ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

พายุเทวดา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

หลังจากทะเลาะกับเสี่ยคงคา...หยาดฟ้าน้อยใจจึงหลบมาหาฤทธิ์ที่เกาะมุก โดยมีแผนการจะใช้ฤทธิ์เป็นเครื่องมือแก้แค้นคงคา เพราะไม่อยากทนกดดันอีกต่อไป

ฤทธิ์ต้อนรับหยาดฟ้าอย่างประหลาดใจ เพราะปกติเธอไม่เคยมาคนเดียวและไม่บอกล่วงหน้า เขาถามด้วยความหวังดีว่าจะกลับคืนนี้เลยหรือเปล่าตนจะได้จัดเรือไว้บริการ แต่เธอกลับพูดหน้าเศร้าว่า

“ฉันหนีร้อนมาพึ่งเย็น นายฤทธิ์จะไล่ฉันกลับอีกเหรอ”

คำพูดของเธอทำให้ฤทธิ์อึ้ง ไม่กล้าถามอะไรต่อ

“ฉันจะพักอยู่ที่นี่สักสองวัน ช่วยหาเสื้อผ้าง่ายๆให้ฉันเปลี่ยนด้วย วันพรุ่งนี้ค่อยหาเสื้อผ้าที่มีขายบนเกาะมุกใส่”

“จะให้ผมส่งคนไปซื้อที่ฝั่งโน้นก็ได้นะครับ”

“ไม่ต้องหรอก...ร้อนจัง อยากอาบน้ำ ขอผ้าเช็ดตัวด้วย...รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงหนีร้อนจากบ้านเสี่ยคงคามาพึ่งความเย็นที่บ้านเธอ”

“ไม่ทราบครับ”

หยาดฟ้าตีหน้าเศร้าเล่าปูมหลังเรียกร้องความเห็นใจ “ชีวิตฉันเป็นกำพร้า พ่อแม่ไม่มี เข้าใจว่าชีวิตฉันกับเธอคงไม่ต่างกัน ไม่มีอะไรเจ็บปวดเท่ากับการที่เราไม่มีใครเป็นที่พึ่งของเราได้ คิดว่าเสี่ยคงคาจะรักจะจริงจังกับฉัน แต่เปล่าเลย เขาไม่เคยจริงใจกับใคร แม้กระทั่งนายฤทธิ์ ฉันสงสารเธอ จึงปกป้องทุกอย่าง ในที่สุดเขาก็ขับไสไล่ส่งฉันเหมือนฉันเป็นสัตว์เลี้ยงของเขา”

ฤทธิ์เชื่อตามที่เธอบอก หยาดฟ้าสะอื้นแล้วโผเข้าหาเขาราวกับยึดเป็นที่พึ่ง

“เขาบอกว่าถ้าเธอทำงานให้เขาสำเร็จเมื่อไหร่  เขาจะฆ่าเธอ  เขาว่าเธอโง่  เธอยอมเป็นเครื่องมือให้เขา ลับหลังเธอ...เขาก็ก่นด่าเหยียดหยาม ฉันทนไม่ได้ ฉันรักเธอ ได้ยินไหมว่าฉันรักเธอ ฉันรักเธอตั้งแต่แรกเห็น”

ฤทธิ์มีใจกับเธออยู่แล้ว มีหรือจะปฏิเสธความ ต้องการของหัวใจ...สองคนกอดรัดนัวเนียกันบนเตียง หยาดฟ้าเคลิ้ม แต่แล้วต้องผงะเมื่อเห็นหน้าฤทธิ์มีใบหน้าของคล้ามซ้อนอยู่ เนื้อตัวมีก็รอยสักเต็มไปหมด

หญิงสาวตกใจผลักเขาออกห่าง กระถดตัวหนีสั่นกลัวไปหมด

“เป็นอะไรครับ คุณหยาด”

“ฉัน...ฉันขอโทษ ฉันยังไม่พร้อม...นายฤทธิ์อย่าทำอะไรฉันเลยนะ”
คล้ามซึ่งแฝงอยู่ในร่างฤทธิ์ไม่พอใจ กระชากหยาดฟ้าเข้าหาแล้วปลุกปล้ำอย่างหื่นกระหาย
ooooooo
หลังจากฝังศพมนต์เสร็จ ชาวบ้านพากันเดินออกจากวัด จังหวะนี้เองรถเฮียเม้งแล่นเข้ามาจอด  พวกคงคาก้าวลงมามีอาวุธปืนเหน็บเอวกันทุกคน

“ไม่ต้องแปลกใจที่พวกฉันมา” คงคาเปิดฉาก “ฉันก็แค่จะมาแสดงความเสียใจกับนายมนต์...โถ เพิ่งได้เป็นผู้ใหญ่บ้านยังไม่ได้แต่งตั้งรับรองอย่างเป็นทางการเลย ก็มาด่วนตายไปซะ เป็นอะไรตายล่ะ เคราะห์ร้ายจริงๆ”

“อยากรู้เหรอว่าพี่มนต์เป็นอะไรตาย โดนหมาลอบกัดตายน่ะสิ หมาจรจัด เกิดมาไม่มีใครสั่งสอนมันก็เลยเลวมาตั้งแต่เกิด เลวทั้งสายพันธุ์เลยมั้ง”

“นังนี่...ปากเสีย” คำรณตั้งท่าจะเอาเรื่องแสงดาว แต่เธอหาได้เกรงกลัว สวนกลับว่าเขาเป็นหมาหรือไงถึงได้เดือดร้อน

คำรณฮึดฮัดแต่คงคายกมือห้ามแล้วหันมาพูดกับทุกคน “อย่าทะเลาะกันเลย แล้วนี่ได้ข่าวว่าฝัง...ทำไมไม่จัดงานศพตามประเพณีให้สมเกียรติกับตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านหน่อยล่ะครับ”

“ไม่มีวัดไหนเขาให้เราจัดงานศพผู้ใหญ่มนต์” แสงจันทร์ตอบเสียงขุ่น

“อ้าว ทำไมล่ะ ไม่มีเงินจัดงานเหรอ ทำไมไม่บอกล่ะ เรื่องแค่นี้พอช่วยกันได้”

“ขอบคุณ...เงินน่ะมีค่ะ แต่วัดเขาไม่ว่าง จัดงานศพสุนัขลอบกัดสายพันธุ์เลวๆหมดเลยค่ะ นี่ยังไม่รู้เลยว่าอีกกี่ชาติจะขจัดเสนียดออกจากเกาะมุกได้หมด”

คงคาเริ่มไม่เก็บอารมณ์ พัน ธง ศร ก็เริ่มขยับอาวุธ ในขณะที่ก้อง สิงห์ และเดชก็พร้อมที่จะตอบโต้

“คุณกลับไปเถอะ ให้พวกเราอยู่กันตามลำพัง พวกเราไม่ต้องการความเห็นอกเห็นใจจากใครทั้งนั้น...ไม่เชื่อถามดูสิครับ”

ชาวบ้านทุกคนพยักหน้ารับคำของสน คำรณกวาดตามองเห็นดารินกับปลาดุกอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย แปลกใจว่าทั้งคู่รู้จักผู้ใหญ่มนต์ด้วยหรือ

“ฉันก็เดินตามชาวบ้านเขามาน่ะค่ะ เดี๋ยวก็จะกลับแล้ว...ไปกันเถอะปลาดุก”

ดารินกับปลาดุกหันไปหาทุกคน ยกมือไหว้กราด เฮียเม้งพูดกับดารินน้ำเสียงไม่พอใจ

“เจอกันที่ร้าน แล้วอย่าให้ฉันรู้นะว่าเธอหนีงานมาแบบนี้ ไม่งั้นก็ไปหากินที่อื่น”

“จ้ะเฮีย...กำลังจะกลับไปแต่งตัวเดี๋ยวนี้แหละจ้ะ”

“เดี๋ยวเจอกันที่ร้านนะจ๊ะ” คำรณทำตากรุ้มกริ่มใส่ ดารินไม่ตอบแต่ยิ้มโปรยเสน่ห์ ทำให้เทวาที่ยืนห่างออกมามองด้วยความหึงหวง

“เมื่อผู้ใหญ่มนต์ตายไป คำรณลูกชายฉันยินดีเสียสละเป็นผู้ใหญ่บ้านแทน ถ้าเลือกตั้งคราวหน้าก็อย่าลืมลงคะแนนรับรองลูกชายฉันหน่อย เกาะมุกมันจะได้เจริญกว่านี้ซะที”

“คงจะไม่ได้มั้งครับ” เทวาสวนคำทันที สร้างความไม่พอใจให้คงคาถึงกับถามขึ้นมาเสียงขุ่นว่าทำไม “อย่าคิดจะเอาใครมาแทนที่ผู้ใหญ่มนต์เลยครับ ผู้ใหญ่บ้านเกาะมุกต้องเป็นคนเกาะมุกเท่านั้น คนอื่นไม่เกี่ยว”

“แล้วใครบนเกาะมุกล่ะที่จะทำหน้าที่นี้ได้ดีกว่าคำรณ ไหนบอกหน่อยซิ...ก็ไม่มี”

“ผมนี่แหละจะสมัครเป็นผู้ใหญ่บ้าน ทำหน้าที่สืบทอดความตั้งใจของพี่มนต์ต่อไป”

คำรณหน้าซีด กลุ่มของแสงจันทร์ร้องเฮด้วยความดีใจ เช่นเดียวกับพวกเดชที่พูดเป็นเสียงเดียวกันว่ามันต้องอย่างนี้ ถ้าเทวาสมัครรับรองว่าคะแนนเสียงตรึม หล่อๆดีๆสมัครแล้วได้ชัยชนะไม่เสียเงินซื้อเสียงสักบาท

ooooooo

ที่บ้านกำนันฤทธิ์...หยาดฟ้าเข้ามาร้องไห้ในห้องน้ำ ภาพน่าเกลียดน่ากลัวของชายคนหนึ่งที่ซ้อนร่างฤทธิ์ยังคงติดตา

“นี่มันอะไรกัน นี่คนหรือผี ฉันเป็นเมียผีไปแล้วเหรอ ทำไมมันถึงน่าเกลียดอย่างนี้”

หยาดฟ้าตัวสั่นสะท้านไปหมด พลันเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนได้ยินเสียงฤทธิ์เร่งเธอให้รีบอาบน้ำมีคนโทร.มาบอกว่าเสี่ยคงคากับคำรณกำลังจะมาที่นี่...

ด้านดารินกับปลาดุก ทันทีที่กลับถึงห้องพักดารินก็รีบแต่งตัวแต่งหน้า ปลาดุกแปลกใจถามเพื่อนสาวว่าทำไมต้องแต่งหน้าจัดทั้งที่สวยอยู่แล้ว

“ขืนไม่แต่งสิ...ฉันคงตกงาน ไอ้พวกหื่นๆน่ะมันชอบแบบนี้ก็แต่งไปให้พวกมันดู ไม่ได้เสียหายอะไรนี่ ยิ่งวันนี้คนเยอะด้วย”

“เยอะ มีทัวร์มาจากที่อื่นเหรอ”

“เปล่า แต่เห็นว่ามีมวยหญิง”

“มวยหญิง...จริงเหรอ แล้วทำไมไม่เล่าให้ฟังบ้าง ฉันจะฟิตซ้อมไว้”

“ก็นังคนที่คว่ำเธอบนเวทีงานวัดเมื่อไม่กี่วันนี้ไง มันย่ามใจว่าคนเกาะมุกคงทำอะไรมันไม่ได้”

ปลาดุกเจ็บใจ บ่นเสียดายที่ตอนนี้ร่างกายตนยังไม่พร้อมไม่งั้นจะชกแก้มือกับมัน...พอได้ยินดารินบอกว่าจะขึ้นชกแทน ปลาดุกดี๊ด๊าใหญ่ ขอตามไปดูเพื่อความสะใจ และหวังว่าดารินจะคว่ำคู่ปรับของตนได้

ขณะที่ดารินกับปลาดุกเตรียมตัวไปร้านเฮียเม้ง เป็นเวลาที่เจ้าของร้านกำลังพาคณะของคงคานั่งรถออกจากวัดมุ่งหน้ากลับร้าน คำรณยังหวั่นใจเรื่องเทวาประกาศลงสมัครผู้ใหญ่บ้าน จึงเลียบเคียงถามเฮียเม้งว่าคิดยังไง

“ให้ผมพูดตามตรงนะครับคุณคำรณ มันเป็นคนมีน้ำใจเข้ากับคนง่าย เรียกว่าขอข้าวเขากินได้ทุกบ้าน เว้นบ้านผม...ไม่มีใครบนเกาะที่ไม่รู้จักมันหรอกครับ”

“กว้างขวางขนาดนั้นเลยเหรอวะ”

“เปล่าครับเสี่ย แต่ว่าตอนเด็กๆมันถือกระป๋องเดินตามหลวงปู่หาญบิณฑบาต”

คำรณหัวเราะเยาะหยันว่าแค่เด็กวัดจะมาสู้นักเรียนนอกอย่างตนได้ยังไง แต่แล้วก็อึ้งไปเมื่อได้ยินคงคาทักท้วงว่าอย่าประมาท เงินซื้อความโลภได้แต่ซื้อความรักไม่ได้เสมอไป...

ดารินเริ่มงานในร้านเฮียเม้งด้วยการชงเหล้าให้ลูกค้าตามโต๊ะ คำรณมาถึงปรายตามองเธอด้วยความสนใจ เฮียเม้งรู้ทันรีบอาสาไปเรียกเธอมาให้

“แกนี่ตาแหลมไม่ใช่เล่นเลยนะ นี่ถ้าแกไม่จองก่อนละก็พ่อเรียกแล้ว”

“ผมไม่ถือเรื่องนี้นะพ่อ ผมจัดการแล้วจะส่งต่อ ให้พ่อ”

“แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าเป็นพ่อลูกกันจริง” สองพ่อลูกหัวเราะร่า...ดารินนวยนาดเข้ามายกมือไหว้นอบน้อม คงคามองหน้าเธอพลางบอกว่ารู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแต่นึกไม่ออก

“โถ...เสี่ยขา อย่ามัวนึกให้เสียเวลาเลยค่ะ ผู้หญิงเดี๋ยวนี้หน้าตาเหมือนกันจะทั้งโลกแล้ว เขียนคิ้วเหมือนกันติดขนตาปลอมคล้ายๆกัน แถมยังไปทำศัลยกรรมให้หน้าตา คล้ายกันเข้าไปอีก โดยเฉพาะผู้หญิงทำงานกลางคืนอย่างฉันยิ่งต้องแต่งค่ะ ไม่งั้นก็ขายไม่ออก”

“ขายแพงมั้ย”

“อุ๊ย เสี่ยถามตรงจัง ฉันอายแย่” ดารินทิ้งสายตายั่วยวน สองพ่อลูกยิ่งสนใจ คำรณจี้ให้เธอตอบตรงๆเรื่องราคาค่าตัว ดารินบอกว่าขึ้นอยู่กับความพอใจ ถ้าพอใจมากๆ ก็ไม่ต้องเสียเงินแม้แต่บาทเดียว

“แล้วทำยังไงถึงจะทำให้เธอถูกใจฉันกับพ่อล่ะ”

“แบบนี้ก็ต้องลองคบกันดูค่ะ”

คงคาหัวเราะตาเป็นประกาย หยาดฟ้าเดินเข้ามาพร้อมฤทธิ์ เธอชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อเห็นดารินนั่งดื่มเหล้ากับเสี่ยคงคาและคำรณ

“แอบมากินเหล้ากับผู้หญิงหากินเหรอเนี่ย”ขาดคำเธอจะเข้าไปเอาเรื่องดารินแต่ฤทธิ์ฉวยมือไว้ ท้วงเบาๆไหนว่า ไม่หึง

“ฉันไม่ใช่พระอิฐพระปูนนี่ มีผู้หญิงสวยๆมาหว่านเสน่ห์ผัวฉันทั้งที ไม่หึงได้ไง”

“ทำอะไรก็เกรงใจผมบ้าง อย่าลืมสิว่าผมก็เป็นผัวคุณนะ” ฤทธิ์กระซิบเตือนแต่หยาดฟ้าไม่สนใจ สะบัดมือเดินเข้าไปที่โต๊ะคงคา

“ทำไมหนีฉันมาที่นี่” คงคาเปิดฉากก่อน

“ฉันก็มาดูผลประโยชน์ให้เสี่ยน่ะสิ ให้นายฤทธิ์พาฉันไปตระเวนหาไอ้คนที่มันต้องจ่ายค่าคุ้มครองให้เรา”

“แล้วได้เรื่องมั้ย”

“รับรองว่าเดือนหน้าไม่พลาดแน่ รายได้เสี่ยอยู่ครบ ว่าแต่แม่นี่เถอะได้รับเกียรติร่วมโต๊ะกับเสี่ยเลยเหรอ”

ดารินแสร้งทำไม่รู้เรื่อง ลุกขึ้นเชิญเมียเสี่ยนั่ง แต่อย่าตบตนเลย ส่วนฤทธิ์ขยับเข้ามาไหว้เสี่ยคงคากับคำรณด้วยท่าทียำเกรงเหมือนเดิม

“นั่งสิ นึกว่าจะไม่เจอนายฤทธิ์ซะแล้ว”

“เจอสิครับ...เสี่ยมาวันนี้พอดีเลย เดี๋ยวผมจะปิดถนน มีมวยหญิงต่อยกัน เสี่ยสนุกละทีนี้ นักพนันมาจากฝั่งโน้นเยอะเลย ใครยืนได้นานที่สุดเอาไปเลยห้าแสน นี่เป็นวิธีการโปรโมตเกาะมุกครับเสี่ย”

“น่าสนใจ”

คำรณแทบไม่ได้ฟังที่คงคากับฤทธิ์คุยกัน มัวแต่มองตามดารินที่เดินนวยนาดไปตามโต๊ะต่างๆอย่างติดใจ ปลาดุกซุ่มมองอยู่ด้านนอก พอเห็นนักมวยหญิงคู่ปรับปรากฏตัวก็คันมืออยากลงแข่งด้วยตัวเอง แต่ดารินไม่ยอม รับปากจะแก้มือให้เอง

เริ่มต้นไม่มีใครเอาชนะแชมป์มวยหญิงคนนี้ได้ เงินรางวัลจากเดิมแสนห้าจึงเพิ่มอีกสองแสนจากคำรณ ดารินไม่รอช้าขอประลองฝีมือทันที หยาดฟ้ายิ้มเยาะแล้วพูดจาดูถูกก่อนจะเพิ่มเงินให้อีกหนึ่งแสนถ้าดารินชนะ แต่ถ้าแพ้เธอต้องนอนกับลูกน้องสามคนของตน

ดารินตกลงด้วยความมั่นใจ และในที่สุดเธอก็เอาชนะแชมป์มวยหญิงคนนั้นได้อย่างขาดลอย หยาดฟ้าคาดไม่ถึงและจะไม่ยอมจ่ายเงินแสนที่ลั่นวาจา สั่งให้ลูกน้องงัดวิชาที่ไปเรียนมาจัดการดาริน แต่ไม่ทันที่พวกมันจะร่ายวิชาอาคมที่เรียนจากอาจารย์คล้าม ดารินปลาดุกและเทวาก็เข้าไปตะบันหน้าทุกคนจนล้มคว่ำ

“ทีนี้จ่ายได้หรือยัง” ดารินพูดเสียงดังฟังชัด คงคาเห็นท่าไม่ดีตัดบทว่า

“เงินมากมายขนาดนั้นใครจะพกมาล่ะสาวน้อย เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เสี่ยมาฝากไว้ที่เฮียเม้งก็แล้วกัน”

“ค่ะ ฉันจะรอ” ดารินรับคำแล้วผละไปพร้อมปลาดุกกับเทวา

แต่ผ่านไปไม่นาน ดารินมีปากเสียงกับเทวาที่พยายามกล่อมให้เธอไปจากเกาะมุก เถียงกันไปเถียงกันมาดารินระงับโทสะไม่อยู่ตบหน้าเขาไปที เทวาทั้งรักทั้งโมโหคว้าตัวเธอมากอดจูบ แล้วก็แลกตบแลกจูบกันอีกหลายครั้งก่อนที่ดารินจะเป็นฝ่ายยุติเพราะตัวเองเสียเปรียบ

“ฉันเกลียดนาย อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก” ดารินตะเบ็งเสียงแล้วหันไปเร่งปลาดุกให้กลับที่พัก

ooooooo

พวกคงคาพากันมาพักที่บ้านกำนันฤทธิ์แล้วพูดคุยกันเรื่องเทวาจะลงสมัครผู้ใหญ่บ้านแข่งกับคำรณ หยาดฟ้าเอาใจสองพ่อลูกด้วยการลั่นวาจาว่า

“เราต้องกำจัดมันให้ได้ เสี่ยคะ หยาดว่าบางทีไอ้คนพวกนี้เล่นกับมันรุนแรงไม่ได้หรอกค่ะ เราต้องหาวิธีเอามันมาเป็นพวก หยาดอาสาเองค่ะ ผู้ชายโง่มักเป็นเหยื่อผู้หญิงฉลาดเสมอ หยาดมั่นใจว่าหยาดทำได้”

“ก็ลองดู แต่ระวังอย่าให้เสียเวลาล่ะ มันจะเสียงานเสียการอย่างอื่นด้วย”

หยาดฟ้ายิ้มมั่นใจ แล้วพาตัวเองไปที่วัดเกาะมุกใต้เพียงลำพังในวันรุ่งขึ้นเพื่อพบกับเทวา เธอมีข้อเสนอดีๆมาให้เขาเพื่อแลกกับการถอนตัวจากการลงสมัครผู้ใหญ่บ้าน แต่ไม่ว่าเธอจะเสนอเงินให้กี่ล้านเทวาก็ไม่ตกลง ตอกหน้าเธอว่าคนอย่างตนเงินซื้อไม่ได้

“แล้วอะไรซื้อเธอได้”

“ผมไม่จำเป็นต้องบอกคุณ...เชิญ...ที่นี่วัด ไม่เหมาะที่ผู้หญิงอย่างคุณจะมาเดินเพ่นพ่าน”

หยาดฟ้าสะกดกลั้นอารมณ์โกรธ โปรยยิ้มสู้ เสนอเงินเพิ่มขึ้นเป็นห้าสิบล้าน ถ้าเขาตกลงรับรองว่าสบายไปทั้งชีวิต แต่เทวาก็ไม่เล่นด้วยอีก ทั้งยังแขวะให้จ่ายเงินเดิมพันมวยเมื่อคืนเสียก่อนที่จะเอาเงินมาฟาดหัวชาวบ้านเล่นอย่างนี้หยาดฟ้าเสียหน้าและหมดความอดทนทันที เดินออกไปอย่างเคียดแค้น เทวาสะใจพูดเสียงดังไล่หลัง

“กลับไปบอกไอ้เสี่ยนั่นด้วยว่าคนเกาะมุกไม่ได้โง่ อย่าคิดมาสนตะพายพวกเรา”

ooooooo

ค่ำวันเดียวกัน ดารินมาทำงานที่ร้านเหล้าของเฮียเม้งแล้วทวงเงินเดิมพันที่คงคาบอกว่าจะฝากไว้ที่เฮีย

“ไม่มี...เสี่ยคงคาไม่ได้ฝากอั๊วไว้”

“ถ้าไม่มี เฮียก็ต้องชดใช้แทน หรือจะให้ฉันตะโกนบอกคนทั้งเกาะมุกว่าเฮียเป็นคนขี้โกง”

“ลื้ออยากได้ ก็ไปเอาที่เสี่ยคงคาเองสิ”

“พวกเฮียนี่มันโกงชัดๆ วันไหนที่ไอ้เสี่ยคงคามาที่นี่ฉันจะถามเขาเอง งั้นวันนี้ฉันไม่ทำงาน” ดารินเล่นไม้นี้ เฮียเม้งถึงกับร้องจ๊าก

“เฮ้ย! ได้ไง ลื้อก็รู้ว่าแขกที่มากินเหล้าที่นี่ติดลื้อกันทั้งนั้น”

“ช่างมันปะไร แต่ถ้าเฮียอยากให้ฉันทำงานที่ร้านนี้ เฮียก็เอาเงินส่วนตัวของเฮียมาให้ฉันก่อน” ดารินเข้มจัดเอาจริงจนเฮียเม้งนิ่งไปอย่างคิดหนัก...

หลังจากหยาดฟ้าเจรจากับเทวาไม่สำเร็จ คงคา

หวังพึ่งอาจารย์คล้ามให้จัดการ เพราะรู้จากฤทธิ์ว่าเทวาเป็นคนเดียวที่ได้วิชาของหลวงปู่หาญไปหมด เมื่อคณะของคงคาพากันมาที่ถ้ำหัวสิงห์อีกครั้ง คล้ามตกลงช่วยเหลือโดยมาปรากฏตัวที่วัดเกาะมุกใต้ในตอนกลางคืน ร้องเรียกหลวงปู่หาญให้ออกมาสู้กัน

หลวงปู่หาญรับรู้แต่ไม่ปรากฏตัวตอบโต้ เลือกที่จะมาให้เทวาเห็นเพื่อขับไล่คล้ามไป คล้ามเกรงจะสู้ไม่ได้จึงไปเข้าร่างฤทธิ์แล้วกลับมาต่อสู้กับพวกเทวาที่ชายหาด โดยมีสิงห์ เดช และก้องร่วมด้วยช่วยกันแต่เพราะสิงห์เมามายจึงหลงกลคล้ามที่แปลงกายเป็นเปียให้เห็น สิงห์วิ่งตามเปียลงไปในทะเลและเกือบจมน้ำตายถ้าเทวา ไม่ใช้พลังลมสลาตันช่วยไว้

ฤทธิ์กับคล้ามประสานพลังกันทำให้พวกเทวาเกือบแย่ แต่จู่ๆมีฝนตกลงมาดับลูกไฟของอีกฝ่ายพวกเทวาจึงรอดมาได้แต่ก็บาดเจ็บกันถ้วนหน้า ขณะที่ฤทธิ์ก็ปางตายเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ทุกคนสงสัยว่าเหตุใดฝนถึงตกลงมาได้เวลาพอดี

ดารินนั่นเอง เธออยู่ที่ร้านเฮียเม้งแต่รับรู้ว่ามีเหตุร้าย จึงตั้งจิตภาวนาดึงเอาความพิเศษของตนออกมาช่วยคนที่ถูกต้องและเป็นผู้บริสุทธิ์...

หลังจากสร่างเมาในวันรุ่งขึ้น สิงห์รู้สึกผิดที่ทำให้เทวาบาดเจ็บถึงกับนอนซม ก้องกับเดชอดตำหนิสิงห์ไม่ได้ว่าคราวหน้าคราวหลังก็ดูให้ดีเสียก่อนว่าคนที่จะไปหาใช่เปียหรือเปล่า

“ก็พวกมึงไม่ช่วยกูตามหาเปีย”

“ไอ้โง่ ถ้าเทวาได้เป็นผู้ใหญ่บ้านก็มีสิทธิ์ช่วยเอ็งโว้ย เอ็งคิดว่าง่ายนักเหรอที่จะเอาตำรวจไปค้นบ้านไอ้เสี่ยคงคา ในเมื่ออิทธิพลมันกว้างขวางคับที่นี่”

สิงห์หน้าจ๋อย ทำท่าจะร้องไห้เสียให้ได้...ขณะเดียวกัน คงคากำลังหัวเราะสะใจ หลังฟังหยาดฟ้ารายงานว่าเฮียเม้งโทร.มาเล่าว่าเทวาเจ็บหนัก ส่วนฤทธิ์ก็ปางตาย

“สงสัยว่าอาจารย์คล้ามคงช่วยเรา...ส่วนไอ้ฤทธิ์ มันควรจะตาย ถ้าเราได้ทุกสิ่งทุกอย่างแล้วมันก็ไม่ควรมีชีวิตอยู่เพื่อเสวยสุขบนกองเงินกองทองของเราหรอก”

“ถูกแล้วลูกพ่อ ฉลาดมาก พ่อตายก็ไม่ห่วงแล้วว่าลูกจะดูแลทรัพย์สินและงานของเราได้”

“หยาดคิดว่าหยาดจะไปเกาะมุกค่ะเสี่ย อย่างน้อยนายฤทธิ์ก็ยังทำงานให้เรา เราควรไปดูแลเขาหน่อย ไว้ให้ทุกสิ่งทุกอย่างสำเร็จแล้วจะฆ่าให้เขาตายวันไหนก็คงไม่ใช่เรื่องยาก”

พูดแล้วหยาดฟ้าเดินออกไป คงคากับคำรณมองตาม สายตาบ่งชัดว่าไม่ไว้วางใจ...

ที่บ้านกำนันฤทธิ์บนเกาะมุก เจ้าของบ้านนอนซมใบหน้าและลำตัวมีแต่รอยฟกช้ำ ต่อว่าคล้ามที่นั่งอยู่ข้างเตียงว่าทำไมไม่ช่วยตน ทิ้งตนทำไม

“ข้าไม่ได้ทิ้งเอ็ง แต่ข้าหายไปเพราะข้าต้องการรู้ว่าใครกันที่ปล่อยฝนไฟลงมา นี่มันเป็นพลังเทวดาอย่างหนึ่งพี่น้องเอ็งนอกจากไอ้พวกที่มันตามไล่ล่าเอ็งอยู่ยังมีใครอีกหรือเปล่าฮึเจ้าฤทธิ์”

“น้าบุญกู้คนเดียวเท่านั้นที่รู้ ผมจำได้ว่าเหมือนกับมีน้องเล็กอีกคน แต่หายไปตั้งแต่ยังแบเบาะ”

“ที่เอ็งว่าหายน่ะตอนนี้มันกลับมาแล้ว รู้ไว้ด้วย เพียงแต่ไม่รู้เท่านั้นว่ามันเป็นใครอยู่ที่ไหน”

ฤทธิ์ฟังแล้วหน้าเครียด ต้องรู้ให้ได้ว่ามันคนนั้นคือใคร?

เวลาเดียวกัน บุญกู้ต้มยาสมุนไพรให้เทวากินแก้ไข้ ดารินชวนปลาดุกมาเยี่ยมแต่ไม่ทันถึงตัวก็ต้องถอยออกมาเพราะเห็นแสงจันทร์แซงหน้าเข้าไปก่อน แสงจันทร์มาได้จังหวะ บุญกู้วานเธอช่วยเช็ดตัวให้เทวา หญิงสาวรับปากด้วยความเต็มใจ แต่ไม่ทันไรก็ผละไปเพราะได้ยินเทวาเพ้อเรียกคนชื่อริน

แสงจันทร์เดินปาดน้ำตาลงจากบ้านพักโดยไม่เห็นหยาดฟ้าซุ่มอยู่มุมหนึ่ง ฝ่ายแสงดาวที่แอบจับตาดูพี่สาวก็ชักสีหน้าไม่พอใจ พึมพำว่าที่แท้ยังมีเยื่อใยให้กัน

แสงดาวเดินกลับไปคนละทางกับแสงจันทร์ ส่วนหยาดฟ้าย่องขึ้นมาที่ห้องพักแล้วสวมรอยเช็ดตัวให้เทวา ได้ยินเขาเพ้อเรียกชื่อรินหลายครั้งก็สงสัยว่าใครกัน?

บุญกู้กลับเข้ามาพร้อมถ้วยยา แปลกใจที่คนในห้องไม่ใช่แสงจันทร์แต่เป็นนางมารร้ายหน้าเลือด

“ทำไมไม่พาไปหาหมอ พึ่งยาสมุนไพรมันจะได้เรื่องเหรอ หรือว่าไม่มีเงินรักษา ฉันออกให้ก็ได้นะเอาเรือเร็วมารับที่ท่าเรือหน้าวัดดีไหมจ๊ะ”

“ออกไปเลยนะ ไม่งั้นข้าจะสาดด้วยยานี่ เอาให้เสียโฉมไปเลย หน็อย...ย่องเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ชาติที่แล้วเป็นแมวหรือไงวะนังนี่...ไป”

บุญกู้ตั้งท่าจะทำตามที่พูด หยาดฟ้าตกใจลุกพรวดพร้อมก่นด่าอย่างอาฆาตก่อนผละไป ทางด้านดารินกับปลาดุกที่ตั้งใจมาเยี่ยมเทวาแต่ไม่กล้าเข้าไปเพราะเห็นแสงจันทร์ ทั้งคู่ชวนกันมาไหว้พระในโบสถ์แล้วนั่งลงตรงหน้าโลงศพแก้วของหลวงปู่หาญ ดารินร้องไห้โดยไม่รู้สาเหตุ สร้างความงุนงงให้ปลาดุก ถามเพื่อนสาวว่าเป็นอะไร เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย

“ไม่รู้สิ มันดีใจยังไงก็ไม่รู้ เหมือนกับว่าฉันเคยอยู่ที่นี่มาก่อน พลัดหลงไปนานได้กลับบ้านเกิดเมืองนอน”

“ก็อาจเป็นไปได้นะ ชาติที่แล้วเธออาจจะผูกพันกับที่นี่ก็ได้”

ดารินพนมมือจ้องไปที่โลงแก้ว เอ่ยปากอย่างช้าชัดว่า “ท่านเจ้าขา...เมตตาหนูด้วย มีเหตุที่ดลใจให้หนูมาที่นี่ ไม่รู้ว่าอันตรายจะเกิดขึ้นกับหนูวันไหน ขอบารมีท่านปกปักรักษาคุ้มครองหนูด้วยเจ้าค่ะ”

ดารินก้มกราบ พลันฟ้าผ่าดังเปรี้ยงด้านนอกหลายครั้ง ดารินหันไปมาเลิ่กลั่ก ปลาดุกท่าทีหวาดกลัว ส่วนบุญกู้ที่อยู่ในห้องพักกับเทวามีสีหน้าตกใจ ผลุนผลันออกจากห้องไปเจอสองสาวก้าวออกมาจากโบสถ์พอดี

สองฝ่ายทักทายกันด้วยดี บุญกู้มองดารินยิ้มๆ เหมือนได้พบกับคนที่หายสาบสูญไปเป็นเวลานาน และเมื่อรู้ว่าทั้งคู่จะมาเยี่ยมเทวา บุญกู้จึงนำพาไป พลางเล่าว่าเทวาดีขึ้นมาก ตอนเกิดเหตุนึกว่าจะตายเสียแล้ว โชคดีมีคนมาช่วยแต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร

“แม่หนู...น้าจะเช็ดตัวให้เจ้าเทวามัน แต่น้าทำไม่ ค่อยถนัด ร่างกายมันไม่เอื้ออำนวย แม่หนูช่วยหน่อยนะ”

“ได้จ้ะน้า เดี๋ยวเพื่อนฉันทำให้ งานแบบนี้เขาถนัดอยู่แล้ว” ปลาดุกตอบรับโดยเร็วเลยโดนดารินจ้องมองตาเขียว...บุญกู้ไม่รู้อะไร ฝากฝังแล้วขอตัวไปต้มยาต่อ พอแกคล้อยหลังปลาดุกก็เลี่ยงออกไปอีกคน เปิดโอกาสให้ดารินอยู่กับเทวาสองต่อสอง

 

ดารินเช็ดตัวให้เขาอย่างเบามือ เทวารู้สึกตัวจับมือเธอไว้แน่น โอดครวญเรียกร้องความสงสารก่อนดึงเธอมากอดหน้าตาเฉย แต่ครู่เดียวก็ต้องปล่อยเพราะบุญกู้กลับเข้ามาพร้อมถ้วยยาวานให้ดารินช่วยป้อนคนป่วย

 

เสร็จเรื่อง บุญกู้เดินตามออกมาส่งสองสาวพลางถามชื่อแซ่ จำได้ว่าเคยเห็นที่งานศพมนต์แต่ไม่มีโอกาสพูดคุย พอได้ยินชื่อดาริน ชายสูงวัยหลังค่อมถึงชะงัก ถามว่าดารินหรือวาริน...วารินที่แปลว่าน้ำ

“ดารินค่ะน้า ไม่ใช่วาริน” ดารินอธิบายแล้วบอกลาเดินจากไปพร้อมปลาดุก บุญกู้มองตาม รำพึงกับตัวเองด้วยความดีใจ “ดาริน...วาริน...ใกล้กันเหลือเกิน เหตุอัศจรรย์อย่างนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าไม่ใช่พวกนักเลงเทวดา...หลวงปู่ ลูกสาวคนเล็กของเรากลับมาแล้วนะครับ ต่อไปจะไม่มีใครทำอะไรพวกเราได้อีกแล้ว”

ooooooo

หยาดฟ้าแวะมาเยี่ยมฤทธิ์ที่บ้าน หยอดคำหวานหว่านเสน่ห์เต็มที่หวังให้เขาร่วมมือกำจัดศัตรูของตนไปทีละคน เริ่มจากเสี่ยคงคาเป็นคนแรก

“เมื่อเราได้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของเรา เขาจะต้องไม่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้”

“ทำไม...บอกผมได้ไหม”

“เขาใช้เราสองคนเป็นเครื่องมือ ฉันทนอยู่กับเขาทุกวันนี้ก็เพราะความหิว ความอยากได้อยากมีไม่ใช่ความรัก...อย่าให้เขาเป็นอุปสรรคความรักของเรานะคะฤทธิ์”

“ถ้ามีคุณหยาดอยู่ใกล้ๆ ผมก็พร้อมจะทำทุกอย่าง”

หยาดฟ้าหอมแก้มฤทธิ์แล้วซบหน้ากับอก ซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดพราย พูดให้เขาเชื่อใจยิ่งขึ้นไปอีกว่า

“ชีวิตฉันขาดๆเกินๆมาตลอด เคยฝันอยากมีผู้ชายรวยๆมาดูแลไปตลอดชีวิต แล้วฉันก็ได้...แต่มันไม่เคยทำให้ฉันมีความสุข ตอนนี้ฉันคิดใหม่ ฉันอยากได้ผู้ชายดีๆ ไม่ต้องร่ำรวย ขอให้รักฉัน เมตตาฉันไปตลอดชีวิต”

“หวังว่าผู้ชายดีๆ ที่คุณพูดถึงน่ะคือผมนะ”

หยาดฟ้านิ่งอึ้งนึกไปถึงเทวา แต่จำใจตอบรับว่าต้องเป็นฤทธิ์ และตอนนี้เธออยากให้เขาช่วยตามหาคนชื่อรินเพราะสงสัยว่ามันเป็นสายให้ฝ่ายตรงข้าม

แล้วค่ำนั้น หยาดฟ้าก็ไปหาเรื่องดารินที่ร้านเฮียเม้ง แต่ปรากฏว่าตัวเองกลับเป็นฝ่ายโดนดารินแกล้งจนกลายเป็นตัวตลกร้องกรี๊ดลั่นร้าน

หยาดฟ้าเจ็บใจดาริน กลับไปพูดยุแหย่ให้คำรณแค้นเคืองว่าดารินทำหวงเนื้อหวงตัวกับเขาแต่ความจริงหล่อนออกไปกับผู้ชายอื่น อย่างนี้ชัดอยู่แล้วว่าหล่อนรังเกียจเขา

คำรณโมโหโกรธาไปตามแรงยุของหยาดฟ้า ถึงกับชวนสมุนไปดักฉุดดารินในคืนต่อมา...ดารินไม่เห็นหน้าว่าพวกมันเป็นใครแต่ใช้พลังเทวดาเรียกฝนตกลงมา ทำให้รถของคำรณติดหล่มตามต่อไม่ได้...

 

ฤทธิ์ยืนมองสายฝนที่ตกกระหน่ำ ทันใดคล้ามปรากฏตัวบอกว่าไม่ใช่ฝนธรรมดา เป็นฝนอาคมเกิดจากฝีมือของคนที่ทำฝนไฟใส่เราคืนนั้น มันต้องเป็นพี่น้องของฤทธิ์ เพราะนี่คือพลังเทวดา...แล้วคล้ามออกคำสั่งให้ฤทธิ์ไปรีดคำตอบจากบุญกู้มาให้ได้ว่ามันเป็นใคร

ดารินหนีรอดพวกคำรณกลับไปยังที่พักในสภาพเปียกปอน เล่าให้ปลาดุกฟังว่ามีคนมาดักทำร้ายตน

“นับวันก็มีแต่อันตราย...ริน ฉันว่าเรากลับบ้านกันเถอะ ไม่รู้ป่านนี้พ่อนิลของฉันจะเป็นยังไงบ้าง”

“ฉันก็คิดถึงแม่มณี แต่ฉันขอเวลาอีกสักพักนะปลาดุก ถ้าเธอจะกลับก่อนก็ได้”

“ถ้าฉันกลับโดยไม่มีแกกลับไปด้วย พ่อฉันได้ตีหัวแตก พ่อบอกว่าไม่ให้ทิ้งเพื่อน”

ดารินยิ้มให้ปลาดุก ซาบซึ้งในมิตรภาพของความเป็นเพื่อนแท้

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เอ๊ะ” มึนตึ้บ เจอดราม่า ก่อนลงจอ รับ "สางนางพราย” ปราบเซียน หินทุกฉาก!

“เอ๊ะ” มึนตึ้บ เจอดราม่า ก่อนลงจอ รับ "สางนางพราย” ปราบเซียน หินทุกฉาก!
18 พ.ย. 2562
16:48 น.