ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ตะวันเดือด

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ยศออกมารับหน้าจรัญกับนายอำเภอและสมุน จรัญเห็นยศถือปืนทหารม้าของสาโรจน์ก็จำได้ กระชากปืนไปควงแล้วใช้พานท้ายตบยศจนสลบ

เฮียเส็งไม่พอใจที่ถูกจรัญมาเหยียบจมูกถึงถิ่น ทำฮึดฮัดจะเอาเรื่อง ครกสะกิดเตือนตามเคยว่าอย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือเลย เฮียเส็งจึงวางปืนลง จรัญพยักหน้าให้ลูกน้องบุกไปหาสาโรจน์ข้างบน

สาโรจน์กำลังเผชิญหน้ากับศักดาอยู่ สาโรจน์ท้าศักดาให้ฆ่าตนเหมือนอย่างที่ฆ่าภูผาเลย ศักดายืนยันว่าตนไม่อยากฆ่าแต่ภูผาบังคับให้ตนลงมือ สาโรจน์ย้อนถามว่าแล้วที่ส่งคนไปฆ่าตนกับภูตะวันใครบังคับ

ศักดาบอกว่าสาโรจน์เข้าใจผิด ทันใดนั้นศักดาเสียสมาธิเพราะเหลือบเห็นคนย่องมาที่หน้าประตู สาโรจน์อาศัยจังหวะนั้นถีบศักดาจนหงายไปทั้งเก้าอี้ แล้วชักปืนตัวเองออกมายิงทะลุประตูออกไป

จรัญสั่งสมุนล้อมเข้าไปทั้งทางประตูและหน้าต่าง แต่ไม่ว่าทางไหนก็ถูกสาโรจน์สอยร่วงหมด วันชัยยังนั่งรออยู่ในรถอย่างใจเย็น มันไม่เชื่อว่าจรัญจะล้อมจับสาโรจน์ได้

สาโรจน์ลากศักดาเป็นตัวประกันลงมาข้างล่าง เปิดฉากยิงใส่พวกจรัญหูดับตับไหม้ พวกสมุนของจรัญปอดแหกหลับหูหลับตายิง ศักดาตะโกนว่า “อย่ายิง...อย่า นี่ฉันเอง ศักดา”

ปรากฏว่า ศักดาปลอดภัยส่วนสมุนของจรัญถูกสอยเรียบ

ooooooo

ที่ข้างล่างของโรงแรม ทั้งจรัญ วันชัย ก้อนและสมุน รวมทั้งนายอำเภอกับผู้ช่วยถาวรและสมใจคอยฟังข่าวอยู่ มีเฮียเส็งกับครกมองลุ้นๆ

จรัญสั่งก้อนให้ขึ้นไปดูข้างบน ไม่ทันที่ก้อนจะขึ้นไป สาโรจน์ก็ลงมาโดยมีศักดาเป็นตัวประกัน จรัญอุทานเรียกสาโรจน์ แต่สาโรจน์ไม่รู้จักจรัญถามว่าแกชื่อจรัญใช่ไหม ศักดารีบบอกจรัญว่า

“อย่าทำอะไรบ้าๆนะจรัญ ถ้าฉันตายไปละก็แกเดือดร้อนแน่” แล้วหันบอกนายอำเภอ “นายอำเภอปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง คุณรับผิดชอบไหวหรือ”

นายอำเภอจึงสั่งถาวรให้ไปเจรจากับคนร้ายตามเคย ถาวรหน้าเหลือสองนิ้วเดินหงอเข้าไปหาสาโรจน์แนะนำตัวเอง ว่าเป็นผู้ช่วยนายอำเภอของภูพระกาฬ ถามว่า “พี่มีอะไร

จะให้ผมรับใช้บ้างครับ”

“ทุกคนหลีกทางให้ฉัน ถ้าใครขวางละก็นายศักดาหัวกระจุยแน่” สาโรจน์ประกาศกร้าวแล้วคุมตัวศักดาฝ่าวงล้อมของพวกจรัญและนายอำเภอไป เฮียเส็งฉวยโอกาสนั้นโยนปืนที่สาโรจน์ฝากไว้ให้เขา จรัญมองหน้าเฮียเส็งอย่างไม่พอใจ เฮียหันมองยักคิ้วแผล็บทำนองว่า “มีอะไรไหม?”

วันชัยมองสาโรจน์ที่คุมตัวศักดาออกไปอย่างอาฆาตแค้น ส่วนเพชรรุ้งจะตามไปช่วยพ่อ ศักดาบอกว่าให้เพชรรุ้งกับพลอยขวัญถอยไปเสียเรื่องนี้ลูกไม่เกี่ยว สาโรจน์ได้ยินชื่อพลอยขวัญก็ชะงัก ศักดาบอกว่าเธอคือลูกสาวของภูผา ตนรับปากกับอุษาไว้ว่าจะเลี้ยงเหมือนลูกแท้ๆ

สาโรจน์หันมองพลอยขวัญเต็มตาก่อนบอกศักดาว่า

“ถือว่าดวงแกยังดีศักดา แต่ถ้ามีคราวหน้าอีกละก็ฉันเด็ดหัวแกแน่” พูดแล้วผลักศักดาล้มลง กระหน่ำยิงใส่พวกจรัญในโรงแรม วิ่งออกมาเป่านกหวีดดังลั่น พริบตานั้นม้าคู่ใจของเขาก็วิ่งมาหา เขากระโดดขึ้นหลังทั้งที่มันยังวิ่งอยู่ ควบตะบึงไปอย่างเร็ว พลอยขวัญยกปืนจะยิงสาโรจน์ ศักดาร้องห้าม
“พลอยขวัญ อย่ายิงเขา ห้ามใครทำร้ายเขาเด็ดขาด นี่เป็นคำสั่ง”

สาโรจน์ควบม้าหายไปในความมืด วันชัยสั่งสมุนให้ออกรถขับตามม้าของสาโรจน์ไปกระชั้นชิด แต่ขณะที่จรัญชักปืนจะตามไป ถูกศักดาชักปืนออกมาขวางไว้ จรัญยกปืนเล็งตวาดว่า

“แกมีสิทธิ์อะไรมาขวางฉัน”

เมื่อหัวหน้าประจันหน้ากันเช่นนี้ ลูกน้องและพวกของทั้งสองฝ่ายก็ชักปืนออกมาเล็งใส่กัน จรัญปรามศักดาว่าเขากำลังปกป้องคนร้ายอยู่ ศักดาตอบอย่างไม่ยี่หระว่า

“ฉันไม่สน เขาเป็นเพื่อนฉัน ถ้าใครแตะต้องเขา ฉันยิงแน่”

จรัญมองศักดาอย่างแค้นใจ ข้างๆจรัญ เพชรรุ้งง้างนกปืนเล็งใส่และข้างหลังเฮียเส็งก็เล็งปืนใส่หัวพร้อมจะยิง เฮียเส็งอยากเหนี่ยวไกใจแทบขาด แต่ติดที่ตัวเองก็ถูกก้อนลูกน้องจรัญจ่อปืนใส่อยู่เช่นกัน

รานีรู้ข่าวจากหลงว่าสาโรจน์มาที่โรงแรมสันติภาพ เธอวิ่งออกไปด้วยความดีใจ  แต่ช้าไปแล้วไม่มีแม้แต่เงาของสาโรจน์อยู่ที่นั่น

สถานการณ์ที่โรงแรมตึงเครียด เพราะการเล็งปืนคุมเชิงกันอยู่ของฝ่ายศักดากับจรัญ นายอำเภอหดหัวอยู่หลังโต๊ะ สั่งถาวรให้ไปเจรจากับสองฝ่าย ถาวรหน้าซีดเป็นไก่ต้ม สมใจจึงออกไปพูดกับทุกคนว่า

“ทุกคนในฐานะที่ผมเป็นผู้รักษากฎหมายของเมืองนี้ ผมขอให้ทุกคนเชื่อใจผม ลดปืนลงเถอะครับ ผมจะเป็นพยานให้เอง ถ้ามีใครเหนี่ยวไกละก็ ผมจะถือว่าเขาเป็นคนร้ายทันที”

ทุกคนจึงยอมลดปืนลง จรัญมอง เพชรรุ้งพูดอย่างอาฆาตว่า “แล้วเราจะได้เห็นดีกัน สาวน้อย”

ooooooo

ฝ่ายวันชัยที่ให้สมุนขับรถไล่ตามม้าของสาโรจน์ไป หมายเอาคืนที่ถูกสาโรจน์ทำให้ตนเสียแขนไปข้างหนึ่ง แต่ฝีมือโจรขี้ยาอย่างวันชัยหรือจะสู้ทหารเก่านักฆ่ามือฉกาจอย่างสาโรจน์ วันชัยใช้ทั้งปืนทั้งระเบิดหมายให้สาโรจน์กลายเป็นจุล ระดมยิงใส่หูดับตับไหม้ แต่พอสิ้นเสียงปืนสาโรจน์ก็ชักม้าผงาดขึ้นมาอีก

ครั้นวันชัยใช้ระเบิด พอควันจางร่างสาโรจน์ก็หายไปแล้ว มาโผล่อีกทีที่ข้างหลังของวันชัยนั่งเอง แต่ระเบิดลูกที่สอง ทำให้สาโรจน์บาดเจ็บขาหักกระดูกแทงทะลุเนื้อออกมา วันชัยหัวเราะอย่างผู้ชนะ ย่างสามขุมพร้อมดาบในมือจะชำแหละสาโรจน์เสียให้สาแก่ใจ

แม้จะบาดเจ็บสาหัส จนลุกไม่ขึ้น แต่ม้าแสนรู้ของสาโรจน์ก็ช่วยเขาจนลุกขึ้นนั่งได้ สาโรจน์คว้าปืนใกล้มือยิงสวนดาบของวันชัยทะลุไประเบิดหัวมันกระจุย แต่เขาเองก็แน่นิ่งไป ไม่มีใครรู้ว่าเป็น...หรือตาย...

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้นจากรัตติกาลอันหฤโหด...เจ้าสายฟ้าม้าแสนรู้ของสาโรจน์ กลับมาหาเจ้าของ พยายามเอาจมูกดุนให้เขารู้สึกตัว แต่ดูเหมือนจะไร้วี่แวว...
ที่กระท่อมของสาโรจน์ นกเหยี่ยวตัวนั้นมาร้องอยู่หน้าบ้านจนภูตะวันตื่น เขานิ่งฟังเสียงนกเหยี่ยวอย่างสังหรณ์ใจ ออกมาดูเห็นนกเหยี่ยวร้องไม่หยุด เขาพึมพำ... “อาสาโรจน์”

รานีขี่ม้ามาถึงบริเวณที่สาโรจน์ปะทะกับวันชัย เธอรีบลงจากหลังม้าหลบหลังหินก้อนใหญ่แอบดูเห็นจรัญ ก้อน และสมุน กำลังรุมดูศพของวันชัยอยู่ จรัญคำรามคลั่งถามหาคนที่ฆ่าพี่ชายตน ก้อนบอกว่าคงหนีไปไกลแล้ว พวกตนกำลังตามอยู่

“ฆ่ามัน...ไอ้สาโรจน์ ทุกคนที่อยู่กับมัน ทุกคนที่สนิทกับมัน ฆ่าให้หมด มึงได้ยินไหม ฆ่าให้หมด!”

รานีเห็นและได้ยินความอาฆาตพยาบาทของจรัญ เธอหวั่นใจ นึกเป็นห่วงสาโรจน์ขึ้นจับใจ กลับไปนั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจที่สาโรจน์เข้าภูพระกาฬแต่ไม่ยอมบอกตน จนเวลานี้ตนไม่รู้จะตามหาเขาได้ที่ไหน...

ศักดาถูกเอาตัวไปขังไว้ที่ว่าการอำเภอจนกว่าจะทราบแน่ชัดว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น สมใจถามว่า บอกได้ไหมว่ามือปืนที่ชื่อสาโรจน์มาที่นี่ทำไม และเรื่องอะไรที่เขาต้องปกป้องสาโรจน์

“เขาเป็นเพื่อนของฉัน แค่นั้นพอจะเป็นเหตุผลได้รึเปล่าคุณผู้ช่วย”

ขณะนั้นเอง จรัญกลับเข้ามา ตรงไปหาศักดาบอกว่าเมื่อคืนพี่ชายตนถูกฆ่าตายตอนออกตามล่าสาโรจน์ แต่สาโรจน์หนีไปได้ ศักดาแสดงความเสียใจด้วย ถูกจรัญตวาดว่า

“ฉันต่างหากที่ต้องพูดประโยคนั้น” แล้วจรัญก็พล่ามว่าที่ผ่านมาตนนับถือและเกรงใจศักดามาตลอด แต่ตอนนี้ความรู้สึกนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว เพราะเพื่อนเขาฆ่าพี่ชายตนแล้วพูดใส่หน้าว่า “กูจะฆ่ามึง!”

“คนของไร่ฟ้ารุ่งต้องไม่ปล่อยแกไว้แน่ ที่สำคัญฉันเองก็พอจะมีเส้นสายอยู่บ้าง แล้วแกจะฆ่าฉันโดยไม่ติดคุกได้ยังไง” ศักดาถาม

“กูมีวิธี มึงคอยดูก็แล้วกัน” จรัญตะคอก จากนั้นก็ไปที่ว่าการอำเภอสั่งถาวรให้บอกนายอำเภอไปหาตนที่บ้านเดี๋ยวนี้ เมื่อนายอำเภอไปหา จรัญคร่ำครวญถึงวันชัยผู้เป็นพี่ชายว่าเคยอดมื้อกินมื้อมาด้วยกัน เคยปกป้องดูแลตนมาตั้งแต่เล็ก แต่ต้องมาตายอย่างน่าอนาถด้วยฝีมือของศักดากับสาโรจน์

นายอำเภอรับปากจะแจ้งข้อหาฆาตกรรมศักดา ถ้าไม่ได้ก็จะแจ้งข้อหาสมรู้ร่วมคิดให้ แต่จรัญไม่ได้ต้องการแค่นั้น เขาต้องการให้เอาถึงตาย สั่งให้ฆ่าศักดาเสียด้วยวิธีไหนก็ได้ที่ทรมานและถูกกฎหมายที่สุด ครั้นนายอำเภออึกอัก จรัญตะคอก “หรือจะให้ฉันฆ่านาย!!”

จากนั้นสั่งก้อนกับสมุนให้ตามไปสังเกตการณ์ ถ้านายอำเภอทำไม่สำเร็จให้ลงมือเองทันที

ooooooo

เหมือนศักดาจะรู้ชะตากรรมตัวเอง เขาขอกระดาษปากกาจากสมใจเพื่อมาเขียนพินัยกรรม เมื่อเพชรรุ้งกับพลอยขวัญกับยศมาเยี่ยม เขามอบจดหมายให้เพชรรุ้งกำชับว่าเก็บให้ดี มันคือพินัยกรรม ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับตนให้เปิดอ่านต่อหน้าสมาชิกของพวกเราทุกคน สอนลูกทั้งสองว่า

“ชีวิตของพ่อตอนนี้กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ลูกสองคนจำไว้ ต่อไปต้องสามัคคีกัน ต้องปกป้องไร่ฟ้ารุ่งของเราให้ถึงที่สุด” แล้วบอกยศ “ยศ ฝากดูแลลูกๆ ของฉันด้วยนะ”

ศักดาเตือนยศให้ระวังตัวเอาไว้ด้วย เพราะการนัดพบระหว่างตนกับสาโรจน์เป็นความลับแต่ทำไมพวกจรัญรู้ แสดงว่าต้องมีพวกเราบางคนเป็นหนอนบ่อนไส้ แต่ก็บอกยศว่า “ไม่ใช่นาย ฉันมั่นใจต้องเป็นคนอื่น”

ข้างที่ว่าการอำเภอ เดชากำลังสุมหัวอยู่กับลูกน้อง เห็นพ่อกับเพชรรุ้งและพลอยขวัญลงมาก็รีบเข้าไปรายงานเอาหน้าว่า ตนวางกำลังไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้ามีอะไรไม่ชอบ มาพากลก็จะแหกคุกพาศักดาหนี

เพชรรุ้งถามว่าเมื่อคืนพาพวกตนไปหาพ่อที่โรงแรม รู้ได้ยังไงว่าพ่ออยู่ที่นั่น ยศเห็นเดชาอึกอักจึงแก้ต่างให้ว่า ตนเป็นคนบอกเดชาเอง แต่เดชาไม่รู้หรอกว่าศักดานัดพบกับสาโรจน์

คอยจนเพชรรุ้งกับพลอยขวัญไปแล้ว ยศลากตัวเดชาเข้าไปเหวี่ยงกระแทกฝาด่า

“ไอ้ระยำ ไอ้ลูกไม่รักดี แกใช่ไหมที่คาบข่าวไปบอกจรัญ” เดชาถามว่าพ่อไม่เชื่อใจตนหรือ “นิสัยแกเป็นยังไงทำไมฉันจะไม่รู้ บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ตกลงแกเป็นคนทำใช่ไหม”

เดชามองหน้ายศอย่างเหี้ยมเกรียมก่อนกระแทกเสียงออกมาอย่างสะใจว่า “ใช่!”

ooooooo

สมุนของจรัญตามรอยเลือดที่หยดเป็นทางของสาโรจน์ไปจนถึงหน้าผาแล้วหายไป มองไปฝั่งตรงข้ามก็ไร้วี่แวว มองลงไปด้านล่างก็เงียบสงบ มันตกลงกันว่ากลับไปรายงานพ่อเลี้ยงดีกว่า

หารู้ไม่ว่า เจ้าสายฟ้าม้าแสนรู้ กำลังย่างเหยาะกลับมาที่หน้ากระท่อมโดยมีร่างสลบของสาโรจน์พาดหลังมาด้วย ภูตะวันตกใจกับสภาพสาหัสของสาโรจน์

นายช่างที่โรงไม้ ซึ่งเคยผ่านสงครามมาแล้ว มาช่วยทำแผลให้สาโรจน์เท่าที่อุปกรณ์และยาที่มีอยู่ บอกภูตะวันว่า สาโรจน์คงต้องพิการไปตลอดชีวิต แต่ตนทำได้แค่นี้จริงๆ

ไม่นาน เมื่อสาโรจน์รู้สึกตัว ภูตะวันถามทันทีว่า เป็นพวกมันใช่ไหมที่ฆ่าพ่อแม่ตน สาโรจน์ไม่อยากให้รู้ จนเมื่อ ภูตะวันรำพึงว่า ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกแล้วสำหรับเขาและตน ตราบใดที่เขาไม่ยอมบอกว่าศัตรูของตนคือใคร ทำให้สาโรจน์ตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับภูผาพ่อของภูตะวันให้เขาได้รับรู้ จนถึงสุดท้าย ไร่ฟ้ารุ่งถูกปล้น พ่อกับแม่เขาถูกฆ่าตาย เก็บศพไว้ในถ้ำด้วยการระเบิดปากถ้ำไม่ให้ใครเข้าออกได้อีก

ฟังสาโรจน์แล้วภูตะวันน้ำตาไหลพราก บอกผู้เป็นอาด้วยแววตามุ่งมั่นว่า

“ตอนนี้ผมเหลือทางเลือกอยู่แค่สองทางเท่านั้น ล่าพวกมัน หรือจะปล่อยให้พวกมันตามล่าไปตลอดชีวิต”

“ความแค้นจะทำลายชีวิตของแกไอ้หลานชาย”

“ผมตัดสินใจแล้วอา!”

ooooooo

ยศโกรธมากเมื่อรู้ว่า เดชาทรยศต่อศักดาเป็นคนขายข่าวให้จรัญ เดชาโต้อย่างท้าทายว่า ตนรู้ว่าศักดาเป็นคนจ้างจรัญให้ฆ่าภูผา แม่ก็ต้องตายไปด้วย ถามว่าพ่อเป็นขี้ข้าให้ศักดาได้ยังไงทั้งๆที่เกิดเรื่องแบบนี้ ยศบอกว่าเขาไม่เข้าใจ ไม่ใช่ความผิดของศักดา

ไม่ว่ายศจะอธิบายอย่างไร เดชาประกาศกร้าวว่าตนจะกำจัดศักดา กำจัดจรัญ จะเล่นงานหมดทุกคนที่ทำให้แม่ต้องตาย ทั้งยังบอกยศด้วยว่า ตนเป็นคนส่ง ย้งกับเหลียง ไปเก็บสาโรจน์กับภูตะวันเอง

“ไอ้โง่ แกคิดเหรอว่านักฆ่าปลายแถวจะกำจัดสาโรจน์ได้” ยศด่า

“ผมรู้และก็รู้ด้วยว่า ถ้าสาโรจน์ไม่ตาย มันจะต้องกลับมาที่ภูพระกาฬเพื่อมาคิดบัญชีกับไอ้ศักดา และรู้ด้วยว่าไอ้จรัญกับไอ้วันชัยมันต้องแก้แค้นไอ้สาโรจน์เหมือนกัน ผมล่อให้พวกมันสามฝ่ายมาเปิดศึกกันที่นี่”

ยศถามว่าขนาดจรัญกับศักดายังตามหาสาโรจน์ไม่เจอแล้วเขาจะเจอได้อย่างไร เดชายิ้มหยันบอกว่าตนรู้จากการสื่อสารระหว่างพ่อกับสาโรจน์ทำให้เดาได้ว่าสาโรจน์อยู่ที่ไหน

แล้วเดชาก็เล่าว่าเขาสังเกตจากการบินไปบินมาของเหยี่ยวตัวนั้นในทิศทางเดิมทุกครั้ง ทำให้มั่นใจว่าสาโรจน์ต้องอยู่ในทิศทางนั้น ยศถามว่าเขาจะแก้แค้นให้ได้อะไรขึ้นมา

ไร่ฟ้ารุ่ง คือสิ่งที่เดชาต้องการ ย้ำว่ามันต้องเป็นของเรา ทุกอย่างที่ตนสูญเสียไป ทั้งสาโรจน์ จรัญและศักดาต้องชดใช้! ยศฟังแล้วตะลึงอึ้งกับความมักใหญ่ใฝ่สูงเหิมเกริมของเดชา

ไม่เพียงเดชาที่มีความแค้นระอุกรุ่นอยู่ในใจ ภูตะวันเองก็มีไฟแค้นสุมอยู่ในอกเช่นกัน เขามุ่งมั่นที่จะกลับไปที่ภูพระกาฬ แม้นายช่างจะเตือนว่าเสี่ยงมาก ภูตะวันก็ยังมุ่งมั่นว่า

“ต่อให้เป็นเมืองนรกผมก็จะไป พวกมันทุกคนจะต้องชดใช้ในสิ่งที่มันทำเอาไว้กับครอบครัวผม!”

ooooooo

ฝ่ายนายอำเภอรับงานจากจรัญแล้วก็ไปนั่งดวดที่โรงแรมเฮียเส็งจนเมา ตกดึกกลับไปที่อำเภอไล่ถาวรกับสมใจให้กลับบ้านไปเสียตนจะสอบสวนศักดา ว่าแล้วก็เอากุญแจไปไขเอาศักดาออกจากห้องขัง

ศักดาเฉลียวใจถามว่านายอำเภอมีแผนอะไรกันแน่ นายอำเภอที่กำลังเมาเต็มที่อธิบายแผนของตนอย่างหมดเปลือกว่า

“ผมไขกุญแจเพื่อเอาตัวคุณมาสอบปากคำ แล้วคุณก็แย่งปืนผม หลังจากนั้นคุณก็ทำร้ายผมด้วยการเอาขวดเหล้าฟาดผม” พลางทำให้ดู

“ไอ้จรัญมันสั่งให้แกฆ่าฉันใช่ไหม”

“ถูกต้อง โดยสรุปคือพอผมได้โอกาส ผมก็เลยชักปืนสำรองออกมาแบบนี้” พูดแล้วหยิบปืนจากลิ้นชัก “แล้วก็ยิงคุณ คุณศักดา”

นายอำเภอเอาปืนออกมายิงจริงๆ ดีที่ศักดาระวังตัวจึงหลบได้ทัน หลบไปหลังโต๊ะคว้าข้าวของต่อสู้กระทั่งเข้าคลุกแย่งปืนจากนายอำเภอไปได้ นายอำเภอร้องเสียงหลง “อย่ายิง... อย่ายิง”

ศักดาด่านายอำเภอที่เป็นเจ้าหน้าที่มือถือสากปากถือศีล นายอำเภออ้างว่าตนถูกจรัญบังคับ เมื่อศักดาจะหนี นายอำเภอพุ่งไปคว้าปืนยาวที่แขวนอยู่วิ่งไล่ยิงศักดาไปหน้าที่ว่าการอำเภอตะโกนว่าคนร้ายแหกคุก

ศักดาวิ่งหนีพลางหันมายิงตอบโต้ นายอำเภอถูกยิงเข้ากลางอกล้มลงตายคาที่ ชาวบ้านต่างพากันวิ่งออกมาดู ก้อนตะโกนว่า “เฮ้ย ไอ้ศักดามันยิงนายอำเภอ ฆ่ามัน!” ทำให้ศักดาปาปืนทิ้งแล้ววิ่งหนีไป

ทันใดนั้น ยศกับเดชาและสมุนอีกสองคนขี่ม้ามาปาดหน้าพวกก้อนที่ไล่ยิงศักดา พวกยศมีผ้าผูกอำพรางใบหน้าทุกคน ยศตะโกน เมื่อมีรถโฉบเข้ามา “คุณศักดาขึ้นรถ” มีคนบนรถช่วยกันดึงเขาขึ้นรถแล้วขับหายไปในความมืด

ooooooo

สาโรจน์พ้นขีดอันตรายแล้ว วันนี้ภูตะวันลาเขาเพื่อเข้าเมือง สาโรจน์ส่งซองจดหมายให้บอกว่าให้เอาไปให้คนชื่อรานีที่วิไลบาร์ เธอจะช่วยเขาได้ บอกว่ารานีเป็นเพื่อนตน ย้ำกับภูตะวันอย่างห่วงใยว่า

“จำไว้นะภูตะวัน ไม่ฆ่าก็คือไม่ฆ่า แต่ถ้าถึงคราวต้องลงมือ อย่าปรานีศัตรูเด็ดขาด ไม่ว่ามันจะเป็นใครก็ตาม”

แล้วภูตะวันกับนายช่างก็พากันกลับโดยทิ้งเจ้าสายฟ้าม้าแสนรู้ไว้ เพราะภูตะวันเชื่อว่า สักวันหนึ่งสาโรจน์ต้องกลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง...

ภูตะวันขับมอเตอร์ไซค์ไปตามการนำทางของนกเหยี่ยวตัวนั้น...

ooooooo

ยศกับเดชาแอบพาเพชรรุ้งกับพลอยขวัญไปพบศักดาที่กระท่อมลับ ทั้งสองแค้นใจผู้ที่กระทำกับพ่อตน ส่วนศักดามอบพินัยกรรมให้เพชรรุ้งเพราะตนต้องหลบไปกบดานที่อื่นสักพัก กำชับเพชรรุ้งว่า

“เก็บจดหมายพินัยกรรมของพ่อไว้ให้ดีนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อเมื่อไหร่ ไร่ฟ้ารุ่งจะตกเป็นของลูกเมื่อนั้น ลูกต้องเข้มแข็ง เพราะลูกคือความหวังเดียวของพ่อในตอนนี้” แล้วหันไปบอกพลอยขวัญ “ลูกกับลุงยศ และเดชาต้องร่วมมือกันช่วยเพชรรุ้งดูแลไร่ของเรา ลูกเข้าใจใช่ไหม”

หลังจากนั้นยศบอกเดชาเมื่อปลีกตัวมาคุยกันตามลำพังว่าตนต้องพาศักดาไปกบดานที่อื่นสักพักที่นั่นศักดามีคนรู้จักอยู่บ้าง จรัญคงไม่กล้าตามไปราวีแน่ แล้วพูดเหมือนเตือนเดชาว่า ตนจะแกล้งลืมเรื่องที่เขาพูดวันก่อน คิดเสียว่ามันไม่เคย เกิดขึ้น แต่ถ้ามีครั้งที่สอง ตนจะเล่นงานเดชาด้วยตัวเอง

เดชารับคำอย่างเข้าใจ แต่ยศก็ยังไม่วางใจนัก

ฝ่ายจรัญยังตามหาศักดาแต่ไม่เจอ ก้อนคาดว่าคงหลบไปจากภูพระกาฬแล้ว ส่วนพวกไร่ฟ้ารุ่งก็เก็บตัวกันเงียบท่าทางจะกลัวพวกเรา จรัญกัดฟันกรอดบอกก้อนว่าวันชัยต้องไม่ตายฟรีงานนี้ไร่ฟ้ารุ่งต้องชดใช้

เวลาเดียวกัน ที่ไร่ฟ้ารุ่ง พลอยขวัญบอกเพชรรุ้งว่ามีคนงานเห็นพวกของจรัญมาขี่ม้าป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ เสนอพี่สาวว่า ตอนนี้ยามของเรามีไม่พอเราต้องรับเพิ่มอีก เพชรรุ้งเห็นด้วยแต่ต้องหาคนที่ไว้ใจได้

เพชรรุ้งสั่งเดชาให้หาคนเพิ่มเพราะได้ข่าวว่าจรัญกำลังจะเปิดศึกกับไร่ฟ้ารุ่ง เดชามาบอกศรคนสนิทของตน ศรถามว่าจะให้ตนไปสู้กับจรัญหรือ

“เปล่า พ่อเลี้ยงจรัญกับข้าน่ะเจรจากันได้ แต่ที่ข้าอยากจะให้เอ็งทำน่ะก็คือช่วยข้ายึดไร่ฟ้ารุ่งต่างหาก” ศรฟังแล้วมองหน้าเดชาอย่างคาดไม่ถึง

ooooooo

ระหว่างทางที่ภูตะวันเดินทางมายังภูพระกาฬนั้น เจอกับสิงห์ที่ขี่ม้าควบระห่ำ สิงห์หมั่นไส้ภูตะวันที่ขี่มอเตอร์ไซค์แซงขึ้นไป เลยเกิดเขม่นกัน ขี่ม้าและขับรถแกล้งกันไปมากันไม่ให้อีกฝ่ายแซง จนสุดท้ายม้าของสิงห์พาลงโคลนเพราะเจอสะพานขวางหน้าหยุดไม่ทัน ภูตะวันเลยแซงไป หันมองยิ้มเยาะนิดๆ

ภูตะวันเข้าเมืองภูพระกาฬมองหาวิไลบาร์ตามคำบอกเล่าของสาโรจน์ เมื่อรานีรู้ว่าภูตะวันมาจากสาโรจน์ก็ต้อนรับ ขับสู้อย่างดี ยิ่งเมื่อได้อ่านจดหมายของสาโรจน์ รานีถามภูตะวันว่าจะมาแก้แค้นหรือ ภูตะวันบอกว่าเป้าหมายของตนคือศักดากับจรัญ รานีบอกว่าไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน แต่คงสืบได้ไม่ยาก บอกภูตะวันว่าตัวเขาเองต้องเตรียมให้พร้อมกว่านี้ แล้วพาไปที่ร้านปืนของเฮียโชติคนรู้จักกัน

เฮียโชติเอาปืนพกออกมาให้ดูหลายกระบอก ภูตะวันพอใจกระบอกหนึ่งแต่พอจะจับ เฮียโชติก็ตะปบปืนไว้ถามว่า

“เคยได้ยินสุภาษิตบทนี้ไหมไอ้หนุ่ม สำหรับบางคนความตายมีค่ายิ่งกว่าขุนเขา แต่กับบางคนกลับไร้ค่าราวกับขนนก มีขนนกมากมายแล้วในสุสานของภูพระกาฬ ฉันแค่ภาวนาว่าแกคงจะมาเพิ่มสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น”

ในที่สุดภูตะวันก็เลือกปืนได้ถูกใจกระบอกหนึ่งเพราะเขามีอยู่แล้วกระบอกหนึ่ง

โดยไม่คาดคิด สิงห์มาเห็นภูตะวันก็จะเข้าไปเอาเรื่องแต่ดันไปชนก้อนกับสมุนเข้าเลยถูกทั้งสองรุมเล่นงาน ภูตะวันเห็นเข้าเลยเข้าไปช่วยสิงห์ จรัญมาเจอพอใจฝีมือของทั้งคู่ถามชื่อเสียงเรียงนาม สิงห์บอกว่าตนชื่อสิงห์ ใจสิงห์ มาจากบ้านภูพยัคฆ์ ภูตะวันไม่อยากเปิดเผยตัวโกหกว่า ตนชื่อเสือ มาจากภูพยัคฆ์เหมือนกัน ทำเอาสิงห์งงเพราะไม่เคยเห็นหน้า

จรัญชวนมาทำงานด้วยกัน สิงห์บอกว่าตนมีคนจองตัวแล้วเป็นญาติกันทำงานที่ไร่ฟ้ารุ่ง จรัญจึงบอกทั้งคู่ว่าเมื่อไรที่อยู่ไร่ฟ้ารุ่งแล้วอึดอัดก็ให้มาหา “พ่อเลี้ยงจรัญคนนี้ ข้าชื่นชอบฝีมืออย่างพวกเอ็ง”

“พ่อเลี้ยงจรัญ” ภูตะวันเจอตัวเข้าอย่างคาดไม่ถึง

คืนนี้ภูตะวันกับสิงห์พักที่โรงแรมสันติภาพของเฮียเส็ง เข้าห้องพักแล้วสิงห์นึกได้ว่าลืมถามทางไปไร่ฟ้ารุ่ง ภูตะวันบอกว่าไม่ต้องถามตนรู้ทางเพราะสมัยเด็กๆเคยอยู่ที่นี่

ooooooo

ดึกแล้วเพชรรุ้งนอนไม่หลับเพราะคิดมากเรื่องภาระที่พ่อมอบหมายให้ดูแลไร่ฟ้ารุ่ง พลอยขวัญมาเจอแซวว่าคิดถึงใครอยู่หรือ แม้ปากเพชรรุ้งจะปฏิเสธ แต่ในใจลึกๆแล้วก็คิดถึงภูตะวันที่เคยวิ่งเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก จนเขาหายไป เธอได้แต่คิดถึงแต่ไม่คาดหวังจะได้เจอกันอีก

ดึกคืนเดียวกัน ภูตะวันนอนไม่หลับ เมื่อกลับมาที่ภูพระกาฬอีกครั้ง เขาก็อดคิดถึงวัยเด็กที่เคยวิ่งเล่นกับเพชรรุ้งในไร่ข้าวโพดไม่ได้ แต่ก็รู้ดีว่าวันนี้ ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปหมดแล้ว

ภูตะวันเดินออกมาเจอแก้วเด็กรับจ้างขัดรองเท้ากำลังยิงหนังสติ๊กอย่างแม่นยำ เข้าไปซักถามจึงรู้ว่าพ่อของแก้วมาขุดพลอยที่นี่และหายไปจึงมาตาม แต่มีคนบอกว่าพ่อถูกยิงตายแล้ว แก้วยังไม่เชื่อยังมีความมุ่งมั่นที่จะหาพ่อให้เจอและพาพ่อกลับบ้าน

ฟังเรื่องราวของแก้วแล้ว ภูตะวันบอกแก้วว่า

“พ่อแม่ฉันก็หายตัวไปเหมือนกัน บางทีฉันเองก็อยากจะเชื่อแบบนายนะ แต่ว่า...” ตะวันพูดไม่ออกอีก แต่มองแก้วอย่างถูกชะตา

ooooooo

รุ่งขึ้นสิงห์กับภูตะวันมาที่หน้าเรือนใหญ่ไร่ฟ้ารุ่ง เจอสาลี่เมียของพรญาติของสิงห์เข้า แต่ทั้งสองไม่รู้จักกัน พอสิงห์บอกว่าจะมาหาพร เธอจึงไปบอกพรที่โรงเลี้ยงม้า พรบอกให้รอสักครู่เดี๋ยวตนจะตามไป

ระหว่างรอพร ภูตะวันขอตัวสักครู่บอกสิงห์ว่าจะไปห้องน้ำ แล้วเดินเข้าไปในบ้านอย่างคุ้นเคย เขาเห็นทุกอย่างยังอยู่ในสภาพเดิม เดินเลยขึ้นไปเพื่อจะดูห้องนอนที่ตัวเอง เคยนอน แต่กลับเจอเพชรรุ้งนอนอยู่

พลอยขวัญเห็นรองเท้าวางอยู่หน้าบ้านเลยตามขึ้นไปดู เจอภูตะวันเข้าห้องเพชรรุ้งพอดีเธอง้างนกปืนนึกว่าเป็นพวกบ้ากามบุกเข้ามา เป็นจังหวะที่เพชรรุ้งตื่นพอดี เธอลุกพรวดขึ้นล้วงปืนใต้หมอนเล็งใส่ภูตะวันทันทีเช่นกัน

พลอยขวัญรีบออกมาหน้าบ้านเจอสิงห์ยังยืนรออยู่ เธอพุ่งเข้าเอาด้ามปืนฟาดขมับสิงห์อย่างเร็ว สิงห์ร่วงลงไป กองทันที

เมื่อสิงห์รู้สึกตัวขึ้นมาจึงรู้ว่า ภูตะวันย่องขึ้นไปที่ห้องเพชรรุ้ง ทุกคนเชื่อว่าเขาหื่นบ้ากาม เว้นแต่เพชรรุ้งไม่เชื่อ ถามว่าขึ้นไปค้นหาอะไร ทรัพย์สินมีค่าหรือ

ภูตะวันมองเพชรรุ้ง ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้นตา เพชรรุ้งถามว่าจรัญส่งเขามาเก็บศักดาพ่อตนใช่ไหม ทำให้ภูตะวันรู้ว่าเธอคือลูกสาวของศักดา พึมพำออกมาว่า “คุณเป็นลูกสาวของศักดา?”

“ไอ้โง่ ที่ภูพระกาฬนี่มีใครบ้างไม่รู้จักคุณหนูเพชรรุ้ง” เดชาตะคอก ในขณะที่ภูตะวันยังตะลึงอึ้งที่มาเจอเพื่อนในวัยเด็กที่จากกันนานจนเกือบจำกันไม่ได้

ooooooo

พลอยขวัญบอกให้เพชรรุ้งจัดการสิงห์กับภูตะวันเสีย พรวิ่งหน้าตื่นเข้ามาขอร้องว่าอย่าทำ สิงห์เป็นญาติของตน ส่วนภูตะวันนั้นพรมองงงๆ แล้วส่ายหน้าว่าไม่รู้จัก

เมื่อตรวจอาวุธที่ยึดได้จากสิงห์กับภูตะวันแล้ว เพชรรุ้งสั่งให้กักตัวทั้งสองไว้ก่อน เพราะเรายังไม่มีหลักฐานว่าสองคนนี้เป็นใครแน่

สาลี่ใจคอไม่ดีกลัวสิงห์ถูกฆ่า แต่พรเชื่อว่า เพชรรุ้งเป็นคนมีเหตุผลคงไม่ทำแบบนั้น ฝ่ายสิงห์โมโหภูตะวันที่ทำให้เกิดเรื่องด่าว่าเป็นตัวซวย ไอ้บ้ากาม ภูตะวันเองก็เสียใจไม่คิดว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตได้

เมื่อนายอำเภอถูกยิงตายแล้ว จรัญที่ประกาศตัวว่าเป็นใหญ่ในเมืองภูพระกาฬ ประกาศแต่งตั้งถาวรขึ้นเป็นนายอำเภอแทน ถาวรยกมือไหว้บอกว่าซาบซึ้งจนไม่รู้จะตอบแทนจรัญอย่างไร

“ไม่ยากหรอกว่าที่นายอำเภอ เอาแค่ให้เหมือนนายอำเภอคนก่อนก็พอแล้ว” จรัญบอก ทำเอาถาวรผวาถามว่า ถึงขั้นต้องพลีชีพเลยหรือ จรัญเหยียดยิ้มบอกว่าอย่าคิดมากแบบนี้เขาเรียก “ตายในหน้าที่”

ฝ่ายเฮียเส็งสบถ ถ่มถุยอย่างสมเพชว่าเป็นเจ้าหน้าที่ภาษาอะไรให้อันธพาลมาแต่งตั้ง เฮียทำท่าฮึดฮัดขึ้นมา ครกรีบสะกิดเตือนตามเคยว่าอย่าพูดดังไป เดี๋ยวพวกมันได้ยินโรงแรมเราก็ฉิบหายหรอก แต่เฮียก็ยังฮึดฮัดบอกว่าตนไม่กลัว ครกหน้าจ๋อยรับเสียงอ่อยว่า “แต่ฉันกลัวนี่”

ถาวรกลับไปถึงที่ว่าการอำเภอด้วยท่าทางวางเขื่องกร่างสุดๆ สมใจถามว่าไปรับใช้ไอ้พวกสวะแบบนี้ไม่อายบ้างหรือ

“พ่อเลี้ยงมีบุญคุณกับพวกเรา รับใช้เขามันเสียหายตรงไหน นี่เอ็งเลิกโง่ได้แล้วไอ้สมใจ สมัยนี้ทำดีได้ดีมันมีที่ไหนวะ มันต้องมีเงิน มีอำนาจเว้ยถึงจะเรียกว่าดี” ถาวรผยองสุดขีด

“ผมไม่เชื่อหรอกพี่ สักวันผมจะพิสูจน์เองว่า ไอ้พวกคนเลวมันต้องได้รับกรรมที่มันก่อไว้” สมใจโต้

ooooooo

กลางดึกคืนนี้ จรัญสะดุ้งตื่นลุกขึ้นออกจากห้องนอนที่อยู่กับบุหลัน บอกว่านัดก้อนไว้ เดี๋ยวมา

จรัญไปพบก้อนที่ลานหน้าบ้าน ก้อนพานายสนหัวหน้าโจรที่นำสมุนมาร่วมยี่สิบคน ทุกคนมีผ้าผูกคอสีเดียวกัน ก้อนรายงานว่าพวกตนพร้อมแล้ว ใหม่หมดทุกคน ต่อให้จับได้ก็ไม่มีใครรู้ว่าเป็นพวกเรา ที่สำคัญตนให้พวกมันศึกษาเส้นทางของไร่ฟ้ารุ่งเป็นอย่างดีมาแล้ว รับรองว่างานนี้ไม่มีพลาด

“ฟังให้ดีนะ” จรัญประกาศแก่พวกโจร “หน้าที่ของพวกเอ็งในคืนนี้ก็คือบุกเข้าไปปล้นไร่ฟ้ารุ่งและตามหาตัวไอ้ศักดาให้พบ ถ้าใครได้หัวมันมาละก็ ข้าจะจ่ายค่าแรงให้เป็นสิบเท่า แต่ถ้าใครพลาดและถูกจับได้ ก็ห้ามปากโป้งเด็ดขาด ไม่งั้น ครอบครัวของพวกเอ็งต้องตายสถานเดียว!”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"อ๊อฟ" ปั้น "บีบี" เป็นผู้จัด จับคู่ "ณเดชน์-โบว์" “มนต์รักหนองผักกะแยง”

"อ๊อฟ" ปั้น "บีบี" เป็นผู้จัด จับคู่ "ณเดชน์-โบว์" “มนต์รักหนองผักกะแยง”
10 พ.ค. 2564

00:15 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 10 พฤษภาคม 2564 เวลา 07:20 น.