่ได้ค่ะ คืนนี้คุณพ่อคุณแม่ของฮันนี่ต้องเดินทางไปต่างประเทศ ไปนานหลายเดือนกว่าจะกลับ”

    “น่าเสียดาย แต่ไม่เป็นไรไว้พ่อแม่หนูกลับมาเมื่อไหร่ เราค่อยทานข้าวกัน” ชนะศึกพูดอย่างมีไมตรี ห่านจึงรีบขอตัวไปดูป้า แต่พอห่านคล้อยหลัง รื่นฤดีก็หันมาพูดกับทุกคนว่า

    “เชื่อฉันกันหรือยังว่า ที่นี่มีแต่เรื่องแปลกประหลาด อยู่ดีๆ ก็มีป้าสติไม่ดีโผล่มาซะงั้น ไม่รู้บ้าจริงรึเปล่า”

    “ผมว่าเขาไม่สบายจริงๆ นะคุณ คนสติดีที่ไหนจะแต่งหน้าแค่ครึ่งเดียว” ชนะศึกพูดตามความจริงที่เห็น

    คุณชายถอนใจบอกรื่นฤดีว่าเลิกจับผิดห่านเสียที เธอน่าสงสารน่าเห็นใจมากกว่า ชนะศึกถือข้างคุณชายเสนอว่าถ้ามีอะไรที่พอจะช่วยครอบครัวนี้ได้ก็ขอให้รีบช่วย ไม่ต้องลังเล

    เมื่อถูกพ่อลูกเบรกเช่นนี้ รื่นฤดีนิ่งไปแต่ใจไม่ยอม ฉุกคิดได้ว่าดาหลากับดารัณกำชับไว้ว่าให้ถ่ายรูปบ้านและบอกบ้านเลขที่ของห่านมาด้วยพวกตนจะจัดการสืบให้เอง รื่นฤดีเอามือถือขึ้นถ่ายรูปบ้านไว้ทันที

    พอห่านกลับเข้าบ้าน ป้าน้อยกำลังดิ้นรนโวยวายใส่ลุงจ๊อดกับเจ๊มะพร้าวที่ช่วยกันจับตัวไว้ ลุงจ๊อดเห็นท่าเอาป้าน้อยไม่อยู่เลยเอาหัวโขกหัวป้าน้อยจนหมดสติ ห่านบอกเจ๊ว่า

    “เจ๊รีบเคลียร์ที่นี่ ก่อนที่ป้าน้อยจะฟื้นเถอะ”

    ooooooo

    กลับมาถึงห้างฯ คุณชายปรารภกับน้องนุชว่าตนเข้าใจแล้วว่าทำไมฮันนี่ถึงไม่ค่อยอยากให้ตนเจอกับครอบครัว เธอคงอายเรื่องป้า

    คุณชายบอกว่าอยากช่วยหาหมอดี ๆ มารักษาป้าฮันนี่ บางทีป้าเธออาจจะกลับมาเป็นปกติได้ น้องนุชบอกว่า ถ้ามีอะไรให้ตนช่วยได้ก็ให้บอก

    ผิดกับรื่นฤดี พอได้รูปและที่อยู่บ้านฮันนี่แล้วก็รีบนัดพบดาหลากับดารัณที่ร้านกาแฟ มอบภาพบ้านและที่อยู่ให้ สองแม่ลูกยิ้มร้ายรับรองว่าไม่เกินวันพรุ่งนี้เราจะรู้ว่าบ้านหลังนี้เป็นของห่านหรือว่าเป็นของใคร

    ฝ่ายห่าน ระหว่างกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าจากฮันนี่มาเป็นห่านนั้นก็ได้รับโทรศัพท์จากบื้อถามอย่างเป็นห่วง ว่าถูกคุณชายจับได้หรือเปล่า ห่านคุยโวว่าฝีมือชั้นนี้เเล้วไม่มีทางจับได้เเน่นอน บื้อก็โล่งใจ เเต่พอนิึกได้ว่าตนไปบนบานศาลพระภูมิไว้ก็สะดุ้งโหยง กลืนน้ำลายฝืดคอพึมพำ

    “กรรมแล้วไง!...ปากหนอปาก ไม่น่าไปบ่นอะไรไว้อย่างนั้นเล้ย...”

    กลุ้มใจเรื่องต้องไปร้องเพลงแก้บนไม่ทันหายบื้อก็ตกใจซ้ำสองเมื่อสุรเดชคล้องกระเป๋าที่แขนเดินตุ้งติ้งมา บื้อนึกว่ามาหาตน แต่พอสุรเดชหันไปเห็นคุณชายกำลังเดินมาก็ผละไปทันที จีบปากหนาเอียงคอสั้นลอยหน้าบอกว่า

    “คุณชายครับ ผมมีเรื่องอยากคุยด้วย เรื่องเกี่ยวกับแฟนคุณชายน่ะครับ” บื้อตัวเย็นวาบเป็นห่วงห่านขึ้นมาทันที คุณชายถามว่าแฟนตน...ฮันนี่น่ะหรือ “ใช่ครับ วันนั้นพอรู้จากคุณชายว่าคุณฮันนี่อยู่คอนโดเดียวกับผม ผมก็ไปหาคุณฮันนี่ที่ห้องวันรุ่งขึ้น เพราะอยากทำความรู้จักกันไว้ เเต่คุณชายรู้อะไรไหมครับ ห้องนั้น...ไม่ใช่ห้องคุณฮันนี่”

    คุณชายถามว่าสุรเดชจำห้องผิดหรือเปล่า สุรเดชยืนยันว่าไม่ผิด ถามว่าห้อง 216 ใช่ไหม พอคุณชายบอกว่าใช่สุรเดชก็เล่าฉอดๆ ว่า “เจ้าของห้องบอกว่าเขาอยู่ที่นี่มาหลายปีเเล้ว ไม่มีทางที่จะมีคนอื่นมาอยู่” คุณชายเลยอึ้งไป

    บื้อฟังอยู่ด้วย เป็นห่วงห่านมากเลยรีบโทร.บอกห่าน ห่านตกใจ เครียดมาก คิดไม่ออกว่าจะเเก้ปัญหาอย่างไรดี?

    ตกบ่าย ห่านก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณชายนัดคืนนี้ไปพบกันที่ร้านอาหาร

    กว่าจะถึงกลางคืน ห่านก็หาทางออกให้ตัวเองเรียบร้อยเเล้วเธอขอโทษคุณชาย โกหกซ้อนโกหกอีกชั้นหนึ่งว่า

    “เรื่องคอนโดของฮันนี่ความจริงฮันนี่ขายไปตั้งหลายปีแล้ว แต่ที่ฮันนี่โกหกคุณชาย เพราะฮันนี่ไม่อยากให้คุณชายมาที่บ้านฮันนี่ คุณชายก็เห็นแล้วว่า ที่บ้านฮันนี่มีปัญหาอะไร”

    ห่านตีหน้าเศร้าดราม่าจนคุณชายพลอยเศร้าไปด้วย แล้วก็เรียกคะแนนสงสารต่อ

    “ฮันนี่รู้นะคะว่าคุณชายไม่ชอบคนโกหก ฮันนี่ก็ไม่อยากโกหกคุณชาย เพียงแต่ฮันนี่กลัว...กลัวคุณชายจะรังเกียจคุณป้าฮันนี่น่ะค่ะ”

    ได้ผลเกินคาด! คุณชายกุมมือห่านบอกว่าตนไม่เพียงไม่รังเกียจหากสงสารป้าเธอด้วย ตนเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอต้องโกหก ห่านยิ้มดีใจรีบถาม “หมายความว่าคุณชายไม่โกรธ...”

    “ครับ ผมไม่โกรธ จำไว้นะครับว่าคุณฮันนี่จะมีปัญหาอะไร หนักหนาสาหัสแค่ไหน ผมก็พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างและเป็นกำลังใจให้คุณฮันนี่เสมอ”

    “ขอบคุณคุณชายมากนะคะ ฮันนี่โชคดีจริงๆที่ได้มาเจอคุณชาย” ห่านปั้นหน้าปลีื้มจนน้ำตาคลอ

    “ผมต่างหากล่ะครับที่โชคดี ที่สวรรค์ส่งผู้หญิง จิตใจดีอย่างคุณฮันนี่มาให้ผม” คุณชายกระชับมือห่านให้กำลังใจ

    พอห่านกลับไปเล่าให้บื้อฟัง บื้อฟังนิ่งๆ ห่านถามว่าทำไมไม่ยิ้ม ไม่ดีใจกับตนหรือ บื้อบอกว่าดีใจ ห่านเลยจับแก้มสองข้างของบื้อฉีกออกให้ยิ้ม ทำแล้วตัวเองก็ขำหน้าบื้อที่ดูตลกมาก บื้อเลยบีบแก้มห่านจนปากจู๋แล้วหัวเราะขำว่าปากเหมือนหมูเลย

    ทั้งสองหัวเราะประสานสายตากันจังๆ แล้วต่างก็ชะงักกับความรู้สึกลึกๆ ที่มองกัน ค่อยๆผละจากกันเขินๆ แล้วต่างก็หันหลังเดินแยกกันไปเหมือนกลัวอีกฝ่ายเห็นความจริงในหัวใจ...

    ooooooo

    ป้าน้อยรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมาก็ตกใจเพราะบ้านมืดสนิท เหลียวมองงงๆ ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน...เกิดอะไรขึ้นกับตน?

    นั่งทบทวนความจำอยู่ครู่หนึ่ง พอป้าน้อยจำเรื่องราวได้บ้างก็ตกใจเชื่อว่าต้องเป็นพวกหัวขโมยขึ้นบ้านแน่ๆ ลนลานลุกไปเปิดไฟเดินสำรวจของในบ้าน ไปเจอจุ๊บแจงนั่งจกส้มตำอยู่ก็ดุว่าให้เฝ้าบ้านแล้วปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้าบ้านได้ยังไง ดีที่ไม่มีของหาย

    “จะมีใครเข้ามาได้ไง ในเมื่อลุงจ๊อดบอกว่าจะดูแล บ้านให้” จุ๊บแจงจกส้มตำกินอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจ

    “ลุงจ๊อด...ไอ้จ๊อดที่ขับตุ๊กๆ !”

    จุ๊บแจงพยักหน้าหงึกๆ ป้าน้อยยังจับต้นชนปลาย ไม่ได้ กะพริบตาปริบๆ งงๆ สงสัย

    ooooooo

    เช้านี้บื้อให้โย่งดูต้นทางที่ศาลพระภูมิแต่เช้า พอโย่งบอกว่าไม่มีคนให้รีบออกมาเลย บื้อก็ถือกีตาร์ออกมามีเม้าท์ออร์แกนคล้องคอมาด้วย ท่าทางบื้อตื่นๆ

    “รีบๆเลยแก ตอนนี้ไม่มีคนมาทำงาน...เอ้า วัน ทรู ทรี!”

    สิ้นเสียงนับของโย่ง บื้อก็เริ่มเล่นกีตาร์และเป่าเม้าท์ออร์แกนก่อนร้องเพลง...

    ที่อีกมุมในห้าง เจ๊มะพร้าวถามห่านว่าบื้อยังไม่มาหรือ ห่านบอกว่าออกมาแต่เช้าแล้ว ขณะกำลังงงๆ กันว่าบื้อไปไหนทำไมยังไม่มาทำงาน ก็แว่วเสียงเพลงดังมา พอชะเง้อมองก็เห็นบื้อกำลังหลับตาร้องเพลงเอาจริงเอาจัง

    ระหว่างนั้น โย่งบอกห่านว่า เมื่อวานบื้อเป็นห่วงเธอเลยมาบนศาลพระภูมิขอให้เธอปลอดภัยกลับมาแล้วจะร้องเพลงให้ท่านฟัง

    ห่านฟังแล้วซึ้งจนน้ำตาคลอ พอบื้อร้องเพลงจบลืมตาเห็นห่านก็อายจนทำหน้าไม่ถูก พอห่านขอบใจที่เป็นห่วง บื้อก็เฉไฉว่าตนไม่ได้ห่วง แล้วรีบตัดบทว่า ใกล้เวลาเข้างานแล้ว ขอไปตอกบัตรก่อน ห่านรีบตามไป ทิ้งเจ๊มะพร้าวเฉยเลย

    เจ๊มองตามห่านไป เริ่มสงสัยว่าห่านชอบบื้อหรือเปล่า?

    ooooooo

    เพราะแอปเปิ้ล จีจี้ และปีโป้ ไปฟ้องพรเพ็ญว่า เจ๊มะพร้าวใช้สิทธิ์ในทางที่ผิด พาญาติมาแต่งหน้าฟรี

    พรเพ็ญที่กำลังดูรายชื่อพนักงานดีเด่นที่จะไปสัมมนาที่ชลบุรีอยู่ ฟังแล้วขีดฆ่าชื่อ สมรศรี ซึ่งก็คือเจ๊มะพร้าวออกจากรายชื่อพนักงานดีเด่นทันที ดังนั้น จึงไม่มีชื่ออยู่ในบัญชีพนักงานดีเด่นที่จะได้ไปสัมมนาที่ชลบุรี

    ที่บอร์ดประกาศรายชื่อพนักงานดีเด่นที่จะไปสัมมนาที่ชลบุรี พวกแอปเปิ้ลได้ไปทั้งสามคน ห่านกับแหม่มก็ได้ไป ยกเว้นเจ๊มะพร้าวที่ควรต้องได้ไปแต่กลับไม่มีชื่อ เจ๊เสียใจมากวิ่งร้องไห้ออกไป ห่านกับแหม่มรีบตามไปปลอบใจ

    เจ๊เข้าใจ ไม่ได้ว่าทำไมตนไม่ได้ไป ทั้งที่ตั้งใจทำงานทำยอดขายดีมาตลอด ห่านจะไปถามพรเพ็ญให้ แหม่มเห็นด้วยเพื่อจะได้รู้ว่าทำไมเจ๊ไม่ได้ไป ดีกว่าที่จะมาคิดกันเองอย่างไม่เข้าใจอยู่แบบนี้

    ส่วนบื้อกับโย่งต่างดีใจที่มีชื่อได้ไปสัมมนาด้วย โย่งถึงกับเพ้อเมื่อจะได้ไปพร้อมแหม่มว่า

    “เคยมีคนบอกฉันว่า ถ้าเรามีคนที่ชอบแล้วพาไปสารภาพรักที่ทะเลจะไม่ผิดหวัง เพราะบรรยากาศที่นั่นมันโคตรจะโรแมนติก มีทั้งหาดทราย สายลม ท้องฟ้ากว้างใหญ่...แค่คิดก็สะท้านไปหมดแล้ววว...”

    บื้อฟังโย่งพรรณนาแล้วพลอยยิ้มไปด้วยกับจินตนาการของตัวเอง

    ooooooo

    เจ๊มะพร้าว ห่านและแหม่มพากันเข้าไปหาพรเพ็ญในห้องทำงาน เจ๊ถามว่าทำไมตนจึงไม่ได้เป็นพนักงานดีเด่นไปสัมมนาที่ชลบุรีด้วย

    “เธอใช้สิทธิ์ในการเป็นพนักงานในห้างในทางที่มิชอบ การกระทำของเธอเป็นการทำเพื่อพวกพ้อง ตั้งใจกอบโกยเอาแต่ได้ หาประโยชน์ใส่ตัวและครอบครัว” พรเพ็ญกล่าวโทษเป็นชุด พอเจ๊ถามว่าหมายความว่ายังไง “ฉันรู้ว่าเธอให้ญาติของเธอมาแต่งหน้าฟรี...ทั้งๆ ที่ทางห้างฯ ไม่ได้มีนโยบายแบบนั้น แต่เธอกลับลักลอบกระทำการที่ไม่สมควร เพราะฉะนั้นเธอก็ไม่ใช่พนักงานดีเด่นอีกต่อไป”

    เจ๊มะพร้าวขอโทษและรับปากว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก ห่านมองเจ๊อย่างไม่เห็นด้วยทำท่าจะเข้าไปชี้แจงกับพรเพ็ญ แต่ถูกเจ๊จับแขนดึงไว้ ห่านจึงหยุดถามเจ๊ว่า

    “ทำไมเจ๊ไม่ให้ฉันบอกคุณผู้จัดการว่ามันไม่ใช่ ความผิดของเจ๊ มันเป็นความผิดของฉัน ฉันทำให้เจ๊เดือดร้อน”

    “ช่างเถอะห่าน เจ๊จะยอมรับความผิดครั้งนี้เอง” ห่านถามว่าทำไม “ปีนี้แกได้กลับมาเป็นพนักงานดีเด่นอีกครั้งหลังจากที่แกพลาดตำแหน่งให้นังแอ๊บมาหลายปี นี่เป็นสิ่งที่แกพยายามมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอห่าน”

    ห่านอึ้งน้ำตาคลอซึ้งในน้ำใจของเจ๊มะพร้าว เจ๊จับไหล่ทั้งสองข้างของห่านมองหน้าพูดว่า

    “เจ๊เคยได้รับความสุขจากการเป็นพนักงานดีเด่นมาแล้ว เจ๊อยากให้แกรู้ว่า การที่เรามีความสุขจากความ พยายามของเรา มันน่าภูมิใจ มันเต็มตื้น มันเปรมปรีดิ์มากแค่ไหน...จดจำช่วงเวลานี้เอาไว้ให้ดี...”ห่านพยักหน้าเจ๊จึงหันไปทางแหม่ม “รวมทั้งแกด้วยแหม่ม”

    “เจ๊รู้ไหมว่าเจ๊ไม่ได้เป็นแค่เพื่อนร่วมงานของฉัน แต่เจ๊ยังเป็นครอบครัวของฉัน ครอบครัวที่ฉันไม่เคยมี... แกด้วยนะแหม่ม”

    แหม่มพยักหน้าน้ำตาไหลอย่างสะเทือนใจ ห่านกอดเจ๊มะพร้าวและแหม่มไว้ น้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจไหลริน...

    ooooooo

    ป้าน้อยตรงลิ่วไปที่บ้านเช่าของบื้อ โจ๊กกำลังซ่อมอูคูเลเล่อยู่ รีบยกมือไหว้ทักทาย ป้าน้อยไม่สนใจถาม เสียงเอาเรื่อง “ไอ้จ๊อดอยู่ไหน”

    ลุงจ๊อดเดินออกมาเจอป้าน้อยถึงกับตกใจคอย่น พอป้าน้อยเดินมายืนตรงหน้าบอกว่าตนรู้เรื่องหมดแล้ว โจ๊กรีบมายืนข้างลุงจ๊อดอย่างพร้อมจะปกป้อง รับหน้าแทน

    “ฉันรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว...เมื่อวานแกให้เงินนังจุ๊บแจง เพื่อแลกกับการที่แกจะดูแลบ้านให้ฉัน แกทำแบบนี้ทำไม มีจุดประสงค์อะไร!!”

    ฟังป้าน้อยแล้วลุงจ๊อดกับโจ๊กใจชื้นว่าที่แท้ป้าน้อยไม่ได้รู้เรื่องอะไรมากนัก โจ๊กเลยออกรับแทนว่าตน อยาก ทำเซอร์ไพรส์คุณหนูจ๋า เลยให้คนเข้าไปช่วยเตรียมงานในบ้าน แต่พอป้าน้อยกลับมาแผนเลยล่ม ป้าน้อยเลยนึกออกว่า

    “มิน่า...เธอถึงยืนอยู่ที่หน้าบ้าน” พอโจ๊กผสมโรงรับว่าใช่ ป้าน้อยจ้องหน้าถาม “ที่ทำแบบนี้เพราะชอบคุณหนูของฉันเหรอ” โจ๊กยอมรับอีก ป้าน้อยเลยอบรมยาวว่า

    “เธอไม่เหมาะสมกับคุณหนู! คุณหนูจ๋าเธอมีฐานะ มีชาติตระกูล ควรจะได้กับคนที่มีความเท่าเทียมกัน เธอ ไม่คู่ควรกับคุณหนูของฉันด้วยประการทั้งปวง ตัดใจซะ จะได้ไม่ต้องเสียใจภายหลัง...  อ้อ...แล้วอีกอย่าง ต่อไปนี้ก็อย่ามาเจอคุณหนูของฉันอีกเด็ดขาด” พูดแล้วเดินกลับไปเลย

    แม้จะโล่งใจที่ป้าน้อยไม่รู้อะไรมากกว่านี้ แต่ลุงจ๊อดก็โมโหป้าน้อยแทนโจ๊กหาว่าพูดแบบนี้ไม่รักษาน้ำใจกันเลย

    ooooooo

    รื่นฤดีตรวจรายชื่อและงบประมาณที่จะพา พนักงานดีเด่นไปสัมมนาที่ชลบุรี  ระหว่างนั้นดาหลาเข้ามาหาบอกว่ารู้ว่าคุณแม่มาเลยมาสวัสดี

    “หนูดาหลานี่น่ารักเสมอต้อนเสมอปลายจริงๆ แม่เข้ามาตรวจบัญชีน่ะจ้ะ เออ...จริงสิหนูไปสัมมนาด้วย  หรือเปล่า” พอรู้ว่าไม่ได้ไปก็บอก “ถ้างั้นหนูไปนะจ๊ะ แม่จะบอกตาชายเอง เพราะหนูก็เป็นพนักงานดีเด่นคนหนึ่ง”

    ดาหลาดีใจมาก ก็พอดีดารัณโทร.เข้ามือถือ เธอรับสายหน้าตาตื่นเต้นดีใจ

    “ค่ะคุณแม่...รู้แล้วเหรอคะว่าบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของใคร” พูดแล้วมองหน้ากับรื่นฤดีอย่างตื่นเต้นดีใจ

    รื่นฤดี ดารัณกับดาหลาให้นายสมขับรถพาไปสืบ เรื่องบ้านนั้น เจอตัวคุณหนูจ๋า รื่นฤดีจำได้ว่าห่านบอกว่าเป็นน้องสาวเรียนอยู่อเมริกาอีกหลายปีกว่าจะกลับ จึงทักทายเหมือนรู้เรื่องดีว่า

    “เห็นคุณแม่บอกว่าอีกหลายปีกว่าจะกลับไม่ใช่ เหรอจ๊ะ”

    “เอ่อ...หนูว่าพวกคุณเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ” คุณหนูจ๋าหยุดไปนิดหนึ่งฉุกคิดได้ถามว่า “ว่าแต่พวกคุณเป็นเพื่อนกับแม่ของหนูเหรอคะ”

    “ใช่จ้ะ...นี่คุณพ่อคุณแม่หนูอยู่ไหมจ๊ะ”

    “ท่านไปต่างประเทศค่ะ คงอีกนานกว่าจะกลับ...ไม่ทราบ พวกคุณชื่ออะไรคะ เผื่อคุณพ่อคุณแม่โทร.มาหนูจะได้บอก”

    “ไม่เป็นไรจ้ะ...เรากลับกันเถอะ” รื่นฤดีตัดบทแล้วชวนกันกลับ คุณหนูจ๋ามองตามอย่างไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร

    พอออกมานั่งคุยกันที่ร้านกาแฟ รื่นฤดีสรุปให้สองแม่ลูกฟังว่า ทุกอย่างเป็นอย่างที่ฮันนี่บอกทั้งเรื่องมีน้องสาวและเรื่องที่พ่อแม่ไปต่างประเทศ แต่ดารัณไม่เชื่อเพราะสืบมาแล้วว่าบ้านนั้นเจ้าของบ้านไม่ได้ชื่อคุณชายและคุณหญิงกุหลาบ

    ดาหลาติงว่าหรือเขาเพิ่งเปลี่ยนชื่อกัน รื่นฤดี ไม่เชื่อ ดารัณจึงขอเวลาอีกหน่อยตนจะให้นักสืบไปเจาะลึกขุดให้ถึงรากถึงโคนกันเลยทีเดียว รื่นฤดีพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

    ooooooo

    คุณชายโทร.ไปชวนฮันนี่ไปชลบุรีด้วยกัน ห่านตอบตกลงทันทีแต่นัดพบกับคุณชายที่นั่นเลย

    พอแหม่มรู้ก็ถามว่าเธอจะไปทำงานแล้วจะปลีกตัว ไปหาคุณชายได้ยังไง ห่านพูดเสียงอ่อยว่าพอได้ยินเสียงอ้อนๆของคุณชายก็ปฏิเสธไม่ลง แหม่มได้แต่มองเพื่อนอย่างอ่อนใจ

    เมื่อคุณชายกลับถึงบ้าน รื่นฤดีบอกว่าจะให้ดาหลา ไปชลบุรีด้วย เขาติงว่าดาหลาเป็นพนักงานฝึกหัดไม่ใช่พนักงานประจำและพนักงานที่จะไปกันนี้ก็เป็นพวกพนักงานดีเด่นด้วย แต่รื่นฤดีก็หาเหตุผลให้ดาหลาไปสัมมนาจนได้

    ชนะศึกดักพบคุณชายแถวห้องรับแขกพร้อมนายสมคนขับรถ เพื่อให้นายสมเล่าเรื่องที่รื่นฤดีกับดาหลาและดารัณให้ขับรถไปที่บ้านคุณหนูจ๋าวันนี้ แล้วเตือนคุณชายว่า

    “แม่แกคงจะไปจับผิด ท่าทางแม่แกสงสัยหนูฮันนี่ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ไม่รู้จงเกลียดจงชังอะไรเขานักหนา พ่อว่าแม่เขาไม่หยุดเท่านี้แน่ เขาต้องทำอะไรที่มันรุนแรงมากขึ้น ต่อไปนี้ถ้าแม่เขาพูดอะไร ลูกห้ามเชื่อเด็ดขาด ถึงจะมีหลักฐาน ลูกก็ต้องห้ามเชื่อ เพราะหลักฐานมันทำปลอมกันขึ้นมาได้”

    “ครับพ่อ” คุณชายรับคำอย่างไม่สบายใจ

    ooooooo

    คณะที่จะไปสัมมนามารวมตัวกันที่หน้าห้างฯ เตรียมขึ้นรถ กลุ่มแอปเปิ้ลแข่งกันแต่งตัวโป๊จนพรเพ็ญสั่งให้ไปเปลี่ยนใหม่ แต่คุณชายบอกว่าไม่เป็นไร ไม่อยากให้ตึงเครียด เราไม่อยากให้คิดว่าไปทำงานให้คิดเสียว่าไปเที่ยวกันดีกว่า

    บื้อกับโย่งวิ่งอ้าวมาขึ้นรถ ขอโทษที่เกือบช้าเพราะมัวแต่เอาจักรยานไปฝากก่อนมา

    พวกแอปเปิ้ลกรี๊ดกร๊าดดีใจที่ได้แต่งตัวโชว์ ห่านกับแหม่มแอบมองอย่างสมเพช ระหว่างทยอยกันขึ้นรถนั่นเอง คุณชายได้รับโทรศัพท์จากดาหลา บอกให้รอด้วย อีกไม่เกินห้านาทีตนก็จะถึงแล้ว แต่พอวางสายจากดาหลา คุณชายสั่งคนขับรถทันที

    “ออกรถเลย”

    “ซอรี่...ขอโทษนะคะทุกคนที่ดาหลามาช้า” ดาหลาโผล่พรวดมาขึ้นรถทันในเสี้ยววินาที พอขึ้นรถก็ควงแขนคุณชายหมับ ทำเอาคุณชายเซ็ง

    ooooooo

    ไปถึงโรงแรมที่ชลบุรี...เมื่อพรเพ็ญแจกกุญแจห้องพักแล้ว ดาหลามารยาทำเป็นมึนหัว อ้อนให้คุณชาย พาไปส่งที่ห้องพัก น้องนุชรู้ทันเลยอาสาไปส่งแทน ทำให้ดาหลาไม่พอใจมาก

    ห่านเห็นดาหลาอ้อนคุณชายก็มองอย่างไม่พอใจ จนบื้อเตือนให้ระวังกิริยาด้วย เพราะพวกแอปเปิ้ลจับตาดูเธออยู่

    “ไม่มีทาง ฉันเนียนอยู่แล้ว” ห่านตอบอย่างเชื่อมั่น ตัวเองมาก

    ฝ่ายดาหลา พอน้องนุชพาเดินไปเพียงพ้นสายตา คุณชายเธอก็สะบัดตัวออกบอกว่าตนเดินเองได้ น้องนุชถาม ดักคอว่าหายมึนหัวแล้วหรือ เร็วดีจัง ถูกดาหลาสวนกลับทันทีว่า

    “นึกว่าฉันไม่รู้เหรอว่าคุณคิดจะทำอะไร คิดจะกีดกันฉันกับคุณชายเพราะจะเก็บไว้กินเองล่ะสิ”

    น้องนุชอึ้งไปอย่างคิดไม่ถึงว่าดาหลาจะหยาบคายได้ขนาดนี้ พอตั้งสติได้ก็พูดอย่างนุ่มนวลแต่เจ็บลึกว่า

    “ตอนแรก ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมชายถึงไม่ชอบคุณ ทั้งๆที่คุณเป็นคนสวย แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว คุณเป็น ประเภทสวยแต่รูปจูบไม่หอม บางครั้งความสวยก็ไม่ช่วยอะไร ถ้าภายในจิตใจของคุณมีแต่ความคิดอกุศล ชอบดูถูกคนอื่น”

    “หยุด!! คุณไม่มีสิทธิ์มาว่าฉัน และอย่าคิดนะว่าการที่คุณเป็นเพื่อนสนิทกับคุณชาย จะทำให้คุณทำอะไรก็ได้ เลิกยุ่งเรื่องของฉันกับคุณชายได้แล้ว”

    “คุณต่างหากที่ต้องเลิกยุ่งกับชาย ชายไม่ได้รักคุณ ยอมรับความจริงข้อนี้แล้วตัดใจเสียเถอะนะคะ”

    “ฉันไม่เลิก! คุณชายต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น” พูดจบเธอเอาคีย์การ์ดเปิดประตู พอเข้าห้องก็ปิดประตูปังใส่หน้าจนน้องนุชสะดุ้ง แล้วส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

    ooooooo

    งานสัมมนาในหัวข้อ “การเป็นนักบริการที่ดี” เริ่มขึ้นแล้วโดยมีน้องนุชเป็นผู้อบรมสัมมนา น้องนุชพูด ออกตัวเมื่อคุณชายแนะนำอย่างยกย่องว่า

    “ฉันไม่ได้เป็นสุดยอดนักบริการอย่างที่คุณชายพูดหรอกนะคะ ฉันแค่ทำหน้าที่ของฉันให้เต็มที่ในทุกๆ งานที่ได้รับมอบหมายก็เท่านั้น เรามาเริ่มกันเลยนะคะ”

    ผ่านการอบรมสัมมนาไปหลายชั่วโมง พนักงานเริ่มมีง่วงบ้าง สัปหงกบ้าง น้องนุชจึงจัดให้เล่นเกมวิ่งผลัดสามขาแก้ง่วงกัน มีเงินรางวัล 5,000 บาท สำหรับทีมที่ชนะ

    การแข่งขันแบ่งเป็นสองทีม ทีมแรกมีบื้อ โย่ง ห่าน และแหม่ม ส่วนอีกทีมมีแอปเปิ้ล ปีโป้ และจีจ้า ยังขาดอีกคนหนึ่ง ดาหลาจับได้ไม้สั้นเหมือนกับพวกแอปเปิ้ลเลยต้องเข้าทีมด้วย เธอจะไม่ยอมเล่น ถูกแอปเปิ้ลขู่ว่าไม่ได้ กฎต้องเป็นกฎ เธอจึงจำใจต้องเข้าแข่งด้วย

    ระหว่างการแข่งขัน เธอวี้ดว้ายตลอดเวลา เดี๋ยวโดนทรายบาดเท้า เดี๋ยวน้ำทะเลเข้าปาก

    แอปเปิ้ลยังจับตาดูห่านอย่างจับผิด จังหวะหนึ่งห่านทำแว่นหลุด แอปเปิ้ลแวบขึ้นมานิดหนึ่งรู้สึกคุ้นๆ กับใครบางคน และที่ทำให้แอปเปิ้ลสะดุดตาอย่างมากคือ สร้อยคอคล้องแหวนเพชรของห่านหลุดออกมานอกเสื้อ แอปเปิ้ลจิกตามองอย่างจับพิรุธ จำได้แม่นว่าแหวนเพชรวงนี้เหมือนแหวนของคุณชาย

    ผลการแข่งขันคือ ทีมของห่านชนะ ทำให้ดาหลาถึงกับปรี๊ดแตกตะโกนลั่น

    “ฉันเล่นแทบตาย! แล้วก็แพ้งั้นเหรอ!! ทุเรศ ทุเรศที่สุด!!”

    ส่วนห่านก็ได้รับบาดเจ็บมีแผลที่ข้อศอก บื้อจึงขอ อนุญาตพาเธอไปทำแผล น้องนุชตามมาดูห่านด้วยความเป็นห่วงทำให้ห่านอดพูดเหน็บบื้อไม่ได้ แต่น้องนุชยืนยันว่าตนกับบื้อเป็นแค่เพื่อนกัน พูดให้ห่านสบายใจแล้วจึงเดินกลับไป แต่ห่านก็ยังพูดให้บื้อปวดใจว่า

    “ถ้านายชอบคุณน้องนุชจริงๆฉันจะช่วยนาย เป็นการตอบเเทนที่นายช่วยเรื่องฉันกับคุณชาย”

    แอปเปิ้ลเจ็บใจที่แพ้ทีมห่าน แต่สิ่งที่ครุ่นคิด ตลอดเวลาคือ รู้สึกว่าห่านคล้ายกับฮันนี่มาก ซ้ำยังมีแหวนเพชรเหมือนของคุณชายอีก แต่ก็บอกกับตัวเองว่าไม่น่าเป็นไปได้ ตนอาจคิดมากไปเองก็ได้

    ooooooo

    ดาหลาถูกดารัณเรียกไปตำหนิที่แสดงกิริยา ไม่เหมาะสมต่อหน้าคุณชาย เธอจึงไปขอโทษคุณชาย แล้วชวนไปเดินเล่นกัน คุณชายให้เธอไปรอที่สระน้ำ เดี๋ยวจะตามไป

    ส่วนห่าน เมื่อใกล้เวลานัดกับคุณชาย แหม่มก็เอากระเป๋าใช่ชุดของฮันนี่พากันไปที่ห้องน้ำหญิง จัดการแปลงร่าง เป็นฮันนี่ เมื่อแหม่มดูต้นทางปลอดภัยดีแล้วห่านจึงออกมา

    “โชคดีล่ะ กลับมาให้ทันปาร์ตี้บาร์บีคิวตอนหัวค่ำด้วยนะ” แหม่มอวยพร มองสำรวจให้เพื่อนอีกทีเตือน “แหวนแกล่ะ”  ห่านจึงเอาแหวนเพชรจากสร้อยมาใส่ที่นิ้วนางขวาและเอาสร้อยใส่ที่คอตามเดิม เสร็จก็พอดีเห็นคุณชายเดินมา เลยรีบแยกกับแหม่มไปหาคุณชาย คุณชายถามว่ารอนานไหม ชวนไปเดินเล่นที่ชายหาดและไปดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันไหม?

    “ค่ะ คุณชายไปไหน ฮันนี่ก็ไปทุกที่แหละค่ะ”

    “แฟนผมน่ารักที่สุด” คุณชายก้มบอกเบาๆ จนห่านเขิน แล้วคุณชายก็จูงมือห่านเดินไปด้วยกัน

    น้องนุชได้ยินบื้อบอกว่ามาเกือบไม่ทันรถออกเพราะมัวเอาจักรยานไปฝาก จึงโทร.ชวนบื้อไปขี่จักรยาน เล่นกัน

    ooooooo

    โจ๊กอยู่่บ้านเหงาๆ นั่งคิดถึงคำพูดของบื้อที่พูดถึงเรื่องความรักที่ว่า

    “ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน คนอื่นไม่เกี่ยว คนเดียวที่โจ๊กต้องแคร์ก็คือ คนที่โจ๊กรักเท่านั้น”

    ดังนั้น โจ๊กตัดสินใจไปหาคุณหนูจ๋าที่บ้าน พอคุณหนูจ๋ามาเปิดประตูให้ โจ๊กก็ใจเต้นแรงจนยืนกระสับกระส่าย พอคุณหนูจ๋าถามว่า “มีเรื่องสำคัญอะไรจะคุยกับหนูจ๋า?” โจ๊กก็ตัดสินใจโพล่งออกไปว่า

    “ผม...ผมชอบคุณหนูจ๋าครับ!”

    “โจ๊กพูดอีกทีได้ไหม” คุณหนูจ๋าทำหน้าบอกไม่ถูก

    “คือ...ผม...ผม...ผมชอบคุณหนูจ๋าครับ ที่ผมตัดสินใจบอกเพราะมันค้างคาใจผมอยู่นานแล้ว ได้พูดออกไป ก็ทำให้สบายใจขึ้นจริงๆ”

    “โจ๊ก...คือหนูจ๋าว่า...เราเป็นเพื่อนกันดีกว่านะ”

    “ผมรู้ครับ ผมเองก็ไม่ได้หวังจะให้คุณหนูจ๋าชอบผม ผมแค่อยากให้คุณหนูจ๋าได้รู้ไว้ ถ้ายังไงก็...อย่าไม่คุยกับผมนะครับ เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ ผมไปนะครับ”

    โจ๊กยิ้มให้คุณหนูจ๋าแล้วเดินออกไปอย่างตัวเบาเลยทีเดียว คุณหนูจ๋ามองตามโจ๊กไปอย่างไม่หายงง...

    ฝ่ายโย่งอยู่ที่ชลบุรีก็หมายใช้บรรยากาศชายทะเลที่โรแมนติกสารภาพรักกับแหม่ม บื้อช่วยเต็มที่ จับโย่งที่ตัวดำหน้าตาซื่อๆ บุคลิกเก้งก้าง แปลงโฉมให้จนโย่งดูหล่อน่ารัก

    โย่งเดินภูมิใจไปเคาะประตูห้องห่านกับแหม่ม พอแหม่มเปิดประตูออกมาเห็นโย่งก็ยิ้มกับความน่ารักของโย่ง

    “ฉันมารับแหม่มไปงานปาร์ตี้บาร์บีคิว” โย่งดัดเสียงหล่อ แหม่มดูนาฬิกาบอกว่ายังเหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมง “เออ...จริงด้วย ถ้างั้นให้ฉันเข้าไปนั่งรอแหม่มในห้องนะ” ไม่พูดเปล่ายังจะก้าวเข้าไปด้วย แหม่มชี้หน้าสั่ง

    “หยุด เธอห้ามเข้าห้องฉัน ฉันยังทำธุระไม่เสร็จ” โย่งถามเสียงอ่อยว่า แล้วจะให้ตนไปรอที่ไหน “ก็กลับไปรอที่ห้องเธอสิ ไม่เห็นยากเลย ฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จเมื่อไหร่ จะโทร.ไปตาม”

    “ครับพ้ม !” โย่งตอบเสียงดังด้วยความดีใจ  แหม่ม มองแล้วอดยิ้มกับท่าทางซื่อๆของโย่งไม่ได้

    ooooooo

    บื้อไปขี่จักรยานเล่นกับน้องนุช บังเอิญจักรยานของน้องนุชเบรกเสีย บื้อจึงให้ซ้อนท้ายจักรยานของ ตนขี่พาชมวิว...

    ห่านกับคุณชายไปนั่งชมวิวที่ชายหาด ห่านชมว่าสวยจัง คุณชายทำท่าจะโอบไหล่ห่านแต่ไม่กล้าเลยเฉไฉทำเป็นบิดขี้เกียจ แต่พูดอย่างมีความสุขว่า

    “ครับ...การได้มานั่งดูพระอาทิตย์ตกดินกับคนรักนี่มันสุดยอดเลยนะครับ คุณฮันนี่ว่าไหม”

    “ค่ะ...” ห่านตอบเสียงประหม่า คุณชายเลยทำใจ กล้าโอบไหล่ห่าน พอดีคุณชายเห็นน้องนุชซ้อนจักรยานของบื้อมา ก็ชี้ให้ดู “นั่นน้องนุชกับบื้อนี่ครับ”
    จักรยานของบื้อผ่านทางขรุขระรถทำท่าจะล้ม น้องนุชเลยคว้าเอวบื้อไว้ ดูเผินๆเหมือนน้องนุชกอดเอวบื้ออยู่ ห่านมองชะงัก

    “คู่นี้ชักจะยังไงๆแล้วนะครับ คุณฮันนี่ว่าไหม”

    “ไม่รู้สิคะ” ห่านตอบใจร้อนวูบวาบพิกล  เมินหน้าไปทางอื่นอย่างไม่สบายใจกับภาพที่เห็น

    ooooooo

    เมื่อกลับมาเจอกันที่หน้าโรงแรม คุณชายบ่นน้องนุชแซวๆ ว่า

    “ไม่ชวนฉันไปขี่จักรยานเล่นด้วยเลยนะไอ้นุช”

    “เอ้า...ก็แกไปกับคุณฮันนี่ จะให้ฉันชวนแกทำไมวะ”

    ห่านยืนหน้านิ่งๆ ส่วนบื้อไม่มองหน้าห่านเลย

    “แล้วขี่จักรยานไม่เป็นรึไง ถึงต้องนั่งซ้อนท้าย” คุณชายถามทำตาล้อๆ

    “จักรยานคุณน้องนุชเบรกเสียก็เลยซ้อนท้ายผมกลับมาครับ” บื้อตอบแทน คุณชายเป็นห่วงถามว่าน้องนุชเป็นอะไรมากรึเปล่า น้องนุชตอบตัดบทว่า

    “ฉันไม่ได้เป็นอะไรช่างมันเถอะ นี่ใกล้เวลาปาร์ตี้บาร์บีคิวแล้ว เราไปกันเถอะ”

    “คุณฮันนี่อยู่ปาร์ตี้ด้วยกันนะครับ” คุณชายชวน ห่านควงแขนคุณชายทันที ยิ้มหวานตอบประชดบื้อว่า

    “ได้ค่ะคุณชาย ฮันนี่บอกแล้วไงคะว่า คุณชายพาไปไหนฮันนี่ก็ไปด้วย”

    บื้อมองตามคุณชายควงคู่ไปกับห่าน เศร้าๆ...

    ooooooo

    ดาหลาไปรอคุณชายอยู่ที่สระว่ายน้ำเป็นชั่วโมง ก็ไม่เห็นคุณชายมา แม้ดารัณจะคอยย้ำเสมอว่าเป็น นางงามต้องยิ้มแย้ม อ่อนหวาน สวยสง่าเสมอ และรักเด็ก  แต่นาทีนี้ดาหลาทนไม่ไหวแล้ว เธอโกรธหน้าบึ้งตึงจนไม่เหลือความงาม

    โย่งไปเอาอาหารให้แหม่ม มองหาไม่เห็นบื้อ บ่นๆว่า “ทำไมป่านนี้ไอ้บื้อกับห่านยังไม่มาอีก”

    ไม่ทันไร ห่านก็ควงแขนคุณชายเข้ามา แหม่มกับโย่งเห็นเข้าแทบสำลักอาหาร ห่านทำเป็นเดินเชิดไม่สนใจทั้งสอง อึดใจต่อมาบื้อกับน้องนุชก็เดินคู่กันเข้ามา พอบื้อเห็นโย่งกับแหม่มก็บอกน้องนุชว่า

    “ผมไปหาเพื่อนก่อนนะครับ” แล้วเดินไปนั่งกับโย่งและแหม่ม

    “ไอ้บ้าห่านมันคิดจะทำอะไรเนี่ย?” แหม่มถาม ใจคอไม่ดี

    “ฉันก็ไม่รู้ความคิดของเพื่อนเธอเหมือนกัน” บื้อตอบอย่างหนักใจ

    ไม่นาน พรเพ็ญในชุดเปรี้ยวจี๊ดสีสันสดใส ก็ขึ้น เวทียกโทรโข่งประจำตัวประกาศ

    “Lady and gentleman...ขอต้อนรับทุกคนสู่บาร์บีคิว ปาร์ตี้” เสียงปรบมือและเฮลั่น “งานนี้กินฟรี!” เฮ!...

    “ดื่มฟรี!” เฮ!... “ต้องขอบคุณสปอนเซอร์รายใหญ่ของเรา คุณคุณชาย...” ทุกคนหันไปปรบมือให้คุณชาย “ขอเชิญคุณชายขึ้นมากล่าวอะไรสักเล็กน้อย เชิญค่า...”

    คุณชายเดินขึ้นเวที เป็นจังหวะที่ดาหลาเดินเข้ามาพอดี เธอมองคุณชายอย่างโกรธจัด

    “สวัสดีอีกครั้งครับ ผมดีใจที่เห็นทุกคนมีความสุข...”

    ดาหลากวาดตามอง พลันก็ผงะเมื่อเห็นห่านใน คราบฮันนี่ยืนอยู่ เธอพึมพำอย่างเจ็บใจ

    “นังฮันนี่มันมาน่ะเอง มิน่า คุณชายถึงผิดนัดกับฉัน!!”

    พวกแอปเปิ้ลกำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อย จีจี้เห็นห่านก็สะกิดบอกเพื่อน

    “คุณฮันนี่มาด้วยอ่ะ!”

    แอปเปิ้ลมองไปทางห่าน วางช้อน วางส้อม ลุกไปทักห่านทันที

    “สวัสดีค่ะคุณฮันนี่” แล้วมองแหวนที่นิ้วของห่าน จนห่านถามว่ามองอะไร “มองว่าวันนี้คุณฮันนี่สวยมากน่ะสิคะ” แอปเปิ้ลประชดในที

    ห่านไม่อยากยุ่งด้วย หันมองคุณชายบนเวที ยกมือเสยผมสบายๆ ทำให้แอปเปิ้ลเห็นแผลที่ศอกของห่าน หันขวับกวาดตามองหาห่านไปทั่วบริเวณ พึมพำ “นังห่านไม่อยู่...” แล้วรีบเดินออกไปทันที

    ห่านมองแอปเปิ้ลอย่างแปลกใจว่าจะทำอะไร?

    ooooooo

    แอปเปิ้ลตรงไปที่โต๊ะแหม่ม ถามว่าห่านไปไหน

    ทำไมตนไม่เห็น แหม่มบอกว่าห่านไม่สบายอยู่ในห้อง

    “อ้าวเหรอ...แล้วเป็นไรมากป่าวจ๊ะ” แอปเปิ้ลทำทีเป็นห่วง พอแหม่มบอกว่าไม่มาก ทำไมหรือ “ก็แค่แปลกใจว่าทำไมห่านไม่มาปาร์ตี้ ถ้าไม่ได้เป็นอะไรมาก ฉันก็จะได้สบายใจ” พูดแล้วเดินยิ้มร้ายออกไป

    “ร้อยวันพันปีไม่เคยแสดงความเป็นห่วงไอ้ห่าน... น่าแปลก” แหม่มพึมพำ บื้อกับโย่งมองกันอย่างไม่สบายใจ

    ครู่เดียว แอปเปิ้ลก็ถือจานอาหารไปหน้าห้องพักของห่าน เคาะประตูเรียก...

    “ห่านจ๋า...ฉันแอปเปิ้ลนะ ฉันรู้จากแหม่มว่าเธอไม่สบาย ก็เลยเอาอาหารขึ้นมาให้” เคาะเรียกแล้วไม่มีเสียงตอบก็เรียกอีก “ห่าน...ห่าน...” ไม่มีเสียงตอบอีกตามเคย

    แอปเปิ้ลเลยเรียกแม่บ้านที่ผ่านมาพอดี “ป้าคะป้า...ช่วยเพื่อนหนูด้วย”

    บื้อยังกังวลใจเรื่องห่าน มองไปในงานเห็นแต่ปีโป้กับจีจี้ก็เอะใจ หันบอกแหม่ม... “แอปเปิ้ลหายตัวไป”

    โย่งกับแหม่มช่วยกันมองหาก็ไม่เห็น แหม่มมองหน้าทั้งสองตกใจเมื่อฉุกคิดว่า

    “อย่าบอกนะว่ายัยแอปเปิ้ลขึ้นไปหาไอ้ห่านที่ห้อง!!!” ทำเอาบื้อกับโย่งตกใจไปด้วย

    เวลาเดียวกัน แม่บ้านเอาคีย์การ์ดออกมา แอปเปิ้ลเร่งอย่างร้อนใจ แต่แววตาร้ายกาจ

    “เร็วสิป้า...เกิดเพื่อนฉันเป็นลมตายในห้องขึ้นมาจะทำยังไง!!!”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว

    สมการรอคอย "กระเช้าสีดา" ตอนใหม่ ทวงคืนบัลลังก์เรตติ้ง ขึ้นอันดับ 1 ละครหลังข่าว
    23 ต.ค. 2564

    11:15 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 11:24 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์