ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

กระบือบาล

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

สรนุชโกรธจัดเมื่อกลับถึงบ้านแล้วพบว่าเรื่องแม่ป่วยหนักเป็นแค่แผนหลอกให้เธอกลับกรุงเทพฯ แม่ของเธอไม่ได้เป็นอะไร กำลังนั่งคุยอย่างออกรสอยู่กับพ่อ สมพล และณวัตอยู่ในห้องรับแขก สรนุชเดาได้ไม่ยากว่าสมพลต้องอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด นอกจากนี้ ณวัตยังเซอร์ไพรส์สรนุชด้วยการเร่งรัดจะแต่งงานกับเธอให้ได้ ทั้งๆที่เพิ่งบอกเลิกเธอไปเมื่อวันก่อน อ้างว่าที่ต้องรีบแต่งเพราะคุณหญิงเลิศหล้าแม่ของสรนุชอยากอุ้มหลานเร็วๆ

สรนุชอ้าปากจะต่อว่าณวัต แต่คุณหญิงเลิศหล้า

ชิงเออออไปกับณวัตเสียก่อน สรนุชไม่อยากทำให้

แม่ไม่สบายใจได้แต่นั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขอตัวออกไปหาสุบินกับอรอนงค์ที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะสนามหน้าบ้าน สองเพื่อนซี้อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ สรนุชจะเล่าให้ฟังวันหลัง ตอนนี้ขอให้ทั้งคู่กลับไปก่อน

จังหวะนั้น ณวัตตามเข้ามา สุบินของขึ้นจะขอเอาคืนที่ณวัตทำร้ายเขา แถมตบหน้าสรนุชตอนที่มีปากเสียงกันที่สุรินทร์ สรนุชไม่อยากให้มีเรื่องขอร้องให้สุบินกลับไปก่อน สุบินเห็นแก่หน้าเพื่อนรักจึงยอมกลับไปกับอรอนงค์ ณวัตรีบเข้ามาขอโทษสรนุชที่คราวก่อนทำรุนแรงกับเธอ ขอร้องให้เราสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิม

“คุณนี่ชอบทำอะไรที่ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ” สรนุชแดกดัน

“วัตรู้ว่านุชชอบเซอร์ไพรส์ไง”

“ใช่...คุณทำเซอร์ไพรส์ฉันหลายๆอย่าง ทั้งด่า ทั้งตบแล้วก็บอกเลิก แถมตอนนี้คุณยังมาขอคืนดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน ฉันถามจริงๆเถอะ คุณทำได้ยังไง”

“ก็เพราะว่าวัตรักนุชไง” ณวัตสตรอได้เนียนมาก สรนุชทนฟังต่อไปไม่ไหวเดินหนีเข้าบ้าน ณวัตมองตามสีหน้าร้ายกาจ พึมพำกับตัวเอง ถ้าไม่ติดที่ต้องพึ่งบารมีพ่อของสรนุช เขาไม่มีวันง้อเธอเด็ดขาด...

ค่ำวันเดียวกัน สรนุชรื้อของออกจากกระเป๋าเดินทาง เจอเสื้อที่ใจเด็ดให้แล้วอดคิดถึงเขาไม่ได้ เสียดายที่ไม่มีโอกาสได้บอกความจริงให้ใจเด็ดรู้ ตั้งใจแน่วแน่จะต้องกลับไปสารภาพทุกอย่างกับเขาให้ได้...

ขณะที่สรนุชนั่งมองเสื้อที่ใจเด็ดให้ด้วยความคิดถึง ใจเด็ดซึ่งนั่งเหม่ออยู่ที่คอกควายในสถานีบำรุงพันธุ์สัตว์ก็กำลังคิดถึงสรนุชเช่นกัน แต่พอเขาลุกขึ้นจะกลับที่พัก เกิดปวดหัวขึ้นมาต้องทรุดลงนั่งอย่างเดิม

ooooooo

เช้าวันถัดมา ระหว่างที่สมพลคุยให้ผู้ถือหุ้นรายหนึ่งของบริษัทฟังว่าจะเชิญ พล.อ.สรยุทธ มารับตำแหน่งที่ปรึกษาให้กับทางบริษัท ถ้าผู้ถือหุ้นทุกคนยอมคืนอำนาจทุกอย่างให้กลับมาอยู่ในมือเขา สรนุชมาขอเข้าพบ สมพลเกรงแผนจะแตกรีบบอกผู้ถือหุ้นว่าเดี๋ยวจะโทร.กลับไปฟังคำตอบแล้วรีบวางสาย สรนุชไม่พูดพล่าม ขอลาออกจากบริษัท สมพลพยายามกล่อมให้อยู่ต่อแต่ไม่สำเร็จ

“หนูตั้งใจไว้แล้วค่ะ ที่หนูมาบอกคุณพ่อวันนี้เพราะอยากจะแจ้งให้ทราบก่อน ส่วนหนังสือลาออกหนูจะทำมาให้อย่างเป็นทางการอีกที...หนูไม่รบกวนเวลาของคุณพ่อแล้วค่ะ” สรนุชพูดจบผลุนผลันออกไปโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของสมพล เขาถึงกับตบโต๊ะดังปังด้วยความหงุดหงิด ต้องหาทางให้ณวัตแต่งงานกับสรนุชให้เร็วที่สุด...

ในเวลาเดียวกัน ที่สถานีบำรุงพันธุ์สัตว์ เกริกไกร พยายามโทร.หาสรนุชตามเบอร์โทร.ที่เคยให้ไว้ แต่ติดต่อไม่ได้ ใจเด็ดที่คอยลุ้นอยู่ใกล้ๆพลอยหน้าเศร้าไปด้วย เจนจิราข้องใจ ทำไมใจเด็ดกับเกริกไกรถึงต้องเป็นเดือด

เป็นร้อนนักกับการที่สรนุชกับพวกกลับกรุงเทพฯ เกริกไกรสวนขึ้นทันที

“เจน...เธอไม่เข้าใจหรอกว่าความรักมันเป็นยังไง มันทรมานแค่ไหนที่เราไม่ได้เห็นหน้าคนที่เรารัก”

“แต่สำหรับเจน การได้เห็นหน้าคนที่เราแอบรักทุกวัน แต่รู้ว่าเขาไม่รักเรามันเจ็บกว่าค่ะ” เจนจิราตั้งใจพูดให้ใจเด็ดได้รู้ แต่เขากลับไม่รู้สึกรู้สมด้วย เกริกไกรนิ่วหน้า ไม่เข้าใจเจนจิราหมายความว่าอย่างไร

“ก็...หมายความว่าเจนไม่อยากให้หมอรออย่างไม่มีความหวัง พวกเขาก็มีชีวิตอย่างพวกเขา บางทีหมออาจจะไม่รู้ว่าคุณอรอาจจะมีแฟนอยู่ที่กรุงเทพฯเหมือนคุณสรนุชก็ได้” คำพูดของเจนจิราทำให้สองหนุ่มยิ่งเศร้า...

ไม่ได้มีแค่เกริกไกรกับใจเด็ดเท่านั้นที่เป็นเดือดเป็นร้อนกับการที่สรนุชกับพวกกลับกรุงเทพฯกะทันหันโชคชัยก็เป็นอีกคนหนึ่งที่รู้สึกอย่างนั้นเช่นกัน และยังประกาศต่อหน้าใจเด็ดว่า ถ้าวันใดสรนุชกลับมาที่หนองระบือ เขาจะไม่ยอมเสียเธอไปอีก ใจเด็ดถึงกับสะอึกรู้ดีว่าโชคชัยรู้สึกอย่างไรกับสรนุช...

ที่คอนโดฯที่พักของสุบิน สรนุชกับอรอนงค์แวะมาหาสุบินโดยไม่ได้โทร.มาบอกก่อน เขากำลังทำเรื่องย่อละครเรื่องใหม่จะเอาไปเสนอให้ผู้จัด โดยใช้เค้าโครงจากชีวิตจริงของใจเด็ด พยายามจะเอาเรื่องย่อซ่อนแต่ไม่ทันสรนุชหยิบขึ้นมาอ่านเสียก่อน สุบินตกใจรีบดึงคืน สรนุชงงทำไมต้องทำเหมือนเป็นเรื่องใหญ่โต

“อ้าว...แกสองคนลืมไปแล้วหรือไงว่าแกทำงานที่คาบาตี้”

“แต่ฉันเพิ่งไปลาออกวันนี้” สรนุชโพล่งขึ้น อรอนงค์ตกใจจะลาออกทำไม

“ไม่รู้สิ...ฉันรู้สึกเบื่อๆยังไงไม่รู้” สรนุชบ่นพึมพำ

“ฉันรู้ว่าไอ้ความรู้สึกเบื่อๆของแกมันคืออะไร...แกรู้สึกผิดกับเรื่องที่หนองระบือไง รู้สึกผิดกับชาวบ้าน รู้สึกผิดกับควาย แล้วที่สำคัญ แกรู้สึกผิดกับคุณใจเด็ด...นุช ไหนๆแกก็ลาออกจาคาบาตี้แล้ว แกไม่คิดจะกลับไปบอกความจริงกับพวกเขาหน่อยหรือวะ” คำพูดของสุบินทำให้สรนุชคิดหนัก...

ระหว่างที่สรนุชคิดคล้อยตามคำพูดของสุบิน สถานการณ์ที่สถานีบำรุงพันธุ์สัตว์เข้าขั้นวิกฤติ เงินที่ใจเด็ดได้จากใจเพชรพี่ชายของเขาครั้งก่อน ร่อยหรอลงทุกที ไม่เพียงพอจะซื้ออาหารเสริมให้ควายกิน ทำให้ควายน้ำหนักลด ใจเด็ดเห็นยอดเงินที่เหลือเพียงไม่กี่พันบาทในสมุดบัญชี ทำให้อาการปวดหัวกำเริบหนักถึงกับเซจะล้มดีที่เกริกไกรเข้ามารับไว้ทัน แนะให้ใจเด็ดไปให้หมอสแกนสมองดู ใจเด็ดร้องห้ามเสียงหลง

“อย่า...ฉันไม่อยากให้ทุกคนรู้เรื่องนี้ ตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญกว่าเรื่องของฉัน” ใจเด็ดพยายามกัดฟันข่มความปวดไว้ ขณะที่เกริกไกรมองเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง

ooooooo

มีจดหมายจากกรมปศุสัตว์มาถึงเกริกไกรในเช้าวันรุ่งขึ้น เรียกให้เข้าไปอบรมเรื่องการป้องกันเชื้อวัวบ้าสายพันธุ์ใหม่ที่กรุงเทพฯ เขาถือโอกาสชวนใจเด็ดไปด้วย จะได้ไปตรวจอาการปวดหัวที่พักนี้มักจะกำเริบอยู่บ่อยๆ รพ.ในกรุงเทพฯมีเครื่องไม้เครื่องมือทันสมัย ถ้าเจออะไรผิดปกติจะได้รักษาแต่เนิ่นๆ ใจเด็ดนั่งนิ่งสีหน้าครุ่นคิด

“ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว เดี๋ยวฉันไปเก็บเสื้อผ้าก่อน แกก็เหมือนกัน” เกริกไกรพูดจบเดินกลับที่พัก

ใจเด็ดหยิบสมุดบัญชีของสถานีฯขึ้นมาดู แล้วตัดสินใจตามเกริกไกรเข้ากรุงเทพฯ ไม่ได้จะไปหาหมอตรวจอาการปวดหัว แต่จะเอาที่ดินผืนสุดท้ายของตัวเองไปขายเพื่อเอาเงินมาใช้จ่ายให้สถานีฯอยู่รอดต่อไปได้...

ในขณะที่ใจเด็ดเตรียมตัวเข้ากรุงเทพฯ สรนุชทนความรู้สึกผิดที่มีต่อใจเด็ดไม่ไหว ตัดสินใจจะกลับไปที่หนองระบือ เก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าเรียบร้อยแล้วจึงโทร.บอกอรอนงค์ว่าพรุ่งนี้เช้าจะเดินทางไปสุรินทร์ อรอนงค์พยายามทักท้วง สรนุชไม่สนใจ มุ่งมั่นจะต้องไปสารภาพความจริงกับใจเด็ดให้ได้

ความตั้งใจของสรนุชกลับต้องเจอโรคเลื่อน เพราะคืนพรุ่งนี้แม่ของเธอขอให้เธอไปร่วมงานเลี้ยงฉลองที่ พล.อ.สรยุทธเข้ารับตำแหน่งที่ปรึกษา โดยไม่ยอมบอกว่าบริษัทที่เชิญพ่อไปเป็นที่ปรึกษาคือบริษัทคาบาตี้ สรนุชไม่ได้เอะใจว่านี่เป็นแผนการของสมพลและณวัต จึงตกปากรับคําไปร่วมงานด้วย

ooooooo

เจนจิราเกรงว่าใจเด็ดจะเข้ากรุงเทพฯไปตามหาสรนุช  ไม่ได้ไปขายที่ดินอย่างที่บอกใครต่อใคร จึงมาดักรอหน้าบ้านพัก พอใจเด็ดหิ้วเป้สัมภาระออกมา เจนจิราปรี่เข้าไปสารภาพความในใจพร้อมกับกอดเขาไว้แน่น ใจเด็ดมัวแต่ตะลึง ไม่ทันได้บอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเธอมากกว่าเป็นพี่เป็นน้อง เสียงเกริกไกรเรียกใจเด็ดดังมาจากในห้องพักก่อนเจ้าของเสียงจะปรากฏตัวขึ้น ทําให้เจนจิราจําต้องผละจากใจเด็ด

“เอ้า...สั่งลากันเสร็จหรือยัง เดี๋ยวไปถึงกรุงเทพฯคํ่าพอดี” เกริกไกรเร่ง

ใจเด็ดชําเลืองมองเจนจิราที่จ้องมาที่เขาด้วยสายตาอาวรณ์แวบหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นปกติแล้วรีบเดินตามเกริกไกรไปขึ้นรถ เจนจิรามองตามอย่างโล่งใจที่ได้บอกความในใจให้ใจเด็ดรับรู้...

กว่าใจเด็ดกับเกริกไกรจะถึงกรุงเทพฯฟ้ามืดแล้ว ช่างบังเอิญเหลือเกินที่ใจเด็ดนัดคนซื้อที่ดินมาเจรจาความกันที่ห้องอาหารหรูในโรงแรมแห่งเดียวกับที่สมพลจัดงานเลี้ยงฉลองให้ พล.อ.สรยุทธ ที่เข้ารับตําแหน่งที่ปรึกษาของบริษัทคาบาตี้ นักธุรกิจที่มาเจรจากับใจเด็ดเคยคุยกับใจจอมพ่อของใจเด็ดเรื่องที่ดินผืนนี้มาก่อนแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ยครับ” ใจเด็ดยิ้มโล่งใจ

“ไม่มีหรอกครับ เพราะผมเองก็ชอบที่ผืนนั้น ติดอยู่อย่างเดียว...คือคุณใจจอมไม่ยอมขายที่ผืนนั้น แต่ถ้าคุณใจเด็ดสามารถพูดกับคุณใจจอมได้ ผมก็ยินดีจะซื้อทันที...ถ้าคุณคุยกับคุณใจจอมรู้เรื่องแล้ว ยังไงติดต่อผมได้เลยนะครับ” นักธุรกิจว่าแล้วลุกออกไป

เกริกไกรที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะถัดไปรีบปรี่เข้ามาถามใจเด็ดว่าเป็นอย่างไรบ้าง ใจเด็ดไม่ตอบ เดินหน้าเครียดออกจากร้านอาหาร ไม่ทันเห็นสรนุชในชุดราตรีสวยเริ่ด เดินผ่านหน้าร้านอาหารไปยืนรอลิฟต์ซึ่งอยู่ไม่ห่างกันนัก เกริกไกรร้อนใจตามมาถามใจเด็ดอีกว่า ตกลงนักธุรกิจคนนั้นไม่ซื้อที่ดินผืนนั้นหรือ

“ซื้อ...แต่พ่อฉันไม่ยอมขาย แล้วแกจะให้ฉันบอกพ่อฉันยังไง”

จังหวะนั้น ใจเด็ดเหลือบไปเห็นสรนุชเดินเข้าไปในลิฟต์ ดีใจจะวิ่งไปหาแต่ประตูลิฟต์ปิดเสียก่อน สรนุชไม่เห็นใจเด็ด ได้ยินเสียงเรียกของเขาแว่วๆ คิดว่าตัวเองหูฝาดจึงไม่ได้สนใจอะไรอีก ใจเด็ดมั่นใจว่าสรนุชต้องมางานอะไรสักงานหนึ่งวิ่งไปดูที่บอร์ดซึ่งแจ้งว่ามีงานเลี้ยงอะไร จัดที่ห้องไหน เห็นมีเพียงงานของบริษัทคาบาตี้แสดงความยินดีกับตําแหน่งใหม่ของ พล.อ.สรยุทธติดอยู่ ใจเด็ดสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที...

ที่ห้องจัดงานเลี้ยงฉลองตําแหน่งที่ปรึกษาให้ พล.อ.สรยุทธ มีนักข่าวมารุมทําข่าวกันมากมาย คุณหญิงเลิศหล้ากับ พล.อ.สรยุทธนั่งอยู่โต๊ะเดียวกับสมพล โดยมีพิภพและผู้ถือหุ้นรายใหญ่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย ได้เวลาเริ่มงาน  พิธีกรบนเวทีประกาศเชิญสมพลในฐานะกรรมการผู้จัดการบริษัทคาบาตี้ขึ้นมากล่าวเปิดตัว พล.อ.สรยุทธที่มารับตำแหน่งที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ของบริษัท เสียงตบมือให้เกียรติดังกระหึ่ม

ณวัตยืนอยู่หน้างานคอยชะเง้อคอมองหาสรนุชด้วยความกระวนกระวายใจ งานเริ่มแล้วทำไมสรนุชยังไม่มาสักที จังหวะนั้น สรนุชเดินเลี้ยวมุมตึกเข้ามาเห็นณวัตถึงกับงงมาได้อย่างไร

“แปลกใจหรือครับ พอดีคุณพ่อกับคุณแม่คุณกลัวว่าคุณจะเหงาก็เลยให้ผมมาด้วย...นุชรู้มั้ยครับว่านุชสวยมาก” ณวัตปากหวานจนเลี่ยน สรนุชเอียนกับคำหวานจอมปลอม รีบเดินเลี่ยงเข้างาน ต้องชะงักที่เห็นพ่อตัวเองยืนกล่าวขอบคุณคณะผู้บริหารอยู่บนเวที โดยมีสมพลและผู้บริหารคนอื่นๆยืนอยู่ด้วย ณวัตตามมายืนใกล้ๆ

“คุณพ่อคุณ รับเป็นที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ให้กับทางคาบาตี้ของเรา”

สรนุชตกใจมาก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าที่แท้ตัวเองถูกหลอกให้มางานนี้ หันหลังจะกลับ ณวัตดึงแขนเธอไว้ขอให้อยู่รอรับตำแหน่งใหม่ก่อน สรนุชยิ่งงงหนัก ตำแหน่งบ้าบออะไร สมพลซึ่งอยู่บนเวทีเห็นสรนุชยืนอยู่ที่ประตูทางเข้า รีบประกาศทางไมโครโฟน

“มาแล้วครับ เจ้าหญิงแห่งคํ่าคืนนี้ ขอเสียงตบมือให้กับคุณสรนุช...ลูกสาวคนเดียวของ พล.อ.สรยุทธด้วยครับ” เสียงประกาศของสมพลและเสียงตบมือของแขกเหรื่อดังไปทั้งชั้นจัดงาน

ใจเด็ดกับเกริกไกรมาถึงหน้างานพอดีถึงกับชะงัก ยิ่งได้ยินเสียงสมพลประกาศยกย่องสรนุชที่ทุ่มเทขนาดลงทุนไปคลุกคลีอยู่ที่หนองระบือร่วมสามเดือน จนได้แผนยุทธศาสตร์ที่จะทำให้ยอดขายรถไถของบริษัทเพิ่มขึ้นในไตรมาสสุดท้ายของปี ทั้งๆที่ไม่เคยขายได้ หัวใจของใจเด็ดเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ

ณวัตได้ทีรีบดึงสรนุชขึ้นมาบนเวที ระหว่างนั้น อรอนงค์กับสุบินเพิ่งมาถึงงาน เห็นสรนุชยืนเด่นอยู่บนเวทีหันมองหน้ากันงงๆ ตกลงงานเลี้ยงฉลองของใครกันแน่ อรอนงค์ตกใจแทบช็อกเมื่อเหลือบไปเห็นเกริกไกรกับใจเด็ดยืนหลบมุมอยู่แถวประตูทางเข้า รู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก จะต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ๆ

ooooooo

เป็นอย่างที่อรอนงค์คาด ทันทีที่สมพลประกาศมอบตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายให้สรนุช ใจเด็ดทนฟังต่อไปไม่ไหว เดินหน้าบอกบุญไม่รับขึ้นไปหาสรนุชบนเวที สรนุชตกใจที่เห็นใจเด็ดพยายามจะเล่าความจริงให้ฟัง แต่เขาเจ็บปวดเกินกว่าจะฟัง และที่สำคัญสิ่งที่เขาเห็นและได้ยิน  อธิบายทุกอย่างชัดเจนแล้ว ณวัตไม่พอใจตะโกนเรียก รปภ.ให้มาลากตัวใจเด็ดกับเกริกไกรออกไปจากงาน รปภ.ต่างกรูกันเข้ามาจับตัวเกริกไกรไว้

“นี่ใช่มั้ย ธุระด่วนที่คุณบอกว่าจะต้องรีบกลับมากรุงเทพฯ...ธุระของคุณคือการกลับมารับตำแหน่งใหม่กับไอ้บริษัทนี่ใช่ไหม...ผมอยากถามคุณคำเดียว...คุณทำได้ยังไง” สิ้นเสียงใจเด็ด รปภ.อีกกลุ่มหนึ่งเข้ามา

รวบตัวใจเด็ดลากออกไป สรนุชพยายามร้องห้าม แต่เปล่าประโยชน์ รปภ.ลากใจเด็ดกับเกริกไกรออกไปนอกงาน สรนุชรีบวิ่งตามจนทัน เห็น รปภ.เหวี่ยงใจเด็ดกับเกริกไกรลงไปกองกับพื้น จะเข้าไปช่วยแต่ณวัตคว้าแขนไว้

“คุณสร้างเรื่องทุกอย่างขึ้นมา แม้แต่เรื่องที่คุณเลิกกับแฟน” ใจเด็ดต่อว่าสรนุชด้วยแววตาปวดร้าว

สรนุชอ้าปากจะอธิบาย แต่ณวัตสั่งให้ รปภ.คุมตัวเธอไว้ ณวัตกับใจเด็ดมีปากเสียงกัน ณวัตไม่พอใจต่อยใจเด็ดจนล้มควํ่า สรนุชดิ้นหนีจาก รปภ.ได้ รีบวิ่งเข้ามาดู

ใจเด็ดด้วยความเป็นห่วง แต่เขาสะบัดมือเธอออก

“จำได้ไหม ที่คุณเคยบอกว่าคุณอยากเจอผู้ชายที่เป็นเหมือนควาย” ใจเด็ดจ้องหน้าสรนุชเขม็ง

“ฉันจำได้”

“คุณเจอเขาแล้ว...ผมเองที่เป็นควายให้คุณหลอกใช้มาตลอด” ใจเด็ดพูดจบ ผละจากไปอย่างเจ็บปวดใจเกริกไกรจะตามแต่ใจเด็ดขอร้องไม่ให้ตาม ขออยู่คนเดียวสักพัก แล้วเดินออกไป อรอนงค์วิ่งตามมาทันเกริกไกร พยายาม จะเล่าความจริงให้ฟัง ทีแรกเกริกไกรปฏิเสธว่าไม่ต้องการฟังเรื่องโกหก

อรอนงค์ต้องขอร้องให้ฟังเธอก่อนถ้าอยากรู้ความจริง เกริกไกรถึงได้ยอมฟัง เธอเล่าว่าสรนุชกับเธอเป็นพนักงานของบริษัทรถไถจริงๆ ตอนแรกที่พวกเธอไปหนองระบือ  คิดแค่อยากจะได้ข้อมูลเพียงอย่างเดียว แต่พออยู่ๆไปความรักและความเอื้ออาทรของทุกคนที่หนองระบือ ทำให้พวกเธอไม่อยากโกหกอีกต่อไป

“แต่คุณอรก็ยังเลือกที่จะโกหก ถ้าผมกับไอ้เด็ดไม่มาเห็นเอง พวกคุณก็คงโกหกพวกเราต่อไป”

“ใครว่าคะ...ยัยนุชเพิ่งไปลาออกแล้วก็ตัดสินใจจะไปบอกความจริงกับคุณใจเด็ดที่หนองระบือ”

“แล้วไอ้ตำแหน่งใหม่ที่ผมได้ยินล่ะ”

อรอนงค์ยืนยันที่พูดมาทั้งหมดเป็นความจริง ส่วนเรื่องตำแหน่งใหม่ เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้นไปได้ เกริกไกรมองตาอรอนงค์ที่เต็มไปด้วยความจริงใจแล้วเชื่อเต็มร้อยว่าเธอพูดความจริง แต่ใจเด็ดคงไม่เชื่อแน่ๆ อรอนงค์ขอร้องให้เกริกไกรช่วยพูดกับใจเด็ดให้ที เกริกไกรจะช่วยพูดให้แต่ไม่รับรองว่าใจเด็ดจะฟังหรือเปล่า

เหตุการณ์เป็นอย่างที่เกริกไกรหวั่น นอกจากใจเด็ดจะไม่ฟังแล้วยังบอกให้เกริกไกรเลิกพูดถึงสรนุชอีกด้วย เขามีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่าต้องคิด พรุ่งนี้เขาจะเข้าไปเอาโฉนดจากพ่อ เกริกไกรสีหน้าครุ่นคิด จะทำอย่างไรให้ใจเด็ดได้เจอกับสรนุช เผื่อจะปรับความเข้าใจกันได้

ooooooo

สรนุชมาถึงที่ทำงานแต่เช้า เอาใบลาออกอย่างเป็นทางการไปยื่นให้สมพลที่ห้องทำงาน สมพลพยายามเกลี้ยกล่อมให้สรนุชเปลี่ยนความตั้งใจ แต่ไม่เป็นผล เธอยังยืนคำเดิม แล้วขอตัวออกไป

“นังนี่...คิดว่าฉันจะยอมปล่อยเธอไปง่ายๆหรือไง” สมพลทุบโต๊ะทำงานปัง ตาวาวอย่างเอาเรื่อง...

หลังจากยื่นใบลาออกเรียบร้อย สรนุชอยากไปเที่ยวเล่นให้สบายใจ ชวนอรอนงค์โดดงานไปด้วยกัน อรอนงค์แนะให้สรนุชไปคุยปรับความเข้าใจกับใจเด็ด ไม่ต้องไปถึงหนองระบือ เธอรู้ว่าตอนนี้ใจเด็ดอยู่ที่ไหนสรนุชมองหน้าเพื่อนรักสีหน้าฉงน...

เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่วางไว้ อรอนงค์รีบโทร.ไปแจ้งความคืบหน้าให้เกริกไกรทราบ ทั้งคู่หวังว่าเมื่อใจเด็ดกับสรนุชได้พูดคุยกันแล้ว อาจจะทำให้ทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดี...

ในขณะเดียวกัน ที่บ้านของใจจอม ใจเด็ดอ้อนวอนขอร้องให้ใจจอมคืนโฉนดที่ดินให้ ทีแรกใจจอมไม่ยอมให้ อ้างว่าที่ดินผืนนี้ได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขา ทำไมเขาจะต้องเอาไปช่วยควายของใจเด็ดด้วย แต่พอเห็นใจเด็ดลงทุนคุกเข่าขอให้เขาคืนโฉนดให้  ใจจอมถึงกับอึ้ง ตัดสินใจโยนโฉนดที่ดินใส่หน้าใจเด็ด

“โฉนดที่แกอยากได้...แล้วแกไม่ต้องกลับมา

เหยียบที่นี่อีก” ใจจอมพูดจบขยับจะไป ใจเด็ดโพล่งขึ้นทันที

“ผมไม่ได้เลือกควาย...แต่พ่อเป็นคนทำให้ผมเลือก”

ใจจอมชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินต่อโดยไม่หันมองใจเด็ดอีกเลย หทัยแม่ของใจเด็ดโกรธแทนลูกชายที่ใจจอมพูดจาไม่รักษาน้ำใจกันบ้าง ใจเด็ดก้มเก็บโฉนดขึ้นมา แล้วกลับไปที่รถของตัวเองที่จอดอยู่หน้าบ้านด้วยหัวใจอ้างว้าง แต่ต้องชะงักเมื่อเจอสรนุชขับรถมาจอดข้างรถของตนเอง ชายหนุ่มยังเสียใจไม่หายที่ถูกหลอกเดินหนีขึ้นรถ สรนุชไม่รอช้าปราดเข้าไปหาด้วยสีหน้างุนงง

“อะไร...นายอยากเจอฉัน แต่พอฉันมา นายกลับเดินหนี”

“ผมไม่ได้อยากเจอคุณ” ใจเด็ดเสียงเขียว สรนุชถึงบางอ้อทันทีว่าโดนอรอนงค์หลอกให้มาเจอใจเด็ด ไหนๆก็มาแล้ว เลยถือโอกาสขอคุยปรับความเข้าใจ แต่ใจเด็ดไม่อยากคุยด้วยก้าวขึ้นรถจะปิดประตู สรนุชคว้าประตูรถไว้ขอร้องให้ฟังคำอธิบายก่อน ที่เธอทำไปทั้งหมดไม่ได้ตั้งใจจะหลอกเขา ใจเด็ดโวยวายทันที

“สามเดือน...สามเดือนคุณยังกล้าบอกว่าคุณไม่ตั้งใจอีกเหรอ”

สรนุชไม่ตั้งใจจริงๆที่ทำไปเพราะความจำเป็น ใจเด็ดลงจากรถมายืนประจันหน้า ตอนนี้เขาไม่เชื่อคำพูดอะไรของเธออีกแล้ว สรนุชน้ำตาเอ่อขึ้นมาด้วยความเสียใจ ใจเด็ดกลับคิดว่าเธอมารยาแกล้งบีบน้ำตา ไล่ให้เลิกขายรถไถแล้วไปเป็นนักแสดงจะเหมาะกว่า สรนุชทั้งโกรธทั้งเสียใจ ตบหน้าใจเด็ดฉาดใหญ่ก่อนจะตะโกนลั่น

“ฉันรักนาย...นี่ต่างหากที่เรียกว่าโกหก นี่ต่างหากที่เรียกว่าการแสดง...พอใจหรือยัง”

“รวมทั้งเรื่องที่ลำธารด้วยใช่มั้ย”

สรนุชต้องการเอาชนะใจเด็ด จึงโกหกว่าใช่ นั่นเป็นแค่ส่วนหนึ่งของการแสดง ใจเด็ดคงไม่หลงเชื่อว่าเธอชอบเขาจริงๆใช่ไหม ใจเด็ดโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ด่าว่าเธอว่าเป็นแค่ผู้หญิงน่ารังเกียจที่มีมารยาไว้หลอกลวงผู้ชาย

“ใช่...แล้วฉันก็ทำสำเร็จเสียด้วย ไม่อย่างนั้นฉันว่านายคงจะไม่โกรธขนาดนี้หรอก”

ใจเด็ดท้าสรนุช ถ้าคิดว่าสิ่งที่เธอทำจะทำให้บริษัทรถไถชนะควายได้ก็ลองดู สรนุชรับคำท้า บอกให้ใจเด็ดเตรียมเก็บควายของเขาเข้าคอกได้เลย เพราะเธอจะทำให้หนองระบือเป็นที่ที่ใช้รถไถมากที่สุดในประเทศ จากนั้นสรนุชกลับขึ้นรถแล้วขับออกไป ทันทีที่พ้นสายตาใจเด็ด สรนุชร้องไห้โฮด้วยความเสียใจ ก่อนจะฮึดสู้ขึ้นมาใหม่ ตั้งใจแน่วแน่จะต้องเอาชนะใจเด็ดให้ได้ ขณะที่ใจเด็ดมองตามรถของสรนุชด้วยความรู้สึกทั้งรักทั้งแค้น

ooooooo

สรนุชรีบไปหาสมพลที่ทำงานแต่เช้าเพื่อขอให้ยกเลิกใบลาออกของเธอ และขอให้เขาส่งเธอกลับไปที่หนองระบือ สมพลยินดีอย่างยิ่งที่สรนุชเปลี่ยนใจ ที่จริงแล้วเขาฉีกใบลาออกของเธอทิ้งตั้งแต่วันนั้นแล้ว

จากนั้น สมพลแฟกซ์คำสั่งแต่งตั้งสรนุชเป็น ผจก.สาขาย่อย จ.สุรินทร์ คนใหม่ไปให้ชิดชัยซึ่งกำลังตกลงธุรกิจอยู่กับผู้พันชาญณรงค์จะให้เป็นตัวแทนจำหน่ายรถไถ ชิดชัยถึงกับเข่าอ่อน ทำกระดาษแฟกซ์หลุดมือ ช่อผกาก้มลงอ่านด้วยความอยากรู้อยากเห็น ต้องตกใจเมื่อเห็นรูปถ่ายสรนุช

“คำสั่งแต่งตั้ง ผจก.คนใหม่...นี่มันอะไรกัน ยัยนี่เป็นอะไรกับคาบาตี้ อธิบายมาให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้” ช่อผกาเสียงเขียวขึ้นมาทันที หลังจากได้ฟังเรื่องราวของสรนุชจากปากของชิดชัยแล้ว ช่อผกาต้องการเปิดโปงสรนุชเพื่อแก้แค้นที่มาแย่งตำแหน่งเทพีควายไปจากเธอ จึงอัดสำเนาแฟกซ์ไว้ปึกใหญ่ แล้วเอาไปแฉกลางตลาด

“นังสรนุชที่ทุกคนโหวตให้เป็นเทพีหนองระบือ ที่แท้มันก็คือคนของคาบาตี้ปลอมตัวเข้ามา”

สมหญิง ภิรมย์ และเจนจิรา มาเดินซื้อของในตลาดได้ยินเสียงช่อผการีบแหวกฝูงชนเข้ามาดู สมหญิงกับภิรมย์ทนเห็นสรนุชถูกใส่ร้ายไม่ได้เข้าไปต่อว่า

ช่อผกาว่าทำไมถึงจองเวรสรนุชไม่เลิก

“จองเวรเหรอ...ฮึ...ถ้างั้นก็แหกตาดูสิว่านี่อะไร” ช่อผกาว่าแล้วยื่นสำเนาแฟกซ์ให้ดู ทั้งคู่ถึงกับอึ้ง เจนจิรา เห็นช่องทางจะกำจัดเสี้ยนหนามหัวใจคว้าสำเนาแฟกซ์มาหนึ่งแผ่น รีบเอาไปให้โชคชัยดู โชคชัยกลับไม่สนใจ

“ถ้าคุณคิดว่าความจริงเรื่องคุณสรนุชเป็นคนของคาบาตี้จะทำให้ผมเกลีดเธอละก็ คุณคิดผิด การที่เราจะรักใครสักคน ไม่ว่าคนคนนั้นจะชั่วจะเลวแค่ไหน เราก็ไม่อาจเลิกรักได้”

“นายกฯต่างหากที่คิดผิด...ที่เจนมาบอกนายกฯเพราะนี่เป็นโอกาสของนายกฯต่างหาก นายกฯก็รู้ว่าหัวหน้าเกลียดพวกคาบาตี้มากแค่ไหน แล้วถ้าหัวหน้ารู้ ความจริงเรื่องคุณสรนุชเป็นคนของคาบาตี้ นายกฯคิดว่า หัวหน้าจะรับเรื่องนี้ได้งั้นหรือ” เจนจิรายิ้มร้ายเมื่อเห็นโชคชัยคิดคล้อยตามคำพูดของเธอ...

ทันทีที่ใจเด็ดกลับถึงสถานีบำรุงพันธุ์สัตว์ เจนจิรารีบนำเรื่องสรนุชไปฟ้องเป็นการใหญ่ แต่ต้องหน้าแตก เมื่อใจเด็ดรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว และขอตัวกลับที่พัก เจนจิราจะตามเกริกไกรเข้ามารั้งตัวไว้ขอร้องไม่ให้ตาม เจนจิรางง ใจเด็ดรู้เรื่องสรนุชจะมาเป็น ผจก.สาขาย่อย จ.สุรินทร์ คนใหม่ของบริษัทรถไถได้อย่างไร เกริกไกรจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง เจนจิราไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยรีบตามไปปลอบใจใจเด็ด ดึงมือเขามากุมไว้

“อะไรที่มันผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะค่ะ...หัวหน้ายังมีเจนนะคะ”

ใจเด็ดรู้ดีว่าเจนจิรารู้สึกอย่างไรกับตนเอง รีบดึงมือออก แล้วตบไหล่เธอเบาๆ ขอบคุณมากที่เธอคอยเป็นกำลังใจให้ แล้วขอตัวไปพักผ่อน จังหวะที่ใจเด็ดหันหลังจะเดินกลับที่พัก เจนจิราโผกอดเขาจากด้านหลัง ใจเด็ดขอร้องให้ปล่อย เดี๋ยวใครมาเห็นจะไม่ดี เจนจิรา

ไม่สนใจ คราวนี้เธอจะไม่ปล่อยเขาให้ใครอีกแล้ว เธอพร้อมจะสู้เคียงข้างเขา ไม่ว่าสรนุชจะมารูปแบบไหน ใจเด็ดไม่สบายใจที่เจนจิรารุกเร้าเขาบ่อยครั้งขึ้น

ooooooo

ขณะที่ชิดชัยเกณฑ์พนักงานในบริษัทรถไถมาถึือป้ายรอต้อนรับสรนุชตั้งแต่ไก่โห่ พวกกระบือบาลก็เตรียมรับมือสรนุชเช่นกัน ใจเด็ดสั่งให้ทุกคนที่สถานีฯหาไม้มาทำป้ายขับไล่ แล้วนำไปติดตามเส้นทางที่รถของสรนุชจะแล่นผ่าน ทันทีที่สรนุชเลี้ยวรถเข้าถนนมุ่งหน้าสู่บ้านหนองระบือ ต้องเหยียบเบรกกะทันหัน อรอนงค์ไม่ทันระวังตัวแทบจะหล่นจากเก้าอี้ โวยวายลั่นทำไมต้องเบรกแบบนี้ด้วย สรนุชชี้ให้เพื่อนรักดูป้ายประท้วงข้างทาง

“เอ่อ...แกกลับตอนนี้ยังทันนะนุช”

“กลับทำไม...เรื่องสนุกกำลังจะเริ่ม ฮึ...นายใจเด็ด นายมาแรงเท่าไหร่ ฉันก็จะแรงกลับไปเท่านั้น” สรนุชมุ่งมั่นจะเอาชนะใจเด็ดให้ได้ ดังนั้น พอมาถึงบริษัทคาบาตี้สาขาย่อย จ.สุรินทร์ สรนุชสั่งให้พนักงานทุกคนเดินตามแผนการที่เธอวางไว้ นั่นคือแผนแย่งมวลชน ทุกคนต้องลงพื้นที่ไปสัมผัสกับชาวบ้านให้มากที่สุด

“ฉันต้องการเห็นรถไถคาบาตี้ขายได้ห้าคันแรกภายในอาทิตย์นี้”

เสียงปลุกเร้าของสรุนุช ทำให้พนักงานของบริษัทต่างโห่ร้องกันอย่างฮึกเหิม ทางด้านใจเด็ดไม่ยอมน้อยหน้า เรียกประชุมเจ้าหน้าที่ของสถานีฯทุกคน ให้เตรียมรับมือกับพวกรถไถ ประกาศลั่นจะไม่ยอมให้พวกนั้นขายได้แม้แต่ล้ออะไหล่สักหนึ่งล้อ...

ใจเด็ดอ่านเกมออก หลังจากสรนุชแวะไปสั่งงานที่บริษัทแล้ว คงต้องไปออดอ้อนให้โชคชัยช่วยจึงไปดักรออยู่หน้าที่ทำการ อบต. สักพัก สรนุชปรากฏตัวขึ้นตามคาด ใจเด็ดไม่รอช้าเข้าไปต่อว่าฉอดๆ ทั้งคู่ปะทะคารมกันอย่างดุเดือด ใจเด็ดเถียงสู้ไม่ได้ ปรี่เข้าหาด้วยความโมโห สรนุชเห็นท่าไม่ดีร้องขอความช่วยเหลือลั่น

โชคชัยปราดเข้ามาผลักใจเด็ดออก หญิงสาวได้ทีแกล้งโวยวายหาว่าใจเด็ดจะทำร้าย ใจเด็ดยิ่งโกรธจะเข้าไปเอาเรื่อง โชคชัยรีบเอาตัวขวางไว้ ใจเด็ดชะงัก

“ก็ได้...ผมขอเตือนนายกฯ เอาไว้ตรงนี้แล้วกันว่า ระวังผู้หญิงคนนี้ไว้ให้ดี” ใจเด็ดทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป...

สรนุชได้โชคชัยเป็นพวกโดยไม่ยากเย็นอะไรนัก เพราะเขามีใจให้เธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แถมยังคอยพูดตอกยํ้าความในใจที่เขามีให้เธอฟังอยู่ตลอด สรนุชอึดอัดใจรีบขอตัวกลับ อ้างมีงานต้องทำอีกหลายอย่าง...

ในเวลาต่อมา ผจก.สาวคนใหม่เปิดศึกกับพวกกระบือบาลเต็มรูปแบบ สั่งให้พนักงานของบริษัทเอาใบปลิวเชิญชวนมาร่วมงานเปิดตัวรถไถคาบาตี้ไปแจกให้ชาวบ้านที่ตลาด โดยมีโคโยตี้เต้นโชว์เรียกร้องความสนใจ ใจเด็ดรู้ข่าวนี้ถึงกับหน้าเครียด เจนจิราแนะให้ใจเด็ดไปขอให้โชคชัยไปห้ามพวกรถไถให้ ใจเด็ดส่ายหน้า

“ไม่มีประโยชน์หรอก ตอนนี้นายกฯ คงจะเป็น พวกนั้นไปอีกคนแล้ว”

“เฮ้อ...ร้ายจริงๆ ไม่คิดเลยนะคะว่าคุณสรนุชจะใช้ความรักหลอกใช้นายกฯ” เจนจิราใส่ไฟ เกริกไกร

พยายามแย้งเพราะไม่อยากให้ใจเด็ดมองสรนุชไม่ดี ทำให้เจนจิราไม่พอใจ เกิดมีปากเสียงกัน ใจเด็ดต้องปราม

“อย่าทะเลาะกันได้มั้ย...ในเมื่อเราเตือนพวกนั้นดีๆ แล้วไม่ฟัง ก็จะได้เห็นดีกัน”...

ที่บ้านพักของสรนุช ขณะที่อรอนงค์พยายามพูดให้สรนุชเลิกตั้งแง่กับใจเด็ด นอกจากเธอจะไม่ฟังแล้ว ยังสั่งห้ามอรอนงค์พูดเรื่องนี้อีก ไม่อย่างนั้นจะส่งกลับกรุงเทพฯ อรอนงค์ถึงกับหน้าจ๋อย ระหว่างนั้น มีเสียงผู้พัน ชาญณรงค์ร้องเรียกสรนุชดังขึ้นหน้าบ้านพัก สองสาวแปลกใจออกมาถามเขาว่ามีอะไรกับพวกเธอหรือ

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ พอดีวันนี้ฉันไปรอต้อนรับพวกเธอแต่ไม่ได้เจอ ก็เลยมาเซย์ฮัลโหลที่นี่แทน เป็นยังไงบ้านช่องห้องหับอยู่กันสบายไหม ถ้าไม่ถูกใจจะย้ายไปอยู่หลังอื่นก็ได้นะ บ้านฉันมีหลายหลัง”

สองสาวถึงบางอ้อทันทีว่าบ้านที่พวกเธอพักเป็นบ้านของผู้พันชาญณรงค์ สรนุชแปลกใจ ทำไมชิดชัยถึงไม่บอกเธอก่อน ผู้พันชาญณรงค์เป็นคนสั่งไม่ให้ชิดชัยบอก กลัวพวกเธอจะเกรงใจ ส่วนเรื่องค่าเช่าก็ไม่ต้องห่วง เขาไม่เก็บเงิน ถ้าสรนุชต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกเขาได้ เขายินดีช่วยทุกอย่างเราเป็นพวกเดียวกันอยู่แล้ว

สรนุชเห็นผู้พันชาญณรงค์มีบ้านหลายหลัง แถมเป็นเจ้าของที่ดินในหนองระบืออีกหลายแปลง คิดแผนการบางอย่างขึ้นมาได้ จะขอยืมที่ดินว่างๆ ของผู้พันชาญ–ณรงค์สักผืน จะเอาไว้สาธิตรถไถ...

คํ่าวันเดียวกัน อรอนงค์ลอบออกจากบ้านพักไปพบกับเกริกไกรเพื่อปรึกษาหารือ หาทางช่วยให้ใจเด็ด กับสรนุชปรับความเข้าใจกัน แต่ทั้งคู่กลับเปิดเผยแผนการของฝ่ายตนเองไม่ได้ พร้อมใจกันถอนใจ หนักใจ

“แล้วอย่างนี้เราจะนัดเจอกันทำไมคะ”

“เรื่องนั้นผมตอบได้ เพราะผมอยากเจอคุณอรไงครับ” เกริกไกรว่าแล้ว เอื้อมมือไปจับมืออรอนงค์ไว้ หญิงสาวเขินอายสะบัดมือเขาออก เกริกไกรอมยิ้มอย่างมีความสุข

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ
21 มิ.ย 2564

02:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 21 มิถุนายน 2564 เวลา 06:17 น.