แม่ยายที่รัก
ตอนที่ 12
สายวันเดียวกัน ติรกาลากสมภพออกมาต่อว่าหน้าธนาคาร เพราะโกรธที่โดนหลอก ธงฉานตามมาแก้ตัวแทนว่าสมภพไม่หลอก แค่ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดเท่านั้น
“เงียบไปเลยไอ้หลานพาซวย” เอ่ยพลางตะปบปากไม่ให้ธงฉานพูดต่อ
“คุณนั่นแหละพาฉันซวย ต่อไปนี้ฉันจะกล้าไปสู้หน้าใครได้ ตั้งใจไปคุยกับสินเชื่อธนาคารเพื่อไปขอกู้เงินให้คุณ แต่ดันโดนเขาเหวี่ยงกลับเพราะคุณติดแบล็กลิสต์เป็นหนี้เขาเป็นร้อยๆล้านแล้วไม่เคยใช้แม้แต่บาทเดียว”
สมภพก้มหน้าจ๋อยยอมรับว่า นี่คือสาเหตุที่เขาต้องหันไปพึ่งหนี้นอกระบบ แล้วอ้อนวอนให้ติรกาช่วยเหลือ ติรกาส่ายหน้าเอือม จะเดินหนีไปฝั่งตรงข้าม
ทันใดนั้น รถกระบะคันหนึ่งขับพุ่งเข้ามาเหมือนจะชนติรกากับสองอาหลาน สมุนพ่อเลี้ยงจรัลลงมาจากรถ ติรกาปรี่ไปเอาเรื่อง แต่ต้องชะงักเพราะพวกมันชักปืนขึ้นมาขู่
“หาเงินมาใช้หนี้ได้รึยัง พรุ่งนี้วันสุดท้ายแล้วนะ ถ้าหาเงินมาใช้ไม่ทัน รับรองว่าแกโดนแบบนี้แน่” สมุนเล็งปืนไปทางสมภพกับธงฉานแล้วทำท่าจะลั่นกระสุน
“อ๊าก” สองอาหลานตกใจร้องลั่น
“ฮ่าๆไอ้โง่ ดูไม่ออกหรือไงว่าข้าใช้ปืนปลอม” สมุนใช้ปืนฉีดน้ำฉีดใส่สมภพกับธงฉานพลางขู่ต่อว่า วันนี้ปืนฉีดน้ำ แต่พรุ่งนี้เจอของจริงแน่ แล้วพากันขึ้นรถออกไป
ติรกายืนอึ้งคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะร้ายแรงขนาดนี้ สมภพได้โอกาสเข้ามาอ้อนวอนขอยืมเงินติรกาไปใช้หนี้พ่อเลี้ยงจรัล แต่ติรกาว่าเงินเธอเป็นเงินหมุนเวียน ถ้าให้สมภพยืมโรงงานเธอก็ไปไม่รอด
“ขอโทษจริงๆนะคะสมภพ ฉันขอตัวก่อนนะคะ” ติรกาเดินจากไป
ธงฉานคอตกร้องโวยวาย “อย่างนี้อาทรงสุดากับตาต้นก็ตายแน่สิอา เราสองคนด้วยนะ ผมยังไม่อยากตาย”
“แกจะไม่ตายหรอกธงฉาน เมื่อขอร้องกันดีๆแล้วไม่ได้ ฉันก็จะบังคับให้ติรกาเอาเงินมากองแทบเท้าฉัน” สมภพส่งยิ้มร้าย วางแผนให้ธงฉานไปหาซื้อยาเลิฟมาให้หวังวางยาติรกา แต่โชคไม่ช่วย เพราะพุทราบังเอิญเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี
ooooooo
เย็นวันนั้นเอง รชานนท์เรียกมัทรีกับวันรบมาพบที่บ้านพักของพชร เพื่อแจกงานรีสอร์ตที่ภูเก็ต เพราะอีกสองอาทิตย์ต้องไปพบกับลูกค้า
“ผมกำลังจะแต่งงานนะป๋า ใช้งานขนาดนี้ถึงวันแต่งผมก็โทรมตาย หมดแรงพอดี”
“ดี ลูกฉันจะได้ไม่เหนื่อย จริงไหมมัท” รชานนท์หันมาล้อ
มัทรีนั่งอึ้งมองวันรบแล้วรีบรับปากว่า อาทิตย์หน้าจะเอาไอเดียมาเสนอให้รชานนท์
ฝ่ายคุณพ่อเห็นคุณลูกหน้าเครียดก็เข้าใจว่า เธอกังวลเรื่องที่เขากับติรกายังไม่เข้าใจกัน จึงรีบสัญญาว่าจะต้องปรับความเข้าใจกับติรกาให้ได้ แล้วมือถือ
รชานนท์ก็ดังขึ้น เป็นเสียงพุทราตามให้ไปช่วยติรกา ที่ออกไปทานอาหารเย็นกับสมภพที่รีสอร์ต
“อะไรนะ ได้ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้” รชานนท์กดวางสายหันมาบอกมัทรีกับวันรบว่า ติรกากำลังมีอันตราย
ลูกสาวกับว่าที่ลูกเขยขอตามรชานนท์ไปด้วย ครั้นทั้งสามมาถึงรถ วริษราก็เดินมาเรียกวันรบบอกว่า เธอไม่ค่อยสบายอยากให้พาไปส่งที่ห้องพัก แต่วันรบยังลังเล วริษราจึงแกล้งสะดุดขาตัวเองล้ม วันรบตกใจเข้าประคอง
มัทรีทนไม่ไหวชวนรชานนท์ไปขึ้นรถ แล้วเร่งรถขับออกไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของวันรบที่ให้รอก่อน วริษราแอบยิ้มสะใจ อ้อนให้วันรบพาไปส่งที่ห้องพัก แล้วนำน้ำส้มผสมยานอนหลับมาให้ดื่ม ไม่นานชายหนุ่มก็หลับสนิท
“ฝันดีนะคะพี่รบ...ฉันจะทำให้แกพล่านจนทนไม่ได้เลย นังมัทรี” วริษราแสยะยิ้มร้ายกาจ
เวลาเดียวกัน ติรกาออกมาทานข้าวกับสมภพในรีสอร์ต สมภพส่งสัญญาณให้ธงฉานนำน้ำส้มผสมยาเลิฟมารินให้ติรกาดื่ม สองอาหลานสบตากันนิ่งเมื่อเห็นติรกายกแก้วขึ้นจิบ
ครู่ต่อมาเธอบ่นว่าร้อน และเริ่มมีอาการกระสับกระส่าย สมภพแอบลุ้นกระซิบถามหลานชาย
“ยาแกมันออกฤทธิ์ไวขนาดนี้เลยเหรอวะ”
“ของเขาดีจริงๆ” ธงฉานยกนิ้วให้แล้วต้องอึ้ง เมื่อเห็นติรกาฟุบลงกับโต๊ะ
สองอาหลานไม่รอช้าช่วยกันอุ้มติรกาเข้าไปในห้องเตรียมเผด็จศึก
“โชคดีนะอา เพื่ออาทรงสุดากับตาต้น” ธงฉานตบไหล่สมภพ แล้วเดินออกไป
“ขอโทษนะติรกา แต่ผมจำเป็นต้องทำจริงๆ” สมภพยืนมองติรกาอย่างลำบากใจ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็ได้ยินเสียงธงฉานร้องลั่น
“ไอ้ธงฉานส่งเสียงอะไรของมัน” สมภพหันไปมองที่ประตู
“เสียงแบบนี้มั้งคะ” ติรกายกขายันสมภพลงไปกองแล้วตามไปซ้ำ
ประตูห้องเปิดออก รชานนท์ เตือนใจ พุทรา และมัทรีพุ่งเข้าหาติรกา พลางเอ่ยถามว่า เป็นอะไรหรือเปล่า
“ไม่เป็นไร ดีที่พุทราโทร.มาเตือนให้รู้ตัวก่อน”
“มัทเป็นห่วงคุณแม่แทบแย่ กลับบ้านนะคะคุณแม่” มัทรีเข้ามากอดติรกา
“จ้ะ แต่แม่ต้องจัดการสมภพให้เรียบร้อยก่อน”
ติรกาจะหันไปเล่นงานสมภพอีก แต่เขาหายตัวไปแล้ว
“คิดว่าทำผิดแล้วจะลอยนวลเหรอ ไม่มีทาง” ติรกาโกรธจัดชวนทุกคนตามไปเอาเรื่อง
ooooooo
สมภพกับธงฉานกลับมาตั้งหลักที่บ้าน ทั้งสองได้ยินเสียงรุจีกรีดร้องอยู่ในห้องรับแขกจึงเข้าไปดู ต้องตะลึงเมื่อพบหูสี่หูเลอะเลือดกระจายอยู่บนพื้นห้อง
รุจีปากคอสั่นเล่าว่า เธอเห็นกล่องวางอยู่จึงเปิดดู ก็พบหูคนอยู่ในนั้น สมภพมองไปรอบๆเห็นข้างกล่องมีจดหมายแนบมาด้วย เขาหยิบขึ้นมาเปิดอ่านดังๆ
“ครั้งนี้ยังไม่ใช่ของจริง ถ้าอั๊วไม่ได้เงินภายในเที่ยงพรุ่งนี้ เมียกับลูกลื้อ หูกุดแน่”
รุจีหน้าเสียเป็นห่วงพี่สาวกับหลาน เธอถาม
ธงฉานว่า หาเงินได้หรือยัง เห็นเขาส่ายหน้าแทนคำตอบ
สมภพนิ่งคิดแล้วตัดสินใจไปช่วยลูกเมียด้วยตัวเอง รุจีกับธงฉานขอตามไปด้วย ทั้งสามขึ้นรถออกไปด้วยกันสวนกับรถของรชานนท์ที่พุ่งเข้ามาจอดในบ้าน ติรกาเข้าใจว่าสมภพคิดหนีจึงให้สามีขับรถตามไป
ไม่นานนัก ก็พบรถของสมภพจอดอยู่หน้าบ้านพ่อเลี้ยงจรัล พวกติรกานึกสงสัยว่าสมภพมาทำไม จึงลงไปเคาะกระจกเรียก สมภพปรามให้เบาๆเพราะกลัวลูกน้องพ่อเลี้ยงที่เฝ้าอยู่หน้าบ้านรู้ตัว แล้วสารภาพว่า นี่คือบ้านพ่อเลี้ยงจรัลเจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบของเขา เขามาเพื่อช่วยทรงสุดากับลูก
ติรกาฟังแล้วงง และยิ่งงงหนักเมื่อเห็นรุจีอยู่ในรถของสมภพด้วย พลันมีเสียงเด็กร้องและเสียงกรี๊ดของทรงสุดาดังมาจากในบ้านพ่อเลี้ยง
สมภพทนไม่ไหวบุกเข้าไปช่วยลูกเมีย รชานนท์ตามไปช่วยด้วยเพราะเข้าใจหัวอกคนเป็นสามีและพ่อดี ส่วนธงฉานยังลังเลเพราะกลัวตาย แต่สุดท้ายก็ยอมตามไป
ติรกา เตือนใจ มัทรี และพุทราเข้ามาสอบสวนรุจี ว่ามากับสมภพและธงฉานได้อย่างไร รุจีว่าเอาไว้ค่อยเคลียร์วันหลัง แล้ววิ่งตามไปช่วยพี่เขย ติรกาเป็นห่วงสามีจึงตามไปช่วยด้วย
ในที่สุดทั้งหมดก็พาทรงสุดากับลูกออกมาจากบ้านพ่อเลี้ยงจรัลได้อย่างปลอดภัย แถมยังทำไฟไหม้เอกสารสัญญาเงินกู้ของพ่อเลี้ยงมอดไปกองใหญ่
“ทรงสุดา ต้น พ่อมาช่วยแล้ว” สมภพเข้าไปกอดทรงสุดากับลูกชายไว้แน่น
ติรกาได้ยินก็อึ้งหันไปหารชานนท์ เห็นเขายักไหล่เอ่ยว่า
“ได้ยินไม่ผิดหรอก ลูกจ๋า...เมียจ๋า...ครอบครัวสุขสันต์”
“ปี้ดาปลอดภัยเน้อ” รุจีโผเข้ากอดทรงสุดาอีกคน
ติรกาขยับจะถามแต่รชานนท์ชิงพูดขึ้นก่อนว่า รุจีกับทรงสุดาเป็นพี่น้องกัน ติรกาพูดไม่ออกเข้าใจทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง
ooooooo
เช้าวันใหม่ สมภพ ธงฉาน รุจี และทรงสุดาถูกติรกาเรียกตัวมาสอบสวนที่บ้าน สองอาหลานนั่งหน้าซีดยอมรับว่า ที่ทำลงไปเพราะต้องการเงิน แต่ไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายจนทรงสุดากับลูกต้องมาเดือดร้อน
“ผมทำให้ภรรยาผมต้องเสียใจ ผมขอโทษนะ” สมภพมองทรงสุดาด้วยสายตาสำนึกผิด
ขณะที่รุจีเข้ามาคุกเข่าพนมมือไหว้ติรกา “คุณติเจ้า รุจีกราบขอโทษที่รุจีเกือบทำให้คุณนนท์กับคุณติต้องแยกจากกัน รุจีจำเป็นต้องยะเพื่อช่วยปี้ดา รุจีฮักคุณนนท์ก็จริงแต่เป็นฮักที่น้องสาวมีต่อปี้ชายที่แสนดี และคุณนนท์บ่เคยฮักใครนอกจากคุณติเจ้า”
“ฉันเข้าใจ” ติรกาตอบแล้วหันไปมองสมภพอย่างวัดใจก่อนเสนอว่า จะให้ทรงสุดามาทำงานกับเธอที่โรงงาน เพราะจะได้มีอิสระไม่ต้องเป็นเมียเก็บของสมภพอีกต่อไป
“ไม่ได้นะครับ ลูกเมียของผมต้องอยู่กับผมจะออกไปอยู่ที่อื่นไม่ได้ ฉันจะแต่งงานกับเธอ ประกาศให้คนรู้ทั้งราชบุรีเลยว่าเธอเป็นเมียฉัน ห้ามไปไหนนะทรงสุดา นะ นะ” สมภพเข้ามาโอบทรงสุดา
“ค่ะ ฉันจะอยู่กับคุณค่ะ” ทรงสุดายิ้มปลาบปลื้ม
สมภพตีหน้าขรึมเอ่ยกับติรกาว่า อยากจะปรึกษาเธอเรื่องกิจการ ติรกายิ้มรับบอกว่า เธอกับเตือนใจจะซื้อหุ้นรีสอร์ตของเขาครึ่งหนึ่งแล้วร่วมกันบริหารเพื่อนำกำไรที่ได้ไปทยอยใช้หนี้
“นี่มันช่วยเขาใช้หน้ีชัดๆเลยนะคะแม่ มันจะเป็นภาระของเรานะคะ” มัทรีเตือน
“ก็สมภพเขาเป็นเพื่อนแม่” ติรกาหันมาสบตากับรชานนท์
“เพื่อนเมียก็เป็นเพื่อนผมได้เหมือนกัน” รชานนท์ยิ้มตอบ
“ขอบคุณครับ ไอ้ธงฉานรีสอร์ตเราไม่โดนยึดแล้วโว้ย” สมภพกับธงฉานกอดกันกลม
“แต่มีข้อแม้นะ ไอ้สองอาหลานนี่ต้องผ่านการสอนงานจากฉันก่อน” เตือนใจยกไม้เบสบอลตีมืออย่างหมายมั่น
พุทราอาสาช่วยด้วยคนพร้อมย้ำคำขวัญ “งานนี้จัดหนัก จัดแน่น จัดอ้วก”
สมภพกับธงฉานได้ยินแล้วหนาว เบียดเข้าหากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ooooooo
วันรบค่อยๆลืมตา มองไปรอบๆแล้วเด้งตัวลุกขึ้นด้วยความตกใจ เขาจำได้ว่า เมื่อตอนเย็นมาส่งวริษราที่ห้องพักแล้วหมดสติไป วริษราเดินส่งยิ้มถือแก้วกาแฟเข้ามาส่งให้ ทำราวกับภรรยาปรนนิบัติสามี แต่ วันรบไม่เล่นด้วย เขาปัดแก้วตกแตกพร้อมตวาดใส่
“อย่าทำให้พี่ต้องเกลียดริษไปมากกว่านี้เลย กล้าใช้ยากับพี่ มันมากไปแล้ว จำไว้เลยนะ พี่ไม่เคยรักริษ และไม่มีวันรัก” วันรบเดินดุ่มๆไปที่ประตู
วริษราตามมาดึงตัวไว้ไม่ยอมให้ไป วันรบสะบัด ตัวหนีแล้วเปิดประตูออกไปทันที
“พี่รบ พี่รบ” วริษราตะโกนเรียกแล้วบอกกับตัวเองด้วยความสะใจ “ไปสิ ดูสิจะแก้ตัวกับนังมัทรียังไง”
วันรบรีบมาหามัทรีที่บ้านพร้อมกับคำขอโทษที่ไม่ได้ ตามไปช่วยติรกา จึงโดนว่าที่แม่ยายซักว่าหายไปไหนมา
“คือ มัน...” วันรบอึกอักเมื่อเห็นสายตาทุกคน
มัทรีรีบแทรกว่า วันรบมีธุระด่วน แล้วชวนทุกคนไปทานอาหารเช้าด้วย ติรกาแอบสังเกตอาการลูกสาวแล้วกระซิบถามเตือนใจว่า ตกลงเป็นไงกันแน่
เตือนใจตอบว่าวันรบโกหก ติรกาโกรธจะตามเข้าไป แต่เตือนใจดึงไว้
“เรื่องของคนสองคนให้เขาจัดการกันเองไหม ยัยมัทยังฝืนยิ้มทั้งที่เจ็บปวดขนาดนั้น แม่ว่ายัยมัทคงตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้วล่ะ”
ติรกามองมัทรี เห็นเธอเดินนำวันรบเข้าครัวเพื่อคั้นน้ำส้ม
ฝ่ายวันรบเองก็ชวนมัทรีคุยเรื่องรูปแต่งงานเพราะจะต้องเลือกให้เหลือแค่สิบภาพเท่านั้น มัทรียิ้มรับเศร้าๆเอ่ยชวนวันรบเข้ากรุงเทพฯด้วยกัน วันรบเข้าใจว่าเธอจะมีเซอร์ไพรส์จึงตอบตกลง
ระหว่างที่มัทรีกับวันรบเข้ากรุงเทพฯ วริษราก็มาประกาศตัวกับพชรและนลินีที่บ้านพักว่า เธอท้องกับวันรบ นลินีแทบลมจับรีบกระซิบถามสามี ว่ามัทรีรู้เรื่องนี้หรือยัง พชรส่ายหน้าแล้วหันไปมองวริษราที่ทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมใส่
ooooooo
ในตอนค่ำ มัทรีพาวันรบมาที่ใต้สะพานพระราม 8 เพื่อรำลึกอดีต เพราะวันนี้เป็นวันครบรอบ 5 ปีที่ทั้งสองคบกัน มัทรีเปิดกระเป๋าหยิบกล่องเค้กเล็กๆออกมาเปิด บนเค้กมีบ้านเล็กๆกับตุ๊กตาพ่อแม่ลูก
“เค้กช็อกโกแลตด้วย” วันรบเซอร์ไพรส์มาก
“มัทอยากให้ของที่พี่รบชอบมากที่สุด”
“แต่เค้กไม่ใช่ของที่ผมชอบที่สุดนะ เพราะที่ผมชอบที่สุดคือมัทต่างหาก นี่บ้านของเราใช่ไหมจ๊ะ”
“บ้านเล็กๆนี่เปิดได้ด้วยนะคะ ในบ้านมีของสำคัญ”
“น่าตื่นเต้นจัง” วันรบรับเค้กไปถือ แล้วหยิบหลังคาบ้านบนเค้กออก เห็นกล่องแหวนอยู่ในนั้น เขาตกใจรีบเปิดกล่องดู แต่ข้างในเป็นกล่องเปล่า
“มัทเซอร์ไพรส์ผมอีกใช่ไหม” วันรบยังยิ้มได้
มัทรีรวบรวมความกล้า ก่อนถอดแหวนหมั้นที่นิ้วนางข้างซ้ายต่อหน้าวันรบ วางในมือของเขาพลางเอ่ยทั้งน้ำตา “แหวนหมั้นวงนี้ เป็นแหวนที่แม่ให้มัท แต่มัทอยากให้พี่รบเก็บมันไว้ให้คนที่จะอยู่กับพี่รบในอนาคต”
“มัทหมายความว่าไง”
มัทรีนำซองยาระบุชื่อ “วริษรา” ออกมาใส่มือวันรบ
“มัทเพิ่งรู้ว่าตลอด 5 ปีที่เราคบกัน มัทไม่เคยรู้จักพี่รบเลย...พี่รบทำลายความเชื่อใจของมัท ด้วยการโกหกมัทตลอดเวลา วันนี้ทุกอย่างจบแล้ว ทั้งเรื่องของเรา และเรื่องโกหกทั้งหมดของพี่รบ ...ลาก่อนค่ะ” มัทรีหันหลังเดินจากไป
“มัท...มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ มัท...” วันรบวิ่งตามหวังจะอธิบาย แต่มัทรีขึ้นแท็กซี่ออกไปแล้ว
ooooooo
วันรบขับรถตามมัทรีมาถึงบ้านที่ราชบุรี เขาเห็นเธอลงจากรถ วิ่งเข้าไปกอดรชานนท์กับติรกาที่รออยู่หน้าบ้าน จึงตามไปอธิบาย แต่กลับโดนเธอตบเข้าเต็มหน้า ก่อนจะเอ่ยทั้งน้ำตา
“มัทเจ็บพอแล้ว มัทไม่อยากฟังคำโกหกของพี่รบอีก พอได้แล้ว เพราะถึงตอนนี้ พี่รบก็ยังโกหกมัท อย่าพูดอีกเลย ให้มัทได้เหลือความรู้สึกดีๆระหว่างเราบ้างนะคะ ถ้าพี่รบไม่เลิก มัทจะหายตัวไป พี่จะไม่ได้เห็นหน้ามัทอีกเลย” มัทรีเดินเข้าบ้าน
ติรกาที่ยืนตะลึงได้สติรีบตามไปดูลูกสาว วันรบจะตามไป แต่รชานนท์กระชากคอเสื้อไว้ พลางตะคอกถาม
“ไอ้รบ แกทำอะไรลูกสาวฉัน”
วันรบหน้าเครียดเล่าเรื่องวริษราให้ว่าที่พ่อตาฟังอย่างละเอียด คุณพ่อตาฟังแล้วอึ้งต้องถามย้ำ
“ที่แกเล่ามาทั้งหมด มันเป็นเรื่องจริงเหรอ แล้วแน่ใจนะว่าเด็กในท้องไม่ใช่ของแก”
“สาบานให้ตายเลยป๋า ผมไม่เคยแตะต้องริษ ไม่เคยแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ ผมพยายามจะทำให้บัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นด้วยกันทั้งสองฝ่าย”
“แกก็เลยตายอยู่นี่ไง แกไม่น่าเริ่มต้นด้วยการโกหกเลย ถ้าแกบอกยัยมัทว่าวริษราตื๊อแก ลูกฉันก็รับได้แถมยังจะช่วยแก้ปัญหาด้วยซ้ำ แต่แกทำเรื่องยาก...ให้มันยากขึ้นไปอีก ยัยมัทก็พูดอยู่เสมอว่าเกลียดการโกหก แต่แกดันทำเต็มๆ”
“ป๋าช่วยพูดให้ผมหน่อยสิ”
“เจ็บหนักขนาดนั้น ฉันไม่มั่นใจว่ะ” รชานนท์ถอนใจ
วันรบเศร้าขอตัวไปตั้งหลักที่บ้านพชร แต่เมื่อไปถึงก็พบวริษรานั่งรออยู่ เขาตกใจมากถามเธอว่า มาที่นี่ทำไม แต่วริษราไม่ทันได้ตอบ พชรกับนลินีก็เดินออกมา
นลินีเปิดฉากต่อว่าวันรบ เพราะเจ็บแค้นแทนมัทรี วันรบอธิบายความจริงให้พชรกับนลินีฟังแล้วตวาดไล่วริษราออกไป แม่สาวไซด์ไลน์บีบน้ำตาบอกว่า เธอรักวันรบพร้อมทวงสัญญาที่เขารับปากว่าจะดูแลเธอกับลูก
“แผ่นเสียงตกร่องหรือไงน้อง พูดซ้ำอยู่ได้ วันรบเขามีคู่หมั้นแล้ว น้องจะมาตื๊อทำไม ใครทำท้องก็ไปร้องให้เขารับสิคะ มายัดเยียดคนอื่นแบบนี้เขาเรียกหน้าอะไรนะคุณ” นลินีหันไปทางสามี
“หน้าไม่อายน่ะเหรอจ๊ะ” พชรรับมุก
“อย่ายุ่ง” วริษราแหวใส่
“หยุดนะ อย่าก้าวร้าวที่นี่ กลับไปได้แล้ว ผมไม่ไหวแล้วพี่ ช่วยพาเอาออกไปทีนะครับ” วันรบหันมาขอร้องพชรกับนลินีแล้วเดินหนีเข้าห้อง
พชรกับนลินีย่างสามขุมเข้ามาหาวริษรา ทำเอาจอมมารยาขวัญกระเจิง รีบสะบัดหน้าหนีออกไป สองผัวเมียมองตามพลางถอนใจ นึกห่วงมัทรีกลัวจะสู้วริษราไม่ไหว
ooooooo
เช้าวันใหม่ มัทรียังคงเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง รชา-นนท์นึกห่วง จึงเข้าปรึกษากับติรกาเรื่องจะให้โอกาสวันรบอีกสักครั้ง ติรกาเห็นดีด้วย เพราะเธอเองก็เชื่อว่า วันรบรักมัทรีมากและคงไม่คิดทรยศเป็นแน่
ทั้งสองเดินจูงมือกันเดินไปที่หน้าห้องมัทรีตั้งใจจะเคาะประตูเรียก แต่มัทรีเปิดประตูออกมาพอดี รชานนท์ขยับจะคุยเรื่องวันรบ มัทรีรีบตัดบทบอกว่า อยากอยู่เงียบๆคนเดียว แล้วเดินไปขึ้นรถขับออกไป
ครั้นถึงหน้าบ้าน วริษราก็กระโดดออกมาขวางรถไว้ แสร้งทำเป็นลม มัทรีตกใจรีบจอดรถลงมาดู จอมมารยาทำเหมือนเพิ่งได้สติ ฟูมฟายว่าอยากตายเพราะวันรบไล่เธอกับลูกในท้อง มัทรีโกรธมากรีบพาวริษราไปหาวันรบที่บ้านพชร
ครั้นถึงก็พบพชรกับนลินี กำลังชวนวันรบไปเคลียร์เรื่องวริษรากับมัทรีที่บ้าน
“พูดที่นี่ก็ได้ค่ะ ป้านี” มัทรีประคองวริษราเข้ามา พลางเล่าว่า วริษราคิดฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดขวางทางรถของเธอ
ทุกคนตกใจ มองวริษราด้วยสายตานิ่งงัน
ooooooo
