เลือดเจ้าพระยา
ตอนที่ 10
ศรีนวลไม่ได้กลับหมู่บ้านพร้อมคนอื่นๆ เธอตัดสินใจหนีหน้าเลอสรรด้วยการหลบไปอยู่ผาช่องลมชั่วคราว เมื่อเลอสรรฟื้นขึ้นมาไม่เห็น จึงซักถามกำนันธงว่าเธอไปไหน แล้วเธอปลอดภัยดีใช่ไหม
“ศรีนวลปลอดภัยดี แต่ตอนนี้มันไม่อยู่แล้ว”
“ทำไมครับ ศรีนวลไปไหน”
“คุณก็น่าจะรู้แก่ใจดี ผู้หญิงที่โดนทอดทิ้งไปเป็น 20 ปี แล้วจู่ๆจะให้มันทำใจยอมรับอะไรง่ายๆน่ะมันเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้ศรีนวลขอไปอยู่บ้านญาติและจะไม่กลับมาเด็ดขาดถ้าคุณยังอยู่ลานเท”
เลอสรรนิ่งอึ้งพูดไม่ออก จำต้องเตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ อย่างไม่มีทางเลือก ระพีก็เช่นกัน เขาต้องกลับพร้อมเลอสรร แต่ก่อนเดินทางก็หาโอกาสพูดคุยกับดาวตามลำพัง
“ผมมาลานเททุกครั้งก็เพราะอยากพบดาว ผมรู้ว่าผมผิด ผมทำให้ดาวเสียใจ”
“ที่คุณกับเพื่อนมาหลอกลวงพวกเรา ไม่เฉพาะดาวหรอกค่ะที่เสียใจ แต่ชาวบ้านในลานเทเสียใจกันทุกคน”
“แต่มันเป็นหน้าที่ ผมจำเป็นต้องทำแบบนั้น”
“ค่ะ ยังไงพวกเราก็เป็นแค่คนบ้านนอกคอกนา เรื่องแค่นี้คงไม่มีความหมายอะไรนักหรอก”
“อย่าโกรธเลยนะ ผมขอโทษ ฝากดาวขอโทษชาวบ้านทุกคนด้วย”
“ก็ได้ค่ะ แล้วจะบอกชาวบ้านให้”
ดาวทำท่าจะผละไป ระพีรีบดักหน้าเพื่ออธิบายความจริงระหว่างเขากับเดือน
“เรื่องของผมกับเดือน ผมไม่อยากให้ดาวเข้าใจผิด คุณเดือนไม่ได้รักผม และผมก็ไม่ได้รักคุณเดือน แต่เราจำเป็นต้องหมั้นกันไว้ก่อนเพื่อให้ผู้ใหญ่สบายใจ”
“นี่คุณกำลังล้อเล่นใช่ไหม”
“เรื่องนี้ล้อเล่นไม่ได้เด็ดขาด ผมรักดาวคนเดียว และคุณเดือนก็รักแต่พี่บุญเหลือ ทุกอย่างเป็นความจริง หัวใจของผมอยู่ที่ลานเท มีดาวคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้าของหัวใจของผม”
น้ำเสียงและท่าทีจริงจังของระพีทำให้ดาวเริ่มหวั่นไหว แต่บุญเหลือที่แอบได้ยินหมดทุกคำนั้นเชื่อสนิท เขาเดินยิ้มกริ่มออกมาบอกระพีว่าเรือจะออกแล้ว ระพีรับรู้และเดินไปที่ท่าเรือโดยมีดาวกับบุญเหลือมองตามด้วยรอยยิ้ม ทั้งดีใจ...โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
ก่อนลงเรือ...เลอสรรยังยืนยันกับกำนันธงว่าถ้าศรีนวลกลับมาเมื่อไหร่ตนก็จะกลับมาลานเทอีก
“ลานเทเป็นที่ดินของคุณ คุณจะมาเมื่อไหร่ก็ได้แต่ศรีนวลเป็นลูกสาวผม ผมก็คงไม่ยอมให้คุณพบมันอีก”
“ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้กำนันคงจะยังไม่หายโกรธ เอาเป็นว่าผมจะกลับไปที่กรุงเทพฯ รอจนกว่าทุกคนจะเย็นลงกว่านี้”
“เชิญครับ เรือพร้อมแล้ว” ผู้ใหญ่ด้องแทรกขึ้นมาเหมือนต้องการตัดบท ทำให้พวกเลอสรรต้องลงเรือไปในที่สุด
ooooooo
ด้านมเหศักดิ์กับเถ้าแก่ชิ้นที่ให้เข่งนำทางไปผาช่องลมเพื่อปล้นทรัพย์สมบัติของเสือเฮี้ยน...
พวกเขามาถึงจุดหมายแล้ว แต่ไม่รู้ว่าตกอยู่ในสายตาของเสือเฮี้ยนที่ระแวดระวังตัวตลอดเวลา
เมื่อเห็นผู้บุกรุกกำลังหาทางเข้าผาช่องลม มีหรือเสือเฮี้ยนจะจับตาดูเฉยๆ เขาสั่งลูกน้องจุดชนวนระเบิดบริเวณนั้น ทำให้กลุ่มของมเหศักดิ์พากันกระโดดหลบหนีตายกันจ้าละหวั่น พอตั้งหลักได้ก็สาดกระสุนใส่กันระงมป่า
เข่งรู้ทางหนีทีไล่แม้เพิ่งมาอยู่กับสมิงที่ผาช่องลมได้ไม่นาน มันรู้แม้กระทั่งว่าพวกสมิงทำกับดักไว้ตรงไหนบ้าง ดังนั้นมเหศักดิ์จึงล่อหลอกเสือเฮี้ยนมาติดกับดักซึ่งเป็นตาข่ายแล้วขู่บังคับให้เขาพาเข้าผาช่องลมเพื่อไปเอาเงินทองของมีค่า
เสือเฮี้ยนทำอะไรไม่ได้นอกจากตามน้ำไปก่อน แต่พอสบโอกาสก็ออกอุบายว่าตนยังมีทองอีกมากหากอยากได้ก็จะนำทางไป ความโลภทำให้เถ้าแก่ชิ้นหลงกล พร้อมกันนั้นพวกสมิงก็กลับมาพอดี
สองฝ่ายเปิดฉากปะทะกันอีกครั้ง เข่งถูกยิงขาจนเดินไม่ถนัด ขอร้องมเหศักดิ์กับเถ้าแก่ชิ้นช่วยพาตนหนีไปด้วย แต่ทั้งคู่หาได้สนใจ แถมมเหศักดิ์ยังยิงเข่งซ้ำเพราะมันพยายามยื้อยุดดึงขาเขาไว้
เข่งถูกทิ้งให้นอนพะงาบๆอยู่กลางป่า พวกสมิงตามมาเห็นสภาพแล้วพากันสมน้ำหน้า สมิงบอกว่าคนทรยศอย่างมันสมควรแล้วที่โดนแบบนี้
“อย่าฆ่าฉันเลย ปล่อยฉันไปเถอะ” เข่งพนมมือไหว้ปลกๆ
“คนอย่างเอ็ง ข้าไม่ยิงให้มันเปลืองลูกปืนหรอก แต่คนอื่นข้าห้ามเขาไม่ได้” พูดจบสมิงมองไปยังศรีไพรที่เตรียมพร้อมจะคิดบัญชีแค้นกับเข่ง
“ไอ้สัญชาติงูเห่า ขืนปล่อยไว้มันก็จะมาแว้งกัดเราอีก” ศรีไพรชักมีดสั้นออกมา เข่งร้องลั่นขอชีวิตแต่ไม่อาจหยุดยั้งความแค้นของศรีไพรได้
หลังจากปลิดชีพเข่งแล้ว ทุกคนก็ออกไล่ล่าพวกมเหศักดิ์ต่อไป...ใช้เวลาไม่นานนักก็เห็นหลังพวกมันไวๆ แต่สุดท้ายจัดการพวกมันไม่ได้สักคน เพราะทุกคนพร้อมใจกันกระโดดลงหน้าผาที่เบื้องล่างเป็นน้ำ คิดว่าโอกาสรอดยังมี ดีกว่าอยู่ให้พวกสมิงฆ่าซึ่งหน้า
“ไอ้พวกเดนตาย!” สมิงสบถด้วยความแค้นใจ
ศรีนวลเองก็เจ็บใจ แต่บอกให้ปล่อยมันไปก่อน วันนี้ไม่ใช่วันตายของพวกมัน
“ข้างล่างเป็นดงเสือ บางทีคืนนี้มันอาจจะโดนเสือคาบไปกินก็ได้” ศรีไพรเอ่ยขึ้นมา เสือเฮี้ยนเลยภาวนาขอให้เป็นอย่างนั้นทีเถอะ
สมิงมีโอกาสคุยกับศรีนวลตามลำพังหลังอาหาร มื้อค่ำ...
“วันนี้เป็นวันที่ผาช่องลมน่าอยู่ที่สุด สมิงดีใจที่มีศรีนวลอยู่ใกล้ๆ”
“ถ้าสมิงไม่ปิดตัวเอง สมิงก็จะมีความสุขมากกว่านี้”
“ศรีนวลก็รู้ว่าหัวใจของสมิงมันปิดตายไปนานแล้ว”
“คงไม่ต่างอะไรกับหัวใจของศรีนวลหรอกสมิง 20 ปีก่อนเจ็บยังไง ทุกวันนี้ความเจ็บก็ยังคงอยู่”
“แต่วันนี้เขากลับมาหาศรีนวลแล้ว”
“ศรีนวลไม่ใช่ของเล่นของใครนะสมิง นึกจะทิ้งก็หนีหายไป นึกจะกลับมาก็มา”
“ศรีนวลยังรักเขาใช่ไหม” ศรีนวลนิ่งเงียบ แค่นั้นสมิงก็ได้คำตอบให้กับตัวเอง “ทำตามที่หัวใจเรียกร้องเถอะศรีนวล ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน ไม่รู้จะตายวันไหน วันที่เรายังมีลมหายใจเราก็ควรจะทำให้หัวใจของเราได้มีความสุขบ้างไม่มากก็น้อย”
“แล้วสมิงล่ะ สอนแต่คนอื่น แต่ตัวสมิงเองกลับใช้ชีวิตแบบทุกข์ทรมาน”
“หัวใจสมิงมอบให้ศรีนวลไปหมดแล้ว ถึงจะไม่ได้ครอบครอง แต่สมิงก็มีความสุขกับการรอคอย แม้ว่ามันจะเป็นการรอคอยที่ริบหรี่ ปราศจากความหวัง”
“ศรีนวลขอโทษที่ทำให้สมิงต้องเป็นแบบนี้”
“ศรีนวลไม่ต้องขอโทษใครทั้งนั้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันคือชะตากรรมที่เราต้องเผชิญ”
สมิงยิ้มให้กำลังใจศรีนวลแล้วลุกเดินเลี่ยงออกไปยืนทำใจอยู่มุมหนึ่ง...การกลับมาของเลอสรรทำให้สมิงรู้สึกเจ็บปวด เขาเชื่อว่าอีกไม่นานศรีนวลคงคืนดีกับเลอสรร และความฝันความหวังที่เขารอคอยมาตลอดอาจจะต้องปิดฉากลงในไม่ช้า ศรีไพรเองก็แอบรักสมิงและรอคอยเขาเช่นกัน จึงเข้าใจความรู้สึกของสมิงดี เธอตัดสินใจเดินตามมาปลอบเขา ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้เข้มแข็งอะไรนัก
“ศรีไพรสงสารและเห็นใจสมิงนะ 20 ปีที่สมิงรอคอยความรัก แต่วันนี้สิ่งที่สมิงรอคอยกำลังจะหลุดลอยจากไป เพราะเจ้าของที่แท้จริงเขากลับมาแล้ว”
“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น สมิงยอมรับมันได้เสมอ”
“สมิงคงเจ็บปวด”
“ยิ่งกว่าเจ็บปวด การแอบรักใครและรอให้เขาคนนั้นกลับมารักเรา มันเป็นความรู้สึกที่เกินบรรยาย”
“ศรีไพรเข้าใจมันดี เข้มแข็งไว้นะสมิง”
ศรีไพรหันหลังจากไปด้วยความรู้สึกเห็นใจสมิงและสมเพชตัวเอง ความรักที่แอบซ่อนของเธอก็ไม่ต่างอะไรกับความรักของสมิงกับศรีนวล...เธอคงไม่มีโอกาสแทรกเข้าไปในหัวใจของผู้ชายคนนี้อย่างแน่นอน
ooooooo
สร้อยเพชรอยากรู้ความคืบหน้าเรื่องเลอสรรไปลานเทถึงขนาดแอบมาซักถามจ่าสมหมาย พอได้ยินว่าโจรชื่อสมิงบอกว่าดาวเป็นลูกสาว เธอก็ทึกทักทันทีเลยว่าศรีนวลไม่ได้มีสามีแค่เลอสรรเพียงคนเดียว
ประเด็นนี้เองที่เธอคิดว่าจะทำให้ทุกคนในบ้านเลิกคิดเลิกติดต่อกับศรีนวลและลูกสาว จึงนำมาเล่าเป็นตุ เป็นตะให้พ่อแม่สามีฟัง แต่พวกท่านกลับไม่ค่อยเชื่อ เพราะเคยเห็นดาวแล้วครั้งหนึ่งหน้าตาออกจะคล้ายเลอสรรอยู่ไม่น้อย สร้อยเพชรขัดใจแต่ยังไม่ทันใส่ร้ายอะไรศรีนวลอีก สาวใช้ก็เข้ามาขัดจังหวะ บอกเธอว่าขาไพ่โทร.มาตาม
ลูกสะใภ้หน้าเสีย รีบกลบเกลื่อนเมื่อโดนพ่อแม่สามีตักเตือน แต่แล้วคืนนั้นเธอก็ออกจากบ้านไปหลายชั่วโมง กลับเข้ามาอีกทีเกือบสองยาม เลยมีปากเสียงกับเลอสรรที่รู้จากพ่อแม่ว่าเธอไปเล่นไพ่ นี่เองทำให้สร้อยเพชรหงุดหงิดโมโห พาลพาโลพูดกระทบกระเทียบศรีนวลขึ้นมา
“ใช่สิ เมียคนนี้มันทำอะไรก็ไม่ดีทั้งนั้น ไม่เหมือนเมียเก่าของคุณ มีผัวเป็นโจรก็ไม่เห็นมีใครว่าอะไร”
“นี่คุณเหมายถึงใคร”
“จะมีใครล่ะคะ ถ้าไม่ใช่ศรีนวล ผัวคนแรกเป็นตำรวจ ผัวคนที่สองเป็นมหาโจรชื่อสมิง นี่มันเป็นเรื่องบ้าที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมา”
“หยุดนะ อย่าพูดอะไรพล่อยๆ ศรีนวลไม่ใช่คนแบบนั้น”
“จะมาปกป้องมันทำไม ไปลานเทมาแล้วยังไม่รู้เรื่องนี้อีกเหรอคะ ศรีนวลมันไม่ได้รักคุณแล้ว มันมีผัวใหม่มีลูกมีเต้าด้วยกัน ก็นังเด็กที่ชื่อดาวไงล่ะคะ จำไม่ได้หรือไง”
“ไม่...เรื่องนี้ผมต้องได้ยินจากปากของศรีนวลเท่านั้นผมถึงจะเชื่อ อย่ามาพูดเรื่องบ้าๆแบบนี้กับผมอีก”
เลอสรรโกรธเดินหนีออกจากห้อง แล้วเช้าวันใหม่เขาก็เรียกลุงมหามาสอบถามเรื่องศรีนวล ว่าหลังจากตนกลับมากรุงเทพฯ เธอมีใครใหม่หรือเปล่า
“ไม่มีครับ ศรีนวลเป็นคนรักเดียวใจเดียว เธอเฝ้ารอแต่คุณเลอสรรคนเดียว ไม่เคยมีใครใหม่”
“แล้วสมิงล่ะ”
“สมิงเป็นแค่เพื่อน ถึงแม้สมิงจะแอบรักศรีนวล แต่ผมมั่นใจว่าศรีนวลจะไม่มีวันข้องเกี่ยวกับสมิงเด็ดขาด เรื่องนี้ชาวบ้านที่ลานเทเป็นพยานได้”
“ถ้างั้นดาวเป็นลูกของใคร”
“ผมไม่ทราบครับ ยังไงเรื่องนี้คุณเลอสรรคงต้องถามศรีนวลเองครับ”
“แต่ศรีนวลไม่ยอมให้ผมพบเลย”
“เรื่องบางเรื่องต้องใช้เวลา บาดแผลที่บาดลึกก็ต้องอดทนรักษานะครับ” คำพูดของลุงมหาทำให้เลอสรรเกิดลูกฮึด...เขาต้องกลับไปพบศรีนวลให้จงได้!
ooooooo
เดือนกลุ้มใจเรื่องที่สร้อยเพชรบังคับให้รีบหมั้นกับระพีโดยไม่ยอมฟังเหตุผลของเธอเลย อ้างแต่ว่าแม่ทำทุกอย่างเพื่อลูก เลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูกแล้ว...
นอกจากบังคับจิตใจลูกสาว...สร้อยเพชรยังวางแผนกำจัดศรีนวลด้วยการให้เกียรติกล้าพาเธอไปหาญาติของขจรศักดิ์ที่เป็นนักเลง แล้วตกลงจ้างวานกันเองโดยไม่ให้เกียรติกล้ารู้ แถมยังกำชับขจรศักดิ์และญาติห้ามบอกเรื่องนี้กับใครอย่างเด็ดขาด
เวลานั้นศรีนวลยังอาศัยอยู่ที่ผาช่องลม แต่วันเดียวกันนี้ก็มีเหตุให้เธอต้องเดินทางกลับลานเทพร้อมศรีไพร เพราะเสือเฮี้ยนเป็นไข้ป่าหลังจากพยายามติดตามแกะรอยพวกมเหศักดิ์เข้าไปในป่าลึก
อาการเสือเฮี้ยนน่าเป็นห่วง ศรีนวลจึงอาสาพาศรีไพรไปเอายาที่อนามัยมาฉีด ขณะที่ทั้งคู่เดินทางใกล้ถึงหมู่บ้าน เป็นเวลาที่ขจรศักดิ์กับมือปืนที่ชื่อโจเดินทางมาพอดี
เมื่อเรือจอดที่ท่าน้ำ ขจรศักดิ์บอกโจว่าเป้าหมายของเราเป็นลูกสาวกำนัน โจชะงักและมีท่าทีหงุดหงิดขึ้นมาทันที
“กะอีแค่ผู้หญิงบ้านนอกจะรีบร้อนไปทำไม...ความจริงก็ไม่เห็นจะต้องมาจ้างฉันให้เสียประวัติกันเลย”
“แสดงว่านายไม่อยากรับงานนี้”
“ถ้ารู้ก่อนว่าเป้าหมายเป็นผู้หญิงก็คงไม่รับ”
“ถ้าจะถอนตัวก็เอาเงินมัดจำคืนมา จะได้กลับ”
“ไหนๆก็มาถึงแล้ว...ยังไงก็ต้องทำ แค่อยากบอกให้รู้ว่าคนอย่างโจ บางบอนน่ะไม่อยากทำงานที่ไม่สมศักดิ์ศรี”
“ไปจัดการเหยื่อให้สำเร็จก่อนเหอะแล้วค่อยมาคุย”
ขจรศักดิ์กระแทกเสียงแล้วเดินนำโจไปทางบ้านกำนันธง จากนั้นก็ซุ่มสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ กระทั่งเห็นดาวกับบุญเหลือลงจากเรือน โจคาดเดาทันที
“นังเด็กผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม”
“ยังไม่ใช่ นั่นลูกสาวมัน คนที่เราจะจัดการคือแม่...ชื่อศรีนวล”
ขาดคำของขจรศักดิ์ น้อยวิ่งหน้าตาตื่นมาส่งข่าวดาวกับบุญเหลือว่ามีคนเห็นศรีนวลกลับจากผาช่องลม ตอนนี้ใกล้เข้าเขตหมู่บ้านแล้ว ทั้งคู่ดีใจมากเร่งรีบลากจูงกันออกไป โดยไม่ทันสังเกตว่ามีคนแอบติดตามมาด้วย
ไม่ทันเจอศรีนวล ขจรศักดิ์ซึ่งกลัวคนที่ลานเทจำตนได้ก็บอกกับโจว่า “ตามไปคนเดียวนะ เดี๋ยวฉันจะแยกตัวออกไป”
“แล้วจะรู้ได้ไงว่าคนไหน”
“มันเป็นแม่ของสองคนนั่น ดูไม่ยากหรอกน่า”
“ก็ได้ ไปรอที่ท่าเรือได้เลย”
“อย่าให้พลาดล่ะ” ขจรศักดิ์สำทับแล้วหันหลังกลับ ปล่อยให้โจแอบติดตามดาวกับบุญเหลือต่อไป
เมื่อเห็นแม่ศรีนวล...ดาวกับบุญเหลือโผเข้ากอดด้วยความดีใจ พลางชำเลืองมองศรีไพรด้วยความสงสัย ถามว่าจะมาอยู่ด้วยกันใช่ไหม
“เปล่าจ้ะ ศรีไพรแค่จะมาเอายาไปรักษาพ่อน่ะจ้ะ พอดีแกเป็นไข้ป่า”
“ไม่มีปัญหา ที่อนามัยบ้านเรามีเยอะเลย”
“งั้นรีบกลับบ้านกันเถอะ แม่จะได้กลับไปทำอะไรอร่อยๆให้กิน” ศรีนวลโอบลูกทั้งสองออกเดิน แต่แล้วสะดุดอะไรบางอย่างจึงก้มดู นี่เองทำให้กระสุนปืนของโจพลาดเป้า
“หลบเร็ว มีคนลอบยิง!” ศรีไพรตะโกนแล้วหมอบลงพร้อมกัน โจระดมยิงใส่ทุกคนไม่ยั้ง ตั้งใจให้ตายทั้งแม่ทั้งลูก
บุญเหลือกับดาวไม่ได้พกอาวุธติดตัว แต่ทุกคนก็รอดปลอดภัยเพราะศรีไพรช่วยเหลือ ศรีไพรยิงตอบโต้คนร้ายแถมเธอยังเก่งหมัดมวยจนสามารถจับตัวมันไว้ได้ จากนั้นก็ทำการคาดคั้นเพื่อให้มันบอกที่มาที่ไปว่าทำไมถึงต้องลอบฆ่าศรีนวล
ตอนแรกโจปิดปากเงียบ กระทั่งโดนดาวกับบุญเหลือซ้อมชุดใหญ่ก็จำยอม แต่ไม่ทันพูดชื่อคนจ้างวานก็มีกระสุนปริศนาพุ่งเข้าใส่จนมันตายคาที่
ขจรศักดิ์นั่นเอง! เขายิงไอ้โจแล้วหลบหนีไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนพวกศรีนวลรีบพากันกลับบ้านและบอกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟัง จากนั้นก็วิเคราะห์กันว่าศรีนวลไม่เคยมีศัตรูที่ไหนแล้วทำไมถึงมีคนมาลอบยิง
“ต้องไม่ใช่คนลานเทแน่นอน พวกเราไม่มีนิสัยแบบนี้” ผู้ใหญ่ด้องเอ่ยอย่างมั่นใจ ขณะที่น้อยปากไวพูดโพล่งขึ้น “หรือจะเป็นคุณเลอสรร”
“เอ็งจะบ้าเหรอ เมื่อหลายวันก่อนเขาเพิ่งจะกลับมาง้อศรีนวล ตอนนี้จะมาฆ่าแกงกันทำไม”
“แต่ผู้ชายบางคนถ้ามันง้อผู้หญิงแล้วเขาไม่เล่นด้วย มันก็ฆ่าผู้หญิงทิ้งได้นะ”
คำพูดของศรีไพรทำให้ผู้ใหญ่ด้องนึกขึ้นได้ “เออจริง...เมื่อวันก่อนแถวอ่างทอง ไอ้ผัวเก่ามันกลับมาฆ่าเมียทิ้งเพราะเมียไม่ยอมกลับมาคืนดี”
“ถ้าเป็นแบบนี้จริง มันก็เลวระยำหมา”
“อย่าเพิ่งคิดแบบนี้กันเลยจ้ะพ่อ คาดเดากันเองถ้าไม่จริงมันจะบาป...ตอนนี้เสือเฮี้ยนเป็นไข้มาลาเรีย ต้องการยา เราหาทางช่วยเสือเฮี้ยนกันก่อนดีกว่า”
“ที่อนามัยพอจะมียารักษาหรือเปล่าจ๊ะ”
“มีสิ งั้นเดี๋ยวฉันจะพาไปเอง” ผู้ใหญ่ด้องกุลีกุจอนำพาศรีไพรออกไป...
ฝ่ายศรีนวลที่ไม่ค่อยสบายใจก็เลี่ยงออกไปยืนเหม่อที่ท่าน้ำ ครุ่นคิดถึงเลอสรรและเรื่องที่เกิดขึ้น แม้เธอมั่นใจว่าเขาไม่เกี่ยวข้อง แต่ใจหนึ่งก็อดหวั่นหวาดไม่ได้ เพราะตั้งแต่เขากลับมาหาเธอ ก็ดูเหมือนจะมีเรื่องยุ่งยากตามมาทุกครั้ง...ดาวเดินตามมาเมียงมองศรีนวลครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเข้าไปทักว่าทำไมแม่ดูเศร้านัก ศรีนวลรีบปั้นยิ้มให้ลูกสาว ชวนคุยเรื่องอื่นกลบเกลื่อนความรู้สึกของตน
“ดาวจะมาตามแม่ไปทำกับข้าวแล้วใช่ไหมจ๊ะ”
“เปล่าจ้ะแม่ ดาวแค่เป็นห่วง เห็นแม่หายไป กลัวจะโดนใครมาลอบทำร้ายแม่อีก”
“แม่ไม่เป็นอะไรหรอกลูก ถึงจะมีคนมาทำร้ายแม่ก็เอาตัวรอดได้”
ดาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ท่าทีลังเลเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง จนกระทั่งศรีนวลถามว่ามีอะไรหรือเปล่า เธอจึงหยั่งเชิงว่าดาวมีเรื่องสงสัย แต่ถ้าพูดออกไปแล้วแม่อย่าโกรธนะ
“มีอะไรพูดมาเถอะลูก”
“ดาวสงสัยว่า...ถ้าคุณเลอสรรเป็นคนรักของแม่ งั้นก็แสดงว่าเขาเป็นพ่อของดาวใช่ไหมจ๊ะ”
“คุณเลอสรรไม่ใช่พ่อของดาว ไม่มีวันที่เขาจะมาเป็นพ่อของดาวเด็ดขาด แม่ไม่ยอม”
“แล้วถ้างั้นพ่อของดาวเป็นใครเหรอจ๊ะ แม่บอกดาวได้หรือยัง”
“แม่บอกได้แค่ว่าพ่อของดาวเป็นชาวบ้านธรรมดาไม่ใช่คนกรุงเทพฯ เขาจากแม่ไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย”
“พ่อประสบอุบัติเหตุเหรอจ๊ะ”
“จ้ะ...พ่อของลูกตายไปแล้ว อย่าถามถึงเขาอีกเลยนะดาว” พูดแล้วศรีนวลน้ำตาคลอ ทำให้ดาวรู้สึกผิด รีบขอโทษแม่และสัญญาว่าจะไม่พูดเรื่องนี้อีก...
ด้านศรีไพรที่ได้ยาจากอนามัยกลับไปผาช่องลม เธอรีบฉีดยานั้นให้เสือเฮี้ยนตามวิธีที่หมอสาธิต...เสร็จแล้วออกมาบอกสมิงเรื่องศรีนวลถูกลอบยิง โชคดีที่ไม่ เป็นอะไร แต่มีคนสงสัยว่าอาจจะเป็นฝีมือของเลอสรร
สมิงรับฟังด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในใจคุกรุ่นไปด้วยความโกรธที่กำลังเดือดพล่าน!
ooooooo
