ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

พายุเทวดา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

คงคาหัวเสียหนักเมื่อฤทธิ์กลับมาเล่าว่าอาจารย์คล้ามจัดการหลวงปู่หาญไม่ สำเร็จ ส่วนคำรณรู้อย่างนี้ก็ไม่อยากจะเรียนวิชาจากอาจารย์คล้ามแล้ว

แต่ คงคาอยากเอาชนะหลวงปู่หาญเพื่อตั้งตนเป็นใหญ่ในเกาะมุกให้ได้ จึงชวนฤทธิ์ไปที่เกาะหัวสิงห์อีกครั้ง ส่วนหยาดฟ้ากับคำรณให้ไปหว่านล้อมชาวบ้านที่มาพักพิงที่โรงแรมริมหาด อย่าให้พวกมันเปลี่ยนใจกลับไปรวมกลุ่มกับคนที่วัดเกาะมุกใต้

คงคากับฤทธิ์เดินทางไปยังเกาะหัวสิงห์โดยการนำของโชติเหมือนเดิม ทุกคนเกือบได้รับอันตรายจากบริวารของอาจารย์คล้ามเพียงเพราะคงคาตกใจ
ชักปืนออกมายิง

โชติเตือนคงคาก่อนจะพากันเข้าไปพบอาจารย์คล้ามในถ้ำ แล้วตั้งคำถามอย่างตรงไปตรงมา

“เสี่ยเขาสงสัยว่าทำไมอาจารย์จึงจัดการไม่สำเร็จ”

“ใครก็ทำไม่สำเร็จหรอก ยกเว้นจะลวงไอ้หาญออกมาจากเกาะนั้น”

“ทำไม” คงคาสงสัย

“เกาะ มุกเป็นเกาะศักดิ์สิทธิ์ มีพลังของเทพปกปักรักษาอยู่ ถึงแม้พวกเจ้าจะคิดทำอะไรก็จะสำเร็จแต่เพียงช่วงสั้นๆ ต่อไปก็ต้องพ่ายแพ้แก่คนเกาะมุก”

“ไม่มีทางอื่นเลยเหรอ”

“มี ต้องทำให้พลังแห่งความศักดิ์สิทธิ์สูญสลายไปจากเกาะมุก ทำให้คนเกาะมุกมันไม่อยู่ในศีลในธรรม ทำให้มันพากันโลภ ทำให้มันตกอยู่ในห้วงแห่งอบายมุข... เมื่อนั้นพลังของมารก็จะชนะ”

“ผมเข้าใจแล้ว...มีอีกเรื่องหนึ่ง ผมต้องการให้อาจารย์สอนวิชาต่างๆ ให้แก่พวกผม เพื่อจะได้เอาชนะพลังเทวดาของลูกศิษย์หลวงปู่หาญ”

“ได้สิ”

“อาจารย์ไปกับผมนะครับ ผมรับรองว่าจะดูแลอาจารย์ให้ดีที่สุด จะได้ต่อสู้กับศัตรูของอาจารย์ได้อย่างเต็มที่ไงครับ”

แทน คำตอบ อาจารย์คล้ามหัวเราะลั่น ไล่ทุกคนกลับไป คงคากับฤทธิ์ไม่ค่อยพอใจแต่โชติรีบกระตุ้นให้ออกไป เพราะไม่มีใครบังคับอาจารย์ได้...แต่แล้วขณะที่ทั้งสามคนกำลังตรงไปที่ ชายหาด อาจารย์คล้ามปรากฏตัวตรงหน้าอย่างฉับพลัน

ทุกคนตะลึงคาดไม่ถึง โชติถามว่าอาจารย์มาได้ยังไง

“เอ็งเชิญข้ามาที่นี่ไม่ใช่รึ”

คงคายิ้มดีใจ เช่นเดียวกับฤทธิ์ ทั้งสองยกมือไหว้ขอบคุณอาจารย์ที่เมตตา

“ถึงผมจะมีพลังเทวดาแต่ผมก็ขอฝากตัวเป็นศิษย์ของอาจารย์ด้วยคนนะครับ” ฤทธิ์พนมมือนอบน้อม

“ข้า ต้องการทำให้พวกเอ็งรู้ว่าเพราะข้าตายไปแล้วนี่แหละ ข้าถึงไปไหนมาไหนได้ หากเอ็งต้องการพบข้าก็ส่งจิตมา ข้าก็จะมา เว้นแต่ว่า...ไม่มีใครเติมน้ำผึ้งให้ข้า ข้าก็จะมาในรูปกายสังขารแบบนี้ไม่ได้ ฝากตัวเป็นศิษย์ข้าแล้ว รับปากข้าแล้วว่าจะให้คนไปเติมน้ำผึ้งในกายสังขารข้า...อย่าบิดพลิ้ว ไม่งั้นตายหมด”

อาจารย์คล้ามกระชากคอเสื้อคงคาอย่างเอาจริง ดวงตาแดงจัดเป็นสีเลือด แล้วค่อยๆวูบหายไป ท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งสามคน

ooooooo

คืน วันถัดมา หยาดฟ้านัดส่งยาเสพติดแก่ลูกค้าที่กรุงเทพฯ โดยให้คำรณเป็นตัวตั้งตัวตีทั้งที่เขาไม่รู้ว่าพ่อทำธุรกิจอะไรกันแน่ แต่คงไม่ใช่เรื่องดี

สารวัตร ดาริน และเนตรทรายได้รับแจ้งจากสายข่าวจึงวางแผนจับกุมคนร้ายในสนามมวย โดยดารินมาพร้อมเทวาและปลาดุกที่ตั้งใจมาชกมวยล่าเงินรางวัล ดารินทำเหมือนไม่รู้เรื่องจับกุมคนร้าย เพื่อไม่ให้เทวาสงสัย แต่ยอมให้เขาช่วยเหลือเมื่ออยู่ในภาวะคับขัน

คำรณกับหยาดฟ้าเจ็บใจมาก ที่แผนส่งยาเสพติดพังพาบไม่เป็นท่า แถมพวกเขายังเกือบเอาตัวไม่รอด ต้องเผ่นหนีกันหัวซุกหัวซุน ด้านดารินกับเทวาและปลาดุกที่พากันวิ่งหนีไปอีกทาง ทุกคนเหนื่อยหอบ ดารินทำเป็นบ่นอย่างเซ็งๆ

“ไม่คิดเลยว่าจะเจอเหตุการณ์บ้าๆ แบบนี้”

“ก็เป็นเพราะเธอนั่นแหละ เซ่อซ่าไปชนเขาเข้าเลยเกิดเรื่อง”

“ใครจะคิดล่ะว่ามันเป็นแก๊งอะไรไม่รู้ มีปืนด้วย ทำไมถึงเข้ามาในสนามได้ ปกติเขาตรวจไม่ใช่เหรอ”

“บ่อย ไป ค่ายมวยพ่อฉันก็เคยโดนดักยิงคาสนามมวยแบบนี้แหละ มันอาจจะซ่อนอาวุธไว้ก่อนที่จะมีการตรวจก็ได้ แต่พวกตำรวจน่ะนะน่าจะรู้กันกับทางสนามมวย” ปลาดุกอธิบาย

“นี่ถ้าผมไม่ไปช่วยไว้ คุณคงแย่เหมือนกัน”

“ขอบใจ” ดารินเอ่ยเบาๆ เทวายิ้มกริ่ม ขอเปลี่ยนคำขอบใจเป็นอย่างอื่นได้ไหม เช่นเลี้ยงข้าวสักมื้อ คนเดียวก็พอ ปลาดุกไม่ต้อง

“เฮ้ย! ได้ไง เรามีกันสามคน เราก็ต้องกินสามคน”

“จะกี่คนฉันก็ยินดี แต่ว่าคืนนี้ขอทำงานก่อนนะ”

“ทำงาน” เทวาทวนคำอย่างไม่เข้าใจ แต่พอดารินเดินทิ้งสะโพกยั่วยวนไปที่รถยนต์คันหนึ่งแล้วเจรจากับชายในรถก่อน ขึ้นไปนั่งหน้าแฉล้ม ทั้งเทวาและปลาดุกก็ถึงบางอ้อทันที

“ดีเหมือนกันที่หล่อนทำให้นายเห็นว่ามีอาชีพอย่างนี้จริงๆ นายจะได้ตัดใจซะ ผู้หญิงดีๆ มีทั้งโลกนายไม่มอง ดันไปมองผู้หญิงหากิน”

ฟังปลาดุกพูดแล้วเทวาถึงกับนิ่งอึ้ง มองตามรถคันนั้นไปตาละห้อย...

ที่แท้ ผู้ชายในรถคือหัวหน้าของดาริน...เขาและเธอเล่นละครได้แนบเนียนมาก แต่พอกลับถึงบ้านดารินเกือบทำให้แม่จับได้ว่าไปเสี่ยงตายจับคนร้ายมา
ดา รินโกหกแม่ว่าตนไปทำงานให้เจ้านายจริงๆ มณีที่แอบได้ยินลูกสาวคุยกับบุญเกิดก่อนหน้านี้ไม่เชื่อ เธอขอร้องให้ลูกลาออกจากราชการตำรวจ เพราะกลัวจะมีจุดจบเหมือนพ่อ

“แม่ขา...รินไม่มีวันเป็นอะไรหรอกค่ะ วิญญาณของพ่อคุ้มครองรินอยู่ตลอดเวลา แม่เชื่อมั่นในตัวรินนะคะ”

“แม่รักริน แล้วแม่ก็ไม่อยากให้รินต้องจากแม่ไป”

สองแม่ลูกกอดกันร้องไห้ เนตรทรายยืนมองด้วยความสะเทือนใจ

ooooooo

เช้า วันใหม่ หนังสือพิมพ์ลงข่าวตำรวจจับยาเสพติดนับร้อยล้าน คงคาเห็นข่าวแล้วอารมณ์เสีย ตำหนิคำรณกับหยาดฟ้าที่ทำงานพลาด หลังจากนั้นเปลี่ยนเรื่องไปที่ฤทธิ์ ยังไงเรื่องครอบครองเกาะมุกก็ยังอยู่ในหัวคงคาตลอดเวลา

คงคาวางหมากให้ฤทธิ์ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นกำนันที่เกาะมุกเพื่อเอื้อประโยชน์ต่างๆให้ตนตามต้องการ เฮียเม้งเป็นตัวตั้งตัวตีพาฤทธิ์หาเสียงไปทั่ว
เกาะมุก เป้ารับไม่ได้ มารวมตัวกับพวกครูประสิทธิ์และลงความเห็นให้สนคนเก่าคนแก่ของเกาะลงสมัครแข่งกับฤทธิ์

การ หาเสียงของสองฝ่ายเป็นไปอย่างต่อเนื่อง และเข้มข้นขึ้นทุกวัน ชาวบ้านให้ความสนใจสนมากกว่าฤทธิ์ เมื่อคงคารู้ข่าวจากเฮียเม้งว่าฤทธิ์เป็นรองจึงสั่งให้คำรณจัดการสนขั้นเด็ด ขาด

ขณะที่เกาะมุกอยู่ในภาวะวุ่นวาย...เทวามีโอกาสไปที่บ้านพ่อของปลาดุก ซึ่งเปิดเป็นค่ายมวย พ่อเห็นหน่วยก้านของเทวาก็รู้สึกพอใจ แต่ไม่ทันคุยอะไรกันดารินขับรถมาจอดหน้าบ้าน

ปลาดุกคาดไม่ถึง วิ่งออกไปที่รถ พ่อเลยเข้าใจผิด หันมาถามเทวาว่า

“แฟนไอ้ดุกมันเหรอคุณ”

“ไม่ใช่ครับ เพื่อนกันทั้งนั้น นี่ผมยังงงอยู่เลยว่าเขามาได้ยังไง”

ดารินเดินหน้าแฉล้มเข้ามายอมรับอย่างตรงไปตรงมา “ฉันแอบสะกดรอยนายสองคนมาน่ะสิ”

“เธอเนี่ยนะ ทำตัวยังกะนักสืบ แล้วจะมาวุ่นวายอะไรกับเขา”

“ฉันจะมาสมัครเป็นนักมวย”

“อีหนู...เอ็งเนี่ยเหรอจะเป็นนักมวย”

ดารินยิ้มรับ นึกในใจว่าคนพวกนี้ไม่รู้จักฝีมือตนซะแล้ว

นิล...พ่อ ของปลาดุกซ้อมหมัดมวยให้เทวาและดาริน ปรากฏว่าทั้งคู่ฝีมือไม่เลว ดารินแข็งแรงไม่แพ้ผู้ชายอกสามศอก เตะต่อยคล่องตัวราวกับได้รับการฝึกฝนมาก่อน

ดารินทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ ใกล้ชิดเทวา เพราะเธอต้องการให้เขานำพาไปเกาะมุกฐานะคนในท้องที่ พอเธอกลับมาเล่าให้เนตรทรายฟัง กลับโดนเพื่อนสาวกระเซ้ายิ้มๆ ว่า

“เขา เป็นนักมวย เธอก็ต้องเป็นนักมวย ดีนะที่เขาไม่อยากเป็นอย่างอื่น ไม่งั้นเพื่อนรักของฉันคงต้องไปทำอีกสารพัดอย่าง ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันไม่รอให้หัวหน้าอนุมัติหรอก”

“ยังไง”

“ลาออก...เดินหน้า...แล้วความฝันจะเป็นจริง”

ดารินสนใจ แต่บอกเพื่อนรักว่าตนขอตัดสินใจให้รอบคอบอีกที

ooooooo

หลังได้รับคำสั่งจากบิดาเมื่อวันก่อน...ค่ำวันนี้คำรณได้ส่งมือปืนหลายคนไปเด็ดหัวสนที่กำลังหาเสียงอยู่กับชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง

สนถูกยิงล้มคว่ำท่ามกลางความแตกตื่นของ

ชาว บ้านและลูกสาวสองคน โชคดีที่หมอนทีอยู่ด้วย เขาช่วยเหลือสนเบื้องต้นแล้วเร่งส่งตัวลงเรือเพื่อไปหาหมอที่โรงพยาบาล โดยมีมนต์ ก้อง เดช และสิงห์จัดหาเรือมา ซึ่งมีแต่เรือประมง ทำให้การเดินทางต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมง

ทุกคนเป็นห่วงสนมาก เพราะอาการเขาแย่ลงทุกที ที่สุดพวกมนต์ตัดสินใจรวมพลังเทวดาเผื่อจะช่วยเหลือสนได้บ้าง พลันเทวาที่กำลังซ้อมมวยอยู่กับนิลก็รู้สึกเจ็บหน้าอก ทรุดลงนั่งสมาธิจนคนรอบข้างงุนงงสงสัยว่าเขาเป็นใคร ขณะเดียวกันดารินที่ฝึกซ้อมอยู่อีกทางก็รู้สึกหวิวๆ เหมือนจะเป็นลม

“ปลาดุก ทำไมฉันหายใจไม่ออก”

“เอ้า เป็นอีกคน อุปทานหมู่มั้ง เดี๋ยวไอ้ดุกก็เป็นมั่งหรอก”

ดา รินกุมหน้าอก ผ่อนลมหายใจยาว ส่วนเทวานั่งหลับตาทำสมาธิ รับรู้ถึงพลังเทวดาของพี่น้องแน่ใจว่าพวกเขาต้องการพลังลมสลาตันของตน จึงส่งจิตไปถึงในทันที

ปรากฏว่าเรือประมงที่กำลังมุ่งหน้าพาสนไปโรง พยาบาลที่อยู่อีกฝั่ง จากที่แล่นช้ามากกลายเป็นแล่นฉิวราวกับมีพลังผลักดัน นี่เองทำให้มนต์ สิงห์ ก้องและเดชเชื่อว่าเป็นพลังลมสลาตันของเทวาที่ส่งมา

ใน ที่สุด สนถึงโรงพยาบาลอย่างทันท่วงที โดยมีลูกสาวและสี่หนุ่ม รวมทั้งครูประสิทธิ์และหมอนทีรอคอยฟังผลอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน แล้วครู่ต่อมาประสิทธิ์กับมนต์ก็เลี่ยงไปคุยกันมุมหนึ่ง

“ผมได้ยินเรื่องพลังเทวดามาบ้าง เข้าใจว่าเป็นอภินิหารหลวงปู่ เพิ่งประจักษ์กับตาวันนี้”

“ใช้ได้ ในเวลาคับขันเท่านั้นครับครู ยังไงก็ปิดเป็นความลับด้วย ผมไม่อยากให้คนแตกตื่น เพราะบางทีพวกผมก็ทำไม่ได้ คนจะคาดหวังกับผมแล้วหาว่าผมหลอกลวง”

“เข้าใจครับ” ประสิทธิ์รับปากแล้วเดินไปที่แสง–ดาวกับแสงจันทร์ที่ต้องการอยู่รอดูอาการของพ่อ

“ถ้า งั้นผมว่าพวกเรากลับเกาะมุกกันเถอะ ก่อนที่ไอ้พวกเลวโดยชาติกำเนิดมันจะย่ำยีเกาะมุกมากกว่านี้” หมอนทีเอ่ยขึ้น ปรากฏว่าก้องขานรับทันที

“ไปสิหมอ ผมน่ะบ้าพลัง แต่วันนี้ยังไม่ได้ทำอะไรเลย อย่าให้เจอตัวพวกมันนะ เอาให้จมดินเลย”

ก้องไม่พูดเปล่า ทุบอกตัวเองโชว์พลังอย่างคึกคัก

ooooooo

ที่ค่ายมวยของนิล...ดารินยังอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่เทวาแทบไม่มีอาการปวดหัวหลงเหลือแล้ว

“แข็ง แรงดี ทำไมเป็นลมขึ้นมาวะ ส่วนไอ้เจ้านี่ก็ชกมวยอยู่ดีๆ ก็นั่งสมาธิเฉยเลย แปลกวุ้ย...ข้าว่านังดุกมันแปลกแล้วนะ เอ็งสองคนแปลกกว่าอีก” นิลบ่นอุบ

“เดี๋ยวผมก็หาย”

“กลับกันเถอะเทวา” ดารินยันลุกขึ้น

“กลับสิครับ ปลาดุกอยู่กับพ่อนะ ไม่ต้องไปแล้ว เราสองคนจะมาซ้อมมวยบ่อยๆ หรือไม่ก็โทร.ไปที่ห้องก็ได้”

ปลาดุกพยักหน้าให้เพื่อนทั้งสองคน...

ดารินขับรถออกไปได้สักพักก็หยุดเข้าข้างทางเหมือนมีบางอย่างค้างคาใจ เธอจ้องหน้าเทวาที่นั่งข้างกันก่อนตัดสินใจถามขึ้นมา

“นายเป็นอะไร...แล้วฉันเป็นอะไร”

“ถามแปลก”

“ฉันอยากรู้...เวลาที่นายนั่งสมาธิในเวลาคับขัน...

เอ้อ...ฉันจะพูดยังไงล่ะ ลมมันมา แล้วนายก็นั่งสมาธิแล้วฉันก็หวิวๆ เหมือนจะเป็นลม ต้องผ่อนลมหายใจเหมือนจะนั่งสมาธิบ้างทุกที”

เทวามองหน้าดารินนิ่งนาน จนดารินถามอีกครั้ง

“ตอบสิ...นายตอบ”

“ผมไม่รู้...รู้แต่ว่าทุกครั้งที่ผมอยู่ใกล้คุณ ผมมีพลังพิเศษ ใจมันตื่น เนื้อตัวมันพร้อมจะต่อสู้ ไม่อ่อนแรงเหมือนเวลาอยู่คนเดียว”

สองคนสบตากันนิ่ง ดารินนึกในใจว่าเขาเป็นคนเดียวเสียเมื่อไหร่ เธอเองก็เป็น แต่เธอไม่กล้าบอกเขา

“ดาริน...” เทวาพึมพำพลางจับมือหญิงสาวมากุมไว้

ดารินได้สติ รีบตัดบท“แค่นั้นใช่ไหม ฉันจะได้รู้ไว้ว่านายเป็นยังไง แล้วก็เอามือออกไปได้แล้ว”

เทวาปล่อยมือโดยดี ดารินนิ่งขรึม ขับรถต่อไป...

ส่วน ที่โรงพยาบาล แสงดาวกับแสงจันทร์ดีใจมากเมื่อหมอออกจากห้องผ่าตัดมาบอกว่าคนเจ็บปลอดภัย แล้ว แต่ต้องพักฟื้นอีกเป็นเดือน...แต่ขณะเดียวกัน คนที่กำลังโมโหโกรธาก็คือเสี่ยคงคา

“ผมทำตามแผนของคุณคำรณทุกอย่าง ยิงแล้วก็มาขึ้นเรือ ให้ไอ้พวกมือปืนมันยิงก่อกวนจนไม่รู้ว่าใครเป็นคนยิงนายสน”

“ป่านนี้มันคงตายกันหมดแล้วมั้งครับ คุณคำรณสั่งมือปืนมาจากหลายซุ้ม”

“ใช่...ไม่น่ารอด”

พัน ธง และศรช่วยกันยืนยันโดยไม่รู้ความจริงที่เสี่ยคงคาทราบข่าวมาก่อนหน้านี้แล้ว

“พวกเอ็งสิตายหมด เรือคว่ำ ฟ้าผ่า ฝนดันมาตกเอาตอนยิงกัน หมายความว่ายังไง นี่ถ้าไม่เหลือรอดมาสองคนฉันคงไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น”

ทั้ง สามคนหน้าซีดเผือด เช่นเดียวกับคำรณที่โพล่งขึ้นว่าไม่น่าเชื่อ เป็นไปได้ยังไง ซึ่งคนที่ตอบคำถามนี้ได้ก็คือฤทธิ์นั่นเอง ฤทธิ์เชื่อว่าเป็นเพราะน้องๆ ของตนใช้พลังเทวดา...

หยาดฟ้าหยอดคำหวานให้ฤทธิ์หลงรักและยอมเชื่อฟังทุกอย่าง แถมยุแหย่ให้เขาเกลียดชังน้องๆที่เกาะมุก รวมทั้งหลวงปู่หาญและน้าบุญกู้ด้วย

ครั้นฤทธิ์ได้รับเลือกตั้งเป็นกำนันก็ยิ่งลำพอง สั่งห้ามน้องๆไม่ให้ยุ่งเรื่องของตน แม้แต่หลวงปู่หาญกับน้าบุญกู้ ฤทธิ์ก็หมดความยำเกรง

เมื่อมีอำนาจอยู่ในมือแล้ว หยาดฟ้าเริ่มวางโครงการต่างๆอย่างว่องไว เธอแจกแจงให้ฤทธิ์ฟัง โดยมีสองพ่อลูกคงคากับคำรณร่วมรับฟังอยู่ด้วย

“เริ่มต้นมีเจ้าของรีสอร์ตใหญ่อยากสร้างโรงแรมขนาดกลางแบบใกล้ชิดธรรมชาติ 5 ราย หยาดอนุมัติไปแล้วค่ะ กำนันฤทธิ์มีหน้าที่ลงนามอย่างเดียว ส่วนท่าเรือเกาะมุกกับเรือข้ามฟากกำลังหาคนลงทุนอยู่”

“ทำไมไม่ลงทุนเองล่ะครับ”

“ถ้าเอาเงินไปลงก็เสี่ยงน่ะสิคุณคำรณ มันทำได้สำเร็จก็ค่อยหาทางบีบมันทีหลัง พอมันทำไม่ได้ ก็ขายเราในราคาถูกๆ”

คงคาหัวเราะชอบใจ เอ่ยชมหยาดฟ้าว่าฉลาดหลักแหลมจริงๆ

“ถนนที่ถูกไฟไหม้จะกลายเป็นตึกใหม่หรูหราเป็นถนนที่มีแต่ความรื่นเริงยามราตรี ทั้งผับ บาร์ บาร์เบียร์ ภัตตาคาร เกาะมุกจะกลายเป็นเกาะสวรรค์สำหรับคนทั่วโลกในเวลาไม่นานค่ะเสี่ย”

“เสียดายนะที่ร้านไอ้เป้ามันไม่โดนไฟไหม้”

“เป็นหน้าที่ของกำนันคนใหม่ค่ะเสี่ย เอาร้านไอ้เป้ามากำนัลฉันให้ได้ นี่เป็นคำสั่ง”

“ผมต้องเอามากำนัลคุณหยาดให้ได้ รับรองครับ” ฤทธิ์รับปากแข็งขัน

ooooooo

ดารินยังคงแวะเวียนมาที่ค่ายมวยของนิลเพื่อต้อนเทวาให้ยอมกลับเกาะมุก ทั้งที่เทวาตกลงใจเป็นนักมวยในค่ายนี้แล้ว และมีกำหนดการขึ้นชกในอีกไม่ช้านี้

วันนี้ดารินมีข่าวที่เกาะมุกมาเล่าให้เทวาฟัง ทั้งเรื่องผู้ชายชื่อฤทธิ์ที่เคยเป็นลูกศิษย์วัดได้เป็นกำนันคนใหม่ และเรื่องคนเก่าแก่ชื่อสนถูกลอบยิง

“เกาะมุกกำลังจะเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ นักธุรกิจถึงกับเรียกว่าอัญมณีแห่งท้องทะเลเลยนะ นายไม่คิดกลับบ้านเหรอ”

เทวาส่ายหน้าแทนคำตอบ ดารินหงุดหงิด ยืนยันว่ายังไงตนก็จะไป

“ไปไหน”

“นี่นายฟังฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย ฉันจะไปเกาะมุก ไปหากินที่นั่น นักท่องเที่ยวคงเยอะ คนทำงานแบบฉันคงยังมีไม่มาก”

“จะไปหากินที่เกาะมุก”

“ไม่ต้องย้ำ และฉันจะชวนนายเป็นครั้งสุดท้าย ถ้านายอยากกลับบ้านพร้อมฉัน นายก็บอกมาละกัน”

ดารินผละไปอย่างเคืองๆ เทวาครุ่นคิดเรื่องฤทธิ์ได้เป็นกำนัน คาดว่าต้องเป็นเพราะอิทธิพลของพวกเสี่ยคงคาแน่ๆ

เมื่อกลับมาที่บ้าน ดารินหมกมุ่นแต่เรื่องจะไปเกาะมุกเพราะอยากรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังการตายของพ่อ...บุญเกิดซึ่งเก็บงำเรื่องนี้เป็นความลับมาตลอด แต่วันนี้ถูกดารินรบเร้าอย่างหนักจนต้องพูดมันออกมา

“เรื่องมันเกิดตั้งแต่หนูยังแบเบาะ ตอนนั้นพ่อของหนูประจำอยู่ที่โรงพักตรงข้ามเกาะมุก ต้องดูแลเกาะมุกด้วย” บุญเกิดลำดับเรื่องราวด้วยความเศร้าสะเทือนใจ โดยไม่รู้ว่ามณียืนฟังอยู่ในมุมหนึ่ง

สุชาติพ่อของดารินถูกยิงตายหลังจากบุกจับคนร้ายค้ายาเสพติดที่เกาะมุก แล้วคนร้ายยังตามไปค้นบ้านสุชาติเพื่อจะเอาของกลางที่ถูกยึดไป เมื่อไม่พบก็ทำร้ายมณีด้วยการใช้เก้าอี้ฟาดเธอจนกระเทือนประสาทตาทำให้ตาบอดมาจนทุกวันนี้

มณีทนฟังความหลังอันแสนเจ็บปวดไม่ไหว กรีดร้องออกมาจนดารินกับบุญเกิดตกใจ ถลันไปประคองมณีที่กำลังจะเป็นลม

หลังจากดารินปฐมพยาบาลแม่และพาเข้านอนแล้ว เธอกลับออกมาบอกบุญเกิดอย่างมุ่งมั่นว่า

“รินจะไปเกาะมุก รินเป็นตำรวจ รินพอรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังการตายของพ่อ เราต้องหยุดมันนะคะอา... ถ้าไม่ไหวรินก็กลับมา ขอให้ได้ไปเหยียบแผ่นดินสุดท้ายของพ่อก่อน”

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"โหน" อ้อนก่อนบวช ฝากละคร "ตะกรุดโทน"

"โหน" อ้อนก่อนบวช ฝากละคร "ตะกรุดโทน"
14 พ.ย. 2562
07:01 น.