แม่ยายที่รัก
ตอนที่ 7
เมื่อสมภพรู้ว่าติรกาตกบันได ก็รีบโทร.ตามธงฉานให้ไปทำคะแนนด้วยกัน ทรงสุดาเห็นสามีจะออกไปข้างนอก รีบให้ลูกชายเข้าหอมพ่อ แต่โดนตวาดใส่ ทำให้ต้องกอดลูกไว้แน่นด้วยความเก็บกด
ซ้ำร้ายสาวใช้ยังเข้ามารายงานว่า รุจีไม่ออกมาทานอาหารและไม่ยอมเปิดประตูห้อง ด้วยความเป็นห่วงน้อง จึงไปเคาะประตูเรียก รุจีเปิดประตู พลางฟูมฟายว่า ยังตัดใจจากรชานนท์ไม่ได้ เพราะพรหมลิขิตดลให้มาเจอกันอีก เขาคือเนื้อคู่ตัวจริงเสียงจริง ทรงสุดาฟังแล้วไม่สบายใจนัก
สมภพพาธงฉานมายังบ้านติรกา เขาแอบยื่นแบงก์ห้าร้อยใส่มือแจ่มอย่างรู้กัน แจ่มดีใจรีบเปิดทาง ส่วนติรกากำลังป้อนลูกชุบให้รชานนท์อย่างเอาอกเอาใจ และทำราวกับว่าโลกนี้มีแค่สองเรา วันรบ พชร พุทราและเตือนใจได้แต่มองอย่างอึ้งๆ
มัทรีนั่งหน้าหงิกรอจังหวะคุยกับติรกา แต่สมภพกับธงฉานหอบช่อดอกไม้เข้าประกบติรกาเสียก่อน ติรกามองทั้งสองอย่างงงๆ ยังไม่ทันพูดอะไร สมภพกับธงฉานก็พาลหาเรื่องรชานนท์ จนหวิดจะวางมวยกัน
ติรกาเข้าไปหยิบปืนลูกซองในบ้านออกมายิงขู่ พร้อมประกาศว่าผัวข้าใครอย่าแตะ
“ผัว คุณติ หมายความว่า คุณติยอมให้ไอ้ เอ่อ คุณรชานนท์เป็นสามีแล้วเหรอครับ”
“ใช่ นนท์เป็นสามีและเป็นพ่อของลูกฉัน มีปัญหาหรือไง” ติรกากระชับปืนในมือ
รชานนท์ได้ทีรีบไล่อาหลานกลับไป
ธงฉานไม่พอใจตวาดให้รชานนท์หุบปาก จึงโดนติรกายิงขู่เปรี้ยงๆ โทษฐานก้าวร้าวสามี ธงฉานกลัวจับใจรีบวิ่งนำสมภพไปที่รถ แล้วขับหนีตาย รชานนท์ พชร และวันรบขำกลิ้ง แล้วพลันชะงักเมื่อติรกาหันมา สามหนุ่มยืนนิ่งลุ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ติรกากลับทิ้งปืนในมือแล้วโผเข้าหารชานนท์อย่างแสนรัก เพราะกลัวเขาจะตกใจที่เห็นเธอสวมบทโหด
“แบบนี้เรียกว่าทั้งรักทั้งหลงเลยนะคะเนี่ย” พุทราแอบกระซิบกับเตือนใจและมัทรี
“เฮ้อ แสดงว่าลึกๆยัยติคงรักตานนท์มากจริงๆ พอแสดงออกถึงได้เต็มที่แบบนี้” เตือนใจถอนใจ
“แต่เขาเป็นคนทิ้งพวกเราไป” มัทรียังแค้น
“ยัยมัท...เราก็เห็นแล้วว่าแม่เรารักพ่อเรามากแค่ไหน”
“ถ้าแม่ความจำกลับคืนมาแล้วบอกกับมัทว่าแม่รักเขาจริงๆ มัทถึงจะคิดดูอีกที” มัทรีตัดบท
ooooooo
กำนันเรืองเดินดุ่มๆขึ้นบ้าน เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยของเงินที่ซ่อนเมียไว้ในจุดต่างๆ แต่พบว่ามันอันตรธานหายไปหมด กำนันใจหายวาบเรียกหาอาไทเสียงลั่น
อาไทเห็นท่าไม่ดีทำเป็นแกล้งตาย กำนันเข้ามาเขย่าตัวเรียกถามว่าเงินหายไปไหน วันทนีย์กับกระถินเข้ามาได้ยินรีบซักว่า เงินอะไร หายไปได้อย่างไร
อาไทเห็นมีตัวช่วยก็ลืมตาขึ้นถามกำนันว่า เงินอะไรหาย กำนันหน้าซีดกลัวเมียจับได้ว่าแอบซ่อนเงินไว้ แกรีบโกหกว่า วางเงินไว้บนหลังตู้สองร้อย แต่มันหายไป แล้วเข้าล็อกคออาไทกระซิบให้ช่วยรับมุก
“ใช่จ้ะ อาเอง อาเอาไปซื้อข้าวกินน่ะจ้ะ” อาไท ยอมเล่นด้วย
“แค่หยิบเงินไปกินข้าว พ่อไม่เห็นจะต้องโวยวายขนาดนี้เลย ทำยังกับบ้านโดนยกเค้าไปหมดงั้นแหละ” วันทนีย์บ่น แล้วชวนกระถินเข้าห้องนอนเอาแรง
กำนันเรืองนึกขึ้นได้รีบลากอาไทลงไปดูที่สวนกล้วย ก็พบว่าหีบสมบัติที่ฝังไว้ถูกยกเค้าไปหมดแล้ว
“ทำใจเถอะพ่อ เงินทองมันของนอกกาย ไม่ตายก็หาใหม่ได้นะพ่อนะ พี่รบเขาบอกว่าเขาแต่งงานกับพี่นางฟ้าเมื่อไหร่ เขาจะหามาใช้คืนพ่อแน่นอน จะแถมสาวเอ๊าะๆให้พ่อด้วยนะ” อาไทปลอบใจ
“กว่ามันจะหามาคืนได้ข้าไม่ตายก่อนเรอะ นี่ถ้าแม่จ๋ารู้ ข้าตายแน่ จำไว้นะอาไท เรื่องนี้เป็นความลับ ไม่งั้น”
“พ่อกำนันโดนสองเด้งแน่ เด้งแรกเม้มเงิน เด้งสองทำให้พี่รบได้แต่งงานกับพี่นางฟ้า เรื่องใหญ่ขนาดนี้จะให้ฉันปิดมันก็” อาไททำเป็นเกาปาก
กำนันเรืองรู้ทันหยิบแบงก์ออกมาเป็นค่าปิดปากอาไท แล้วเดินเซ็งออกไป
เวลาเดียวกัน สมภพกับธงฉานก็กำลังเซ็งกับความซวยที่ไปเจอมา ธงฉานว่าติรกาอาจโดนพวกวันรบทำเสน่ห์ยาแฝดใส่ถึงได้เปลี่ยนไป แต่สมภพว่าไร้สาระแล้วตะโกนเรียกทรงสุดาให้หาน้ำหาท่ามาให้ดื่ม แต่ไม่มีเสียงตอบ
สมภพลุกไปตามทรงสุดาที่ห้องพัก จึงได้ยินรุจีสารภาพกับพี่สาวว่า ที่เธอต้องหันหน้าเข้าวัดก็เพราะหลบไปทำใจเรื่องรชานนท์ แต่สุดท้ายก็ยังตัดใจจากเขาไม่ได้
สมภพส่งยิ้มร้ายเมื่อรู้ว่ารุจีแอบรักรชานนท์
บ่ายวันเดียวกัน มัทรีตามมาคุยกับติรกาที่กำลังจัดห้องนอนใหม่ เพราะไม่อยากให้แม่นอนห้องเดียวกับรชานนท์ แต่ติรกาไม่รับฟัง เธอแย้งว่าชายคนนั้นคือพ่อของมัทรี
มัทรีสะกิดให้เตือนใจช่วยพูดกับแม่ แต่เตือนใจว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว มัทรีถอนใจมองติรกาที่ง่วนกับการจัดที่นอนอย่างมีความสุข จึงคิดหาทางทำอะไรสักอย่าง
เช่นเดียวกับวันทนีย์ ที่ระแวงว่าวันรบจะหาเงินค่าสินสอดให้ได้ นางรีบโทร.หาลูกชายและบังคับให้กลับมาแต่งงานกับกระถินตามฤกษ์ที่หาไว้
วันรบปฏิเสธลั่น แต่วันทนีย์รีบตัดบท “ข้าจะไม่ยอมให้เอ็งแต่งงานกับผู้หญิงที่ทำให้เอ็งรวมหัวกันมาถอนหงอกข้า งานแต่งของเอ็งกับกระถินจะจัดขึ้นเร็วที่สุด เตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวได้เลย” วันทนีย์กดวางสายทันที
วันรบนั่งอึ้งหนักใจกับปัญหาที่รุมเร้า เพราะเรื่องมัทรีก็ยังไม่เคลียร์ แถมแม่ยังบังคับให้แต่งงานกับกระถินอีก เขาถอนใจเฮือก แล้วกดอ่านข้อความที่รชานนท์ส่งมา
“ขอบใจที่ส่งเสื้อผ้ามาให้ทันเวลา อ้อ เรื่องของแกน่ะ ตั้งสติก่อนนะไอ้รบ ฉันก็ยังสับสนเรื่องของตัวเองอยู่เหมือนกัน”
ooooooo
รชานนท์สะดุ้งเฮือก เมื่อติรกาเข้ามาสวมกอดทางด้านหลัง พลางเปรยว่าแค่ตกบันไดสลบไป ทำไมเธอถึงจำไม่ได้ว่ามีลูกโตขนาดนี้แล้ว และลูกยังพูดแปลกๆเหมือนไม่ถูกกับรชานนท์
“เอ่อ คือลูกโกรธผมนิดหน่อยน่ะ แกยังไม่หายงอนผมน่ะ ก็คงอยากให้คุณโกรธผมเป็นเพื่อนแกล่ะมั้ง”
“แบบนี้มันไม่ถูกนะคะ ยังไงมัทก็เป็นลูกไม่ควรจะมึนตึงใส่นนท์แบบนี้ พรุ่งนี้ฉันต้องคุยกับลูกสักหน่อยแล้ว”
“อย่าไปว่าลูกเลยนะ เดี๋ยวแกก็หายงอนเอง ผมไม่อยากให้คุณกับลูกหน้าบึ้งใส่กัน ผมอยากให้คุณยิ้ม เพราะรอยยิ้มของคุณคือความสุขของผม” รชานนท์จับมือติรกามากุมไว้
ติรกาอมยิ้มโผเข้ากอดรชานนท์ ชวนเข้านอนเพราะดึกแล้ว รชานนท์ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก เพราะติรกาเริ่มรุก เธอเอามือลูบแก้มเขาแล้วลากเรื่อยมาที่อก
รชานนท์ขนลุกซู่ซ่าจนต้องยึดมือติรกาไว้อ้างว่า มีงานด่วนต้องทำแล้วรีบผลุนผลันออกไปก่อนที่จะห้ามใจตัวเองไม่อยู่ เขาออกมาหามุมสงบโทร.ปรึกษาพชรว่า จะทำไงกับติรกาดี พชรแนะนำให้รีบรวบรัดเผด็จศึกก่อนที่ติรกาจะกลับคืนร่างจากน้องกระแตไปเป็น ปิศาจโอ่งน้ำปลา
“นี่เป็นการเสียสละอันยิ่งใหญ่ ที่จะทำให้ไอ้รบได้แต่งงานกับมัทรี แกได้เมียเก่าคืน เผลอๆโทต๊องอีกรอบ โชคสามชั้น และเพื่อเห็นแก่ไอ้รบน้องรัก แกรีบปิดไฟใส่กลอนแล้วสอยแม่กระแตแต้แว้ดซะ” พชรทิ้งท้าย
รชานนท์กดวางสาย กลุ้มใจ คิดไม่ตก และไม่ทันเห็นมัทรีที่แอบฟังอยู่ในมุมมืด
มัทรีกลัวรชานนท์จะฉวยโอกาส จึงเข้าไปใส่ไฟกับติรกาที่คั้นน้ำส้มอยู่ในครัวว่า รชานนท์เป็นคนเจ้าชู้สมควรโดนลงโทษให้ออกไปนอนข้างนอก แต่ติรกาออกรับแทน แถมยังสอนลูกว่า สามีกับภรรยาเหมือนคนคนเดียวกัน หนักนิดเบาหน่อยก็ต้องให้อภัย
มัทรีฮึดฮัดจะหาเรื่องรชานนท์อีก แต่ติรการีบตัดบท
“แม่คั้นน้ำส้มให้มัทกับพ่อ...ดื่มแล้วรีบเข้านอนนะลูก” ติรกาหันไปหยิบกาน้ำชาเล็กๆ
มัทรีตัดพ้อที่แม่ลืมสัญญา เพราะรับปากเธอแล้วว่าจะไม่ดื่มน้ำชาก่อนนอน
“ขอโทษทีจ้ะ แม่จำไม่ได้ แม่อยากดื่มอะไรอุ่นๆ ก่อนนอน” ติรกายกกาชาร้อนกับน้ำส้มอีกแก้วเดินออกไป
มัทรีมองตาม คิดหาทางขัดขวางติรกากับรชานนท์ให้ได้ เธอชวนเตือนใจกับพุทราออกไปตามแจ่มที่หน้าโรงงาน ให้ช่วยมาทำเสียงฟ้าร้อง เพื่อจะได้ขอเข้าไปนอนกับติรกา แต่แจ่มสับสนเผลอหอนหมาออกไป จึงโดนติรกาสาดด้วยน้ำชา
มัทรีทำท่าหวาดเสียว รชานนท์จับพิรุธลูกสาวได้ แต่เธอไม่ยอมรับ แล้วทำเนียนขอนอนกับติรกาด้วย รชานนท์เข้าใจเจตนาของลูกจึงขอกลับไปนอนที่รีสอร์ต แล้วเล่าเรื่องให้พชรกับนลินีฟัง
สองสามีภรรยาหัวเราะร่วนบอกว่า มัทรีกะล่อนซ้อนแผนเหมือนพ่อเป๊ะ รชานนท์เครียดเอานิ้วโป้งคลึงหว่างคิ้วตัวเองแล้วถามหาวันรบ พชรว่า วันรบคงเครียดเพราะโดนแม่สั่งเด็ดขาดให้แต่งงานกับกระถิน
“มันบ่นว่า ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว แล้วก็ออกไปก่อนแกเข้ามานี่เอง ไอ้นนท์ ถามจริงเถอะ แกจะไม่ยอมให้ไอ้รบแต่งงานกับน้องมัทหรือไง”
“ตราบใดที่ผมยังไม่แน่ใจในพฤติกรรมของไอ้รบ ผมก็ไม่ยอมให้มันแต่งกับลูกผมง่ายๆหรอก”
“วิญญาณพ่อตาหวงลูกสาวเข้าสิงแล้ว กว่าไอ้รบจะได้แต่งกับหลานมัทคงต้องเทกคอร์สโทต๊องเหมือนรุ่นพ่อตาแม่ยายพอดี” พชรล้อ
นลินีขำคิกคักเห็นด้วยกับสามี รชานนท์ฟังแล้วยิ่งหงุดหงิดเพราะหวงติรกากับมัทรี
ooooooo
เช้าวันใหม่ ติรกาลงมายืนดูรูปเก่าๆที่ถ่ายคู่กับมัทรี เธอไม่เห็นมีรูปรชานนท์เลย จึงหันมาถามเตือนใจที่ยกอาหารเช้าเข้ามากับพุทรา
เตือนใจอึกอักจำใจโกหกว่า ที่ไม่มีรูปรชานนท์ก็เพราะติรกากับรชานนท์กำลังมีเรื่องกันนิดหน่อย
“มีเรื่อง ถึงขนาดต้องเก็บรูปทิ้งเลยเหรอคะ งั้นหนูกับนนท์คงทะเลาะกันเรื่องใหญ่มาก แล้วมันเรื่องอะไรล่ะคะ”
“เอ่อ...” เตือนใจหันไปหาพุทราหวังได้ตัวช่วย แต่แม่เลขากลับเมินหน้าหนี
“คุณแม่ครับ” วันรบก้าวเข้ามาในชุดเต็มยศ พร้อมพานธูปเทียนแพ
“คุณวันรบ มาหานนท์เหรอคะ นนท์เขาไม่อยู่...”
“เปล่าครับ ผมมาหาคุณแม่ครับ”
“มาหาฉันเหรอ นั่งก่อนสิ” ติรกาเดินมานั่งพร้อมกับเตือนใจ
วันรบเห็นสายตาติรกาก็ชักเสียว เขาอึกอักพูดไม่ออก พุทราเข้ามาสะกิดเตือนใจบอกว่า วันรบหาที่ตายแท้ๆ เตือนใจเห็นด้วยสั่งให้พุทราไปตามมัทรีมาช่วย
พุทราวิ่งออกไป ขณะที่ติรกามองท่าทีวันรบอย่างจับสังเกต เธอสั่งให้วันรบพูดธุระออกมา วันรบสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วเอ่ยว่า เขากับมัทรีรักกันและอยากจะขอขมาที่เคยทำให้ติรกาไม่พอใจ
“ผมทราบว่าวันนี้คุณแม่คงจะจำไม่ได้ แต่ผมอยากให้คุณแม่ทราบว่า คุณแม่กับคุณยายเป็นบุคคลที่มัทรัก ผมก็รักและนับถือคุณแม่กับคุณยายไม่ต่างจากมัทเหมือนกัน ผมรู้ว่าคุณแม่กับป๋านนท์คงไม่เชื่อใจผม แต่วันนี้ผมอยากขอโอกาสให้ผมดูแลมัทในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่พร้อมจะทำทุก อย่างให้กับผู้หญิงที่เขารักได้ ให้โอกาสผมได้ไหมครับ” วันรบยื่นพานให้
ติรกานิ่งเงียบไป เตือนใจเหล่มองด้วยใจตุ้มๆต่อมๆ แล้วจู่ๆติรกาลุกขึ้นยืนพรวด ทุกคนผงะ
มัทรีมาถึงพอดี เธอรีบเข้าไปขวางติรกาพลางขอร้องว่า อย่าขัดขวางความรักของเธอกับวันรบอีกเลย
“ใคร ใครมันใจร้ายใจดำ ขัดขวางความรักของลูกมัทกับคุณวันรบ...นิสัยแย่ใช้ไม่ได้” ติรกาทุบโต๊ะดังปัง
ทุกคนพากันอึ้ง วันรบรีบเข้าประเด็นถามติรกาว่า จะให้โอกาสเขาไหม
“ฉันเป็นแม่ก็จริง แต่เรื่องนี้มัทคงต้องตัดสินใจเองไม่ว่ามัทจะตัดสินใจยังไง แม่ก็จะเคารพการตัดสินใจของหนูเสมอ”
มัทรีกับวันรบดีใจรีบขอบคุณติรกา แล้วทำท่าจะโดดกอดกัน แต่ติรกาชี้หน้าเบรกไว้พลางรับปากว่า จะจัดการเรื่องนี้ให้เอง
วันรบกับมัทรียิ้มให้กันอย่างมีความสุข เสียงข้อความมือถือวันรบดังแทรกขึ้น เขากดอ่านข้อความ
“เจอกันที่เดิม...วริษรา” วันรบหน้าเครียดเล็กน้อยหันมาบอกมัทรีว่า มีงานด่วนต้องกลับไปทำ
ooooooo
วันรบมาพบวริษราสาวไซด์ไลน์คนบ้านเดียวกันที่มักจะมาหลอกขอเงินวันรบอยู่ บ่อยๆ และวันนี้เธอก็หลอกเขาว่า แม่ป่วยต้องใช้เงินรักษาเกือบหมื่น เธอพยายามหางานพิเศษทำแต่ยังไม่พอ วันรบเห็นใจหยิบเงินห้าพันส่งให้ก่อนและจะโอนส่วนที่เหลือเข้าบัญชีให้ วริษราทำซาบซึ้งโผเข้ากอดวันรบ
“ครอบครัวของริษมีบุญคุณกับครอบครัวพี่ ชดใช้ยังไงก็ไม่มีวันหมด ริษตั้งใจเรียนให้จบ...เพื่ออนาคตเถอะ ไม่ต้องคิดมากอีกนะ” วันรบยิ้มให้วริษราด้วยความเอ็นดู เหมือนน้องสาว
ค่ำวันนั้น ติรกาเข้ามาคุยกับรชานนท์เรื่องวันรบกับมัทรี เพราะคิดว่าเป็นคนกีดกันไม่ให้ทั้งสองหมั้นกัน รชานนท์อึ้งพยายามชี้ว่า ติรกานั่นแหละเป็นคนขัดขวาง แต่ติรกาถลึงตาใส่พลางประกาศว่า มัทรีกับวันรบต้องหมั้น และต้องแต่งงานกันให้เร็วที่สุด เธอจะไม่ยอมให้ใครขัดขวางอีกแล้ว
รชานนท์ฟังแล้วอึ้งไม่คาดคิดว่าเรื่องจะลงเอยแบบนี้
ด้านวันทนีย์และกระถิน ทั้งสองกรีดร้องลั่นบ้าน เพราะวันรบโทร.มาบอกว่า จะหมั้นกับมัทรี กระถินบีบน้ำตาฟูมฟายชวนวันทนีย์ไปทำลายพิธีหมั้น วันทนีย์ข้องใจเปรยว่า วันรบไปหาเงินค่าสินสอดมาจากไหน
อาไทหันมามองกำนัน เห็นแกทำไม้ทำมือส่งสัญญาณห้ามอย่างชุลมุนก็ตอบไปว่า คงได้มาจากเพื่อนๆ
“อย่าให้รู้ตัวนะ แม่จะด่าเล่นระนาดโหมโรงให้น่วมเลยคอยดู”
เวลาเดียวกัน พชรเข้ามาจับมือแสดงความยินดีกับวันรบที่จะได้หมั้นกับมัทรีสักที พลางถามเคล็ดลับว่า ทำอย่างไรติรกาถึงยอมใจอ่อน วันรบว่า แค่ตรงๆแมนๆ แต่แอบหยอดดราม่าน่าสงสารไปนิดทุกอย่างก็เรียบร้อย แล้วหันมาอ้อนรชานนท์ให้ช่วยเลือกสูทใส่ในวันหมั้นให้
“ใส่ๆไปเถอะ ตัวไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ” รชานนท์ทำหน้าบอกบุญไม่รับ
พชรเห็นอาการก็แซวว่า คุณพ่อป้ายแดงกำลังหวงลูกสาว แต่ลูกสาวยังไม่ยอมญาติดีด้วย รชานนท์ขยับจะตอบโต้ แต่ติรกาโทร.มาตามให้กลับไปทานข้าวด้วยกัน รชานนท์รับคำแล้วรีบผลุนผลันออกไป วันรบตามติดขอไปทำคะแนนกับแม่ยายด้วยคน
“เขยซ่าส์ พ่อตาแสบ แม่ยายโหด โอ้ย...เข้ากั๊น เข้ากันว่ะ ฮ่าๆ” พชรตะโกนไล่หลัง
ooooooo
หลังจากรถรชานนท์จอดหน้าบ้าน ติรกากระวี กระวาดเข้าสวมกอดรับ พลางหอมซ้ายหอมขวา มัทรีเดินหน้างอตามออกมา วันรบรีบลงไปทักทายคนรักและขอทานข้าวเย็นด้วยคน
ติรกาไล่รชานนท์ไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยลงมาทานข้าว รชานนท์อ้อนชวนติรกาไปอาบน้ำด้วยกัน มัทรีส่งยิ้มหวานไม่ว่าอะไร ทำเอาวันรบเป็นงง เช่นเดียวกับพุทราและเตือนใจที่แอบดูอยู่ แล้วทั้งสามก็ถึงบางอ้อ เมื่อได้ยินติรการ้องถามว่า ใครเอากุญแจมาใส่ห้องเธอ
“มัทกลัวว่าจะมีคนแอบเข้าห้องคุณแม่ เลยให้ลุงแจ่มเอามาติดเมื่อเช้า” มัทรีชูลูกกุญแจให้รชานนท์ดู พลางอธิบาย “แม่เคยบอกมัทว่าห้องนอนไว้สำหรับนอน ไม่ใช่สำหรับพัก ถ้าเหนื่อยก็ให้ไปนั่งพักในสวนค่ะเอาไว้ถึงเวลาที่แม่จะนอน มัทค่อยมาเปิดประตูให้นะคะ” มัทรีพูดจบก็เดินลงไปทันที
“งั้นเราไปเดินเล่นในสวนกันก็ได้ค่ะนนท์” ติรกาชวน
รชานนท์เซ็งที่ต้องอดอยู่ตามลำพังกับติรกาอีก วันรบเข้าใจหัวอกว่าที่พ่อตาจึงตามไปคุยกับมัทรีแล้วแอบขโมยกุญแจไปไขห้องให้
ส่วนมัทรีที่ยังไม่รู้ตัว เธอส่งสัญญาณให้เตือนใจกับพุทราเริ่มแผนสอง นั่นคือ ใส่ยาลงในน้ำดื่มให้รชานนท์ แต่รชานนท์รู้ทันจึงเตรียมน้ำผลไม้มาดื่มแทน มัทรีไม่ยอมแพ้เอายานอนหลับที่เหลือใส่ลงในกับข้าวที่เตรียมให้รชานนท์เป็นพิเศษ แต่คนที่รับเคราะห์กลับเป็นติรกา
มัทรีหน้าเสียเพราะผิดแผน เธอสั่งให้พุทราไปหายานอนหลับมาอีก พุทราวิ่งไปที่ตู้ยาหยิบยาเม็ดสีขาวๆ มาส่งให้มัทรีบดใส่ในจานผลไม้ของรชานนท์
เตือนใจกลัวจะพลาดจึงตามมาป้อนผลไม้ให้ รชานนท์เอง เวลาผ่านไป รชานนท์ไม่มีอาการง่วงเลย สักนิด ผิดกับติรกาที่หาวแล้วหาวอีก รชานนท์ยิ้มเย้ยบอกว่า ยาคงหมดอายุแล้วประคองคนรักเข้านอน หวังจะได้จู๋จี๋กัน แต่จู่ๆข้าศึกก็โจมตี ต้องวิ่งเข้าห้องน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า แถมหยิบเอาน้ำที่ผสมยานอนหลับไปดื่ม จนต้องนอนหมดสภาพอยู่ในห้องน้ำ
เช้าวันใหม่ มัทรีเห็นรชานนท์เดินโผเผหมดเรี่ยวแรงออกมาจากห้องกับติรกา ก็โวยลั่นเพราะคิดว่าแม่เสียท่ารชานนท์ไปแล้ว ติรการีบอธิบายว่า ที่รชานนท์ เป็นแบบนี้ก็เพราะท้องเสีย ไม่รู้ว่าไปกินยาถ่ายมาจากไหน
มัทรี เตือนใจ และพุทรามองหน้ากันแล้วหัวเราะลั่น เดาได้ว่าคงเป็นยาเม็ดสุดท้ายที่พุทราไปหยิบมาแน่
รชานนท์หอบสังขารตามวันรบไปที่บ้านพักของพชรกับนลินี วันรบรีบรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นให้ทั้งสองฟัง พชรหัวเราะลั่นล้อว่า รชานนท์แพ้ทางลูกเมีย นลินีตำหนิว่า มัทรีเล่นแรงไปหน่อยถ้าเจอหน้าจะต้องต่อว่า รชานนท์ ร้องห้ามเพราะกลัวลูกจะยิ่งต่อต้านเขาหนักขึ้น
วันรบเห็นด้วย เพราะไม่อยากให้มัทรีโกรธและอาจส่งผลให้งานหมั้นเป็นหมัน รชานนท์โกรธจะหันมาเล่นงานวันรบที่คิดจะเคลมลูกสาว แต่วันรบขู่ว่าให้คิดดูดีๆ เพราะเขามีแบ็กอัพเป็นติรกา แม่ยายสุดที่รัก
ooooooo
ครั้นสมภพรู้ข่าวว่า ติรกายอมให้วันรบหมั้น มัทรีก็ยิ่งกลุ้ม เพราะกลัวชวดสมบัติ เขาเร่งให้ทรงสุดา ติดต่อรุจีที่หลบไปปฏิบัติธรรม ให้มาเป็นมือที่สามสร้างความร้าวฉานให้ติรกากับรชานนท์ ส่วนธงฉานก็เอาแต่โวยวายถามสมภพว่า จะจัดการอะไรทัน เพราะเขาจะหมั้นกันมะรืนนี้แล้ว สมภพยิ้มเจ้าเล่ห์แทนคำตอบ
บ่ายวันเดียวกัน ติรกาเห็นมัทรียืนคิดหนักอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน จึงเข้ามาคุยด้วย มัทรีสารภาพว่า เธอกลัวทำแม่เสียใจที่หมั้นกับวันรบ
“แม่มีลูกน่ารักขนาดนี้ แม่ไม่มีวันเสียใจหรอกจ้ะ แล้วอีกอย่าง แม่รักลูกมาก ลูกเป็นดวงใจของแม่เลยนะ เพราะฉะนั้นถ้าลูกของแม่รักใคร แม่ก็จะรักเขาด้วย”
ติรกาดึงลูกสาวมากอด
“แต่เมื่อก่อน” มัทรีอยากจะเล่าอดีตที่ติรกากีดกันให้ฟัง แต่ติรการีบตัดบท
เมื่อก่อนก็คืออดีต แต่ตอนนี้คือปัจจุบัน มันคนละเรื่องกันใช่ไหม แม่ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนเป็นยังไง แต่ตอนนี้ ขอให้แม่เห็นรอยยิ้มมัท เห็นมัทมีความสุข นั่นคือความสุขของแม่นะ”
“แม่คะ วันนี้มัทมีความสุขที่สุดเลยค่ะ มัทรักแม่นะคะ” สองแม่ลูกกอดกันกลม
เตือนใจกับพุทราที่แอบฟังอยู่ถึงกับน้ำตาซึม แล้วจู่ๆติรกาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา ภาพตอนมัทรีกอดติรกาหลัง จากรู้ความจริงเรื่องพ่อ และตอนมัทรีนำผลตรวจดีเอ็นเอมายืนยันว่าเธอเป็นลูกของรชานนท์แวบเข้ามา
“โอ้ย แม่ปวดหัว...” ติรกาโงนเงน
“งั้นขึ้นไปพักก่อนนะคะแม่” มัทรีประคองติรกาเข้าไปในห้องนอน พลางกวาดตามองหารชานนท์ ติรการู้ทันบอกว่า รชานนท์ออกไปช่วยวันรบเตรียมงานที่รีสอร์ต แล้วเล่าถึงความประทับใจในอดีตให้ฟังว่าทุกครั้งที่งอนกัน รชานนท์จะต้องมาร้องเพลงเล่นกีตาร์ง้อเธอ
“พ่อเขาร้องเพลงเพราะมาก จนแม่ต้องหายงอนทุกที คิดถึงแล้วยังขำเลย น่ารักมากด้วย” ติรกายิ้มมีความสุข
“ค่ะ น่ารัก” มัทรีเออออแบบไม่เต็มปากนัก
ผิดกับรชานนท์ที่สารภาพกับพชรอย่างเต็มปากว่า ที่เขาไม่ยอมเผด็จศึกติรกาก็เพราะไม่อยากเอาเปรียบเธอ ตอนที่ยังจำเรื่องในอดีตไม่ได้ พชรส่ายหน้าบอกว่าน้ำเน่า แล้วนลินีก็เดินเข้ามาร่วมวงด้วย เธอถามวันรบว่า โทร.บอกพ่อกับแม่เรื่องพรุ่งนี้แล้วใช่ไหม
“บอกแล้วครับ แต่เขาก็เงียบๆ คงจะไม่ยอมมาจริงๆ” ขาดคำเสียงแตรรถก็ดังขึ้น ทุกคนหันไปมองเห็นกำนันเรือง วันทนีย์ กระถิน และอาไท ลงมาจากรถ
วันรบดีใจรีบเข้าไปกอดวันทนีย์ แต่นางยังทำหมางเมินใส่ กำนันเรืองออกตัวแทนภรรยาว่าลูกชายจะหมั้นทั้งทีพ่อกับแม่จะไม่มาได้ยังไง ส่วนกระถินเอ่ยทั้งน้ำตาว่า วันสำคัญของพี่รบ แม้ปวดใจเจียนตายเธอก็ต้องมา
“งานสำคัญของพี่รบทั้งที แม่จ๋าเขาไม่พลาดหรอกพี่ เรียกอากับพ่อกำนันให้รีบออกมาตั้งแต่เที่ยงแล้ว” อาไทบอกความจริง
วันทนีย์เสียฟอร์มเรียกทุกคนขึ้นรถจะกลับโรงแรม รชานนท์เตือนว่า พรุ่งนี้จะตั้งขบวนตอนเจ็ดโมงเช้า
“ตื่นเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ” วันทนีย์ทำเชิด แล้วเดินขึ้นรถไป
วันรบหน้าเสีย กำนันกระซิบปลอบใจว่า ทุกอย่างต้องเรียบร้อย
เช้ามืดวันใหม่ ทุกคนในรีสอร์ตพากันสะดุ้งตื่น เพราะได้ยินเสียงแตรรถดังสนั่น จึงพากันออกมาดู ก็พบวันทนีย์กับกำนันในชุดไทยเต็มยศยืนรออยู่ เพราะทั้งคู่ตื่นตั้งแต่ตีสาม ส่วนกระถินกับอาไทยืนหลับพิงกันเองอยู่ข้างๆ
วันรบน้ำตาซึมเข้าไปกราบขอบคุณวันทนีย์ วันทนีย์เห็นน้ำตาลูกก็ใจอ่อนเข้ามาช่วยนลินีกับคุณแก้วจัดเตรียมพานขันหมากให้ถูกต้องตามประเพณี
ooooooo
ครั้นถึงฤกษ์ขบวนขันหมากก็เคลื่อนไปที่บ้านติรกา รชานนท์สวมบทว่าที่พ่อตาจอมโหดสั่งคนงานกั้นประตูเกือบร้อยหวังให้วันรบถอดใจ แต่วันรบสู้ไม่ถอย ไล่แจกซองจนครบเป็นที่สนุกสนาน
มัทรีเห็นวันรบฝ่าด่านประตูร้อยแปดอรหันต์มาได้ ก็หันมาว่ากระทบรชานนท์ที่ยืนเคียงอยู่กับติรกา
“พี่รบพิสูจน์ตัวเองว่าเค้าทำทุกอย่างเพื่อความรักที่มีต่อมัท ไม่เหมือนคนฉวยโอกาสบางคน” รชานนท์สะอึก ติรกาฟังแล้วงงไม่รู้ว่าสองพ่อลูกมีเรื่องอะไรกัน
ทุกคนเข้ามาในห้องพิธีเพื่อรอฤกษ์ วันทนีย์เชิดหน้าใส่ติรกา แต่ติรภากลับยิ้มหวานให้แล้วเข้ามายกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม ทำเอาวันทนีย์เหวอไป ธงฉานกับสมภพหอบกล่องของขวัญเดินเข้ามาในงาน รชานนท์ขยับจะไล่ทั้งคู่ออกไป แต่ติรกาห้ามไว้ เพราะรู้จากพุทราว่าสมภพติดต่อธุรกิจร่วมกับเธอ
ขณะที่ติรกาหันไปเจรจาอยู่กับสมภพ วันทนีย์ก็แอบกระซิบกระซาบกับกระถินถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของ ติรกา เพราะระแวงว่าจะเป็นแผนหลอกให้ตายใจแล้วย้อนมาเล่นงานทีหลัง กระถินเสนอให้วันทนีย์ล้มงานหมั้น เพราะจะได้ไม่ต้องเสียสินสอดให้มัทรี วันทนีย์เห็นด้วย
เมื่อได้ฤกษ์ วันรบก็จะเลื่อนหีบสินสอดให้ติรกา วันทนีย์รีบดึงหีบไว้หวังจะถ่วงเวลา แต่โดนรชานนท์ส่งยิ้มพิฆาตใส่ ทำให้อ่อนระทวยปล่อยมือทันที
“ก็เป็นอันว่า มอบสินสอดเรียบร้อยแล้วนะจ๊ะ” เตือนใจรีบดึงหีบสินสอดไป ก่อนวันทนีย์จะคว้าไว้ได้
มัทรีหันไปสบตากับรชานนท์อย่างขอบคุณ แต่ยังมีฟอร์ม รชานนท์ยิ้มเจื่อนๆ พยายามไม่คิดมาก เพราะติรกามองอยู่ ส่วนธงฉานก็สะกิดลากสมภพออกไปด้านนอกเพื่อหาวิธีล้มงานหมั้น
“แล้วจะล้มยังไงล่ะอา ถ้าผีคุณติรกาไม่ออก” ธงฉานครุ่นคิด
“ก็ถ้าผีไม่ออก ก็ผีเข้าแทนสิวะ” สมภพปิ๊งไอเดียลากธงฉานกลับเข้าไป
สองอาหลานแกล้งทำผีเข้าเพื่อป่วนงาน ติรกาหันไปมองนาฬิกาเห็นใกล้ฤกษ์สวมแหวนแล้วจึงเข้าไปคว้าปืนมายิงไล่ผีให้สมภพกับธงฉาน
สมภพเห็นติรกาเอาจริงก็สั่นเป็นแซมบ้า แล้วสลบทันที ส่วนธงฉานทำตัวสั่นเซไปทางมัทรี แต่รชานนท์กับวันรบพร้อมใจกันยกเท้าถีบกลางลำตัว กระเด็นไปนอนหงายหมดสภาพ
ติรกาส่ายหน้าระอาใจ แล้วหันมาบอกทุกคนให้ทำพิธีต่อได้ แต่พุทราร้องว่า แหวนหมั้นหายไป เหลือแต่กล่องเปล่าๆ ทุกคนตะลึงหน้าเสีย วันทนีย์ดีใจรีบตัดบท
“บุญมีแต่กรรมบัง พยายามแค่ไหนก็คงไม่ได้หมั้น”
“มัททำอะไรผิด ถึงได้เกิดเรื่องวุ่นวายไม่หยุดในงานหมั้น” มัทรีน้ำตาซึม
“อุปสรรคแค่นี้ ไม่ได้ทำให้ผมรักมัทน้อยลงนะครับ แต่มันทำให้เราหนักแน่นที่จะรักกันมากขึ้นทุกวัน อย่าเพิ่งท้อนะครับที่รัก” วันรบกุมมือมัทรีไว้แน่น เสมือนยืนยันในความรักที่มีต่อเธอ
“ไม่มีใครทำลายงานหมั้นของลูกสองคนได้หรอก” ติรกายื่นมือมากุมมือมัทรีกับวันรบอีกที แล้วส่งแหวนทองเกลี้ยงในกล่องที่พกติดตัวออกมาให้วันรบ “นี่เป็นแหวนที่พ่อเคยหมั้นแม่เงียบๆ ก่อนที่จะมีมัท แม่คิดว่าวันนี้จะมอบอนุสรณ์ความรักนี้ให้กับลูก”
วันรบรับแหวนมาเห็นด้านในแกะสลักอักษร K&N รชานนท์นั่งอึ้งนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต
“เห็นลูกหลานรักกันดี ฉันก็มีความสุขแล้ว เอ้า สวมแหวนได้วัยชราใจร้อน” เตือนใจเร่ง
บรรยากาศงานหมั้นเริ่มคึกคัก มีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง กระถินเจ็บใจที่ไม่สามารถหยุดงานหมั้น ได้เพราะเธอเป็นคนขโมยแหวนไปเอง เช่นเดียวกับวันทนีย์ที่นั่งหน้าง้ำ
วันรบนำแหวนเกลี้ยงที่ติรกามอบให้สวมนิ้วนางข้างซ้ายมัทรี ทุกคนเฮด้วยความดีใจ ยกเว้นกระถินกับวันทนีย์
“ขอให้ลูกทั้งสองรักและดูแลกันตลอดไป เหมือนที่พ่อนนท์รักและไม่เคยทอดทิ้งแม่เลยสักครั้ง” ติรกาอวยพร
มัทรีชำเลืองมองรชานนท์ด้วยความรู้สึกเจ็บช้ำแทนแม่ ส่วนรชานนท์ก็นั่งเครียดเพราะรู้เต็มอกว่าตัวเองไม่เคยดูแลติรกาเลย
ครั้นเสร็จพิธี รชานนท์ก็เดินเลี่ยงออกมาทำใจอยู่ที่ระเบียงบ้าน มัทรีตามมาคุยด้วย และไม่ทันเห็นสมภพที่เดินผ่านมา เขาหยุดแอบฟังสองพ่อลูกคุยกัน
“ฉันขอบคุณนะที่คุณช่วยฉันกับพี่รบ ฉันจะให้ โอกาสคุณรักษาบาดแผลในใจแม่ให้หาย ก่อนที่ความทรงจำปกติของแม่จะกลับคืนมา คุณต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าคุณรักแม่จริงๆ ทำให้ติรกาคนที่ความจำเสื่อมกับติรกาคนเก่ายอมรับความรักและให้อภัยคุณด้วยตัวเอง” มัทรีเดินจากไปไม่รอฟังคำตอบจากรชานนท์
สมภพส่งยิ้มร้ายเมื่อรู้เรื่องติรกาความจำเสื่อม
ooooooo
วันรบกับมัทรีออกมายืนส่งแขกที่หน้าโรงงาน กระถินแอบมองทั้งคู่อยู่ข้างประตูพลางร้องไห้ฟูมฟาย เพราะยังทำใจไม่ได้ เตือนใจกับพุทรารำคาญไล่ให้กระถินกลับสุพรรณ กระถินเดินเชิดไปที่รถ กำนันเรืองที่รอจังหวะรีบตามประกบแล้วขอแหวนหมั้นคืน กระถินจำใจส่งให้เพราะกลัวความผิด
“เสียไปสามล้าน ได้คืนมาแค่นี้...ก็ยังดีวะ” กำนันเก็บแหวนใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วทำเนียนไปขึ้นรถ
ครั้นแขกกลับหมดแล้ว พชรกับนลินีก็เข้ามาขอร้องรชานนท์ให้เปิดโอกาสให้วันรบได้อยู่กับมัทรีตามลำพังบ้าง รชานนท์ได้ยินคำว่าลำพังก็นึกได้
“ได้ครับพี่...ปล่อยให้อยู่กันลำพัง เพื่อจะได้อยู่ลำพัง”
รชานนท์พาติรกาเข้ามาในบ้าน ติรกาบ่นว่าปวดหัว รชานนท์จึงพาเข้าไปนอนพักในห้อง แล้วจะออกไปหายามาให้ทาน แต่ติรกากลับส่งกีตาร์ไม้เก่าๆให้
“พาราของเรา รักษาให้กระแตหน่อยนะคะ” ติรกายิ้มอ้อน
รชานนท์รับกีตาร์มาลองสายแล้วเล่นเพลงโปรดของติรกา เธอนั่งอมยิ้มนึกถึงอดีต เสียงรชานนท์บอกว่า ผมรักคุณ ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของติรกา แล้วภาพความเจ็บปวดในอดีตก็ผุดขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำที่หายไป
ติรกาปวดหัวมาก และอยากจะอาเจียน เธอวิ่งเข้าห้องน้ำและเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวอีกครั้งจนได้คำตอบที่ชัดเจน
“รชานนท์ วันรบ” ติรกาทบทวนในใจ พลันตาวาวเตรียมเช็กบิล
ooooooo
