ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

แรงปรารถนา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เช้าวันรุ่งขึ้น รมณีพารวีพรรณไปที่บ้านภูวดล ตำหนิภูวดลว่าทำกับลูกสาวตนอย่างนี้ได้ยังไง ศรีพิไลขอให้ใจเย็นๆ ถูกรมณีเสียงแข็งใส่ว่า

“เธอจะให้ฉันใจเย็นอีกยังไงไหว” แล้วหันไปทางภูวดล “คุณทำแบบนี้หลายครั้งแล้ว ฉันก็ให้อภัย” รวีพรรณทำเป็นห้ามแม่ว่าพอเถอะ ชวนกลับกันดีกว่า รมณีบอกว่ายังเคลียร์ไม่จบแล้วคาดคั้นภูวดล “อธิบายมา!”

ภูวดลยืนยันว่ามีคนแกล้งตน รมณีถามว่าใคร!

“ก่อนที่งานแฟชั่นจะเริ่ม คุณรวีเมสเสจมาบอกให้ผมไปพบ แต่พอผมไปถึง กลับเจอสุอาภา”

“รวีเมสเสจไปจริงค่ะ” รวีพรรณรีบแก้ตัวเมื่อทุกคนสายตามองมาที่เธอ แล้วพูดกับภูวดลว่า “ฉันรอคุณอยู่นานแต่คุณก็ไม่มา ฉันก็เลยต้องกลับเข้าไปในงาน อย่ามาใส่ร้ายกันแบบนี้สิคะ”

“โกหก!” ภูวดลฉุนขาด ถูกภาสันต์สั่งให้เงียบและยอมรับผิดขอโทษทุกคนเดี๋ยวนี้ ภูวดลเสียงแข็งว่า “ผมไม่ได้ทำ ทำไมผมต้องขอโทษ!!”

เขามองรวีพรรณอย่างโกรธแค้นแล้วลุกพรวดออกไป รมณีตกใจ ศรีพิไลกับภาสันต์หน้าเสีย

ศรีพิไลรีบตามไปถามว่าจะไปไหน เขาไม่ตอบเดินลิ่วออกไปเลย รมณีพูดกับภาสันต์และศรีพิไลที่กลับเข้ามาว่า

“ฉันไม่นึกว่าลูกชายเธอจะเป็นคนแบบนี้ เสียแรงที่รักและไว้ใจ ยกลูกสาวคนเดียวให้ดูแล สงสัยฉันคงต้องคิดอีกทีแล้วล่ะมั้ง”

“ผมว่าเราค่อยๆพูด ค่อยๆจากันดีกว่า อย่าเพิ่งตัดสินอะไรตอนนี้เลยนะครับ ขอผมจัดการลูกชายผมก่อน”

ภาสันต์กับศรีพิไลมองหน้ากันเครียด ส่วนรวีพรรณสีหน้าไม่ดีในขณะที่รมณีสงวนท่าทีนิ่งเงียบ

แต่พอกลับถึงบ้าน ณรงค์ถามว่าฝ่ายนั้นว่ายังไงบ้าง เมื่อรมณีเล่าให้ฟังบอกว่าตนใจเย็นไม่ไหวแล้ว ณรงค์หว่านล้อมว่า ผู้ชายเนื้อหอมอย่างภูวดล เป็นธรรมดาที่จะมีข่าวเรื่องผู้หญิง และยิ่งมีข่าวกับสุอาภาที่เน่าขนาดนั้นเราอย่าไปถือสาเลย

ที่สำคัญณรงค์เน้นย้ำว่า เราประกาศไปแล้วว่าลูกสาวเราจะแต่งงานกับภูวดล เกิดวิวาห์ล่มเราจะเอาหน้าไปไว้ไหน กล่อมรมณีอย่าไปถือสาเลยเรื่องแบบนี้เดี๋ยวสังคมก็ลืมแล้ว ทำให้รมณีได้คิด กลายเป็นกลัวฝ่ายโน้นจะยกเลิกการแต่งงาน บ่นตัวเองว่า

“มันก็จริง เฮ้อ...ฉันก็โมโหมากไป เดี๋ยวต้องโทร.ไปหาศรีพิไลสักหน่อยแล้ว ไม่งั้นเขาจะคิดว่าเราปฏิเสธไม่แต่งงานกับลูกชายเขา” พูดแล้วก็กดโทร.ออกทันที

ooooooo

หลังจากเกิดเรื่องแล้ว สุอาภาเก็บตัวเงียบไม่ยอมไปไหน พิทยาชวนออกไปหาอะไรทานกันข้างนอกก็ไม่ไป จนเขาบอกว่าเมื่อเราไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมเราต้องไปสนใจว่าคนจะคิดยังไง

สุอาภาบอกว่าตนเบื่อสายตาพวกนั้น เขาถามว่าแล้วคิดจะอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่

สุดท้ายเธอออกไปเดินห้างกับเขา แต่พอเจอสายตาที่มองและบางคนก็ซุบซิบอะไรกัน เธอก็ทนไม่ได้จะกลับ พิทยาแก้สถานการณ์ โอบเอวเธอเข้าประชิดตัว พาเธอไปทานอาหาร ทั้งป้อนน้ำป้อนข้าวให้ ทำจน

สุอาภาเขิน เขาบอกว่า ต้องทำให้ทุกคนเห็นว่าความจริงเป็นยังไง

พิทยาปฏิบัติต่อสุอาภาเยี่ยงสามีที่เข้าใจและรักกันมาก ทำให้บรรดาสายตาและเสียงซุบซิบรอบตัวเงียบไป ทั้งสองมองหน้ายิ้มให้กันอย่างสบายใจ...

สินีนาฏแปลกใจที่เกิดเรื่องฉาวขนาดนี้ทำไมรวีพรรณจึงดูอารมณ์ดีมาก ลำดับเหตุการณ์แล้วยิ่งสงสัยว่าพวกนักข่าวรู้ได้อย่างไรว่าสุอาภากับภูวดลถูกขังอยู่ในห้องเก็บของด้านหลัง รูปการณ์เหมือนมีคนชี้เบาะแสให้

รวีพรรณยังคงยิ้มแย้มแจ่มใส พอดีมีลูกค้าเข้าร้านเธอลุกไปต้อนรับ ไม่ได้เอามือถือไปด้วย เป็นจังหวะที่มีคนโทร.เข้าพอดี สินีนาฏเห็นเบอร์แปลกๆจึงกดรับ เสียงผู้ชายปลายสายพูดมาทันทีว่า

“โอนเงินมาให้ผมรึยัง?”

“ฉันไม่ใช่รวีค่ะ ไม่ทราบใครโทร.มาคะ ฉันจะบอกรวีให้”

ปลายสายบอกว่าตนเป็นนักข่าว บอกชื่อตัว ชื่อหนังสือพิมพ์ และเบอร์โทรศัพท์ กำชับให้บอกรวีพรรณโทร.กลับด้วย

สินีนาฏฟังแล้วเชื่อว่า ผลงานเมื่อคืนต้องเป็นฝีมือรวีพรรณแน่ๆ เธอจดชื่อ หนังสือพิมพ์ และเบอร์โทร.ไว้แล้วลบเบอร์ทิ้ง วางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม รวีพรรณเดินกลับมาถามเหมือนมีนัดกับใครไว้ว่า “มีใครโทร.หาฉันรึเปล่า” สินีนาฏปดว่าไม่มี แล้วลุกเดินออกไป

รวีพรรณหยิบโทรศัพท์โทร.ออกพลางเดินไป ปลายสายคือพิทยานั่นเอง เขาดูหน้าจอบอกสุอาภาก่อนรับสายว่า

“รวีโทร.มา...ครับรวี...ผมอยู่ข้างนอก แต่คุณจะมาหาผมก็ได้”

ooooooo

ไม่นานรวีพรรณก็มาที่ห้างสรรพสินค้าตามที่พิทยาบอก เธอดีใจที่เห็นเขานั่งอยู่คนเดียว แต่พอเดินเข้าไปเห็นกระเป๋าผู้หญิงวางอยู่ มองไปอีกทีเห็นสุอาภาเดินกลับมาที่โต๊ะ เลยทำเป็นยิ้มแย้มทักทาย เลียบเคียงว่า

“เห็นพิทกับคุณแตออกมาด้วยกันแบบนี้ แสดงว่าคุณสองคนไม่ได้ทะเลาะกัน”

“ผมรู้ดีว่า เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของใคร และที่สำคัญผมเชื่อใจคุณแต ผมรู้ว่าคุณแตไม่ได้เป็นแบบที่ข่าวเขียน”

รวีพรรณผสมโรงด่าภูวดลทันทีว่าสิ่งที่เขาทำนั่นแย่มาก ตนยังโมโหแทนสุอาภาเลย พลันก็นึกอะไรออกบอกว่า

“ข่าวนี้ทำให้แม่ของรวีเห็นธาตุแท้ของคุณภูวดล บางทีรวีอาจจะไม่ต้องแต่งงานกับเขาแล้วก็ได้”

พิทยาดีใจกับเธอ สุอาภาเห็นทั้งสองยิ้มให้กันอย่างดีใจ ก็ระแวงว่า ถ้ารวีพรรณไม่ต้องแต่งงานกับภูวดลจริง ตนอาจต้องคืนพิทยาให้เธอก็ได้...

ฝ่ายสินีนาฏ พอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ก็โทร.นัดภูวดลออกมาพบบอกว่าตนรู้แล้วว่าเรื่องที่เกิดเมื่อคืนเป็นฝีมือของรวีพรรณ ภูวดลบอกว่าตนก็รู้แต่ติดที่ยังไม่มีหลักฐาน

“แต่ฉันมี...” สินีนาฏบอก เอากระดาษที่จดชื่อนักข่าว หนังสือพิมพ์ และเบอร์โทร.ให้ บอกเขาว่า “ฉันช่วยคุณได้เท่านี้ ที่เหลือคงต้องเป็นหน้าที่ของคุณ” พูดเสร็จก็เดินผละไป

ภูวดลดูกระดาษแผ่นนั้นแล้วนึกอะไรออก เขากดโทร.ออกตามเบอร์ในกระดาษ พอปลายสายรับ เขาทักเหมือนคุ้นเคย “คุณสุเทพนะครับ...”

ooooooo

ไม่นาน สุเทพก็ได้รับโทรศัพท์จากรวีพรรณนัดให้ไปเอาเงิน โดยไม่รู้ว่ากำลังถูกภูวดลซ้อนแผน เขาให้สุเทพไปตามนัดแล้วแอบถ่ายคลิปอัดเสียงไว้ และเพื่อพิสูจน์ความจริง เขาโทร.นัดพิทยามาที่นั่นด้วยเพื่อให้เห็นกับตา

สุเทพไปรับเงิน ต่อรองขอเพิ่มอีกหนึ่งหมื่นบาท รวีพรรณจำต้องยอมเพราะถูกขู่ว่าเธอจะเสียหายถ้าตนหลุดปากข่าวนี้ออกไป แต่เธอให้แค่ห้าพันแล้วไล่สุเทพให้รีบไปเสีย

สุเทพมองภูวดลที่แอบอยู่ ภูวดลส่ายหน้าไม่ให้รับ รวีพรรณหันขวับ เห็นภูวดลเข้าเต็มตา เธอเล่นงานสุเทพทันทีว่ารวมหัวกันหลอกตน สุเทพปฏิเสธว่าตนไม่เกี่ยว เขาบอกให้ทำตนก็ทำ แล้ววิ่งหลบไปเลย

ภูวดลเดินออกมาพร้อมมือถือในมือพูดอย่างสะใจว่า ถึงพิทยาจะมาไม่ทันเห็นด้วยตาตัวเองแต่ตนอัดทุกอย่างเอาไว้ในนี้หมดแล้ว รวีพรรณยิ่งตกใจ ถามว่านัดพิทยามาด้วยหรือ

“ใช่...และน่าจะใกล้ถึงแล้วด้วย คุณทำให้ทุกคนประณามว่าเป็นความผิดของผม เพราะฉะนั้นมันก็ถึงเวลา...ที่ไอ้พิทยาจะได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของคุณเสียที”

รวีพรรณตกใจมากแต่ไม่ยอมแพ้กระโจนเข้าแย่งโทรศัพท์จากภูวดล ต่างยื้อแย่งกันสุดฤทธิ์ จนโทรศัพท์ตก รวีพรรณคว้าได้วิ่งหนี ถูกภูวดลกระชากตัวไว้เธอเลยกัดเขาจนปล่อยแล้ววิ่งต่อ แต่เพราะใส่ส้นสูงเลยวิ่งไม่ถนัด

ถูกภูวดลไล่กวดจับไว้จนได้

พอดีพิทยาขับรถมาถึง รวีพรรณตะโกนขอความช่วยเหลือ พิทยาลงไปพาเธอออกห่างภูวดล เธอรีบเอามือถือเก็บใส่กระเป๋าถือโดยไม่มีใครเห็น เมื่อภูวดลบอกพิทยาเรื่องมือถือ พิทยาไม่เชื่อ พารวีพรรณไปขึ้นรถที่สุอาภานั่งอยู่ก่อนแล้วขับออกไป

รวีพรรณมองภูวดลที่ยืนหัวเสียอยู่อย่างสะใจ!

ooooooo

พิทยาพารวีพรรณไปทำแผลที่โรงพยาบาล เขาเป็นห่วงเธอมากจนสุอาภาคิดหนัก คืนนี้นอนไม่หลับลงมาเจอพิทยาก็นอนไม่หลับเหมือนกันเพราะเป็นห่วงรวีพรรณมาก ทำให้เธอตัดสินใจบอกเขาว่า

“อีกไม่นานนายก็คงจะสบายใจได้เสียที เพราะคุณรวีจะไม่ต้องแต่งงานกับนายภูวดล ถ้าเวลานั้นมาถึงเมื่อไหร่ ฉันจะคืนอิสระให้นาย”

พิทยาฟังแล้วอึ้ง บอกเธอว่าเรื่องระหว่างตนกับรวีพรรณเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว เพราะตนอยากอยู่ดูแลเธอ เขาพูดและมองเธอด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความรักจนเธอพูดไม่ออก เมื่อเขาบอกให้เธอไปนอนก่อน ตนยังอยาก อยู่ตรงนี้อีกสักพัก เธอจึงเดินกลับไปด้วยความรู้สึกสับสน...

ฝ่ายภูวดล คืนนี้กลับดึกมากและดื่มจนเมา ถูกทั้งพ่อและแม่ถามว่าทำไมต้องดื่มมากขนาดนี้ เขายียวนจนเกือบมีเรื่องกับภาสันต์

“บอกลูกชายคุณให้มันเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้” ภาสันต์สั่งศรีพิไล ภูวดลถามว่าพรุ่งนี้มีอะไร เธอไม่พูดแต่สีหน้าไม่ดีนัก เพราะทั้งสองวางแผนหมั้นและแต่งงานระหว่างภูวดลกับรวีพรรณแบบมัดมือชก

รุ่งขึ้นสามพ่อแม่ลูกก็พากันไปที่บ้านรวีพรรณ ทั้งยังนัดนักข่าวไปทำข่าวมากมาย

ศรีพิไลเอาเครื่องเพชรราคาแพงมาให้รมณีกับณรงค์เป็นการขอโทษที่ภูวดลทำเรื่องไม่ดีเมื่อคืนวาน รวีพรรณดูออกว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอขอคุยกับแม่ พอเดินออกมาข้างนอกเธอถามรมณีว่า “นี่รวียังต้องแต่งงานกับคุณภูวดลอีกเหรอคะ”

“ก็ต้องแต่งสิ ทุกอย่างถูกเตรียมเอาไว้หมดแล้ว เหลือแค่รอวันแต่งเท่านั้น”

รวีพรรณพยายามบ่ายเบี่ยงถามว่าจนขนาดนี้แล้วยังจะให้ตนแต่งงานกับคนเลวพรรค์นั้นอีกหรือ รมณีแก้ต่างว่าภูวดลไม่ใช่คนเลว แค่หลงผิดชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น พอแต่งงานกันไปก็เลิกเองแหละ

“คนสันดานแบบนั้น ไม่มีทางเลิกได้หรอกค่ะ”

“หยุดนะรวี! แม่จะไม่มีวันยอมเสียหน้าเด็ดขาด เราต้องแต่งงานกับพ่อดลไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทำใจให้ได้เสียที”

เมื่องานแถลงข่าวและสวมแหวนเสร็จสิ้นลง รวี– พรรณขอตัวไปห้องน้ำ ภูวดลตามไป ถูกเธอด่าว่าเลวที่สุด เขาพูดอย่างเป็นต่อว่า “ใช่...ผมเลว แต่ผมก็เลวให้เห็นๆ ไม่เหมือนคุณ เจ้าเล่ห์ร้ายกาจ เสแสร้งได้อย่างหน้าไม่อาย”

เมื่อรวีพรรณอึ้ง เขาจิกตาถามว่า “คิดหรือว่าแผนตื้นๆจะทำให้คุณได้กลับไปหาไอ้พิทยา มันไม่สำเร็จหรอก

จำไว้ว่าคนอย่างคุณเหมาะสมกับคนอย่างผมที่สุดแล้ว” พูดแล้วผละไป ทิ้งให้รวีพรรณยืนแค้นอยู่คนเดียว

ooooooo

กลับถึงบ้านคืนนี้ รมณีและณรงค์เป็นปลื้มมากที่งานผ่านไปด้วยดี แต่รวีพรรณกลับบอกว่าตนไม่อยากแต่ง พอรมณีถามว่าพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า เธอย้ำอย่างไม่พอใจว่า

“รวี-ไม่-อยาก-แต่ง-งาน แค่ต้องอยู่ใกล้นายภูวดล รวีก็แทบจะหายใจหายคอไม่ออกอยู่แล้ว ถ้ารวีต้องอยู่ร่วมบ้านเดียวกับเขาไปตลอดชีวิต รวีขอตายดีกว่า” ย้ำว่า “รวีไม่ได้รักผู้ชายคนนี้ ไม่เคยรักแล้วก็ไม่คิดจะรักด้วย”

รมณีถามว่าพูดแบบนี้หมายความว่ายังไม่ลืมพิทยาใช่ไหม เธอตอบไปทันทีว่าใช่ คนเดียวที่ตนรักคือพิทยา ต่อให้ต้องเป็นเมียน้อยเขาตนก็ยอม รมณีโมโหจนตบหน้าเธอฉาดใหญ่ แทนที่เธอจะกลัวกลับท้าแม่ตบให้ตายไปเลย

“หยุดนะรวี เลิกบ้าได้แล้ว ยอมรับความจริงเสียทีว่าเราต้องแต่งงานกับพ่อดล ยังไงเราก็ไม่มีวันหนีความจริงข้อนี้ได้ ทำใจแล้วก็อยู่กับมันให้ได้”

รวีพรรณสุดจะทน หนีออกจากบ้านไปหาพิทยาที่บ้าน บอกว่าทะเลาะกับแม่ สุอาภาเห็นเธออยู่ในภาวะสับสนเสียใจมาก เสนอพิทยาว่าคืนนี้ให้เธอค้างที่นี่ดีไหม รวีพรรณดีใจมากที่จะได้อยู่ใกล้ชิดพิทยาคืนนี้ คิดอะไรลึกๆอยู่ในใจ

แต่แล้วก็ต้องผิดหวังอย่างแรง เมื่อพิทยาขนเสื้อผ้าออกไปนอนโรงแรมเพื่อไม่ให้เป็นที่ติฉินนินทาของใคร ทำให้สุอาภารู้สึกดีไม่น้อย

เมื่อรวีพรรณหนีออกจากบ้านไป รมณีโทร.ถามสินีนาฏว่าเธอไปที่นั่นหรือเปล่า สินีนาฏเดาออกว่ารวีพรรณจะไปหาใคร เธอจิกตาร้าย หยิบมือถือโทร.บอกภูวดลทันที

สุอาภาพารวีพรรณเข้ามาในบ้าน เธอกวาดตาสำรวจ เห็นมีที่นอนวางอยู่ที่โซฟา แกล้งทำเป็นถามหยอกว่า

“คงไม่ใช่คุณแตกับพิททะเลาะกันเรื่องฉันแล้วพิทโดนไล่ให้ลงมานอนข้างล่างหรอกนะคะ”

“อ๋อ...” สุอาภาลากเสียงยาวถ่วงเวลาคิด พอนึกได้ก็ปดว่า “เป็นของป้านี แม่บ้านบ้านฉันน่ะค่ะ บางทีแกมาช่วยทำงานบ้าน ถ้าวันไหนเสร็จดึก ฉันก็จะให้แกนอนที่นี่” แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง “เดี๋ยวฉันไปเอาชุดนอนกับผ้าขนหนูมาให้นะคะ คุณจะได้อาบน้ำ”

“คุณแตอาบก่อนเถอะค่ะ” รวีพรรณเกี่ยง มองตามสุอาภาไปอย่างมีแผน

“เกือบไปแล้ว...” สุอาภาเข้าไปในห้องน้ำ ถอนหายใจโล่งอกที่เอาตัวรอดเรื่องที่นอนบนโซฟาได้

ooooooo

แต่แล้วสุอาภาก็มึน อึ้ง เมื่ออาบน้ำเสร็จออกมาเห็นรวีพรรณกำลังคุยโทรศัพท์อารมณ์ดีหน้าตาชื่นบานน้ำเสียงแจ่มใสใส่จริต

“ถึงโรงแรมแล้วเหรอคะพิท...”

สุอาภาชะงัก เมื่อแน่ใจว่าเธอคุยกับพิทยาเลยหยุดฟัง

“พิทไม่ต้องห่วงรวีหรอกนะคะ แล้วก็ไม่ต้องขอโทษที่พิทไม่ได้อยู่ดูแลรวีด้วยตัวเอง...รู้ค่ะว่าเป็นห่วง...แค่นี้ก็ทำให้รวีมีกำลังใจขึ้นมามากแล้ว...”

สุอาภาสุดที่จะทนฟังได้อีกต่อไป เดินย้อนกลับไปที่ห้องน้ำ ทันใดนั้นมือถือเธอดังขึ้น หยิบขึ้นดูเห็นชื่อ “พิทยา” เธอชะงัก กดรับ เสียงพิทยาพูดมาอย่างแจ่มใส

“ผมถึงโรงแรมแล้วนะครับคุณแต”

ฟังพิทยาแล้วสุอาภามองไปเห็นรวีพรรณยังฉอเลาะกับโทรศัพท์อยู่ เธอเงี่ยหูฟังอย่างสงสัย ได้ยินชัดสองหูว่า

“พิทนั่นแหละที่จะทำให้รวีเป็นห่วง...”

สุอาภายังอึ้ง แปลกใจ มองไปเห็นรวีพรรณยังคุยโทรศัพท์ฉอเลาะเหมือนคุยกับพิทยาอยู่อย่างหวานชื่น เธอมองรวีพรรณด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะโกหก มารยาสาไถยได้ถึงขนาดนี้

ooooooo

ภูวดลได้รับโทรศัพท์จากสินีนาฏก็บึ่งรถไปที่บ้านพิทยาทันที เขาลงจากรถยืนจ้องเข้าไปในบ้านหน้าถมึงทึง

ขณะที่ในบ้าน รวีพรรณยังหาเรื่องปั่นหัวสุอาภาไม่เลิก เมื่อเข้าห้องนอน สุอาภาถามว่าเธอจะนอนฝั่งไหน กลับถูกย้อนถามอย่างลองเชิงว่า

“แล้วปกติพิทนอนฝั่งไหนคะ ถ้าให้ฉันเดาพิทต้องนอนฝั่งนั้นแน่ เพราะพิทเป็นคนนอนดิ้นมาก” เธอชี้ไปฝั่งที่ติดฝา

“ก็ไม่นี่คะ”

“เหรอคะ น่าแปลก เพราะสมัยที่เราเรียนมหา– วิทยาลัย ฉันกับพิทไปเที่ยวเกาะสมุยด้วยกัน พิทเขาเซอร์ไพรส์พาฉันไปในวันวาเลนไทน์น่ะ...พิทไม่ได้แค่นอนดิ้นเท่านั้น แต่ยังนอนกรนเสียงดังมาก...เขายังเป็นแบบนั้นอยู่รึเปล่า”

“เออ...ฉันเป็นคนหลับสนิท ก็เลยไม่รู้ว่าพิทกรนหรือไม่กรน”

“แสดงว่าคุณแตคงเป็นคนหลับลึก ถึงขนาดที่ไม่ได้ยินเสียงข้างหู ขนาดว่าฉันเป็นคนหลับดีแล้วยังตื่นเลย”

สุอาภายิ่งฟังใจก็ยิ่งร้อนรุ่ม ในขณะที่รวีพรรณตะล่อมถามและฟังคำตอบที่กำกวมไม่มั่นใจของสุอาภาแล้ว เธอแอบฟันธงว่า คู่นี้ไม่ได้นอนด้วยกันแน่

เสียงออดหน้าบ้านดังขัดจังหวะขึ้น สองสาวหยุดชะงักหันมองหน้ากัน?

ทั้งสองเดินลงมาด้วยกัน รวีพรรณท่าทีหวาดระแวง เสียงออดที่ดังถี่ขึ้นทุกที ทำให้เธอยิ่งใจไม่ดี บอกว่า

“ต้องเป็นคุณภูวดลแน่ๆ”

“คงไม่ใช่มั้งคะ เขาจะรู้ได้ยังไงว่าคุณอยู่ที่นี่”

“เขาเป็นคนฉลาด เขาต้องรู้แน่ว่าฉันอยู่นี่ คุณ

ต้องช่วยฉันนะคุณแต อย่าให้เขามาพาตัวฉันกลับไป ฉันยังไม่พร้อมจะเจอใครตอนนี้...รับปากฉันสิคะ”

สุอาภามองเธออึ้งๆ  เดินไปเปิดประตู เป็นภูวดลจริงๆ!

“ไปเรียกคุณรวีออกมา ผมจะพาเขากลับบ้าน”

“เขาไม่อยากกลับไปกับคุณ คุณนั่นแหละกลับไปได้แล้ว!!” เธอทำใจกล้าพูดแล้วจะปิดประตู ถูกภูวดลดันไว้แล้วผลักเต็มแรงจนเธอเซ เขาบุกพรวดเข้าไปทันที เจอรวีพรรณยืนหน้าซีดอยู่ตรงบันได ก็พุ่งเข้าไปลากเธอออกมา

“ปล่อยฉัน!!” รวีพรรณดิ้นสุดแรง สุอาภาก็ร้องบอกให้เขาปล่อย ถูกภูวดลตวาดว่าเธอไม่เกี่ยวอย่ายุ่ง ไล่ให้หลีกไป

“ฉันไม่หลีก ฉันไม่ยอมให้คุณพาคุณรวีออกไปจากที่นี่”

“คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ ผมจะบอกให้เอาบุญ ผู้หญิงคนนี้พยายามจะแย่งผัวคุณ คุณยังจะโง่ช่วยพวกเขาอีกเหรอ”

สุอาภาหน้าเจื่อน ภูวดลคว้าแขนรวีพรรณลากออกไปไม่อินังขังขอบ สุอาภาไม่ยอม วิ่งไปกัดแขนภูวดล

จนเขาร้องลั่น ปล่อยรวีพรรณสะบัดอย่างแรงทำให้สุอาภากระเด็นไปหัวกระแทกฝาอย่างแรง ขณะเธอกำลังมึน ภูวดลก็จับรวีพรรณขึ้นบ่าแบกออกไป ยัดเธอเข้าไปในรถปิดประตูปังแล้วขับออกไปทันที

“คุณรวี...!!!” สุอาภาครางออกมา มองตามรถไปด้วยความรู้สึกแย่มาก...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

รหัสริษยา EP.5 ศิวา ไม่อยากแต่งงานกับจันทร์แจรง เลยขอร้องให้ พาไล ช่วย

รหัสริษยา EP.5 ศิวา ไม่อยากแต่งงานกับจันทร์แจรง เลยขอร้องให้ พาไล ช่วย
29 พ.ย. 2563

08:50 น.

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 29 พฤศจิกายน 2563 เวลา 16:16 น.