ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มนต์จันทรา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ทั้งสาระวารีและษมาคุยกับหมอถึงอาการของพิพัช แม้โชคดีกระสุนไม่ถูกจุดสำคัญแต่เสียเลือดมากทำให้ยังต้องเฝ้าดูอย่างใกล้ ชิด ษมาให้สาระวารีกลับกรุงเทพฯโดยเร็วเกรงจะโดนลูกหลง แต่เธอไม่ยอมกลับจนกว่าจะรู้ว่าพิพัชพ้นขีดอันตราย

จันเลาได้ภาพ มือปืนจากกล้องวงจรปิด คืออำนวยเป็นลูกน้องดิตถ์ ษมาโกรธมากจะไปจัดการ สาระวารีวิ่งตามด้วยความเป็นห่วง ษมาหันกลับมาขอร้องให้เธอรออยู่ที่โรงพยาบาล แล้วรีบเดินไป กูซอกับจันเลาอธิบายให้เธอฟังว่า เรื่องนี้ไม่ควรเป็นข่าว และถ้าเธอไปก็จะเป็นตัวถ่วง สาระวารีจ๋อย กูซอชวนเธอกลับไปเฝ้าไข้พิพัช จันเลารีบวิ่งตามษมาไปทันที

ดิตถ์กำลังหงุดหงิดที่ษมารอดตายไปได้อีก ไม่ทันไร สมุนถูกถีบล้มลุกคลุกคลานเข้ามาในบ่อน ลูกค้าที่เล่นอยู่แตกตื่นวิ่งหนีออกไป ษมาก้าวเข้ามาพร้อมจันเลาและลูกน้อง ดิตถ์กลัวลานวิ่งหนี ออกด้านหลัง ลูกน้องทั้งสองฝ่ายชกต่อยตะลุมบอนกัน ษมาวิ่งตามดิตถ์ไปทันก่อนขึ้นรถ ดิตถ์ยกมือยอมแพ้ ถามจะเอาอย่างไร

“ฉันควรจะถามแกมากกว่า ที่ฉันถูกลอบฆ่าสองครั้งซ้อนนี่ ฝีมือแกใช่ไหม”

“แกอย่าทำอะไรฉันนะ ยังไงฉันก็เป็นพี่ชายเดชเพื่อนรักของแกนะโว้ย”

ษมาตะคอกให้ตอบคำถาม ดิตถ์ปากคอสั่นปฏิเสธไม่ได้ส่งใครไปฆ่าเขาทั้งนั้น

“โกหก...คนที่แกใช้ไปยิงฉันมันชื่ออำนวย มันเป็นลูกน้องของแก”

“ไอ้นวยเหรอ ไอ้เวร ทำกูซวยแล้วไหมล่ะ ไอ้นวยมันออกจากฉันไปได้พักใหญ่แล้ว แต่ฉันไม่รู้จริงๆว่ามันไปทำงานให้กับใคร”

ษมาฟังอย่างไตร่ตรอง รู้ว่าคนอย่างดิตถ์ปอดแหก จึงแกล้งขยับปืนขู่ ดิตถ์ละล่ำละลัก

“ไอ้ นวยมันฝีมือดี มีคนอยากดึงมันไปทำงานด้วยเยอะ มันเลยมาขอขึ้นเงินค่าจ้าง แกก็รู้ว่า แค่หมุนเงินเดือนต่อเดือนฉันก็เต็มกลืนแล้ว จะเอาเงินที่ไหนมาขึ้นให้มันอีก ฉันก็เลยปล่อยให้มันออกไปอยู่ที่อื่น” ดิตถ์ยกมือสาบานไม่รู้เรื่องลอบฆ่าทั้งที่พระฮามและที่ตราดวันนี้

ษมา ขู่ว่าถ้าโกหกตนจะกลับมาอีก สั่งดิตถ์ยกมือเหนือหัวคว่ำหน้าลงกับรถ แล้วกลับไปไม่ทันไร สมุนดิตถ์วิ่งมารายงานว่า ตำรวจทลายบ่อน ดิตถ์ตกใจและเจ็บใจมาก รู้ว่าเป็นฝีมือษมา

ooooooo

วันรุ่ง ขึ้น ลำแพงมาควบคุมคนงานขนเสบียงจากตราดไปเกาะยานก เจอสมบูรณ์จึงรู้เรื่องษมาโดนลอบยิง ยังไม่กลับเกาะอีกหลายวัน จนกว่าจะส่ง สาระวารีกลับกรุงเทพฯไปก่อน ลำแพงแอบแค้นใจ สมบูรณ์เล่าว่าสาระวารีจะอยู่รอจนกว่าพิพัชพ้นขีดอันตราย

“แต่ผมไม่เชื่อหรอก อยู่ทำข่าวมากกว่า คุณษมาถูกลอบยิงกลางเมืองขนาดนี้ ข่าวดังไปทั่ว มีเหรอที่หนูวารีจะยอมปล่อยข่าวนี้ผ่านไปง่ายๆ”

ลำแพง ยิ่งเจ็บใจตามไปที่โรงพยาบาล...ระหว่างนั้น สาระวารีพักที่บ้านจิณห์วรา รีบทำข่าวส่งไปให้ บก. ไชยวัฒน์ จิณห์วราสงสัยเอาภาพประกอบมาจากไหน สาระวารียิ้มกริ่ม

“เมื่อวานตอนเกิดเรื่อง คุณษมาให้ฉันซ่อนตัวในรถ ฉันแอบใช้มือถือถ่ายรูปบริเวณที่เกิดเหตุส่งให้ บก.ไปแล้ว”

“เธอนี่มันนักฉวยโอกาสจริงๆ...ในที่สุดคุณษมาก็ตกเป็นภาพข่าวครั้งแรกในหน้าสยามสารจนได้ เพราะฝีมือนักข่าวจอมเจ้าเล่ห์อย่างเธอ”

สาระ วารีส่ายหน้า ตนไม่ได้ถ่ายรูปษมาเพราะ สัญญาเอาไว้แล้ว จิณห์วราทำหน้ากระเซ้า เป็นห่วงแหล่งข่าว มากกว่า สาระวารีเขิน ตัดบทให้เพื่อนรีบไปส่งตนที่โรง พยาบาล

สายวันนั้น โศภีนัดษมาพบที่ร้านกาแฟภายในโรงพยาบาลเพื่อบอกว่าตนช่วยให้คนสืบหามือปืน ษมาดักคอแลกกับอะไร โศภีแกล้งยั่วส่งตาประพิมพ์ประพราย ษมารำคาญจะลุกไป โศภีรีบดึงแขนเขาไว้ออดอ้อน

“เดี๋ยวสิคะษมา ใจร้อนจังเลย โศไม่ต้องการอะไรจากคุณหรอกค่ะ แค่อยากจะช่วยคุณบ้างก็เท่านั้นเอง เผื่อคุณจะมองโศในแง่ดีขึ้นบ้าง”

ษมา ถอนใจนั่งลงฟังว่า เธอจะช่วยอย่างไร โศภีได้ข่าวมาว่า อำนวยว่าจ้างเรือพาหนีข้ามชายแดนตอนบ่ายนี้ พลันสาระวารีเดินเข้ามาเห็นสองคนคุยกันอยู่ก็ชะงัก โศภีเหลือบเห็นยิ้มเย้ย ษมาหันมองตามสายตาโศภี สาระวารีตกใจรีบเดินหนีไปขึ้นลิฟต์ ษมาเป็นกังวลลุกพรวดวิ่งตามเธอไป โศภีมองตามด้วยสายตาเคียดแค้น

ษมา ตามมาดึงแขนสาระวารีก่อนที่จะเข้าไปเยี่ยมพิพัช ถามอย่างร้อนใจ ทำไมยังไม่กลับกรุงเทพฯอีกในเมื่อหมอบอกว่าพิพัชพ้นขีดอันตรายแล้ว หญิงสาวเสียงอ่อยอยากอยู่ทำข่าว

“ผมไม่อนุญาตให้คุณทำข่าวนี้” ษมาเสียงเข้ม สาระวารีเถียงฉอดๆ

“ทำไมล่ะ ทีนักข่าวอื่นเขาทำได้ ทำไมฉันจะทำไม่ได้ เรื่องอะไรมาห้ามฉันอยู่คนเดียว”

“เพราะ ผมเป็นห่วงคุณน่ะสิ” ษมาจ้องด้วยสายตาห่วงใย “อย่าดื้อได้ไหม ตอนนี้กำลังหน้าสิ่วหน้าขวาน ไม่รู้ใครเป็นใคร ผมห่วงความปลอดภัยของคุณ ถึงได้อยากให้คุณกลับไปก่อน”

“แต่นี่มันเป็นงานของฉัน ถ้าฉันทิ้งข่าวไปเพราะรักตัวกลัวตาย ก็อย่ามาเป็นนักข่าวดีกว่า”

“คุณก็รู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังมีอิทธิพลมากกว่าที่คุณคิด”

“ถ้า อย่างนั้นฉันยิ่งไม่มีวันไปไหนเด็ดขาด หน้าที่ของฉันคือการตีแผ่ความจริงให้สังคมรับรู้ ไม่ว่าศัตรูคุณจะเป็นใคร ต่อให้ฉันต้องโดนหางเลขไปด้วย ฉันก็จะทำข่าวนี้ต่อ ชัดไหมคะ”

“ทำไมคุณถึงได้ดื้ออย่างนี้นะ ถ้าคุณอยากได้ข่าวมากนักก็รอให้ทุกอย่างมันเคลียร์ก่อนไม่ได้รึไง ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วย” ษมาชักโมโห

“มีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่ไหมคะ งั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะ ฉันมีนัดสัมภาษณ์คุณหมอเจ้าของไข้คุณพิพัช” สาระวารีทำหน้ากวนแล้วเดินจากไปอย่างไม่แยแส

ษมามองตามอยากจับมาตีก้นให้เข็ด สาระวารีรู้ว่าโดนเม้าท์หันมาถลึงตาใส่ ลำแพงเดินมาเห็นอาการของทั้งสองคน เก็บความไม่พอใจไว้ เข้ามาถามษมาถึงอาการของพิพัช แต่ษมากลับสั่งให้เธอดูแลสาระวารี พาไปพักที่บ้านรับรองของตน เพราะต้องการกักบริเวณไม่อยากให้เดินเพ่นพ่านที่ไหน เป็นห่วงความปลอดภัย ลำแพงขบกรามแน่นข่มความอิจฉา

ooooooo

ษมากับจันเลานำกำลังตำรวจไปดักจับอำนวยที่ท่าเรือ แต่ยังมีมือดีลอบยิงหัวอำนวยดับคาที่ระหว่างการจับกุม...ษมาเครียดมาก  สมบูรณ์ไปสืบได้ความว่า น้องชายของอำนวยเล่าว่าหลังจากอำนวยออกจากดิตถ์แล้วไปทำงานกับจิตติ ทุกคนช็อกมองหน้ากันงงๆ

เย็นวันนั้น ที่บ้านพักรับรองของษมา ลำแพงวางกระติกน้ำร้อนสองใบบนโต๊ะ เป็นกระติกลายหนึ่งใบและกระติกสีพื้นหนึ่งใบ เธอเทน้ำสมุนไพรจากกระติกลายใส่ถ้วยนั่งจิบ สาระวารีเดินคุยโทรศัพท์กับเพื่อนนักข่าว เรื่องอำนวยถูกฆ่าตัดตอน ท่าทางหงุดหงิดผ่านมา ลำแพง เปรยว่า นักข่าวพื้นที่ของสยามสารก็มีแล้วเธอจะอยู่ต่อไปทำไม สาระวารีสวน

“ไหนๆฉันก็อยู่ที่นี่แล้ว ทำเองไม่ดีกว่าเหรอคะ เจ้านายคุณทำกับฉันยังงี้ มันลิดรอนเสรีภาพสื่อมวลชน ชัดๆ” เห็นลำแพงจิบน้ำสมุนไพรกลิ่นหอม จึงถามว่าน้ำอะไร

“น้ำสมุนไพรค่ะ ดิฉันทำเอง คุณจะลองซะหน่อย ไหมคะ มันมีสรรพคุณลดความเครียด”

“ก็ดีค่ะ ถ้าเจอเจ้านายคุณ ฉันจะได้ไม่เครียดจนเผลอไปบีบคอเขาตาย”

ลำแพงยิ้มมุมปาก เทน้ำจากกระติกสีพื้นคนละใบกับที่ตัวเองดื่มส่งให้ สาระวารีรับมาสูดความหอม ถามส่วนผสมจากอะไร ลำแพงจาระไนและเร่งให้ดื่ม ไม่ทันที่จะดื่ม จันเลาเข้ามาขัดจังหวะ บอกว่าษมาเรียกสาระวารีไปพบ หญิงสาววางถ้วยเข่นเขี้ยว

“ถ้าไม่ยอมปล่อยฉันออกไปอีก ฉันจะโทร.แจ้งความจริงๆด้วย”

ลำแพงขัดใจคว้าถ้วยสมุนไพรของสาระวารีมาเททิ้ง สีหน้าแววตาชิงชังจนมีอาการปากกระตุกอยู่ในที

ร้านอาหารในรีสอร์ตของษมา สาระวารีกำลังวีนใส่ษมาที่บังคับให้ตนกลับกรุงเทพฯเธอว่าที่นี่ไม่ใช่บนเกาะยานกของเขา เขาไม่มีสิทธิ์มาบังคับตน โศภีซึ่งนั่งอยู่ด้วยปราม อายคนอื่นบ้าง สาระวารีหันมาโวยโศภีให้เตือนษมาอย่ามาขัดขวางการทำงานของตน

“มีเหตุผลหน่อยได้ไหมวารี ผมทำเพื่อคุณนะ”

“ฉันเอาตัวรอดได้ อันตรายยิ่งกว่านี้ฉันก็เคยผ่านมาแล้ว คุณไม่ต้องห่วงฉันหรอก”

“อวดเก่งขนาดนี้ บอกความจริงเขาไปเถอะค่ะษมา ไม่ต้องรอให้ชัวร์ก่อนหรอก เผื่ออยากจะใช้ความสามารถที่มีอยู่น้อยนิด สืบหาความจริงเอาเอง” โศภีแดกดัน

สาระวารีชักงงมันเรื่องอะไร ษมาเอ่ยขึ้นว่ายังไม่อยากด่วนสรุป โศภีโวย ถ้าเขาไม่บอกตนจะบอกเอง “รู้ไหมว่าหลังจากที่อำนวยออกจากนายดิตถ์ มันไปทำงานให้กับใคร คนคนนี้ถึงจะไม่มีอิทธิพล แต่มีเงินหนาพอที่จะทำกาสิโนต่อจากษมาได้แน่นอน เขาอยู่เบื้องหลังการลอบยิงเมื่อวาน...คุณจิตติ พ่อเพื่อนเธอยังไงล่ะ”

สาระวารีตกใจสุดขีด ลุกพรวดจะไปถามจิณห์วราทันที ษมาถอนใจ โศภีเป่าหูว่าดีไม่ดี สาระวารีก็เป็นสายถึงได้รู้ความเคลื่อนไหวของเขา ษมาครุ่นคิดลำดับเหตุการณ์

ooooooo

เมื่อฟังความจากจิณห์วราว่า พ่อเครียดมาก เพราะรับอำนวยเข้าทำงานไม่ถึงเดือน จากที่น้องชายซึ่งทำงานอยู่ก่อนยืนยันหนักแน่นว่าพี่ชายตัวเองเลิกทำงานไม่ดีมานานแล้ว พ่อเชื่อใจจึงรับไว้ สาระวารีครุ่นคิด ขอเจอน้องชายของอำนวย จิณห์วราจึงขับรถพาไปพบ

น้องชายอำนวยมอบของพี่ชายที่เหลืออยู่ นอกนั้นตำรวจยึดไปหมดแล้วให้แก่สาระวารี ยืนยันว่าตนไม่รู้เรื่องจริงๆ ไม่คิดว่าพี่ชายจะกลับไปทำงานไม่ดีอีก จิณห์วรา บอกว่าพ่อของตนเชื่อ ไม่ต้องกังวล สาระวารีค้นของในถุง พบรูปถ่ายหมู่ใบหนึ่ง ในนั้นมีจันเลายืนร่วมอยู่ด้วย เธอตกใจ รีบบอกจิณห์วราให้พาตนกลับไปหาษมาด่วน

ดึกมากแล้ว ษมาเดินหน้าเครียดๆ ออกมาส่งโศภีที่ล็อบบี้ของรีสอร์ต เธอออดอ้อนขออยู่ค้างคืนกับเขา พลัน สาระวารีวิ่งหน้าตื่นเข้ามา ผงะเล็กน้อย ษมาปลดมือ โศภีออกแต่เธอยังยื้อไว้

“ฉันมีอะไรให้คุณดู” สาระวารียื่นรูปถ่ายให้ “นี่รูป อำนวย มือปืนที่ยิงคุณ คนยืนติดกันคุณคงจำได้นะว่าใคร”

โศภีโวยวายว่า จันเลารู้จักกับอำนวย สาระวารียืนยันว่าไม่ได้ปรักปรำใคร แค่มาเตือนให้ระวัง ทำไมจันเลารู้จักกับอำนวยแล้วไม่เคยบอก

“คุณคิดมากเกินไปรึเปล่า ในภาพมีตั้งหลายคน จันเลาไม่จำเป็นต้องรู้จักกับคนที่อยู่ในภาพทั้งหมดก็ได้นี่”

“คุณจิตติก็แค่รับอำนวยเข้าทำงาน ไม่จำเป็นต้องบงการฆ่าคุณก็ได้เหมือนกัน” เห็นษมาอมยิ้ม สาระวารีเสียงอ่อนลง “ฉันบอกแล้วไงคะ ว่ายังไม่ไดปรักปรำใคร ที่รีบเอารูปมาให้คุณดูก็เพราะไม่อยากให้คุณพุ่งประเด็นไปทางเดียว อย่างที่ฉันเคยพูดกับคุณ คนที่อันตรายที่สุด อาจจะเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวเราที่สุด”

โศภีหน้าเครียด “ก็จริงนะคะษมา ผลประโยชน์ไม่เข้าใครออกใคร เงินง้างได้ทุกอย่างแหละค่ะ แม้แต่พวกนักข่าว ยังเขียนเรื่องเท็จให้เป็นจริงได้เลย”

สาระวารีเซ็งแม่คนนี้สุดๆ รีบขอตัวกลับอ้างว่าเพื่อนรอในรถ ษมาอมยิ้มเอ่ยดีใจที่เธอเป็นห่วง หญิงสาวหน้าเหลอโต้ว่าทำตามหน้าที่ ษมาเย้า เพิ่งรู้ว่านี่คือหน้าที่นักข่าว

“ฉันกลัวคุณจะตายก่อนหนังสือวางแผง ขี้เกียจเขียนข่าวใหม่” สาระวารีปึงปังกลับไป

โศภีแขวะษมาหยอกเย้ากระชากวัยมากเกินไป ษมายิ้มเจื่อนๆอวยพรให้ขับรถดีๆแล้วเดินจากไป หญิงสาวเจ็บใจที่เขาไม่ไยดี

ออกจากรีสอร์ตษมา สาระวารีลงรถซื้อขนมหวานข้างทาง จิณห์วราไปวนหาที่จอด ฉับพลันมีรถมอเตอร์ไซค์ขี่มาด้านหลัง คนซ้อนถือไม้เตรียมฟาด เผอิญสาระวารีเห็นเงาในกระจกรถที่จอดอยู่ จึงหลบได้ทัน คนร้ายชี้ไม้ขู่ “ถ้าไม่อยากตาย อย่าสอดเรื่องชาวบ้าน”

สาระวารีตั้งสติได้ กดมือถือหาษมาทันที “ฉันเองนะคุณษมา ฉันถูกคนขู่ที่ตลาด บอกให้ระวังตัว อย่ายุ่งเรื่องคนอื่น น่าจะเรื่องที่ฉันเตือนคุณแน่ ระวังตัวให้ดีๆอยู่ห่างจันเลาเข้าไว้”

ooooooo

วันรุ่งขึ้น จันเลาเข็นรถพาพิพัชไปเดินเล่นกลับเข้ามาในห้องเจอษมา สาระวารีรออยู่ในห้อง  ไม่ทันพูดพร่ำทำเพลง สมบูรณ์ออกมาจากห้องน้ำเข้าล็อกตัวจันเลา ยึดปืนพกที่เหน็บไว้ ษมาเอ่ยปากไล่จันเลาออก สาระวารีเอารูปถ่ายยื่นให้ดู ทำไมไม่บอกว่ารู้จักกับอำนวย

จันเลาหน้าเสีย ถามษมาระแวงตนหรือ สมบูรณ์ซักไซ้ ถ้าบริสุทธิ์ใจทำไมไม่บอกแต่แรก ษมาถามว่าเขาส่งคนไปข่มขู่สาระวารีเมื่อคืนใช่ไหม จันเลาอึ้งพูดไม่ออก โศภีโวยวายว่าเนรคุณ พิพัชโมโหที่เพื่อนทรยศ ลุกขึ้นกระชากคอจันเลาแล้วร้องโอ๊ยเพราะเจ็บแผล ษมาปรามให้ตนจัดการเอง ษมาไล่จันเลาออกไม่เอาเรื่อง เห็นว่าทำงานด้วยกันมานาน สมบูรณ์ย้ำ อย่ากลับมาอีก เพราะตนไม่ใจดีเหมือนเจ้านาย โศภีเข้าปลอบประโลมษมา เพราะรู้ว่าเสียใจ

บ่ายวันนั้น ษมาเดินทางกลับเกาะยานกตามลำพัง มีคนงานเอาเรือมารอรับ เขาแปลกใจที่ไม่ใช่แลง คนงานบอกว่า แลงใช้ตนมาแทนเพราะติดงานอยู่ ษมาเอะใจไม่คุ้นหน้า ครั้นถึงกลางทะเล เครื่องยนต์ดับ ษมาเริ่มระวังตัว ทันใดนั้นเอง คนงานก็หยิบมีดออกมาจากกล่องเครื่องมือจะจ้วงแทง เขาระวังอยู่แล้วจึงต่อสู้กัน มีเรืออีกลำแล่นมากราดยิงใส่เรือษมา เสียงดังสนั่น...

สาระวารีกำลังพิมพ์งานอยู่ จิณห์วราหน้าตื่นเข้ามาบอกว่า ษมาตายแล้ว เธอถึงกับช็อก...ด้านลำแพงพอรู้ข่าวก็เล่นงานคนในบ้านอย่างบ้าคลั่ง แลงต้องจับพี่สาวไว้ให้สงบสติอารมณ์

ทุกคนมาออที่หน้าห้องดับจิต โศภีร้องไห้สะอึก สะอื้น สาระวารีหน้าเครียดฟังหมอชี้แจง

“ถ้าจะให้มั่นใจก็คงต้องรอผลตรวจพิสูจน์เอกลักษณ์บุคคลก่อนนะครับ เพราะศพที่เจอถูกปลากินไปเยอะมากจนจำหน้าตาไม่ได้ เพียงแต่ศพถูกพบใกล้กับเรือของคุณษมา ทางตำรวจจึงสันนิษฐานไว้ก่อนว่าน่าจะเป็นคุณษมา”

พิพัชไม่เชื่อว่าเป็นศพษมา โศภีร่ำไห้ตนก็ไม่เชื่อ บุรุษพยาบาลเข็นศพเข้ามา ทุกคนเห็นสภาพศพถึงกับผงะ สาระวารีกับจิณห์วรากุมมือกันแน่น เบือนหน้าหนีจากศพที่หน้าเละ

ooooooo

ดิตถ์ออกอาการดีใจเมื่อรู้ข่าวษมา เตรียมตัวคุยเรื่องรับสัมปทานต่อจากษมา พลันลูกน้องโทร.มารายงาน เขาถึงกับโวยวายเสียงดัง

“ว่าไงวะ...วันนี้เหรอเป็นไปได้ไง ท่านบอกวันนี้ไม่ว่างให้ข้าเข้าไปพบ แล้วมันเป็นใครวะถึงกล้าตัดหน้าข้า...ไอ้สิงขร สิงขรนี่ใครวะ เอ็งไปสืบมาสิ” ดิตถ์วางสาย ลูกน้องที่อยู่ด้วยถาม

“ใช่เสี่ยสิงขรหรือเปล่าครับ”

“เอ็งรู้จักเหรอ”

“ถ้าใช่คนเดียวกัน มันไม่ใช่คนไทยหรอกครับ เป็นนักธุรกิจใหญ่ของฝั่งโน้น อิทธิพลมันเยอะ ค้าอาวุธสงครามด้วย”

“งั้นไอ้ษมาโดนถล่มก็ฝีมือมันน่ะสิ” ดิตถ์อึ้งไปที่มีมือที่สามเพิ่มขึ้นมา

ขณะเดียวกัน สิงขรนักธุรกิจหนุ่มใหญ่ กำลังคุยโทรศัพท์อารมณ์ดี “ผมบอกคุณแล้ว ถ้าผมมาคุมงานด้วยตัวเอง ไอ้ษมาไม่มีทางรอดไปได้หรอก เอาน่า ผมรวยคุณก็รวย เราหุ้นส่วนกันนี่...ถึงแล้วเหรอ งั้นเดี๋ยวผมออกไปรอเลย” สิงขรเดินออกจากห้องอาหารมีลูกน้องคุ้มกัน

ฉับพลัน ตำรวจกรูเข้าจับกุมสิงขรและลูกน้องทันที รถตู้ที่จอดอยู่เปิดประตูออก ษมา สาระวารี พิพัช จันเลา และสมบูรณ์ตามลงมา สิงขรแทบช็อก ษมาจ้องหน้าจะกินเลือดกินเนื้อ...โศภีขับรถเลี้ยวเข้ามาจอด เห็นเหตุการณ์ก็ชะงัก หน้าถอดสีเหงื่อแตกกราน ไม่กล้าลงจากรถ

จันเลาแค้นสิงขรมาก “ผมเคยทำงานให้เสี่ยอย่าง ซื่อสัตย์ ตอนลาออกก็เข้าใจกันดีทุกอย่าง เสี่ยไม่น่าใส่ร้ายผมถึงขนาดนี้เลย”

“มันไม่ใช่แค่นั้นหรอกจันเลา นายเป็นบอดี้การ์ดฝีมือดี ถ้าแยกนายจากคุณษมาได้ มันก็ลอบกัดคุณษมา ได้ง่ายขึ้น” สมบูรณ์แจงแผนการ

สิงขรปฏิเสธหน้าตายไม่รู้เรื่อง ษมาขู่ว่าลูกน้องเขาสารภาพหมดแล้ว งานนี้ต้องยกความดีความชอบให้นักข่าวสาว ษมาส่งยิ้มหวานให้สาระวารี เธอแอบ

ทิ้งค้อน...ษมาเล่าว่า จากที่เธอโดนทำร้ายที่ตลาดแล้วโทร.มาเตือนให้ระวังจันเลา ตนจึงเอาภาพถ่ายมาพิจารณาใหม่ เห็นสิงขรอยู่ในภาพด้วย ตนจึงกลับไปหาพิพัชกับจันเลาที่โรงพยาบาล ปรึกษากันจนแน่ใจว่า สิงขรเป็นคนบงการจ้างอำนวยซึ่งทำงานอยู่กับจิตติ มาฆ่าตนเพื่อป้ายความผิดให้จิตติด้วย

หลังจากนั้น ตนก็ถูกทำร้ายขณะเดินทางกลับเกาะ จันเลาเป็นคนพาลูกน้องไปช่วย ศพที่พบคือคนงานที่ขับเรือ...สาระวารีไม่รู้แผนการนี้มาก่อน เธอแอบร้องไห้เสียใจหลังจากมาดูศพที่โรงพยาบาล ตนแอบดักพบเธอหน้าห้องน้ำเพื่อบอกความจริง

เมื่อทุกอย่างเฉลย สิงขรหน้าถอดสีแต่ยังไม่ยอมรับผิด ทันใด โศภีวิ่งร้องไห้เข้ามากอดษมา ดีใจที่เขายังไม่ตาย แล้วหันไปทุบตีสิงขรที่ทำร้ายษมา สิงขรฉวยโอกาสชักปืนที่ซ่อนไว้ออกมาจับโศภีเป็นตัวประกันหนีออกมาได้ โศภีร้องให้ษมาช่วย ทุกคนตกใจไม่คาดคิด

เมื่อขับรถมาถึงชายป่า โศภีก็บอกให้เขาปล่อยตนได้ สิงขรเล้าโลมจะรีบไปไหนที่นี่บรรยากาศดี โศภีผลักเขาออกขำๆ เขาชมว่าเธอหัวไวตีบทแตกจริงๆ โศภีหยั่งเชิงถามว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป สิงขรตอบว่าโดนดัดหลังขนาดนี้คงต้องหนีไปตั้งหลักก่อน อาจต้องขอความช่วยเหลือจากเธอบ้างแล้ว โศภียิ้มอย่างมีเลศนัย เลื่อนมือไปหยิบปืนที่วางไว้จ่อยิงเขาระยะประชิด สิงขรตาเหลือกโพลงจ้องหน้าเธอร้องไม่ออก

ก่อนหน้านี้ โศภีเป็นคนส่งข่าวสิงขรให้ส่งคนไปยิงถล่มษมาที่พระฮาม กำชับอย่าให้กาสิโนเสียหาย เพราะเธอยอมรับแล้วว่า ไม่มีวันได้ตัวษมากลับคืน ก็ขอได้ธุรกิจของเขาแทน...และโศภีเป็นคนว่าจ้างอำนวยให้ลอบยิงษมา โดยไม่ให้ปิดบังใบหน้า เพื่อตำรวจพุ่งเป้าไปที่จิตติ และเมื่อได้ยินว่าพวกนั้นระแวงจันเลา จึงโทร.นัดแผนการกับสิงขร ให้ส่งคนไปขู่สาระวารีไม่
คิดว่าษมาจะซ้อนแผนได้

โศภียิงสิงขรซ้ำอีกนัด เขาขาดใจตายคาที่ จากนั้นเธอก็ทำทีลงจากรถ ฉีกเสื้อผ้าให้ขาดลงไปนอนคลุกดินให้มอมแมม ถือปืนวิ่งร้องให้คนช่วยทำทีสติหลุด จนมาเจอกับตำรวจก็เป็นลม

ooooooo

ษมากับสาระวารีมาเยี่ยมโศภีที่นอนให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาล เธอฟูมฟายเกาะแขนษมาทำทีกลัวความผิดฆ่าคนตาย ษมาปลอบว่าเธอทำไปเพราะป้องกันตัว สาระวารีแทรกขึ้นว่า

“แต่จะเกินกว่าเหตุหรือเปล่า ก็อยู่ที่หลักฐานนะคะ”

โศภีถลึงตาใส่ แล้วหันมาอ้อนษมาให้อยู่เป็นเพื่อน แต่เขาอ้างว่ามีงานต้องทำ สาระวารียิ้มมุมปากก่อนจะกลับออกไปกับษมา โศภีเข่นเขี้ยว...ระวังจะได้ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ตัวเอง

ooooooo

เดินมาตามทาง สาระวารีเปรยไม่ค่อยไว้ใจโศภีเลย ษมาให้เล่นตามเกมเธอไปก่อน แถมกระเซ้า “อย่างที่คุณบอกไง ดูหนังฆาตกรรม คนร้ายมักจะเป็นคนใกล้ตัวที่เรานึกไม่ถึงเสมอ”

สาระวารีอดยิ้มไม่ได้ ษมาหยุดเดินทำหน้านิ่งหันมา มองเธอ ถึงเวลาที่ต้องลากันจริงๆแล้ว เขาถามว่าเธอจะกลับกรุงเทพฯเมื่อไหร่ หญิงสาวหน้าเจื่อนลงรู้สึกใจหาย

“น่าจะพรุ่งนี้ค่ะ แล้วคุณจะกลับเกาะยานกเมื่อไหร่คะ”

“ว่าจะกลับเลย ไปสร้างขวัญกำลังใจให้คนงานหน่อย ตอนนี้ข่าวลือเยอะแยะไปหมด”

สาระวารียิ้ม ษมาจะไปส่งแต่เธอบอกว่าเพื่อนกำลังมารับ เขาพยักหน้าเนือยๆ สาระวารีปั้นยิ้มบอกเขาว่า ต้นฉบับเสร็จจะโทร.บอก ชายหนุ่มคืนถุงใส่บุหรี่ให้และย้ำให้เธอเลิกมันเสีย

“ฉันไม่ได้สูบหรอกค่ะ ตั้งแต่ไปสัมภาษณ์คุณ แค่สูดเขม่าปืนกับควันดินระเบิด ปอดฉันก็ดำปี๋แล้ว” สองคนหัวเราะแล้วสบตากันอึ้งๆ

พลัน จิณห์วราเข้ามาขัดจังหวะ สาระวารีตัดใจจูงมือเพื่อนกลับไปทันทีเพราะเกรงตัวเองจะใจอ่อนแล้วทั้งสองก็มองกันผ่านกระจกรถด้วยหัวใจอันสั่นหวิว

ooooooo

หลังจากนั้น ลำแพงเห็นษมาเปลี่ยนแปลงไป เอาแต่เหม่อลอย พูดคุยกับเจ้าเหลืองลาย ไม่ป้อนขนมหวานแก่มันอีก ยิ่งสร้างความเจ็บช้ำให้กับเธอ...

ด้านสาระวารีก็เซ็งออกมานั่งมองพระจันทร์ คิดถึงเพลงกล่อมของแม่ ที่ขอพรจากดวงจันทร์ ทอดถอนใจเพราะมันเป็นไปไม่ได้

วันรุ่งขึ้น จิณห์วราบอกสาระวารีว่าให้กลับ กรุงเทพฯ

พร้อมพ่อของตน เพราะท่านจะเข้ากรุงเทพฯตอนบ่ายพอดี สาระวารีหงุดหงิดงุ่นง่านมองมือถือตลอดเป็นระยะ หวังว่าษมาจะโทร.หาบ้าง...ในขณะที่ษมาออกมาเดินในสวนลังเลว่าจะโทร.หาสาระวารีดีหรือไม่  เห็นแลงกำลังตัดกิ่งไม้ บังเอิญมีกิ่งไม้แห้งใหญ่ตกลงมาเฉียดหัวเขา แลงตกใจมากเข้ามาขอโทษขอโพย ทำให้ษมาคิดแผนเจ้าเล่ห์ได้

สาระวารีกำลังจะขึ้นรถกลับ จันเลาโทร.เข้ามาบอกข่าวว่าษมาได้รับอุบัติเหตุ ตอนนี้นอนซมไข้ขึ้น สาระวารีตกใจรีบถามว่าหาหมอหรือยัง

“คุณษมาไม่ชอบนอนโรงพยาบาลครับ ผมก็เลยไปรับหมอมารักษาที่นี่แทน แต่ผมไม่เคยเห็นคุณษมาเจ็บหนักขนาดนี้เลยนะครับ ตอนนี้เพ้อเรียกแต่ชื่อคุณตลอดเลย...ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป คุณแวะมาเยี่ยมคุณษมาหน่อยได้ไหมครับ คุณษมาจะได้มีกำลังใจดีขึ้น” จันเลารับรองพรุ่งนี้จะจัดรถส่งกลับถึงกรุงเทพฯ

สาระวารีครุ่นคิดอย่างหนัก สุดท้ายก็ไปดูอาการ ษมาที่เกาะยานก...ทันทีที่ถึงเกาะ สาระวารีเดินรี่เข้าบ้าน แลงเห็นแปลกใจ กูซอกำชับไม่ใช่เรื่องของเขา ลำแพงเดินสวนออกมาพอดี ตาโพลงรีบถามกลับมาทำไม สาระวารีบอกว่ามาเยี่ยมษมา ลำแพงเคือง

“เพิ่งจะลากันเมื่อวาน จะไม่กลับมาเยี่ยมเร็วไปหน่อยเหรอคะ”

“ถ้าคุณษมาไม่ป่วย ฉันก็คงไม่มาหรอกค่ะ”

ลำแพงแปลกใจทำไมตนไม่รู้เรื่อง จันเลาออกมา เจอรีบเชิญสาระวารีเข้าไปหาษมา แล้วตัวเองล่าถอยออกมา ลำแพงรีบไปต้มข้าวต้มให้ษมา สาระวารีเห็นษมานอนซมอยู่บนเตียง ศีรษะมีผ้าก๊อซแปะอยู่ เธอนั่งลงข้างเตียง เอามืออังหน้าผากเขา รู้สึกตัวไม่ร้อน ษมาสะดุ้งตื่นจะลุก

“อย่าเพิ่งรีบลุกค่ะ” สาระวารีเข้าประคอง

ษมาแอบยิ้มก่อนจะถาม “มาได้ยังไงครับเนี่ย”

“จันเลาโทร.ไปบอก แล้วให้กูซอไปรับมาค่ะ”

ษมาบ่นว่าไม่น่าทำให้เธอเดือดร้อน สาระวารีบอกอย่างห่วงใยว่าไม่เป็นไร

“ผมอายคุณจริงๆ เลย โดนทั้งปืนทั้งระเบิดไม่เป็นอะไร แต่กลับมาล้มหมอนนอนเสื่อเพราะกิ่งไม้หล่นใส่”

“อุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้ตลอดล่ะค่ะ ถึงคุณจะดวงแข็งแค่ไหนก็ต้องมีวันพลาดจนได้ แล้วนี่คุณจะไม่ไปโรงพยาบาลจริงๆ เหรอคะ โดนกระแทกที่ศีรษะไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ น่าจะไปเช็กให้ละเอียดซะหน่อย”

“ไม่ดีกว่า ผมไม่ชอบนอนโรงพยาบาล”

“ว่าแต่ฉันดื้อ คุณก็ดื้อเหมือนกันแหละ”

ษมายิ้มจ้องหน้าสาระวารี จนเธอรู้สึกอึดอัดถามเขากล้ามเนื้อปากเป็นตะคริวหรือ เขาหัวเราะขำ หญิงสาวเอะใจจ้องกลับถามหายแล้วหรือ ษมารวบมือเธอมากุม เธอรู้สึกวูบวาบเขินอายบอกไม่ถูก เขาจ้องตาซึ้งๆ ขอร้อง

“ไหนๆ ก็มาแล้ว พักที่เกาะยานกเป็นเพื่อนผมอีกคืนแล้วกัน” สาระวารีดึงมือออกลุกยืน เขารีบถามจะไปแล้วหรือ เธอทำหน้าบึ้งๆ

“ค่ะ...ช้าอีกนาทีเดียว ราดแน่ๆ” ว่าแล้วก็วิ่งเข้าห้องน้ำไป

ษมายิ้มกว้างด้วยความดีใจ ไม่ต่างจากสาระวารีที่เข้าไปยืนยิ้มอยู่ในห้องน้ำ...ด้านลำแพงต้มข้าวต้มกุ้งอยู่ในครัว แลงเข้ามาเห็นถามเตรียมอาหารเย็นหรือ เธอบอกว่าทำให้ษมา  เห็นว่าป่วยแล้วโวยวายใส่แลงที่ไม่่บอกว่ากิ่งไม้หล่นใส่หัวเจ้านาย

“เข้าใจผิดแล้วพี่ ตอนนั้นฉันก็อยู่ คุณษมาหลบทัน ไม่โดนแม้แต่ปลายผม”

“แกพูดจริงแน่นะ”

“ฉันจะโกหกพี่ทำไม...แบบนี้ป่วยการเมืองแหงๆ หาเรื่องให้คุณวารีกลับมาเยี่ยมแน่ๆ ไม่น่าเชื่อคุณษมาจะเล่นลูกไม้นี้” แลงขำ

ลำแพงตาเขียวปั้ดไล่น้องชายไปขำที่อื่น แล้วหันมาเทข้าวต้มทิ้งด้วยความแค้น หน้าเกร็งริมฝีปาก กระตุก...ลำแพงตัดสินใจโทร.หาโศภีหวังยืมมือกำจัดสาระวารี แต่โดนโศภีตอกกลับ

“นึกว่าฉันเป็นเด็กอมมือรึไงคะคุณแม่บ้าน คุณไม่มีปัญญาจะจัดการเอง ก็เลยคิดจะยืมมือฉัน ฉันไม่โง่พอจะเป็นหุ่นเชิดให้ใครหรอกนะ”

“ถ้าคุณคิดอย่างงั้นก็ตามใจเถอะค่ะ ดิฉันแค่เห็นว่าคุณเพียรพยายามตามจับคุณษมามานาน ถ้าจู่ๆมีใครมาชุบมือเปิบไป มันก็น่าเสียดายแทน”

“ไม่ต้องมาเสแสร้งห่วงใยฉันหรอกย่ะ แกเกลียดฉันอย่างกะอะไรดี ทำไมฉันจะไม่รู้”

“ค่ะ ดิฉันไม่ชอบคุณ แต่ดิฉันไม่ชอบแม่นักข่าวนั่นมากกว่า”

โศภีแสยะยิ้มอย่างรู้ทัน ว่าเมื่อเขี่ยสาระวารีไปได้ ษมาก็ไม่สนใจตนอยู่ดี ตนไม่โง่เป็นเครื่องมือให้  ลำแพง เจ็บใจ คิดหาทางอื่นเล่นงานสาระวารีแทน

ooooooo

พิพัชหน้าตื่นข้ามจากเกาะพระฮามมาด้วยความเป็นห่วงษมา จันเลารีบขวางไม่คิดว่าข่าวจะลือไปถึงที่นั่น พยายามบอกเป็นนัยๆว่าเจ้านายกำลังมีความสุขอย่ารบกวน

สาระวารีนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เหล่มองษมาที่พยายามกินข้าวต้มอย่างยากลำบาก จึงถามว่าแขนเจ็บด้วยหรือ เขาตอบว่าใช้แขนรับกิ่งไม้ไว้ ไม่อย่างนั้นคงตายคาที่ไปแล้ว เธอถอนใจหันมาช่วย ษมายิ้มแต้อ้าปากรอ แต่เธอกลับแค่ตัก แล้วให้เขาใช้มือซ้ายป้อนตัวเอง

“คนเรามีสองมือ เจ็บแขนขวาก็มีแขนซ้าย ก่อนจะยืมจมูกคนอื่นหายใจ ก็ต้องพึ่งตัวเองจนสุดความสามารถซะก่อน ฉันถือคตินี้นะ ทานซะสิเดี๋ยวเย็นหมด”

ษมายิ้มเจื่อนๆ “นี่ผมโชคดีโชคร้ายกันแน่เนี่ย ที่ได้คุณมาเป็นพยาบาล”

สาระวารีเห็นผ้าปิดแผลที่หัวเขาเผยอ จะช่วยแปะติดให้แต่ษมาสะดุ้งเบี่ยงหลบ ผ้าปิดแผลติดมือเธอมา ความจริงจังเปิดเผย ไม่มีแผลบนหัวเขาเลย หญิงสาวโกรธ

“นี่คุณหลอกฉันเหรอ สนุกมากใช่ไหม” สาระวารีสะบัดหน้าพรืดลุกออกไป

ษมาหน้าเสียวิ่งตามมาคว้าแขนเธอไว้ ขอโทษยกใหญ่ ดูเสียฟอร์มเจ้าพ่ออย่างสิ้นเชิง

“ผมไม่ได้แก้ตัวนะวารี ผมอยากจะขอโทษคุณจริงๆ ผมแค่...” ษมาไม่กล้าพูดความรู้สึก

“แค่คิดว่าฉันโง่เง่า อยากจะหลอกอะไรก็หลอกได้ใช่ไหมล่ะ คุณรู้ไว้เลยนะว่าในชีวิตฉันเกลียดการพนันมากที่สุด รองลงมาคือคนโกหก แล้วคุณก็มีทั้งสองอย่างครบเลย”

ษมาเสียใจกับการกระทำของตัวเอง เห็นสีหน้าสาระวารีโกรธมาก เดินลิ่วเข้าไปในสวน ไม่คาดคิดมีคนโยนกล่องรังผึ้งตกลงมาด้านหลัง ผึ้งลุกฮือ หญิงสาวได้ยินเสียงหันมอง ตกใจเอามือปิดหน้าวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว ปากก็ร้องช่วยด้วยๆ จากนั้นมีคนสวมชุดป้องกันผึ้งต่อยเข้ามาหยิบกล่องรังผึ้งออกไป

สาระวารีวิ่งมาทางที่พิพัชกำลังสั่งการคนงานได้ยินเสียงร้องของเธอ และคนงานเริ่มโดนผึ้งต่อย พิพัชกระชากแขนสาระวารีวิ่งไปอีกทาง ตะโกนสั่งคนงานจุดคบไฟไล่ผึ้ง เขาบอกเธอ ถึงบ่อน้ำให้โดดลงไปเลย พอถึงสองคนก็กระโดดลงบ่อ ฝูงผึ้งบินผ่านไปท่ามกลางความมืด

ษมาโกรธมาก ต่อว่าลำแพง ให้เอารังผึ้งทั้งหมดออกไปจากเกาะ ลำแพงร้องไห้ขอร้อง

“ดิฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ แต่อย่าให้ดิฉันเลิกเลี้ยงผึ้งเลยนะคะ ดิฉันเลี้ยงพวกมันมาหลายปี ให้เลิกเลี้ยงคงทำใจไม่ได้ แล้วผึ้งที่รุมต่อยคุณนักข่าวก็ไม่ใช่ผึ้งโพรงที่ฉันเลี้ยง ผึ้งโพรงไม่ดุ ไม่ต่อยใคร ทุกคนที่นี่ก็รู้ ต้องเป็นผึ้งจากที่อื่นแน่ๆ เลยค่ะ”

“ผึ้งมันก็เหมือนๆ กันทั้งนั้นแหละ เธอแยกออกรึไง”

“ออกค่ะ เอาซากผึ้งที่ต่อยคุณนักข่าว กับผึ้งที่ดิฉันเลี้ยงมาเทียบดูก็ได้ คุณษมาจะเห็นเลยนะคะ ว่ามันไม่เหมือนกัน”

สาระวารีสงสาร “ช่างเถอะค่ะ ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ถือว่าวันนี้เป็นคราวซวยของฉันก็แล้วกัน โดนทั้งคนทั้งสัตว์ ทำให้เจ็บตัวเจ็บใจ”

ษมาหน้าเจื่อนรู้ว่าโดนแดกดัน จันเลาแอบขำ พิพัชถลึงตาใส่ สาระวารีขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ษมาหันมากำชับลำแพง จัดการผึ้งให้เรียบร้อย ถ้าใครโดนต่อยอีก จะเผาทิ้งให้หมด ลำแพงรับคำน้ำตาคลอ แววตาดูแค้นเคืองอย่างมาก

อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ สาระวารีสะพายเป้จะกลับ ษมาเข้ามาขอร้องว่ามืดแล้วอย่าเพิ่งกลับเลย สาระวารีอ้างว่าพรุ่งนี้มีงาน ต้องเข้ากรุงเทพฯ ษมาตัดสินใจ

“ผมมีเรื่องต้องสารภาพกับคุณ ผมไม่อยากให้เราต้องจากกันด้วยความเข้าใจผิดแบบนี้”

“มีอะไรจะพูดก็พูดมาสิคะ ฉันจะรีบไป”

ษมานิ่งพูดไม่ออกเพราะพิพัชยืนอยู่ด้วย เขาจึงเอ่ยว่า ขอให้เดินทางปลอดภัย สาระวารีรู้สึกค้างคาในใจ พิพัชเชิญเธอไปลงเรือ สาระวารีจำต้องเดินนำไป ษมามองเศร้าๆก่อนหันหลังเดินเข้าบ้าน สาระวารีอดไม่ได้หันมามองเขาอีกครั้ง แต่คลาดกัน ษมาหันกลับไปเสียแล้ว

ooooooo

กูซอรับสัมภาระมาลงเรือ สาระวารีหันมาขอบคุณพิพัชที่ช่วยเรื่องผึ้ง พิพัชเอ่ยหน้านิ่งถือว่าหายกันที่เธอช่วยทำแผลให้เขา หญิงสาวหัวเราะ

“คุณนี่เป็นคนเสมอต้นเสมอปลายดีนะ...ไม่ชอบขี้หน้าฉันมากเหรอ”

“เปล่า แต่ผมไม่ไว้ใจคุณ เพื่อความปลอดภัยของคุณษมา ผมมีสิทธิ์ระแวงทุกคนที่เข้าใกล้เจ้านายผมทั้งนั้นแหละ ก็เหมือนกับที่คุณระแวงจันเลาไง แต่ผมกับจันเลาไม่โกรธคุณหรอกนะ เพราะเราไม่สนิทกัน แล้วที่คุณทำไปก็เพราะเป็นห่วงคุณษมาเหมือนกัน”

“ฉันไม่ได้ห่วงอะไรเขาขนาดนั้นหรอก”

“ขนาดไม่ห่วงยังรีบข้ามเกาะมาเยี่ยมทันทีเลยนะครับ ถ้าห่วงจะขนาดไหน” พิพัชแดกดัน

“ห่วงขนาดไหนก็ไม่เห็นจะแปลก แต่ผู้ชายห่วง ผู้ชายจนเว่อร์ขนาดเนี้ย มันแปลกกว่าเยอะ แอบคิดอะไรอยู่รึเปล่า” สาระวารียิ้มกวนประสาทก่อนจะโดดลงเรือ

พิพัชส่ายหน้าถอนใจกับความแสบของเธอ ก่อนจะตามลงเรือไป...ษมายืนมองเรือที่แล่นออกไปด้วยสีหน้าเศร้าๆ ลำแพงแอบมองอยู่มุมหนึ่ง ยิ้มมุมปากที่ศัตรูหัวใจกลับไปเสียที

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ช่อง 3 ส่งซีรีส์วัยรุ่นเอาใจสาวๆ ฟินข้ามคืนไปกับ "สาวน้อยจ้าวพายุ"

ช่อง 3 ส่งซีรีส์วัยรุ่นเอาใจสาวๆ ฟินข้ามคืนไปกับ "สาวน้อยจ้าวพายุ"
18 พ.ค. 2564

06:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 18 พฤษภาคม 2564 เวลา 08:10 น.